Kapalıçarşı, İstanbul kentinin merkezinde Beyazıt, Nuruosmaniye ve Mercan semtlerinin ortasında yer alan dünyanın en büyük çarşısı ve en eski kapalı çarşılarından biri. Kapalıçarşı'da yaklaşık 4.000 dükkân bulunmaktadır ve bu dükkânlarda toplam çalışan sayısı yaklaşık 25.000'dir. Gün içerisindeki en yoğun zamanlarında içinde 500.000' e yakın insan barındırdığı söylenir. 2014 yılında, dünyada en çok ziyaret edilen turistik mekanlar arasında 91,250,000 ziyaretçi ile 1. sırada gösterildi. Kapalıçarşı sıklıkla dünyanın ilk alışveriş merkezi olarak anılır.

Tarihi

Kapalıçarşı'nın çekirdeğini oluşturan iki bedestenden İç Bedesten yani Cevahir Bedesteni müellifler arasında tartışmalı olmakla beraber büyük olasılıkla Bizans'tan kalma bir yapı olup 48 m x 36 m ölçülerindedir. Yeni Bedesten ise 1460 yılında Fatih Sultan Mehmed tarafından yaptırılan Kapalıçarşı'nın ikinci önemli yapısıdır ve Sandal Bedesteni olarak anılmaktadır. Burada bir yolu pamuk bir yolu ipekten dokunan ve Sandal adı verilen kumaş satıldığı için bu isim verilmiştir.

Kapalıçarşı'nın inşaatına başladığı yıl olan 1460 çarşının kuruluş yılı olarak kabul görmüştür. Asıl büyük çarşı ise Kanuni Sultan Süleyman tarafından ahşap olarak inşa ettirilmiştir.

Dev ölçülü bir labirent gibi, 30.700 metrekarede 66 kadar sokağı, 4.000 kadar dükkânı ile Kapalıçarşı, İstanbul'un görülmesi gereken, benzersiz bir merkezidir. Adeta bir şehri andıran, bütünü ile örtülü bu site zaman içerisinde gelişip büyümüştür. İçinde son zamanlara kadar 5 cami, 1 mektep, 7 çeşme, 10 kuyu, 1 sebil, 1 şadırvan, 24 kapı, 17 han bulunmaktaydı.

15. yüzyıldan kalan kalın duvarlı, bir seri kubbe ile örtülü eski iki yapının etrafı sonraki yüzyıllarda, gelişen sokakların üzerleri örtülerek, ekler yapılarak bir alışveriş merkezi haline gelmiştir. Geçmişte burası her sokağında belirli mesleklerin yer aldığı ve bunların da, el işi imalatının (manifaktür) sıkı denetim altında bulundurulduğu, ticari ahlak ve törelere çok saygı gösterilen bir çarşı idi. Her türlü değerli kumaş, mücevherat, silah, antika eşya, konusunda nesillerce uzmanlaşmış aileler tarafından, tam bir güven içinde satışa sunulurdu. Geçen yüzyılın sonlarında deprem ve birkaç büyük yangın geçiren Kapalıçarşı eskisi gibi onarılmışsa da, geçmişteki özellikleri değişikliğe uğramıştır.

Bütün dükkânların genişliği aynı olacak şekilde inşa edilmiştir. Her sokakta ayrı ürünün ustaları loncalar halinde bulunurdu (yorgancılar, terlikçiler vs.) Satıcılar arasında rekâbet kesinlikle yasaktı. Hatta bir usta, tezgâhını dükkânın önüne çıkarıp kalabalığa göstererek ürün işleyemezdi. Ürünlere devletin belirlediğinden yüksek fiyat konulamazdı. 1894 İstanbul depreminde çarşının bazı duvarları ve bir kubbesi çöktü.

Günümüzde
Eskiden esnafa olan güven duygusu halkın birikmiş parasının, bir banka gibi onlara verilmesine ve işletilmesine neden olurdu. Günümüzde birçok sokaktaki dükkânlar fonksiyon değişikliğine uğramıştır. Yorgancılar, terlikçiler, fesçiler gibi meslek grupları sadece sokak ismi olarak kalmıştır. Çarşının ana caddesi sayılan sokakta çoğunlukla mücevher dükkânları, buraya açılan yan bir sokakta altıncılar bulunur. Oldukça küçük olan bu dükkânlar değişik fiyat ve pazarlıkla satış yaparlar. Kapalıçarşı renk ve atraksiyon olarak her ne kadar eski canlılığını koruyor ise de, 1970'li yıllardan itibaren İstanbul'u ziyarete gelen turist grupları için alışveriş olanakları, çarşının ana girişindeki modern ve büyük kuruluşlar tarafından sağlanmaktadır. Haliç kıyısındaki Mısır Çarşısı da daha küçük ölçüde bir kapalı çarşıdır. Galata semtinde 15. yüzyılda kalma diğer bir küçük kapalı çarşı da hâlen kullanılmaya devam etmektedir.

Kapalı Çarşı günün her saatinde hareketli ve kalabalıktır. Esnaf, ziyaretçileri ısrarlı olarak kendi mağazasına çağırır. Çarşı girişinde gelişen konforlu, büyük mağazalar Türkiye'de elde imal edilen ve ihracatı yapılan hemen hemen bütün eşyaları satışa sunmaktadır. El halıları ve mücevherat geleneksel Türk sanatının en güzel örnekleridir. Bunlar kalite ve orijin belgeleri ile satılır ve dünyanın her tarafına garantili gönderme yapılır. Halı ve mücevheratın yanında meşhur Türk işi gümüşten yapılmış eserler, bakır, bronz hediyelik ve dekoratif eşya, seramik, oniks ve deriden mamul, üstün kaliteli, Türkiye hatıraları zengin bir koleksiyon oluştururlar. Batılı yazarlar, seyahatname ve anılarında Kapalıçarşı'ya geniş yer ayırmışlardır.

İstanbul'un önemli turistik yerlerinden biridir.

Sokaklar, kapılar ve hanlar

Ayrıca bakınız
 Bedesten

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kapalı Çarşı resmî sitesi
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Kapalı Çarşı ve  Tanıtımı
 Kapalıçarşı dünyaya örnek oldu
 Google Maps

Pazarlar
Osmanlı mimarisi
Osmanlı döneminde İstanbul
Osmanlı yapıları
Fatih'teki yapılar
İstanbul'daki çarşılar
1460'larda tamamlanan yapılar
1460'ta açılan alışveriş merkezleri
Beyazıt

Kapalıçarşı


References

External links
 International Chemical Safety Card 1125
 Index of Organic Synthesis procedures that utilize AlCl3
 The period 3 chlorides
 MSDS
 Government of Canada Fact Sheets and Frequently Asked Questions:  Aluminum Salts

ඇලුමිනියම් ක්ලෝරයිඩ්


Întoarcerea magilor este un film românesc din 2016 regizat de Ioan Cărmăzan. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Mihai Mălaimare, Ana Maria Carablais, Nicodim Ungureanu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2016 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2016
Filme regizate de Ioan Cărmăzan
Filme dramatice românești

Întoarcerea magilor


In military terms, 15th Division or 15th Infantry Division may refer to:

Infantry divisions
 15th Infantry Division (Belgium)
 15th Infantry Division (France)
 15th Motorized Infantry Division (France)
 15th Division (German Empire), a unit of the Prussian/German Army, later 15th Infantry Division
 15th Landwehr Division (German Empire)
 15th Reserve Division (German Empire), a unit of the Imperial German Army in World War I
 15th Infantry Division (Wehrmacht), formed on 1 October 1934 in Würzburg under the cover name Artillerieführer V
 15th Panzergrenadier Division (Wehrmacht)
 15th Infantry Division (Greece), (Greek: XV Μεραρχία Πεζικού (XV ΜΠ); XV Merarchía Pezikoú), an infantry division of the Hellenic Army
 15th Waffen Grenadier Division of the SS (1st Latvian), an Infantry Division of the Waffen SS during World War II
 15th Division (Imperial Japanese Army), an infantry division in the Imperial Japanese Army
 15th Infantry Division (India), British Indian Army during World War I
 15th Infantry Division (Iraq)
 15th Infantry Division Bergamo (Italy)
 15th Division (North Korea), a military formation of the Korean People's Army during the 20th Century
 15th Infantry Division (Philippines)
 15th Infantry Division (Poland), a unit of the Polish Army in the interbellum period
 15th Infantry Division (Thailand)
 15th (Scottish) Division, an infantry division of the British Army that fought in the First World War
 15th (Scottish) Infantry Division, an infantry division of the British Army that fought in the Second World War
 15th Infantry Division (United States)
 15th Rifle Division (Soviet Union), a military formation of the Red Army active during the Russian Civil War and World War II
 15th Special Forces Division, Syria

Cavalry divisions
15th Cavalry Division (Russian Empire)
15th Cavalry Division (United States), created in 1917 at Fort Sam Houston, Texas

Armored divisions
 15th Panzer Division (Wehrmacht)

Aviation divisions
15th Fighter Aviation Division (People's Liberation Army Air Force)

Air defense divisions
 15th Air Defense Division (Yugoslavia)

15th Division


Sudra may refer to:

 Shudra, one of the Varnas in the traditional four-section division in the Hindu caste system
 Sudra Kingdom, one of the kingdoms of ancient India mentioned in the epic Mahabharata
 Sudarium,  a Latin word, literally meaning 'sweat cloth', used for wiping the face clean and now associated with Christian liturgical usage and art
 Sedreh, sure or sudra, a garment worn by Zoroastrians
 Sudra, a planet in Axiom Verge, where the events of the game take place
 Sudra (headdress), a traditional Jewish headdress

Sudra


Rise of the Teenage Mutant Ninja Turtles američka je animirana televizijska serija, na dječjem kanalu Nickelodeon

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica
 Rise of the Teenage Mutant Ninja Turtles na IMDb

Animirane televizijske serije


John Bright ist ein britischer Kostümbildner, der sowohl einen Oscar für das beste Kostümdesign als auch einen British Academy Film Award für die besten Kostüme gewann.

Leben
Bright gründete 1965 das Kostümdesignunternehmen Cosprop und begann seine Laufbahn als Kostümbildner in der Filmwirtschaft 1984 bei dem Film Die Damen aus Boston (The Bostonians) und wirkte bis 2006 an der Kostümausstattung von 18 Filmen mit. Bei fast allen seiner ausgezeichneten oder für Filmpreise nominierten Werke arbeitete er mit Regisseur James Ivory und Kostümbildnerin Jenny Beavan zusammen.

Gleich für seinen ersten Film Die Damen aus Boston von James Ivory mit Christopher Reeve, Vanessa Redgrave und Jessica Tandy war er zusammen mit Jenny Beavan bei der Oscarverleihung 1985 für den Oscar für das beste Kostümdesign nominiert. Hierfür waren beide auch erstmals für den British Academy Film Award für die besten Kostüme (BAFTA Film Award) nominiert.
1987 gewannen er und Jenny Beavan den Oscar für das beste Kostümdesign, und zwar für Zimmer mit Aussicht (1985) von James Ivory mit Maggie Smith, Helena Bonham Carter und Denholm Elliott in den Hauptrollen. Zugleich gewann beide hierfür den BAFTA Film Award für die besten Kostüme.

Bright und Jenny Beavan waren danach auch 1988 für den Oscar in dieser Kategorie für den ebenfalls von James Ivory inszenierten Film Maurice (1987) nominiert, in dem James Wilby, Hugh Grant und Rupert Graves die Hauptrollen spielten. Weitere Nominierungen für den Oscar für das beste Kostümdesign erhielten Bright und Jenny Beavan 1993 für Wiedersehen in Howards End (1992) von James Ivory mit Emma Thompson, Anthony Hopkins und Helena Bonham Carter, 1994 für Was vom Tage übrig blieb (1993), den Regisseur Ivory ebenfalls mit Emma Thompson, Anthony Hopkins sowie James Fox inszenierte, sowie zuletzt bei der Oscarverleihung 1996 für Sinn und Sinnlichkeit (1995) von Ang Lee mit Emma Thompson, Kate Winslet und Hugh Grant.
Außerdem waren er und Jenny Beavan auch für Wiedersehen in Howards End und Sinn und Sinnlichkeit für den BAFTA Film Award für die besten Kostüme nominiert.

Zuletzt war John Bright 2005 für einen Satellite Award für herausragendes Kostümdesign nominiert, und zwar für The White Countess (2005), den James Ivory mit Ralph Fiennes, Natasha Richardson und Vanessa Redgrave nach einer Vorlage von Kazuo Ishiguro inszenierte.

Filmografie (Auswahl)
 1984: Die Damen aus Boston (The Bostonians)
 1985: Zimmer mit Aussicht (A Room with a View)
 1992: Wiedersehen in Howards End (Howards End)
 1993: Was vom Tage übrig blieb (The Remains of the Day)
 1995: Sinn und Sinnlichkeit (Sense and Sensibility)
 1996: Was ihr wollt (Twelfth Night)
 2006: Jane Eyre (Fernsehmehrteiler)

Auszeichnungen
 1987:Oscar für das beste Kostümdesign
 1987: BAFTA Film Award für die besten Kostüme
 2005: Satellite Award für The White Countess, Nominierung
Außerdem hatte er u. a. 5 Oscar- und 3 BAFTA-Nominierungen.

Weblinks

Oscarpreisträger
Kostümbildner
Brite
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

John Bright (Kostümbildner)


Manuel Marín González (Ciudad Real, 21. listopada 1949. - Madrid, 4. prosinca 2017.) bio je španjolski političar, bivši predsjednik Kongresa zastupnika Španjolske. Bio je dugogodišnji član Europske komisije i vršitelj dužnosti predsjednika tijekom Santerove komisije nakon ostavke Jacquesa Santera. Smatra se ocem programa ERASMUS.

Životopis

Rani život i početak karijere
Marín je rođen u Ciudad Realu, Castile-La Mancha. Studirao je pravo na madridskom Sveučilištu Complutense, a zatim je stekao diplomu iz prava Europske zajednice na Sveučilištu Nancy u Francuskoj i Potvrdu za napredne europske studije na Europskom koledžu u Brugesu u Belgiji. Od 1974. već je bio član Španjolske socijalističke radničke stranke (PSOE) i te je 1977. prvi put izabran za španjolski Kongres zastupnika, a reizabran je 1979. i 1982. zastupajući provinciju Ciudad Real. Tjekon njegovog parlamentarnog rada počeo se pokazivati interes za europske poslove. U španjolskom kongresu bio je član Odbora za obranu i vanjske poslove i postao je glasnogovornik PSOE-a u Odboru za vanjske poslove. Također je izabran za tajnika za međunarodnu politiku Saveznog odbora PSOE-a i potpredsjednik Unije socijalističkih stranaka Europske zajednice, kao i član Parlamentarne skupštine Vijeća Europe od 1. siječnja 1978. do 1. travnja 1983.

Rad u Europskoj uniji

Nakon uspjeha socijalista na općim izborima u Španjolskoj 1982. Marín se pridružio vladi kao državni tajnik za odnose s Europskim zajednicama - zapravo, kao glavni pregovarač o prijemu Španjolske u Europske zajednice. Ovo je imenovanje bilo posebno značajno, jer su se uspješni pregovori interpretirali kao pečat odobravanja prijelaza Španjolske iz Francove diktature u istinsku parlamentarnu demokraciju. U tom smislu, jasna pobjeda PSOE-a na izborima 1982. pokazala je političku zrelost zemlje i dala Marínu politički argument potreban da ukaže na važnost španjolskog članstva, kako za Španjolsku, tako i šire, za cijelu Europu.

Pregovori su bili uspješni, a Španjolska se 1. siječnja pridružila Europskoj zajednici zajedno s Portugalom. Marín je nominiran za prvog člana Španjolske u Europskoj komisiji i glavnog povjerenika (veće su zemlje u to vrijeme nominirale dva europska povjerenika, općenito jednog iz vladajuće stranke i jednog iz oporbe ). Imenovan je za potpredsjednika Europske komisije, koja je bila prva Komisija kojom je predsjedao Jacques Delors. Marín je dobio portfelj socijalne skrbi, obrazovanja i zapošljavanja - predmeta kojima se do njegova dolaska (mandat prvog Delorsova povjerenstva započeo prethodne godine 1985.) bavio Peter Sutherland. Iako je Marín bio odgovoran za brojne važne inicijative (na primjer, bio je povjerenik odgovoran za predstavljanje prijedloga programa ERASMUS, koji i danas traje i stekao je status simbola europske integracije), njegov je glavni prioritet bio uspješna integracija Španjolske u život Europskih zajednica.

Manuel Marín je ponovno imenovan za drugo povjerenstvo Delorsa od 1989. do 1992. godine, ponovno za potpredsjednika, ali ovaj put s portfeljem koji ga je više zanimao: suradnjom u razvoju i zajedničkom politikom ribarstva. Iako se ova dva područja mogu činiti vrlo različitima, veza između njih leži u činjenici da su ribarske flote država članica Europske zajednice tradicionalno lovile u vodama mnogih zemalja u razvoju (posebno španjolska ribarska flota) i tom razdoblju pregovori o naknadama tim zemljama neizbježno su postali povezani sa širom razvojnom politikom Europske zajednice. Tijekom ovog mandata Marín se zanimao za odnose s Afrikom i često je tamo putovao u službene posjete.

Marín je imenovan i u treću Delorsovu komisiju (1993. – 1994.) s portfeljem za razvoj i suradnju, ekonomske vanjske odnose sa zemljama Južnog Mediterana, Južne Amerike, Azije, Afrike, Kariba i Tihog oceana i za humanitarnu pomoć.

Marinov posljednji mandat u Europskoj komisiji bio je kao član Santerove komisije od 1995. do 1999. Među promjenama koje je donio Ugovor iz Maastrichta bio je i izbor potpredsjednika Komisije od strane članova Komisije (ranije su ih zajednički izabirale vlade Europske zajednice). Marín je bio jedan od četiri kandidata za dva mjesta potpredsjednika, a izabran je iza Leona Brittana, pobijedivši Édith Cresson i Martina Bangemanna. Njegov portfelj u ovom potpredsjedničkom mandatu bio je "vanjski odnosi sa zemljama južnog Mediterana, Bliskog Istoka, Južne Amerike i Azije (osim Japana, Kine, Južne Koreje, Hong Konga, Makaa i Tajvana)", uključujući razvojnu pomoć. U tom su razdoblju poteškoće u provedbi  "mediteranske strategije" Europske unije pod njegovim vodstvom izazvale niz nikad potvrđenih pritužbi zbog nesposobnosti i prijevare.

Krajem 1998. povećale su se optužbe za nesposobnost, kronizam, nepotizam i prijevaru protiv Europske komisije. Predsjednik Jacques Santer odupirao se pokušajima razrješenja povjerenstva, ali u siječnju 1999. morao je pristati na imenovanje takozvanog "Odbora neovisnih stručnjaka" koji će istražiti rad i financije povjerenstva. Nakon što je odbor objavio izvješće, koje je (između ostalog) iznosilo kritike protiv Marínovog rada zbog nedostatka odgovornosti, Santerova komisija dala je jedinstvenu ostavku 15. ožujka 1999.

Marínova uloga u padu Santerove komisije još uvijek nije jasna. Snažno je napadnut bez jasnih dokaza za kronizam i nepotizam u Europskom parlamentu, no skupina stručnjaka nije našla nikakve dokaze za takve optužbe za sve članove osim Édith Cresson.

Nakon ostavke Santerove komisije, Marín je preuzeo dužnost privremenog predsjednika. Optužen je za privremeno predsjedanje po principu "njege i održavanja" do imenovanja nove komisije. Nova komisija na čelu s Romanom Prodijem konačno je imenovana u rujnu iste godine.

Karijera nakon Europske unije
Nakon imenovanja Prodijeve komisije, Marín se vratio u Španjolsku. Izabran je kao zastupnik u parlamentu u Ciudad Realu na listi PSOE na općim izborima 12. ožujka 2000. i 14. ožujka 2004. U parlamentu je potom izabran i za predsjednika španjolskog Kongresa zastupnika. Također je bio član Globalne komisije za međunarodne migracije.

Manuel Marín bio je oženjen i imao je dvoje djece.

Smrt
Manuel Marín je umro u Madridu 4. prosinca 2017. u 68. godini od raka pluća.

Vanjske poveznice
Manuel Marín o Europskoj komisiji.

Izvori

Španjolski političari
Predsjednici Europske komisije

Manuel Marín


Philip af Sachsen-Coburg og Gotha var den anden prins af Sachsen-Coburg-Gotha og Koháry og lord af Csábrág og Szitnya, begge i det nuværende Slovakiet.

Ægteskab og børn

D. 4. februar/4. maj 1875 giftede Philip sig med sin halvkusine prinsesse Louise af Belgien, datter af Leopold II, konge af Belgierne og barnebarn af Leopold I, belgiske konge, bror til Philipps farfar Ferdinand.

Ægteskabet mellem Philip og Louise viste sig at være katastrofalt, og hun forlod sin mand i 1896. I 1898 mistede hun forældremyndigheden over sine børn, og den 15. januar 1906 blev skilsmissen gennemført i Gotha. Årsagen til adskillelsen var hendes langvarige forhold til grev Géza fra Mattachich-Keglevich (1867-1923), som Philipp havde ledt efter på ordre fra kejser Franz Josef I. Louise havde haft andre affærer, før hun mødte Géza, blandt andet med Philips adjudant.

De havde to børn:
 Leopold Clement af Sachen-Coburg og Gotha (19. juli 1878 - 27. april 1916)
 Dorothea af Sachsen-Coburg og Gotha (30. april 1881 - 21. januar 1967)

Referencer

Personer fra Paris

Philip af Sachsen-Coburg og Gotha


Savez komunista Vojvodine (srp. Савез комуниста Војводине, mađ. Vajdasági kommunista párt), skraćeno SKV, bila pokrajinska politička organizacija Saveza komunista Jugoslavije koja je od 1944. do 1990. djelovala u Vojvodini, tadašnjoj autonomnoj pokrajini u okviru SR Srbije u Jugoslaviji.

Kao i druge republičke i pokrajinske organizacije, i SK Vojvodine je zahvaljujući procesima decentralizacije od sredine 1960-ih, je stekla autonomiju u odnosu na vodstvo Partije u Beogradu. SK Vojvodine je tako počeo voditi vlastitu politiku, nezavisnu ne samo od savezne Partije, nego i od matičnog Saveza komunista Srbije. SK Vojvodine je također koristio odredbe saveznog Ustava iz 1974. godine kojim je Vojvodina stekla de facto status republike.

SK Vojvodine se općenito smatrao jednom od liberalnijih organizacija SKJ, ali je krajem 1980-ih došao pod udar srpskog nacionalizma, odnosno Slobodana Miloševića koji se zalagao za ukidanje autonomije Kosova i Vojvodine. Iako SAP Vojvodina za razliku od SAP Kosova, nije imala etničke probleme, vojvođansko partijsko rukovodstvo je u beogradskoj štampi proglasilo autonomizam i optužilo za podršku kosovskoj partijskoj organizaciji, odnosno albanskom iredentizmu. Ta se kampanja odrazila i tzv. "mitinzima istine" i protestima kosovskih Srba na ulicama vojvođanskih gradova te kulminirala u jogurt-revoluciji kojom je 5. listopada 1988. godine svrgnuto "autonomaško" vodstvo SK Vojvodine.

SK Vojvodine su nakon toga preuzele pristaše Slobodana Miloševića.
1990. godine, SK Vojvodine, kao i SK Kosova, utopio u novu Socijalističku partiju Srbije.

Izvori

 Arhiv Vojvodine, pristupljeno 04. studenog 2017.

Vidi još
 Savez komunista Jugoslavije
 Titoizam

Srpske političke stranke
Politika Vojvodine

Savez komunista Vojvodine


Juan Severino Palmero (Devoto, Provincia de Córdoba (Argentina), 30 de julio de 1903 - Córdoba, 18 de septiembre de 2003) fue un abogado y político argentino, que ejerció el cargo de Ministro del Interior entre 1963 y 1966, durante la presidencia de Arturo Illia.

Biografía

Vivió durante su infancia y juventud en la localidad cordobesa
de Las Varillas, y cursó la carrera de Derecho en la Universidad Nacional de Córdoba, donde se afilió a la Unión Cívica Radical, atraído por la influyente figura del dirigente cordobés Amadeo Sabattini.

En 1937 fue elegido senador provincial por el Departamento San Justo. Fue también miembro del directorio del Banco de la Provincia de Córdoba. Ejerció diversos cargos partidarios durante la presidencia de Juan Domingo Perón, y fue un activo dirigente del sector radical unionista. Fue considerado uno de los dirigentes más importantes del radicalismo cordobés cuando el liderazgo de Sabattini decayó.

En 1955 fue nombrado ministro de gobierno de Medardo Gallardo Valdez, que ejerció la intervención del gobierno cordobés durante la dictadura de Aramburu. También fue presidente del Colegio de Abogados de la Provincia de Córdoba.

Al producirse la escisión del radicalismo adhirió a la Unión Cívica Radical del Pueblo, alianza entre los unionistas y el sector dirigido por Ricardo Balbín.

En 1963 fue nombrado Ministro del Interior por el presidente Arturo Illia. Ejerció ese cargo durante toda la presidencia del mismo. Tuvo entre sus colaboradores al después presidente Fernando de la Rúa.

Fue el encargado de negociar con las dos fuerzas que comprometían la estabilidad del gobierno de Illia, los peronistas y los militares, que se oponían a toda posibilidad del regreso de ese partido a la acción política.

 La organización de las elecciones legislativas de 1965, en que se permitió la participación del peronismo, pero sin utilizar su nombre oficial, y en las que éste resultó triunfante, pareció señalar la imposibilidad de que los militares permitieran a Illia continuar su mandato. El triunfo de algunos gobernadores peronistas a principios del año siguiente, como José Humberto Martiarena en la Provincia de Jujuy terminó de condenar a Illia: fue depuesto en el mes de junio por un golpe de Estado.

Retirado de la actividad política tras el golpe de Estado de junio de 1966, se dedicó a su profesión de abogado hasta una edad muy avanzada.

Falleció en la ciudad de Córdoba pocas semanas después de cumplir cien años, en 2003. Tenía seis hijos, 27 nietos y 25 bisnietos. Sus restos descansan en un cementerio privado de Villa Allende, cerca de Córdoba capital.

Referencias

Políticos de la provincia de Córdoba (Argentina)
Abogados de Argentina
Políticos de la Unión Cívica Radical
Ministros del Interior de Argentina
Alumnado de la Facultad de Derecho de la Universidad Nacional de Córdoba
Gabinete de Arturo Umberto Illia

Juan Palmero


John Botvid Börjesson (født 12. september 1889 i Göteborg, død 20. februar 1964 i Stockholm) var en svensk skuespiller.

Udvalgt filmografi
 1952 - Op i det blå
 1951 - Sommerleg
 1949 - Greven från gränden
 1948 - Kärlek och störtlopp
 1944 - Den grønne Elevator
 1944 - Som Folk er flest
 1944 - Lilla helgonet
 1943 - Slaaet ud
 1941 - Kvindehaderen
 1941 - Frk. Kirkemus
 1941 - Landstormens lille Havgasse
 1941 - Magistrarna på sommarlov
 1940 - Swing it, Herr Lærer
 1940 - Kys hende
 1940 - Med dej i mina armar
 1937 - Pensionat Paradiset

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Sverige

John Botvid


Une espagnolade (españolada en espagnol) désigne une œuvre artistique ou littéraire où l'Espagne est représentée sous le rapport de son pittoresque. Le terme peut être utilisé de manière péjorative, présentant le caractère espagnol de manière exagéré, falsifié, voire sous un jour inexact, éloigné de sa réalité profonde. Le stéréotype le plus fréquent réduit la culture et les traditions espagnoles au monde de la corrida et du flamenco.

Dans un second sens, une españolada désigne tout effort ostentatoire et désordonné, certes plein de panache et d'audace, mais finalement vain car mal pensé et disproportionné dès le départ. Ce sens est exprimé par un dicton espagnol populaire :
.

Origine et évolution

Il est admis que cette déformation de l'image de l'Espagne trouve son origine au , lorsque le Romantisme a mis à la mode le mythe espagnol, provoquant un pèlerinage d'écrivains européens, d'abord anglais puis et surtout français, parmi lesquels Alexandre Dumas, père et fils, Théophile Gautier, Victor Hugo et Prosper Mérimée, dont l'œuvre Carmen est considérée par Francisco Ayala, parmi de nombreux autres auteurs, comme le berceau de l'Espagne mythique, un territoire exotique et différencié par rapport au reste de l'Europe.

Une vaste et curieuse iconographie produite par des illustrateurs, peintres et graveurs étrangers, et affirmée par le travail des artistes du costumbrismo romantique andalou, a tissé l'ensemble des clichés légendaires autour de la terre d'Andalousie (bandits, gitans, toreros, danseurs, tonadilleras, etc.).

Au cinéma
Le terme españolada a été introduit par le biais d'un sous-genre cinématographique espagnol développé à partir des années 1920, et particulièrement développé après la guerre civile, pendant la dictature de Franco. Les films de cette période sont, par exemple, , Amor a la española, 40 grados a la sombra ou . Certains des acteurs célèbres qui ont commencé ou se sont établis dans ce genre sont , Antonio Ozores, Alfredo Landa et José Luis López Vázquez. José Luis Navarrete explique le succès et la popularité du genre par le désir que le fantasme de l'Espagne qui y est dépeinte soit réaliste et authentique.

Notes et références

Stéréotype
Culture espagnole
Cinéma espagnol
Genre cinématographique

Espagnolade


Dosed, Red Hot Chili Peppers adlı grubun 2002 yılında yayınladıkları By the Way adlı albümün dördüncü şarkısı. Aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'nde yayınlanmış olan single.

Şarkının tamamı özellikle grubun daha önceden yayınlamış olduğu Californication adlı albümün yedinci şarkısı olan Easily'''nin solo kısmında ve grubun gitaristi John Frusciante'nin solo albümlerinde yoğunluk verdiği farklı riffler üzerinde melodikleşen gitar bölümlerinde olduğu gibi, Frusciante tarafından kaydedilmiş olan birden fazla gitar riffi barındırmaktadır. Blood Sugar Sex Magic albümündeki I Could Have Lied ve Californication albümündeki Porcelain'' şarkılarında olduğu gibi bu şarkıya da albümünün ağır toplarından biri olmasına karşın klip çekilmemiştir.

2002 şarkıları
Bilgi kutusu bulunmayan şarkılar
2000'lerde İngilizce şarkılar

Dosed


Kosmos 1349, sovjetski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus.

Lansiran je 8. travnja 1982. godine u 00:15 s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 132/2. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Orbita mu je 967 km u perigeju i 1013 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 82,93°. Spacetrackov kataloški broj je 13127. COSPARova oznaka je 1982-030-A. Zemlju obilazi u 104,90 minuta. Pri lansiranju bio je mase 810 kg.

Iz misije je ostao još jedan dio koji je ostao kružiti u niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1982 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Parus (GLONASS-M, 11F627) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 1349


Guillaume comte de Stolberg-Wernigerode (né le  à Wernigerode et mort le  à Jannowitz) est un général de cavalerie prussien, seigneur de Jannowitz en Silésie et député de la chambre des seigneurs de Prusse.

Biographie

Origine
Guillaume est le fils aîné du comte Constantin de Stolberg-Wernigerode (1779-1817) et d'Ernestine von der Recke et est issu de la maison comtale de Stolberg-Wernigerode. Ses parrains sont l'écrivain et bibliothécaire  (1747-1817) et l'aumônier et surintendant de la cour  (1729-1811). Après la mort de son père lors d'un séjour thermal à Carlsbad, en royaume de Bohême, Wilhelm reprend les domaines de son père en Silésie sous tutelle à l'âge de dix ans.

Carrière militaire
Stolberg s'engage le 3 août 1825 dans le  de dragons de la Garde de l'armée prussienne, devient sous-lieutenant le 17 avril 1827 et aide de camp du prince Guillaume de Prusse. Le 24 décembre 1837, il prend congé comme premier lieutenant pour se consacrer à la gestion de ses domaines de Jannowitz et Kupferberg dans l'arrondissement d'Hirschberg-des-Monts-des-Géants.

Le 7 juillet 1849, il rejoint l'armée prussienne comme capitaine de cavalerie dans le régiment des Gardes du Corps. Le 22 juin 1852, il devient major et sert comme adjudant dans la division de cavalerie de la Garde. En octobre 1856, il devient officier d'état-major du régiment de cuirassiers de la Garde et devient lieutenant-colonel. De 1856 à 1859, il commande le  à Œls. Le 18 mai 1859, il est promu colonel et prend la tête de la  de cavalerie à Neisse. Le 23 juillet 1861, il est mis à disposition avec le caractère de major général sur sa propre demande pour se consacrer à nouveau à ses domaines.

Après le déclenchement de la guerre contre l'Autriche, en mai 1866, il s'engage à nouveau dans l'armée à partir de mai 1866 en tant que commandant de la  brigade de cavalerie de la Landwehr et couvre la frontière avec la Galice, mais sa cavalerie est forcée de battre en retraite par la résistance ennemie à Auschwitz. Après la paix, Stolberg est promu lieutenant général et nommé le 18 mai 1867 commandant de la  d'infanterie à Neisse. Au déclenchement de la guerre contre la France en juillet 1870, il devient commandant du  de cavalerie, qui porte généralement son nom. Sa division est affectée à la  armée sous les ordres du prince héritier Frédéric-Guillaume de Prusse et n'a été entièrement rassemblée que le 7 août à Mayence. Elle couvre le flanc gauche de la  armée à Sedan et dans sa progression vers Paris. Après la bataille de Coulmiers, la division passe au département de l'armée nouvellement formé du grand-duc de Mecklembourg-Schwerin et combat dans la région d'Orléans en novembre. Après cela, la division Stolberg passe ensuite sous le commandement suprême de la 2e armée du prince Frédéric-Charles de Prusse. Elle couvre la poursuite de l'ennemi vers l'ouest au début de 1871 en direction du Mans.

Après la guerre, Stolberg est nommé général commandant du 7e corps d'armée à Münster le 5 septembre 1871. Dans cette position, Stolberg est promu General der Kavallerie le 22 mars 1873 et nommé chef du  le 2 septembre, avec remise de la Grand-croix de l'Ordre de l'Aigle rouge avec feuilles de chêne et épées. En reconnaissance de ses longues années de service, le roi Guillaume Ier le fait chevalier de l'ordre de l'Aigle noir le 22 mars 1880. Tout en conservant son poste de chef du régiment de dragons, Stolberg est mis à la retraite le 15 avril 1882 et décoré du titre de Grand Commandeur de l'Ordre royal de la Maison de Hohenzollern.

Après ses adieux, il se retire dans ses terres de Jannowitz.

Famille
Le 11 novembre 1835, il épouse la comtesse Élisabeth de Stolberg-Roßla (1817-1896), fille du comte  et de la comtesse Caroline d'Erbach-Schönberg. Sa femme meurt deux ans avant lui à Dresde. Leur long mariage de 61 ans produit 14 enfants :

 Marianne (1836–1910) mariée avec  (1833–1900)
 Luitgarde (1838-1917) mariée en 1859 avec Henri XV Prince de Reuss (mort en 1869), fils d'Henri LXIII Reuss de Köstritz
 Marie (1840-1919)
 Agnès (1842–1904) mariée avec le prince  (1838–1899)
 Constantin (1843-1905), président de la province prussienne de Hanovre marié avec Antonie comtesse de Stolberg-Wernigerode (1850-1878)
 Charles (1845–1874)
 Auguste (1847–1885)
 Ernest (1849-1907)
 Adolphe (né et mort en 1850)
 Gertrude (1851-1852)
 Madeleine (1853–1863)
 Marguerite (1855-1928)
 Hermann (1856-1923)
 Antoine (1859-1922)

Bibliographie
 Gustav von Glasenapp: Militärische Biographien des Offizier-Corps der Preussischen Armee. Berlin 1868, S. 127.

 Christian Friedrich Kesslin: Nachrichten von Schriftstellern und Künstlern der Grafschaft Wernigerode vom Jahre 1074 bis 1855. Magdeburg 1856, S. 92.
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch nebst diplomatisch-statistischem Jahrbuch. Gotha 1872, S. 269 f.
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 7, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1939], DNB 367632829, S. 135–137, Nr. 2202.

Liens externes

Général prussien de cavalerie
Personnalité de la guerre austro-prussienne
Militaire allemand de la guerre franco-allemande de 1870-1871
Député de la Chambre des seigneurs de Prusse
Comte
Grand-croix de l'ordre de l'Aigle rouge
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle noir
Naissance en mai 1807
Naissance à Wernigerode
Naissance dans le royaume de Westphalie
Décès en mars 1898
Décès dans la voïvodie de Basse-Silésie
Décès dans la province de Silésie
Décès à 90 ans

Guillaume de Stolberg-Wernigerode (général)


The following is a list of Royal Fleet Auxiliary ship names by name in alphabetical order, both past and present.  Many of the names have been re-used over the years and thus represent more than one ship.

A
 RFA Abadol
 RFA Abbeydale
 RFA Advice
 RFA Agile
RFA Airsprite
 RFA Aldersdale
 RFA Allegiance
 RFA Amherst
 RFA Anchorite
 RFA Antic
 RFA Appleleaf
 RFA Aquarius
 RFA Argo
 RFA Argus
 RFA Arndale
 RFA Aro
 RFA Ashleaf
 RFA Aspenleaf
 RFA Attendant

B
 RFA Bacchus
 RFA Barkol
 RFA Battersol
 RFA Bayleaf
 RFA Bayol
 RFA Beechleaf
 RFA Belgol
 RFA Berbice
 RFA Berta
 RFA Birchleaf
 RFA Birchol
 RFA Bishopdale
 RFA Bison
 RFA Blackol
 RFA Black Ranger
 RFA Black Rover
 RFA Blackstone
 RFA Blue Ranger
 RFA Blue Rover
 RFA Boardale
 RFA Bornol
 RFA Boxleaf
 RFA Boxol
 RFA Brambleleaf
 RFA Briarleaf
 RFA British Beacon
 RFA British Lantern
 RFA British Lady
 RFA British Light
 RFA British Star
 RFA Brown Ranger
 RFA Broomdale
 RFA Burma
 RFA Bustler

C
 RFA C8
 RFA C10
 RFA C11
 RFA C85
 RFA C614
 RFA C615
 RFA C616
 RFA C617
 RFA C619
 RFA C620
 RFA C621
 RFA C623
 RFA C624
 RFA C625
 RFA C633
 RFA C641
 RFA C642
 RFA C647
 RFA C648
 RFA C653
 RFA Cairndale
 RFA Califol
 RFA Canning
 RFA Cardigan Bay
 RFA Carol
 RFA Cautious
 RFA Cederdale
 RFA Cedarol
 RFA Celerol
 RFA Chattenden
 RFA Cherryleaf
 RFA City of Oxford
 RFA Crenella
 RFA Creosol
 RFA Cyclone

D
 RFA Danmark
 RFA Dapper
 RFA Darkdale
 RFA Delphinula
 RFA Demeter
 RFA Denbydale
 RFA Derwentdale
 RFA Dewdale
 RFA Diligence
 RFA Dingledale
 RFA Dinsdale
 RFA Discovery I
 RFA Discovery II
 RFA Dispenser
 RFA Distol
 RFA Dockleaf
 RFA Dredgol

E
 RFA Eaglesdale
 RFA Earner
 RFA Easedale
 RFA Ebonol
 RFA Echodale
 RFA Eddybay
 RFA Eddybeach
 RFA Eddycliff
 RFA Eddycove
 RFA Eddycreek
 RFA Eddyfirth
 RFA Eddymull
 RFA Eddyness
 RFA Eddyreef
 RFA Eddyrock
 RFA Elderol
 RFA Elmleaf
 RFA Elmol
 RFA Empire Ace
 RFA Empire Clyde
 RFA Empire Demon
 RFA Empire Fred
 RFA Empire Gull
 RFA Empire Netta
 RFA Empire Plane
 RFA Empire Rita
 RFA Empire Rosa
 RFA Empire Salvage
 RFA Empire Zona
 RFA Encore
 RFA Enforcer
 RFA Engadine
 RFA Ennerdale
 RFA Envoy
 RFA Eppingdale

F
 RFA Fernleaf
 RFA Ferol
 RFA Fidget
 RFA Fort Austin
 RFA Fort Beauharnois
 RFA Fort Charlotte
 RFA Fort Constantine
 RFA Fort Dunvegan
 RFA Fort Duquesne
 RFA Fort George
 RFA Fort Grange
 RFA Fort Langley
 RFA Fort Rosalie
 RFA Fort Sandusky
 RFA Fort Victoria
 RFA Fortol
 RFA Francol
 RFA Freshbrook
 RFA Freshburn
 RFA Freshener
 RFA Freshet
 RFA Freshford
 RFA Freshlake
 RFA Freshmere
 RFA Freshpond
 RFA Freshpool
 RFA Freshtarn
 RFA Freshwater
 RFA Freshwell

G
 RFA Gold Ranger
 RFA Gold Rover
 RFA Greenol
 RFA Green Ranger
 RFA Green Rover
 RFA Grey Ranger
 RFA Grey Rover
 RFA Growler
 RFA Gypol

H
 RFA Hebe
 RFA Hickorol
 RFA Holdfast
 RFA Hollyleaf
 RFA Hughli
 RFA Hungerford
 RFA Huntball

I
 RFA Industry
 RFA Ingeborg
 RFA Innisfree
 RFA Innisinver
 RFA Innisjura
 RFA Innisshannon
 RFA Innissulva
 RFA Innistrahull
 RFA Isla

J
 RFA Jaunty

K
 RFA Kharki
 RFA Kimmerol
 RFA Kinbrace
 RFA Kingarth
 RFA King Salvor
 RFA Kurumba

L
 RFA Larchol
 RFA Largs Bay
 RFA Laurelleaf
 RFA Limeleaf
 RFA Limol
 RFA Limpet
 RFA Lucia
 RFA Lucigen
 RFA Lyme Bay
 RFA Lyness

M
 RFA Maine
 RFA Mapleleaf
 RFA Mariner
 RFA Mediator
 RFA Melita
 RFA Mercedes
 RFA Messenger
 RFA Mixol
 RFA Mollusc
 RFA Montenol
 RFA Mounts Bay

N
 RFA Nasprite
 RFA Nigeria
 RFA Nimble
 RFA Nora
 RFA Northmark
 RFA Nucula

O
 RFA Oakleaf
 RFA Oakol
 RFA Ocean Salvor
 RFA Olaf
 RFA Olalla
 RFA Olbury
 RFA Olcades
 RFA Oleander
 RFA Oleary
 RFA Oleaster
 RFA Oletta
 RFA Olga
 RFA Oligarch
 RFA Olinda
 RFA Oliphant
 RFA Olivet
 RFA Oliver
 RFA Olmeda
 RFA Olmos
 RFA Olna
 RFA Olwen
 RFA Olympia
 RFA Olynthus
 RFA Orangeleaf

P
 RFA Palmleaf
 RFA Palmol
 RFA Pearleaf
 RFA Persol
 RFA Perthshire
 RFA Petrella
 RFA Petrobus
 RFA Petroleum
 RFA Petrelia
 RFA Petronel
 RFA Philol
 RFA Plumleaf
 RFA Polavon
 RFA Polgowan
 RFA Polmont
 RFA Polshannon
 RFA Prestol
 RFA Prince Salvor
 RFA Princetown
 RFA Prosperous
 RFA Purfol

Q

R
 RFA Racer
 RFA Rangol
 RFA Rapidol
 RFA Red Dragon
 RFA Regent
 RFA Reindeer
 RFA Reliance
 RFA Reliant
 RFA Resource
 RFA Resurgent
 RFA Retainer
 RFA Reward
 RFA Rippledyke
 RFA Robert Dundas
 RFA Robert Middleton
 RFA Roseleaf
 RFA Rowanol
 RFA Rumol
 RFA Ruthenia

S
 RFA Salviking
 RFA Salvage Duke
 RFA Salvalour
 RFA Salventure
 RFA Salvestor
 RFA Salvictor
 RFA Salvigil
 RFA Salviola
 RFA Samsonia
 RFA Santa Margherita
 RFA Saucy
 RFA Saxol
 RFA Scotol
 RFA Scottish American
 RFA Sea Centurion
 RFA Sea Chieftain
 RFA Sea Crusader
 RFA Sea Salvor
 RFA Seafox
 RFA Serbol
 RFA Servitor
 RFA Silverol
 RFA Sir Bedivere
 RFA Sir Caradoc
 RFA Sir Galahad
 RFA Sir Geraint
 RFA Sir Lamorak
 RFA Sir Lancelot
 RFA Sir Percivale
 RFA Sir Tristram
 RFA Slavol
 RFA Sobo
 RFA Sokoto
 RFA Somersby
 RFA Sotol
 RFA Spa
 RFA Spabeck
 RFA Spabrook
 RFA Spaburn
 RFA Spalake
 RFA Spapool
 RFA Sparkler
 RFA Sprucol
 RFA Steadfast
 RFA Stromness
 RFA Succour
 RFA Sunhill
 RFA Surf Patrol
 RFA Surf Pilot
 RFA Surf Pioneer
 RFA Swin

T
 RFA Tarakol
 RFA Tarbatness
 RFA Teakol
 RFA Texol
 RFA Thermol
 RFA Thistle
 RFA Thornol
 RFA Thrush
 RFA Tide Austral
 RFA Tideflow
 RFA Tideforce
 RFA Tidepool
 RFA Tiderace
 RFA Tiderange
 RFA Tidereach
 RFA Tidespring
 RFA Tidesurge
 RFA Trefoil
 RFA Trinol
 RFA Turmoil
 RFA Typhoon

U
 RFA Uplifter

V
 RFA Victorious
 RFA Vineleaf
 RFA Viscol
 RFA Vitol
 RFA Volunteer

W
 RFA War Afridi
 RFA War Bahadur
 RFA War Bharata
 RFA War Brahmin
 RFA War Diwan
 RFA War Hindoo
 RFA War Krishna
 RFA War Methar
 RFA War Nawab
 RFA War Nizam
 RFA War Pathan
 RFA War Pindari
 RFA War Sepoy
 RFA War Sirdar
 RFA War Sudra
 RFA Warden
 RFA Wave Baron
 RFA Wave Chief
 RFA Wave Commander
 RFA Wave Conqueror
 RFA Wave Duke
 RFA Wave Emperor
 RFA Wave Governor
 RFA Wave King
 RFA Wave Knight
 RFA Wave Laird
 RFA Wave Liberator
 RFA Wave Master
 RFA Wave Monarch
 RFA Wave Premier
 RFA Wave Prince
 RFA Wave Protector
 RFA Wave Regent
 RFA Wave Ruler
 RFA Wave Sovereign
 RFA Wave Victor
 RFA William Scoresby

X

Y

Z

Royal Fleet Auxiliary names
Royal Fleet Auxiliary

List of Royal Fleet Auxiliary ship names


Antun Božov Radimir (1760. – 1833.), pomorski gospodarstvenik, kapetan, trgovac, brodovlasnik, mecena.

Iz istaknute pomorske obitelji Hrvata iz Dobrote Radimir. Najuspješniji pomorski gospodarstvenik svog kraja u svoje vrijeme. Svojim je brodovljem prevozio sir, žito, vino, maslinovo ulje, suvo meso i ribu. Robu je odvozio iz Grčke, Albanije i Crnog mora. Odredišne luke bile su Boka, Venecija i Trst. Također je dovozio iz Boke kotorske robu u Veneciju, Trst i Južnu Italiju.

Istakao se kao donator. Mnogo je novaca dao za sufinancirati proširenje crkve sv. Mateja u Dobroti, za građenje zvonika crkve, zatim nabavu srebrno‐pozlaćenog relikvijara te velikog broja srebrnih predmeta. Dao je novac za sagraditi kapelu sv. Antuna i poklonio je mramorni oltar.

Izvori

Dobrota
Hrvati u Crnoj Gori
Pomorstvo
Crnogorski poduzetnici

Antun Božov Radimir


2022 ලංකා ප්‍රිමියර් ලීග් යනු ශ්‍රී ලංකාවේ පැවැත්වෙන   ලංකා ප්‍රිමියර් ලීග් (එල්පීඑල්) විස්සයි20 ක්‍රිකට් තරඟාවලියේ තුන්වන අදියරයි.මුලින් එය අගෝස්තු මාසයේදී පැවැත්වීමට තිබුනද, පසුව තරගාවලිය රටෙහි පවතින අයහපත් ආර්ථික හා දේශපාලන තත්වය මත කල් දමන ලදී. මෙම තරගාවලිය 2022 දෙසැම්බර් මස 6 සිට 22 දක්වා පැවැත්වීමට සැලසුම් කර ඇත.
ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායමේ හිටපු සුපිරි ආරම්භක පිතිකරු සනත් ජයසූරිය, පාකිස්තාන කණ්ඩායමේ හිටපු සුපිරි වේග පන්දුයවන ක්‍රීඩක වසීම් අක්රම් සහ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් සුපිරි පිතිකරු විවියන් රිචඩ්ස් යන ක්‍රීඩකයන් තරඟාවලි brand ambassadors ලෙස පත්කර ඇත. තරඟාවලි අධ්‍යක්ෂක ලෙස සමන්ත දොඩන්වෙල පත්කර තිබේ.

තරගාවලි නිල ලොගෝව නිර්මාණය කරන ලද්දේ මියුලික වීරමන්ත්‍රී නම් ඉංජිනේරු ශිෂ්‍යයා විසිනි.ඒ ඔහු ඒ වෙනුවෙන් පැවති තරගාවලිය ජයගත් නිසාවෙනි. ඒ වෙනුවෙන් ඔහුට US$1000 මුදලක් ජයග්‍රාහක මුදල් ලෙස ලබාදෙන ලදී. අද දෙරණ නාලිකාව ශ්‍රී ලංකාව ඇතුලත නිල රෑපවාහිනි අයිතිය ලබාගන්නා ලදී.
තරගාවලියේ ජයග්‍රාහකයන්ට මුදලින් US$ 100,000 ද, අනු ශූරයන්ට US$ 50,000 ලබාදේ.

සංචිතයන්
ක්‍රීඩක තෝරාගැනීම ජුලි මස 5 දා පැවැත්විය.

ක්‍රීඩාංගන
කොළඹ ආර්. ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගනය, හම්බන්තොට  මහින්ද රාජපක්ෂ අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනය සහ මහනුවර පල්ලෙකැලේ ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනය දී මෙම තරගාවලිය පැවැත්වේ.

කණ්ඩායම් සටහන

The top four teams qualify for the playoffs
 Advance to Qualifier 1
 Advance to Eliminator

ලීග් වටය

යාවත්කාලීන කාලසටහන 2022 ඔක්තෝබර් 14 දින ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර
ලංකා ප්‍රිමියර් ලීග්
ක්‍රිකට්
2022
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

2022 ලංකා ප්‍රිමියර් ලීග්


Die 'Schweizer Wasserbirne', auch 'Kugelbirne', 'Glockenbirne', 'Thurgauerbirne' oder 'Späte Wasserbirne' ist eine Sorte der Birne (Pyrus communis), genauer eine Mostbirne.

Herkunft
Die Sorte ist ein Zufallssämling, der vermutlich in der Schweiz entstanden ist. Sie wird 1823 erstmals erwähnt und ist in der Schweiz und besonders in Württemberg verbreitet. In Niederösterreich kommt sie erst seit der Wende zum 20. Jahrhundert vor.

Baum

Der Baum ist starkwüchsig, er bildet eine große Krone aus. In Größe und Form ist er einer Eiche ähnlich, hochkugelig und starkästig. Er kann ein Alter von 100 bis 150 Jahre erreichen. Vor allem im Streuobstbau prägt er die Landschaft. Die Hauptäste sind meist aufrecht, die Zweige braun, etwas silberhäutig, mit spitzen Augen. Die Blätter sind eirund mit auslaufender oder etwas vortretender Spitze, vorne stark und am Stiel nur stumpf gesägt.

Der Baum gedeiht in allen Lagen und Bodenarten, vor allem in höheren Lagen, wo die Früchte gehaltreicher werden. Als triploide Sorte ist sie ein schlechter Pollenspender. Die Sorte ist stark anfällig für Birnenverfall, dagegen nur schwach anfällig für Feuerbrand.

Frucht
Die Schweizer Wasserbirne beginnt sehr spät zu tragen, ist dann aber ein regelmäßiger und reicher Träger. Sie gibt sehr viel Most, der klar und licht ist. Er ist leicht und wenig haltbar. Die Frucht kann auch gegessen, gedörrt und gekocht werden. Die Sorte wird Mitte Oktober reif und trägt große, fast kugelige Früchte. Deren glatte Schale ist grüngelb, auf der Sonnenseite trübrot verwaschen bis schwach gestreift. Rostpunkte und Flecken sind über die ganze Frucht verteilt. Der mittellange, starke Stiel ist braun. Der Kelch ist vollkommen ausgebildet und von brauner Farbe, die Spitzen sind zurückgebogen, die Blättchen grau und filzig behaart. Das gelblichweiße, grobkörnige Fruchtfleisch schmeckt süß und etwas herb. Der Zuckergehalt erreicht 60–70° Oechsle.

Siehe auch: Liste der Birnensorten

Literatur
 Franz Jahn, Eduard Lucas, Johann Oberdieck: Illustrirtes Handbuch der Obstkunde. Band 2: Birnen. Ebner & Seubert, Stuttgart 1860, Nr. 216, S. 455–456.
 Walter Hartmann (Hrsg.): Farbatlas Alte Obstsorten. Ulmer, Stuttgart 2000, ISBN 3-8001-3173-0, S. 262.

Weblinks

 Schweizer Wasserbirne bei der Obstbauberatung Baden-Württemberg
 Obstsortendatenbank.de mit Bild

 Bei museum-digital

Birnensorte

Schweizer Wasserbirne


Genkan je dio japanskog kućanstva gdje se odlaže obuća. Pojam genkan dolazi iz budizma te je prvobitno označavao ulaz u Zen hramove i značio je uvod, a kasnije je postao sastavni dio japanskog kućanstva.

Upotreba
Danas genkan označava tradicionalni japanski ulaz u dom, odnosno prostor u kojem se izuju i pohrane cipele koje se nikada ne nose unutar doma. Po funkciji je sličan zapadnjačkom hodniku ili lobiju; u genkanu se također dočekuju gosti i općenito ljudi koji dolaze izvana, a služi i kako bi se kuća održala što čistijom. No, tamo se ne odlažu samo cipele, već sve ono što nije potrebno unositi u kuću poput kišobrana pa se tako u genkanu najčešće nalazi ormarić za cipele, stalak za odlaganje papuča i stalak za kišobrane.

Duhovnost
Osim što je dio interijera, genkan nosi i posebnu simboliku te predstavlja duhovni prostor. Naime, on odvaja vanjski svijet (jap. soto) od unutarnjeg svijeta (jap. uchi) koji predstavlja prisnost i dom. S duhovnog aspekta, to je mjesto u kojem se raspoloženje koje se donosi izvana otpušta i prebacuje se na raspoloženje koje osjećamo unutra, a vjeruje se kako će se izuvanjem cipela na ulazu onemogućiti da duhovi ili zle moći uđu u dom.

Također, iako se stambeni stil vesternizirao, genkan je ostao sastavni dio ne samo japanskih domova, već i javnih ustanova poput škola, tradicionalnih restorana i slično.

Izvori

Japanska kultura
Prostorije

Genkan


The Territory of Wisconsin was an organized and incorporated territory of the United States that existed from July 3, 1836, until May 29, 1848, when an eastern portion of the territory was admitted to the Union as the State of Wisconsin. Belmont was initially chosen as the capital of the territory. In 1837, the territorial legislature met in Burlington, just north of the Skunk River on the Mississippi, which became part of the Iowa Territory in 1838. In that year, 1838, the territorial capital of Wisconsin was moved to Madison.

Territorial area
The Wisconsin Territory initially included all of the present-day states of Wisconsin, Minnesota, and Iowa, as well as part of the Dakotas east of the Missouri River.  Much of the territory had originally been part of the Northwest Territory, which was ceded by Britain in 1783.  The portion in what is now Iowa and the Dakotas was originally part of the Louisiana Purchase and was split off from the Missouri Territory in 1821 and attached to the Michigan Territory in 1834.

The portion that was formerly part of the Northwest Territory and which later became the state of Wisconsin was part of the Indiana Territory when this was formed in 1800.  In 1809, it became part of the Illinois Territory; then, when Illinois was about to become a state in 1818, this area was joined to the Michigan Territory.  Then the Wisconsin Territory was split off from Michigan Territory in 1836 as the state of Michigan prepared for statehood.  In 1838, the section of the territory to the west of the Mississippi became the Iowa Territory.

Most of the remaining land of the original Wisconsin Territory was originally part of the Louisiana Purchase, though a small fraction was part of a parcel ceded by Great Britain in 1818.  This land west of the Mississippi had been split off from the Missouri Territory in 1821 and attached to the Michigan Territory in 1834.  In 1838, the Iowa Territory was formed, reducing the Wisconsin Territory to the boundaries for the next ten years; upon granting statehood to Wisconsin, its boundaries were once again reduced, to their present location.

In 1850, 10 years after the end of the Second Great Awakening (1790–1840), of the 341 churches with regular services in the Wisconsin, 49 were Baptist, 37 were Congregationalist, 19 were Episcopal, 20 were Lutheran, 110 were Methodist, 40 were Presbyterian, 2 were Dutch Reformed, and 64 were Catholic. In the 1840 United States census, 22 counties in the Wisconsin Territory reported the following population counts:

History

There are irregularities in the historical timeline at the outset of the Territory. After Congress refused Michigan's petition for statehood, despite meeting the requirements specified in the Northwest Ordinance, the people of Michigan authorized its constitution in October 1835 and began self-governance at that time. Yet, Michigan did not enter the Union until January 26, 1837, and Congress did not organize the Wisconsin Territory separately from Michigan until July 3, 1836.

Hoping to provide for some continuity in governance during that interim, acting Governor of the Michigan Territory, Stevens T. Mason, issued a proclamation on August 25, 1835, that called for the election of a western legislative council (the Seventh Michigan Territorial Council), which became known as the Rump Council. This council was to meet in Green Bay, Wisconsin, on January 1, 1836. However, because of the controversy between Michigan and Ohio over the Toledo Strip, known as the Toledo War, President Jackson removed Mason from office on August 15, 1835, and replaced him with John S. Horner. Horner issued his own proclamation on November 9, 1835, calling for the council to meet on December 1, 1835 — giving delegates less than a month to learn of the change and travel to the meeting. This caused considerable annoyance among the delegates, who ignored it. Even Horner himself neglected to attend. The Council convened on January 1 as previously scheduled, but Horner, while reportedly intending to attend, was delayed by illness and in the Governor's absence the council could do little more than perform some administrative and ceremonial duties. For its concession to the Toledo Strip, Michigan was given the Upper Peninsula.

President Andrew Jackson appointed Henry Dodge Governor and Horner Secretary. The first legislative assembly of the new territory was convened by Governor Dodge at Belmont, in the present Lafayette County, on October 25, 1836. In 1837, Burlington, Iowa, became the second territorial capital of the Wisconsin Territory. The next year, the Iowa Territory was created and the capital was moved to Madison.

Wisconsin Enabling Act
In 1846, Congress approved the Wisconsin Enabling Act, which was the first step on the road to statehood for Wisconsin. Wisconsin would become the fifth state created out of the old Northwest Territory. Representing the expressed intent of the Wisconsin territorial legislature, Morgan Lewis Martin, Wisconsin's territorial delegate to Congress, initially argued that the proposed state should incorporate all remaining land in the original Northwest Territory as defined by the Northwest Ordinance of 1787.

Most members of Congress believed that such a state would be too large. They eventually accepted the argument of Stephen A. Douglas of Illinois, chairman of the House Committee on Territories, that Congress was not bound by the Northwest Ordinance, and passed legislation allowing a sixth state to be formed from the remnant of the Northwest Territory excluded from the new state of Wisconsin. However, subsequent bills in 1847 and 1848 to organize a new "Territory of Minasota" were rejected on the grounds that "Minasota" did not have anywhere near the 5,000 free adult males required for legal territorial status.

Wisconsin Territory after Wisconsin became a state
When Wisconsin became a state on May 29, 1848, no provision was made for the section of land between the St. Croix River and the Mississippi River which had previously been organized as part of Wisconsin Territory.  Additionally when Iowa became a state on December 28, 1846, no provision was made for official organization of the remainder of what had been Iowa Territory.

In the summer of 1848, residents in the area organized themselves and called a series of meetings.  As these meetings commenced, the most recent territorial delegate to congress John H. Tweedy officially tendered his resignation, thus vacating the seat.  Secretary of State John Catlin went to Stillwater, Minnesota, and in the capacity of acting governor of the territory issued writs for a special election to fill the seat, which was won by Henry H. Sibley on October 30.

When Sibley went to Washington to take his seat in Congress, he was not immediately recognized. Only after a long political battle was he allowed to take his seat on January 15, 1849.  For a period of time, there were simultaneously representatives in Congress from both the State of Wisconsin and the Territory of Wisconsin, an unprecedented situation.  Sibley made it his first order of business to push through the statute necessary to establish the Territory of Minnesota, which occurred on March 3, 1849.

Secretaries of Wisconsin Territory
 John S. Horner 1836–37
 William B. Slaughter 1837–41
 Francis J. Dunn 1841
 Alexander P. Field 1841–43
 George Rogers Clark Floyd 1843–46
 John Catlin 1846–48

Legislature
The Legislative Assembly of the Wisconsin Territory consisted of a council (equivalent to a senate) and representatives. The first session of the First Legislative Assembly convened at Belmont, Iowa County (now in Lafayette County), on October 25, and adjourned December 9, 1836. The Council at that time had 14 seats, and was presided over by Henry Baird of Brown County. There were 26 representatives; the Speaker of the House was Peter H. Engle of Dubuque County ("Dubuque County" at this time embraced all of the territory west of the Mississippi River and north of the latitude of the south end of Rock Island).

The last session of the assembly was the second session of the Fifth Legislative Assembly, which convened February 7, and adjourned March 13, 1848.  The president of the 13-member council was Horatio N. Wells of Milwaukee, and the speaker of the 26-member House of Representatives was Timothy Burns of Iowa County.

Attorneys General of Wisconsin Territory
 Henry S. Baird 1836–39
 Horatio N. Wells 1839–41
 Mortimer M. Jackson 1841–1845
 William Pitt Lynde 1845
 A. Hyatt Smith 1845–48

Congressional delegates
''See also
 George Wallace Jones 1836–1838 24th Congress, 25th Congress
 James Duane Doty 1839–41 25th Congress, 26th Congress
 Henry Dodge 1841–45 27th Congress, 28th Congress
 Morgan Lewis Martin 1845–47 29th Congress
 John Hubbard Tweedy 1847–48 30th Congress
 Henry Hastings Sibley 1848–49 30th Congress

See also

 Burlington Hawkeye
 James Clarke (Iowa)
 Governors of the Territory of Wisconsin
 Historic regions of the United States
 History of Wisconsin
 Territorial evolution of the United States

Notes

References
 Wisconsin State Historical Society, Turning Points, Wisconsin Territory
 John S. Horner Biography
 The Rump Council
 An Act establishing the Territorial Government of Wisconsin
 Toledo War information regarding Upper Peninsula of Michigan

Former organized territories of the United States
History of the Midwestern United States
Pre-statehood history of Wisconsin
Pre-statehood history of Minnesota
Pre-statehood history of Iowa
Pre-statehood history of North Dakota
Pre-statehood history of South Dakota
1836 establishments in Wisconsin Territory
1836 establishments in the United States
1848 disestablishments in the United States

Wisconsin Territory


La Ruta Estatal de Arizona 287, y abreviada SR 287 (en inglés: Arizona State Route 287) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Arizona. La carretera inicia en el oeste desde la  hacia el este en la . La carretera tiene una longitud de 51,6 km (32.07 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Arizona 287 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Arizona por sus siglas en inglés ADOT.

Cruces
La Ruta Estatal de Arizona 287 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ADOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Arizona

Ruta Estatal de Arizona 287


Sistema de partículas puede referirse a:

 Sistema de partículas (física); o
 Sistema de partículas (software).

Sistema de partículas


Die Comarca Bergantiños ist eine Verwaltungseinheit Galiciens. Die Fläche von  km² entspricht 2,51 % der Fläche Galiciens.

Gemeinden

Siehe auch
 Liste der Comarcas in Spanien

Comarca in Galicien
Provinz A Coruña

Bergantiños


Et miniskørt eller miniskirt er en nederdel, der er skåret over knæet, ofte omkring midt på låret, og som normalt ikke når mere end 10 cm under bagdelen. En kjole, der er skåret lige så kort, kaldes en minikjole eller en miniskørt-kjole, mens et mikroskørt er skåret så det kun går til den øverste del af låret.

Korte nederdele har eksisteret i lang tid, og kendes fx fra den danske Egtvedpige fra bronzealderen, og langt senere fra Josephine Bakers bananskørt fra hendes optrædener i midten af 1920'erne, men blev først et modefænomen, med navnet "mini", i 1960'erne. Indtil da blev korte nederdele hovedsagelig brugt i forbindelse med sport og dans, bl.a. af tennisspillere, cheerleadere og kunstskøjteløbere.

Miniskørters søm sad i 1961 lige over knæet, og de følgende år krøb denne søm op og skørtet blev kortere. I 1966 var nogle nået helt op på den øverste del af låret. Nylonstrømper og hofteholdere var upraktiske sammen med miniskørter og blev erstattet med farverige strømpebukser. Miniskørtets popularitet toppede i 1960'erne i "Swinging London", og det er fortsat en almindelig påklædning, navnlig blandt unge kvinder og teenagepiger.

Adskillige designere er blevet krediteret for at have opfundet miniskørtet i 1960'erne, hvoraf de mest berømte er Mary Quant fra London og André Courrèges fra Paris.

Historie

Fra den sydøsteuropæiske Vinča-kultur (ca. 5700–4500 f.Kr.) kendes statuetter, som ifølge arkæologer viser kvinder i miniskørt-lignende beklædning. Et af de ældste bevarede miniskørt-lignende tøjstykker er det korte uldskørt med bronze-ornamenter, som Egtvedpigen blev begravet i omkring 1390–1370 f.Kr.

Miniskørtet kendes også fra oldtidens Kina, hvor det var udbredt blandt kvinder fra Miao-folket og kendt som duanqun Miao (). Fra Qing-dynastiet (1644–1912) findes afbildninger fra begyndelsen af 1700-tallet af kvinder fra miao-folket iklædt skørter, som kun lige dækker bagdelen, og et digt beskriver hvordan korte skørter og blottet navle var på mode i denne etniske gruppe.

Første halvdel af 1900-tallet
Det vakte kolossal opsigt, da den amerikansk-franske danser Josephine Baker i midten af 1920'erne optrådte på Folies Bergère i Paris kun iført et skørt af bananer. På den tid, og helt frem til 1960'erne, var det socialt uacceptabelt for en kvinde at vise sine knæ og lår i det offentlige rum, medmindre hun var atlet eller konkurrencedanser, eller scenekunstner som Josephine Baker. I 1950'erne bar cheerleaders og mange ballerinaer stadig skørter, som gik ned på læggen, og unge kvinder blev opdraget til at tildække deres knæ og sidde med samlede ben, fordi de ellers kunne blive opfattet som seksuelt udfordrende.

Meget korte skørter blev en fast bestanddel inden for den science fiction-genre, som fra 1940'erne voksede frem især i USA. I disse fremtidsscenarier var kvinderne ofte iklædt kort skørt, bh og støvler af metal. "Sci-fi miniskørtet" kunne ses både på film, i tv-programmer og tegneserier. I årene 1950-55 kørte den amerikanske tv-serie Space Patrol, og de to kvindelige roller Carol og Tonga (spillet af hhv Virginia Hewitt and Nina Bara) var her iført meget korte skørter, sandsynligvis de første af slagsen på amerikansk tv. Mærkværdigvis afstedkom disse miniskørter kun en enkelt moral-klage, nemlig vedrørende en scene, hvor Carol filmes nedefra på vej op ad en stige. Selvom Carol og Tonga var stærke og dygtige og nærmest behandledes på lige fod med mændene i serien, blev de især husket for deres miniskørter. I den tysk-producerede amerikansk-sprogede tv-serie Flash Gordon fra 1954 optræder Irene Champlin i rollen som Dale Arden i et endnu kortere skørt.

1960'erne
En butiksindehaver på Oxford Street i London begyndte i 1960 at lade sine vinduesmannequiner bære skørter som sluttede en tomme over knæet, hvilket hans kunder syntes godt om. I august 1961 kunne man i magasinet Life læse en artikel med et foto af to studerende på University of Hawaii med skørter, såkaldte "kookie-muus", der sluttede over knæet, og en tilhørende tekst om, hvordan korte skørter nu var en modedille blandt teenagere. Samme artikel viste også moderigtige San Francisco-piger med skørter lige over knæskallen og studerende ved Vanderbilt University i Nashville med "knee ticklers" til at spille golf i, som sluttede tre tommer over knæet. Billedteksten forklarede, at sådanne skørter solgte godt i Sydstaterne, og at i Atlanta var nogle piger begyndt at lægge skørter op til lårkorte ("thigh high") længder.

Meget korte skørter, helt op til otte tommer over knæet, dukkede op i Storbritannien i sommeren 1962. De unge kvinder, der gik i disse skørter, blev kaldt "Ya-Ya girls", fordi "yeah, yeah" på den tid blandt mænd var et yndet tilråb (catcall) til tiltrækkende kvinder. En mode med lagdelte net-strutskørter løftede skørternes søm endnu højere op. Første gang ordet miniskørt blev nævnt var i 1962 i en humoristisk artikel fra Mexico City, hvor "mini-skørtet" eller "ya-ya'en" blev omtalt som et upassende stykke tøj, som var sidste skrig. De omtalte skørter sluttede otte tommer over knæet. Artiklen omtalte også en unavngiven psykiater, som mente miniskørtet var ungdommens måde at agitere for fred i verden på. Artiklen brugte megen plads på at beskrive hvordan mænd syntes godt om miniskørtet på piger de ikke kendte, men ikke brød sig om det på deres koner eller forlovede.

Bortset fra blandt et fåtal i Storbritannien slog den ny tendens med korte skørter dog ikke igennem blandt avant-garden i de første år af årtiet. Her lå sømmen for skørter og kjoler i butikker og blandt modeskabere lige under knæet. De følgende år kravlede sømmen gradvist opad, så at den i 1964 sad lige over knæet, hos både André Courrèges og Mary Quant. Året efter fortsatte skørterne med at blive kortere, da britiske miniskørter blev lanceret for amerikanerne på et modeshow i New York, hvis lårkorte modeller fik trafikken til at bryde sammen. I 1966 sad sømmen hos mange designere over midten af låret. Strømper med strømpeholdere var upraktiske sammen med miniskørter og blev erstattet med strømpebukser. Man kunne dække sine ben med knæstrømper eller støvler i forskellig højde, som fra i 1964–65 at have gået op på læggen kom til i 1967–69 at gå over knæet op på låret. Nogle bar endda støvle-bukser, med strømpebukser og støvler med sål og hæl ud i et, gerne i elastisk vinyl. Snørerne kunne være lange og sno sig op ad benet, måske helt op på låret, og en tid brugte man kropsmaling for at farve benet anderledes end strømpebukser kunne. Sidst i 1960-erne dukkede et endnu kortere miniskørt frem, mikroskørtet eller mikro-mini'en.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Random History article on the history of the miniskirt

Kjoler

Miniskørt


Alfonso David Múnera Cavadía (Cartagena de Indias, Colombia, 30 de abril de 1954) es un historiador, investigador, profesor y ex embajador colombiano. En 2010 fue galardonado como uno de los 12 ciudadanos afrodescendientes destacados de Colombia. Ejerció como Secretario General de la Asociación de Estados del Caribe entre 2012 y 2016.

Educación
Múnera es abogado de la facultad de Derecho y Ciencias Políticas de la Universidad de Cartagena (1981), Máster en Historia de la Universidad de Connecticut, Estados Unidos (1993) y  Doctor en Historia Latinoamericana y del Caribe de la misma universidad (1995).

Trayectoria

Presidente de la Comisión de Ciencias y Tecnología de la Costa Caribe colombiana (1996-1999)
Vicerrector de Investigaciones de la Universidad de Cartagena (2007-2010)
Coordinador Académico y profesor del Doctorado de Historia de la Universidad de Sevilla, España (2006)
Coordinador y profesor de la Maestría en Historia, Universidad Pedagógica y Tecnológica de Colombia- Universidad de Cartagena (2006)
Coordinador y profesor de la Maestría en Estudios del Caribe, Universidad Nacional-Universidad de Cartagena (2005-2006)
Director del Instituto Internacional de Estudios del Caribe, de la Universidad de Cartagena (2005)
Profesor visitante de la Universidad de Wisconsin, Estados Unidos (2003-2004)
Profesor visitante en la Universidad Pablo de Olavide, Sevilla, España (1999)
Decano de la Facultad de Ciencias Humanas de la Universidad de Cartagena (1991-1998)
Profesor de Historia de la Universidad de Cartagena (1981-1995)
Profesor visitante en la Facultad de Geografía e Historia de la Universidad de Sevilla, España. (1993)
Asistente de investigación de Historia Latinoamericana de la Universidad de Connecticut (1990-1991)
Profesor de historia de la Universidad Jorge Tadeo Lozano (1978-1985)

Libros publicados
 "Los Montes de María: Región, conflicto armado y desarrollo productivo" Publicado en 2011. (En coautoría con Amaranto Daniels Puello).
 "Tiempos difíciles. La república del XIX: una ciudadanía incompleta" Publicado en 2011.
 "Manuel Zapata Olivella, por los senderos de sus ancestros" Publicado en 2010.
 "Fronteras Imaginadas. La construcción de las razas y de la geografía en el siglo XIX colombiano" Publicado en 2005.
 "El fracaso de la nación. Región, clase y raza en el Caribe colombiano" (1717-1821) Publicado en 1998.
 "Rafael Nuñez: Ensayos de crítica social"  Publicado en 1995.
 "Ensayos costeños: De la Colonia a la República, 1770-1890". Publicado en 1994.

Además de lo anterior Múnera también ha escrito varios capítulos de libros y artículos en revistas científicas relacionados con la historia del Caribe colombiano.

Becas
 (2006) Beca de Latin American Studies Association (LASA) para ser conferencista en la reunión anual, en Puerto Rico;
 (2003-2004) Beca Tinker para ser profesor visitante en el programa doctoral de la Universidad de Wisconsin, USA; beca de Investigación de la Universidad Libre de Berlín, Alemania;
 (1993) Beca de investigación de la Fundación para la Ciencia y Tecnología del Banco de la República.

Referencias

Nacidos en Cartagena de Indias
Escritores de Colombia
Embajadores de Colombia en Jamaica

Alfonso Múnera Cavadía


Frane Šore Čelik (Seget Donji, 14. srpnja 1918. – Vidimlije, 12. lipnja 1942.), poznat i pod drugim nadimkom Bajuba, komunistički revolucionar, partizanski zapovjednik i organizator antifašističkog ustanka u Segetu Donjem.

Životopis

Frane Šore Čelik je rođen u selu Donji Seget pokraj Trogira u ribarskoj obitelji,od oca Marka i majke Ike r. Vukman Ilak iz Gornjeg Segeta. U obitelji je imao i dva starija brata, ribara Jakova Šoru  te časnika Kraljevine Jugoslavije - Grgu Šoru, koji se osnutkom NDH pridružio postrojbama Hrvatskog domobranstva.

Osnovnu školu završio je u svom rodnom mjestu u kojem je proveo djetinjstvo i mladost, gdje zarana uočava nepravdu koju je provodila monarhističko-kapitalistička jugoslavenska vlast, nedovoljno sposobna da riješi nagomilane nacionalne i socijalne probleme.

Rano se uključuje u omladinski revolucionarni pokret, u kojeg ga uključuju članovi KPJ : Zvonko Prlenda, pekarski radnik i tadašnji predsjednik URS-ovih sindikata Hrvatske, Petar Lozovina iz Segeta Donjeg i Tadija Mihanović iz Žrnovnice. U ljeto 1934. postaje član Saveza Komunističke Omladine Jugoslavije - SKOJ-a, a ubrzo je bio izabran za sekretara mjesne organizacije SKOJ-a Donjeg Segeta. Pod njegovim rukovodstvom ova se organizacija isticala brojnim akcijama. Godine 1936. prijavljuje se kao dobrovoljac za odlazak u Španjolsku, gdje zbog slabih veza i policijske provale nije stigao. Po direktivi Partije 1936. odlazi u Stobreč, a potom u Kaštel Kambelovac, gdje je okupljao napredne omladince i osnovao organizaciju SKOJ-a. Godine 1937. postao je član zabranjene i tajne Komunističke partije Jugoslavije (iste godine osniva se Komunistička partija Hrvatske) i od tada se još jače angažira u revolucionarnom životu. Poklanja pažnju vlastitom idejno-političkom obrazovanju, čita marksističku literaturu.

Godine 1937. odlazi u Šibenik na odsluženje kadrovskog roka. U vojsci je također nastavio s revolucionarnim radom, gdje je u vojnoj jedinici, izviđačkim zapovjedanjem, osnovao tajni aktiv komunista. Zapovjedništvo je uočilo njegovo revolucionarno djelovanje, zbog čega je bio maltretiran i fizički kažnjavan, te bio po kazni premješten na brod "Jadran", na kojem je, također, kažnjavan.

Nakon odsluženja vojnog roka, vraća se u svoje selo, gdje nastavlja revolucionarnim radom. Godine 1938. u selu, u kući Špika Bunde, osniva se mjesna čitaonica "Seljačka sloga" i on je bio njen prvi predsjednik. Uključuje se u akciju osnivanja partijske ćelije KPH - Donji Seget, koja je osnovana u kolovozu 1939. Tada u Partiju prima i Jozu Lozovinu Mosora, koji će se iznjedriti u rukovodioca antifašističkog ustanka u cijelom kotaru Trogir. U vrijeme kapitulacije Kraljevine Jugoslavije našao se kao rezervista (pričuvnik) na bateriji Novica na Drveniku Velikom, odakle je kući donio veću količinu streljiva i oružja.

Nakon okupacije Kraljevine Jugoslavije aktivno se uključio u akciju prikupljanja oružja i streljiva, te u pripreme za dizanje ustanka i otpora protiv okupatora. Sudjeluje u ustrojavanju "udarne grupe" u Donjem Segetu, koja organizira i izvodi prve diverzantske akcije - rušenje telefonsko-telegrafskih stupova prema Marini i Gornjem Segetu, te u suradnji s trogirskim komunistima - rušenje vlaka HDŽ u Labinskim Dragama koji je prevozio mast za ustaški garnizon u Sinju. Dolaskom okupatora, po zapovjedi Partije, prelazi u ilegalni (tajni) život. Talijanske vlasti tragaju za njim na osnovu svjedočenja doušnika, kao što je bio Filip Bilota, sin Marina, čije ime je navedeno u talijanskim dokumentima. Karabinjeri ga uhićuju u kolovozu 1941., u raciji u Donjem Segetu, te ga nakon višednevnog pritvora puštaju, uz obvezu daljnjeg javljanja karabinjerskoj postaji.

U partizane odlazi 24. travnja 1942., zajedno sa suseljaninom Šimom Špikom. Kao prvi partizani iz Segeta odlaze preko Dalmatinske zagore prema Bosni, na područje tadašnje NDH, gdje je Čelik svrstan u Livanjski partizanski odred, u kojem se ubrzo istakao kao primjeran i neustrašiv borac te bio postavljen na dužnost komandira voda, a zatim zamjenika komandira čete. Poginuo je 12.lipnja 1942. u selu Vidimlije u Glamočkom polju., najvjerojatnije počinivši samoubojstvo da ne padne živ u ruke četnicima koji su opkolili odred. Njegovi posmrtni ostaci su nakon rata preneseni na počivalište u obiteljsku grobnicu na groblju Konacvine u Segetu Donjem.

Nasljeđe

Njegovo ime nosila je tadašnja Srednja ekonomska škola u Segetu Donjem, Omladinsko kulturno-umjetničko društvo te jedna ulica u Segetu Donjem. 15. kolovoza 1979. svečano je otkriveno spomen poprsje, rad splitskog kipara Mirka Ostoje, ispred tadašnje Ekonomske škole u Segetu Donjem. Spomen poprsje je uklonjeno nakon uspostave neovisnosti RH, a nazivi ulica i institucija koje su nosili njegovo ime su promijenjeni.

Literatura

 Grupa autora (1984)." Trogirski kraj u NOB-u 1941-45." Split: Institut za historiju radničkog pokreta Dalmacije
 Josip Miliša (1987). " U spomen revoluciji i NOB-u". Trogir: Koordinacijski odbor za njegovanje revolucionarnih tradicija, pri OK SSRNH Trogir i Fond za razvijanje i njegovanje tekovina revolucije i NOR-a općine Trogir
 Ivan Špika (1970). "Ratna sjećanja i dnevnik borca II dalmatinske brigade". Zagreb: Stvarnost

Izvori

Partizanski zapovjednici
Hrvatski komunisti do 1945.
Seget

Frane Šore Čelik


An Triticosecale neoblaringhemii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus. An Triticosecale neoblaringhemii in nahilalakip ha genus nga Triticosecale, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Triticosecale

Triticosecale neoblaringhemii


La playa de la Goleta es una de las playas semiurbanas de Corralejo, del municipio de La Oliva, en la isla de Fuerteventura (Canarias, España).

Características
Es una playa de arena fina y dorada y aguas cristalinas y por lo general tranquilas con completos servicios de playa (duchas, alquiler de hamacas, sombrillas y náuticos) así como escuelas de deportes náuticos,  restaurantes y bares, lo que la convierte en una de las más concurridas por los habitantes de Corralejo.

No cuenta sin embargo con vigilancia y puede resultar peligroso adentrarse en el mar por su cercanía al puerto (y consiguiente tránsito de embarcaciones) y debido a que el terreno pasa a ser de rocas y arrecifes.

Notas y referencias

Enlaces externos
 Catálogo de playas Ministerio de Medio Ambiente

La Oliva
Playas de Fuerteventura

Playa de la Goleta (Corralejo)


Sulfacitina este un antibiotic din clasa sulfamidelor care a fost utilizat în tratamentul infecțiilor de tract urinar. A fost retras de pe piață în anul 2006.

Note

Vezi și
 Sulfafurazol
 Sulfanilamidă
 Sulfametoxazol

Sulfamide
Medicamente retrase

Sulfacitină


Okrug Hama () je okrug u sirijskoj pokrajini Hama. Po popisu iz 2004. (prije rata), okrug je imao 644.445 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Hama.

Nahije
Okrug je podijeljen u nahije (broj stanovnika se odnosi na popis iz 2004.):
Hama (ناحية حماة): 467,254 stanovnika.
Suran (ناحية صوران): 90,654 stanovnika.
Hirbnafsah (ناحية حربنفسه): 54,592 stanovnika.
Al-Hamraa (ناحية الحمراء): 32,604 stanovnika.

Izvori

Vanjske poveznice

Sirijski okruzi
Pokrajina Hama

Hama (okrug)


1997 yılında Amerika'nın Teksas eyâletinde yapılan Metallica konseri.

Load albümünün çıkmasından sonra yapılmıştır. Belki de Load dönemindeki Metallica'nın en iyi sahne performanslarından biri sergilenmiştir. Dvd'nin süresi 2 buçuk saat kadardır. Creeping Death, Enter Sandman, Sad But True gibi klasiklerin arasına Ain't My Bitch, Hero of the Day ve King Nothing gibi yeni dönem Metallica'sının şarkıları da harmanlanmıştır. Ayrıca 1997 çıkışlı Reload albümünden iki şarkı, Fuel ve kısmen de olsa Bad Seed çalınmıştır. Konserin bis'leren önceki son kısmında kısa bir Kill'em All ve Ride the Lightning medley'i sergilenmiştir. Türkçesi "Kurnaz Dublörler" olan Cunning Stunts'ın son kısımlarında da seyircileri bir sürpriz beklemektedir.

Şarkı Listesi

1. Disk
 "So What?"
 "Creeping Death"
 "Sad But True"
 "Ain't My Bitch" (birçok açıdan)
 "Hero of the Day"
 "King Nothing"
 "One"
 "Fuel"
 "Bas/Gitar Karalama"
 "Nothing Else Matters"
 "Until It Sleeps"
 "For Whom the Bell Tolls" (birçok açıdan)
 "Wherever I May Roam" (birçok açıdan)
 "Fade to Black"
 "Kill/Ride Medley"
 "Ride the Lightning"
 "No Remorse"
 "Hit the Lights"
 "The Four Horsemen"
 "Metallica Of Shereph"
 "Seek and Destroy"
 "Fight Fire with Fire

2. Disk

 "Last Caress"
 "Master of Puppets" (kısa versiyonu)
 "Enter Sandman"
 "Am I Evil?" (kısa versiyonu)
 "Motorbreath"

Dış bağlantılar
 Resmi Sitesi

Metallica albümleri

Cunning Stunts


Analitika podataka, proučavanje skupnih podataka služeći se pritom statističkim i analitičkim alatima za pretvorbu tih podataka u smislene informacije i izvršavanje jedne ili više zadaća. Analitici se pristupamo da bi se iz ogromne količine podataka raščlanjivanjem i pronalaženjem pravilnosti i zakonitosti došlo do korisnih novih rezultata. Iz mnoštva podataka proučavanjem složenih obrazaca dolazimo do pojednostavljenijih rezultata. Za kvalitetnu analitiku potrebno je prikupiti podatke iz odgovarajućih izvora radi izvršenja zadaće. Mnogi podatci ne će biti korisni. Takve je potrebno odvojiti jer zadržavanjem u sustavu proces analitike se nepotrebno usporava a može i odvesti djelimice u krivom pravcu.

Analitika primijenjena na podatke je zbiljska vrijednost svake velike količine podataka, i u suprotnom to bi bila tek hrpa podataka ograničene poslovne uporabljivosti. Analitika podataka može se odnositi na osnovne i naprjednije aplikacije. Osnovne su aplikacije poslovne inteligencije. Naprjednije su predviđajuće anatlike poput onih kojima se služe znanstvene organizacije. Primjer takve je rudarenje podataka u kojem analitičari procjenjuju velike skupove podataka radi prepoznavanja odnosa, obrazaca i trendova. Dio analitike može biti istraživačka analiza podataka (radi prepoznavanja obrazac i odnosa u podatcimaa) i potvrđujuću (engl. confirmatory) analiza podataka (koja primjenjuje statističke tehnike radi utvrđivanja točnosti pretpostavke o određenom skupu podataka). Praktične primjene analitike podataka su u analizi klijenata radi povećavanja njihova zadovoljstva, zadržavanja i povećavanja korištenja usluga, u operativnoj analitici radi poboljšavanja poslovnih performansa i iskorištenosti korporativnih sredstava, sprječavanja i ublažavanju rizika od prijevara te optizimiranja cijena.

Izvori

Računarstvo

Analitika podataka


An Sporobolus cubensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Sporobolus cubensis in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus cubensis


Die  Caleten (lateinisch  Calētēs oder Calētī) waren ein keltischer oder germanischer Stamm der Belger, dessen Siedlungsgebiet im Gebiet der heutigen Normandie zwischen der Küste und dem Fluss Seine lag.

Die  Caleten werden schriftlich erstmals von dem römischen Feldherrn und Autor Julius Caesar in De Bello Gallico genannt, seinem Bericht über seine Kriege in Gallien. Sie waren im Jahr 51 v. Chr.  mit den Stämmen der Bellovaker, Ambianer, Aulercer, Veliocasser und Atrebaten unter der Führung des Correus am Widerstand gegen die Eroberung des Nordens des heutigen Frankreichs durch Caesar beteiligt. Caeser rechnet sie zu den Belgen, Stämmen von in erster Linie keltischer, zum Teil aber auch germanischer Herkunft, die sich von Galliern  und Aquitanern in Sprache und Kultur unterschieden. Die Caleten sollen über den Rhein in ihr Siedlungsgebiet gekommen sein, also eher germanischen Ursprungs sein.

Das Siedlungsgebiet der Caleten nach ihrer Unterwerfung durch Rom wurde ein Teil der mit Gallien bezeichneten Region des römischen Reiches, mit der Provinzreform des römischen Kaisers Augustus wurde es Teil der Provinz Gallia Belgica.

Die bedeutendste Stadt der Caleten war die Hafenstadt Caracotinum, das heutige Harfleur. Ihr Name ist noch heute in dem der Stadt Calais zu finden.

Einzelnachweise

Literatur
 Gaius Iulius Caesar:  De bello Gallico. Der Gallische Krieg, übersetzt und herausgegeben von Marieluise Deißmann, Stuttgart  1980
 Joseph von Hefner: Geographie des Transalpinischen Galliens zu C. Julius Caesars Commentarien de bello Gallico. München 1835
 Carl C. von Leutsch: Ueber die Belgen des Julius Cäsar. Giessen 1844
 Léon Coutil: L'Époque gauloise dans le sud-ouest de la Belgique et le nord-ouest de la Celtique. Louviers 1902
 Sonia C. Hawkes, Gerald C. Dunning: The Belgae in Gaul and Britain. In: Archaeological Journal, LXXXVII, (Rom) 1930, S. 150–240
 Martin Berg, Miles Litvinoff: Ancestors: The Origins of the People and Countries of Europe. Wallingford 1992

Keltischer Stamm

Caleten


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 20. siječnja – Pavao Ritter Vitezović, hrvatski književnik, povjesničar, jezikoslovac i nakladnik (* 1652.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1714.


La Compañía Pisquera de Chile S.A. (CPCh) es una empresa filial de Compañía Cervecerías Unidas (CCU), que nació en marzo de 2005 de una asociación estratégica entre CCU y la Cooperativa Agrícola Control Pisquero de Elqui y Limarí Limitada (CPP), con el objetivo de desarrollar el negocio pisquero, mediante la producción y comercialización de pisco y otras bebidas alcohólicas elaboradas sobre la base de pisco. Es uno de los principales actores de la industria del pisco chileno.

El acuerdo entre Pisco Control y CCU (directamente y a través de su filial Pisconor S.A.) contempló un joint venture para constituir una nueva sociedad anónima: "Compañía Pisquera de Chile S.A.", a la cual las partes aportaron activos, marcas comerciales y pasivos. En un inicio, la Compañía Pisquera de Chile fue constituida con una participación de un 66% de CCPl y de un 34% para CCU, a través de Pisconor. Posteriormente CCU adquirió un 46% del capital accionario.
Así las cosas, en conjunto, CCU y Pisconor poseen el 80% de la Compañía Pisquera de Chile, mientras CCP mantiene el 20%.

Productos
 Campanario
 Control
 La Serena
 Mistral
 Espíritu De Los Andes
 Ruta Norte
 Tres Erres

Véase también
 Asociación de Productores de Pisco AG

Enlaces externos
 CCU - Compañía Pisquera de Chile S.A.

Pisco
Empresas de alimentación de Chile
Destilerías
Empresas fundadas en 2005
Compañía de Cervecerías Unidas

Compañía Pisquera de Chile


علم الصين يمكن أن يكون:
 علم جمهورية الصين الشعبية المعروفة غالبا بالصين.
 علم جمهورية الصين المعروفة أحيانا باسم تايوان.

أعلام وطنية

علم الصين (توضيح)


La tournée de l'équipe de France de rugby à XIII en 1964 est la quatrième tournée d'une équipe de rugby à XIII représentant la France en hémisphère sud, la dernière étant en 1960. Elle se déroule en Australie et en Nouvelle-Zélande, voit l'équipe de France être battue lors de ses six Test-matchs.

Historique

Résultats des test-matchs
Le tableau suivant récapitule les résultats de l'équipe de France contre les équipes nationales.

|}

Groupe de la tournée

L'équipe de France est managée par Antoine Blain et Jean Barrès. Le trio d'entraîneurs est composé de René Duffort, Bill Moore et Félix Bergèse.

Notes et références

Liens externes
  Australia vs France 1964 sur rugbyleagueproject.
  New Zealand vs France 1964 sur rugbyleagueproject.

Histoire du rugby à XIII
1964 en Australie
1964 en Nouvelle-Zélande
1964 en Océanie
Rugby à XIII en France en 1964

Tournée de l'équipe de France de rugby à XIII en 1964


Park Myung-sik (coreano: 박명식; 1951 – outubro de 1991), apelidado "O Coletor de Órgãos" (coreano: 오르간 수확기), foi um assassino em série norte-coreano que foi condenado por matar doze adolescentes em Sinp'o de abril a outubro de 1990 para comer seus fígados e assim tentar curar sua cirrose. Ele foi julgado por esses crimes, condenado à morte e posteriormente executado em 1991.

Até o momento, ele é o único assassino em série cuja existência foi oficialmente reconhecida pelo governo norte-coreano, famoso por seu combate ao crime no país.

Pano de fundo

Não se sabe quase nada de concreto a respeito do passado de Park. À época dos crimes, ele trabalhava como operário em Sinp'o, onde foi descrito pelos colegas como uma pessoa tímida.

Por alguns anos antes dos assassinatos, Park sofria de cirrose, para a qual ele teve que ser tratado por um médico famoso em um grande hospital em Hamhung. O tratamento aparentemente não surtiu efeito, e, enquanto continuava a sofrer com dores, Park ouviu um colega de trabalho dizer que um feiticeiro poderia ajudá-lo com seus problemas. Como as práticas religiosas são proibidas no país, o colega de trabalho concordou em levá-lo em segredo até ele. Quando encontrou o feiticeiro, Park implorou por respostas para a cura de sua doença.

Num primeiro momento, o mago rejeitou as investidas de Park. Porém, ele sentiu pena do doente e disse-lhe que a única maneira de curar sua doença era consumindo fígados humanos. Assustado com a perspectiva de matar um ser humano, ele voltou para casa, mas como sua condição piorou com o tempo, Park supostamente decidiu que seria melhor tentar do que morrer em agonia.

Assassinatos

O modus operandi de Park era vasculhar fazendas comunais em aldeias rurais, procurando estudantes de 14 a 17 anos que eram enviados para trabalhar lá. Em uma ocasião, Park invadiu um dormitório, atacou uma jovem de 15 anos que dormia, colocando a mão em sua boca e, em seguida, esfaqueando-a com uma faca. Enquanto ele carregava a garota ensaguentada para fora do prédio, cães começaram a latir, o que assustou Park e o fez fugir, deixando para trás a estudante moribunda, que morreu devido aos ferimentos no dia seguinte.

Alguns dias depois, um fazendeiro de uma fazenda próxima encontrou o corpo bastante mutilado de outra estudante. Os ferimentos eram tão graves que ele desmaiou. O Departamento de Polícia da cidade de Sinp'o foi alertado sobre a descoberta, mas apesar das investigações, eles não conseguiram identificar ou capturar o criminoso. Em vez disso, alguns sugeriram que poderia ser o trabalho de um fantasma. Poucos dias após este incidente, o corpo de uma mulher de 20 anos foi encontrado no centro de Sinp'o, com os mesmos ferimentos da vítima anterior.

O perpetrador continuou a matar em Sinp'o e arredores, fazendo ainda mais nove vítimas. As mortes causaram pânico entre os moradores, que se recusavam a sair à noite.

Prisão, julgamento e execução

Um dia em outubro de 1990, Park tentou sequestrar sua pretensa 13ª vítima, uma estudante que estava a caminho do trabalho numa fazenda comunal. Ele não teve sucesso e fugiu, mas no caminho foi notado por cidadãos vigilantes que imediatamente o prenderam e o levaram para a delegacia. Após suas confissões, o feiticeiro também foi preso e acusado de um delito não divulgado.

O julgamento de Park foi realizado em meados de outubro de 1991 perante o Tribunal Popular de Sinp'o. Ele se declarou culpado das acusações, foi condenado e sentenciado à morte. Em algum momento naquele mesmo mês, ele foi executado por um pelotão de fuzilamento. Como punição por dar o conselho que levou Park a iniciar sua onda de assassinatos, o vidente foi condenado a 15 anos em uma colônia penal, pena que cumpriu, sendo integralmente liberto em 2006. Conforme o código penal norte-coreano, ele foi depois deportado para outra província, e seu destino permanece desconhecido.

Consequências
Devido à gravidade dos crimes, os assassinatos de Park são um dos poucos casos confirmados de o governo norte-coreano reconhecer um caso criminal na mídia controlada pelo Estado, que também foi então retransmitido para a mídia sul-coreana. Desde então, o caso tem sido usado como propaganda contra o regime norte-coreano e sua ideologia Juche.

Nascidos em 1951
Mortos em 1991
Pessoas executadas por fuzilamento
Assassinos em série da Coreia do Norte

Park Myung-sik


South Fork hace referencia a varios artículos:

Lugares en Estados Unidos
Municipio de South Fork (Arkansas), en el condado de Fulton
Municipio de South Fork (condado de Tyrrell, Carolina del Norte)
Municipio de South Fork (condado de Forsyth, Carolina del Norte)
South Fork (Colorado), pueblo en el condado de Río Grande
Municipio de South Fork (Dakota del Norte), condado de Adams
Municipio de South Fork (condado de Christian, Illinois)
Municipio de South Fork (condado de Delaware, Iowa)
Municipio de South Fork (condado de Jackson, Iowa)
Municipio de South Fork (condado de Wayne, Iowa)
Municipio de South Fork (condado de Kanabec, Minnesota)
South Fork (Misuri), lugar designado por el censo en el condado de Howell
Municipio de South Fork (condado de Audrain, Misuri)
Municipio de South Fork (condado de Howell, Misuri)
Municipio de South Fork (condado de Monroe, Misuri)
Distrito electoral de South Fork (condado de Saline, Nebraska)
South Fork (Pensilvania), borough en el condado de Cambria
South Fork Estates (Texas), lugar designado por el censo en el condado de Jim Hogg
South Fork (Wisconsin), pueblo en el condado de Rusk

South Fork


Orguljsko gorje (eng. Organ Mountains, špa. Sierra de los Órganos) je gorje u južnom Novom Meksiku na Jugozapada SAD-a, u sjeverozapadnom dijelu pustinje Chihuahue (eng. Chihuahuan Desert, špa. Desierto de Chihuahua).  Pruža se 16 km istočno od grada Las Crucesa u okrugu Doñi Ani 137 km u pravcu sjever-jug i 68 km u pravcu zapad-istok. Kamen od kojeg je građen je granit i riolit. Smještene su pored dugog niza planina na istočnoj strani rasjedne doline Rio Grandea. Blizu su gorja San Andresa (gorja Sv. Andrije) i Franklinova gorja (eng. Franklin Mountains, špa. Sierra de los Mansos), no od obaju se razlikuje geološki. Ta dva gorja tvore rasjedni blokovi sedimentnih slojeva većinom od vapnenca, a Orguljsko gorje je od magmatskih stijena. Granitne "igle" u najvišem dijelu gorja sliči na cijevi orgulja.

Izvori

Gorja u SAD-u
Novi Meksiko

Orguljsko gorje


අධිකරණ, බන්ධනාගාර කටයුතු සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ අමාත්‍යවරයා  යනු ශ්‍රී ලංකා අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ එක් තනතුරකි .

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ නිර්වචනය කර ඇත්තේ කැබිනට් මණ්ඩලයේ අමාත්‍යවරයෙකු අධිකරණ අමාත්‍යවරයා ලෙස හැඳින්වීම අනිවාර්ය බවයි. 1947 සිට 1970 දක්වා, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 48 වැනි වගන්තියට අනුව, අධිකරණ අමාත්‍යවරයා ලංකා සෙනෙට් සභාවෙන් පත් කළ අමාත්‍යවරුන් දෙදෙනෙකුගෙන් කෙනෙකි, මන්ද එවැනි පත්වීම් නීතිඥවරුන් විසින් සිදු කර ඇත.  එය 1932 සිට 1947 දක්වා පැවති ලංකාවේ නීති ලේකම් ධූරයෙන් පසුව පත් විය.

අධිකරණ අමාත්‍යවරුන්ගේ ලැයිස්තුව
පක්ෂ

ආශ්‍රිත ලිපි
 මුදල් අමාත්‍ය (ශ්‍රී ලංකා)

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

 අධිකරණ, බන්ධනාගාර කටයුතු සහ ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ අමාත්‍යාංශය
 ශ්‍රී ලංකා රජය

අධිකරණ අමාත්‍ය (ශ්‍රී ලංකාව)


Nainital (en hindi: नैनीताल ज़िला) es un distrito de la India en el estado de Uttarakhand. Código ISO: IN.UL.NA.

Comprende una superficie de 3853 km².

El centro administrativo es la ciudad de Nainital.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 955128 habitantes, de los cuales 461 013 eran mujeres y 494 115 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Nainital

Distrito de Nainital


Laserpitium  este un gen de plante din familia Apiaceae.

Specii (selecție)
 Laserpitium gallicum   L.
 Laserpitium gaudinii Moretti
 Laserpitium halleri Crantz
 Laserpitium latifolium L. – sermountain cu frunze largi
 Laserpitium nestleri Soy.-Will.
 Laserpitium ochridanum  - Galičica sermountain
 Laserpitium prutenicum L.
 Laserpitium siler L. – laserwort

Referințe

Bibliografie
 Tutin, T. G. et al., ed. 1964–1980. Flora europaea.

Apiaceae
Genuri de plante

Laserpitium


Det' ren kagemand var et hjemmevideoprogram, der blev sendt fredage på DR1 fra 1997-99. I anden sæson kunne indsenderen af ugens bedste hjemmevideo vinde en "multimedie PC", mens anden- og tredjepladsen hver modtog en "populær spillemaskine".

Søs Sif Andersen var vært på programmets anden sæson, hvor Søren Dahl stod for levende musik. Finn Dyrnesli var tilrettelægger på programmet.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Se Det' ren kagemand  på DR Bonanza
 Se Det' ren kagemand  på DR TV

DR-programmer

Det' ren kagemand


ශ්‍රී ලංකා ස්වේජින් නිකාය, යනු එක්සත් අමරපුර මහා සංඝ සභාවට අයත් නිකායකි.  බුරුමයේ ශ්වේජින් ග්‍රාමයේ උපන් ජාගර නම් භික්‍ෂූන් වහන්සේගේ මූලිකත්වයේන් බිහිවූ නිකායකි.

මූලාශ්‍ර

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
 පොකුණුවිට ශ්‍රී විනයාලංකාරාරාමය

ආශ්‍රිත
 අමරපුර මහා සංඝ සභාව

බුදු දහම
අමරපුර මහා සංඝ සභාව

ශ්‍රී ලංකා ස්වේජින් නිකාය


EAH steht für:

 Ehren-Alter-Herr, in Studentenverbindungen ein Alter Herr ehrenhalber
 Einheitlicher Ansprechpartner Hessen wurde bei den Regierungspräsidien in Hessen eingerichtet (Regierungspräsidium Kassel, Gießen und Darmstadt), siehe Einheitlicher Ansprechpartner#Umsetzung in Hessen
 Ernst-Abbe-Fachhochschule Jena wurde 1991 als Fachhochschule Jena gegründet und war die erste Fachhochschule in den neuen Bundesländern, im März 2012 wurde sie in Ernst-Abbe-Fachhochschule Jena – Hochschule für angewandte Wissenschaften umbenannt
 Eye aerial height, Auge - Antenne Abstand, siehe Abkürzungen/Luftfahrt/E–K

EAH

EAH


An Paspalum paucifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Paspalum paucifolium in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paspalum

Paspalum paucifolium


Der Casseler Acker (auch Kasseler Acker) ist ein historisches Feldmaß, das in Nordhessen gebräuchlich war. Es war etwas kleiner als ein preußischer Morgen.

Ein Casseler Acker umfasste 150 14-schuhige Quadratruten, und eine 14-schuhige Rute maß 14 Casseler Fuß von jeweils 0,287 m. Die 14-schuhige Rute war demnach 4,06 Meter lang, und ein Casseler Acker war 23,865 Ar bzw. 0,23865 Hektar groß.

Somit entsprachen 5 1/3 Casseler Acker 5 preußischen Morgen von je 25 Ar oder 0,25 Hektar.

Literatur
 Friedrich Wilhelm Schneider: Forst- und Jagdkalender für Preußen. Band 18, Verlag Julius Springer, Berlin 1868, S. 134

Weblinks
 Historischer Werkzeugkasten

Altes Maß oder Gewicht (Deutschland)
Flächeneinheit

Casseler Acker


Lovor (lovorika, lat. Laurus),  rod vazdazelenih grmova ili drveća iz porodice Lauraceae. Postoje tri priznate vrste koje rastu po Mediteranu, Azorima i Kanarima.

U Hrvatskoj raste L. nobilis po Istri, Kvarneru i Dalmaciji. Listovi se koriste za začin.

Latinsko ime roda Laurus dolazi od keltskog blaur, u značenju uvijek zelen

Vrste
 Laurus azorica (Seub.) Franco
 Laurus nobilis L.
 Laurus novocanariensis Rivas Mart., Lousã, Fern.Prieto, E.Días, J.C.Costa & C.Aguiar

Zanimljivosti
Lumber, plod lovora koji raste samo na ženskom stablu lovora, koristi se kao municija za pukalnicu - tradicionalna hrvatska igračka.

Izvori

Vanjske poveznice

Lovorovke

Lovor


ماسبيرو هو اسم المبني الضخم على ضفة نيل القاهرة وهو مقر للتلفزيون المصري أقدم التلفزيونات الحكومية في الشرق الأوسط وأفريقيا، بعد تلفزيون العراق وماسبيرو أيضا هو اسم الشارع الذي يطل عليه هذا المبني.

وقد أطلق عليه هذا إلاسم تيمناً بعالم الآثار الفرنسي جاستون ماسبيرو  والذي شغل منصب رئيس هيئة الآثار المصرية.

تاريخ بنائه

تم تشييد المبنى في عهد الرئيس الراحل جمال عبد الناصر بقرار منه ببدء البناء في أغسطس عام 1959 م على أن يتم الانتهاء منه في 21 يوليو 1960م وذلك ليواكب الاحتفال بالعيد الثامن لثورة يوليو، وتم تخصيص ميزانية البناء حوالي 108 ألفاً من الجنيهات على مساحة حوالي 12 ألف متر مربع، وبالفعل كان تحديًا أن ينتهي البناء في هذا الوقت القصير، وتم بث الإرسال منه بالفعل في الميعاد المحدد.

انظر أيضا

 اتحاد الإذاعة والتلفزيون المصري

المراجع

أبراج اكتملت في 1960
مصر في القرن 20
مبان إدارية اكتملت في 1960
مبان ومنشآت في القاهرة
معالم القاهرة
عمارة القرن 20 في مصر

مبنى الإذاعة والتلفزيون المصري