Starsky & Hutch is an American action television series, which consisted of a 72-minute pilot movie (originally aired as a Movie of the Week entry) and 92 episodes of 50 minutes each. The show was created by William Blinn (inspired by the success of the then recent movie Busting), produced by Spelling-Goldberg Productions and starred Paul Michael Glaser and David Soul in the title roles, Starsky and Hutch. It was broadcast from April 1975 (pilot movie) to August 1979 on the ABC network.

Starsky & Hutch was distributed by Columbia Pictures Television in the United States and, originally, Metromedia Producers Corporation and later on 20th Television in Canada and some other parts of the world. Sony Pictures Television is now the worldwide distributor for the series. The series later inspired a 2003 video game and a 2004 theatrical film.

Overview

The series' protagonists were two Southern California police detectives: David Michael Starsky (Paul Michael Glaser) and Sergeant Kenneth Richard "Hutch" Hutchinson (David Soul). Starsky is a dark-haired, Brooklyn transplant and U.S. Army veteran, with a street-wise manner and intense, sometimes childlike moodiness. Hutch is the divorced, blond, Duluth, Minnesota, native with a more reserved and intellectual approach. Under the radio call sign "Zebra Three", they were known for usually tearing around the streets of fictional Bay City, California.
Much of the series was shot on location in the Los Angeles beach community of San Pedro. The building that was used as the Metropolitan Division police headquarters in the first season is now San Pedro's City Hall.

The characters and even some plot points were based on real-life New York City detectives, Lou Telano and John Sepe, who gained notoriety and commendations for their unconventional but effective undercover police work. The show's production team spent considerable time with the two detectives during their daily routines. Lou Telano and John Sepe later sued Aaron Spelling's production company and settled out of court for $10,000 each.

The car
The vehicle of choice was Starsky's two-door Ford Gran Torino, which was bright red, with a large white vector stripe on each side. Approximately four different cars were used for filming. Earlier shots had red wing mirrors, except the pilot which had silver mirrors, usually for long shots or footage used in later scenes, close ups and later episodes had silver wing mirrors. The Torino was nicknamed the "Striped Tomato" by Hutch in the episode "Snowstorm", and fans subsequently referred to the car by that nickname, too. However, this moniker didn't come from the writers, but it came from a real-life comment that Glaser made. In a segment titled Starsky & Hutch: Behind the Badge that was featured on the first season DVD collection, Glaser stated that when he was first shown the Torino by series producer Aaron Spelling, he sarcastically said to Soul, "That thing looks like a striped tomato!" In characteristic contrast, Hutch's vehicle was a battered tan 1973 Ford Galaxie 500. It occasionally appeared when the duo needed separate vehicles, or for undercover work, but the duo's cover was often blown because Hutch's vehicle had a humorous glitch: when its driver's side door was opened, the horn would go off, instantly drawing attention. It was also noticeable due to the severely cluttered back seat, so cluttered that there was no room to transport both prisoners and the two detectives simultaneously.

Supporting characters
The detectives' main confidential informant was the street-wise, ethically ambiguous, "jive-talking" Huggy Bear (Antonio Fargas), who often dressed in a flashy manner and operated his own bar (first named "Huggy Bear's", and later, "The Pits"). The duo's boss was the gruff, no-nonsense-but-fair Captain Harold C. Dobey (Bernie Hamilton in the series, and gravel-voiced Richard Ward in the pilot).

Huggy's immense popularity with viewers caused producers Spelling and Goldberg to consider giving actor Fargas his own TV series. The second-season episode "Huggy Bear and the Turkey" was the test pilot for a proposed spin-off with Huggy and his friend, former Sheriff "Turkey" Turquet (Dale Robinette) becoming private investigators; however, this premise proved unpopular with viewers, and a spin-off never materialized. In the episode, it was revealed that Huggy's last name is Brown (no clue as to his first name was given, though). Two series characters were named for people from William Blinn's past: Starsky was the name of a high-school friend, and Huggy Bear was a local disc jockey.

Series creator William Blinn first used the name Huggy Bear on-screen for a character, also a confidential informant, in an episode penned by Blinn for the TV series The Rookies during the 1973 second season, "Prayers Unanswered Prayers Unheard", there, played by actor Johnny Brown.

Seasons 1 and 2
In contrast to police characters on U.S. TV in prior years, Starsky and Hutch were open with physical gestures of friendly/brotherly affection toward one another, often declaring that they trusted only each other (in an "us against the world"–type sense). While likely "normal" by American social standards since the 1990s, such body language conflicted with 1970s norms of (emotionally restrained) masculinity. In a show  documentary tape made during the show's run that can be found on YouTube, the narrator intones that some Hollywood industry types referred to the characters as "French kissing prime-time homos". Soul verified this statement in a 1999 cast reunion interview in the United Kingdom.

Many fans were attracted not just by the characters, but the quality of writing during the first two seasons (despite the fact that the majority of first-season stories were actually existing scripts that were merely adapted to fit the series).  The second-season episode "Long Walk Down a Short Dirt Road", featured country star Lynn Anderson as a singer being stalked by a deranged person; it was based upon a real-life incident involving country music legend Dolly Parton. The part was written with Parton in mind, but Anderson wound up playing the role.

Season 1: Starsky & Hutch aired on Wednesday nights at 10 p.m. and aired against Kate McShane on CBS and the second season law drama Petrocelli on NBC. Starsky & Hutch had no trouble beating its competition and finished #16 with a 22.5 share in the A.C. Nielsen Ratings.

Season 2: Starsky & Hutch was moved to Saturday night for the second season and was up against tough competition on CBS with The Mary Tyler Moore Show followed by The Bob Newhart Show. NBC had NBC Saturday Night at the Movies. Although the show lost some of their viewers from the move from the Wednesday night time slot from the previous season, Starsky & Hutch held its own, finishing #34 with a 19.6 rating in the Nielsens.

Season 3
In 1977, a rising concern in America about violence on TV, along with Glaser's own concerns about the level of violence in the series, forced the writers to reduce the violent "action" scenes, with more romantically and socially themed storylines, and play-up the "buddy-buddy" aspect of the show's leads even more. At the same time, the lead actors—Glaser in particular—became jaded with the general theme; these and other factors contributed to the fading popularity of the series.

Glaser indicated several times that he wanted to get out of his contract and quit the series; he even sued the producers to force a release from his contract before the start of the third season. It seemed that he would not be returning for filming, so to fill the presumed void, the character "Officer Linda Baylor" (played by Roz Kelly) was created, and a number of alternative scripts featuring her instead of Starsky were written (whether the show's name would have remained the same is unknown). After being granted more creative control over scripts, opportunities to direct episodes, and a per-episode pay raise (to $35,000, up from $5,000), Glaser returned to the show. Ultimately, Officer Baylor only appeared in one episode (alongside both Starsky and Hutch): the Play Misty for Me–inspired episode, "Fatal Charm".

Despite this major change in the tone of the show, with a lot of the violence reduced and more of a focus on the friendship of the two leads, viewership remained steady during the season. From September to December 1977, the show stayed in its Saturday-night time slot, now up against The Jeffersons and The Tony Randall Show on CBS and NBC Saturday Night at the Movies. It was the first lead-in to The Love Boat and after its immediate success, The Love Boat was moved up an hour in January 1978 into the 9:00 slot. Having been displaced on Saturday nights, Starsky & Hutch moved back to its original Wednesday-night time slot of 10 p.m. The ratings dropped a little bit, but Starsky & Hutch finished #33 (tied with ABC's Lucan) with a 19.2 Nielsen rating.

Season 4
Glaser again voiced his desires to leave during the fourth and final season. This time, Starsky's wayward younger brother Nick (John Herzfeld) was introduced, in the episode "Starsky's Brother". It was intended that if Glaser was to quit, that the reformed Nick would take David's place on the police force (and allow the series to avoid a title change). Ultimately, the disgruntled Glaser decided to return, yet again, to finish out the season. Although a fifth season was planned, increasing production costs, Glaser's persistent (and oft-publicized) desire to move on, and declining ratings, brought an end to the series.

The final episode, "Sweet Revenge" (which has Starsky fighting for his life after being gunned down), originally had its co-lead dying in the early drafts. The producers decided to have the character survive, as it was felt that a dead Starsky would disrupt the continuity of reruns/syndication, and preclude the option of the producers' reviving the series in the near future. Starsky & Hutch finished #36 in the Nielsen Ratings in its final season. Network reruns continued on ABC on Tuesday nights until August 21, 1979.

Syndication
After its prime-time run, Starsky & Hutch was sold into syndication, and has been shown on several local channels and cable networks (e.g., The National Network, and WWME-CA, also known as MeTV, in Chicago). The series made its cable debut on TNT in 1994 and later appeared on TV Land beginning in 2000. In 2015–2016, the series aired on cable's El Rey Network on weekday mornings. Several episodes from the first two seasons can be viewed for free in Minisode and in regular format on Crackle. The show has also been broadcast on Cozi TV and getTV.

List of episodes

Home media
Sony Pictures Home Entertainment has released 4 Seasons on DVD in Regions 1 and 2 between 2004 and 2006.

Mill Creek Entertainment acquired the rights to various television series from the Sony Pictures library including Starsky & Hutch in 2013. They re-released the first season on DVD on March 4, 2014.

Mill Creek released Starsky and Hutch - The Complete Series on DVD in Region 1 on November 11, 2014.

International broadcasts
 On March 15, 1979, in Italy, Starsky and Hutch was aired on Rai Due, achieving smash-hit status. In 1987, it was broadcast again, this time in the late afternoon, on Italia 1 and, in 2007, on Rai Tre at lunchtime. After some reruns on Italia 1 and AXN, in 2009, the series appeared Mondays on Fox Retro. It was aired in the early morning on Rete 4. In Summer 2015, it was aired on La7.
 In France, the show was shown on TF1 between 1978 and 1984, and subsequently on other channels. The French version replaces the original theme(s) with a French song, singing about "Starsky et Hutch". The voices of the two French actors dubbing the series, who also introduced more comedy in their role, played a part in the popularity of the series in France. One of the voice-over actors later said that David Soul had acknowledged that he and Paul Michael Glaser had to be much more restrained when they played.
 In the United Kingdom, the series was an immediate hit when it began showing on Saturday nights on BBC1 (debuting 23 April 1976, and soon catching up with US broadcasts), with occasional repeats through to the early 1990s.  During its prime-time run, however, the BBC heavily edited certain episodes; in fact, the first-series episode "The Fix" (in which mobsters inject Hutch with heroin in order to extract information from him) was deemed too graphic and was effectively "banned" from all the corporation's runs of the series (despite being shown after the 9 p.m. 'watershed').  "The Fix" wasn't shown on British-terrestrial television until May 31, 1999, as part of Channel 4's "Starsky & Hutch Night," which also included the pilot, The Word On The Street - a documentary about the series - and the second-series episode "Gillian". The BBC broadcast the series in a different order to the US run, and as the Radio Times listings did not always give episode titles, the exact first-run order for the series is not entirely clear. "Savage Sunday" was omitted from the first Season One broadcast, and there is no listed later airing of the episode. There are also no Radio Times listed airdates for the episodes "Vendetta," "Nightmare," "Bloodbath," or "Murder Ward." The series was re-run by Five in 2003 in a 10 a.m. slot (later 11 a.m., and eventually moving to a 2:30 p.m. slot); was also shown on the UK satellite channel Granada Plus, and is now running on Zone Thriller, which was rebranded as CBS Action in November 2009. The channel has broadcast all episodes, with minor edits in a few cases. In August 2019, the channel True Entertainment, which later became Sony Channel, are now showing repeats.
 The first season is frequently aired on the Middle East Broadcasting Center with Arabic subtitles.
 In Australia it airs on Digital Channel Go!. In 2014, it started to be shown on 7mate. It was a perennial favourite, seen on the Nine Network from 1975 to 1991 and, lastly, on ABC Television in 1992. Prior to GO!, it screened on TV1.
 In Indonesia, the show was aired on RCTI from 1990 to 1994.
 In Malaysia it currently reruns on RTM's TV2, placed in Best of Retro slot, in 2009.
 In Venezuela, the show was aired on Venevisión.
 In Mexico, it was broadcast on Televisa.
 In Algeria, the show was aired in French on ENTV state television during the second half of the 80's, and was a big success.
 In Puerto Rico, the show was aired on WKAQ-TV, Channel 2 (Telemundo) during the mid to late 70's. It was dubbed in Spanish.
 In Japan, the show was aired on TBS Television from 1977 to 1981.

Cars
Stunt cars, camera cars, tow cars, dolly cars, and cars used for "beauty" shots varied in model year from 1974 to 1976 Ford Torinos, since the body style of the Gran Torino was unchanged.

Originally, Blinn was to have Starsky drive a Chevrolet Camaro convertible because he fondly remembered a green and white one that he owned. However, when production started on the pilot episode, Ford Motor Company's Studio-TV Car Loan Program was the lease supplier for Spelling-Goldberg.

They looked at lease stock and chose two 1975 351 Windsor V8-powered (VIN code "H") "Bright Red" (paint code 2B) 2-door Gran Torinos. Both cars had a role in the pilot movie, one being "Starsky's" car, and the other being a similar car which is mistaken for Starsky's car by the film's villains. They each had body-side mouldings along with a black interior with vinyl bench seats. One of the pilot cars had the luxury remote-control chrome mirrors installed, while the other pilot car had the cheaper, entry-level manual chrome mirrors installed; in editing the film, Starsky and Hutch are shown to be driving around in each of the two cars at different times during the film.

The cars were also custom painted (on top of the factory red paint color) with the distinctive white "vector" stripe designed by Spelling-Goldberg's transportation coordinator George Grenier. The rear ends were lifted by air shocks, and had Ansen Sprint 5-slot mag wheels added with larger rear tires. While the tires were mounted so that only the black wall side would show, thus hiding any unauthorized brand-name display, in one first-season episode ("Kill Huggy Bear"), a close-up shot of the villain cutting the rear brake lines shows the letters on the inside-facing side of the tires to say Firestone.

It is reported that the original 2.75:1 ratio rear axle gearing (standard on non-police Torinos from 1975 onward) was replaced with numerically higher ratio gears for better acceleration during stunt driving scenes; in the 1999 interview, Glaser said that "we finally had to get a new rear end put in it so that at zero to sixty it had some pop". At least one of the second-season cars was known to have a Dymo label prominently attached to the dashboard which read "DO NOT EXCEED 50 MPH"; this was probably due to the fact that the revised gearing would cause the engine RPM to go to a higher level, possibly leading to engine damage.

In the "Behind The Badge" interviews, Glaser said that during the early stages of production of the pilot, Spelling took him outside to introduce him to the red & white-striped, mag-wheeled Torino. Glaser took an immediate and long-lasting dislike to the car, which has not changed to this day. According to Glaser in several early interviews, there were three main reasons why he instantly hated the car: First, in his opinion, it was big, ugly and childish-looking. Secondly, the idea that two undercover cops would drive around in a car with such an outlandish appearance seemed ludicrous, and lastly, he does not like Ford products (although in a picture that was printed in an issue of the National Enquirer, Glaser is shown on the side of a California freeway with a flat-tired Ford Explorer). At the first viewing of the car with David Soul (Hutch), Glaser remarked that the car looked like a "striped tomato". That nickname stuck, and very soon the show's writers had worked it into the show as Hutch's derogatory name for Starsky's beloved Torino.

Glaser remarked to Soul that he hated the car and that he was "going to destroy that car...burn it down every chance I get", and repeated the story in the 1999 "reunion" interview. Several scenes of Glaser driving the car show him smashing the front wheels into curbs as he slides the car around corners and such, but that may also be attributable to the fact that he is primarily an actor, not a trained stunt-driver. Over the years, the Starsky & Hutch Torino increased in popularity and became a much-loved icon of the show and of the Seventies in general. Glaser has not grown to appreciate the car as he has learned to simply accept its popularity as a necessary component of the fans' appreciation of the show.

In fact, during filming of the 2004 Starsky & Hutch film adaptation, Glaser had several opportunities to sit in the newest iteration of "his" car, and even drive them, but he refused. He just was not interested, but in 2004, during the last day of filming a movie in Canada, the crew wanted a group picture of Glaser with a Starsky and Hutch Torino, so he agreed to sit in the driver's seat of a Limited Edition replica with the crew surrounding the car. In the summer of 2012 during the introduction to the "Las Vegas Car Stars 2012" charity event, Glaser drove up in a S&H Torino replica; after being introduced by the master of ceremonies, he got out of the Torino and was cheered by the crowd.

High-performance engine sounds were dubbed over scenes during the show because California law forbade mechanically modifying the engines of new cars. When the pilot was successful, Spelling-Goldberg ordered two new 1975 red Gran Torinos for the first season. These cars were powered by 400 V8s (VIN code "S") because extra power was going to be needed for additional stunt driving scenes. These new cars for the first-season were factory ordered in the bright-red color (Ford paint code: 2B), which was a regular production color for 1975 Torinos.

Unlike the pilot-movie cars, the first-season Torinos had no body-side mouldings, but did have body-colored sport mirrors, and brocade cloth split-bench seats. With the acquisition of the new cars, the producers took the opportunity to improve the design of the white stripe painted on the cars. The original pilot-movie cars had the bottom horizontal edge of the stripe about an inch or so above the mid-body character line that ran along the car, which was apparently done so that the section of the stripe that passes above the front-wheel opening would not be cut off by the wheel opening, but for the first-season cars, the bottom horizontal edge of the stripe was lowered until directly on the crease, which gave a more cohesive look to the design of the stripe. The section of stripe that runs across the front-wheel opening was gradually curved up and around the opening. The stripe was also thicker on the roof section, and whereas the front pointed section ended well behind the amber marker light on the pilot cars, the newer design had the point ending far ahead of it on the front fascia piece. These new cars also featured the complete bumper-protection group option, which included horizontal black rub-strips on both bumpers that were not included on the pilot cars.

For the start of the second season, these were replaced by two 1976 Gran Torinos that had vinyl split-bench seats like the pilot-episode cars. The new cars were ordered under Ford's fleet program, which is what was required to get them painted in the previous year's Bright Red(2B), as Ford used a different shade of red for new standard-order Torinos by this point.

These newer cars can be identified by their silver sight shields (bumper-filler panels) which Ford used on specially painted fleet-ordered cars. They also had the luxury-chrome mirrors like one of the pilot cars. Even though the body-colored sport mirrors were still a Torino option in 1976, they could not be installed on a fleet-ordered specialty-painted car, as Ford had no provision for producing those mirrors in anything other than the regular production colors listed for that year; since the 2B bright red was a special fleet-ordered color for the '76 model year, the cars came equipped with the chrome mirrors. The body-side mouldings were installed on these cars and the stripe was, unlike the pilot cars, integrated with the mouldings.

They were powered by 460 Lima V8s (VIN code "A"), and Spelling-Goldberg kept these Torinos until production ceased. While these were the biggest, most powerful engines available from Ford at the time, even with dual exhaust, they were still somewhat underpowered at 202 net horsepower. A third car, owned by 20th Century Fox and 351 Windsor powered, was used as the first backup to the Ford lease cars.

Over time, an unforeseen problem was discovered with the Torinos when they were used during stunt driving scenes. In sharp right-hand turns, Soul would sometimes slide accidentally across the vinyl bench into Glaser. Although a potential safety hazard at the time, the problem was solved by replacing the front bench of the number two Torino with bucket seats at Glaser and Soul's request; Glaser said in 1999: "It took us a year to get them to put bucket seats in it so David wouldn't slide all over the place whenever I took a corner".

The aggressive stunt driving required of the show resulted in many accidents and fender-benders for the Torinos. The time demands of a weekly production mandated quick body and paint repairs so the cars could get back to work as soon as possible, and many of the quick and often sloppy repairs are quite evident to eagle-eyed viewers of the show. The front fenders seemed to have taken a lot of abuse, and the Gran Torino nameplates on the front fenders are missing in several episodes, as are the chrome wheelhouse moldings.

Towards the end of the four seasons of production, the Torinos were noticeably worse-for-wear, and close watchers of the later episodes will spot many dents and other damage on the cars as they appear in various episodes. In particular, the driver's side quarter panel and tail-light area were seen to be smashed up in 4th-season episodes, and at least one of the cars was shown to have a dented and twisted front bumper along with some visible damage to the grille behind. The last appearance of the Torino on the series seems to show that the driver's door and window will not even close correctly, possibly due to the rigours and effects of the spirited stunt driving the car suffered over the years.

Glaser deliberately mistreated the cars during close-up stunt scenes when he drove (this was admitted to in a 1997 letter he wrote to the owner of the #1 Torino; and in a first-season DVD interview he said that he tried to "destroy" the cars) and would often stop the car by hitting the front wheels against curbs, as well as coming into driveways at high speed and bumping into garbage dumpsters.

Due to the success of S&H, in 1976 (the Torino's final year) Ford released a limited edition (only 1,305 units total, plus three pilot production cars) Starsky and Hutch replica Gran Torino. Manufactured at the Chicago plant, one of these code "PS 122" units was leased by Spelling-Goldberg from the middle of season two until the series' end as a second backup for the main cars and was known simply as "Unit 129". It was originally equipped with a 351 Modified (also VIN code "H"); however, during filming, one of the stuntmen damaged the engine beyond repair, and it was replaced overnight with a 429 Lima V8.

During the last season of Starsky and Hutch, The Dukes of Hazzard premiered on CBS, and one of the factory replicas was used in the first episode, "One Armed Bandits", seen to be driven by regular character Cooter Davenport (Ben L. Jones). This was the only appearance of the Torino in the series, and many fans have speculated over its strange one-off appearance. One theory is that it was merely an in-joke, with the Torino's former iconic car status now being taken over by the Dukes' Dodge Charger car "The General Lee".

After Starsky and Hutch was canceled, the cars were returned to Ford's Studio-TV Car Lease Program and sold at a Ford Motor Company auction to A.E. Barber Ford of Ventura, California. The first retail sale of Torino #1 was to a resident of Ojai, California; he owned it for one year, then sold it in a private sale to an Air Force officer that owned it for 17 years. In 1988, Torino #1 was purchased by an Ohio resident; he sold it in 2012 to Cars Of The Stars Motor Museum in the United Kingdom. A few years later, Torino #1 was sold to Dezer Car Collection in Miami, Florida. Dezer sold Torino #1 in a private auction in January 2015 to a Texas collector; at the time, it was mostly unrestored and somewhat battered due to wear and tear from TV-show filming and subsequent ownership. It still had its original 460 V8, interior, and paint; however, Mickey Thompson valve covers and a chrome air cleaner were added by the first owner after he purchased it from Barber Ford. The Texas collector has since done a "sympathetic" frame-off restoration.
Torino #2 is owned by a New Jersey man who supplied the main close-up Torino (featured on the movie posters) for 2004's big-screen Starsky & Hutch movie.

During its life after Starsky and Hutch, #2 was wrecked and sold as salvage. It was repaired, although it was repainted the wrong shade of red and the iconic stripe was improperly painted. Although still equipped with bucket seats, #2 no longer has its original 460 engine, which was replaced at some point with a 2.8-liter Ford V-6. The car underwent a full restoration in a Pennsylvania Shop and is back on the road. Finally, the 20th Century Fox Torino was purchased in 2009 by the owner of #2, sold to an Oklahoma couple in 2010, and restored. "Unit 129" was owned by a collector in New Hampshire; as of May 2018, it is for sale by a Florida collector vehicle dealer.

In addition, the Torino has many fans and sparked a collectors market in the United Kingdom, as evidenced by the large number of UK-owned replicas (both factory and aftermarket). The red Torino's fame also led to a number of people customizing their own red vehicles with the distinctive white vector stripe, and with varying levels of success.

Theme music
The first season of the show had a dark and ominous theme written by Lalo Schifrin that seemed to fit the hard action and violence of the season; the main title version was edited down from the chase climax cue of his score for the pilot episode (the climax contains the shot of Hutch leaping off a fire escape and landing on his car which appears in the opening titles of all subsequent episodes). The end credits featured a similar piece of ominous music.

The first season theme was replaced for the second season by a Tom Scott written theme entitled "Gotcha". "Gotcha" is the best known of the show's themes, and has been covered by several musicians, including the James Taylor Quartet and The Ventures. It also appears on the title screen of the Nintendo Entertainment System game Treasure Master, covered by Tim Follin. A version of "Gotcha" was featured on Scott's 1977 album Blow It Out and is also on the album Best Of Tom Scott. For the third season, a more dramatic theme was used that highlighted the show's move to more socially conscious and light-hearted stories. It was written by Mark Snow and released on an LP around 1979.

A reworked "Gotcha", similar in style (but not identical) to the version on Blow It Out, returned for the fourth and last season. The revamped version was the most easy-going of the different themes for the series, reflecting the last season's increased "buddy cop" feel.

Schifrin, Scott and Snow also scored several episodes; Alan Silvestri also worked on the series, scoring three episodes.

Reception

Other media

Tie-in novels
A series of novels by Max Franklin (Richard Deming)  were published by Ballantine Books in the United States and the United Kingdom between 1976 and 1978. The US and UK editions were identical except that the words "ABC series" on the covers were changed to "BBC series" for the UK editions.
Each book was a novelisation of a specific TV series episode, with the original script writer(s) credited on the cover.

Starsky & Hutch # 1 (novelisation of pilot episode)
Starsky & Hutch # 2 (novelisation of "Kill Huggy Bear")
Starsky & Hutch # 3 (novelisation of "Death Ride")
Starsky & Hutch # 4 (novelisation of "Bounty Hunter")
Starsky & Hutch # 5 (novelisation of "Terror on the Docks")
Starsky & Hutch # 6 (novelisation of "The Psychic")
Starsky & Hutch # 7 (novelisation of "The Set-Up: Parts 1&2")
Starsky & Hutch # 8 (novelisation of "Starsky & Hutch on Voodoo Island: Parts 1&2")

Film

A theatrical film produced by Weed Road Pictures and Red Hour Productions and distributed by Warner Bros. Pictures and Dimension Films was released in theatres on March 5, 2004. The film stars Ben Stiller as Starsky, Owen Wilson as Hutch and Snoop Dogg as Huggy Bear, as they attempt to stop a drug kingpin played by Vince Vaughn. The film grossed $170 million worldwide against a $60 million production budget.

Video game

A video game based on the series was developed by Mind's Eye Productions and published by Empire Interactive for PlayStation 2, Xbox, GameCube, Microsoft Windows, and Game Boy Advance in 2003. The game combines driving and shooting gameplay and features the original voice of Huggy Bear, Antonio Fargas.

Television reboot series
In February 2023, The Hollywood Reporter reported that a "modern reimagining" of the series was being developed with a female-led cast. The plot will follow two female detectives, Sasha Starsky and Nicole Hutchinson, as they investigate crimes in the unconventional town of Desert City. Meanwhile, they will also attempt to uncover the truth behind their fathers' wrongful imprisonment 15 years prior. Sam Sklaver and Elizabeth Peterson will serve as writers and showrunners, while Sony Pictures Television and Fox Entertainment will produce.

References

External links

Encyclopedia of Television

1970s American crime drama television series
1970s American mystery television series
1970s American police procedural television series
1975 American television series debuts
1979 American television series endings
ABC Movie of the Week
American action television series
American Broadcasting Company original programming
English-language television shows

Television series by Sony Pictures Television
Television series by Spelling Television
Television shows adapted into films
Television shows adapted into video games
Television shows set in Los Angeles

Starsky & Hutch


Tamparuli ist eine Kleinstadt an der Westküste des Bundesstaates Sabah in Malaysia. Sie liegt etwa 30 Kilometer nordöstlich der Hauptstadt Kota Kinabalu und ist Teil des Distrikts Tuaran im Gebiet West Coast Division. Tamparuli ist ein Unterdistrikt von Tuaran.

Demographie
Von den 31.000 Einwohnern Tamparulis gehören 75 % der ethnischen Gruppe der Kadazan-Dusun an, gefolgt von Chinesen (15 %) und Bajau (8 %).

Namensherkunft
Der Name Tamparuli entlehnt sich den Worten Di tampar oleh air, was etwa geschlagen vom Wasser bedeutet. Man erzählt sich, dass Tamparuli einstmals von bruneiischen Händlern aufgesucht werden sollte, die es aber wegen der reißenden Strömung nicht schafften, die flussaufwärts gelegene Siedlung zu erreichen. Später wurde Di tampar oleh air dann zu Tamparuli verkürzt.

Geschichte
Die Ursprünge der Stadt gehen auf ein Dorf zurück, das auf dem erhöhten Platz am Flussufer stand und als Kampung Pengait bekannt war. Der Name bedeutet so viel wie Dorf der Kopfjäger. Aufzeichnungen über Britische Kolonialisten beginnen in den 1930er Jahren; möglicherweise fanden Aktivitäten der North Borneo Chartered Company allerdings bereits wesentlich früher statt.

Über die Stadt
Wie viele Kleinstädte in Sabah besteht die Stadt aus einigen neueren, in Betonbauweise errichteten Häusern und ebenso aus alten Häusern in Holzbauweise. Tamparuli liegt an der Fernstraße von Kota Kinabalu nach Sandakan und ist deshalb ein beliebter Halt für eine Rast. Tamparuli ist Ausgangspunkt für Wildwasserfahrten auf dem Sungai Kiulu.

Innerhalb Tamparuli gibt es starke Bestrebungen, einen eigenen Distrikt mit eigener Verwaltung (district office) zu bilden. Um diesem Ansinnen Vorschub zu leisten, wird auf einigen Webpräsenzen der Eindruck vermittelt, dass Tamparuli bereits den Status eines Distriktes habe. Tatsächlich ist die Stadt nach wie vor Teil des Distrikts Tuaran.

Wirtschaft
Obwohl der Anbau von Reis und Naturkautschuk den Haupterwerbszweig der Bewohner darstellt, gibt es nur wenige, die dies in großem Stil betreiben können, da nur wenig geeignetes Gelände zur Verfügung steht. Viele Einwohner leben deshalb von kleinbäuerlicher Land- und Viehwirtschaft sowie von Obst- und Gemüseanbau. Die Produkte werden gewöhnlich im lokalen Markthaus (Pasar Tamu) zum Verkauf angeboten. Das mittlere Monatseinkommen liegt zwischen 180 und 200 Euro.

Historische Architektur

Tamparuli gehört zu den Städten an der Westküste Sabahs, deren historische Bebauung in Teilen bis heute erhalten ist. Dazu gehören unter anderem
 die in den 1930er Jahren durch britische Ingenieure errichtete Landbrücke über den Tuaran-Fluss,
 eine aus zwei Ladenhäusern und einem kleineren Haus bestehende Reihe von traditionellen shophouses, die direkt am Marktplatz (tamu) anschließt und
 eine aus zwei Ladenhäusern bestehende Reihe von Geschäften, die ursprünglich in zweiter Reihe hinter einer Reihe von zwei Ladenhäusern stand. Diese direkt am ursprünglichen tamu gelegene Reihe von zwei Ladenhäusern existiert heute nicht mehr. Die beiden shophouses fielen bereits 1976 und 2008 einem Brand zum Opfer und wurden durch moderne Bauten ersetzt.

Sehenswürdigkeiten
Neben den historischen Ladenhäusern ist die bekannteste Sehenswürdigkeit von Tamparuli eine lange Hängebrücke, die im Lied Jambatan Tamparuli, einem volkstümlichen Lied der Kadazan-Dusun, besungen wird. Obwohl ein Stück flussabwärts eine Straßenbrücke für den Autoverkehr errichtet wurde, blieb die alte Hängebrücke bestehen, da schwere Regenfälle die Straßenbrücke häufiger überfluten. Als die Hängebrücke im Jahr 2005 schließlich einem Unwetter zum Opfer fiel, wurde ein Stück flussaufwärts die heutige Hängebrücke über den Sungai Tuaran errichtet.

Literatur
 K. G. Tregonning: A History Of Modern Sabah (North Borneo 1881–1963). 2. Ausgabe. University of Malaya Press, Kuala Lumpur 1965, Reprint 1967.
 Owen Rutter: British North Borneo – An Account of its History, Ressources and Native Tribes. Constable & Company, London 1922; .
 W. H. Treacher: British Borneo – Sketches of Brunai, Sarawak, Labuan and North Borneo. Government print department, Singapore 1891; .

Weblinks

 Webpräsenz von Tamparuli

Einzelnachweise

Ort im Distrikt Tuaran
Ort auf Borneo

Tamparuli


Siân Evans é uma bibliotecária, ativista e wikipedista americana. Evans é cofundadora da Arte+Feminismo, uma maratona de edição global para desafiar o preconceito de género na Wikipedia. Evans é bibliotecária na Faculdade de Arte do Instituto de Maryland.

Carreira
Evans é cofundadora da Arte+Feminismo, uma campanha global que desafia o viés de género na Wikipedia. Evans observa que, como parte do Art+Feminism, "nós fazemos um trabalho concreto - adicionando citações às páginas, expandindo a cobertura de mulheres nas artes - mas também entendemos esses eventos como plataformas para consciencialização e esperamos que estratégias de mudança surjam a partir disso." Evans é a Bibliotecária de Literacia da Informação e Design Instrucional na Faculdade de Arte do Instituto de Maryland.

Em 2014, Evans foi nomeada uma dos 100 Principais Pensadores Globais da Foreign Policy.

A investigação e os escritos de Evans sobre equidade de género com foco digital foram publicados em Art Documentation: Journal of the Art Libraries Society of North America e no livro Informed Agitation: Library and Information Skills in Social Justice Movements and Beyond. Evans faz parte do Grupo de Interesse Especial de Mulheres e Arte da Sociedade de Bibliotecas de Arte da América do Norte.

Mulheres ativistas dos Estados Unidos
Pessoas da Wikipédia
Pessoas vivas
Ano de nascimento desconhecido
Acadêmicos dos Estados Unidos
Bibliotecárias

Siân Evans


L'amore soldato (título original en italiano; en español El amor soldado) es un drama jocoso en tres actos con música de Antonio Sacchini y libreto de Antonio Andrei. El libreto es una reelaboración de L'amor tra l'armi que Niccolò Tassi escribió para ser musicado por Giovanni Marco Rutini, el cual fue puesto en escena el 3 de julio de 1768 en el Teatro Erranti de Siena. Se estrenó el 4 de mayo de 1778 en el King's Theatre de Londres.

Fue posteriormente representada en toda Europa: en particular se recuerdan la del 8 de julio de 1779 en París, la del 1779 en Eszterháza y la del 1781 en Florencia.

En tiempos modernos, L'amore soldato se dio en Siena en el año 1955 y posteriormente en Nápoles en enero del año 1973; en esta ocasión la ejecución fue confiada a la Orchestra Alessandro Scarlatti RAI Napoli bajo la dirección de Massimo Pradella. La representación de esta obra en Nápoles, aun hoy, es la única grabada.

Enlaces externos

Óperas de Antonio Sacchini
Óperas en italiano
Óperas de 1778
Óperas estrenadas en Londres

L'amore soldato


An Stuckenia vaginata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Porphir Kiril Nicolai Stepanowitsch Turczaninow, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Josef Holub. An Stuckenia vaginata in nahilalakip ha genus nga Stuckenia, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stuckenia

Stuckenia vaginata


بطولة العالم لكرة القدم داخل الصالات 1996 أقيمت في إسبانيافي الفترة من 24 نوفمبر إلى 8 ديسمبر وقد حقق لقبها منتخب البرازيل للمرة الثالثة في تاريخه.

نظام البطولة
يشارك في البطولة 16 فريقا مقسمين على أربع مجموعات كل مجموعة تضم 4 فرق.

الدور الأول

المجموعة أ

المجموعة ب

المجموعة ج

المجموعة د

الدور الثاني

المجموعة الأولى

المجموعة الثانية

الدور الثالث

نصف النهائي

تحديد المركز الثالث

النهائي

البطل

روابط إضافية
 Futsal World Championship 1996

إسبانيا في 1996
كرة القدم داخل الصالات في 1996
بطولة العالم لكرة القدم داخل الصالات
كرة القدم الإسبانية في 1996–97
مسابقات كرة القدم داخل الصالات دولية تستضيفها إسبانيا
منافسات رياضية في برشلونة


බෞද්ධයෝ පහත සඳහන් කරුණු තුන තුරුණුවන් හෙවත් තිසරණ හෙවත් තෙරුවන් ලෙස හඳුන්වයි.

 බුද්ධ	-	බුදුරජාණන්වහන්සේ යනු ධර්ම අවබෝධකරගෙන එම ධර්මය සාමාන්‍ය සත්වයාට අවබෝධ කර ගැනීමට උපකාරී වන මහා ප්‍රඥාවෙන් පිරි උතුම් පුද්ගලයෙකි.
 ධර්ම	-	බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරන ලද ධර්මය
 සංඝ	-	බුදුරජාණන්වහන්සේගේ ධර්මය අනුගමනය සදහා පැවිදිවු භික්ෂු භික්ෂුනීන්ගෙන් සමන්විත සංඝ ශාසනය

බෞද්ධ විශ්වාස කරන්නේ තෙරුවන් සරණයාම හැර සසර දුක්න් මිදීමට අන් ක්‍රමයක් නැති බවයි. තමා කලින් සිදුකරන ලද හෝ සිතන ලද හෝ ක්‍රියන ලද දෙයක කර්ම විපාකය ආරය් අස්ඨාංගික මාර්ගය අනුගමනයෙන් සමනය කර ගත හැක. සියුම් සුත්‍රය අංගුලිමාල සුත්‍රය හා නිර්වාණ සුත්‍රය වැනි මහායාන පත්‍ර කීමෙන් හා ඇසීමෙන් වුවද කර්ම විපාකය අඩුකරගත හැකි බවට මහායාන බෞද්ධ විශ්වාසය කරති.

බුද්ධ රත්නය

බුදුරජාණන් වහන්සේ තම ශ්‍රාවකයන්ට තමා කෙරෙහි ඇති ශ්‍රද්ධාව නිසා පමනක් ධර්ම පිළිපැදීම නියම නොකළ සේක. උන්වහන්සේගේ විසින් තම ශ්‍රාවකයින්ට ප්‍රඥාවන්තයන් විසින් යහපත් යැයි අනුමත කරන ක්‍රියා මගින් තම ධර්මය පරික්ෂණයට ලක් කොට තමාට වටහාගත හැකි නම් අනුගමනය කරන ලෙස අනුශාසනා කළ සේක.සංඝයා වහන්සේලා බුද්ධ දේශනාව ආරක්ෂා කර ගනිමින් හාධර්මය ප්‍රචාරය කරමින් සත්වයා‍ගේ යහපත පිණිස කටයුතු කරයි.

ධම්ම රත්නය

මහයාන බුදුදහමේ දී බුද්ධ යනුආරම්භයක් හා අවසානයක් නොමැති සදාකාලික ජීවියෙකුගේ පෘථිවි ප්‍රක්ෂේපනයක් වන අතර එයට අපගේ සාමාන්‍ය සිතුවිලි වලට ළගාවිය නොහැකිය. තවද මහායාන  සුත්‍ර වල බුද්ධ ධර්මය හා සංඝ යනු එකම වන අතර සදාකාලික බුදුවරයකුගේ වෙසින් මේ තුනම පවතී.

සංඝ රත්නය

බුදු දහම
බුද්ධාගම
තිසරණ

තිසරණ


Andrew Yang (født 13. januar 1975 i Schenectady, New York) er en amerikansk forretningsmand, forfatter og politiker. Han opgav at blive det demokratiske partis præsidentkandidat  til Præsidentvalget i USA 2020.

Baggrund
Hans forældre stammer fra Taiwan.
Yang blev bachelor i økonomi fra Brown University. Senere opnåede han at blive Juris Doctor (JD) fra Columbia Law School.

Virke som forretningsmand
Yang er direktør for organisationen Venture for America, som han selv har grundlagt.

Politisk virke
I februar 2018 meddelte Yang sin intention om at stille op til at blive det Demokratiske partis kandidat ved det amerikanske præsidentvalg i november 2020. Hans vigtigste politiske tiltag vil være at indføre en betingelsesløs grundindkomst, altså borgerløn. Yang betegner den version af universel basisindkomst, som han er fortaler for, Freedom Dividend. Freedom Dividend skal være 1.000USD pr. måned til enhver amerikansk statsborger, som er ældre end 18 år. Yang mener, at borgerløn er nødvendig for at undgå, at størstedelen af lønmodtagerne bliver ramt af den teknologiske ledighed, som den stadigt hurtigere automatisering, robotudvikling og kunstige intelligens skaber indenfor flere brancher. Den 11. februar 2020 meldte Yang sig ud af kapløbet om at blive det Demokratiske partis præsidentkandidat ved det kommende præsidentvalg i november 2020.

Referencer

Eksterne henvisninger

Politikere fra USA
Jurister fra USA
Økonomer fra USA
Direktører
Præsidentkandidater fra USA 2020

Andrew Yang


Olaylar
 Novgorod Cumhuriyeti dağıldı (kuruluşu 1136).
 Fatih Sultan Mehmet tarafından ilk altın para bastırıldı.

Doğumlar
 7 Şubat - Thomas More, İngiliz devlet adamı, hukukçu, filozof, Rönesans dönemi hümanist yazar (ö. 1535)
 26 Mayıs - VII. Clemens, asıl adı Giulio di Giuliano de Medici, papa (ö. 1534)
 tarihi bilinmeyen
 Barbaros Hayreddin Paşa, Osmanlı Devleti tarihinin ünlü Türk denizcilerinden, Akdeniz'de Osmanlı egemenliğini pekiştiren Kaptan-ı Derya (ö. 1546)
 Girolamo Fracastoro, İtalyan hekim, akademisyen (ö. 1553)
 Pánfilo de Narváez, İspanyol kâşif ve fatih (ö. 1528)

Ölümler
 6 Ocak - Uzun Hasan, Akkoyunlu Devleti hükümdarı (d. 1423)
 15 Haziran - Sultan Halil, Akkoyunlu Devleti hükümdarı
 26 Ekim - Giuliano de' Medici, abisi Lorenzo de' Medici ile beraber Floransa Cumhuriyeti'nin müşterek yöneticiliğini yapmış olan Medici ailesi mensubu (d. 1453)
 tarihi bilinmeyen
 Georgios Frantzis, geç dönem Bizans tarihçisi (d. 1401)

1478


أبو القاسم خمار هو محمد بلقاسم خمار شاعر جزائري من مواليد مدينة بسكرة سنة 1931. تلقى تعليمه بمسقط رأسه ثم انتقل إلى معهد عبد الحميد بن باديس بقسنطينة حيث حصل على الإعدادية. انتقل إلى مدينة حلب السورية لمواصلة المرحلة الثانوية بدار المعلمين الابتدائية. لينتسب فيما بعد لجامعة دمشق، ويحصل على شهادة ليسانس في علم النفس من كلية الآداب قسم الفلسفة وعلم النفس.

عمل في حقل التعليم في سوريا أربع سنوات وفي الصحافة مسؤولاً بمكتب جبهة التحرير الوطني الجزائرية في دمشق، ثم في مؤسسة الوحدة للصحافة في دمشق محرراً مدة سنتين، ثم مستشاراً في وزارة الشباب الجزائرية، وفي وزارة الإعلام والثقافة الجزائرية مديراً ومسؤولاً عن مجلة ألوان ومستشاراً ثقافياً.

إنتاجه
صدر للشاعر أبو القاسم خمار العديد من الدواوين الشعرية مثل :
 أوراق ديوان شعر من الشركة الوطنية للنشر والتوزيع 1967
 ظلال وأصداء ديوان شعر من الشركة الوطنية للنشر والتوزيع 1969
 ربيعي الجريح ديوان شعر من الشركة الوطنية للنشر والتوزيع ديوان شعر من الشركة الوطنية للنشر والتوزيع
 ملحمة البطولة والحب المؤسسة الوطنية للكتاب 1984.
 حالات للتأمل وأخرى للصراخ ديوان شعر من الشركة الوطنية للنشر والتوزيع.
 ارهاصات سرابية من زمن الاحتراق " - المؤسسة الوطنية للكتاب 1981.
 الجزائر ملحمة البطولة والحب - المؤسسة الوطنية للكتاب 1984.
 ياءات الحلم الهارب " - إصدار الاتحاد العام للأدباء والكتاب العرب - الأردن - عمان 1994.
 مواويل للحب والحزن " - إصدار اتحاد الكتاب العرب بسورية 1994
 مذكرات النساي (الشامية) إصدار اتحاد الكتاب العرب بسورية 1996

المراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
خريجو جامعة دمشق
شعراء جزائريون في القرن 20
مواليد 1931
أشخاص من بسكرة
مواليد في بسكرة

أبو القاسم خمار


Philodendron vargealtense é uma espécie de planta do gênero Philodendron e da família Araceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2001 por Cássia Mônica Sakuragui. O espécime tipo é de Vargem Alta, no estado do Espírito Santo, e o epíteto específico é uma referência a essa cidade.

Forma de vida
É uma espécie hemiepífita, rupícola, herbácea e trepadeira.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo, Minas Gerais  e São Paulo. A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas
 Philodendron vargealtense no projeto Flora e Funga do Brasil

Philodendron
Plantas descritas em 2001
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Philodendron vargealtense


රැහැන් රහිත ආවස්ථික ජාලයක් (wireless ad hoc network) යනු විමද්‍යගත රැහැන් රහිත ජාල වර්ගයකි. එය ආවස්ථික ජාලයක් යයි හදුන්වන්නට හේතුව වන්නේ එවැනි ජාලයක් සාදන විට ඊට පෙර පැවති කිසිදු යටිතල පහසුකමක් උපයෝගී කර නොගැනීමයි. උදාහරණයක් ලෙස රැහැන් රහිත ජාලවල සාමන්‍යයෙන් උපයෝගී වෙන මං සොයන්නන් (routers) හෝ ප්‍රවේශ ස්ථාන (access points) මෙහිදී උපයෝගී නොවේ. ඒ වෙනුවට ජාලයෙහි තිබෙන සෑම මංසලක්ම (node) දත්ත අදාළ මාර්ගයන්හි යොමු කිරීමට නැතහොත් මං සෙවීමට (routing) සහභාගී වේ. එම නිසා දත්ත ගමන් ගන්නා මාර්ගයන් තීරණය වනුයේ ඒ ඒ අවස්ථාවට අනුව හා ජාලයේ පවතින වාතාවරණයන් අනුව එක් එක් මංසල විසින් ගන්නා තීරණ අනුවය. සාම්ප්‍රදායික ජාලවල දත්ත විසුරුවන ක්‍රමවලට අමතරව රැහැන් රහිත තාවකාලික ජාල විසින් දත්ත පිටාර යවන (flooding) ක්‍රමය ද භාවිතා කරයි.

රැහැන් රහිත ජංගම ආවස්ථික ජාලවල මංසල් වලට නිදහසේ එහා මෙහා ගමන් කරමින් ස්වයංක්‍රියව ජාල වින්‍යාසය සකස් කරගැනීමට (self-configuring) හැකියාව තිබේ. මේවාගේ ජාල අනෙකුත් පරිගණක ජාලමෙන් සංකීර්ණ ඒවා නොවන්නේ අවශ්‍ය යටිතල පහසුකම් සකස් කරගැනීමට සහ පවත්වාගෙන යාමට වෙහෙසක් නොදරා ඕනැම මොහොතක ඕනැම මංසලකට එවැනි ජාලයකට සම්බන්ද වීමටත් ඉවත් වීමටත් නිදහස තිබීමයි .

හැදින්වීම
රැහැන් රහිත ආවස්ථික ජාල IBSS නැත්නම් Independent Basic Service Set ලෙසද හදුන්වයි. මෙහිදී සිදුවන්නේ ඒවගේ ජාලයක මංසල් අතර සම්බන්දතා රැහැන් රහිතව සිදුකිරීමයි. මෙවැනි ජාල ආවස්ථික ඒවා යයි කියන්නේ සෑම මංසලක්ම තමතමන්ගේ කැමැත්ත පරිදි දත්ත එහා මෙහා යැවීමට අවස්තානුකූලව ඉදිරිපත් වීම නිසාය. මෙම ක්‍රියාකාරීත්වය සාම්ප්‍රදායික ජාල වලට වඩා වෙනස් වන්නෙ ඒවායේ වෙනමම මංසල් වර්ගයක් දත්ත එහා මෙහා යැවීමේ කාර්යය සදහාම වෙන්කර තිබීමයි. උදාහරනයක් ලෙස මං සොයන්නන්, ස්විච්ච, හබ් (hubs) හා ජාල ආරක්ශන පද්ධති (firewalls) සාම්ප්‍රදායික ජාලවල තිබුනද රැහැන් රහිත තාවකාලික ජාලවල නැත. අවම සූදානමකින් සකස් කරගැනීමටත් ඉක්මනින්ම ක්‍රියාත්මක තත්වයට පත්කරගැනීමට හැකි වීමත් නිසා මෙවැනි රැහැන් රහිත ආවස්ථික ජාල හදිසි අවස්තා වලදී පාවිච්චි කිරීමට සුදුසු ඒවා ලෙස සැලකේ. උදාහරන ලෙස ස්වභාවික සහ මිනිසුන් විසින් ඇති කරන ලද විපත් හා යුද ගැටුම් වලදී ඇතිවන සන්නිවේදන අවශ්යතා සැලකිය හැකිය .

ඉතිහාසය
පැරණිතම රැහැන් රහිත ආවස්ථික ජාල හදුන්වනු ලැබූයේ පැකට් රේඩියෝ (packet radio) ජාල යනුවෙන් වන අතර ඒවා සදහා අනුග්‍රහය ලබාදීම Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA) ආයතනය විසින් 1970 දශකයේ සිට කරගෙන ගියේය. මේ සදහා අවශ්‍ය මූලික සැලසුම් සකස් කිරිම්, පර්යේශණ කිරීම් සහ නිර්මාණය කිරීම් කරනු ලැබූයේ Bolt, Beranek and Newman Technologies (BBN) සහ SRI International වැනි ආයතන විසින්ය. Robert Kahn, Jerry Burchfiel සහ Ray Tomlinson. වැනි පර්යේශකයින් මේ සදහා මූලිකත්වය ගෙන එවකට කටයුතු කලේය. ආධුනික රේඩියො ශිල්පීන් (Ham radio community) විසින්ද එවැනි අත්හදා බැලීම් සිදු කරන ලදී. මෙහි ඇති ආකර්ශනීයම කාරණය වනුයේ මෙම පැරණි පැකට් රේඩියෝ (packet radio) ජාලවල ස්වභාවය පසුකාලීනව ගොඩනැගූ අන්තර් ජාලයේ ඇතැම් ක්‍රියාකාරිත්වයන් හා සමානකම් තිබීමය. DARPA මගින් සිදු කරනු ලැබූ පර්යේශන වල ඊලග ප්‍රතිපලය ලෙස Survivable Radio Network (SURAN) නැමැති ව්‍යාපෘතිය 1980 ගනන් වලදී සිදුකරනු ලැබීය. මෙහි තුන්වන රැල්ල ලෙස අධ්‍යන මට්ටමේ පර්යේශන සහ සංවර්ධන කටයුතු ආරම්භ වූයේ 1990 දශකයේ මැද භාගයේදී භාවිතයට පැමිනි ඉතා මිලෙන් අඩු 802.11 ප්‍රොටොකෝලය (protocol) භාවිතා කරන උපකරන සහිත පරිගනක නිසාය. කෙසේ වෙතත් දැනට භාවිතා කෙරෙන රැහැන් රහිත ආවස්ථික ජාල බොහොමයක් හමුදාමය අවශ්‍යතා සදහා නිර්මාණය කරනු ලැබූ ඒවාය.

යෙදවුම්
රැහැන් රහිත ආවස්ථික ජාලවල තිබෙන විමද්යගත ස්වභාවය ඉතා සුවිශේශි යෙදවුම් සදහා ඒවා පාවිච්චි කිරීමට සුදුසු ඒවා බවට පත්කර තිබේ. විශේශයෙන්ම කිසියම් මංසලක් කෙරෙහි විස්වාසය තබා එයට පමනක් කිසියම් කාර්යයක වගකීම පැවරිය නොහැකි ආකාරයේ වාතාවරනයකදී රැහැන් රහිත ආවස්ථික ජාල භාවිතයට ගැනීම ඉතාමත්ම සුදුසු වේ. කෙසේ වෙතත් සෛධාන්තිකව සහ ප්‍රායොගිකව මෙවැනි ජාල වල විමද්යගත ස්වභාවයට සීමා ඇති බව පෙන්වා දී තිබේ. අවම සූදානමකින් සකස් කරගැනීමටත් ඉක්මනින්ම ක්‍රියාත්මක තත්වයට පත්කරගැනීමට හැකි වීමත් නිසා මෙවැනි රැහැන් රහිත ආවස්ථික ජාල හදිසි අවස්තා වලදී පාවිච්චි කිරීමට සුදුසු ඒවා ලෙස සැලකේ. උදාහරන ලෙස ස්වභාවික විපත් හා යුද ගැටුම් වලදී ඇතිවන සන්නිවේදන අවශ්යතා සැලකිය හැකිය. ගතික සහ අනුකූල (dynamic and adaptive) දත්ත එහා මෙහා යවන උපක්‍රම තිබීම මෙසේ ඉතා කෙටි කාලයකින් රැහැන් රහිත ආවස්ථික ජාල ගොඩ නැගීමට හැකි වීමට ඉවහල් වී තිබේ. රැහැන් රහිත ආවස්ථික ජාල තව දුරටත් පහත පරිදි ඒවායේ යෙදවුම් අනූව වර්ගීකරනය කරන්නට පුලුවන.

රැහැන් රහිත ජංගම ආවස්ථික ජාල
රැහැන් රහිත ජංගම තාවකාලික ජාල (MANETs) යනු යටිතල පහසුකමක් නොමැතිව ස්වයං වින්‍යාසය සකස් කරගන්නා එහා මෙහා යා හැකි උපකරන සම්බන්දවී සැකසුනු රැහැන් රහිත ජාල වේ.

වාහන අතර සැකසූ ආවස්ථික ජාල
වාහන අතර සැකසූ තාවකාලික ජාල (Vehicular ad hoc networks (VANETs)) භාවිතා කරන්නේ මහ මග ගමන් ගන්නා වාහන සහ මාර්ගයන් අසල සවිකර ඇති උපකරන අතර සිදුකරන සන්නිවේදන කටයුතු සදහාය. බුද්ධිමත් වාහන අතර සැකසූ ආවස්ථික ජාල (Intelligent Vehicular ad hoc networks (InVANETs) යනු එහිම තවත් වර්ගයක් වන අතර එහිදී කෘතීම බුද්ධිය භාවිතා කරමින් වාහන අතර ඇතිවිය හැකි අනතුරු වලක්වා ගැනීමට මෙම සන්නිවේදනයන් උපයෝගී කරගනී.

ස්මාර්ට් දුරකතන අතර සැකසූ ආවස්ථික ජාල
ස්මාර්ට් දුරකතනවල දැනටත් පවතින දෘඪාංග (Bluetooth සහ Wi-Fi) උපයෝගී කරගෙන ඒවා අතර කෙලින්ම සන්නිවේදන ජාල සැකසීම SPANs වලදී සිදුවේ. එහිදී ජංගම දුරකතන ජාල (cellular networks), රැහැන් රහිත ප්‍රවෙශ ස්ථාන (wireless access points) හෝ සාම්ප්‍රදායික ජාල යටිතල පහසුකම් භාවිතා නොකෙරේ.

අන්තර් ජාලය පදනම් කරගත් ජංගම ආවස්ථික ජාල
iMANETs යනු ද ආවස්ථික ජාල විශේශයක් වන අතර එහිදී ජංගම මංසල් සහ ස්ථාවර අන්තර්ජාල වාහල් (fixed Internet-gateway) අතර සන්නිවේදනය සිදුකෙරේ. එවැනි එක් ජාල නිශ්පාදනයක් වන්නේ Persistent System සමාගම විසින් ඉදිරිපත් කල CloudRelay තාක්ශනයයි.

හමුදාමය සහ උපක්‍රමික යෙදවුම් සදහා වු MANETs
මේවා හමුදා කන්ඩායම් විසින් ආරක්ශක කටයුතු වලදී සන්නිවේදනය කිරීම සදහා උපයෝගී කරගනී.

වාසි සහ අවාසි

වාසි
 මිල අධික යටිතල පහසුකම් අවශ්ය නැත.
 බලපත්‍ර අවශය නොවන රේඩියෝ සංක්‍යාත භාවිතා කරයි.
 ඉක්මනින් දත්ත එක් තැනක සිට අව්ට තිබෙන අනෙක් අය වෙත බෙදා දීමට හැකිය.

අවාසි
 ජාලයේ සැකැස්ම ඉක්මනින් වෙනස් වීමට ලක් වීම්.
 ජාලයේ මංසල් වේගයෙන් එහා මෙහා ගමන් කිරීම.
 ජාලයේ ක්‍රියාකාරීත්වය සම්බන්දයෙන් පාලන කටයුතු කලහැකි එක් මංසලක් හෝ උපකරනයක් නොතිබීම (no central entities).

සම්මත ඇතිරුම
මෙම ජාල වල ඇති ජංගම මංසල් නිසා තිබෙන ප්‍රධානතම අවාසිය වන්නේ ඒවා වේගයෙන් ගමන් කිරීම නිසා ඒවා අතර ඇති රැහැන් රහිත සම්බන්දතාවය නිතර නිතර විසන්ධි වීමය. මීට අමතරව රැහැන් රහිත නාලිකාවල කලාප පළල අඩු වීම සහ මංසල් වල බැටරි වල ආයු කාලය අඩු වීම ගැටලුය. මේ හේතූන් නිසා රැහැන් රහිත ජංගම ආවස්ථික ජාල සැලසුම් කිරීම ඉතා අභියෝගාත්මක කාර්යයකි. මෙවැනි ජාල සදහා හරස් ස්ථර (cross-layer) ආකාරයට සම්මත ඇතිරුම (protocol stack) සකස් කිරීම විශේෂ ක්‍රමයක් වන අතර එය සාම්ප්‍රදායික උපක්‍රමය වන එක ස්ථරයක් එක් කාර්‍යයක් පමනක් කිරීමෙන් වෙනස් වේ. මීට අමතරව රේඩියෝ සම්ප්‍රේශකයේ බලය අවශ්‍ය පරිදි වෙනස් කිරීමෙන් මංසල් වලට ඒවායේ භොතික ස්ථරයේ (physical layer) වඩාත් දුරකට දත්ත සම්ප්‍රෙශනය කිරීමට ඇති හැකියාව අඩු හෝ වැඩි කරගත හැකිය. ඊට හේතුව වන්නේ රේඩියෝ තරංග සම්ප්‍රේශනය වන දුර සම්ප්‍රේශකයේ බලයට අනුලෝමව සමානුපාතික වීමයි. මෙසේ රේඩියෝ තරංග සම්ප්‍රේශනය වන දුර පිලිබද භොතික ස්ථරයේ තොරතුරු ඊට ඉහලින් ඇති ජාල ස්ථරයේ (network layer) මං සෙවීමේ තීරණ ගැනීමේ කාර්යයට උපකාර කර ගැනීමෙන් දත්ත යැවීමට වඩාත්ම සුදුසු මාර්ග සොයාගැනීමට එයට හැකියාව ලැබේ. මේ ආකාරයට හරස් ස්ථර ආකාරයට සම්මත ඇතිරුම් සකස් කිරීමෙන් එක් එක් ස්ථර අතර තොරතුරු හුවමාරු කරගැනීම සිදුවේ.

මං සෙවීම

ඉතා සක්‍රීය මං සෙවීම
මෙම වර්ගයේ සම්මත විසින් නිතර නිතරම එක් එක් මංසලේ සිට දත්ත ලබන්නන් පිලිබදව සහ ඔවුන් කරා ලගා විය හැකි මාර්ග පිලිබදව තොරතුරු ජාලය පුරා විසිරුවා හරිමින් අලුත්ම තොරතුරු ලැයිස්තුවක් පවත්වාගෙන යාම සිදුකරයි. කෙසේ වෙතත් මෙවනි මං සොයන සම්මත ඇල්ගොරිතම (algorithms) වල පහත පරිදි අවාසිද තිබේ.

 පවත්වාගෙන යායුතු තොරතුරු ප්‍රමානය විශාල වීම.
 ජාලයේ ක්ශනිකව සිදුවන වෙනස්වීම් සහ බිඳවැටීම් ගැන ඉක්මන් ප්‍රතිචාර දැක්වීමට නොහැකි වීම.

උදාහරණය: "Optimized Link State Routing Protocol" OLSR

දූර දෛශික මං සෙවීම
සාමාන්‍ය ජාලයක මෙන්ම මෙහිදීද සියලුම මංසල් විසින් මාර්ග පිලිබඳ තොරතුරු වගුවක සටහන් කර පවත්වාගෙන යනු ලැබේ.  දූර දෛශික මං සෙවීමේ සම්මත මගින් සිදු කරනු ලබන්නේ විවිධ මාර්ග වලට තිබෙන දුර සහ දිශාව ගණනය කර මෙම වගුවට ඇතුලත් කිරිමයි. දිශාව ලෙස මෙහිදී සලකනු ලබන්නේ ඊලගට ඇති මංසලේ ලිපිනය සහ එයට සම්බන්දවී පවතින මුහුණත කුමක්ද යන්නයි. දුර ලෙස මෙහිදී සලකනු ලබන්නේ යම් මංසලක් වෙත ලඟාවීම  සඳහා මෙම මංසලට දැරීමට සිදුවන පිරිවැයයි. මංසල් දෙකක් අතර අවම පිරිවැය සහිත මාර්ගය අවම දුර සහිත මාර්ගය ලෙස සැලකේ. මෙම පිරිවැය ගණනය කිරිම සඳහා විවිධ මිනුම් භාවිතා කරයි. RIP සම්මතය පිරිවැය ලෙස සලකනු ලබන්නේ මංසල් දෙකක් අතර දත්ත පැකට්ටු යවන විට කී දෙනෙකු අතර දත්ත පැකට්ටුව පනිනවාද යන්නයි. එසේම IGRP සම්මතයේදී එවැනි මාර්ගයක දත්ත පැකට්ටු යැවීමට ගතවන කාලය සහ කොපමණ දත්ත ප්‍රමාණක් යැවිය හැකිද යන්න වැනි කරුණු මිනුම් ලෙස භාවිතා කරයි.

ප්‍රතික්‍රියාකාරී මං සෙවීම
මෙවැනි සම්මත මාර්ගයක් සොයනු ලබන්නේ භාවිතා කරන්නා හට අවශ්යතාවයක් හටගතහොත් හෝ ජාලයේ දත්ත යැවීමට අවශ්යතාවයක් හටගතහොත් පමණි. එහිදී මුලු ජාලය පුරාම පැතිරී යන පරිදි මාර්ග විමසුම් පැකට්ටුවක් යැවීමයි. මෙම මං සෙවීමේ සම්මතයේ ඇති ප්‍රධාන අවාසි වන්නේ:
මං සෙවීමට ගතවන ඉතා අධික කාලය
මාර්ග විමසුම් පැකට්ටු විශාල ප්‍රමානයක් යැවීම නිසා මාර්ග වල තදබදයක් හට ගැනීම.

කෙසේ වෙතත් මංසල් කන්ඩායම් ලෙස ඒකරාශි කිරීම මගින් මෙම මාර්ග විමසුම් පැකට්ටු විශාල ප්‍රමානයක් යැවීම නිසා මාර්ග වල තදබදයක් හට ගැනීම අවම කරගත හැකිය. විවිද මන්සල් මගින් මාර්ග පිළිබඳ තොරතුරු නිරන්තරයෙන් හුවමාරු කරගන්නා නිසා එක් මංසලක් විසින් මං සෙවීමට ගත කරන කාලය නොගිනිය හැකිය.
උදාහරණ: Ad hoc On-Demand Distance Vector Routing (AODV)

දත්ත සියල්ලන්ටම යැවීමේ මං සෙවීම
මෙය ඉතාම සරල මං සෙවීමේ ක්‍රමයකි. ලැබෙන හැම පැකට්ටුවක්ම එය ලබාදුන් මංසලට හැර අනික් සියලුම මංසල් වලට යැවීම මෙහිදී සිදුකෙරේ. ජාල දෙකක් යාවන ස්ථාන වල සහ යුස්නෙට් වැනි පද්ධති වලත් දත්ත ගොනු එකිනෙකා අතර හුවමාරු කරගන්නා පද්ධති වලත් එමෙන්ම අනෙකුත් මං සෙවීමේ සම්මත තුලත් මෙම ක්‍රමය භාවිතා වේ. OSPF, සහ DVMRP මීට හොද උදාහරණ වේ.

මේවාද බලන්න
802.11

මූලාශ්‍ර

රැහැන් රහිත ආවස්ථික ජාල


73827 Nakanohoshinokai este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
73827 Nakanohoshinokai este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiso de Isao Sato și M. Abe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,67 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 73001-74000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

73827 Nakanohoshinokai


Biserica evanghelică din Rupea este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul orașului Rupea. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 40401.07.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica evanghelică ()
 Zid de incintă cu turn-clopotniță ()

În biserică se găsește o orgă construită la începutul sec. 19 de Johann Thois, din care s-au păstrat numai bufetul și o parte din tuburi.

Localitatea
Rupea, mai demult Cohalm, Holuma, (în dialectul săsesc Räppes, , ) este un oraș în județul Brașov, Transilvania, România, format din localitățile componente Fișer și Rupea (reședința).

Biserica
Se află în partea nord-estică a pieței orașului, parțial ascunsă de clădiri contemporane. Ținând cont de vechimea cetății și importanța locului pentru întregul scaun, biserica trebuie să fi fost întemeiată cel puțin la începutul veacului al XIV-lea. În perioada catolică avea hramul Sf. Iacob.

Este un edificiu sub formă de sală, cu un cor închis poligonal, având o sacristie rectangulară la nord. Portalurile vechi, de la intrările de sud și vest ale navei și de la sacristie, și tabernacolul nișă din cor, ca și ferestrele, sunt de factură gotică. Nava a avut tot bolți gotice, dar ele au fost demolate în jurul anului 1665, pentru ca ulterior să fie dotată cu un tavan din lemn casetat (1713). În cor s-au păstrat consolele de sprijin pentru ogivele bolții, iar tencuielile târzii ascund încă elementele vechi.

Pictura medievală a început să iasă la iveală încă din perioada interbelică, dar decaparea ei se lasă încă așteptată. Colecția celor 17 covoare orientale a fost în întregime transferată la Biserica Neagră din Brașov, la fel s-a întâmplat și cu orga, recent restaurată și repusă în funcțiune. Cea aflată acum în biserică este orga bisericii din Drăușeni. Dintre stranele rămase pe loc, cea mai veche provine din anul 1609; altele poartă anii 1631, 1732, 1773-1777. Altarul se datează la 1709 și are caracteristici baroce. Decorația de lemn a amvonului a fost finalizată la 1726-1727, iar tribunele în 1801.

Orga a fost construită în anul 1699, poartă inscripția Tri uni Deo (1726), a fost restaurată în anii 1918 (Karl Einschenk), 1959 (Otto Einschenk) și 2012.

Turnul-clopotniță lateral, de factură barocă, a fost ridicat pe incintă în anul 1782. Curtina din jurul bisericii a servit protecției cimitirului, înainte ca dispozițiile administrației habsburgice din secolul al XVIII-lea să oblige scoaterea sa din perimetrul locuit.

Note

Bibliografie
 Asociația Mioritics cu suportul financiar al Deutsche Welterbe Stiftung:
 După texte elaborate de: Vladimir Agrigoroaei, Valentin Sălăgeanu, Luiza Zamora, Laura Jiga Iliescu, Ana Maria Gruia.
 După ilustrații executate de: Radu Oltean, Laurențiu Raicu, Florin Jude.
 Anghel Gheorghe, Fortificații medievale din piatră, secolele XII-XVI, Cluj Napoca, 1986.
 Dancu Fabrițius Juliana, Cetăți țărănești săsești din Transilvania, în Revista Transilvania, Sibiu, 19.
 Hermann Fabini, Atlas der siebenbürgisch-sächsischen Kirchenburgen und Dorfkirchen, Monumenta und AKSL, Hermannstadt-Heidelberg, vol. I 1998, vol. al II-lea 1999, vol al III-lea 2002.
  Petre Iambor, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
 Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
 Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
 George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
 Ioan-Marian Țiplic, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Vezi și
 Rupea

Legături externe
Fișă de monument
Monumente istorice din România Fișă și localizare de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Brașov
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Biserici fortificate din Transilvania
Biserici din județul Brașov
Biserici din secolul al XIV-lea din România
Biserici cu hramul Sfântul Iacob

Biserica fortificată din Rupea


Richard McGregor (Sydney, 1958) é um jornalista, escritor e autor australiano. Ocupa a posição chefe do escritório do Financial Times com sede em Washington DC, nos Estados Unidos, tendo trabalhado anteriormente no Japão e também em outros locais como Xangai, Taiwan, Sydney, Melbourne e Londres.

Carreira
Trabalhou como jornalista em Taiwan, Sydney, Canberra e Melbourne, onde foi o principal correspondente político, atuou também como correspondente no Japão e na China representando o The Australian. Ele também trabalhou para o International Herald Tribune, a BBC e a Far Eastern Economic Review.

McGregor escreveu The Party: The Secret World of China's Communist Rulers, publicado pela Penguin Press no Reino Unido e HarperCollins nos EUA em 2010.

Fixou residência em Washington DC, em 2011, para ser o chefe da sucursal do Financial Times, após ter morado em Londres.

Ele apareceu no programa Charlie Rose em 18 de janeiro de 2011 para discutir a visita do presidente chinês Hu Jintao aos Estados Unidos.

Principais obras
 Japan Swings : Politics, Culture and Sex in the New Japan (Allen & Unwin, 1996) ISBN 1864480777
 The Party: The Secret World of China's Communist Rulers (Allen Lane, 2010) ISBN 9781846141737
 McGregor, Richard (2017). Asia's Reckoning: China, Japan, and the Fate of U.S. Power in the Pacific Century. Viking. ISBN 978-0399562679.
 Xi Jinping: The Backlash (Penguin Random House Australia, 2019) ISBN 9781760893040

Reconhecimentos
McGregor ganhou o Prêmio de Excelência Editorial da Society of Publishers in Asia (SOPA) de 2010 por reportar os distúrbios de Xinjiang; e antes disso, o Prêmio SOPA em 2008 pela Editorial Intelligences.

Ligações externas

Naturais de Sydney
Jornalistas da Austrália

Richard McGregor


Nothodaptus simplex es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Nothodaptus.

Referencias

Enlaces externos
 Nothodaptus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Harpalina

Nothodaptus


An Tillandsia reclinata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edmundo Pereira ngan Gustavo Martinelli. An Tillandsia reclinata in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tillandsia

Tillandsia reclinata


O frame (em português literalmente moldura) na dança de salão e outras danças, é a forma como a parte superior do corpo dos dançarinos é mantida quando esta executando a dança.  Nas danças swing e blues o frame mantém o corpo com tônus muscular, o que permite ao líder/condutor comunicar os movimentos ao seguidor/conduzido sem a necessidade da mão. O frame é a maneira como os dançarinos seguram suas mãos, braços, ombros, pescoço, cabeça, junto com a parte superior do tronco. Uma boa estrutura ajuda no equilíbrio e no movimento, produzindo uma boa aparência durante a dança.

Dança de salão

Uma boa estrutura ajuda no equilíbrio, ajuda no movimento e também produz uma boa aparência do par de dança. A maneira correta de segurar um frame depende da dança em particular; é diferente no International Standard, International Latin, Latin social dances como a salsa e outras.

No swing e blues
O frame fornece conexão entre os parceiros de dança, tornando possível o modo liderar e seguir. É uma combinação estrutural estável de ambos os corpos mantida pelos braços e/ou pernas dos dançarinos, e permite que o líder transmita o movimento do corpo ao seguidor, e que o seguidor sugira ideias ao líder.

Referências

Técnicas de dança

Frame (dança)


Transferans, danışan eğer geçmişinde sevgi, cinsellik, saldırganlık, anksiyete ve güceniklik gibi duyguları yoğun yaşamışsa bunları bugüne getirir, yeniden yaşatır ve bunları analiste yükler.  Bunun çözümlenmesi kişinin kendini anlamasını sağlar. Örneğin danışan analisti cezalandırıcı, kontrol edici ve otorite figürü olarak görüyorsa geçmişinde babasına ilişkin çözemediği duyguları analiste yüklüyor demektir. Yani geçmişinde olumsuz ilişkisi olan kişi kimse bunun bulunması gerekiyor. Bu anlamda danışan analiste yükleme yapabilsin. En uzun zaman alan durum transferans analizidir.

Kişinin günlük çatışmaları ve savunmaları üzerinde de durulur. Bütün terapi süreci bu savunmaların keşfiyle geçer. Terapist kişinin çocukluğuna ilişkin motivasyonları kendisiyle ilişkili hale getirir. Çünkü terapist tek kişidir ve ancak ona yüklenen kişiyle ilgili duygular çözümlenebilir. Terapist kendi iç çatışmalarının farkında olmalıdır. Aksi halde bu durum danışanı hatalı yönlendirmesine neden olur. Buna kontrtransferans denir. Transferansın kötüye kullanımı bağımlılaştırmaya neden olur.

Kaynakça

Transferans


Michael Lundsgaard Winter (født 27. december 1979) er en tysk tidligere fodboldspiller og nu fodboldtræner for TB Tvøroyri.

Spillerkarriere
Som aktiv spillede Michael Lundsgaard Winter i SV Grimma 1919, Bad Hersfeld samt i Västerås SK. Han har også spillet som semiprofessionel i Skive IK.

Trænerkarriere
I 2007 blev han træner i Randers FC. Her var han cheftræner for 2. divisionsholdet og cheftræner for reserveholdet i tæt samarbejde med superligaholdet. Derudover var han leder og træner i elitesportscollege og ansvarlig for morgentræningen for de bedste spillere i U/17, U/19 og U-truppen.

I 2011 blev han præsenteret som ny cheftræner i Skovbakken IK. Dette job bestred han dog kun i fire måneder, da samarbejdet blev opsagt, pga. uoverensstemmelse ang. spillestil og taktik.

I 2012 blev han cheftræner for HIK's U17-hold.

I 2014 blev han cheftræner for FC Roskildes U19-hold, og i 2015 blev han assistenttræner for FC Roskildes 1. hold. I december 2016 blev FC Roskilde og Michael Winter enige om at stoppe samarbejdet.

Pr. 1. juli 2017 startede Michael Lundsgaard Winter som cheftræner i Brønshøj Boldklub på en 1-årig kontrakt.

I sommeren 2019 forlod han Brønshøj, og i efteråret 2019 kom det frem, at han fra 1. januar 2020 skulle være træner for færøske TB Tvøroyri.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Information om Michael Winter fra FC Roskilde

Fodboldtrænere fra Tyskland
Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldtrænere fra Brønshøj Boldklub

Michael Lundsgaard Winter


Bandırma, Marmara Denizi'nin güneyinde, Bandırma Körfezi'nin en iç kısmında merkezlenen Balıkesir iline bağlı bir ilçedir. Altıeylül ve Karesi'nin ardından, nüfus bakımından Balıkesir'in üçüncü büyük ilçesidir. Son yıllarda hızla gelişen Bandırma, aynı zamanda Türkiye'nin en büyük limanlarından birine de sahip olan bir ilçedir. Bandırma Limanı'na her gün düzenli olarak İstanbul'dan feribot seferleri yapılmaktadır. Ekonomik olarak oldukça güçlü olan Bandırma, Türkiye için önemli bir sanayi ve tavukçuluk şehridir. Kültür sanat etkinliklerine ev sahipliği yapan şehirde her sene büyük yoğunluk ile turist çekmektedir. 2021 yılı sonu itibarıyla resmî nüfusu 161.894 olarak açıklanmıştır.

Etimoloji
Bandırma kelimesi zaman içerisinde telaffuz ve anlam değiştirerek günümüzdeki halini almıştır. M.Ö. 8. yüzyılda Antik Yunan tarafından Kizikos şehrinin etkisinde kurulmuş ve Panormos (Yunanca: Πάνορμος) ismiyle anılmaya başlanmıştır. Kelime anlamı "güvenli liman" olan bu kelime zaman içerisinde Panderma, Banderma ve son olarak Bandırma'ya evrilmiştir.

Tarihçe

Bizans ve öncesi dönem
Tarihte Kizikos, Panderma, Panormos gibi adlar alan Bandırma çok eski bir yerleşim merkezidir. Kuruluşu hakkında kesin bilgi olmayan Bandırma'nın Kizikos'ta yapılan kazılarda bulunan bir lahitten İÖ. VIII.-X. yüzyıllar arasında kurulduğu düşünülmektedir.

Bölge ile ilgili ilk arkeolojik araştırma 1952 yılında Kurt Bittel tarafından yapıldığı ve kazılar sonucunda elde edilen arkeolojik veriler ve antik metinlerin verdiği coğrafi bilgiler ışığında Cilalı Taş Devri ve Bakır Taş Çağı,Geç Neolitik Çağ'ın bir devamıdır.1954 yılında bilimsel çalışmalar Prof. Dr. Ekrem Akurgal tarafından kazılar başlamıştır.1960 yılına kadar devam eden kazı, 1988 yılında Prof Dr.Tomris Bakır tarafından yeniden başlatılmıştır. Her iki kazı çalışmasında ortak arkeolojik veriler bölgenin tarihini M.Ö. 6. bin yılının ortalarına uzandığı Neolitik ve 5. bin yılının sonlarına gelen Kalkolitik yerleşmelerin olduğu tespit edilmiştir. 2009 yılında Kizikos ve Daskyleion antik kentler üzerinde araştırma yapan belgesel yönetmeni Tekin Gün bölgedeki antik kalıntılar Daskyleion'da Troya gibi erken dönem yerleşimlerinin olduğu Misya kentidir. Antik kent ve çevresinde yapılan araştırmalar,arkeolojik kazılarda çıkan ateşte pişirilmiş topraktan veya kilden yapılan kaplar ilk yerleşimin M.Ö.7 bin-M.Ö.5 bin yıllarında iskan edildiği sanılmaktadır. Bandırma ilk başta Misya bölgesi sınırları içerisindeydi. Bu yıllarda adı, "güvenilir liman" anlamına gelen Panormos idi. MÖ 334'te Büyük İskender, Perslerin elinde bulunan bölgeyi kendi devletinin sınırları içine kattı. İskender'in ölümünden sonra bölge Romalıların eline geçti. Roma İmparatorluğu'nun 330 yılında ikiye ayrılmasından sonra Doğu Roma İmparatorluğu'nda kalan Bandırma, 1076'da Kutalmış tarafından ele geçirildi; ancak bölge 1106'da tekrar Doğu Roma İmparatorluğu'na geçti.

Osmanlı dönemi

1830'da Erdek Kazası'nın Kapıdağ Bucağı'na bağlanmış, Tanzimat'tan sonra ayrı bir ilçe olmuştur. 1874'te büyük bir yangın geçiren Bandırma, 1877-78 Osmanlı Rus Savaşı'ndan sonra Kırımlı ve Rumen göçmenlerin gelmesi ile kalabalıklaşmıştır.

Cumhuriyet dönemi
17 Eylül 1922'de işgalden kurtulduğunda yıkık halde bulunan Bandırma günümüz itibarı ile çok gelişmiş ilçelerden birisidir. Cumhuriyet öncesinde bir ihracat liman kenti olan Bandırma, Cumhuriyet dönemi içinde de liman inşaatının yapılması, kentleşmenin artması, Bandırma-İzmir demiryolu hattı ve Bandırma-İstanbul feribot taşımacılığı gibi etkenlerle birlikte bir ihracat limanı ve Türkiye'nin önemli ulaşım merkezlerinden birisi olma özelliğini arttırarak sürdürdü.

Coğrafya
Bandırma toprakları kıyı bölgesinde oldukça düzdür. Hafif engebelerle kesilen bu düzlükler güneye doğru yükselir. Bandırma topraklarından doğan Kocaavşa Deresi, Kuş Gölü'ne dökülür. Çanakkale ilinden doğan Gönen Çayı, ilçenin kuzeyinden geçer ve Kapıdağ Yarımadası'nın batısından Marmara Denizi'ne dökülür. Bandırma, 1. derece deprem kuşağındadır. Bandırma'da, körfezin içine giren bir fay hattı bulunmaktadır. Bandırma'nın güneyinde Kuş Cenneti adıyla da bilinen Manyas Gölü vardır. Bu gölün bulunduğu 24.047 hektarlık alan 1959 yılında Kuş Cenneti Millî Parkı adıyla ulusal park ilan edilmiştir. Evliya Çelebi bu göl için "O kadar derin değil, suyu ab-ı hayata benzer. İçinde alabalık, turna balığı, çeşit çeşit nefis balık avlanır. Devlete vergi ödeyen avcıları vardır. Öyle herkes zevk için ve ticaret için balık avlayamaz. Kışın bu göl, kaz, ördek, kuğu, karabatak, yeşilbaş, martı, saka kuşu ve diğer güzel kuşlarla dolar." demiştir. Parkta dönemlere göre 239 kuş türü bulunmaktadır. Bu park 1998 yılında Ramsar Sözleşmesi kapsamına alınmıştır.

Konum
Bandırma'nın kuzeyinde Marmara Denizi ve Erdek ilçesinin kurulu olduğu Kapıdağ Yarımadası, güneyinde Manyas ilçesi ve Manyas Gölü, batısında Gönen ilçesi, doğusunda ise Bursa iline bağlı Karacabey ilçesi bulunmaktadır.

İklim
Bandırma, hem Akdeniz iklimi hem de Türkiye'de Karadeniz ikliminin etki alanı içindedir. Ayrıca Balkanlardan gelen karasal iklimin geçiş alanı üzerinde yer alması nedeniyle, ilçede çeşitli iklim özellikleri gözlenir. 52 yıllık değerlere göre Bandırma'da; en düşük sıcaklık -14.6 °C (15 Ocak 1954), en yüksek sıcaklık ise 42.4 °C (9 Temmuz 2000) olarak kaydedilmiştir.

Yıllık ortalama sıcaklık 14 °C'dir. Hakim rüzgâr yönü Kuzey-Kuzeydoğu'dur. Ortalama rüzgâr hızı 15 km/saat'dir. İlçede yıllık ortalama yağış miktarı 703,3 kg/m'dir.

Yıllık nispi nem ortalaması %73'tür.

Nüfus
1893'te eyaletler bazında yapılan nüfus sayımına göre Karesi Sancağı'na bağlı Bandırma Kazası'nın  nüfusu 40.912'dir. Bu nüfusun 20.065'i kadın, 20.847'si erkektir. Nüfusun etnik yapısına bakıldığında ise ilçede 14.519 Müslüman kadın, 15.473 Müslüman erkek, 2762 Rum kadın, 2725 Rum erkek, 2282 Ermeni kadın, 2175 Ermeni erkek, 443 Katolik kadın, 406 Katolik erkek, 59 yabancı kadın, 68 yabancı erkek, 2'de Selçuklu vardır.vardır.

2000 yılına göre Bandırma ilçesi toplam nüfusu 120.753'tür. Bu nüfusun 59.882'si erkek, 60.871'i kadındır. İlçede kentli nüfus kırsal nüfusundan fazladır. Toplam nüfusun 97.419'u şehirde, 23.334'ü kırsalda yaşamaktadır. Kentte yaşayan nüfusun 48.074'ü erkek, 49.345'i kadın iken köylerde bu sayı 11.808 erkek, 11.526 kadındır. İlçede km²'ye 204 kişi düşmektedir.

İlçede 34.490 kişi ilkokul mezunu, 3900 kişi ilköğretim mezunu, 7358 kişi ortaokul mezunu, 404 kişi ortaokul dengi meslek yüksekokulu mezunu, 10.067'si lise mezunu, 5655'i lise dengi meslek yüksekokulu mezunu, 7089'u yükseköğretim mezunudur. 5172 kişinin okuma yazma bilmediği ilçede bunların 1286'sı erkek, 3886'sı kadındır. Geri kalan 83.958 kişi okuma yazma bilirken, ilçede 14.930 kişi herhangi bir okuldan mezun olmamıştır.

Ekonomi
Bandırma, 2004 yılında yapılan Türkiye'deki tüm il merkezleri ve ilçeler arasında yapılan bir sıralamaya göre, Türkiye'nin en gelişmiş 23. ilçesidir. Ayrıca, ilçe çeşitli kriterlere göre hazırlanan il yapılabilecek ilçeler sıralamasında 87 ilçe arasından 3. olmuştur. İlçe Balıkesir ilinin ilçeleri arasında en hızlı gelişen ilçedir. Günümüzde Bandırma, Balıkesir ilinin sanayi dalında ekonomik merkezi durumuna gelmiştir. 2008 verilerine göre Balıkesir ilinde en yüksek kurumlar vergisi ödeyen 100 firma arasından 34'ü, ilk 10 firma arasından 4'ü Bandırma ilçesindedir. İlçenin il genelindeki kurumlar vergisi payı %20.6'dır. Yine 2008 verilerine göre il genelinde en yüksek gelir vergisi ödeyen 100 kişiden 17'si, 10 kişiden 5'i Bandırma ilçesindedir. Bu sayılarla Bandırmalı mükelleflerin il genelindeki payı %29'dur.

İlçe ekonomisi 10.000 kişi istihdam etmektedir. Bu istihdam hacminin %50'si sanayi, %20'si tarım, %30'u hizmetler sektöründe çalışmaktadır. Sanayi sektöründe çalışan nüfusun %30'u tarıma dayalı sanayide, %10'u kimya sanayisinde, %5'i madencilik, %5'i makine sanayisinde çalışmaktadır.

Balıkesir il ekonomisinin %25'i merkezce üretilirken; %14'ü Bandırma tarafından  üretilmektedir.

Kuruluşlar
İlçede 1926 yılında Yahya Sezai Uzay tarafından Bandırma Ticaret Odası, 1940 yılında Bandırma Ticaret Borsası kurulmuştur. Bandırma Ticaret Borsası kuruluş tarihine göre Türkiye'nin en eski 23. borsasıdır.

Sanayi
İlçede 1997 yılında Bandırma Ticaret Odası'nın desteği ile Bandırma Organize Sanayi Bölgesi kurulmuştur. 52 sanayi parseli ve 150 hektarlık genişleme alanı bulunan OSB'de bugün 10 fabrika bulunmakta, 7 fabrika da inşa edilmektedir. toplamda 944.444 m² alana kurulu bölgede 5.000-85.000 m² arası büyüklükte 52 sanayi parseli bulunmaktadır.
İlçede bulunan bu sanayi bölgesinde 2009 yılında traktör fabrikası faaliyete geçmiş ve ayrıca 2011 yılında yılla 450 rüzgâr gülü kapasiteli bir rüzgâr gülü fabrikasının da açılışı yapılmıştır.

Bugün Türkiye'de üretilen kimyasal gübrenin %15'i, etlik civcivin %25'i, yumurtalık civcivin %20'si, beyaz etin %22'si, yumurtanın %22'si ilçede üretilmektedir.

Ticaret

Bandırma'da ticaret genellikle deniz yolu ile yapılır. Bandırma Limanı, İstanbul'dan sonra Marmara Denizi'nin en büyük ikinci, Türkiye'nin beşinci büyük limanıdır. Limanın derinliği 12 metredir ve 20 bin gros tonaj kadar 15 adet gemi aynı anda yükleme-boşaltma yapabilir. Bandırma'nın ihraç ürünleri madenler, piliç eti, yumurta, deniz ve su ürünlerinden oluşmaktadır. Yapılan ticaret hacmi 800 milyon dolar kadardır.

Tarım ve Hayvancılık
Bandırma'da kırsal kesimde en yoğun etkinlik bitkisel üretimdir. Mısır, yulaf, şeker pancarı ve bakla en çok üretilen ürünlerdir. Bağlarda şaraplık üzüm üretilir. Sebzeciliğin de gelişkin olduğu ilçede maydanoz üretimi önemlidir.

İlçede sığır ve koyun da yetiştirilir. İlçede kurulu Merinos yetiştirme çiftliğinde damızlık koç ve koyun yetiştirilir. Genellikle büyük kentler ve çevresinde yoğunlaşan tavukçuluk da ilçede önemli bir geçim kaynağıdır. Ayrıca, Marmara Denizi kıyılarında ve Manyas Gölü'nde balıkçılık yapılır.

Sosyoekonomik Göstergeler
 Nüfus: 161.894 (2020 Türkiye İstatistik Kurumu'nun verilerine göre)
 Şehirleşme oranı: 85,27
 Nüfus yoğunluğu: 215
 Sanayi sektöründe çalışanların oranı (%): 15,77
 Tarım sektöründe çalışanların oranı (%): 31,83
 Hizmet sektöründe çalışanların oranı (%): 52,40
 İşsizlik oranı (%): 6,97 (Türkiye'de 287.sırada)
 Okur-yazar oranı (%): 93,10 (37.sırada)
 Kişi başına genel bütçe geliri (TL): 706,831 (12.sırada)
 Vergi gelirlerinde ülke içindeki payı (%): 0,32643 (19.sırada)

Ayrıca sosyoekonomik açıdan Bandırma, 852 ilçe ve 78 il arasında (İstanbul, İzmir ve Ankara liste dışı) arasında Türkiye'nin 23. gelişmiş kentidir.

Kültür

Her yıl Haziran ayı içerisinde belediye tarafından Uluslararası Bandırma Kuşcenneti Kültür ve Turizm Festivali düzenlenir. Bandırma Cumhuriyet Meydanı şehrin Cumhuriyet sonrası tarihinde

Bandırma'da bulunan arkeoloji müzesinde Daskyleion (Ergili,  Pers Satraplığı'nın döneminde merkezi) ve bölgedeki çeşitli yerlerde yapılmış olan kazılarda ortaya çıkmış eserler bulunmaktadır.

Bandırma folklor yönünden de zengin bir birikime sahiptir. Yöreye özgü gelenek ve göreneklerin bazıları hala yaşatılmaktadır. Ayrıca göçle gelen kişilerin gelenekleri de Bandırma'da yaşatılmaktadır. 2021 yılı aralık ayında ilk kez Bandırma'nın ismini taşıyan Bandırma Füze Kulübü isimli sinema filmi çekilmiştir.

Yapılar
 Haydar Çavuş Camii (Tek kubbeli, kare planlı bir camidir. 19. yüzyıl başlarında Haydar Çavuş tarafından yaptırılan cami, 1873'te yanmıştır. Daha sonra Mimar Kemaleddin'in planına göre Neoklasik üslupta yeniden inşa edilmiştir.)
Son Kurşun Anıtı
Bandırma Pertevniyal Hastanesi
Haydar Çavuş Çeşmesi
 Öğretmenevi Binası
 Eski Gar Binası
 Eski Askerlik Şubesi Binası
 Dekanlık Binası
Duyun-i Umumiye Binası (Mimar Kemaleddin'in 19. yüzyıl eserlerinden birisidir.)
 Eski İskele Binası / Bandırma Belediyesi Nikah Salonu
 Yeni Kütüphane Binası (Eski Tekel Binası)
 Çelikspor Lokali (Eski Gar Binası)
 Sunullah Camii
 Bandırma İlköğretim Okulu Binası
 Hükûmet Konağı
 Ulu Camii

Yerel Medya Kuruluşları
Bandırma İlçesinde yayın yapan 1 adet Yerel TV Kanalı, 4 Yerel Radyo Kanalı, Yerel Gazete ve Dergiler bulunmaktadır.

Eğitim

İlçede bulunan Bandırma Onyedi Eylül Üniversitesi, 2015 yılında kurulmuştur.  9 Fakülte, 4 Enstitü, 1 Yüksekokul, 8 Meslek Yüksekokulu ve 18 Araştırma ve Uygulama Merkezi bulunan üniversiteye yurt içi ve yurtdışından birçok öğrenci gelmektedir.

İlçe genelinde 66 devlet okulu bulunmaktadır. Bunlar;

 5 Anaokulu,
 19 İlkokul,
 1 Hafif Düzeyde Zihinsel Engelliler İlkokulu,
 14 Ortaokul,
 2 İmam Hatip Ortaokulu,
 1 Hafif Düzeyde Zihinsel Engelliler Ortaokulu,
 4 Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi,
 4 Anadolu Lisesi,
 1 Anadolu İmam Hatip Lisesi,
 1 Fen Lisesi,
 1 İmam Hatip Lisesi,
 1 Mesleki Eğitim Merkezi,
 1 Halk Eğitim Merkezi,
 1 Üstün veya Özel Yetenekliler Okulu,
 1 Zihinsel Engelliler Özel Eğitim Meslek Okulu,
 1 I. Kademe Özel Eğitim Uygulama Okulu,
 1 II. Kademe Özel Eğitim Uygulama Okulu,
 1 III. Kademe Özel Eğitim Uygulama Okulu,
 1 Rehberlik ve Araştırma Merkezidir.

Bunlara ek olarak farklı seviyelerde ve dallarda eğitim veren, toplam 11 tane bulunan devlet lisesi örnekleri:
 Enerjisa Bandırma Fen Lisesi
 Bandırma Yavuz Sultan Selim Anadolu Lisesi
 Bandırma Anadolu Lisesi
 Kemal Pireci Anadolu Lisesi
 Şehit Mehmet Günenç Anadolu Lisesi
 Ali Öztaylan Anadolu İmam Hatip Lisesi
 Bandırma Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Borsa İstanbul Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Hafsa Sultan Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Haydar Cavuş Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Bandırma Mesleki Eğitim Merkezi
İlçe genelinde toplam 6 tane özel okul bulunmaktadır ve bunlar:

 TED Bandırma Koleji  anaokul - ilkokul - ortaokul - lise (ted vakfı)
 Bandırma Bahçeşehir Koleji  anaokul - ilkokul - ortaokul - anadolu lisesi
 Bandırma Birey Koleji  ortaokul - fen lisesi - anadolu lisesi
 Bandırma Akın Ertürk Koleji  fen lisesi - anadolu lisesi
 Bandırma Amerikan Kültür Koleji  anaokulu - ilkokul - ortaokul - anadolu lisesi
 Bandırma Doğa Koleji  ortaokul - anadolu lisesi
 Bandırma Nazmi Arıkan Fen Bilimleri Koleji  ortaokul - anadolu lisesi
 Bandırma Final Okulları  ilkokul - ortaokul - anadolu lisesi
 Bandırma Kavram Okulları  anadolu lisesi

Ulaşım
Bandırma TCDD'nin ana limanlarından birine sahiptir. Dolayısıyla yoğun bir ticari demiryolu ulaşımına sahiptir. Ayrıca İzmir'den günlük olarak yolcu treni seferi yapılmaktadır.

Çeşitli otobüs firmaların düzenli olarak seferleri vardır. Kamil Koç, Balıkesir Uludağ, Metro, Truva başlıca otobüs firmalarıdır.

1998 yılından itibaren Bandırma Terminali'nden İstanbul'a her gün düzenli feribot seferleri vardır. Düzenli olarak kalkış yapılır. Hava şartlarına bağlı olarak saat aksaması yaşanabilir.

Ana karayollarından biri olan karayolu şehrin güneyinden geçmektedir. Ayrıca karayolu da Tekirdağ'dan vapur ile şehre gelmekte, şehri dikey olarak ikiye bölmektedir.

Ana caddeler şehri çeşitli mahallelere bölmektedir. Şehir içi otobüs seferleri Balıkesir Büyükşehir Belediyesi tarafından sağlanmakta, ayrıca özel dolmuşlar da toplu ulaşımı kolaylaştırmaktadır.

Spor
Şehrin futbol kulübü Bandırmaspor, 1965 yılında kurulmuştur. Oldukça güçlü bir taraftar topluluğuna sahip olan takımın en büyük kozu oynadığı deplasmanlarda desteğini veren taraftarıdır. Taraftar grubunun Adı Kronikler'dir.

Bandırma'nın Türkiye Basketbol Ligi'ndeki temsilcisi Bandırma BK 1994'te kurulmuş ve TBL 2.liği, en iyi çıkış yapan takım, FIBA Europe Cup Final Four 4.lüğü, FIBA Europe Cup - Güney Konferansı Şampiyonluğunun yanında en centilmen taraftar gibi başarılar elde etmiştir. Banvit Basketbol Kulübü'nü Bandırma Üni ve Bandırma Lise adında taraftar gruplarınca desteklenmektedir ve bu gruplar üniversite ve lise öğrencilerinden oluşmaktadır. Bandırma Kadın Basketbol Kulübü Türkiye Kadınlar Basketbol liginde 2. Ligde mücadele etmektedir.

Ünlü Kişiler
 Firdevsi-i Rumi, Türk evrensel bilgin, şair ve çok ünlü bir yazar
 Bekir Sami Günsav, Osmanlı ve Türk ordularında askeri subay
 Ahmet Nuri Öztekin, Osmanlı ve Türk ordularında askeri subay
 Lambros Mytilinakis, Yunan ordusunda askeri subay
 Çerkes Ethem, Osmanlı-Türk Kurtuluş Savaşı'nda Çerkes partizan lideri ve avcısı
 Ziya Güler, Korgeneral
 Erkan Arıkan, Türk asıllı Alman televizyon sunucusu
 Salah Birsel, Şair-Yazar
 Şevket Altuğ, Tiyatro-Sinema sanatçısı
 Bedii Faik Akın, Gazeteci-Yazar
 Orhan İslimyeli, Karikatürist
 Cemil Özeren, Müzisyen-Rock şarkıcısı
 Ali Acar, Kıkpınar başpehlivanı
 Sabri Acar, Kırkpınar başpehlivanı
 Özgür Öz, Film Editor & Video Editor
 İzzet Altınbaş, Bestekâr
 Hande Erçel, Oyuncu ve Model

Kardeş kentler
  Kamen, Almanya
 Tongxiang, Çin

Dış bağlantılar

 Bandırma Kaymakamlığı
 Bandırma Belediyesi
 Bandırma Feribot Seferleri

Kaynakça

Türkiye'deki kıyı yerleşim birimleri
Balıkesir (il)

Bandırma


Licinus, es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae. Sus especies se distribuyen por el paleártico.

Especies
Se reconocen las siguientes:
 Licinus aegyptiacus Dejean, 1826
 Licinus aequatus Audinet-Serville, 1821
 Licinus afghanistanus (Jedlicka, 1967)
 Licinus astrabadensis Reitter, 1902
 Licinus bartoni Maran, 1934
 Licinus cassideus (Fabricius, 1792)
 Licinus convexus Heyden, 1889
 Licinus cordatus Chaudoir, 1861
 Licinus corustes Andrewes, 1932
 Licinus depressus Paykull, 1790
 Licinus gansuensis Facchini & Sciaky, 2012
 Licinus graecus Apfelbeck, 1901
 Licinus hoffmannseggii (Panzer, 1803)
 Licinus iranicus Jedlicka, 1968
 Licinus italicus Puel, 1925
 Licinus jaloricus Andrewes, 1927
 Licinus lindbergi Antoine, 1936
 Licinus manriquianus Wollaston, 1862
 Licinus merkli J. Frivaldszky, 1880
 Licinus mongolicus Reitter, 1900
 Licinus oblongus Dejean, 1826
 Licinus oertzeni Reitter, 1889
 Licinus peltoides Dejean, 1826
 Licinus planicollis Fauvel, 1888
 Licinus pubifer Reitter, 1897
 Licinus punctatulus (Fabricius, 1792)
 Licinus schuberti Jedlicka, 1968
 Licinus setosus J.R. Sahlberg, 1880
 Licinus silphoides (P. Rossi, 1790)
 Licinus yezoensis Habu, 1947

Referencias

Enlaces externos

 Licinus en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Licinus at Fauna Europaea
 Ground beetles of the genus Licinus (Carabidae): atlas of beetles of Russia

Licinina

Licinus


21986 Alexanduribe este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
21986 Alexanduribe este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 7,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 21001-22000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

21986 Alexanduribe


Carl Maglekilde-Petersen (25. marts 1843 i Ruds Vedby, død 29. januar 1908 på Frederiksbjerg) var en dansk forfatter, maskinarbejder og fabriksejer.

Bibliografi
 1896, Udvalgte Fortællinger
 1900, Fra Land og By
 1901-07, Maglekilde fortæller 1.-7. samling

Litteratur
 Steen Kaargaard Nielsen & Claus Byrith, Danmarks første lydoptagelser : Edisons fonograf i 1890'ernes København, , s. 247-249.

Eksterne henvisninger

 gammeldianalund.dk/

Ruben-samlingen - Danmarks første lydoptagelser
Novelleforfattere fra Danmark
Mandlige forfattere i det 19. århundrede

Carl Maglekilde-Petersen


Hemetério Weba Filho (Santa Helena, 3 de março de 1951), é um empresário e político brasileiro, filiado ao Progressistas. Foi prefeito de Nova Olinda do Maranhão e atualmente é deputado estadual do Maranhão. . Também foi acusado do envolvimento da morte do Delegado Stênio Mendonça em 1997, e de pertencer a organização criminosa do Bando Bel, responsável por roubo de carga no Estado do Maranhão.

Carreira política
Ele começou sua carreira política em 1994, quando concorreu e foi eleito deputado estadual pelo PFL com 45,37% dos votos. Nas eleições de 2000, candidatou-se a prefeito de Nova Olinda do Maranhão, sendo eleito. Em 2004, Weba é reeleito prefeito..

Em 2010, Weba, então filiado ao PV é eleito deputado estadual pela segunda vez, sendo reeleito em 2014. Em 2018, não consegue renovar o mandato de deputado estadual, após ter a candidatura indeferida..

Nas eleições de 2012, concorreu a prefeitura de Nova Olinda pelo PV. Foi derrotado pelo prefeito reeleito Delmar Sobrinho (DEM). .

Hemetério é casado com Iracy Weba, atual prefeita de Nova Olinda do Maranhão. .

Foi novamente eleito deputado estadual com 37.709 votos em 2022.

Membros do Progressistas do Maranhão
Membros do Democratas (Brasil)
Membros do Partido Verde (Brasil)
Naturais de Santa  Helena (Maranhão)
Deputados estaduais do Maranhão
Membros do Progressistas

Hemetério Weba Filho


Paul Okesene, né le  à Auckland et mort le  à Barcelone, est un joueur néo-zélandais d'origine samoane de rugby à XIII évoluant au poste de centre dans les années 1980-1990, puis pilier ou 3eme ligne dans les années 2000.

Grand frère d'Hitro Okesene, international de rugby à XIII néo-zélandais et joueur des New Zeland Warriors en NRL, Paul Okesene a commencé sa carrière en Nouvelle-Zélande aux Manukau Magpies. Il tente une première expérience en Angleterre en revêtant le maillot des Sheffield Eagles,de Workington et de Rochdale avant de retourner en Nouvelle-Zélande pour jouer pour Counties Manukau. Il décide en 1994 de rejoindre le club français de Pia où il y remporte le Championnat de France en 1995 et joue par la suite pour le Grand Avignon durant 2 ans de 1999 à 2001. Enfin, il côtoie l'équipe des Samoa en 1986.

Installé après sa carrière sportive en France, il devient chauffeur de bus pour le club de rugby à XV de l'USA Perpignan. Il meurt d'une crise cardiaque le  à Barcelone sur le parking du stade Olympique de Montjuïc lors d'une rencontre entre le club perpignanais et le Stade toulousain.

Biographie

En samoan, son nom de famille  veut dire .

Il est le deuxième garçon d'une fratrie de quatre enfants. Son petit frère, Hitro Okesene, a joué pour la Nouvelle-Zélande de rugby à XIII dans les années 1990 dont la demi-finale de la Coupe du monde 1995.

Palmarès

 Collectif :
 Vainqueur du Championnat de France : 1995 (Pia).
 Finaliste de la Coupe de France : 1994 (Pia).

 Individuel :
 Nommé meilleur joueur étranger du Championnat de France : 1995 (Pia).

Références

Liens externes

Joueur néo-zélandais de rugby à XIII
Joueur samoan de rugby à XIII
Joueur néo-zélandais de rugby à XV
Naissance en novembre 1967
Naissance à Auckland
Décès en septembre 2012
Décès à Barcelone
Décès à 44 ans

Paul Okesene


Alpe Dunav Jadran međunarodni je televizijski magazin koji se od 1982. godine emitira na Hrvatskoj radioteleviziji.

Emisija je to koja promovira srednjoeuropske zemljopisne, povijesne i kulturne posebnosti stavljajući naglasak na pozitivne strane stvarnog života ljudi s onu stranu političkih prilika. Od 2011. u projektu sudjeluje pet javnih televizijskih postaja: BR (Bavarska), HRT (Hrvatska), RAI Furlanija-Julijska krajina i Juži Tirol (Italija), MTV Duna (Mađarska) i RTV Slovenija (Slovenija).

Povijest
1978. godine austrijski novinar Günther Ziesel izvještavao je iz Venecije o osnivanju Radne zajednice Alpe-Jadran i došao na ideju o pokretanju transnacionalnog magazina. Prvo je pokrenuo radijsku emisiju sa sjedištem u Grazu, a 1982. u stvaranju televizijske inačice pridružili su mu se Virgilio Boccardi, Giancarlo Deganutti, Boris Bergant i Branko Lentić s Radiotelevizije Zagreb. U jednom je razdoblju u ovom projektu sudjelovalo čak 17 javnih radijskih i TV servisa iz sedam zemalja: Austrija (ORF), Bavarska (BR), Italija (RAI Bolzano i Trst), Hrvatska (HRT), Mađarska (MTV), Slovenija (RTV Slovenija) i Švicarska (RTSI Lugano). Emisija je pokrenuta pod nazivom Televizijski magazin Alpe-Jadran i bio je to prvi oblik takve vrste medijske suradnje u Europi. Posebnost je projekta da je međunarodno uredništvo desetljećima zajedno pripremalo emisiju potpuno jednake forme i sadržaja, koja se u svim zemljama članicama emitirala najprije jednom, a potom dva puta mjesečno.

2011. godine Daria Marjanović i Boro Vučković pokreću i internetsku inačicu emisije alpedunavjadran.hrt.hr. Od tada se emisija može naći također na društvenim mrežama Facebook, Twitter i Instagram, a od 2016.  i na OTT platformi HRTi (hrti.hrt.hr).

Koncept
Emisije imaju jednostavan koncept – trideset minuta, voditelj u studiju, najviše pet većih reportaža, kratke vijesti i najave kulturnih događaja. Težište je na kvaliteti i vizualnoj atraktivnosti reportaža. Tijekom ljeta se umjesto magazina emitiraju polusatni dokumentarni filmovi pojedinih televizija – za čiju je formu uredništvo osmislilo naziv monotema – tako da su sve emisije tijekom cijele godine premijerne. Uređuju se tako da se na kvartalnim grupnim sastancima odabiru ponuđene reportaže, koje će se pripremiti i razmjenjivati dva puta mjesečno.

Zanimljivosti
Do 1990. magazin Alpe-Dunav-Jadran bio je medijski fenomen jer je spajao javne ili državne televizije jedne nesvrstane zemlje, neutralnihzemalja te zemalja članica NATO-a i Varšavskoga pakta, stoga je često nazivan i prethodnicom Europe regija. To je najstarija europska koprodukcija javnih televizija i jedna od najdugovječnijih emisija na HTV-u.

Nagrade
Osvojio je desetak nagrada, uključujući Civis Award za integraciju i kulturnu raznolikost Europe 2007.

Ekipa
Urednici: Daria Marjanović (2016.-), Gordana Škaljac Narančić (2015. – 2016.), Željkica Lozo (2014. – 2015.), Daria Marjanović (2002. – 2012.) i Boro Vučković (2011. – 2014.), Đuro Tomljenović (1994. – 2002.) i Branko Lentić (1982. – 1994.), koji je aktivno sudjelovao u pripremi emisija i snimao reportaže i nakon odlaska u prijevremenu mirovinu 1993.

Voditelji: Oliver Mlakar i Branko Uvodić u počecima, Miljenko Kokot (2000.-).

Realizatorice: Drenka Gaković (1996. – 2018.), Sanja Arsenić (2018.-)

Novinari: Magazin je, kao oaza besprijekorne TV reportaže, oduvijek pozivao na povremenu suradnju ugledne autore i redatelje među kojima su:
Bogdan Žižić, Eduard Galić, Dominik Zen, Jasmina Božinovska Živalj, Dražen Piškorić, Mladen Santrić, Miro Branković... Među mlađim naraštajima redovito su surađivali ili još surađuju: Nebojša Stijačić, Sanja Pražen, Franka Jović Tonkli, Mario Beganović, Zrinka Krešo, Vesna Zovko... Mnoge reportaže su priredili i djelatni urednici, uvijek ističući presudan rad snimateljskih ekipa, montažera i ljudi iz tehničke podrške.

Izvori
https://obljetnica.hrt.hr/leksikon/a/alpe-dunav-jadran/

https://alpedunavjadran.hrt.hr/o-emisiji/

https://www.politikaplus.com/novost/165344/35-godina-prikazivanja-cuvene-emisije-alpe-dunav-

jadran

Televizijske emisije na HTV-u

Alpe Dunav Jadran


Dansul georgian este un dans tradițional din Georgia. Își are originea în mișcări militare, sportive și dansuri din Evul Mediu.

Dansul georgian a fost făcut cunoscut de Iliko Sukhishvili și soția sa, Nino Ramishvili, fondatorii grupului de Balet Național Georgian.

Două dansuri populare, Perkhuli și Khorumi, sunt înscrise pe lista Patrimoniului Cultural al Georgiei.

Tipuri de dansuri
Kartuli (ქართული)

Kartuli este un dans romantic sau de nunta. Este pus în scenă de un cuplu de dansatori. În timpul dansului, bărbatul nu are voie să atingă femeia și să păstreze o anumită distanță de parteneră. Partea superioară a corpului bărbatului trebuie să rămână nemișcată pe toată durata dansului. Simbolizează faptul că, deși îndrăgostit, bărbatul trebuie să-și controleze sentimentele. Bărbatul trebuie să fixeze privirea pe parteneră ca și cum ar fi singura femeie din lume. Femeia trebuie să-și țină privirea coborâtă pe toată durata dansului și să alunece pe podea asemenea unei lebede pe un lac. Printre puținii dansatori apreciați se numără Nino Ramishvili, Iliko Sukhishvili, Iamze Dolaberidze și Pridon Sulaberidze.

Kazbeguri (ყაზბეგური)

Kazbeguri este originar din Minicipiul Kazbegi din Munții Caucaz. Dansul a fost creat pentru a descrie atmosfera rece și aspră din munți, arătată prin vigoarea și strictețea mișcărilor. Acest dans este executat numai de bărbați. Costumele sunt reprezentate de cămăși lungi și negre, pantaloni negri, cizme negre și pălării negre.

Note

Dansuri
Cultura Georgiei

Dansul georgian


Mannfjorden (lulesamisk: Spællá) er en arm af Tysfjorden i Nordland  fylke i Norge. Den går omkring  13 kilometer mod sydøst til den affolkede bebyggelse Mannfjorden.

Fjorden har indløb mellem bebyggelsen Tørrnes (Durrá) i nord og Tjårrnes (Tjårro) i syd og går i østlig retning til Kvassvikodden, hvor den svinger mod syd. Mellem indløbet og odden ligger Kvassvika (Gárjjelluokta) på sydsiden. Ved Eidneset svinger fjorden igen i østlig retning ind mod fjordbunden. På østsiden af fjorden går den store Muskvika ind mellem Forneset og Muskeneset. Inderst i vigen  ligger gården Musken (Spællámåsske) ved udløbet af Muskvikelven.

Gårdene langs Mannfjorden er i dag affolket. Der er ingen vej- eller rutegående bådforbindelser i eller langs fjorden.

Nær fjordbunden ligger det  ca. 975 hektar store Mannfjordbotn naturreservat

Kilder og henvisninger

 Praktverk om stedsnavn i Mannfjorden . Lokalavisa Nord-Salten 15. nov. 2009 –  Besøgt 19.02.2012.

Fjorde i Nordland
Tysfjord

Mannfjorden


خيسوس غاميز  (مواليد 10 أبريل 1985 في فوينغيرولا - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى مالقا الإسباني منذ 2000 في مركز الظهير الأيمن .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فوينخيرولا
رياضيون إسبان مغتربون في إنجلترا
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب المتوسطية لإسبانيا
فائزون بميداليات في الألعاب المتوسطية في كرة القدم
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو أتلتيكو مالقينيو
لاعبو أتلتيكو مدريد
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كرة قدم أندلسيون
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من مقاطعة مالقة
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 23 سنة لكرة القدم
لاعبو نادي مالقا
لاعبو نيوكاسل يونايتد
مدافعو كرة قدم رجالية
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 2005
مواليد 1985
مواليد في فوينخيرولا

خيسوس غاميز


«Just for One Day (Heroes)» es una canción realizada por el disc jockey y productor francés David Guetta. Fue lanzado como sencillo del álbum recopilatorio, Fuck Me I'm Famous 2003, el 16 de junio de 2003. Incluye el sample del clásico de David Bowie – Heroes, editada en 1977.

Listado de canciones

Posicionamiento en listas

Referencias

Enlaces externos
 Just For One Day (Heroes)  en Discogs

Sencillos de 2003
Sencillos de David Guetta
Sencillos de música electrónica
Canciones de música electrónica

Just for One Day (Heroes)


Morski psi spavači (lat. Somniosidae) porodica manjih morskih pasa raširenih po svim oceanima od Arktika do Antarktika. Sastoji se od 5 rodova sa 17 vrsta

Svjetlosni organi prisutni su kod većine vrsta. Najveći među njima su Somniosus pacificus (440 cm), Somniosus antarcticus (438 cm), Somniosus microcephalus (550.0 cm ), ostali su manji od 2 metra

Rodovi
 Centroscymnus Bocage & Capello, 1864
 Scymnodalatias Garrick, 1956
 Scymnodon Barbosa du Bocage & Brito Capello, 1864
 Somniosus Lesueur, 1818
 Zameus Jordan & Fowler, 1903

Izvori

Vanjske poveznice

Kosteljke

Morski psi spavači


An Tripogon lisboae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Tripogon lisboae in nahilalakip ha genus nga Tripogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tripogon

Tripogon lisboae


Vandika Ervandovna Avetisyan (del idioma armenio Ավետիսյան translitera a: Avetissjan, Avetisian, Avetisaian) (1928, 5 de octubre) es una botánica armenia. Trabajó y exploró extensamente la región de Armenia., a través del "Instituto de Botánica", de la Academia Armenia de Ciencias.

Referencias

Enlaces externos

Botánicas de Armenia
Exploradores de Armenia
Escritores en ruso
Escritores en armenio
Armenias del siglo XX
Nacidos en Ereván
Exploradoras

Vandika Ervandovna Avetisyan