Die Pfarrkirche St. Johannes Enthauptung ist eine katholische Kirche in Koblenz. Eine erste Pfarrkirche wurde um 1204 im Stadtteil Metternich erbaut. Der heutige Kirchenbau stammt aus den Jahren 1914–1916. Das Besondere der Kirche ist, dass sie zwei Kirchtürme besitzt. Sie trägt das Patrozinium nach der Enthauptung des heiligen Johannes des Täufers.

Geschichte

Seit dem 13. Jahrhundert wurde die Pfarrkirche St. Johannes Enthauptung in Metternich drei Mal neu errichtet. Der erste Kirchenbau wurde erstmals im Jahr 1204 in einer Schenkungsurkunde an die Herren von Isenburg erwähnt. Der heutige Westturm stammt noch aus dieser Zeit. Seit 1379 wurde die Pfarrei abwechselnd von den Herren von Isenburg und der Zisterzienserabtei Marienstatt besetzt. Der spätromanische Kirchenbau war bei einer Besichtigung im Jahr 1656 noch in einem sehr guten Zustand, stürzte aber 1821/1822 ein. Er wurde 1824 abgebrochen. Die dreischiffige, dreijochige Pfeilerbasilika war ein Beispiel von Emporenkirchen mit Westturm und plattgeschlossenem, gewölbtem Chor mit holzgedecktem Mittelschiff am Mittelrhein, wie sie mehrfach in der zweiten Hälfte des 12. Jahrhunderts entstanden sind. Karl Friedrich Schinkel entwarf 1823 einen Bauplan für einen neuen Kirchenbau. Eine dreischiffige Hallenkirche entstand jedoch 1828 bis 1830 nach Plänen von Ferdinand Nebel.

Das heutige Kirchengebäude entstand in den Jahren 1914 bis 1916 nach den Plänen der Koblenzer Architekten Huch & Grefges. Er ersetze den Bau aus dem 19. Jahrhundert, da dieser zu klein geworden war. Die Grundsteinlegung erfolgte am 12. Juli 1914. Auch nach Ausbruch des Ersten Weltkriegs ging der Bau der Kirche weiter und bereits im August 1915 konnte die Benediktion gefeiert werden. In das neue Kirchenbauwerk, das auf der Nordostseite einen neuen Glockenturm erhielt, wurde der 1914 ausgebesserte romanische Turm integriert. Die Ausrichtung der Kirche wurde dabei um 90 Grad gedreht. Die Innenausstattung wurde bis 1919 vollendet.

Die Kirche wurde 1982–1984 saniert, dabei erhielten die Kapitelle und Ornamente im Chorbogen eine goldlüsterne Versilberung und der Fußboden wurde aus Travertin und Kalkstein erneuert. Einen neuen Innenanstrich erhielt sie 2003. Wegen Unterspülung der Fundamente des alten Turms, der sich angefangen hat zu neigen, wurden diese bis 2008 erneuert. Im Januar 2015 musste die Kirche geschlossen werden, da die Stabilität des Dachstuhls durch Befall von Nagekäfern gefährdet ist. Das Bistum Trier bewilligte Gelder zur Sanierung, die von 2014 bis 2016 durchgeführt wurde. Das 100-jährige Jubiläum des Gotteshauses wurde am 25. September 2016 gefeiert.

Bau und Ausstattung

Außen

Die Pfarrkirche St. Johannes Enthauptung ist eine neubarocke dreischiffige Basilika mit einem spätromanischen Turm im Westen und einem weiteren Glockenturm im Nordosten sowie einem breiten Querhaus und einem halbrund schließenden Chor. Sie ist nach Norden ausgerichtet und liegt im leicht ansteigenden Gelände über dem Straßenniveau. Der Westturm aus Bruchsteinmauerwerk besitzt vier ungegliederte Geschosse mit Schlitzfenstern. Über einem Gesims schließt sich die Glockenstube mit Ecklisenen und zweiteiligen, rundbogigen Schallöffnungen an. Unter der Glockenstube im vierten Geschoss ist der Turm eigentümlicherweise kreuzgewölbt. Der neubarocke Glockenturm steht als Gegenpol zum mittelalterlichen Westturm angeordnet und nimmt dessen Motiv auf. Der Schaft ist ungegliedert, nur das oberste Glockengeschoss ist mit Lisenen und der rundbogigen Schallöffnung gegliedert.

Der Putzbau mit Satteldächern ist durch dorische Pilaster und einem umlaufenden Gebälk gegliedert. An der Hauptfassade erreicht man über eine breite Treppe die drei Portale der Kirche. Das Hauptportal in der Mitte besitzt einen dreieckigen Giebel mit einem Relief der heiligen Dreifaltigkeit im Tympanon. Darunter die Psalmworte "DEUS IN LOCO SANCTO SUO" (Psalm 67: Gott an seinem heiligen Ort) sowie im Keilstein die Jahreszahlen "AD MCMXIV – MCMXV" (1914–1915). Der Sockel besteht aus Bruchsteinen.

Innen

Der Innenraum mit einem Gewölbe aus Rabitz zeigt sich als Pfeilerbasilika mit einem Langhaus zu drei Jochen, einem breiten Querhaus und einem eingezogenen Chor. Der Raum wurde auf drei Altäre hin konzipiert. Die Wände aus verputztem Ziegelmauerwerk sind durch Pilaster mit Volutenkapitellen, die Gurtbögen tragen, gegliedert. Der Chor wird durch einen gekehlten Triumphbogen hervorgehoben. Die neubarocken Fenster aus der Erbauungszeit zeigen vielfältige Glasmalereien.

Der barocke Hochaltar stammt aus der 1930 abgerissenen Koblenzer Barbarakirche. Dort wurde er vom 1737 gestorbenen Stiftsherren Johann Wilhelm Fuxius, Kanoniker des Stifts St. Florin, gestiftet. Der Hochaltar ist ein großer, 1919 restaurierter Holzaufbau mit Säulen, schwerem Gebälk und Sprenggiebel. In der Mitte ein Ölgemälde des heiligen Johannes des Täufers (Kopie eines Bildes von Bartolomé Esteban Murillo), das von Peter Hecker geschaffen wurde. Im oberen Bereich befindet sich eine Holzskulptur der heiligen Dreifaltigkeit, an den Seiten große Holzfiguren der Heiligen Franz Xaver und Margaretha sowie die unbedeutenden und älteren etwas außerhalb stehenden Figuren von Augustinus und einer Äbtissin.

Der pokalförmige Taufstein aus Basaltlava mit aufgelegtem Akanthus entstand im Jahr 1705. Daneben ein weiterer Taufstein aus hellem Sandstein mit flacher weiter Schale und einem Wasserbecken aus Messing. Die Kanzel mit sechseckigem Kanzelkorb und Schalldeckel aus dem 17. Jahrhundert stammt vermutlich aus der Koblenzer Karmeliterkirche und zeigt Darstellungen des Salvators sowie der Evangelisten Markus, Lukas und Johannes in guter Intarsie.

Im rechten Querarm steht der sogenannte Kriegsaltar, der nach dem Ersten Weltkrieg entstanden ist und vom Lützeler Bildhauer Georg Schichtel geschaffen wurde. Er zeigt einen sterbenden Soldaten in den Armen seiner Mutter, der von Christus in der Mandorla gesegnet wird. Rechts schaut eine Frau mit Kind betend empor.

In der Sakristei befinden sich neubarocke Sakristeischränke und Beichtstühle, die aus einem Heiligenhäuschen in der Nähe 1923 in die Kirche geholt wurden, sowie ein Vesperbild aus dem frühen 15. Jahrhundert.

Orgel

Die Orgel wurde in den Jahren 1933/1934 durch die Werkstatt des Bopparder Orgelbauers Christian Gerhardt & Söhne erbaut. Sie trägt die Nummer 120 im Werkverzeichnis des Orgelbauers. Die Orgel besitzt zwei Manuale und Pedal mit  20 Registern und weist eine pneumatische Traktur auf. Auf einer Konsole in der Mitte der Orgel ist die ausgreifende Figur Johannes des Täufers mit Standarte aus der Mitte des 18. Jahrhunderts angebracht.

 Koppeln:
 Normalkoppeln: II/I, I/P, II/P
 Superoktavkoppeln: I
 Suboktavkoppeln: II/I
 Spielhilfen: Rollschweller, 1 freie Kombination, 4 feste Kombinationen (Piano, Mezzoforte, Forte, Tutti), Zungen ab, Piano Pedal, Rollschweller an

Glocken

Im Glockenturm hängen die beiden folgenden Glocken:

 Annaglocke (g), 1617 vom Glockengießer Weigandt Arnold geschaffen
 Johannesglocke (f), 1657 vom Glockengießer Jakob Gromel geschaffen, 2007 gerissen

Pfarrhaus

Das ebenfalls denkmalgeschützte Pfarrhaus ist ein zweigeschossiger geschlämmter Backsteinbau mit neugotischen Details. Er wurde 1889 hinter der Kirche errichtet. Die mittleren der fünf Achsen wurden risalitartig hervorgehoben. Der Bau mit Zwerchgiebel und einem Walmdach aus Schiefer besitzt in der Mitte spitzbogige Fenster mit Firstzinnen, die übrigen Fenster sind mit gekehlten Rahmen versehen. Die Wandflächen sind durch Sockel, Ecklisenen und Gebälkstreifen gegliedert.

Pfarreiengemeinschaft

St. Johannes Enthauptung ist Teil der "Pfarreiengemeinschaft Koblenz (Metternich)", zu der auch St. Konrad in Metternich, St. Servatius in Güls und St. Mauritius in Rübenach gehören.

Denkmalschutz

Die Pfarrkirche St. Johannes Enthauptung ist ein geschütztes Kulturdenkmal nach dem Denkmalschutzgesetz (DSchG) und in der Denkmalliste des Landes Rheinland-Pfalz eingetragen. Sie liegt in Koblenz-Metternich in der Oberdorfstraße 16.

Siehe auch

 Liste von Sakralbauten in Koblenz

Literatur

 Energieversorgung Mittelrhein GmbH (Hrsg.): Geschichte der Stadt Koblenz. (Gesamtredaktion: Ingrid Bátori in Verbindung mit Dieter Kerber und Hans Josef Schmidt)
 Band 1: Von den Anfängen bis zum Ende der kurfürstlichen Zeit. Theiss, Stuttgart 1992, ISBN 3-8062-0876-X.
 Band 2: Von der französischen Stadt bis zur Gegenwart. Theiss, Stuttgart 1993, ISBN 3-8062-1036-5.
 Fritz Michel: Die Kirchen der Stadt Koblenz (= Die kirchlichen Denkmäler der Stadt Koblenz. Die Kunstdenkmäler der Rheinprovinz. 20. Band, 1. Abt.), Düsseldorf 1937
 Fritz Michel: Die Kunstdenkmäler der Stadt Koblenz. Die profanen Denkmäler und die Vororte. (= Die Kunstdenkmäler von Rheinland-Pfalz. Erster Band). München / Berlin 1954.
 Ulrike Weber (Bearb.): Kulturdenkmäler in Rheinland-Pfalz. Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland. Band 3.3: Stadt Koblenz. Stadtteile. Werner, Worms 2013, ISBN 978-3-88462-345-9.

Weblinks

 Pfarreiengemeinschaft Koblenz-Metternich
 St. Johann auf: regionalgeschichte.net
 Katholische Pfarrkirche Sankt Johannes Enthauptung in Metternich auf: KuLaDig

Einzelnachweise

Johannes
Koblenz
Koblenz Johannes Enthauptung
Koblenz
Neobarockes Kirchengebäude
Kulturdenkmal in Koblenz
Erbaut in den 1200er Jahren
Bauwerk des Historismus in Koblenz
Koblenz

St. Johannes Enthauptung (Koblenz)


أمينتاس الثالث المقدوني (غير محدد - 370 ق. م.) (باليونانية القديمة: Ἀμύντας Γ΄) ابن أرياديوس ووالد فيليبوس الثاني المقدوني، كان ملك مقدونيا في العام 393 ق.م. وثانية من العام 392 إلى العام 370 ق.م. مع انقطاع دام لفترة وجيزة استلم فيها العرش الملك أرغايوس الثاني المقدوني (392 - 390 قبل الميلاد).

تقلده العرش
تقلد العرش بعد السنوات العشرة ذات الأحداث المتقلبة والتي تلت موت أرخيلاوس الثاني المقدوني، راعي الفنون والأدب. وفي بداية حكمه عانى من كثرة أعدائه في الداخل.

وفي العام 393 طرده الإليريون، لكنه استطاع استعادة مملكته في السنة التالية، بمساعدة من الثيساليين. حيث يعتقد بأن ميديوس، رئيس بيت أليواداي من لاريسا، كان له الفضل في استعادة أمينتاس لعرشه. وذلك بفضل العلاقات المتبادلة بين  وسلالة بيت أليواداي والتي تعود بقدمها إلى زمن حكم أرخيلاوس الأول المقدوني.

ولتقوية بلاده ضد تهديد الإليريون، أسس أمينتاس تحالفا مع الاتحاد الخالكيديكي تحت قيادة مدينة أولينثوس. وكبديل لهذا الدعم والتحالف، منح أمينتاس الخالكيديين حقوقا في الخشب المقدوني، والذي كان يعاد إرساله إلى أثينا الذين كانوا يستعملونه في بناء وتحصين أسطولهم البحري. وبالمال الذي كان يتدفق من صادرات الخشب، نمت مدينة أولينثوس وعظمت قوتها.

أراد أمينتاس توسيع مجموعة حلفائه وذلك بضم حلفاء إضافيين إليه. فبادر بتأسيس علاقات جيدة مع كيتوس، رئيس الأودريسيان والذي كان قد زوج ابنته إلى جنرال أثيني يدعى إفيكراتيس. وبغية منه في تقوية العلاقات وتجنبا للزواج من عائلة كيتوس قام أمينتاس بتبني إفيكراتيس كابنه.

الأوضاع في اليونان
وبعد معاهدة السلام الموقعة في العام 387 ق.م. كانت أسبرطة متلهفة إلى استعادة حضورها وقوتها في شمال اليونان بعد أن فقدتها.

هاجم بارديليس والإليريون في العام 385 ق.م. منطقة إبيروس بتحريض ومساعدة من قبل ديونيسيوس من سيراكوزي; وذلك كمحاولة منهم في إعادة الملك ألكيتاس المولوسياني إلى العرش.

تحالفات
وعندما طلب أمينتاس مساعدة أسبرطة له ضد التهديد المتزايد لمدينة أولينثوس، هب الأسبرطيون لمساعدته وذلك لأن أولينثيوس كان مدعوما من قبل أثينا وطيبة، منافسي أسبرطة في السيطرة على اليونان، مما زاد حافزهم في تفريق واضعاف هذه القوة المتزايدة في الشمال وهكذا عقد أمينتاس (في العام 379 قبل الميلاد) معاهدة مع الأسبرطيين، هدفها إضعاف قوة مدينة أولينثوس. كما أنه دخل في تحالف آخر مع جاسون من فيراي، وأبدى عناية أكبر في علاقته مع الأثينيين.

في العام 371 قبل الميلاد دخل أميتاس أيضا في الكونغرس البلهيلينيك لتحالف اللاكيدايمونيان، صوت لصالح الأثينيين كما أنه انضم إلى اليونانيين الآخرين في التصويت لمساعدة أثينا لاستعادة امتلاك أمفيبوليس;;

ومع انهزام مدينة أولينثوس، أصبح أمينتاس قادرا على عقد اتفاقية مع أثينا وإبقاء عائدات الخشب له. وهكذا شحن أمينتاس الخشب إلى بيت الأثيني تيموثيوس، في بيرايوس.

عائلته ووفاته
كان لأمينتاس من زوجته أويريديس ثلاثة أبناء، الإسكندر الثاني، بيرديكاس الثالث وفيليبوس الثاني. مات أمينتاس في عمر متقدم، تاركا عرشه لابنه الأكبر سنا، الإسكندر الثاني.

مصادر

 ديودورس الصقيلي 14, 89; 14, 92; 15, 19 - 23; 15, 60.
 ماركوس جونيانوس جوستينوس 7, 4.
 باوسانيوس، الترحال في بلاد اليونان 1, 6, 8; 5, 20, 10.
 سترابون جيوغرافيكال 307.

وصلات خارجية
 عملات أمينتاس الثالث
 التحالف الأثيني المقدوني زمن أمينتاس الثالث (375- 373) قبل الميلاد وترجمة باللغة الإنكليزية
 اتفاقيتا أميتاس الثالث مع الخالكيديين - إبيغرافيكال داتابيز وترجمة باللغة الإنكليزية

حكام في القرن 4 ق م
ملوك مقدونيون
وفيات 370 ق م
يونانيون في القرن 4 قبل الميلاد
ملكيون مقدونيون في القرن 4 ق م

أمينتاس الثالث المقدوني


Jivaro er en dansk dokumentarfilm fra 1958, der er instrueret af Jørgen Bitsch.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1958

Jivaro


Las Lagunas de Cantalejo constituyen un humedal localizado en el municipio español de Cantalejo, provincia de Segovia), compuesto por 12 302 hectáreas de espacio protegido por la Junta de Castilla y León, con la denominación de Zona de Especial Protección para las Aves.

Situadas en un territorio llano y arenoso, destacan un conjunto de lagunas permanentes de agua dulce: Navahornos, Navaelsoto, Navalayegüa, Cerrada, Navalagrulla, Navacornales, Cespedosa y Temblosa, rodeadas de pastizales y extensos pinares. Una característica importante es su singularidad, ya que constituyen los únicos humedales enclavados en sistemas dunares que existen en España de tipo continental. En total suman 22 lagunas, y tradicionalmente han sido utilizadas como abrevaderos de ganado, cría de tencas y riego.

El conjunto tiene gran interés por su importancia ornitológica, pues alberga una valiosa fauna, destacando la cigüeña negra y la común, el águila imperial ibérica, aguilucho lagunero, milano negro y milano real. Durante los periodos migratorios también podemos encontrar grupos de grulla común. Además, anidan en la zona especies como el águila culebrera, águila calzada, cigüeñuela, alcaraván, martín pescador o la carraca. Respecto a las aves acuáticas cabe señalar el zampullín chico, la focha común, el archibebe común y la curruca cabecinegra.

Véase también
 Anexo:Catálogo de Zonas Húmedas de Castilla y León

Bibliografía
 Lagunas de Cantalejo

Enlaces externos

Las lagunas de Cantalejo (Segovia). Actuaciones y resultados del proyecto de restauración y puesta en valor.
Las lagunas de Cantalejo (Segovia). Guía de Campo.
Folleto lagunas de Cantalejo.

Espacios naturales de la provincia de Segovia
Humedales de España
Cantalejo
Sitios relevantes para la observación de aves en España

Lagunas de Cantalejo


Iskrica je hrvatska rijeka u Osječko-baranjskoj i Virovitičko-podravskoj županiji, desna pritoka Vučice. Izvire ispod Krndije u naselju Crkvari. Duga je 23,9 km.

Rijeka Iskrica prolazi kroz sljedeća naselja: Crkvari, Nova Jošava, Stara Jošava, Feričanci, Vučjak Feričanački, Beljevina, Krčevina i Šaptinovci.

Rijeke u Hrvatskoj
Porječje Karašice (pritoke Drave)

Iskrica


Prince Kiril of Bulgaria, Prince of Preslav (, ; 17 November 1895 – 1 February 1945) was the second son of Ferdinand I of Bulgaria and his first wife Marie Louise of Bourbon-Parma. He was a younger brother of Boris III of Bulgaria and a prince regent of the Kingdom of Bulgaria from 1943 to 1944. He was sentenced to death by the People's Court and executed on the night of 1 February 1945.

Biography

He was born on 17 January 1895 in Sofia as the second son of Ferdinand I of Bulgaria and his first wife, Marie Louise of Bourbon-Parma.

In September 1936, Prince Kiril accompanied King Edward VIII on a whistle-stop tour of Iceland.
Present at the death of his brother, Tsar Boris, on 28 August 1943, Prince Kiril was appointed head of a regency council by the Bulgarian parliament, to act as Head of State until the late Tsar's son, Simeon II of Bulgaria, became 18.

Prince Kiril, with the widowed Tsaritsa, Giovanna of Savoy, daughter of the Italian king, led the state funeral for his brother Tsar Boris III on 5 September 1943 at the Alexander Nevsky Cathedral, Sofia, thereafter proceeding across the city to the main railway station where the funeral train waited to take the body to the 12th-century Rila Monastery in the mountains. Thereafter the three consecutive governments made efforts to extricate themselves from Bulgaria's agreements with Germany, notably that which permitted their use of the railway to Greece and the German troops stationed along it for protection. A Bulgarian delegation travelled to Cairo in an attempt to negotiate with the United States and the United Kingdom but failed, the latter refusing to meet them without the participation of the Soviet Union.

Despite Sofia's continuous diplomatic ties with the Soviet Union, on 5 September 1944, that country declared war on Bulgaria, and on 8 September Soviet armies crossed the Romanian border and the Danube. The Fatherland Front, a coalition of the Communist Party, the left wing of the Agrarian Union, the Zveno group, and a few pro-Soviet politicians who had returned from exile in the Soviet Union, executed a Soviet-backed military coup on 9 September and seized power.

In late January 1945 Prince Kiril was sentenced to death by the People's Court. On the night of February 1, 1945 he was executed at Sofia Central Cemetery along with former Prime Minister and Regent Professor Bogdan Filov, Regent General Nikola Mihov, and a range of former cabinet ministers, royal advisors and 67 MPs.

On August 26, 1996, the Supreme Court overturned the sentences of February 1, 1945, which sentenced the three regents, ministers, and councilors to death.

Honours and arms

Decorations
 : Knight of the Royal Order of Saints Cyril and Methodius
 : Knight of the Order of the Black Eagle
 : Knight of the Order of Saint Hubert
 : Knight of the Supreme Order of the Most Holy Annunciation, 1930
 : Grand Cross of the Royal Order of the Star of Karađorđe

Arms

Ancestors

References

Literature
 Bulgaria in the Second World War by Marshall Lee Miller, Stanford University Press, 1975.
 Boris III of Bulgaria 1894–1943, by Pashanko Dimitroff, London, 1986,
 Crown of Thorns by Stephane Groueff, Lanham MD., and London, 1987,
 The Betrayal of Bulgaria by Gregory Lauder-Frost, Monarchist League Policy Paper, London, 1989.
 The Daily Telegraph, Obituary for "HM Queen Ioanna of the Bulgarians", London, 28 February 2000.

1895 births
1945 deaths
House of Saxe-Coburg and Gotha (Bulgaria)
Princes of Preslav
World War II political leaders
Executed Bulgarian people
Executed royalty
Nobility from Sofia
Regents of Bulgaria
People executed by Bulgaria by firing squad
People's Court (Bulgaria)
Burials at the Rila Monastery
Sons of kings

Kiril, Prince of Preslav


26080 Pablomarques este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
26080 Pablomarques este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 9,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 26001-27000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1980
Centura de asteroizi

26080 Pablomarques


Fon (grč. φωνή: glas) (oznaka "ph") je brojčana jedinica razine glasnoće, određena logaritmom omjera tlakova opaženog zvuka p i usporedbenog zvuka p0 = 2 · 10–5 Pa, to jest razina je tlaka p prema usporedbenom tlaku:

Osjet zvuka ili osjetljivost uha
Slušni osjet jakosti zvuka osniva se na fiziološkom djelovanju, to jest na podraživanju slušnih živaca. Zato je potrebno utvrditi kako taj slušni osjet ovisi o jakosti zvuka, odnosno o zvučnom tlaku. Ispitivanje je pokazalo da je za svaki čist ton potreban neki minimalni zvučni tlak da bi ga uho moglo čuti. Taj minimalni tlak kod kojeg se još određeni ton čuje zove se prag ili granica čujnosti. No zvučni tlak može biti opet tako velik da prouzrokuje bol u ušima pa se zato zove granica bola. Granica čujnosti i granica bola ovisne su o frekvenciji, to jest kod različitih frekvencija one su različite. Osjetljivost uha je najveća kod frekvencije oko 2 700 Hz. Ljudsko uho osjeća zvukom izazvanu promjenu tlaka zraka (akustički tlak). Za zvučni val frekvencije 1 kHz i jakosti koja odgovara pragu čujnosti (I0 = 10–12 W/m²), amplituda pomaka čestice iznosi oko 10–11 m, dok je amplituda akustičkoga tlaka oko 2 · 10–5 Pa. Za zvuk na granici bola pomak je čestice 10–5 m, a akustički tlak 30 Pa.

Glasnoća

Glasnoća je subjektivna veličina kojom se opisuje fiziološki osjet zvuka. Osim o jakosti zvuka, glasnoća ovisi o osjetljivosti uha za određenu frekvenciju. Glasnoća se izražava brojčanom jedinicom son, a razina glasnoće brojčanom jedinicom fon.

Kao mjera za fiziološko djelovanje izvora zvuka na uho služi jakost glasa. Jakost glasa ovisi o jakosti zvuka, odnosno o zvučnom tlaku i s ovim se ne smije zamijeniti. Jakost glasa ili glasnoća je fiziološki, a jakost zvuka fizikalni pojam. Tako na primjer jakost glasa 10 motornih vozila nije 10 puta veća od jakosti glasa jednog vozila. Jedinica za jakost glasa je fon. Jakost zvuka od 2,5 ∙ 10-12 W/m2 odgovara jakosti glasa od nula fona.

Glasnoća zvuka jest osjet jakosti zvuka u ljudskom uhu. Ovisi o jakosti i frekvenciji zvuka. Razina glasnoće izražena u fonima jest, dogovorno, jednaka razini jakosti u decibelima za zvuk frekvencije 1 000 Hz u cijelom području od granice čujnosti do granice bola. Primjeri razine glasnoće različitih složenih zvukova dani su u sljedećoj tablici:

Izvori

Mjerne jedinice
Akustika

Fon (jedinica)


Dolors Martí Domènech, née à Tivissa (Province de Tarragone, Espagne) en 1901 et morte en 1970 à  Bordeaux (France), est la seule femme à Tarragone ayant eu une carrière publique et un poste de responsabilité politique auprès du gouvernement républicain catalan depuis la fin de 1937 jusqu'au début de 1939. Elle meurt en exil.

Biographie
Née à Tivissa en 1901, elle est la fille de Jaume Martí Jardí, agriculteur, et de Juliana Domènech Tost. Elle est la plus jeune de dix frères et sœurs, dont six sont morts en bas âge de la diphtérie.

Son père est membre du Comité républicain de Tivissa, réuni autour de Marcelino Domingo, homme politique de Tortosa. Il exerce une grande influence sur Dolors qui, à l'âge de 13 ans, l'accompagne déjà aux meetings politiques.

Elle a des facilités pour la poésie (en catalan et en espagnol), et la rédaction de discours à caractère politique, ainsi que leur proclamation.

À l'âge de vingt ans, peu de temps après la mort de son père, elle commence à travailler dans une usine de stores près de Tivissa et déménage ensuite à Barcelone.

Elle épouse l'instituteur Adrià Broseta Merecenciano, de Valence, qu'elle suit dans ses différents postes (Cornellà de Llobregat, Vila-seca, Salomó, Renau et Tarragone)

De cette union naissent deux enfants : Ferran et Maria Lluïsa.

La république
La proclamation de la Seconde République espagnole a lieu alors que la famille Broseta Martí est domiciliée à Reus, peu de temps après ils déménagent à Vila-seca, où Dolors rejoint le Parti socialiste ouvrier espagnol, intervenant avec succès en tant qu'oratrice dans la campagne électorale des élections législatives en 1933

Transférée à Salomó, Dolors crée le Groupe des femmes du Parti socialiste ouvrier espagnol (Agrupació Femenina del Partit Socialista Obrer Espanyol, PSOE) et développe une grande activité syndicale au sein de l'Union générale de travailleurs (Unión General de Trabajadores, UGT), ce qui provoque des conflits et des affrontements avec les habitants.

Peu après les événements du , son mari est muté à Renau, village de 82 habitants, et lui conseille de se tenir à l'écart des conflits politiques et de se rendre à Barcelone pour y suivre une formation de sage-femme.

Dolors débute ainsi les cours préparatoires pour cette formation, mais elle finit par y renoncer afin d'assumer ses responsabilités de mère et d'épouse. Les élections législatives du  aboutissent à la victoire des partis de gauche, ce qui conduit Dolors à retrouver sa passion politique.

La guerre civile
La guerre civile espagnole débute entre le 18 et le . À Renau, Dolors intervient lorsqu'une milice républicaine débarque pour nettoyer le village des fascistes. Elle est reconnue, et écoutée : grâce à elle, personne n'est tué, et l'église n'est pas incendiée. Le , son mari décide d'amener sa famille à Llíria (Valence) mais, fin septembre, Dolors retourne à Tarragone avec ses enfants, afin de ne pas rester une simple spectatrice des évènements politiques. Elle contacte David Valle Peña et Josep Catalán, dirigeants du Parti socialiste unifié de Catalogne (PSUC) et de l'UGT, qui la recrute en tant qu'oratrice pour les campagnes pour la république. Rapidement, son mari revient enseigner à Tarragone.

Lors des événements de , alors qu'elle est secrétaire du PSUC, elle conteste les fusillades qui ont lieu sur la Rambla, et aide à soigner les blessés au siège de l'UGT qu'elle parvient à rejoindre.

Le , Dolorès est nommée déléguée du Département de l'économie de la région III de Tarragone, qui comprend les comtés et les comarques d'Alt Camp, Alt Penedès, Baix Penedès, Garraf et Tarragonès avec une population de près de . Au cours des mois où elle a occupé ce poste, elle a géré les problèmes d'approvisionnement liés à la rareté des matières premières et à la destruction des usines due aux bombardements, et a contribué à l'organisation du réseau commercial issu des collectivisations réalisées par les républicains dans les premiers mois de la guerre civile.

L'exil
Deux jours avant l'occupation de Tarragone par l'armée franquiste, la famille Broseta-Martí s'exile. À peine arrivée en France, le mari est emmené à Argelès puis au camp de concentration de Bram, et Dolors et les enfants transférés à Méry-sur-Seine. Ils ne se sont revus qu'un an plus tard. Ils arrivent à aller à Bordeaux, dans le but de s'embarquer pour le Mexique, mais le bateau prévu n'est jamais arrivé. Ils restent à Bordeaux, où le mari trouve du travail à la base sous-marine de Mérignac.

Pendant l'occupation allemande, Dolors continue à maintenir des contacts avec des camarades du PSUC. La police française l'arrête pour avoir recueilli un communiste évadé d'un poste de police.

Après la fin de la Seconde Guerre mondiale, elle espère retourner en Catalogne, pour y jouer un rôle politique, pensant que Franco ne serait pas maintenu par les Alliés. Mais étant une partisane de Joan Comorera, elle est accusée de déviationnisme, et disqualifiée puis finalement exclue du PSUC le .

Elle ne retourne en Espagne qu'une seule fois, en 1968, lors d'un voyage à Reus pour dire au revoir à sa sœur mourante.

Elle réside à Bordeaux jusqu'à sa mort en 1970 à l'âge de soixante-neuf ans.

Mémoire historique
Ce n'est qu'en 2007 que la loi sur la mémoire historique a accordé la reconnaissance aux victimes de la dictature franquiste. Des années plus tard, la mairie de Tarragone, attachée à la mémoire et à l'égalité des sexes, décide de donner le nom de Dolors Martí Domènech à l'une des rues de la ville et de considérer à l'avenir les noms d'autres femmes emblématiques.

Références

Décès à Bordeaux
Métier de la politique
Exilé du franquisme en France
Féministe espagnole
Républicain espagnol

Dolorès Martí Domènech


Yıldız İstihbarat Teşkilatı, 1880 yılında dönemin Osmanlı padişahı II. Abdülhamid tarafından kurulmuş, Türk tarihinin ilk organize istihbarat teşkilatıdır.

Tarihçe
O dönemde gelişen iç ve dış olaylar, Abdülhamid'i, doğrudan kendisine bağlı bir istihbarat teşkilatı kurmaya sevk etmişti. Bu olaylara örnek kendi veziri dahi başkalarının adına ve devlete karşı çalışır olmuştu. Bunun sonucu olarak Yıldız İstihbarat Teşkilatı kuruldu. Teşkilat, emsallerinden farklı olarak devlete değil tek bir kişiye, Abdülhamid'e hizmet veriyordu. Teşkilat daha sonra, Abdülhamid lehine çalışanlar ve aleyhine çalışanlar olmak üzere ikiye ayrıldı. Teşkilat, ülke içerisinde özellikle Ermeni komitacılara karşı istihbarat faaliyetlerinde bulunmaktaydı. Bununla beraber yurt dışında da oldukça iyi organize olmuştu. Paris, Roma, Londra gibi çeşitli merkezlerde kişi ve kurumları yakından takip etmekteydi. Çok kısa sürede geniş bir coğrafyaya yayılan hafiyeleri sayesinde saraya, ayda 3000'den fazla jurnal gelmekteydi. Teşkilat, 1908 yılında Abdülhamid'in tahttan indirilişine kadar faaliyetlerine devam etmiştir.
Döneminde, teşkilatın icraatları için jurnalcilik ya da ispiyonculuk tanımlarını kullanarak karşı çıkanlara cevaben Abdülhamid, hatıratında bu kurumun kuruluşuyla ilgili şöyle demektedir:
Yabancı devletler kendi emellerine hizmet edecek kimseleri vezir ve sadrazam mertebesine kadar çıkarabilmişlerse, devlet emniyet içinde olamazdı. Doğrudan doğruya şahsıma bağlı bir İstihbarat Teşkilâtı kurmaya, bu düşünce ile karar verdim. İşte düşmanlarımın Jurnalcilik dedikleri teşkilât budur.

Teşkilat kaldırıldıktan sonra yüz binlerce istihbarat bilgisi saraydan alınarak yakılmıştır.

Görüşler
Hafiyeler o kadar büyük mertebelere sızmışlardı ki Britanya İmparatorluğu'nun kraliçesi Victoria'nın emirleri daha Buckingham Sarayı'ndan çıkmadan telgraflar sayesinde Yıldız Sarayı'na ulaşmış olurdu.

İlgili Konular
 İttihat ve Terakki Cemiyeti
 II. Meşrutiyet
 Teşkilat-ı Mahsusa
 Milli İstihbarat Teşkilatı

Kaynakça

Genel
 İlter, Erdal (2002). Millî İstihbarat Teşkilâtı Tarihçesi, Millî İstihbarat Teşkilâtı Müsteşarlığı, Ankara.
 Yalçın, Soner (Mayıs 2001). Teşkilat'ın İki Silahşörü. Doğan Kitapçılık, İstanbul, s. 314.
 Emre Gör (2015), "II. Abdülhamid'in Hafiye Teşkilatı", Ötüken Neşriyat, s. 67-70.

Dış bağlantılar
 MİT Tarihcesi - Türkler'de İstihbarat

Osmanlı İmparatorluğu'nda istihbarat
II. Abdülhamid
İstihbarat Teşkilatı
1880'de kurulan oluşumlar
Türk istihbarat teşkilatları

Yıldız İstihbarat Teşkilatı


An Zootrophion atropurpureum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Zootrophion atropurpureum in nahilalakip ha genus nga Zootrophion, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Zootrophion

Zootrophion atropurpureum


La Honda Africa Twin es un modelo de motocicleta doble propósito fabricado por la compañía Honda entre los años 1986 y 2003, y a partir del 2015 a la actualidad. Este modelo se concibió de inicio como una máquina destinada a pruebas raid, entre ellas el París-Dakar. Su comercialización para el público en general comenzó en el año 1988 con el modelo 650 XRV Africa Twin.

Variantes
 La 650 XRV "Africa Twin" comercializada como el modelo RD03.
 La 750 XRV "Africa Twin" comercializaca como el modelo RD04 hasta 1992, como el modelo RD07 de 1993 a 1995, y como RD07A a partir de 1996.

Versión 2015
En junio de 2015 la compañía anuncia un nuevo modelo el CRF1000L Africa Twin, que cuenta con un motor de 998cc, 95 CV a 7.500 rpm y de 98 Nm a 6.000 rpm, caja de cambios de seis marchas y un "Dual Clutch Transmisión" transmisión de doble embrague (con antirrebote), modo manual que permite cambiar mediante pulsadores en la piña izquierda y además de dos modos automáticos,. Un peso de hasta 242 en la versión más completa y 19 L de depósito de gasolina. Cuenta con ABS y ABS-DCT (especial para off-road) desconectable, y control de tracción HSTC con tres niveles.

Versión 2018
En 2018 Honda reedita el nombre "Adventure Sports" utilizado largamente en sus modelos anteriores. Esta versión actualiza el modelo CRF1000L entre otros con un mayor recorrido de las suspensiones, depósito de combustible de mayor capacidad y más y mejorada electrónica. Su suspensión sube de 204 a 224 mm y detrás de 220 a 240 mm la altura del asiento sube de 870 mm a 920 mm y de 850 a 900 mm en la versión baja.
El manillar crece en tamaño y cercanía al piloto, cuenta con puños calefactables, su depósito de combustible ahora es de 24,2 L lo que le daría una autonomía de más de 500 km . Se agregan nuevos modos de conducción "Tour", "Urban", "Gravel" y "User" que afectan la entrega de potencia y control de tracción que se le agregan niveles y la posibilidad de desconectar además introduce mejoras en su "Dual Clutch Transmisión" o DCT, entre otras mejoras.

Versión 2020
En septiembre de 2019 Honda anunció la presentación del modelo 2020, tanto el modelo CRF1100L Africa Twin, como el CRF1100L Africa Twin Adventure Sports, con destacadas mejoras, entre ellas un incremento de la cilindrada que pasa ahora a los 1.100 cc. y un incremento de potencia a 101,9 CV y 105 Nm. y es 5Kg más liviana. Además, se moderniza su pantalla de instrumentos, varias mejoras electrónicas como ABS en curvas y varias más. La versión Adventure Sports mantiene sus diferencias con el modelo base, como es un tanque de combustible más grande y otras mejoras, pero el cambio sustancial es que baja en su recorrido de suspensión ya que serán iguales a las del modelo base. En ambas versiones se cuenta con la opción de caja de cambio automática o manual.

Véase también
 Página de "La vuelta al mundo en moto" (Africa Twin)
 Nueva Honda Africa Twin

Referencias

Africa Twin

Honda Africa Twin


Paul Wheelhouse (* 22. Juni 1970 in Belfast) ist ein schottischer Politiker nordirischer Abstammung und Mitglied der Scottish National Party (SNP).

Leben
Wheelhouse wuchs in Edinburgh auf und besuchte das Stewart's Melville College. Anschließend studierte er Wirtschaftslehre an der Universität Aberdeen und wechselte dann an die Universität Edinburgh, die er mit einem Masterabschluss verließ. Seit dem Jahr 2000 lebt Wheelhouse in der Region Berwickshire.

Politischer Werdegang
Im Jahre 2001 wurde Wheelhouse in der Bezirksrat von Berwickshire gewählt und trat 2003 in die SNP ein. Bei den Britischen Unterhauswahlen 2010 bewarb er sich um das Direktmandat des Wahlkreises Berwickshire, Roxburgh and Selkirk, erhielt jedoch nur rund 9,2 % der Stimmen und verpasste damit deutlich den Einzug in das Britische Unterhaus. Bei den Schottischen Parlamentswahlen 2011 kandidierte Wheelhouse im neugeschaffenen Wahlkreis Ettrick, Roxburgh and Berwickshire. Er erhielt den zweithöchsten Stimmenanteil hinter dem Konservativen John Lamont und verpasste damit das Direktmandat. Da Wheelhouse jedoch auch auf der Regionalwahlliste der SNP für die Wahlregion South Scotland gesetzt war, erhielt er infolge des Wahlergebnisses eines der vier Listenmandate der SNP in dieser Wahlregion und zog erstmals in das Schottische Parlament ein.

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments
 Informationen der SNP

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish National Party
Nordire
Schotte
Brite
Mann
Geboren 1970
Politiker (21. Jahrhundert)

Paul Wheelhouse


Ryota Doi (født 27. august 1987) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Vissel Kobe, Thespa Kusatsu, Grulla Morioka og AC Nagano Parceiro.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryota Doi


Capitu e o Capítulo é um filme brasileiro de 2021, do gênero drama, dirigido e escrito por Julio Bressane. Aborda de forma livre a obra de Machado de Assis, Dom Casmurro.

Sinopse

Olhares, atitudes, vicissitude e passionalidade, novas e antigas percepções. Trama que permeia a inquietude trazida pelo sentimento mais primitivo que o ser humano pode experimentar, criando e sorvendo o fantasma criado pelo ciúme, desdobrando-se em intrigas capitulares criadas por Bentinho em devaneios que o tomam sobremaneira pelo amor doentio por sua Capitu.

Elenco

Mariana Ximenes....Capitu
Vladimir Brichta....Bentinho
Enrique Diaz....Casmurro
Djin Sganzerla.....Sancha
Cláudio Mendes....Jose Dias
Josie Antello....Jovem Senhora

Filmes do Brasil de 2021

Capitu e o Capítulo


Lire ist eine der führenden französischen Literaturzeitschriften. Jean-Louis Servan-Schreiber und Bernard Pivot gründeten sie 1975.

Die verbreitete Auflage lag im Jahre 2011 bei knapp 70.000 Exemplaren. Der Titel befindet sich im Besitz des Medienunternehmens Groupe Express-Roularta, die L'Express herausgibt. Die Artikel der gedruckten Lire-Ausgabe werden im Kulturteil der Internet-Seite von L'Express veröffentlicht. Jeweils in der Dezemberausgabe kürt die Redaktion die nach ihrer Ansicht besten Bücher des Jahres.
 Printausgabe
 Beilage

Weblink
 Netzeinbindung von Lire auf der Seite von L'Express (französisch)

Einzelnachweise

Literaturzeitschrift (Frankreich)

Lire (Zeitschrift)


Secure may refer to:

 Security, being protected against danger or loss(es)
Physical security, security measures that are designed to deny unauthorized access to facilities, equipment, and resources
Information security, defending information from unauthorized access, use, disclosure, disruption, modification, perusal, inspection, recording or destruction
Secure communication, when two entities are communicating and do not want a third party to listen in
 Securitate (Romanian for "security"), the secret service of Communist Romania
 Security (finance), e.g. secured loans
Secured transaction, a loan or a credit transaction in which the lender acquires a security interest in collateral owned by the borrower
Secured creditor, a creditor with the benefit of a security interest over some or all of the assets of the debtor
 Secure (G5), a NatureServe conservation status similar to "Least Concern", indicating a species is not at risk of extinction
 Sécure River, Bolivia

See also

 Insecurity (disambiguation)

Secure


حَادِثَةُ الطُّوفَانِ أو طُوفَانُ نُوحٍ هي تسميات تطلق على قصة طوفان عظيم ذكرت الأديان الإبراهيمية حصوله بسبب طغيان البشر على الأرض، ورغم اختلاف القصة في الديانات والمعتقدات إلا أن الأديان الإبراهيمية تتفق على حصوله ونجاة الناجين على سفينة أبحرت فوقه، أما من ناحية تأريخية فقد ذكر حصول طوفان قبل حوالي 5000 قبل الميلاد في منطقة وادي الرافدين الذي يُعتقد أنه طوفان نوح.

في الميثولوجيا
كان يعتقد الناس حتى أواخر القرن الماضي أن التوراة هي أقدم مصدر لقصة الطوفان، ولكن الاكتشافات الحديثة أثبتت عكس ذلك، إذ عثر في عام 1853 م على نسخة من رواية الطوفان البابلية، وفي الفترة ما بين 1889م و1900 م اكتشفت أول بعثة أثرية أمريكية قامت بالتنقيب في العراق اللوح الطيني الذي يحتوي على القصة السومرية للطوفان في مدينة «نيبور» (نفر) ثم تبعه آخرون، ويبدو من طابع الكتابة التي كتبت بها القصة السومرية أنها ترجع إلى ما يقرب من عهد الملك البابلي الشهير «حمورابي» وعلى أنه من المؤكد أنها كانت قبل ذلك.

ملخص القصة حسب الرواية السومرية تتحدث عن ملك يسمى زيوسودرا كان يوصف بالتقوى ويخاف من الله، وينكب على خدمته في تواضع وخشوع أُخبر بالقرار الذي أعده مجمع الآلهة بإرسال الطوفان الذي صاحبه العواصف والأمطار التي استمرت سبعة أيام وسبع ليال يكتسح هذا الفيضان الأرض، حيث يوصف (زيوسودرا) بأنه الشخص الذي حافظ على الجنس البشري من خلال بناء السفينة.

من وجهة نظر المؤرخين فقد حصل طوفان قبل حوالي 5000 قبل الميلاد في منطقة وادي الرافدين الذي يُعتقد أنه طوفان نوح،  وقد جرت عدة بعثات أثرية ببعض التنقيبات في سهول بلاد الرافدين للبحث عن الآثار التي تذخر بها تلك المنطقة التي شهدت عدة حضارات ولقد كشفت تلك التنقيبات إلى أن هذه المنطقة شهدت طوفاناً عظيماً قضى على الحضارة السومرية التي كان أهلها يقطنون في سهول الرافدين. فقد ظهرت آثار الطوفان في أربعة مدن رئيسية في بلاد الرافدين: أور ـ أريش ـ شورباك ـ كيش.

قصة الطوفان السومرية
كان الناس يعتقدون حتى أواخر القرن الماضي أن التوراة هي أقدم مصدر لقصة الطوفان، ولكن تم العثور في عام 1853 م على نسخة من رواية الطوفان البابلية، وفي الفترة ما بين 1889م،1900 م، اكتشفت أول بعثة أثرية أمريكية قامت بالتنقيب في العراق اللوح الطيني الذي يحتوي على القصة السومرية للطوفان في مدينة «نيبور» (نفر) ثم تبعه آخرون، ويبدوا من طابع الكتابة التي كتبت بها القصة السومرية أنها ترجع إلى ما يقرب من عهد الملك البابلي الشهير «حمورابي» وعلى أنه من المؤكد أنها مقتبسة من التوراة.

ملخص القصة حسب الرواية السومرية تتحدث عن ملك يسمى زيوسودرا كان يوصف بالتقوى ويخاف من الله، وينكب على خدمته في تواضع وخشوع أُخبر بالقرار الذي أعده مجمع الآلهة بإرسال الطوفان الذي صاحبه العواصف والأمطار التي استمرت سبعة أيام وسبع ليال يكتسح هذا الفيضان الأرض، حيث يوصف زيوسودرا بأنه الشخص الذي حافظ على الجنس البشري من خلال بناء السفينة.

قصة الطوفان البابلية
 ملحمة جلجامش: في الثالث من ديسمبر 1872 م أعلن «سيدني سمث» نجاحه في جمع القطع المتناثرة من ملحمة جلجامش بعضها إلى بعض، مكتوبة في أثنى عشر نشيداً، أو بالأحرى لوحاً، ومحتوية على قصة الطوفان في لوحها الحادي عشر: وملخص القصة أنه كان هناك رجل يسمى «اوتو-نبشتم» أمرته الآلهة بأن يبني سفينة، وأن يدع الأملاك وأنه احتمل على ظهر السفينة بذور كل شيء حي، والسفينة التي بنها سيكون عرضها مثل طولها وأنه نزل مطر مدرار. إلخ ثم استوت السفينة على جبل نيصير [هو جبل بين الدجلة والزاب الأسفل].
 قصة بيروسوس: في النصف الأول من القرن الثالث قبل الميلاد، وعلى أيام الملك أنطيوخوس الأول (280,260 ق.م)، كان هناك أحد كهنة الإله ردوك البابلي، ويدعى بيروسوس قد كتب تاريخ بلاده باللغة اليونانية في ثلاثة أجزاء وحوا الكتاب على قصة الطوفان وتقول أنه كان يعيش ملك اسمه أكسيسو ثووس هذا الملك يرى فيما يرى النائم أن الإله يحذره من طوفان يغمر الأرض ويهلك الحرث والنسل فيأمره بأن يبني سفينة يأوي إليها عند الطوفان. فيبني هذا الملك سفينة طولها مائة وألف يارده وعرضه أربعمائة وأربعون ياردة، ويجمع فيه كل أقربائه وأصحابه، ويختزن فيه زاداً من اللحم والشراب فضلاً عن الكائنات الحية من الطيور وذات الأربع. ويغرق الطوفان الأرض. وتستقر السفينة على جبل حيث ينزل وزوجته وابنته وقائد الدفة، ويسجد الملك لربه ويقدم القرابين.

قصة الطوفان في الأديان

في الكتاب المقدس
وردت هذه القصة في الإصحاحات من السادس إلى التاسع من سفر التكوين، فقد رأى الرب أن شر الإنسان قد كثر في الأرض، فحزن أنه عمل الإنسان في الأرض وتأسف في قلبه، وعزم على أن يمحو الإنسان والبهائم والدواب والطيور عن وجه الأرض، وأن يستثني من ذلك نوحًا لأنه كان رجلًا بارًا كاملًا في أجياله.

يذكر الكتاب المقدس في الإصحاح السادس الآيات 5-22ما يلي:

ويقرر الرب نهاية البشرية، ويحيط نوحًا علمًا بما نواه، آمرًا إياه بأن يصنع تابوتا ضخمًا، وأن يكون طلاؤها بالقار (القطران) من الداخل والخارج حتى لا يتسرب إليها الماء، وأن يدخل فيها اثنين من كل ذي جسد حي، ذكرًا وأنثى، فضلًا عن امرأته وبنيه ونساء بيته، إلى جانب طعام يكفي من في التابوت وما فيه (تكوين 6: 1 ـ 22).

و يكرر الرب أوامره في الإصحاح التالي فيأمره أن يدخل التابوت ومن معه ذلك لأن الرب قرر أن يغرق الأرض ومن عليها بعد سبعة أيام ذلك عن طريق مطر يسقط على الأرض أربعين يومًا وأربعين ليلة، ويصدع نوح بأمر ربه فيأوي إلى السفينة ومن معه وأهله، ثم انفجرت كل ينابيع الغمر العظيم وانفتحت طاقات السماء، واستمر الطوفان أربعين يومًا على الأرض.

وتكاثرت المياه ورفع التابوت عن الأرض وتغطت المياه، ومات كل جد كان يدب على الأرض، من الناس والطيور والبهائم والوحوش وبقي نوح والذين معه في التابوت حتى استقر على جبل أرارات.

في القرآن
بعد أن أنزل الله آدم من الجنة مكث بها زمنا ثم مات وبدأ نسله يعبدون الصنم والتماثيل فجاء النبي نوح ومكث بهم 950 سنة يدعوهم إلى توحيد الله ويرشدهم إلى طريق النور وينهاهم عن عبادة الأصنام،  فكذبوه ولم يقبلوا منه. فأنذرهم بعذاب الله تعالى فقال لهم:  فردّوا ، فأجابهم نوح،  فقالوا  ثم ، حتى هددوه بالرجم . ولما طال حوارهم وجدالهم قال نوح: ، وأخذ نوح (عليه السلام) جانب اللين واللّطف، ولكن القوم لم يزدهم ذلك إلا عنادًا، وعندها دعا نوح ربه فقال ، وانقطعت الأعذار، وطالت الدعوة لقرون، ويئس نوح منهم يأسًا باتًّا، وأشفق على الناس من بعدهم أن يأخذوا طريقتهم في الكفر والإلحاد، فدعا إلى الله تعالى قائلًا: ، وكذلك . فاستجاب الله له، .

وتذكر الآيات من سورة هود

 (هود)

اقرأ أيضًا
 حدث 4.2 كيلو سنة
نظرية طوفان البحر الأسود
 نوح
 سفينة نوح
 جبل أرارات
بحثا عن فلك نوح (فيلم)

المراجع

أحداث الكتاب المقدس العبري
أساطير بلاد الرافدين
تاريخ العراق
حضارات
سفر التكوين
علم الأساطير المقارن
أساطير إبراهيمية

حادثة الطوفان


ألبرت غيمريتش ( في هاغويناو)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز المهاجم .

لعب غيمريتش في أندية ستراسبورغ (1973-1979) بوردو (1979-1982) ليل (1982-1983) ستراسبورغ مجددا (1983-1984) نيس (1984-1986) .

شارك غيمريتش مع منتخب فرنسا في 5 مباريات دولية مسجلا هدفين في سنة 1978 .

تولى غيمريتش تدريب نادي ستراسبورغ (1989) .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم من الراين الأسفل (إقليم فرنسي)
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من هاغويناو
رياضيون من الراين الأسفل
فرنسيون من أصل ألماني
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بوردو
لاعبو ستراسبورغ
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من ألزاس
لاعبو ليل
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نيس
مواليد 1955
مواليد في هاغويناو

ألبرت غيمريتش


Guiglia ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Modena in der Emilia-Romagna. Die Gemeinde liegt etwa 24 Kilometer südsüdöstlich von Modena und etwa 31 Kilometer westsüdwestlich von Bologna am Parco regionale dei Sassi di Roccamalatina. Der Panaro bildet die westliche Gemeindegrenze zur Nachbargemeinde Marano sul Panaro. Giuglia grenzt im Nordosten an die Metropolitanstadt Bologna.

Verkehr
Die frühere Strada Statale 623 dei Passo Brasa (heute eine Provinzstraße) führt von Modena durch die Gemeinde nach Gaggio Montano.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Provinz Modena

Guiglia


Lorantheae, biljni tribus iz porodice ljepkovki. Sastoji se od sedam podtribusa, plus jedan neopisan. Ime je dobio po rodu žuta imela ili lijepak (Loranthus)

Podtribusi i rodovi

 Tribus Lorantheae Rchb.
 Subtribus Ileostylinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Ileostylus Tiegh. (1 sp.)
 Muellerina Tiegh. (5 spp.)
 Subtribus Loranthinae Engl.
 Cecarria Barlow (1 sp.)
 Loranthus L. (2 spp.)
 Hyphear Danser (4 spp.)
 Subtribus Amyeminae Nickrent & Vidal-Russ.
 Baratranthus (Korth.) Miq. (4 spp.)
 Sogerianthe Danser (5 spp.)
 Benthamina Tiegh. (1 sp.)
 Amyema Tiegh. (95 spp.)
 Dactyliophora Tiegh. (2 spp.)
 Diplatia Tiegh. (3 spp.)
 Distrianthes Danser (2 spp.)
 Helicanthes Danser (1 sp.)
 Papuanthes Danser (1 sp.)
 Subtribus Scurrulinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Scurrula L. (27 spp.)
 Taxillus Tiegh. (35 spp.)
 Subtribus Dendrophthoinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Helixanthera Lour. (40 spp.)
 Dendrophthoe Mart. (33 spp.)
 Tolypanthus (Blume) Blume (7 spp.)
 Trithecanthera Tiegh. (5 spp.)
 Subtribus neopoisan
 Vanwykia Wiens (2 spp.)
 Socratina Balle (3 spp.)
 Plicosepalus Tiegh. (13 spp.)
 Bakerella Tiegh. (16 spp.)
 Subtribus Emelianthinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Phragmanthera Tiegh. (35 spp.)
 Moquiniella Balle (1 sp.)
 Oliverella Tiegh. (3 spp.)
 Erianthemum Tiegh. (16 spp.)
 Globimetula Tiegh. (13 spp.)
 Emelianthe Danser (1 sp.)
 Pedistylis Wiens (1 sp.)
 Spragueanella Balle (2 spp.)
 Subtribus Tapinanthinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Oedina Tiegh. (4 spp.)
 Berhautia Balle (1 sp.)
 Tapinanthus Blume (30 spp.)
 Englerina Tiegh. (26 spp.)
 Actinanthella Balle (2 spp.)
 Agelanthus Tiegh. (56 spp.)
 Oncocalyx Tiegh. (11 spp.)
 Oncella Tiegh. (4 spp.)
 Loranthella S.Blanco & C.E.Wetzel (5 spp.)
 Septulina Tiegh. (2 spp.)

Izvori

Ljepkovke

Lorantheae


عقد 1820 هو عقد امتد بين 1 يناير 1820 و31 ديسمبر 1829 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1810 ولحقه عقد 1830.

أحداث

 معركة كالاماتا (1821)
 استقلال البرازيل (1822)
 مؤتمر فيرونا (1822)
 مذبحة نافارين (1821)

مواليد

 مولتاتولي (1820)
 خوان كريسوستومو فالكون (1820)
 هنري فالنتين (1820)
 جون تينييل (1820)
 لويس سويفت (1820)
 لويزا لين درو (1820)
 آن برونتي (1820)

وفيات

 تشارلز فرديناند، دوق بيري (1820)
 آرثر يونغ (1820)
 قسطنطين فرانسوا فولني (1820)
 جورج الثالث ملك المملكة المتحدة (1820)
 وليام إيليري (1820)
 باليسوت دو بوفوا (1820)
 يوسف بطرس التيان (1820)
 أبراهام فان در هارت (1820)
 ليفي لينكون (1820)
 سورن جورج هابيل (1820)
 إدوارد دوق كينت وستراثرن (1820)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1820 ابتداءً من

عقد 1820


Remenica je kolo za prihvat i vođenje remena u remenskome prijenosu.

Podjela
Valjkasta remenica se izrađuju najčešće od sivog lijeva, čeličnog lijeva, lakih metala, od čeličnih poluproizvoda i koristi se kod prijenosa s plosnatim remenjem. Klinasta remenica je remenica na čijemu je obodu izrađen jedan trapezni utor ili više njih za vođenje klinastoga remena. Zatezna remenica je remenica koja pritišće slobodni krak remena čime se osigurava veća napetost remena i povećava obuhvatni kut remena i remenice. Ozubljena remenica je remenica za remenski prijenos sa zupčastim remenom.

Valjkaste ili cilindrične remenice

Valjkaste remenice se izrađuju najčešće od sivog lijeva, čeličnog lijeva, lakih metala, od čeličnih poluproizvoda. Glavne mjere su standardizirane prema DIN 111. Vijenci se izrađuju valjkasti ili zaobljeni (bombirani). Kod zaobljenih remenica mora se remen naknadno prilagoditi (priljubiti) zaobljenju. Kod kožnatog remenja se u pravilu za pogonsku remenicu predviđa ravna valjkasta, a za gonjenu zaobljena remenica. Pri brzini remena preko 30 m/s uzimaju se obje remenice zaobljene. Za remenje od tekstila i umjetnih masa dovoljne su valjkaste remenice. Remenice se moraju okretati, a da ne zanašaju. Remenice se moraju uravnotežavati statički, a pri brzini od preko 25 m/s i dinamički. Za obodne brzine do 35 m/s zadovoljavaju remenice od sivog lijeva, a iznad toga remenice su od čeličnog lijeva ili čelika. Ako su potrebne zamašne mase, upotrebljavaju se remenice s velikom težinom vijenca.

Klinaste remenice

Remenice prijenosa s klinastim remenjem lijevaju se od istih materijala, kao i one u prijenosima s plosnatim remenjem. Osim toga, remenice prijenosa s klinastim remenjem izrađuju se i od čeličnih limova prešanjem, a za male snage i od plastičnih masa.

Glavni materijal od kojeg se izrađuje klinasto remenje jest guma. U gornjoj zoni, iznad neutralne linije, gdje uglavnom vladaju vlačna naprezanja, guma je pojačana armaturom od tekstilnih vlakana, a izvana gumiranom tekstilnom oblogom. U novije vrijeme izrađuje se vrlo kvalitetno klinasto remenje s armaturom od umjetnog vlakna (Nylon, Perlon, Kapron i tako dalje), a ponekad i od čeličnih žica. Najnoviji proizvodi te vrste, takozvani uski klinasti remeni izrađeni su od najkvalitetnije gume. Ovo remenje dopušta velike brzine i prenaša jednake snage pri gotovo 4 puta manjem presjeku od običnog klinastog remenja. U donjoj zoni klinastog remenja pojavljuje se pri savijanju samo tlak, pa je tu armiranje izlišno.

Kako su standardizirani ne samo profili već i duljine klinastih remena, oni se uglavnom proizvode kao gotove beskrajne trake. Sastavljanje beskrajnih traka od klinastog remenja dijelovima za spajanje rijetko dolazi u obzir; općenito se izbjegava jer takvo remenje onda podnosi manja opterećenja i brže se troši. Dijelovi za spajanje klinastog remenja posebne su izvedbe.

Ozubljena remenica

Ozubljene remenice izrađene su pretežno od metala (prvenstveno iz AlCuMg), s glodanim zubima posebnog ozubljenja, ali i od plastične mase. U serijskoj proizvodnji se za izradu ozubljenih remenica upotrebljava i precizni tlačni lijev. Da ne bi došlo do bočnog silaženja zupčastog remena s remenice, stavljaju se bočne ploče, i to bilo dvije na jednoj remenici ili po jednu na svakoj remenici.

Konopnica

Konopnica je kolo za konopni prijenos. Konopni prijenos kao bitne dijelove mehaničkog prijenosa imaju dva kola i gibljivi dio koji prenosi snagu s jednoga na drugo kolo. Za gibljivi dio ovih prijenosa služe konopi od prirodnog ili umjetnog vlakna. Slično kao i kod remenica prijenosa klinastim remenjem i vijenci konopnica imaju žlijebove prilagođene obliku gibljivog dijela.

Užnica

Užnica je metalni ili drveni kotač sa žlijebom po rubu za kretanje užeta u koloturu, a koristi se za užni prijenos. Užni prijenos kao bitne dijelove mehaničkog prijenosa imaju dva kola i gibljivi dio koji prenosi snagu s jednoga na drugo kolo. Za gibljivi dio ovih prijenosa služi čelična užad. Slično kao i kod remenica prijenosa klinastim remenjem i vijenci užnica imaju žlijebove prilagođene obliku gibljivog dijela.

Izvori

Vanjske poveznice

Strojevi
Strojarstvo

Remenica


සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ ධාතූන් වහන්සේලා ශාරීරික ධාතු, පාරිභෝගික ධාතු, උද්දේසික ධාතු ලෙස කොටස් තුනක ට බෙදිය හැක. ශාරීරික ධාතු යනු බුදු රදුන්ගේ ශ්‍රී ශරීරයේ කෙස්, දත්, අස්ථි ආදී කොටස් ය. පාරිභෝගික ධාතු යනු බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් පාරිභෝග කළ ජය ශ්‍රී මහා බෝධිය, පාත්‍ර, සිවුරු ආදී වස්තූන් ය. සිරිපා සටහන් ද මෙයට ම අයත් වේ. උද්දේසික ධාතු යනු බුදු රජාණන් වහන්සේ උදෙසා කරන ලද්දා වූ බුද්ධ ප්‍රතිමාදියයි. මෙහි විස්තර කරනු ලබන්නේ ශාරීරික ධාතු හා පාරිභෝගික ධාතු පිළිබදව මූලික කරුණු ස්වල්පයකි.

පාරිභෝගික ධාතූන් වහන්සේලා
ජය ශ්‍රී මහා බෝධින් වහන්සේ
සිරිපා සටහන්
පටී ධාතූන් වහන්සේ
ජලසාටිකා ධාතූන් වහන්සේ
පාත්‍රා ධාතූන් වහන්සේ

ශාරීරික ධාතූන්
ලලාට ධාතූන්
අකු ධාතූන් දෙක
ධාඨා ධාතූන් සතර(සතර දළදාවන්)
ග්‍රීවාස්ථි ධාතූන්
කේශ ධාතූන්
නඛ(නිය) ධාතූන්
ඌර්ණ රෝම ධාතූන්
භින්න ධාතූන්

ලලාට ධාතූන්
නොවිසිරුණු ධාතු අතරින් ලලාට ධාතුවට ප්‍රමුඛස්ථානයක් හිමිවේ. ලලාට ධාතුව යනුවෙන් හදුන්වන්නේ නලල් ඇටය යි. (Frontal Bone) පාලි භාෂාවෙන් මෙයට " උණ්හීස " යනුවෙන් කියනු ලැබේ. මෙය තරමක් විශාල අස්ථියකි.
සර්වඥයන් වහන්සේට පිරිපුන් නලල් තලයක් ද පිරිපුන් ශීර්ෂයක් ද වූ බව දීඝ නිකායේ ලක්ඛණ සූත්‍රයේ දැක් වේ. එය මහා පුරුෂ ලක්ෂණයකි. එය හදුන්වන්නේ "උෂ්ණීෂ ශීර්ෂ ලක්ෂණය" යනුවෙනි.

ධාතු බෙදී මේ දී සර්වඥ ලලාට ධාතුව මල්ල රජ දරුවන් ගේ ධාතු කොටසට අයත් විය. බුදු රජාණන් වහන්සේ ජීවමාන සමයෙහි "මාගේ ලලාට ධාතුව ලංකාද්වීපයේ පිහිටුවන්නැ" යි කියා අනුදැන තිබුණි. මේ බව හොදින් දැනගෙන හිටි මහා කාශ්‍යප මහ රහතන් වහන්සේ මල්ල රජ දරුවන් වෙත එළැබ "රජ දරුවනි, අප බුදු රජුන් වැඩ සිටි සමයෙහි ම ලලාට ධාතුව ලංකාද්වීපයේ පිහිටුවන ලෙසට අනුදැන තිබුනි. එබැවින් ධාතූන් වහන්සේලා අපට දෙන්නැ" යි කී සේක. මෙය ඇසූ මල්ල රජ දරුවෝ "ස්වාමිනී, එසේනම් ගනු මැනවැ" යි කියා ධාතූන් වහන්සේ මහ තෙරුන්ට භාර දුන්හ.
එකල්හි මහා කාශ්‍යප මහ තෙරණුවෝ තමන් වහන්සේ ගේ සද්ධිවිහාරික වූ මහා නන්ද තෙරුන් කැදවා " නන්දයෙනි, අනාගතෙයේ දී මේ ලලාට ධාතූන් වහන්සේ ශ්‍රී ලංකාද්වීපයෙහි මහවැලි ගඟ දකුණු තෙර සේරු නම් විල් තෙර වරාහසොණ්ඩ් නම් වූ තැන පිහිටුවා කාවන්තිස්ස නම් වූ රජතුමා මහා දාගැබක් බැද සංඝාරාමයක් ද කරවන්නේය. ඔබ මේ ධාතූන් වහන්සේලා ගෙන විශාලා මහ නුවර මහ වනයෙහි කූටාගාර ශාලාවෙහි අප බුදුන් වැඩ සිටි ගඳකිළියෙහි තැන්පත් කර මලින් ගඳින් පුද සත්කාර පවත්වන්නැ " යි කියා ධාතූන් වහන්සේ භාර දුන් සේක.
මහා නන්ද තෙරණුවෝ මහා කාශ්‍යප මහ තෙරුන්ට වැඳ ධාතූන් වහන්සේ පිලිගෙන අහසට පැන නැගී විශාලා මහ නුවර මහ වනයේ කූටාගාර ශාලාවෙහි බුදුරදුන් වැඩ සිටි ගඳකිළියට වැඩ ලලාට ධාතූන් වහන්සේ එහි තැන්පත් කර නොයෙක් ආකාරයෙන් පුද සත්කාර පැවැත්වූහ.

මෙසේ මහ රහත් පරපුරෙන් පරපුරට මහා සත්කාර ලබමින් ආරක්ෂා වූ ලලාට ධාතූන් වහන්සේ පසු කලෙක මහාදේව මහ තෙරුන් වහන්සේ ලක්දිවට වැඩම කර වූහ. ඒ සමයෙහි ලක්දිව මාගම රාජ්‍ය කලේ මහා නාග රජු ය. මහා නාග රජු ධාතූන් වහන්සේ උදෙසා මනරම් මන්දිරයක් තනා ධාතූන් වහන්සේ එහි තැන්පත් කර නිරන්තරයෙන් ම ධාතු පූජා පැවැත්වීය.
ඉන් පසුව රජ වූ යටාලතිස්ස රජු ද ගෝඨාභය රජු ද ධාතු පූජා පැවැත් විය. ගෝඨාභය රජු ගෙන් පසුව රජ වූයේ කාවන්තිස්ස රජුය. කාවන්තිස්ස මහ රජතුමා ජීවමාන බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ ශරීරයේ ප්‍රමාණයට සත් රුවනින් බුද්ධ ප්‍රතිමාවක් තනවා ලලාට ධාතුව එම බුද්ධ ප්‍රතිමා වේ නලල් තලයෙහි තැම්පත් කළේය. තැන්පත් කර සිව තෙරුන් නාලොවෙන් වැඩම කර වූ කේශ ධාතූන් වහන්සේලා විහාරමහා දේවිය ලවා බුද්ධ ප්‍රතිමාවේ ශීර්ෂයෙහි තැන්පත් කරවා එම බුද්ධ ප්‍රතිමාව නිධන් කොට සේරුවිල මංගල මහා සෑය තැනුවේය.

එතැන් පටන් ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ ඉතා දුර්ලබ වූ ලලාට ධාතූන් වහන්සේ දෙවිමිනිසුන් සහිත ලෝකයා ගේ වන්දනා ලබමින් මේ දක්වා නැගෙනහිර පළාතේ සේරුවිල මංගල මහා සෑයේ වැඩ සිටිති. මේ මහා ධාතු ස්ථූපයෙන් අවස්ථා කිහිපයක දී නොයෙක් ආකාරයේ ප්‍රාතිහාර්‍යන් සිදු වී ඇත.
බුදුරදුන් තෙවැනි වරට ලක් දිවට වැඩම කල අවස්ථාවේ දී පන්සියයක් මහ රහතුන් වහන්සේලා සමගින් සේරුවිලට ද වැඩම කර මොහොතක් කල් සමවත් සුවයෙන් වැඩ සිටියහ. ලලාට ධාතූන් සහ කේශ ධාතූන් තැම්පත් කර මංගල මහා සෑය තනා ඇත්තේ බුදුරජුන් පන්සියයක් මහ රහතුන් වහන්සේලා සමගින් මොහොතක් කල් සමවත් සුවයෙන් වැඩ සිටි ඒ ස්ථානයේය.

අකු ධාතූන්
අකු ධාතු දෙකද ද නොවිසිරුනු ධාතු අතරට අයත් වේ. අකු ධාතුව යනුවෙන් හදුන්වන්නේ අකු ඇටයයි. ( Clavicle/Collar bone). පාලි භාෂාවෙන් අකු ඇටයට "අක්ඛකට්ඨි" යනුවෙන් කියනු ලැබේ. සංස්කෘත භාෂාවෙන් "අක්ෂකාස්ථි" යනුවෙන් කියනු ලැබේ. වම් හා දකුණු ලෙස අකු ඇට දෙකකි.
ස්ර්ව්ඥ අකු ධාතු දෙනම ගෙන් දකුණු අකු ධාතූන් වහන්සේ මුලින්ම වැඩ සිටියේ තව්තිසා දෙව්ලොව සිළුමිණි සෑයේය. පසුව මිහිදු මහ රහතන් වහන්සේ ගේ උපදෙස් පරිදි සුමන සාමණේරයන් වහන්සේ තව්තිසා දෙව්ලොවට වැඩම කොට සක් රජුගෙන් දකුණු අකු ධාතුව ලබා ගෙන ලක් දිවට පැමිණියහ.

දේවානම්පියතිස්ස මහ රජු ස්ර්වඥ දකුණු අකු ධාතුව නිධන් කර අනුරාධපුරයේ ස්ථූපයක් කලේය. මේ ස්ථූපය "ථූපාරාම මහා සෑය" ලෙස හදුන්වනු ලැබේ. ලක්දිවට බුදු දහම වැඩම කරවීමෙන් පසුව ඉදි වූ මුල්ම ස්ථූපය මෙයයි. බුදුරදුන් තෙවැනි වරට ලක්දිවට වැඩම කළ අවස්ථාවේ දී දැන් මේ ථූපාරාමය පිහිටා ඇති ස්ථානයේ ද පන්සියයක් මහ රහතුන් වහන්සේලා සමගින් මොහොතක් කල් සමවත් සුවයෙන් වැඩ සිටියහ.

(එපමණක් නොව මේ මහා භද්‍ර කල්පයේ ලොව පහළ වූ කකුසඳ බුදුරජුන් ගේ ඩබරා ධාතුව ද කෝණාගමන බුදුරජුන් ගේ පටී ධාතුව ද කාෂ්‍යප බුදුරජුන් ගේ ජලසාටිකා ධාතුව ද තැන් පත් කර තිබුනේ දැන් මේ ථූපාරාම මහ සෑ පිහිටා ඇති ස්ථානයේම ය.)

දකුණු අකු ධාතුන් වහන්සේ ථූපාරාම මහ සෑයේ පිහිටුවන දිනයෙහි බුදුරදුන් ගේ අදිටනකට අනුව ධාතූන් වහන්සේ අහසට පැන නැගී යමා මහ පෙළහර දක්වා ඇත. දෙවැනි අග්බෝ රජු සමයේ දී ථූපාරාම සෑයේ කොටසක් කඩා වැටීම නිසා දකුණු අකු ධාතූන් වහන්සේ ඉන් පිටතට වැඩම කිරීමට සිදු විය. මේ බව චූල වංශයේ දැක්වේ. එම කතා පුවත මෙසේ යි.
දිනක් ජෝතිපාල තෙරුන් වහන්සේ ථූපාරාම මහා සෑය වන්දනා කරන කල්හි සෑයෙන් භාගයක් කඩාගෙන වැටුණි. මෙයින් දුකට පත් ජෝතිපාල තෙරුන් රජතුමා කැදවා එය පෙන්වීය. රජු කඩා වැටී ඇති සෑය දැක බියට පත්ව දකුණු අකු ධාතූන් වහන්සේ පිටතට වැඩම කරවා ලෝවාමහාපායේ සුරක්ෂිතව තැන්පත් කර සෑය පිලිසකර කර වීමට කටයුතු යෙදුවේය. ඒත් ඒ කටයුතු පමා විය.
එකල්හි ථූපාරාමයේ දෙවතාවෝ ආරාමිකයන් මෙන් රජුට සිහිනන් පෙනී "සෑය තැනීමට තවත් පමා වෙනවා නම් අපි ධාතූන් වහන් සේ ගෙන වෙනත් තැනකට යමු" යි කීහ. මෙයින් බියට පත් වූ අග්බෝ රජු වහ වහා සෑයේ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු කරවා ලෝවාමහාපායේ වැඩ සිටි සර්වඥ දකුණු අකු ධාතුව ගෙණ ථූපාරාම සෑයේ තැන්පත් කර එහි සියලු වැඩ කටයුතු අවසන් කරවා මහා පූජාවක් කලේය.
මෙසේ ගෞතම බුදුරජුන් ගේ දකුණු අකු ධාතූන් ලක් දිව ථූපාරාම මහ සෑයේ වැඩ සිටිති. බුද්ධවංශ පාළියේ ධාතු භජනීය කතාවේ සදහන් ගාථාවන් ට අනුව ස්ර්වඥ වම් අකු ධාතූන් බ්‍රහ්ම ලෝකයේ වැඩ සිටින බව දක්වා තිබුණත් එයට වඩා වැඩි විස්තරයක් දක්වා නැත.

දාඨා ධාතූන්

සතර දළදාවන් ද නොවිසිරුනු ධාතූන් අතරට අයත් වේ. "දළදා" යනුවෙන් හදුන් වන්නේ "රදනක" (Canine) නම් වූ දත් විශේෂයයි.

රදනක දත් සතරකි. පාලි භාෂාවෙන් රදනක දත් වලට "දාඨා" යැයි කියනු ලැබේ. මේ දත් සතර අනෙක් දත් වලට වඩා මදක් උල් ය.
දීඝ නිකායේ ලක්ඛණ සූත්‍රයට අනුව බුදුරජාණන් වහන්සේට දත් සතළිසක්(40) විය. උඩු ඇන්දේ දත් විස්සකි. යටි ඇන්දේ දත් විස්සකි. ඒ දත් අතර සිදුරු, හිඩැස් නොවීය. එසේම දත් උස නොවීය, කෙටි නොවීය, ඇල නොවීය. සියලු දත් මුතු ඇට පෙලක් මෙන් සමව පිහිටා තිබුණි. දළදා සතර අනෙක් දත් වලට වඩා ඉතා සුදු පැහයෙන් යුක්ත විය.
සතර දළදවන් ගෙන් දීප්තිමත් ආලෝක ධාරා විහිදේ. ඒවාට "දාඨා ප්‍රභා" යයි කියනු ලැබේ. සතර දළදාවන් හොදින් දැක ගැනීමට ලැබෙන්නේ ස්ර්වඥයන් වහන්සේ සිනහ පහළ කරන අවස්ථාවන්හි දී පමණි.

ධාතු බෙදන අවස්තාවේ දී දෙදෙවු ලොවට අධිපති සක් දෙවු රජු බුදුරජුන්ගේ දකුණු දළදාව නොදැක "සර්වඥයන් වහන්සේගේ දකුණු දළදාව කවරෙකු විසින් ගනු ලැබුවා දැ?" යි කියා දිවැසින් බලන කල්හි ධාතු බෙදන ද්‍රෝණ බමුණා විසින් ම ගෙන ජටාව තුල සගවා ගෙන සිටින බව දැක "මොහුට මේ ධාතූන් වහන්සේට පුද සත්කාර කිරීමට හැකියාවක් තිබෙන්නේ දැ?" යි කියා බලන ලදි. එහිදී එය නොහැකි බව දැන "මොහු ගෙන් ධාතූන් වහන්සේ ගනිමි" යි සිතා ඉතා සියුම් අතක් මවා ඔහුට නොදැනෙන ලෙස ධාතූන් වහන්සේ ගෙන රන් කරඬුවක තැන්පත් කර හිස මුදුනේ තබා ගෙණ තව්තිසා දෙව්ලොවට ගෙන ගොස් සිළුමිණි සෑයේ තැන්පත් කර පුද සත්කාර කළේය.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පිරිනිවන් පෑ බව ඇසූ නාග ලෝකයේ ජයසේන නම් නාරජු මහත් වූ දුකට පත්ව "අවසන් වතාවටත් බුදුරජාණන් වහන්සේ දැක බලා ගෙන වන්දනා කරන්නෙමි" සිතා මහත් වූ නාගයින් පිරිවරාගෙන කුසිනාරාවට පැමින මහා පූජා කොට ධාතු බෙදන කල්හි එතැන්ට ගොස් එකත්පස්ව සිට ගෙන සිටියේය. ධාතු බෙදන අවස්ථාවේ දී ද්‍රෝණ බමුණා අනෙක් දකුණු දළදාව බිම දමා පයින් වසා ගත් අයුරු ජයසේන නාරජු දුටුවේය. දැක ඔහුට නොදැනෙන ලෙස දළදාව ඍදියෙන් ගෙන නාග භවනට ගෙන ගොස් නාග පුරය මධ්‍යයේ මැණික් සෑයක් තනා දකුණු දළදාව එහි තැන්පත් කර මහත් වූ පුද පූජා පැවැත්වීය.
කාවන්තිස්ස මහ රජතුමා සමයෙහි මහාදේව මහ තෙරුන් ගේ සිසුවෙකු වූ මහින්ද නැමති තෙරණුවෝ නාග භවට ගොස් සර්වඥ දකුණු දළදාව ගෙන ලක්දිවට වැඩම කලහ. ගිරි අභය රජතුමා මහින්ද තෙරුන් සතුව පැවති ඒ දකුණු දළදා වහන්සේ නිධන් කර ස්ථූපයක් කලේය. එය "සෝමාවතී මහ සෑය" නම් වෙයි.

මේ ස්ථූපය ඉදිකරන ලද්දේ ක්‍රි.පූ. 2 වැනි සියවසේදීය. මෙයින් පෙනී යන්නේ හේමමාලා කුමරිය හා දන්ත කුමරු සර්වඥ වම් දළදාව ලක් දිවට වැඩම කිරීමටත් ප්‍රථම සර්වඥ දකුණු දළදාව ලක්දිවට වැඩම කරවා ඇති බවයි.
සෝමාවතී මහ සෑයේ වැඩ වසන දකුණු දළදා වහන්සේ බොහෝ ප්‍රාතිහර්‍යයන් සිදු කරන ධාතූන් වහන්සේ නමක් බව බොහෝ දෙනා ගේ පිළිගැනීමයි. අවස්ථා කිහිපයක දී ම ධාතු ස්ථූපයෙන් දීප්තිමත් අලෝක ධාරා විහිදී ඇත. ඇතැම්විට හේවිසි ශබ්ද ඇසී ඇත. සෝමාවතී පුදබිම නොයෙක් අසිරිමත් සිදුවීම් වන මහා පින්බිමක් වශයෙන් බෞද්ධයන් අතර පමණක් නොව අබෞද්ධයන් අතර ද ප්‍රකට ය.

ද්‍රෝණ බමුණා ධාතු බෙදන අතර තුර බුදුරජුන් ගේ වම් උඩු දළදාව වස්ත්‍ර අතරේ සගවා ගත්තේය. දළදාව වස්ත්‍රයේ සගවා ගත් අයුරු දුටු පෙර කරන ලද මහා පින් ඇති ගාන්ධාර දේශයෙන් පැමිණි වැසියෙක් කුසල් සිතින් යුතුව එම දළදාව ගෙන ගන්ධාර වැසියන් ද සමගින් තම රටට ගොස් චේතිය නැමති වනයේ වම් උඩු දළදාව තැන්පත් කර පුද සත්කාර පැවැත් වීය.
ගන්ධාර දේශයට වැඩම කර වූ සර්වඥයන් වහන්සේගේ වම් උඩු දන්ථ ධාතූන් වහන්සේ මේ වන විට කුමන ස්ථානයක වැඩ සිටිනවා දැයි නිශ්චිතව කිව නොහැක්කේ ඒ පිලිබඳ ව වැඩි විස්තරයක් සදහන් නොවන නිසා වෙනි.

දම්සෙනෙවි සැරියුත් මහ රහතන් වහන්සේ ගේ සිසුවෙකු වූ ඛේම මහ රහතන් වහන්සේ සර්වඥ චිත්කයේ ගිනි නිවීමටත් පෙර චිතකයෙන් යටි වම් දළදාව ගෙන කාලිංග දේශයට ගොස් එහි රජතුමාට දළදා වහන්සේ භාර දුන්හ. මුලින් ම මිසදිටුවෙකු වූ මේ රජතුමා පසුව මහ තෙරුන් නිසා බුද්ධ සාසනයෙහි පැහැදී බුදු දහම වැලඳ ගෙන මනහර මන්දිරයක් තනා දළදා වහන්සේ එහි තැන්පත් කර ධාතු පූජා පැවැත්වීය. මෙසේ දළදා වහන්සේ වසර අටසියයක කාලයක් කාලිංග දේශයේ රජ දරුවන්ගේ මහා සත්කාර ලබමින් දඹදිව වැඩ සිටියහ.
පසුව එරට රජ කල ගුහසීව රජතුමා පරසතුරු උවදුරු වලින් දළදා වහන්සේ ආරක්ෂා කර ගනු රිසියෙන් හේමමාලා කුමරියට හා දන්ත කුමරුට දළදා වහන්සේ භාර දී ලක්දිවට යෑමට උපදෙස් දුන්නේය. හේමමාලා කුමරිය බැමිණියක ගේ වෙස් ගෙන දළදා වහන්සේ තම කෙස් කළඹ තුල සගවා ගෙන බමුණු වෙස් ගත් දන්ත කුමරු ද සමගින් නැව් නැගී ලක්දිවට පැමිණියාය. ඔවුන් පැමිණෙන විට ලක්දිව රජකම් කලේ මහසෙන් රජතුමාගේ පුත්‍රයා වූ කිත්සිරිමෙවන් රජතුමාය. (ක්‍රි. ව. 301-328)
හේමමාලා කුමරිය හා දන්ත කුමරු කිත්සිරිමෙවන් රජුවෙත ගොස් දළදා වහන්සේ රජු වෙත භාර කළහ. රජතුමා මහත් වූ සතුටට පත්ව අගනා කරඬුවක දළදාව තැන්පත් කර දේවානම්පියතිස්ස රජු කර වූ දම්සක්ගෙයි දළදා වහන්සේ සහිත කරඬුව වඩා හිදුවා මහත් වූ පුද සත්කාර පැවැත් වීය. එතැන් සිට සිංහල රජ දරුවන් ගේ අප්‍රමාණ ගෞරවයට හා වන්දනාවට පාත්‍ර වූ දළදා වහන්සේ මේ වන විට මහනුවර ශ්‍රී දළාදා මැදුරේ අගනා කරඬු සතක් තුල වැඩ සිටිති. දළදා වහන්සේ නොයෙක් අවස්ථාවල දි නොයෙක් ආකාරයේ ප්‍රාතිහාර්‍යයන් සිදු කර ඇත.

මහා පරිනිර්වාණ සූත්‍රයට අනුව බුදු රජුන් ගේ අනෙකුත් දන්ත ධාතූන් ද, කේශ ධාතූන් හා ලෝම ධාතූන් ද නොයෙක් සක්වළින් පැමිණි දේවතාවෝ ගෙන ගොස් ඇත. බුදුරදුන් පිරිනිවීමට පෙර දෙවි මිනිසුන් සහිත ලෝකයාට වැද පුදා ගෙන පින් සිදු කර ගැනීමට මේ ධාතු ශේෂ වීමට අදිටන් කල බව පාළි ධාතු වංශයේ සදහන් වේ. ඊට වඩා වැඩි විස්තරයක් දක්වා නැත.
ඒත් හියුං සියං හිමියන් ඉන්දියාවේ හා අෆ්ගනිස්ථානයේ ප්‍රදේශ කිහිපයක බුදුරදුන් ගේ දන්ත ධාතූන් වහන්සේලා කිහිප නමක් වැඩ සිටින බව තම දේශාටන වාර්තවේ සදහන් කර තිබේ.
එහි සදහන් කර ඇති ආකාරයට ඇෆ්ගනිස්ථානයේ බාමියන් දේශයේ එක් විහාරයක බුදුරදුන් ගේ දන්ත ධාතූන් වහන්සේ නමක් හැරුණු විට පසේ බුදු රජාණන් වහන්සේ කෙනෙකුගේ දන්ත ධාතූවක් ද සක්විති රජ කෙනෙකුගේ දන්තයක් ද තැන්පත් කර තිබුනි. ඇෆ්ගනිස්ථාන්යේ කපීෂ දේශයේ එක් විහාරයක සිදුහත් කුමරු ගේ කිරිදතක් තැන්පත් කර තිබුණි.
ෆාහියන් හිමියන් ඛල්චා දේශයේ වැඩ හිදින දන්ත ධාතුවක් ගැනත් ඇෆ්නනිස්ථානයේ නගරහාර දේශය තුල වැඩ හිදින දන්ත ධාතුවක් ගැනත් තම වාර්තාවේ සදහන් කර ඇත. ඒත් එම ධාතූන් වහන්සේලා එම ප්‍රදේශ වලට ලැබුන ආකාරය ගැන විස්තර සදහන් කර නැත.
මෙසේ ඉන්දියාවේ ත් ඇෆ්ගනිස්ථානයේත් ප්‍රදේශ කිහිපයක දන්ත ධාතු කිහිප නමක් වැඩ සිටින බව සදහන් කර තිබුණ ත් මේ වන විට එම දන්ත ධාතූන් වහසේලා කුමන ස්ථානයක වැඩ සිටිනවා දැයි කිව නොහැක.
චීනයේ එක් විහාරයක අගනා කරඬුවක් තුළ බුදුරජාණන් වහන්සේගේ යැයි සැලකෙන දන්ත ධාතුවක් තැන්පත් කර තිබේ. "චීන දළදාවහන්සේ" යැයි ප්‍රකට මේ ධාතුන් වහන්සේ 1961 වසරේ දී ලංකාවට වැඩම කරවා ප්‍රදර්ශනය කර ඇත.

ග්‍රීවාස්ථි ධාතූන්
කොඳු ඇට පෙලේ ඉහලින්ම් ඇති අස්ථි සත " ග්‍රෙවී කශේරුකා " නම් වෙයි. මේවා සත එකට ගෙන ග්‍රීවාස්ථිය ලෙස ද හදුන්වයි.

බුද්ධ ශරීරය ආදාහනය කරණ කල්හි දම්සෙනෙවි සැරියුත් මහ තෙරුන් ගේ සිසුවෙකු වූ " සරභූ " නම් මහත් ඍදි ඇති තෙරහු දැවෙන චිත්කයෙන් සූවාසූ දහසක් ධර්මස්කන්දය ස්පර්ශ කලා වූ ස්ඵටික මාණික්‍යමය මෘදංග භේරියක් (මිහිඟු බෙරයක්) වැනි වූ සර්වඥ ග්‍රීවාස්ථි ධාතුව ගෙණ අහසට පැන නැගී පන්සියයක් භික්ෂූන් ද සමගින් ලක්දිව මහියංගනයට වැඩම කළහ.

වැඩම කර සුමන සමන් දෙව් රජු බුදුන් වහන්සේගේ කේශ ධාතු නිදන් කර සත් රියන් උසට කර තිබූ ඒ ඉන්ද්‍රනීල මාණික්‍යමය ස්තූපයෙහි සර්වඥ ග්‍රීවාස්ථි ධාතූන් වහන්සේ තබා සීවලී සහ සුමන යන මහා ඍදි ඇති සාමණේරයන් වහන්සේලා දෙනම ලවා නාලොවින් ගෙන්වා ගත් මේද වර්ණ පාෂාණයෙන් සෑය වසා දොලොස් රියන් උසට ස්තූපය කරවා කුසිනාරා නුවරට ම වැඩම කලහ.
පසු කලෙක දේවානම්පියතිස්ස මහ රජු ගේ සොහොයුරෙකු වූ උද්ධචූළාභය කුමරු මහත් ආනුභවය ඇති ඒ සෑය දැක එය වසා තිස් රියන් උසට ස්ථූපයක් කර වීය. පසුව දුටු ගැමුණු මහ රජතුමා තිස් රියන් උස ඒ සෑය වසා අසූ රියන් උසට මහ සෑයක් කරවීය

මූලාශ්‍ර
මෙහි සියලු තොරතුරු උපුටා ගන්නා ලද්දේ ගයාන් චානුක විදානපතිරන මහතා විසින් බුදු රදුන්ගේ ධාතූන් වහන්සේලා පිලිබද විස්තර කරමින් රචිත "ධාතු විස්තරය" නම් වූ ග්‍රන්තයෙනි.

ගෞතම බුදුන්ගේ ධාතූන්


لو فيريغنو (Lou Ferrigno) اسمه بالكامل هو لويس يودي فيريغنو (1 نوفمبر 1951 في بروكلين، نيويورك) هو ممثل أمريكي ولاعب كمال أجسام معروف دوليا. أصبح معروفا من خلال دوره في المسلسل التلفزيوني الرجل الأخضر الخارق (1978-1982).

لعب أولا في الاتحاد الكندي لكرة القدم قبل أن يكتشفه المنتج التلفزيوني الأمريكي كينيث جونسون ويسند إليه الدور الرئيسي في السلسلة التلفزيونية الرجل الأخضر الخارق (The Incredible Hulk)

من خلال مظهره الخارجي الضخم وطوله الذي يبلغ 1,95 متر شارك فيريغنو في أفلام مثل هرقل (1983)، أو سندباد (1989). تحصل لويس على جائزة التوت الذهبية عن دوره في فيلم هرقل.

مراجع

وصلات خارجية

 موقعه الرسمي

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بروكلين
أمريكيون من أصل إيطالي
جمهوريون من ولاية كاليفورنيا
جمهوريون من ولاية نيويورك
رياضيون صم
رياضيون معاقون أمريكيون
لاعبو كمال أجسام أمريكيون
لاعبو كمال أجسام محترفون
مسيحيون أمريكيون
مشاركون أمريكيون في برامج تلفزيون الواقع
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون صم
ممثلون من أصل إيطالي
ممثلون من مدينة نيويورك
مواليد 1951
مواليد في بروكلين
ممثلون صم ذكور أمريكيون

لو فيريغنو


The Caps  () were a political faction during the Age of Liberty (1719–1772) in  Sweden. The primary rivals of the Caps were known as the Hats. The Hats are actually responsible for the Caps' name, as it comes from a contraction of Night-cap, a name used to suggest that the Caps were the soft and timid party. The Caps represented mostly peasants and clergymen.

Policy
The foremost representative of the Age of Liberty, de facto  leader of government and of the Caps from 1719 to 1738 was the Chancery President, Count Arvid Horn. Horn reversed the traditional policy of Sweden by keeping the Kingdom of France at a distance and drawing near to Russia. Thus a twenty years' war was succeeded by a twenty years' peace, during which the nation recovered so rapidly from its wounds that it began to forget them.

The Riksdag of 1738 was to mark a turning-point in Swedish history, the Hats carried everything before them, and the aged Horn was finally compelled to retire from a scene where, for thirty-three years, he had played a leading part. For the next twenty five years the Hats did dominate government, with disastrous results where the country was plunged into two costly and ill-advised wars.

At the Riksdag in 1765 the Caps returned to government and they struck at once at the weak point of their opponents by ordering a budget report to be made, and it was speedily found that the whole financial system of the Hats had been based upon reckless imprudence and the wilful misrepresentation and that the only fruit of their long rule was an enormous addition to the national debt and a depreciation of the note circulation to one third of its face value. This revelation led to an all-round retrenchment, carried into effect with a drastic thoroughness which has earned for this parliament the name of the "Reduction Riksdag". The Caps succeeded in reducing the national debt, half of which was transferred from the pockets of the rich to the empty exchequer, and establishing some sort of equilibrium between revenue and expenditure. They also introduced a few useful reforms, the most remarkable of which was the liberty of the press in 1766. But their most important political act was to throw their lot definitely in with the Russian Empire, so as to counterpoise the influence of France.

Majority leaders
These representatives of the Caps were elected as Lantmarskalk (speakers) of the Riksdag of the Estates, signifying a parliamentary majority.

Arvid Horn (1720, 1726, 1731)
Swen Lagerberg (1723)
Mattias Alexander von Ungern-Sternberg (1742, 1746)
Thure Gustaf Rudbeck (1765)

See also
Privy Council of Sweden
 Hovpartiet

References

Political parties established in 1719
Defunct political parties in Sweden
Liberal parties in Sweden
1719 establishments in Sweden
Political parties with year of disestablishment missing
Sweden during the Age of Liberty

Caps (party)


Sadovi  es un posiólok del raión de Beloréchensk del krai de Krasnodar, en Rusia. Se sitúa  en la orilla derecha del Bélaya, afluente del río Kubán, 5 km al noroeste de Beloréchensk y 68 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 311 habitantes (2008).

Pertenece al municipio Rodnikóvskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Садовый (Белореченский район).
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Beloréchensk del krai de Krasnodar

Sadovi (Beloréchensk, Krasnodar)


Absalón Cristián Jorge de Dinamarca (en danés, Axel Christian Georg af Danmark; Copenhague, 12 de agosto de 1888-ibidem, 14 de julio de 1964) fue un príncipe danés e islandés, y almirante de la Marina Real danesa.

El príncipe Absalón fue el segundo hijo del príncipe Valdemar de Dinamarca y de su esposa, la princesa María de Orleans. El príncipe Absalón era nieto del rey Cristián IX de Dinamarca, descendiente del rey Luis Felipe I de Francia, y primo de los reyes Cristián X de Dinamarca, Haakon VII de Noruega, Maud de Gales, Jorge V del Reino Unido, Constantino I de Grecia, además de primo del zar Nicolás II de Rusia y del príncipe Ernesto Augusto III de Hannover.

Matrimonio y descendencia

El 22 de mayo de 1919 se casó con la princesa Margarita de Suecia, su sobrina segunda e hija mayor del príncipe Carlos, duque de Västergötland, en la Catedral de San Nicolás (Estocolmo). Tuvieron dos hijos:

 Jorge Valdemar Carlos Absalón (1920-1986).
 Flemming Valdemar Carlos Absalón (1922-2002), conde de Rosenborg.

El príncipe Absalón fue miembro del Comité Olímpico Internacional en 1932 y también director de Scandinavian Airlines System. Desde 1937 hasta su muerte fue Presidente del Consejo (y hasta 1953 también director de gestión) de la Compañía del Oriente Asiático, sucediendo al fundador de la compañía Hans Niels Andersen.

Títulos y estilos

 12 de agosto de 1888-14 de julio de 1964: Su Alteza Real el príncipe Absalón de Dinamarca.

Distinciones honoríficas
 12 de agosto de 1906:  Caballero de la Orden del Elefante ().
 26 de marzo de 1947:  Gran comandante de la Orden de Dannebrog ().
 2 de junio de 1953:  Medalla conmemorativa de la Coronación de Isabel II ().
  Caballero de la Orden de los Serafines ( Reino de Suecia).
  Caballero de la Orden del Águila Negra ().
  Caballero gran cordón de la Orden de Leopoldo ( Reino de Bélgica).
  Caballero gran cruz de la Orden de San Olaf ( Reino de Noruega).
  Caballero de la Ilustrísima Orden de la Casa Real de Chakri ( Reino de Tailandia).

Ancestros

Referencias

Miembros del Comité Olímpico Internacional
Príncipes de Dinamarca
Caballeros de la Orden de los Serafines
Caballeros de la Orden del Elefante
Caballeros de la Orden del Águila Negra
Caballeros grandes cruces de la Orden de San Olaf
Grandes comandantes de la Orden de Dannebrog
Nacidos en Copenhague
Militares de Dinamarca del siglo XX
Príncipes de Suecia por matrimonio
Consortes de miembros de la casa de Bernadotte

Absalón de Dinamarca


Un megaprimo es un número primo con al menos un millón de dígitos (de la misma manera un primo titánico es un primo con al menos 1000 dígitos, y un primo gigante tiene al menos 10.000 dígitos).

Hasta abril de 2023, solo se conocen 1896 megaprimos, incluyendo 1805 números primos ya definidos y 91 probables. El primero en ser encontrado fue el primo de Mersenne 26972593−1 con 2.098.960 dígitos, descubierto en 1999 por Nayan Hajratwala, un participante del proyecto de computación distribuida GIMPS.

Se ha propuesto bevaprime como término para un primo con al menos 1.000.000.000 dígitos.

Véase también
 Mayor número primo conocido

Referencias

Enlaces externos
 Chris Caldwell, The Largest Known Primes Database at The Prime Pages.
 PrimeGrid's 321 Prime Search, about the discovery of 3×26090515−1.

Números primos

Megaprimo


This is a list of all closed-circuit television and pay-per-view events held by World Championship Wrestling (WCW) and its predecessor Jim Crockett Promotions (JCP).

From 1983 to 1987, these events aired live on closed-circuit television under the National Wrestling Alliance (NWA) banner. Beginning in 1987, the events would air live on pay-per-view television. In November 1988, JCP sold its assets to the Turner Broadcasting System, which rebranded the company as World Championship Wrestling; they would later leave the NWA in 1991. In 1998 and early 1999, PPV events were promoted using the dual WCW/nWo brands.

In 2001, the World Wrestling Federation (now known as WWE) purchased the assets of WCW, including the video libraries of all previous NWA and WCW pay-per-views, and the ownership rights of the names of these events. To date WWE has only promoted one pay-per-view event using the name of a former WCW PPV, The Great American Bash, from 2004 until 2009. In 2012, it was rebooted as a live SmackDown special and in 2020, it was used as a two-week show as part of the NXT brand followed in 2021 by a special episode on one night. Also in 2020, the Halloween Havoc event name would be revived, once again as a special episode of NXT. In 2017, WWE revived the Starrcade name for a non-televised house show and then would show a portion of the 2018 and 2019 iterations of the event on the WWE Network.

Beginning in 2014, nearly all NWA and WCW pay-per-view events were made available on the WWE Network.

NWA (Jim Crockett Promotions) closed-circuit television events

1983

1984

1985

1986

NWA (Jim Crockett Promotions) pay-per-view events

1987

1988

NWA (World Championship Wrestling) pay-per-view events

1988

1989

1990

WCW pay-per-view events

1991

1992

1993

1994

1995

1996

1997

1998

1999

2000

2001

See also
Clash of the Champions
List of All Elite Wrestling pay-per-view events
 List of major Lucha Libre AAA Worldwide events
List of ECW supercards and pay-per-view events
List of FMW supercards and pay-per-view events
List of Global Force Wrestling events and specials
List of Impact Wrestling pay-per-view events
List of Major League Wrestling events
List of National Wrestling Alliance pay-per-view events
List of NJPW pay-per-view events
List of Ring of Honor pay-per-view events
List of Smokey Mountain Wrestling supercard events
List of World Class Championship Wrestling Supercard events
List of WWA pay-per-view events
List of WWE pay-per-view and WWE Network events

References

Footnotes

External links
WCW PPVs and results

Jim Crockett Promotions shows
Professional wrestling-related lists

List of NWA/WCW closed-circuit events and pay-per-view events


Lenore Jennifer Cowen est une mathématicienne et informaticienne américaine connue pour ses travaux sur la coloration de graphe, le routage réseau et la biologie numérique. Elle est professeure d'informatique et (par courtoisie) de mathématiques à l'université Tufts.

Enfance et éducation
Cowen est la fille de Robert Cowen, professeur de mathématiques au Queens College, City University of New York, et d'Ilsa Cowen, professeur d'anglais au lycée. Elle est violoniste classique depuis l'âge de cinq ans et, en tant qu'élève du  à Bayside, Queens, elle a édité le magazine de poésie de l'école. Cependant, malgré ces autres intérêts, elle décide de viser une carrière en mathématiques après avoir suivi un programme d'été de mathématiques pour élèves du secondaire, le .

Elle a commencé ses études à l'université Yale à l'âge de 16 ans et a obtenu en 1987 un bachelor en mathématiques, remportant également le prix deForest de l'université en tant que meilleur diplômé en mathématiques cette année-là. Elle est allée au Massachusetts Institute of Technology pour des études supérieures en mathématiques appliquées, terminant son doctorat. en 1993 avec une thèse sur les représentations locales des graphes et des réseaux (On Local Representations of Graphs and Networks) sous la direction de Daniel Kleitman .

Carrière
Après des recherches postdoctorales à l'université Rutgers et à l' de l'université du Minnesota, Cowen a rejoint la faculté de l'université Johns-Hopkins en 1994 en tant que professeure adjoint de sciences mathématiques. Elle a déménagé au département d'informatique de l'université Tufts en 2000, a ajouté une nomination conjointe en mathématiques en 2004 et a été promue professeure titulaire à Tufts en 2009.

En 2020, elle est devenue la chercheuse principale du nouveau Tufts Center for Transdisciplinary Research in Principles Of Data Science (T-TRIPODS).

Reconnaissance
En 2020, le comité d'éducation de la  a décerné à Cowen son prix de mentorat de la faculté de recherche de premier cycle CRA-E, pour son travail avec des étudiants de premier cycle à Tufts sur les méthodes interdisciplinaires en biologie computationnelle et en science des données.

Références

Liens externes

 Page personnelle à Tufts
 Publications de Lenore Cowen indexées sur Google Scholar

Professeur à l'université Tufts
Professeur à l'université Johns-Hopkins
Étudiant de l'université Yale
Mathématicienne américaine
Personnalité américaine de l'informatique
Mathématicien américain du XXIe siècle
Mathématicien américain du XXe siècle
Informaticienne américaine

Lenore Cowen


Oulu (), Finlandiya'nın Kuzey Ostrobotniya bölgesinin merkezi olan şehirdir. Şehir, Botniya Körfezi'nin kuzeydoğu kıyısında Oulujoki'nin ağzında yer almaktadır. Yüzölçümü 3,113.77 km² olan şehrin nüfusu 31 Ağustos 2017 tarihi itibari ile 201,124 olup Finlandiya'nın beşinci büyük şehri ve Murmansk'tan sonra kuzeyde yer alan ikinci büyük şehirdir.

Oulu, önemli teknoloji merkezi olup Avrupa'nın yaşam laboratuvarlarından biri olarak kabul edilmektedir. Şehir aynı zamanda Oulu Üniversitesi'ne ev sahipliği yapmaktadır.

Tarihçe
Oulu, 8 Nisan 1605 tarihinde İsveç Kralı IX. Karl tarafından Linnansaari adasında inşa edilen kale karşısında kurulmuştur.

1822 yılında büyük bir yangın sonucu şehrin büyük bir kısmı zarar gördü. Oulu daha sonra Carl Ludvig Engel'in planı ile yeniden inşa edildi. Kırım Savaşı sırasında, Oulu Limanı ve çevresinin Britanya filosu tarafından yağmalanmıştır. Bu olay uluslararası tepkilere neden oldu.

Oulu bir zamanlar ağaç katranı ve somon ile bilinirken özellikle bilişim ve sağlıklı yaşam teknolojisinde önemli bir yüksek teknoloji merkezi haline geldi.

İklim

Spor
Oulu'da SM-liiga'da oynayan Oulun Kärpät adında buz hokeyi takımı ve Ykkönen'de oynayan AC Oulu adında bir futbol takımı bulunmaktadır.

Ulaşım
Oulu Limanı, Botniya Körfezi'ndeki en işlek limanlardan biridir. Şehre aynı zamanda Oulu Demiryolu İstasyonu ile Oulu Havalimanı hizmet vermektedir.

Kardeş şehirler
  Alta, Norveç (1948'den beri)
  Boden, İsveç (1948'den beri)
  Odessa, Ukrayna (1957'den beri)
  Halle, Almanya (1968'den beri)
  Leverkusen, Almanya (1968'den beri)
  Bursa, Türkiye (1978'den beri)
  Siófok, Macaristan (1978'den beri)
  Arhangelsk, Rusya (1993'ten beri)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Oulu


{{Info/Álbum
 |nome           = Alicia Keys: Sweet Dreams - EP
 |tipo           = EP
 |imagem         =
 |artista        = Alicia Keys
 |lançado        = 28 de Novembro de 2021
 |gênero         =
 |duração        = 16:15
 |formato =
 | gravadora =
 | produtor = Alicia Keys
 |último álbum   = Alicia  (2020)
 | próximo álbum = Keys (2021)
 |miscelâneo     =
}}Alicia Keys: Sweet Dreams - EP é um extended play'' da cantora, compositora e produtora norte americana Alicia Keys, lançado em 28 de Novembro de 2021 atráves de seu selo independente, AK Worldwide Productions, sob licença da RCA Records.

O EP lançado exclusivamente pela Apple Music como parte do projeto, "From Apple Music With Love", contém uma "coleção de canções de ninar em aúdio espacial", incluindo os singles "Best of Me" e "Underdog" e um cover de "Over the Rainbow" com a participação de seu filho Egypt (sendo essa a música favorita dele) e de "Oh Holy Night".

Em uma postagem em suas redes sociais declarou:

Faixas

Histórico de lançamento

Álbuns de Alicia Keys
Álbuns lançados pela RCA Records
Álbuns em língua inglesa

Alicia Keys: Sweet Dreams - EP


est le huitième album de l'auteur-compositeur-interprète américain de  et musique western, Michael Martin Murphey. Il sort en 1979 chez .

Liste des pistes
Sauf mention contraire, les pistes sont composées par Michael Martin Murphey.

Notes et références

Liens externes

  sur Discogs.

Album de country
Album live sorti en 1979
Album de musique américain
Album publié par Epic Records
Album musical sorti en 1979

Peaks, Valleys, Honky Tonks and Alleys


Electric Callboy ist eine deutsche Metalcore-/Trancecore-Band aus Castrop-Rauxel, die 2010 unter dem Namen Eskimo Callboy gegründet wurde.

Geschichte

Eine erste EP wurde 2010 in Eigenregie veröffentlicht, später von Redfield Records wiederveröffentlicht. Die Band war Vorgruppe für Machinemade God, Papa Roach, Five Finger Death Punch, We Butter the Bread with Butter, Neaera, Callejon, Asking Alexandria, The Devil Wears Prada und mehrfach für His Statue Falls. Auf dem Feel the Pressure Festival in Wissen spielte die Gruppe zusammen mit Bakkushan, Ohrbooten und Cocoon. Des Weiteren war Eskimo Callboy auf mehreren Festivals zu sehen, 2011 spielten sie auf dem Mair1 Festival und dem Traffic Jam Open Air und tourten durch Deutschland und Österreich.

Das Debütalbum Bury Me in Vegas wurde 2012 veröffentlicht. Im selben Jahr spielten sie auf dem Soundgarden Festival in Bad Nauheim, absolvierten eine Asien-Tour durch Japan, die Volksrepublik China und Russland und waren danach Support für Callejon auf deren Blitzkreuz-Tour. 2012 verließ Michael "Micha" Malitzki die Band, neuer Schlagzeuger wurde David Friedrich.

2013 war die Gruppe mit Intohimo, Close to Home und The Browning auf Get Drunk or Fuck Off Euro Tour durch Europa. Im April 2013 war die Gruppe gemeinsam mit Kottonmouth Kings, Deuce (vormals Hollywood Undead), Dizzy Wright und Snow Tha Product in den Vereinigten Staaten zu sehen. Es folgten Auftritte auf mehreren Festivals in Deutschland und in Japan.

Am 13. September 2013 wurden Eskimo Callboy bei den Metal Hammer Awards in der Kategorie Up and Coming ausgezeichnet.

2014 wurde das zweite Album We Are the Mess veröffentlicht. In Japan erschien das Album über Warner Music. In Deutschland stieg das Album auf Platz 8, in Österreich auf Platz 64 der offiziellen Longplay-Charts ein. Im Frühling 2014 tourte die Gruppe erneut durch Japan. Das dritte Album Crystals erschien 2015. Im Jahr 2017 erschien das Album The Scene. Am 1. November 2019 erschien mit Rehab (engl. etwa "Drogenentzug") das fünfte Studioalbum von Eskimo Callboy.

Am 12. Februar 2020 gab die Band über ihre Social-Media-Auftritte bekannt, dass der bisherige Sänger Sebastian "Sushi" Biesler nicht mehr weiter für die Band singen wird. Am gleichen Tag kündigte Biesler sein neues Projekt namens Ghostkid an.

Am 24. April 2020 gab Frontmann Kevin Ratajczak über YouTube bekannt, dass die Suche nach einem neuen Sänger abgeschlossen ist. Nach einer Bewerbungsphase folgte am 4. Juni 2020 ein Video mit der Bekanntgabe, dass Nico Sallach (ehemaliger Sänger der Band To the Rats and Wolves) neuer Frontsänger der Band wird. Am 18. Juni 2020 erschien mit der Single Hypa Hypa die erste Veröffentlichung mit Sallach. Ihre Tour Hypa Hypa European Tour 2022 kündigten sie am 14. Dezember 2020 an. 2021 gaben sie bekannt, dass One Morning Left Special Guest der Tour sein wird und Blind Channel der Support.

Am 6. Dezember 2021 machte die Band über YouTube bekannt, dass sie am Eurovision Song Contest 2022 in Turin für Deutschland teilnehmen will, und reichte ihre aktuelle Single Pump It für den Vorentscheid ein. Sie wurden von der Jury jedoch nicht zur Vorentscheidung Germany 12 Points ausgewählt. Der für die Auswahl verantwortliche NDR begründete dies damit, dass Pump It nicht radiotauglich genug sei. Die Entscheidung des NDR wurde in den (v. a. sozialen) Medien heftig kritisiert. Radio- bzw. Mainstreamtauglichkeit sei gerade kein  Erfolgsgarant beim ESC. Eine an den NDR gerichtete Petition, die Single doch für den ESC zur Auswahl zu stellen, erreichte zwar 100.000 Unterschriften, blieb jedoch erfolglos. Der letztlich vom NDR gestellte Beitrag von Malik Harris erreichte beim ESC den letzten Platz.

Am 22. Dezember 2021 verkündete die Band, einige alte Lieder von Musikplattformen entfernen zu lassen. Diese, vor allem von der Debüt-EP von 2010 und dem ersten Studioalbum Bury Me in Vegas von 2012, waren zuvor als sexistisch und homophob kritisiert worden. Gleichzeitig gab man an, den Bandnamen zu überdenken. Infolge wiederholter Kritik am Namen, der das in Bezug auf Rassismus und Kolonialismus kontrovers diskutierte Wort "Eskimo" enthielt, verkündete die Band am 9. März 2022 die Namensänderung von Eskimo Callboy zu Electric Callboy.

Im April 2022 kündigte die Band ihr sechstes Album Tekkno an, welches ursprünglich am 9. September 2022 erscheinen sollte. Nach einer Verspätung wurde das Album schließlich am 16. September 2022 veröffentlicht. Tekkno stieg in der ersten Woche nach Veröffentlichung auf Platz 1 der deutschen Charts ein, die höchste Platzierung, die ein Album von Electric Callboy erreichte.

In der darauffolgenden Woche mussten sie ihre Europa-Tour verschieben und auch ihre Teilnahme an der US-Level-Up-Tour mit Attack Attack! absagen, da Sänger Nico Sallach eine Kiefer- und Mittelohrentzündung hatte.

Stil
Der Musikstil der Band wird häufig als Trancecore eingeordnet. Als besondere Einflüsse nennt die Gruppe Bands wie Asking Alexandria und Attack Attack!. Bis zum Album Rehab (2019) wurde die Band dem Metalcore zugeordnet. Anders als bei vielen anderen Szene-Bands haben die Texte keine politkritischen Hintergründe. Die Texte handeln eher von Party, Sex und Alkoholexzessen.

Mitglieder

Zeitstrahl

Diskografie

Auszeichnungen
 Metal Hammer Awards 2013: Up and Coming
 Ehrenpreis Gesellschaft und Kultur 2017 von Castrop-Rauxel
 Heavy Music Awards 2022: Best Video für Pump It
 Heavy Music Awards 2023: Best International Live Artist

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Post-Hardcore-Band
Metalcore-Band
Trancecore-Band
Deutsche Band
Kultur (Kreis Recklinghausen)
Castrop-Rauxel

Electric Callboy


The Colossi of Memnon ( or es-Salamat) are two massive stone statues of the Pharaoh Amenhotep III, which stand at the front of the ruined Mortuary Temple of Amenhotep III, the largest temple in the Theban Necropolis. They have stood since 1350 BC, and were well known to ancient Greeks and Romans, as well as early modern travelers and Egyptologists. The statues contain 107 Roman-era inscriptions in Greek and Latin, dated to between AD 20 and 250; many of these inscriptions on the northernmost statue make reference to the Greek mythological king Memnon, whom the statue was then – erroneously – thought to represent.

Scholars have debated how the identification of the northern colossus as "Memnon" is connected to the Greek name for the entire Theban Necropolis as the Memnonium.

Description
The twin statues depict Amenhotep III (fl. 14th century BC) in a seated position, his hands resting on his knees and his gaze facing eastwards (actually ESE in modern bearings) towards the river. Two shorter figures are carved into the front throne alongside his legs: these are his wife Tiye and mother Mutemwiya. The side panels depict the Nile god Hapi.

The statues are made from blocks of quartzite sandstone which was quarried at el-Gabal el-Ahmar (near modern-day Cairo) and transported  overland to Thebes (Luxor). The stones are believed to be too heavy to have been transported upstream on the Nile. The blocks used by later Roman engineers to reconstruct the northern colossus may have come from Edfu (north of Aswan). Including the stone platforms on which they stand – themselves about  – the colossi reach  in height and weigh an estimated 720 tons each. The two figures are about  apart.

Both statues are quite damaged, with the features above the waist virtually unrecognizable. The southern statue comprises a single piece of stone, but the northern figure has a large extensive crack in the lower half and above the waist consists of 5 tiers of stone. These upper levels consist of a different type of sandstone, and are the result of a later reconstruction attempt, which William de Wiveleslie Abney attributed to Septimius Severus. It is believed that originally the two statues were identical to each other, although inscriptions and minor art may have varied.

The original function of the Colossi was to stand guard at the entrance to Amenhotep's memorial temple (or mortuary temple): a massive construct built during the pharaoh's lifetime, where he was worshipped as a god-on-earth both before and after his departure from this world. In its day, this temple complex was the largest and most opulent in Ancient Egypt. Covering a total of , even later rivals such as Ramesses II's Ramesseum or Ramesses III's Medinet Habu were unable to match it in area; even the Temple of Karnak, as it stood in Amenhotep's time, was smaller.

With the exception of the Colossi, however, very little remains today of Amenhotep's temple. It stood on the edge of the Nile floodplain, and successive annual inundations gnawed away at its foundations – a 1840s lithograph by David Roberts shows the Colossi surrounded by water – and it was not unknown for later rulers to dismantle, purloin, and reuse portions of their predecessors' monuments.

Roman era inscriptions
The statues contain 107 Roman-era inscriptions in Greek and Latin, dated between 20-250CE; these inscriptions allowed modern travellers to connect the statues to the classical Greek and Latin literature. Many of the inscriptions include the name "Memnon".

They were first studied in detail by Jean-Antoine Letronne in his 1831 La statue vocale de Memnon considérée dans ses rapports avec l'Égypte et la Grèce and then catalogued in the second volume (1848) of his Recueil des inscriptions grecques et latines de l'Égypte.

Earthquakes

Soon after its construction the temple was destroyed by an earthquake, recently dated by the Armenian Institute of Seismology to around 1200 BC, which left only the two huge colossi at the entrance still standing. These were further destroyed by an earthquake in 27 BC, after which they were partly reconstructed by the Roman authorities.

The 1200 BC earthquake also opened numerous chasms in the ground which meant that many statues were buried, some in pristine condition. These have been the subject of extensive restoration and excavation conducted by the Armenian/German archaeologist Hourig Sourouzian, who has revealed that the complex consisted of three pylons, each fronted by colossal statues, while at the far end a rectangular Temple complex consisted of a peristyle court surrounded by columns. So far four of the statues have been re-erected, with eight waiting to be re-erected, while some 200 statues or pieces of statues are in the Luxor Museum, some on display, others in store awaiting conservation.

Name
The modern Arabic name is Kom el-Hatan, but it is generally known by the Roman name as the Temple of Memnon. Memnon was a hero of the Trojan War, a King of Ethiopia who led his armies from Africa into Asia Minor to help defend the beleaguered city but was ultimately slain by Achilles. Memnon (whose name means  or ) was said to be the son of Eos, the goddess of dawn. He was associated with colossi built several centuries earlier, because of the reported cry at dawn of the northern statue (see below), which became known as the . Eventually, the entire Theban Necropolis became generally referred to as the Memnonium making him "Ruler of the west" as in the case of the god Osiris who was called chief of the west.

in the 19th century, William de Wiveleslie Abney noted that "(t)he Arabs called these statues 'Shama' and 'Tama', and when speaking of them together gave them the appelation of Sanamât, or the idols."

Sounds

In 27 BCE, a large earthquake reportedly shattered the northern colossus, collapsing it from the waist up and cracking the lower half. Following its rupture, the remaining lower half of this statue was then reputed to "sing" on various occasions – always within an hour or two of sunrise, usually right at dawn. The sound was most often reported in February or March, but this is probably more a reflection of the tourist season rather than any actual pattern.

The earliest report in literature is that of the Greek historian and geographer Strabo, who said that he heard the sound during a visit in 20 BCE, by which time it apparently was already well-known. The description varied; Strabo said it sounded "like a blow", Pausanias compared it to "the string of a lyre" breaking, but it also was described as the striking of brass or whistling. Other ancient sources include Pliny (not from personal experience, but he collected other reports), Pausanias, Tacitus, Philostratus and Juvenal. In addition, the base of the statue is inscribed with about 90 surviving inscriptions of contemporary tourists reporting whether they had heard the sound or not.

The legend of the "Vocal Memnon", the luck that hearing it was reputed to bring, and the reputation of the statue's oracular powers became known outside of Egypt, and a constant stream of visitors, including several Roman emperors, came to marvel at the statues. The last recorded reliable mention of the sound dates from 196. Sometime later in the Roman era, the upper tiers of sandstone were added (the original remains of the top half have never been found); the date of this reconstruction is unknown, but local tradition places it circa 199, and attributes it to the Roman Emperor Septimius Severus in an attempt to curry favour with the oracle (it is known that he visited the statue, but did not hear the sound).

Various explanations have been offered for the phenomenon; these are of two types: natural or man-made. Strabo himself apparently was too far away to be able to determine its nature: he reported that he could not determine if it came from the pedestal, the shattered upper area, or "the people standing around at the base". If natural, the sound was probably caused by rising temperatures and the evaporation of dew inside the porous rock.

Similar sounds, although much rarer, have been heard from some of the other Egyptian monuments (Karnak is the usual location for more modern reports). Perhaps the most convincing argument against it being the result of human agents is that it did cease, probably due to the added weight of the reconstructed upper tiers

A few mentions of the sound in the early modern era (late 18th and early 19th centuries) seem to be hoaxes, either by the writers or perhaps by locals perpetuating the phenomenon.

The "Vocal Memnon" features prominently in one scene of Henrik Ibsen's Peer Gynt.

They also show up in Oscar Wilde's fairy tale "The Happy Prince."

Gallery

Modern images

Notable historical images

See also
 Colossal red granite statue of Amenhotep III
 List of largest monoliths

References

Citations

Bibliography
 Lord Curzon: "The Voice of Memnon" in Tales of Travel (1923)
 Rupert T. Gould: "Three Strange Sounds: The Cry of Memnon" in Enigmas: Another Book of Unexplained Facts (1929)
 Armin Wirsching: "Excursion on transport and erection of the Colossi" in: Armin Wirsching: Obelisken transportieren und aufrichten in Aegypten und in Rom (3rd ed. 2013)

External links

 Colossus of Memnon (Nova/PBS)
 Book XVII, Strabo's Geography
 Description by Count de Forbin
 David Roberts: Statues of Memnon Thebes Decr 4th 1838

Buildings and structures completed in the 14th century BC
Colossal statues in Egypt
Sculptures of ancient Egypt
Theban Necropolis
Amenhotep III
Unidentified sounds
Stone sculptures

Colossi of Memnon


Spomenik domovini središnji je hrvatski spomenik žrtvama i pobjedi u Domovinskom ratu, te hrvatskoj državi.

Povijest
Autor idejnog rješenja je arhitekt Nenad Fabijanić. Kamen temeljac spomenika postavljen je 23. rujna 2019., a svečano je otkriven 10. prosinca 2020. godine. Spomenik je ishodišna dionica reprezentativne urbanističke osovine, nastavka istočnog kraka povijesne Zelene potkove. Osovina se nastavlja južno od Ulice grada Vukovara, duž Ulice Hrvatske bratske zajednice, s monumentalnom zgradom Nacionalne i sveučilišne knjižnice te središnjim hortikulturno uređenim potezom sa slijedom fontana.

Spomenik
Spomenik se sastoji od nekoliko dijelova. Od sjevera prema jugu poredani su: Oltar-menza s vječnim plamenom i Portal-paviljon, povezani u cjelinu opločenom platformom, te Zid boli. Zidovi od guste živice šimšira bočno uokviruju kompoziciju i travnjak.

Zid boli nadahnut je izvornim Zidom boli, nastalim tijekom Domovinskog rata na Selskoj cesti u Zagrebu. Sastojao se od 13.600 crvenih i crnih opeka s imenima poginulih branitelja, a srušen je 1993. godine. Kao znak sjećanja i štovanja njegovih anonimnih autora, Zid boli je ovdje postavljen kao središnji hrvatski spomenik žrtvama rata i pobjedi, odnosno hrvatskoj državi, kao njihovom ostvarenju. Oblikovan je od prozirnih opeka od visoko vrijednog stakla, koje je dizajnirao Jeronim Tišljar. Zid simbolizira svjetlo koje spaja prošlost – smisao i veličinu žrtve, te budućnost društva, i države, omogućene žrtvom i pobjedom. Simboliku svjetla upotpunjuje i pojačava simbolika vode koja upućuje na jasnoću i bistrinu. Zid boli predstavlja sveopću i svevremensku poruku humanosti, nade i optimizma.

Povezano
 Oltar domovine
 Glas hrvatske žrtve – Zid boli

Izvori
 Nenad Fabijanić, spomenik domovini, www.nenadfabijanic.hr, arhivirano 22. prosinca 2020., pristupljeno 28. prosinca 2021.
 Otvoren Spomenik domovini u Zagrebu, branitelji.gov.hr, objavljeno 10. prosinca 2020., arhivirano 23. prosinca 2020., pristupljeno 28. prosinca 2021.
 Kamen temeljac za spomenik Domovini, vijesti.hrt.hr, objavljeno 23. rujna 2019., arhivirano 7. ožujka 2021., pristupljeno 28. prosinca 2021.
 Beton Lučko - Spomenik Domovini, www.oris.hr, objavljeno 28. svibnja 2021., arhivirano i pristupljeno 28. prosinca 2021.

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Spomenik domovini, na službenim stranicama Grada Zagreba
 Feđa Gavrilović, Spasite Zagreb od 'Spomenika domovini' Nenada Fabijanića: to je smiješni podbačaj, nalik nadstrešnici pred kockarnicom, arteist.hr, 9. lipnja 2017.
 Petra Miočić, Spomenik domovini u očima struke, Vijenac 702/2021.

Spomenici u Hrvatskoj
Građevine u Zagrebu

Spomenik domovini


Bihar Sharif (oficialmente, Biharsharif) es una ciudad de la India situada en el distrito de Nalanda, en el estado de Bihar. Según el censo de 2011, tiene una población de 297 268 habitantes.

Es la sede administrativa del distrito.

Referencias

Localidades de Bihar

Bihar Sharif