Las elecciones presidenciales rusas de 2012 se desarrollaron el domingo 4 de marzo de 2012 para elegir al sucesor de Dmitri Medvédev como Presidente de Rusia. Por primera vez el presidente se elige para un período de seis años. El mandato anterior era de cuatro años.

El 30 de junio de 2011, el Presidente del Gobierno Vladímir Putin dijo que la campaña electoral de 2012 sería "sucia", al hablar en una conferencia regional de su partido Rusia Unida.

En el Congreso de Rusia Unida en Moscú el 24 de septiembre de 2011, Dmitri Medvédev (Presidente de Rusia), propuso a su antiguo mentor como candidato a la presidencia en 2012, oferta que Putin aceptó. Putin ofreció inmediatamente a Medvédev encabezar las listas de Rusia Unida de cara a las elecciones legislativas de diciembre, propuesta que Medvédev aceptó.

Todos los independientes tenían que registrarse antes del 15 de diciembre de 2011 y los candidatos por los partidos tuvieron que registrarse antes del 18 de enero de 2012. La lista final fue anunciada el 29 de enero.

Sondeos a pie de urna

VTSIOM
Según el sondeo a pie de urna del Centro de estudios de la opinión pública de toda Rusia (VTSIOM, ВЦИОМ), Vladímir Putin consigue el 58,3% de los votos, Guennadi Ziugánov obtiene el 17,7%, Mijaíl Prójorov queda en tercer lugar con 9,2%.

FOM
Según el sondeo del Fondo de Opinión Pública (FOM), Putin consigue el 59,3% de los votos, Ziugánov 18,2%, Prójorov 9,6%, Vladímir Zhirinovski 7,4%, Serguéi Mironov 4,3%.

Resultados

Encuestas

Observación de las elecciones

Cámaras web
Casi todos los colegios electorales fueron provistos de dos cámaras web que el día de las elecciones transmitían en directo a través del sitio web webvybory2012.ru y grababan todo lo ocurrido cerca de la urna y la comisión electoral. En total se instalaron alrededor de 182.800 cámaras en 91.400 colegios electorales.

Observadores internacionales
Los observadores internacionales independientes no detectaron infracciones graves, y reconocieron la correspondencia de estas elecciones con los estándares internacionales.

Infracciones

Según la Comisión Electoral Central de la Federación de Rusia, los resultados de las elecciones en el colegio electoral 1402 en Daguestán serán anulados al detectarse mediante las cámaras web indicios de introducción fraudulenta de votos.

Referencias

Enlaces externos

Rusia en 2012
Elecciones presidenciales de Rusia
Rusia

Elecciones presidenciales de Rusia de 2012


ෆීල්ඩ් මාෂල් ගාර්දිහේවා  සරත්  චන්ද්‍රලාල්  ෆොන්සේකා (උපත 17 දෙසැම්බර 1950)  (සරත් ෆොන්සේකා ලෙසින් හැඳින්වෙන) RWP, RSP, VSV, USP, rcds, psc, SLSR යනු, හිටපු ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදා නිලධාරියෙක් වන අතර 1970.02.05 වැනිදා කෙඩෙට් නිලධාරියකු ලෙස ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවට බැඳී 1971.06.01 වැනිදා දෙවන ලුතිනන්වරයකු ලෙස අධිකාරියට පත්වී සිංහ රෙජිමේන්තුවේ නිලධාරියකු ලෙස එක්‌වූ ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා සිංහ රෙජිමේන්තුවෙන් බිහිවූ ප්‍රථම යුද හමුදාපතිවරයා ලෙස වාර්තාවක් ද තබමින් 2005.12.06 වැනිදා ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවේ 18 වැනි හමුදාපතිවරයා වශයෙන් පත්විය.

ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා යුද හමුදාපති තනතුරට පත්වීම එල්.ටී.ටී.ඊ. යෙහි අවසානයේ ආරම්භක පියවර බව දැන සිටි ප්‍රභාකරන් එතැන් සිට යුද හමුදාපතිවරයා ඝාතනය කිරීමට සැලසුම් කළේය.

ඵ් අනුව 2006.04.25 වැනිදා එම ඝාතන සැලසුම ක්‍රියාත්මක කළ අතර, එහිදී මරාගෙන මැරෙන කොටි ප්‍රභාරයෙන් බරපතල තුවාල ලැබූ ජෙනරාල් ෆොන්සේකා දිවි ගලවා ගත්තේය.

දිවි ගලවා ගැනීමට සමත්වූ හෙතෙම ප්‍රභාකරන් ප්‍රමුඛ කොටි ත්‍රස්‌තවාදය පරාජය කිරීමේ මාරාන්තික සටන අරඹා එහි අවසන් ජයග්‍රහණය කරා ඊට එඩිතර හා නිවැරදි යුද නායකත්වය දෙමින් ලොව දරුණුතම ත්‍රස්‌තවාදී සංවිධානය විනාශ කරමින් ලොව දක්‍ෂතම යුද හමුදාපති වශයෙන් ලෝකයේ පිළිගැනීමට පාත්‍ර විය.

ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා 2009.07.16 වැනිදා යුද හමුදාපති තනතුරින් සමුගෙන  ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්‍රධානි තනතුරට පත්විය., ශ්‍රී ලංකාවෙහි යුද්ධ හමුදාපති ලෙසින්, ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රස්තවාදය 2009 දී කෙලවර කිරීමට සාධනීය භූමිකාවක් ඉටු කලේය.

ඵ්කාබද්ධ මෙහෙයුම් ආඥපති තනතුර කාලයක් අක්‍රියව තිබියදී 2000 වසරේදී ඊට සමානව ආරක්‍ෂක මාඩණ්‌ලික ප්‍රධානි යනුවෙන් තනතුරක් ආරම්භ කළ අතර, නව පනතක් යටතේ එහි බලතල සහ වගකීම් වැඩි කර ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා පූර්ණ බලැති ආරක්‍ෂක මාණ්‌ඩලික ප්‍රධානියා වශයෙන් පත් කළේය.

අවසානයේදී මාස 04 ක් වැනි කෙටි කාලයකදී එම බලතල සහ වරප්‍රසාද සියල්ල අතහැර ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා, 2009 නොවැම්බර් 16 වැනි දින 39 වසරක හමුදා සේවයෙන් සමුගෙන ගියේය.

ජෙනරාල් ෆොන්සේකා විරුද්ධ පක්‍ෂයේ පොදු අපේක්‍ෂකයා ලෙස හංසයා ලකුණින් ලබන 2010 ජනවාරි 26 වැනිදා පැවැත්වෙන රටේ අනාගතය ගොඩනැගීමට නිදහස් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තහවුරු කිරීම වෙනුවෙන් ජනාධිපතිවරණයට තරග වැදුනි.  මෙම මැතිවරණයේදී 47% ක මනාප ප්‍රතිශතයක් ලබාගනිමින් ඔහු දෙවන ස්ථානයට පත් විය.

මෙම මැතිවරණයේදී ඔහුට එක්සත් ජාතික පෙරමුණ, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ හා වෙනත් සුළු පක්ෂ ගණනාවක සහයෝගය ලැබිණි.   මෙම මැතිවරණයේදී 47% ක මනාප ප්‍රතිශතයක් ලබාගනිමින් ඔහු දෙවන ස්ථානයට පත් විය. මෙම මැතිවරණයේදී ඔහු එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධාන අපේක්ෂකයා වන මහින්ද රාජපක්ෂ හට පරාජය විය. ෆොන්සේකා මහතා මෙම ප්‍රතිපල ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී.

මැතිවරණ පරාජයෙන් පසු හමුදා සේවයේ සිටියදී කරන ලද මිලදී ගැනීම් හා හමුදා හැර ගිය සෙබළුන් ආරක්ෂා කිරීමේ චෝදනා මත 2010 පෙබරවාරි මස 8 වන දින ඔහු හමුදා අත්අඩංගුවට ගන්න ලදී. හමුදා භාරයේ සිටියදීම ඔහු පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වූ අතර එම මැතිවරණයේදී මනාප 98000 ක් ලබා ගනිමින් කොළඹ දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයකු ලෙස තේරී පත්විය. සරත් ෆොන්සේකා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී එක්සත් සන්ධානයේ නායකයා වශයෙන් මැතිවරණයට ඉදිරිපත් විය.

ඔහුව හමුදා අධිකරණයක් වෙත පමුණුවන ලද අතර ඔහුට විරුද්ධව නඩු විභාග දෙකක් පවත්වන ලදී. පළමු හමුදා අධිකරණ තීන්දුව යටතේ ඔහුව සියලු හමුදා නිලතලවලින් පහ කරන ලද අතර, දෙවැනි හමුදා අධිකරණය මගින් මුදල් වංචාවක් සම්බන්ධයෙන් ඔහු වැරදිකරු කරමින් ඔහුට වසර 3 ක සිර දඩුවමක් පනවන ලදී. මෙම තීන්දුව ජනාධිපතිවරයා අනුමත කිරීමත් සමග හමුදා භාරයේ සිටි සරත් ෆොන්සේකා වැලිකඩ බන්ධනාගාරයට මාරු කර යවන ලදී.  මෙම තීන්දුවලට විරුද්ධව රිට් ආඥාවක් නිකුත් කරන ලෙස ඔහු විසින් අභියාචනාධිකරණය වෙත ඉදිරිපත් කරන ලද පෙත්සම් දැනට විභාග වෙමින් පවතී.

2008 දී වේලුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන්ට මින් මතුවට මහාවීර කතා පැවැත්වීමට ඉඩ නොතබන බව ප්‍රකාශ කළ අතර තමා හමුදාපති ලෙස පත් වූ පසු කොටි ත්‍රස්‌තවාදී ප්‍රශ්නය තවත් හමුදාපතිවරයකුට ඉතිරි නොකරන බව පැවැසූ මොහු ඇතුලු ත්‍රිවිධ හමුද ප්‍රධානීන් හා සියලුම රනවිරුවන්ගේ කැපවීමෙන් මිලේච්ඡ කොටි ත්‍රස්‌තවාදය සම්පූර්ණයෙන් විනාශ කළේය.

2009 මැයි මස 19 දින  දිනමිණ පුවත්පත

රණ දෙරණ රැකගත් මහ සෙන්පති

තම්බපන්නියම ඔබහට ණය ගැතිය

"වින්ද දරු දුක ලක්මව් සිරිමතිය
සුන් කර ලූ පින පමණක් වුව ඇතිය
සිංහ විලස පන මහවිරු සෙන්පතිය
තම්බපන්නියම ඔබහට ණය ගැතිය"

-රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ

ඔබෙ වීරියෙනි සතුරන් දණ ගසන්නේ

"සිය පණ දෙවැනි කොට ගොඩබිම රකින්නේ
මිනිසත්කමයි හදවත තුළ පිරෙන්නේ
හැම නිවෙසකම අද සිහ දද නැගෙන්නේ
ඔබෙ වීරියෙනි සතුරන් දණ ගසන්නේ"

-අමර පී. වීරසිංහ

යුද හමුදාපති ලුතිනන් ජනරාල්  සරත් ෆොන්සේකා

තවත් හමුදාපති කෙනකුට ත‍්‍රස්තවාදීන් සමඟ යුද්ධ කරන්න ඉඩ තබන්නේ නැතැයි 2008 වසරේ මාධ්‍යවේදීන් වෙනුවෙන් පැවැත් වූ සුහද හමුව අවස්ථාවේ ස්ථිර ප‍්‍රකාශයක් කළ යුද හමුදාපති ලුතිනන් ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන් ම ඉතා කෙටි කාලයක් තුළ එය ඉෂ්ඨ කර පෙන්වීමට තරම් දක්ෂ, නිර්භීත, අධිෂ්ඨානශීලි නායකයකු බව අද මේ වන විට සමස්ත ලෝක ජනතාව ඉදිරියේ ඔප්පු වී හමාරය.

වසර 40කට ආසන්න කාලයක් උතුරු නැගෙනහිර කි‍්‍රයාන්විත සේවයේ යෙදී සිටි ඉතාමත් නිහඬ සේවයක් රට වෙනුවෙන් සිදුකළ මේ අභීත සෙන්පතියා දශක තුනකට ආසන්න කාලයක් මේ රට තුළ පැවැති කුරිරු ත‍්‍රස්තවාදය සම්පූර්ණයෙන් ම විනාශ කිරීමට කටයුතු කළ එහි නියමුවා ලෙස යුද හමුදාපති ලුතිනන් ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා නාමය ඉතිහාසයේ රන් අකුරින් ලියැවී ඇත.

ත‍්‍රස්තවාදීන්ට මෙම සෙන්පතියා හිසරදයක් බවට පත්වූයේ එතුමා යාපනය ආඥාපතිවරයා වශයෙන් පත්වීමටත් පෙර සිට ය. එකම බිම් අඟලක් හෝ ත‍්‍රස්තවාදීන්ට අත්පත් කර ගැනීමට ඉඩ නොදෙන්නේ ය යන ස්ථිර අධිෂ්ඨානය කිසිදු බලවේගයකට වෙනස් කළ නොහැකි වන පරිදි සිත තුළ දරාගෙන කි‍්‍රයා කළ සෙන්පති සරත් ෆොන්සේකා අවස්ථාවක් ලැබුණොත් ත‍්‍රස්තවාදය සම්පූර්ණයෙන් ම විනාශ කර දමන්නේ ය යන අදහස සිත තුළ දරාගෙන කටයුතු කළේය.

1950 දෙසැම්බර් 17 වැනිදා මෙලොව එළියදුටු සරත් ෆොන්සේකා මහතා අම්බලන්ගොඩ ධර්මාශෝක විද්‍යාලයෙන් මූලික අධ්‍යාපනය ලැබූ සරත් ෆොන්සේකා මහතා පසුව උසස් අධ්‍යාපනය ලැබුවේ කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයෙනි. ආනන්ද විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍ය නායකයකු මෙන් ම ශිෂ්‍යභට කණ්ඩායමේ නායකයා ද විය.

1970 පෙබරවාරි මස 2 වැනිදා බඳවා ගැනීම් අංක 03 යටතේ කෙඩෙට් නිලධාරියකු වශයෙන් යුද හමුදාවට බැඳුණු ලුතිනන් ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා 1971 ජුනි 01 දින දෙවැනි ලුතිනන්වරයකු වශයෙන් අධිකාරියට පත්විය.

හතළිස් වසරකට ආසන්න කාලයක් යුද හමුදාවේ සේවය කළ එතුමා උසස් තනතුරු රැසක් ඉසිලී ය. දශක තුනක පමණ වූ ඊලාම් යුද්ධයේ දී කනිෂ්ඨ නිලධාරියකු ව සිටි අවධියේ සටන් බිමේ පෙරමුණට ම ගොස් සටන් මෙහෙයවා ජයග‍්‍රහණ රැසක් ලබාදුන් දක්ෂ පාබල සටන් අණ දෙන්නකු වශයෙන් ප‍්‍රකට අභීත හමුදා නිලධාරියෙකි. සටන් බිමේ පෙරමුණට ම ගොස් සතුරා සමඟ නිර්භයව මුහුණට මුහුණලා කළ සටන්වල දී එතුමාට කීප අවස්ථාවකම තුවාල ද සිදුවී තිබුණා.

මින්නේරිය පාබල පුහුණු මධ්‍යස්ථාන ප‍්‍රධාන උපදේශක දෙවන සේනාංකයේ මාණ්ඩලික නිලධාරී (මෙහෙයුම්) පළමු වැනි සිංහ රෙජිමේන්තුවේ අණදෙන නිලධාරී 4 වැනි පාබල හමුදා රෙජිමේන්තුවේ අණදෙන නිලධාරී බලවේග මෙහෙයුම් බල සේනාධිපති, මන්නාරම 05 වැනි බල සේනාධිපති, කිලිනොච්චිය 27 වැනි බලසේනාධිපති සිංහ රෙජිමේන්තු මධ්‍යස්ථාන සේනාවිධායක යුද හමුදා මෙහෙයුම් අධ්‍යක්ෂ, මඩකලපුව සම්බන්ධීකරණ නිලධාරී හා 03 වැනි බලසේනාධිපති, කිලිනොච්චිය 27 වැනි බළසේනාධිපති, කයිට්ස් හා මණ්ඩතිව් සම්බන්ධීකරණ නිලධාරී යාපනය 54 වැනි නියෝජ්‍ය සේනාංකාධිපති, වැලිකන්ද 23 වැනි බලසේනාධිපති, වවුනියාව 02 වැනි කාර්යසාධක නියෝජ්‍ය සේනාංකාධිපති, මරුසුවිල් 55 වැනි සේනාංකයේ කාර්ය නියුක්ත සේනාංකාධිපති, ති‍්‍රකුණාමලය 22 සේනාංකාධිපති, මාණ්ඩලික අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල් උපකරණ පාලක, ජෙනරාල් පාබල පරීක්ෂක, යුද හමුදා අණ සහ මාණ්ඩලික විද්‍යාලයේ සේනාවිධායක, වන්නි ආරක්ෂක සේනාආඥාපති යාපනය ආරක්ෂක සේනාආඥාපති (දෙවරක්) සිංහ රෙජිමේන්තු අධිපති, ස්වෙච්ඡා බල සේනාවේ සේනාවිධායක, පාබල අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්, නියෝජ්‍ය මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානි සහ යුද හමුදාවේ වගකිවයුතු ප‍්‍රධාන උසස් තනතුරු ලුතිනන් ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා විසින් දරනු ලැබ ඇත.

කමාන්ඩෝ නිලධාරි පාඨමාලාව (ඉන්දියාව) ප‍්‍රතිත‍්‍රස්ත මර්දන යුද පාඨමාලාව (ඉන්දියාව), බලඇණි ආධාරක අවි පාඨමාලාව, (ඉන්දියාව) මාණ්ඩලික පාඨමාලාව (බංග්ලාදේශය) පාබල නිලධාරි උසස් පාඨමාලාව (ඇමරිකාව) ආරක්ෂක අධ්‍යයන පිළිබඳ රාජකීය විද්‍යාලයීය පාඨමාලාව (ආර්. සී. සී. එස්. එංගලන්තය යන විදෙස් පාඨමාලා සහ දේශීය

පාඨමාලා රැසක් ලුතිනන් ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා හදාරනු ලැබ ඇත. බලවේගය, ති‍්‍රවිධ බලය, රිවිරැස, යාල්දේවී, ජයසිකුරු, ජයශක්ති, වඩමාරච්චි, යාපනය කොටුව නිදහස් කර ගැනීමේ අණදෙන නිලධාරියා ලෙස ද කටයුතු කළේය. එපමණක් නොව දශක තිහකට ආසන්න කාලයක් උතුරු නැගෙනහිර සිදු වූ මෙහෙයුම් විශාල ප‍්‍රමාණයක් කැපී පෙනෙන රණවිරුවකු වූ සරත් ෆොන්සේකා මහතා යුද්ධයේ දී දැක් වූ දක්ෂතා වෙනුවෙන් රණවික‍්‍රම, රණශූර, විශිෂ්ට සේවා විභූෂණ, උත්තම සේවා ඇතුළු පදක්කම් ගණනාවකින් පිදුම් ලබා ඇත.

කුඩා කළ පාසල් යන කාලයේ පටන් නිශ්ශබ්ද එහෙත් දැඩි චරිතයක් ලෙස දක්නට ලැබුණ සරත් ෆොන්සේකා මැතිතුමා කිසිකලෙක අයුක්තිය අසාධාරණය, වංචාව, බොරුව ඉවසුවේ නැත. පාසල් යන කාලයේ පටන් එවැනි දේවල්වලට විරුද්ධව කටයුතු කළ නිසා පාසලින් මවුපියන් වෙත පැමිණිලි ඉදිරිපත් වූ අවස්ථා ද විය. අසාධාරණයට බොරුවට එරෙහි ව කටයුතු කළ නිසා ඇතැම් හිතවත් පාසල් සිසුන් සරත් ෆොන්සේකාගෙන් ගුටි කෑ අවස්ථා බොහෝ ය. මවුපියන්ට පාසලින් මේ සිසුවා පිළිබඳ ලැබුණේ එවැනි පැමිණිලි ය.

තරුණ වියට එළැඹ තම මිතුරකුගේ සොයුරියක වූ අනෝමා ෆොන්සේකා මහත්මිය සමඟ විවාහ වූ පසු බිහි වූ දියණියන් දෙදෙනා වූ අප්සරා ෆොන්සේකා සහ අපර්ණා ෆොන්සේකාට සරත් ෆොන්සේකා මහතා දැක්වූයේ අපිරිමිත සෙනෙහසකි. කුඩා කාලයේ පටන් කිසිම අවස්ථාවක කිසිම දෙයක් වෙනුවෙන් කඳුලක් නොහෙලූ මේ අභීත සෙන්පතියාගේ දෑසින් කඳුලක් පිට වූයේ තම වැඩිමහල් දියණිය විවාහ වී පිය උණුසුමෙන් පිටව ගිය දිනයේදීයි.

මිනිසුන්ගේ තරාතිරම නොබලා අවංක නිහතමානි, ගතිගුණවලට ගරු කරන පුද්ගලයකු වූ සරත් ෆොන්සේකා මහතා තමා කනිෂ්ඨ නිලධාරියකු ලෙස යුද හමුදා රාජකාරියේ සිටිය දී ඇසුරු කළ හිතවතුන්, මාධ්‍යවේදීන් ආදි පිරිස හමුදාපති ධූරයට පත්වූවත් අමතක නොකළ විශිෂ්ට දුර්ලභ ගතිගුණවලින් පිරි අභීත සෙන්පතියෙකි. බුද්ධාගමට ලැදිව කටයුතු කරන ඒ මහතා නිවසින් පිටවන අවස්ථාව දක්වාත් නිවසට පැමිණෙන විටත් පිරිත් විකාශනය වීම එම නිවසේ දිනපතා අනිවාර්යයෙන් ම සිදුවන විශේෂ සිරිතකි. තම නිවස කිසිවිටෙකත් හමුදා කඳවුරක් කර නොගත් මේ විශිෂ්ට හමුදා නිලධාරියා තම ආදරණීය බිරිඳ දරුවන් සමඟ සාමාන්‍ය ජීවිතයක් ගත කිරීමට හැමවිට ම උත්සාහ කෙළේය.

උතුරු නැගෙනහිර කි‍්‍රයාන්විත රාජකාරියේ යෙදී සිටි කාලයේ පටන් ම මෙම අභීත නිලධාරියාගේ සිත තුළ පැවතියේ ස්ථිරවම ත‍්‍රස්තවාදය මෙරටින් විනාශ කර අවසන් කළ යුතු බවය. එසේ කටයුතු කරන සමයේ ඇතැම් නිලධාරීන් අතින් සිදුවන වැරදි බොළඳ කි‍්‍රයා මොහු ඉවසා දරා සිටියේ ඉහළ නිලධාරින්ට ඒවා පෙන්වා දීමට තරම් අවස්ථාවක් නොමැති වූ නිසාය.

යුද හමුදාපතිවරයා වශයෙන් එතුමා පත් වූ දිනයේ පැවති මාධ්‍ය හමුවේ දී තමා එල්. ටී. ටී. ඊ. යට අභියෝගයක් වන පුද්ගලයකු බව කියා සිටියේ ය. එතුමා එදා එසේ පැවසීමට හේතුව පැහැදිලි කරමින් පැවසුවේ කොටි සංවිධානය තමා හොඳින් දන්නවා. ඔවුන් එතුමා හොඳින් විනිශ්චය කර තිබෙන්නේ දුර්වල අයකු ලෙස නොවෙයි. එනිසා එතුමාටත් අවශ්‍යව තිබුණේ කොටි සංවිධානයට සහ ත‍්‍රස්තවාදයට අභියෝගයක් විය යුතු බව මිස සාමාන්‍ය දෙමළ ජනතාවට අභියෝගයක් වන හමුදා නිලධාරියකු වීමට නොවන බව ද එතුමාට ද අවශ්‍ය දෙමළ ජනතාව ත‍්‍රස්තවාදයෙන් මුදාගැනීමට යැයි ද හමුදාපතිවරයා වශයෙන් එදා පැවසී ය.

එතුමා එදා ඒ පැවසූ වචනය ඒ ආකාරයෙන් ම ඉෂ්ඨ කළේ ය. ත‍්‍රස්තවාදීන් මේ අභීත සෙන්පතියාගේ කි‍්‍රයාපටිපාටිය කොටි බුද්ධි අංශ යොදා අවබෝධකරගෙන සිටින්නට ඇති බව පෙනී ගියේ ඉතා සූක්ෂම ලෙස හමුදා මූලස්ථානය තුළට මරාගෙන මැරෙන කාන්තාවක යවා එතුමා ඝාතනය කිරීමට උත්සාහ කළ අවස්ථාවේය.

එහෙත් එදා ජාතියේ වාසනාවට කොටි ඉලක්කය වැරදී එතුමා නිරුපද්‍රිතව යළි හමුදාපති ධූරයට පත් විය. රෝහල් ඇඳේ සිට ද එතුමා ප‍්‍රකාශ කළේ කොටි ප‍්‍රහාර තුනකින් මා බේරුණා. ත‍්‍රස්තවාදය මෙරටින් තුරන්කරන තුරු කොටින්ට මා විනාශ කිරීමට කවදාවත් ඉඩ ලැබෙන්නේ නැති බවයි.

කෙසේ වෙතත් යුද බිමේ අතිවිශිෂ්ටයකු වූ සරත් ෆොන්සේකා මහතා ඝාතනය කිරීමට ත‍්‍රස්තවාදීන් මාන බැලුවේ එතුමා යුද හමුදාපතිවරයාවීමටත් වසර ගණනාවකට පෙර සිට ය.

කොටි මැඬලන්න අපට පුළුවන් 'මගේ කාලය තුළ යුද්ධය අනිවාර්යයෙන් ම ජයග‍්‍රහණය කරනවා නිතරම එතුමා ප‍්‍රකාශ කළේ වසර 30ක් තරම් ඈතට දිවෙන යුද්ධයට ඉක්මන් විසඳුමක් සොයමින් හමුදාව මෙහෙයවීමේ නියමුවකු ලෙස සුවිශේෂි කාර්යභාරයක නියැලෙමිණි.

එතුමා ත‍්‍රස්තවාදය සම්පූර්ණයෙන් ම විනාශ කර දමන බව තමා ස්ථිරවම විශ්වාස කරන බව මේ අභීත සෙන්පතියාගේ ආදරණීය බිරිඳ අනෝමා ෆොන්සේකා මහත්මිය දැඩි විශ්වාසයකින් යුතුව ප‍්‍රකාශ කළ අවස්ථා බොහෝ ය. දයාබර බිරිඳක් වශයෙන් ඇය පවුලේ වගකීම් තනිව ම උසුලමින් එතුමාට රට වෙනුවෙන් නිදහස්ව කටයුතු කිරීමට අවශ්‍ය නිහඬ පරිසරයක් ඇති කළාය.

පසුගිය උතුරු නැගෙනහිර මානුෂීය මෙහෙයුම වෙනුවෙන් එතුමා දවසේ පැය 24 පුරා කළ කැපවීම ඇතුළු තොරතුරු දන්නේ ඇතැම් විට ටිකදෙනකු පමණක් විය හැකියි.

කි‍්‍රයාන්විතයේ ඉලක්කයන් සපුරා ගැනීමට ආසන්න වන දින කීපය තුළ එතුමා රාති‍්‍රයට හරි හැටි ආහාර ගැනීමක් නින්දක් ලබාගත්තේ නැත. මෙහෙයුමේ යෙදී සිටින බළසේනාංකාධිපතිවරු සමඟ ඍජුවම සම්බන්ධ වෙමින් එතුමා තුළ වූ උපක‍්‍රමයන් කියා දෙන්නේ උතුරු නැගෙනහිර භූමියේ සිතියම දෙස බලාගෙන නොව දීර්ඝ කාලයක් පුරා ලබා තිබූ අත්දැකීම් මත මනස තුළ සටහන් වී ඇති සිතියම තුළින් ය.

අද ත‍්‍රස්තවාදය සම්පූර්ණයෙන් ම විනාශ වී ඇත. යළි මෙරට ත‍්‍රස්තවාදයක් නැත. එතුමා වචනයෙන් කියූ දේ කි‍්‍රයාවෙන් ඔප්පු කළ ලොවේ දක්ෂතම යුද හමුදාපතිවරයා ලෙස ලෝකයම පිළිගෙන ඇත.

මෙරට ජනතාව වසර තිහක් තිස්සේ විඳි දුක්ගිනි නිමාකර දීමට ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් කැප වූ අභීත සෙන්පතියාණෙනි, මෙරට ජනතාවගේ දෑසට පෙනෙන යම් දෙවි කෙනකු වේ නම් ඒ ඔබතුමා ය. රට ආරක්ෂා කළ මුරදේවතාවන් ය. ඔබතුමා ඇතුළු සමස්ත වීරෝධාර හමුදාවිරුවන් වෙනුවෙන් අපේ භක්තිය සැමදා පුද කරන්නේ අප‍්‍රමාණ වූ ගෞරවයෙනි.

-විජයානි එදිරිසිංහ

එලෙස දිනමිණ පුවත්පත  එදා වාර්තා කළත් පසුව ඔවුන්ගේ ස්ථාවරය වෙනස් විය.

2010 ජනවාරි මස 19 දින  දිනමිණ පුවත්පත

භූමියක් සහිත ඊලමක් දීමට ෆොන්සේකා උත්සාහ කරනවා

ලෝක ව්‍යාප්ත කොටි සංවිධානයේ ප්‍රබල නායකයකු වන රුද්‍රකුමාර් මහතා සමඟ එක්ව භූමියක් නැති ඊලාම් රාජ්‍ය වෙනුවට භූමියක් සහිත ඊලාම් රාජ්‍යයක් ලබාදීමට සරත් ෆොන්සේකා මහතා කටයුතු කරන බව එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ භාණ්ඩාගාරික, ප්‍රවාහන ඇමැති ඩලස් අලහප්පෙරුම මහතා ප්‍රකාශ කළේය.

උතුරු, නැඟෙනහිර පළාත් ඒකාබද්ධ කරමින් එම භූමියක් සහිත ද්‍රවිඩ ඊලාම් රාජ්‍යය ලබාදීමට ෆොන්සේකා මහතා කටයුතු කරන්නේ යැයි ද ඇමැතිවරයා පැවැසුවේය.

ආයුධ රහිත කොටි සංවිධානයේ ගොදුරක් බවට පත්වෙමින් සරත් ෆොන්සේකා මහතා සිදුකරන මෙම ගනුදෙනුව දේශද්‍රෝහී බව ද ඇමැතිවරයා අවධාරණය කළේය.

ෆොන්සේකා මහතා බලය පමණක් අරමුණු කරගනිමින් ලෝක ව්‍යාප්ත කොටි සංවිධානය සමඟ එක්ව ඔවුන්ට ගැතිව කටයුතු කිරීම කනගාටුවට කරුණක් බව ද ඇමතිවරයා පැවැසීය. මහවැලි කේන්ද්‍රයේ පැවැති එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ මාධ්‍ය හමුවකට සහභාගි වෙමින් ඇමැතිවරයා ඊයේ (18 දා) මේ බව ප්‍රකාශ කළේය.

රටේ ඒකීයත්වය, ස්වෛරීත්වය නැති කිරීමට කටයුතු කරන විදේශීය බලවේගවලට ඉඩ නොදී ඒවා පරාජය කිරීමට ජනතාව සිය ඡන්දය භාවිතා කළ යුතු බවද ඔහු සඳහන් කළේය.

මවුබිමට ආදරය කරන ජනතාව ලබන 26 වැනිදාට අතට ගත යුත්තේ නිල් කොඩියවත්, කොළ කොඩියවත්, රතු කොඩියවත් නොව ජාතික කොඩිය පමණක් බව ද ඇමැතිවරයා මෙහිදී කීය.

විපක්ෂයේ සන්ධානයේ අධිරාජ්‍ය ගැති බලවේග පරාජය කර මවුබිම ජයග්‍රහණය කරවීමට ජනතාවට කළ හැකි උතුම්ම පින්කම වන්නේද ලබන 26 වැනිදාට ජාතික කොඩිය අතට ගෙන සිය ඡන්දය පාවිච්චි කිරීම යැයි ද හෙතෙම පැවැසීය.

ජාතික හෙළ උරුමයේ නීති සම්පාදක, බස්නාහිර පළාත් ඇමැති උදය ගම්මන්පිල මහතා ද මේ අවස්ථාවට සහභාගි විය.

චන්දිමා එදිරිමාන්න හා සන්ධ්‍යා කරුණාරත්න

2011 නොවැම්බර් මස 19 දින  දිනමිණ පුවත්පත

සුදු කොඩි නඩුවට ෆොන්සේකා වරදකරු වෙයි

වසර තුනක් හිරගෙට

සරත් ෆොන්සේකා මහතා සුදු කොඩි නඩුවෙන් වැරැදිකරු වේ. කොළඹ මහාධිකරණය ඔහුට වසර 03ක සිර දඬුවමක් ඊයේ (18) උදේ නියම කළේ ය.සුදු කොඩි රැගෙන යටත් වීමට පැමිණෙන එල්.ටී.ටී.ඊ. නායකයන් මරා දමන ලෙස ආරක්ෂක ලේකම්වරයා බ්‍රිගේඩියර් ශවේන්ද්‍ර සිල්වාට පවසා තිබුණා යැයි කියන ව්‍යාජ ප්‍රකාශයක් ෆොන්සේකා මහතා මාධ්‍ය මගින් හෙළිකොට තිබිණැයි චෝදනා එල්ල වී තිබුණි.

මෙසේ යටත්වීමට පැමිණෙන අය මරාදමන බවට කළ ව්‍යාජ ප්‍රකාශයක් පළ වූයේ සන්ඩේ ලීඩර් පත්‍රයේ කර්තෘ ෆෙඩ්රිකා ජෑන්ස් මහත්මියට සරත් ෆොන්සේකා මහතා විසින් ලබා දුන් තොරතුරු මතය. නඩුව විභාග කළ ත්‍රිපුද්ගල විනිසුරු මඩුල්ලේ සභාපති විනිසුරු දීපාලී විජේසුන්දර මහත්මිය සහ විනිසුරු ඉසෙඩ්.එම්.රෂීන් මහතා ගේ තීන්දුව අනුව අධි චෝදනාවට ෆොන්සේකා මහතා වරදකරු විය.

විනිසුරු ඩබ්ලිව්.ටී.එම්.පී.බී.වරාවැව මහතා විත්තිකරු චෝදනාවලින් නිදොස් බවට තීරණය කළේ ය. සිරදඬුවමට අමතරව රුපියල් පන්දහසක දඩ මුදලක් ගෙවීමටද විත්තිකරුට නියම කෙරුණි.

-ශිරෝමි අබයසිංහ

හයිකෝප් නඩු තීන්දුව
2012 මාර්තු 15 දිනදී කොළඹ මහාධිකරණයේදී හයිකෝප් නඩුවේ තීන්දුව ප්‍රකාශ කල මහාධිකරණ විනිසුරු සුනිල් රාජපක්ෂ,  හිටපු හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා  මහතා හයිකොප් නඩුවෙන් නිදොස් කොට නිදහස් කිරීමට නියෝග කළේය.

ආශ්‍රිත

  සරත් ෆොන්සේකායන් ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

බාහිර සබැඳි
  ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකායන් ගේ නිල වේබ් අඬවිය
  ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකායන් ගේ ඡායාරූප එකතුවක්
 ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකායන් ගේ වේබ් අඬවියක්
  ජනාධිපතිට යැවු ලිපියේ සඳහන් විශ්‍රාම ගැනීමට හේතු වු කරුණු 16
  රණ දෙරණ රැකගත් මහ සෙන්පති
  භූමියක් සහිත ඊලමක් දීමට ෆොන්සේකා උත්සාහ කරනවා
  සුදු කොඩි නඩුවට ෆොන්සේකා වරදකරු වෙයි
  රණවිරුවන්ට විවෘත ලිපියක්

චරිත කතා

ලංකික දේශපාලනඥයෝ
ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදා නිලධාරීන්
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

සරත් ෆොන්සේකා


In the United States, tourism is a large industry that serves millions of international and domestic tourists yearly. Foreigners visit the U.S. to see natural wonders, cities, historic landmarks, and entertainment venues. Americans seek similar attractions, as well as recreation and vacation areas.

Tourism in the United States grew rapidly in the form of urban tourism during the late nineteenth and early twentieth centuries. By the 1850s, tourism in the United States was well established both as a cultural activity and as an industry. New York City, Los Angeles, Chicago, Boston, Philadelphia, Washington, D.C., and San Francisco, all major U.S. cities, attracted numerous tourists since the 1890s. By 1915, city touring had marked significant shifts in the way Americans perceived, organized, and moved.

During the early 20th century, many more people started to travel, partly because of the spread of the automobile. Similarly air travel revolutionized travel during 1945–1969, contributing greatly to tourism in the United States. Purchases of travel and tourism-related goods and services by international visitors traveling in the United States totaled $10.9 billion during February 2013.

The travel and tourism industries in the United States were among the first economic sectors negatively affected by the September 11, 2001 attacks.

In the U.S., tourism is among the three largest employers in 29 states, employing 7.3 million in 2004, to take care of 1.19 billion trips tourists took in the U.S. in 2005. As of 2007, there are 2,462 registered National Historic Landmarks (NHL) recognized by the United States government. As of 2018, New York City is the most visited destination in the United States, followed by Los Angeles, Orlando, Las Vegas, and Chicago.

Tourists spend more money in the United States than in any other country, but the United States attracts only the third-highest number of tourists, after France and Spain. The discrepancy may be explained by longer stays in the US.

19th century
The rise of urban tourism in the United States during the late nineteenth and early twentieth centuries represented a major cultural transformation concerning urban space and leisure natural activity and as an industry. Package tours did not exist until the 1870s and 1880s, when entrepreneurs of various sorts from hotel keepers and agents for railroad lines to artists and writers recognized the profit to be gained from the prospering tourism industry. The rise of locomotive steam-powered trains during the 1800s enabled tourists to travel more easily and quickly.

In the United States,  of rail track had been completed by 1840, by 1860 all major eastern US cities were linked by rail, and by 1869 the first trans-American railroad link was completed. Yosemite Park was developed as a tourist attraction in the late 1850s and early 1860s for an audience who wanted a national icon and place to symbolize exotic wonder of its region. Photography played an important role for the first time in the development of tourist attractions, making it possible to distribute hundreds of images showing various places of interest.

New York City, Chicago, Boston, Philadelphia, Washington, D.C., and San Francisco were all attracting numerous tourists by the 1890s. New York's population grew from 300,000 in 1840 to 800,000 in 1850. Chicago experienced a dramatic increase from 4,000 residents in 1840 to 300,000 by 1870. Dictionaries first published the word 'tourist' sometime in 1800, when it referred to those going to Europe or making a round trip of natural wonders in New York and New England. There was not much urban tourism during the 19th century, perhaps because American cities lacked the architecture and art which attracted thousands to Europe. American cities tended to offend the sensitive with ugliness and commercialism rather than inspire awe or aesthetic pleasure. Some tourists were fascinated by the rapid growth of the new urban areas: "It is an absorbing thing to watch the process of world-making; both the formation of the natural and the conventional world," wrote English writer Harriet Martineau in 1837.

As American cities developed, new institutions to accommodate and care for the insane, disabled and criminal were constructed. The Hartford, Connecticut American School for the Deaf opened in 1817, Ossining, New York state prison (now known as Sing Sing) in 1825, the Connecticut State Penitentiary at Wethersfield in 1827, Mount Auburn Cemetery in 1831, the Perkins School for the Blind in 1832, and the Worcester State Hospital in 1833.  These institutions attracted the curiosity of American and foreign visitors. The English writer and actress Fanny Kemble, an admirer of the American prison system, was also concerned that nature was being destroyed in favor of new developments. Guidebooks published in the 1830s, 40s and 50s described new prisons, asylums and institutions for the deaf and blind, and urged tourists to visit these sights.

Accounts of these visits written by Charles Dickens, Harriet Martineau, Lydia Sigourney and Caroline Gilman were published in magazines and travel books. Sigourney's Scenes in My Native Land (1845) included descriptions of her tour of Niagara Falls and other places of scenic interest with accounts of her visits to prisons and asylums. Many visited these institutions because nothing like them had existed before. The buildings which housed them were themselves monumental, often placed on hilltops as a symbol of accomplishment.

Early tourism

By 1915, city touring had marked significant shifts in the way Americans perceived, organized and moved around in urban environments. Urban tourism became a profitable industry in 1915 as the number of tour agencies, railroad passenger departments, guidebook publishers and travel writers grew at a fast pace. The expense of pleasure tours between 1850 and 1915 meant that only a minority of Americans could experience the luxury of tourism. Many Americans traveled to find work, but few found time for enjoyment of the urban environment. As transportation networks improved, the length of commuting decreased, and income rose. A growing number of Americans were able to afford short vacations by 1915. Still, mass tourism was not possible until after World War II.

During the 19th century, tourism of any form had been available only to the upper and middle classes. This changed during the early 20th century. In 1895, popular publications printed articles showing the car was cheaper to operate than the horse. The development of automobiles in the early 1900s included the introduction of the Ford Model T in 1908. In 1900, 8,000 cars were registered in the US, but this had increased to 619,000 by 1911. By the time of the Model T's introduction in 1908, there were 44 US households per car. Early cars were a luxury for the wealthy, but after Ford began to dramatically drop prices after 1913, more were able to afford one.

The development of hotels with leisure complexes had become popular in the U.S. during the 1930s. The range of club type holidays available appealed to a broad segment of the holiday market. As more families traveled independently by car, hotels failed to cater to their needs. Kemmons Wilson opened the first motel as a new form of accommodation in Memphis, Tennessee in 1952.

Although thousands of tourists visited Florida during the early 1900s, it was not until after World War II that the tourist industry quickly became Florida's largest source of income. Florida's white sandy beaches, warm winter temperatures and wide range of activities such as swimming, fishing, boating and hiking all attracted tourists to the state. During the 1930s, architects designed Art Deco style buildings in Miami Beach. Visitors are still attracted to the Art Deco district of Miami. Theme parks were soon built across Florida. One of the largest resorts in the world, Walt Disney World Resort, was opened near Orlando, Florida in 1971. In its first year, the  park added $14 billion to Orlando's economy.

Late 20th century

The revolution of air travel between 1945 and 1969 contributed greatly to tourism in the United States. In that quarter century, commercial aviation evolved from 28-passenger airliners flying at less than  to 150-passenger jetliners cruising continents at . During this time, air travel in the U.S. evolved from a novelty into a routine for business travelers and vacationers alike. Rapid developments in aviation technology, economic prosperity in the United States and the demand for air travel all contributed to the early beginnings of commercial aviation in the US.

During the first four decades of the 20th century, long-haul journeys between large American cities were accomplished using trains. By the 1950s, air travel was part of everyday life for many Americans. This was also helped by the establishment of the Interstate Highway System as well as the reliance of automobiles of which Americans saw cars as their new personal found freedom and enjoyment. The tourism industry in the U.S. experienced exponential growth as tourists could travel almost anywhere with a fast, reliable and routine system. For some, a vacation in Hawaii was now a more frequent pleasure. Air travel changed everything from family vacations to Major League Baseball, as had steam-powered trains in the nineteenth and early twentieth centuries.

By the end of the twentieth century, tourism had significantly grown throughout the world. The World Tourism Organisation (WTO, 1998) recorded that, in 1950, arrivals of tourists from abroad, excluding same-day visits, numbered about 25.2 million. By 1997, the figure was 612.8 million. In 1950 receipts from international movements were US$ 2.1 billion, in 1997 they were $443.7 billion.

It was also during the late 20th century that individual states began to adopt their own tourism slogans, with the aim to increase both domestic and international visitors. Some of these slogans slogans have become iconic to the state itself, such as Michigan's "Pure Michigan" campaign, New York's "I Love New York" merchandise, and Virginia's "Virginia is for Lovers" slogan. Other states adopted slogans based on civilian submissions, such as Pennsylvania holding the "Penn a Phrase" contest, in which the slogan "Pursue Your Happiness" was ultimately selected. Some slogans became the targets of campaigns to rename them launched by state residents, such as a failed 2013 campaign to change Kentucky's slogan from "Unbridled Spirit" to "Kentucky Kicks Ass".

21st century
The travel and tourism industry in the U.S. was among the first commercial casualties of the September 11 attacks, a series of terrorist attacks on the U.S. Terrorists used four commercial airliners as weapons of destruction, all of which were destroyed in the attacks on New York City, Washington, D.C., and in Pennsylvania with nearly 3,000 deaths. In the first full week after flights resumed, passenger numbers fell by nearly 45 percent, from 9 million in the week before September 11 to 5 million. Hotels and travel agencies received cancellations across the world. The hotel industry suffered an estimated $700 million loss in revenue during the four days following the attacks. The situation recovered over the following months as the Federal Reserve kept the financial system afloat. The U.S. Congress issued a $5 billion grant to the nation's airlines and $10 billion in loan guarantees to keep them flying.

In the U.S., tourism is either the first, second, or third largest employer in 29 states, employing 7.3 million in 2004, to take care of 1.19 billion trips tourists took in the U.S. in 2005. The U.S. outbound holiday market is sensitive in the short term, but possibly one of the most surprising results from the September 11, 2001 attacks was that by February 2002 it had bounced back. This quick revival was generally quicker than many commentators had predicted only five months earlier.

The United States economy began to slow significantly in 2007, mostly because of a real-estate slump, gas prices and related financial problems. Many economists believe that the economy entered a recession at the end of 2007 or early in 2008. Some state budgets for tourism marketing have decreased, such as Connecticut which is facing soaring gas prices.

100 million tourists visited Florida in 2015, a record for the nation.

Attractions

There exist a broad range of tourist attractions in the United States such as amusement parks, festivals, gambling, golf courses, historical buildings and landmarks, hotels, museums, galleries, outdoor recreation, spas, restaurants and sports.

Travel warnings
After various mass shootings in the U.S., Amnesty International issued a travel warning in August 2019.  Some countries have also issued travel warnings.

Visitor statistics

The highest numbers of non-immigrant admissions into the United States for tourists and for business purposes in fiscal years 2014, 2015 2016 and Jan–Sep 2017 were from the following countries:

See also
Ecotourism in the United States
List of World Heritage Sites in the United States
Visa policy of the United States
Welcome centers in the United States

Notes
Statistics include territories, as follows.

References

External links

 Visit the USA – The Official Travel and Tourism Website of the United States.
 National Travel and Tourism Office
 U.S. Travel Association
 International Inbound Travel Association (Formerly Receptive Services Association of America

United States

Tourism in the United States


Bjelojevići (Bjelovići) je katunsko naselje na Morinama. Morine je bila najpoznatija "planina" humnjačkih Hrvata. Bjelojevići su uz Planinicu, Lakat, Gornje i Donje Somine, Podgvoznicu i druge bile među poznatim katunima.

Bjelojevići su između Vranjkuše i planina Jabuke i Koviljače podno kojih se nalazi. Stazom prema sjeveru preko Jabuke i Jakomirskog brda dolazi se na crkvicu sv. Ilije na Morinama.

Bjelojevići iz Humnine odlazili su planištariti na Bjelojeviće u Planinu. Sa sobom su ponijeli ime svoga sela.

Kroz povijest je zabilježeno nazivanje mjesta po mjestima iz kojih su ljudi izbjegli ili otišli živjeti. Stanovnici sela Bjelojevića vodili su svoju stoku na ispašu ljeti na planinu Morine pa je ovo mjesto nazvano Bjelojevići.

Budući da se na planini se ostajalo po tri do četiri ljetna mjeseca, uz katune su nastajala i groblja i pojedinačna grobišta. Bjelojevići imaju ima svoje malo groblje. Na predjelu Jagodni do na Bjelojevićima, uz nekropolu stećaka, nalazi se manje katoličko groblje s pokojim nadgrobnim križem, ograđeno suhozidom. Na predjelu Lađevice uz nekropolu je to katoličko groblje. Groblje je ograđeno kružno i na njemu je nekoliko grobova. Tu je spomenik Vidoju Matiću, no tu mu nije grob, nego mu je tijelo preneseno u rodno mjesto.

Neki od hrvatskih rodova imali su svoja vlastita groblja, a na njima se pokapalo i pokojnike iz drugih hrvatskih rodova koji su planištarili u tom dijelu. Komunističko doba i rat u BiH učilini su da Planinica, Morine, groblje na Balinovači i druga groblja budu zaboravljeni od unuka starih planištara.

Obitelji koje su iz 'Humnine' dolazile ljeti na 'Planinu' u Bjelojeviće su obitelji Matić, Kevo, Bjelevac, Previšić, Nadaždin, Obradović, Raguž, Vujinović, Ačkar, Gaštan, Čamo, Mulać, Šarenac, Prkačin, te Anđelko Pudar i obitelj Pehilj (na području Vrhovi).

Sa zapadne strane predjela Jagodni do na Bjelojevićima, nalazile su se nekada tri kuće Mandića – Crnogoraca. U prošlosti je ovdje nekad bilo po 10 obitelji, koje su tu imale i zemljišta, i kuće i kolibe. Tu su bile obitelji: Matić, Kevo, Bjelevac, Vujinović, Raguž-Ljević. Matići su ovdje imali Matića čatrnju koja i danas postoji. Oni su i zimovali ovdje. Vujinovići, Raguži-Ljevići, Kukrike, Previšići i Čame bili su na kosi Lađevice. Jozo i Vlaho Prkačin ovdje imaju veliko je zemljište. Na području Lađevice je poveća nekropola stećaka među kojima se ističe stećak-krstača. 24. lipnja 1941. ovdje je ubijen mještanin Ivica Čamo.

Izvori

Vanjske poveznice
Župa Uznesenja BDM, Nevesinje Morine - Bjelojevići/Jagodni do, 24. kolovoza 2010.
Župa Uznesenja BDM, Nevesinje Na Morinama ilindanska slava, 22. srpnja 2012.
Župa Uznesenja BDM, Nevesinje Tragom planištara iz Donje Hercegovine po Morinama, Sominama..., 1. rujna 2010.

Nevesinje
Naselja u Republici Srpskoj
Hrvati u Bosni i Hercegovini

Bjelojevići (Nevesinje, BiH)


Kim Grant (født 25. september 1972) er en ghanesisk fodboldspiller.

Ghanas fodboldlandshold

|-
|1996||3||1
|-
|1997||4||0
|-
!Total||7||1
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Ghana

Kim Grant


Synod of Bishops may refer to:

 Synod of Bishops (Catholic), an advisory body for the Pope established in 1965
 Synod of bishops (Orthodox), a meeting at which bishops are elected and inter-diocesan laws are established
 Synod of bishops of any church

Synod of Bishops


Elena Kratter, née le  à Saint-Gall, est une athlète handisport suisse spécialiste du saut en longueur T63 pour les athlètes ayant subi une amputation d'un membre inférieur. Avant de faire de l'athlétisme, elle fait du ski alpin au niveau international.

Carrière
Elena Kratter et sa sœur jumelle sont née prématurée et celle-ci a du subir une amputation peu après sa naissance à cause de son système cardiovasculaire faible.

Avant de faire de l'athlétisme, elle fait du ski alpin et participe aux championnats du monde 2019 où elle termine  en slalom debout. Là, elle se blesse au niveau du genou et se tourne vers le l'athlétisme.

Pour ses premiers Jeux paralympiques en 2021, elle remporte une médaille de bronze en saut en longueur en battant son record personnel, avec un saut à . Elle est devancée par l'Australienne Vanessa Low () et l'Italienne Martina Caironi (). Elle participe également au  T63 où elle termine  en 15 s 07.

Palmarès

Jeux paralympiques

 Jeux paralympiques d'été de 2020 à Tokyo :
  saut en longueur T63

Références

Athlète (femme) handisport suisse
Médaillée de bronze paralympique suisse
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Jumeaux
Naissance en juillet 1996
Naissance à Saint-Gall

Elena Kratter


LINS Kalvari (numéro de coque : S 23) était le navire de tête de la  de sous-marins diesel-électriques de la marine indienne. C'était le tout premier sous-marin mis en service par la marine indienne. Sa quille a été posée le  en tant que sous-marin de classe Foxtrot B-51 de la marine soviétique par le Chantier naval de l'Amirauté sur l'île de Galernyy Ostrov, Leningrad. Le sous-marin a été lancé le  et a été terminé le . Le Kalvari a été mis en service par la marine indienne le  à Riga, en Union des républiques socialistes soviétiques. La marine indienne célèbre la Journée des sous-marins le 8 décembre de chaque année pour commémorer cet évènement Le sous-marin a été retiré du service en 1992.

Kalvari est le mot malayalam pour requin-tigre, un prédateur d'eau profonde dans l'océan Indien. Le nom symbolise l'agilité, la force et le pouvoir prédateur. Le requin-tigre (Galeocerdo Cuvier) est une espèce de Carcharhinidae que l'on trouve dans les eaux tropicales et tempérées.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des sous-marins de l'Inde

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la Marine indienne
Navire construit en Union soviétique
Bateau lancé en 1967
Classe Foxtrot

INS Kalvari (S23)


Anthony Nathan de Rothschild (London, 29. svibnja 1810. – Woolston, 3. siječnja 1876.), britanski baronet od Tring Parka, bankar i poduzetnik iz britanskog ogranka bogate židovske obitelji Rothschild. Bio je nasljedni barun Austrijskog Carstva, a 1847. godine britanska kraljica Viktorija imenovala ga je prvim baronetom od Tring Parka.

Rodio se kao treće od sedmero djece te kao drugi od četvero sinova u obitelji Nathana Mayera Rothschilda (1777. – 1836.) i Hannah Barent Cohen (1783. – 1850.). Studirao je na Sveučilištu u Göttingenu i na Sveučilištu u Strasbourgu, nakon čega je odradio pripravništvo u obiteljskim bankarskim kućama u Parizu i Frankfurtu, da bi potom zauzeo službu u obiteljskoj banci N M Rothschild & Sons u Londonu. Poslije očeve smrti 1836. godine, postao je partner u banci. Upravljanje bankom palo je na Anthonyja, budući da se najstariji brat Lionel (1808. – 1879.) počeo intenzivno baviti politikom, mlađi Nathaniel (1812. – 1870.) se odselio u Francusku i počeo baviti uzgojem i proizvodnjom vina, a najmlađi se brat, Mayer Amschel (1818. – 1874.), nije previše zanimao za bankarski posao.

Godine 1840. oženio je rođakinju Louise Montefiore (1821. – 1910.), kćerku Henriette Rothschild (1791. – 1866.) i Abraham Montefiore, s kojom je imao dvije kćerke:
 Constance (1843. – 1931.)
 Annie Henrietta (1844. – 1926.)

Budući da nije imao muških potomaka, naslov baroneta naslijedio je njegov nećak Nathan Mayer Rothschild (1840. – 1915.), koji ga je spojio s naslovom baruna Rothschilda, koji je dobio 1885. godine.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Anthony Nathan (Billy) de Rothschild (1810-1876) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Ujedinjeno Kraljevstvo)

Anthony Nathan de Rothschild


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 4 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Mullers" beginnt.

Mullers

 Müllers, Bernhard (* 1968), deutscher Organist und künstlerischer Leiter der Amberger Orgelmusik
 Müllers, Rudi (1895–1972), deutscher Maler, Radierer und Werbegrafiker

Mullersc
 Müllerschön, Albrecht (* 1957), deutscher Autor und Personalreferent
 Müllerschön, Nikolai (* 1958), deutscher Filmregisseur, Produzent und Drehbuchautor

Liste der Biografien/Mullers


Zabelia dielsii (sin. Abelia zanderi), grm iz središnje Kine, Tajvana i Korejeskog poluotoka. Pripada porodici kozokrvnica. Otporan je na hladnoću.

U Kini je poznat pod imenom 南方六道木 (nan fang liu dao mu).

Sinonimi
 Abelia anhweiensis Nakai
 Abelia biflora var. coreana (Nakai) C.F.Fang
 Abelia coreana Nakai
 Abelia dielsii (Graebn.) Rehder
 Abelia hersii Nakai
 Abelia zanderi (Graebn.) Rehder
 Linnaea dielsii Graebn.
 Linnaea zanderi Graebn.
 Zabelia biflora var. coreana (Nakai) H.Hara
 Zabelia coreana (Nakai) Hisauti & H.Hara
 Zabelia zanderi (Graebn.) Makino

Izvori

Vanjske poveznice

Morinoideae
Flora Kine
Flora Sjeverne Koreje
Flora Južne Koreje
Flora Tajvana

Zabelia dielsii


Târgul de Carte de la Frankfurt (în ) este cel mai mare târg de carte după numărul de edituri reprezentate și al doilea cel mai mare târg de carte după numărul de vizitatori după Salonul Internațional al Cărții din Torino.

Târgul de la Frankfurt este organizat anual, la mijlocul lunii octombrie, în clădirea Frankfurt Trade Fair  în Frankfurt pe Main, Germania. Primele trei zile sunt limitate exclusiv pentru vizitatori comerciali; publicul larg poate participa în ultimele două.

Târgul de Carte de la Frankfurt are o tradiție care se întinde pe mai mult de 500 de ani. În 1454, la scurt timp după ce Johannes Gutenberg a dezvoltat tipărirea cu litere mobile în Mainz, în apropiere de Frankfurt, primul târg de carte a fost organizat de către librarii locali. Înainte aici era un târg de comercializare a manuscriselor.

Oaspeții de onoare, centrele de interes

Începând cu 1976, câte o țară este numită oaspete de onoare sau centru de interes:

Note

Vezi și
 Premiul pentru pace al Târgului de Carte germană
 Premiul Cartea Germană

Frankfurt
Frankfurt

Târgul de Carte de la Frankfurt


Moerdijk (; tidligere kendt som Zevenbergen) er en kommune og en by i den sydlige provins Noord-Brabant i Nederlandene.

Kernerne
 Binnen-Moerdijk
 Drie Hoefijzers
 Fijnaart
 Heijningen
 Helwijk
 Hoekske
 Klundert
 Kreek
 Langeweg
 Moerdijk
 Nieuwemolen
 Noordhoek
 Noordschans
 Oudemolen
 Pelikaan
 Roodevaart
 Standdaarbuiten
 Strooiendorp
 Tonnekreek
 Willemstad
 Zevenbergen
 Zevenbergschen Hoek
 Zwingelspaan

Eksterne henvisninger

 Kommunens hjemmeside
 Moerdijk havn og industriområde
 Kampen rundt Moerdijk i maj 1940
 Moerdijk Kommune i tal

Byer i Nord-Brabant
Kommuner i Nord-Brabant

Moerdijk


Der Schlechtbach ist ein rechtsseitiger Zufluss der "Gschwender" Rot im Ostalbkreis in Baden-Württemberg. Der 5,3 km lange Bach fließt fast ausschließlich auf dem Gebiet der Gemeinde Gschwend.

Geographie

Verlauf und Einzugsgebiet
Der Schlechtbach entspringt südwestlich des zentralen Gschwend im Südbogen, den die B 298 nach dem Steigenanstieg südwestlich von Gschwend nimmt, in einer Waldklinge. Von dort fließt er in südöstlicher Richtung durch Schlechtbach. Er mündet bei Birkenlohe, einem Ortsteil von Ruppertshofen, von rechts in die "Gschwender" Rot.

Das Einflussgebiet von 5,8 km² erstreckt sich wie das Gewässer südwestlich und hat in dieser Richtung seine größte Länge von etwa 5 km, senkrecht dazu ist es maximal 1¾ km breit. Der Bach läuft meist etwas näher an der linken Wasserscheide, die im Norden und Nordosten ans Einzugsgebiet der aufnehmenden Gschwender Rot grenzt. Nach der Mündung läuft die rechte im Süden noch recht niedrig gegen den folgenden Zufluss Ringelbach, anschließend im Südosten etwa von Hinterlintal bis zum Hetzenhof auf dem Norden des hohen Spraitbacher Bergrückens vor dem Tal des Reichenbachs. Auf dem westlichen Schlussstück der Wasserscheide konkurriert jenseits im Westen eine andere zur Lein laufende Rot.

Der überwiegende Teil des Einzugsgebiets gehört zu Gschwend, ein kleiner im Südosten zu Ruppertshofen, ein winziger im Süden zu Spraitbach.

Zuflüsse
Quelle des Schlechtbachs etwa 1½ km südwestlich der Ortsmitte von Gschwend im Klingenwaldgewann der Bärenlöcher innerhalb der Südkurve der B 238 nach ihrem Steigenanstieg ab Gschwend in Richtung Schwäbisch Gmünd auf etwa .
 Zufluss vom Buckenbusch her, von rechts auf etwa , 0,463 km.
 Zufluss aus dem Königsbühl, von rechts gegenüber von Hohenreut auf , 0,924 km.
 Kirchenbach, von rechts in Schlechtbach an der Brücke auf etwa , 1,359 km. Entsteht am Hang gleich unterhalb von Hegenreute.
 Zufluss vom Lindelberg-Nordhang, von rechts gegenüber der Schlechtbacher Kläranlage auf etwa , 0,966 km.
 Zufluss aus dem Junkerwald, von rechts hundert Meter vor Birkenlohe auf etwa , 0,938 km.
Mündung des Schlechtbachs von rechts in die "Gschwender" Rot am Siedlungsrand von Ruppertshofen-Birkenlohe auf etwa  nach einem Lauf von 5,3 km. Das kleine Dorf nimmt das flachhügelige untere Mündungsdreieck ein.

Geologie
Fast das gesamte Einzugsgebiet liegt im Keuper im und oberhalb des Stubensandsteins (Löwenstein-Formation), der den Oberlauf rechts begleitende Bergrücken ist schon eine der auch sonst im Welzheimer Wald nicht seltenen Unterjura-Hochflächen. Der Bach selbst liegt auf ganzer Länge im Stubensandstein.

Links des Oberlaufs liegt bei Humberg die sogenannte Teufelsküche. Es ist eine Felsschlucht im Stubensandstein mit einem bei starken Niederschlägen auftretendem Wasserfall vor einer kleinen Höhlung hinter dem Wasservorhang. Entstand durch die unterschiedlich starke Verwitterungsneigung verschiedener Sandsteinschichten.

Natur
Im Einzugsgebiet sind Wälder und Offenland etwa gleich stark vertreten; Wälder nehmen dabei eher die Hänge und das obere Tal ein, die offene Flur eher das untere Tal und die flachen Zonen. Am Oberlauf ist der Schlechtbach recht naturbelassen, ausgewiesene Biotope folgen hier dem Lauf und schützen Ufer, Quellbereiche und begleitende Feuchtwiesen, andere liegen in den zum Bach laufenden Klingen. Der gesamte Bachlauf unterhalb seiner Quellklinge bis zur Mündung ist FFH-Gebiet, ebenso die Hangwiesen unmittelbar unterhalb der Jurahochfläche zwischen Seelach und Hetzenhof.

Ein großer Teil des Tals beidseits des Oberlaufs und ein kleinerer zwischen Schlechtbach und Birkenlohe am rechten Unterlauf gehört dem Landschaftsschutzgebiet Welzheimer Wald mit Leintal an. Eine Linde nahe der Schlechtbacher Kirche ist Naturdenkmal, ebenso eine Streuwiese am Oberlauf, die Teufelsküche und ein Eichen-Hainbuchen-Allee zu dessen Linken sowie eine Feuchtwiese am Hangwaldrand südlich von Schlechtbach. Der größte Teil des Einzugsgebietes liegt im Naturpark Schwäbisch-Fränkischer Wald.

Einzelnachweise

Literatur
 "TK50": Topographische Karte 1:50.000 Baden-Württemberg Nord, als Einzelblatt die Nr. 7024 Gschwend
 "GK50-SFW": Geologische Karte des Naturparks Schwäbisch-Fränkischer Wald 1:50.000, herausgegeben vom Landesamt für Geologie, Rohstoffe und Bergbau Baden-Württemberg, Freiburg i. Br. 2001.

Weblinks
, insbesondere mit den Teilkarten/Layers
 der Landesanstalt für Umwelt, Messungen und Naturschutz Baden-Württemberg (LUBW)
 "LUBW-FG10": Fließgewässer 1:10.000
 "LUBW-GEZG": Gewässereinzugsgebiete
 "LUBW-SCHUTZ": Verschiedene Karten zu den einzelnen Naturschutzkategorien
 "LUBW-SG10": Stehende Gewässer 1:10.000
 des Landesamtes für Geologie, Rohstoffe und Bergbau des Landes Baden-Württemberg (LGRB)
 "LGRB-GTP": Geotopkataster
 "LGRB-GÜK300": Geologische Übersichtskarte 1:300.000

Fließgewässer im Ostalbkreis
Gewässer in Gschwend
Gewässer in Ruppertshofen (Ostalbkreis)

Schlechtbach (Rot)


Tasman District () is a local government district in the northwest of the South Island of New Zealand. It borders the Canterbury Region, West Coast Region, Marlborough Region and Nelson City. It is administered by the Tasman District Council, a unitary authority, which sits at Richmond, with community boards serving outlying communities in Motueka and Golden Bay / Mohua. The city of Nelson has its own unitary authority separate from Tasman District, and together they comprise a single region in some contexts, but not for local government functions or resource management (planning) functions.

Name
Tasman Bay, the largest indentation in the north coast of the South Island, was named after Dutch seafarer, explorer and merchant Abel Tasman. He was the first European to discover New Zealand on 13 December 1642 while on an expedition for the Dutch East India Company. Tasman Bay passed the name on to the adjoining district, which was formed in 1989 largely from the merger of Waimea and Golden Bay counties.

History

According to tradition, the Māori waka Uruao brought ancestors of the Waitaha people to Tasman Bay in the 12th century. Archaeological evidence suggests that early Māori settlers explored the region thoroughly, settling mainly along the coast where there was ample food.

The succession of tribes into the area suggests considerable warfare interrupted the settlement process. Around 1828, Ngāti Toa (under Te Rauparaha) and the allied northern tribes of Ngāti Rārua and Ngāti Tama started their invasion of the South Island. They took over much of the area from Farewell Spit to the Wairau River.

British immigrant ships from England arrived in  Nelson in 1842 and European settlement of the region began under the leadership of Captain Arthur Wakefield. From 1853 to 1876, the area of the present-day Tasman District formed part of Nelson Province.

In the 1850s, agriculture and pastoral farming started and villages developed on the  Waimea Plains and at Motueka. In 1856, the discovery of gold near  Collingwood sparked New Zealand's first gold rush. Significant reserves of iron ore were found at Onekaka, where an ironworks operated during the 1920s and 1930s.

Fruit-growing started at the end of the 19th century. By 1945, it was making a significant contribution to the local economy, and that importance continues today. The District Council website says that Tasman is New Zealand's main hop-growing area.

As an administrative unit of  local government, the Tasman District  formed in 1989 within the Nelson-Marlborough Regional Council. The Tasman District Council became a unitary authority in 1992.

Geography
Tasman District is a large area at the western corner of the north end of the South Island of New Zealand. It covers 9,616 square kilometres and is bounded on the west by the Matiri Ranges, Tasman Mountains and the Tasman Sea.

To the north, Tasman and Golden Bays form its seaward edge, and the eastern boundary extends to the edge of Nelson city, and includes part of the Spencer Mountains and the Saint Arnaud and Richmond Ranges. The Victoria Ranges form Tasman's southern boundary and the district's highest point is Mount Franklin, at 2,340 metres.

The landscape is diverse, from large mountainous areas to valleys and plains, and is sliced by such major rivers as the Buller, Motueka, Aorere, Tākaka and Wairoa. The limestone-rich area around Mount Owen and Mount Arthur is notable for its extensive cave networks, among them New Zealand's deepest caves at Ellis Basin and Nettlebed. There is abundant bush and bird life, golden sand beaches, the unique 40-kilometre sands of Farewell Spit, and good fishing in the bays and rivers. These assets make the district a popular destination for tourists.

Tasman is home to three national parks: Abel Tasman National Park (New Zealand's smallest at 225.41 km2), Nelson Lakes National Park (1,017.53 km2) and Kahurangi National Park (4,520 km2).

The Maruia Falls,  southwest of Murchison, were created by the 1929 Murchison earthquake when a slip blocked the original channel.

Demography
Tasman District covers  and had an estimated population of  as of , representing % of New Zealand's population. The population density was  people per km2.

Tasman District had a population of 52,389 at the 2018 New Zealand census, an increase of 5,232 people (11.1%) since the 2013 census, and an increase of 7,764 people (17.4%) since the 2006 census. There were 19,545 households, comprising 26,028 males and 26,361 females, giving a sex ratio of 0.99 males per female. The median age was 46.0 years (compared with 37.4 years nationally), with 9,534 people (18.2%) aged under 15 years, 7,626 (14.6%) aged 15 to 29, 24,258 (46.3%) aged 30 to 64, and 10,974 (20.9%) aged 65 or older.

Ethnicities were 92.6% European/Pākehā, 8.7% Māori, 1.6% Pasifika, 2.8% Asian, and 2.0% other ethnicities. People may identify with more than one ethnicity.

The percentage of people born overseas was 18.8, compared with 27.1% nationally.

Although some people chose not to answer the census's question about religious affiliation, 58.7% had no religion, 30.2% were Christian, 0.3% had Māori religious beliefs, 0.3% were Hindu, 0.1% were Muslim, 0.9% were Buddhist and 1.8% had other religions.

Of those at least 15 years old, 7,479 (17.5%) people had a bachelor's or higher degree, and 8,394 (19.6%) people had no formal qualifications. The median income was $28,800, compared with $31,800 nationally. 5,637 people (13.2%) earned over $70,000 compared to 17.2% nationally. The employment status of those at least 15 was that 20,061 (46.8%) people were employed full-time, 7,623 (17.8%) were part-time, and 1,038 (2.4%) were unemployed.

The main iwi represented in the wider Tasman region are Ngati Rarua, Ngati Tama (Golden Bay / Mohua and Tasman Bay / Te Tai-o-Aorere), Te Atiawa, Ngati Koata, Ngati Kuia (eastern Tasman Bay / Te Tai-o-Aorere) and the Poutini Ngāi Tahu (southern areas).

In Tasman District, German is the second most-spoken language after English, whereas in most regions of New Zealand Māori is the second most-spoken language.

Famous former residents include the "father of nuclear physics" Sir Ernest Rutherford, former Prime Ministers Bill Rowling and Sir Keith Holyoake, and Sir Michael Myers, Chief Justice of New Zealand 1929–1946.

Urban areas and settlements
The Tasman District has six towns with a population over 1,000. Together, they are home to % of the district's population.

Other towns and settlements include the following:

Golden Bay Ward:
 Collingwood
 Pohara/Ligar Bay/Tata Beach/Tarakohe/Wainui
 Tākaka
Lakes-Murchison Ward:
 Murchison
 Saint Arnaud
 Tapawera

Motueka Ward:
 Kaiteriteri
 Mārahau
 Motueka
 Riwaka
Moutere-Waimea Ward:
 Brightwater
 Māpua–Ruby Bay
 Tasman
 Upper Moutere
 Wakefield
Richmond Ward:
 Richmond

Government
Tasman District Council (unitary authority) headquarters are at Richmond, close to the adjoining Nelson City, which is  further north. The head of local government is the mayor. Community Boards exist to serve outlying areas in Motueka and Golden Bay.

Economy
The sub-national GDP of the Nelson region (Tasman District and Nelson City) was estimated at US$2.343 billion in 2003, 2% of New Zealand's national GDP.

References

External links

 Tasman District Council

Territorial authorities of New Zealand
Regions of New Zealand

Tasman District


An Restio ejuncidus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Maxwell Tylden Masters. An Restio ejuncidus in nahilalakip ha genus nga Restio, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restio

Restio ejuncidus


Alma Lusa fue un grupo de música portugués. Conocidos principalmente por su participación en el Festival de la Canción de Eurovisión 1998.

Alma Lusa fue creado específicamente para participar en el Festival RTP da Canção, donde vencieron con el tema "Se eu te pudesse abraçar" (Si yo te pudiese abrazar), compuesto por el músico José Cid.

El grupo estaba formado por la cantante Inês Santos, por Carlos Jesus (guitarra portuguesa), Henrique Lopes (percusión), Carlos Ferreirinha (cavaquinho), Pedro Soares (gaita) y José Cid (acordeón y coros).

El tema acabó en el 12º lugar en el Festival de la Canción de Eurovisión 1998 realizado en Birmingham, Inglaterra.

El tema no fue lanzado en formato sencillo, existiendo únicamente un disco promocional editado por la RTP. Jósé Cid grabó una versión del tema para la banda sonora de la telenovela "Terra Mãe".

Inês Santos había colaborado anteriormente en las grabaciones de "Pelos Direitos do Homem" de José Cid.

Referencias

Grupos de música de Portugal
Representantes de Portugal en Eurovisión
Participantes en Eurovisión 1998
Grupos de música de los años 1990

Alma Lusa


سيلينا فيلم سوري مقتبس من مسرحية (هالة والملك) لفيروز والأخوين رحباني التي عُرضت عام 1967 على مسرح معرض دمشق الدولي وجرت أحداثها في ساحة اسمها سيلينا. الفيلم من إخراج حاتم علي وبطولة ميريام فارس ونخبة من الممثلين السوريين واللبنانيين في مقدمتهم الفنان دريد لحام.

طاقم العمل
 ميريام فارس
 دريد لحام
 أيمن رضا- نضال سيجري
 أحمد الأحمد
 باسل خياط
 جرجس جبارة
 أندريه سكاف
 قمر عمرايا
- ومن لبنان
 أنطوان كرباج
 جورج خباز
 الديكور والملابس من تصميم غازي قهوجي
 الكيورغراف للفنان جهاد مفلح مع فرقة إنانا السورية
 المنتج المنفذ : رياض محفوظ
 الغرافيك ومؤثرات المرئية : عبد الرحمن المهايني.

المصادر

أفلام مبنية على أحداث حقيقية
أفلام مصورة في تكساس
أفلام باللغة الإسبانية
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام وارنر برذرز
سيلينا
أفلام سورية إنتاج سنة 2009

سيلينا (فيلم 2009)


Chamberlainoideae, potporodica crvenih algi, dio porodice Corallinaceae. Sastoji se od dva roda s dvadeset vrsta

Potporodica je opisana 2018., a tipični rod je Chamberlainium s morskom vrstom C. tumidum (Foslie) Caragnano, Foetisch, Maneveldt & Payri 2018

Rodovi
 Chamberlainium Caragnano, Foetisch, Maneveld & Payri
 Pneophyllum Kützing

Izvori

Koralinske alge

Chamberlainoideae


Roes Welcome Sound ist eine Meerenge des Arktischen Ozeans in der Kivalliq-Region von Nunavut in Kanada.

Sie trennt die Insel Southampton Island, welche zum kanadisch-arktischen Archipel gehört, vom westlich gelegenen Festland. Die Breite der Meeresstraße variiert zwischen 24 und 113 km. Die Länge des Roes Welcome Sound beträgt 290 km.

Der Roes Welcome Sound öffnet sich nach Süden zur Hudson Bay. Am Westufer des Kanals liegt die Wager Bay. Im Norden schließen sich die Frozen Strait und die Repulse Bay an.

Die Meeresstraße wurde nach Sir Thomas Roe benannt, einem Freund des Polarforschers Luke Fox und Geldgeber dessen Arktisreise im Jahre 1631.

Durch den Roes Welcome Sound führt eine Wanderstrecke der Grönlandwale.

Einzelnachweise

Meerenge (Arktischer Ozean)
Meerenge in Kanada
Geographie (Nunavut)
Hudson Bay
Meerenge in Nordamerika

Roes Welcome Sound


An Epidendrum dichaeoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Germán Carnevali ngan Gustavo Adolfo Romero. An Epidendrum dichaeoides in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum dichaeoides


Belisario Acquaviva (h. 1464-24 de julio de 1528) soldado, literato y anticuario italiano.

Hijo de Giulio Antonio Acquaviva y amigo del Gran Capitán Gonzalo de Córdoba; fundó la Academia del Lauro, en la ciudad de Nardo,y escribió varias obras en latín muy estimadas por su pureza de estilo y la ciencia política que desprenden.

Obra
 De Venatione et Aucupio
 De re militari
 Paraphrasis in Aeconomia Aristótelis
 De instituendis liberis principium, etc.

Referencias
 Tom núm. 2. pág. 417 de la enciclopedia Espasa

Fallecidos en Nápoles
Escritores de Inglaterra del siglo XV
Escritores de Italia del siglo XVI
Escritores en latín del siglo XV
Escritores en latín del siglo XVI
Personas del Renacimiento
Fallecidos por peste

Belisario Acquaviva


Joseph Tardieu, né le  à Thueyts et mort pour la France le  à Conakry, est un militaire, agriculteur et résistant français, Compagnon de la Libération. Sous-officier expérimenté des troupes coloniales, il s'illustre lors de la première guerre mondiale au cours de laquelle il est grièvement blessé. Il devient ensuite commerçant et agriculteur en Afrique. Lors de la seconde guerre mondiale, trop âgé pour combattre, il met en place un réseau de résistance mais est arrêté par le régime de Vichy et meurt de maladie en détention faute de soins adéquats.

Biographie

Jeunesse

Joseph Tardieu naît le 18 février 1889 à Thueyts en Ardèche. Désirant devenir militaire, il entre en août 1905 à l'école militaire préparatoire de Saint-Hippolyte-du-Fort puis s'engage le 18 février 1907 au  régiment d'infanterie coloniale. En mars 1910, il est muté au  régiment d'infanterie coloniale ( RIC) puis au  régiment d'infanterie coloniale en octobre de la même année. Stationné en Cochinchine avec son régiment, il est promu caporal le  novembre 1912 puis sergent un an plus tard. Retourné dans les rangs du  RIC en janvier 1914, il est rapatrié en France en février suivant, se réengage pour cinq ans et est promu sergent-fourrier le 16 mai.

Première Guerre mondiale

Envoyé dans la zone des armées avec son régiment, Joseph tardieu est promu sergent-major le  septembre 1914 et participe à la bataille de la Marne et à la première bataille de Champagne. Au cours de cette dernière, il est grièvement blessé par un éclat d'obus lors de la prise du fortin de Beauséjour le 25 février 1915. À cette occasion, il reçoit une citation à l'ordre du régiment ainsi qu'une citation à l'ordre de la  division d'infanterie coloniale. Désigné pour servir en Afrique-Occidentale française, il est muté au  bataillon de tirailleurs sénégalais en décembre 1915 et part pour la Guinée. Muté au  bataillon de tirailleurs sénégalais en mars 1916 puis au bataillon de tirailleurs sénégalais de la Guinée en mai suivant, il est promu adjudant le 27 janvier 1917 et passe le reste de la guerre en Guinée.

Entre-Deux-Guerres

Réengagé pour trois ans, il quitte la Guinée en mars 1920 et retrouve le  RIC en métropole. Il retourne très vite en Afrique où il est réaffecté au Sénégal de décembre 1920 à mars 1921. Promu adjudant-chef le  mars 1921, il quitte l'armée le 18 février 1922 et se retire en Guinée. Installé à Sougueta, dans le cercle de Kindia, il y devient commerçant puis planteur.

Seconde Guerre mondiale

Joseph Tardieu se trouve toujours en Afrique au début de la seconde guerre mondiale. Trop âgé pour reprendre du service, il apprend impuissant l'invasion de la France par l'Allemagne. Cependant, lorsqu'est signé l'armistice du 22 juin 1940, il décide d'agir et entre en contact avec des troupes françaises ayant rejoint les britanniques de la Sierra Leone voisine. Dès lors, Tardieu et son gendre organisent un réseau de résistance et de renseignement, acheminant du courrier clandestin, hébergeant et ravitaillant les hommes voulant fuir le régime de Vichy et rejoindre les forces françaises libres (FFL) dans les colonies britanniques où les colonies françaises ralliées à la France libre. Mais malgré leurs précautions, le réseau est repéré par les autorités vichysoises. Le 9 avril 1941, un homme voulant rejoindre les FFL par l'intermédiaire du réseau est pris en filature. Le transfert peut s'effectuer de façon normale mais permets aux autorités de localiser les membres du groupe. Le 11 avril, Joseph Tardieu est arrêté, le lendemain de son gendre. Les deux hommes sont incarcérés à la prison de Kindia où l'hygiène est déplorable. Déjà souffrant auparavant, les conditions de détention détériorent la santé de Joseph Tardieu qui réclame des soins qui lui sont refusés.

Le 20 mai, il est déjà mourant quand Vichy le fait transférer vers Dakar par train. En cours de route, à Mamou, un médecin local qui l'examine exige son transfert immédiate à l'hôpital de Conacry. Soigné à l'hôpital Ballay de Conacry, Joseph Tardy y meurt le  juin 1941 et est inhumé au cimetière Boulbinet de cette ville.

Décorations

Hommages

 À Thueyts, son nom est inscrit sur le monument aux Morts de la commune.
 À Conacry, son nom est mentionné sur une stèle commémorative.

Références

Voir aussi

Bibliographie

 .
 .
 .
 .
 .

Articles connexes

 Ordre de la Libération
 Libération de la France

Liens externes

Anciens combattants de la Première Guerre mondiale
Résistant français
Chevalier de la Légion d'honneur
Compagnon de la Libération
Titulaire de la médaille militaire
Titulaire de la croix de guerre 1914-1918
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Titulaire de la médaille coloniale
Naissance en février 1889
Naissance en Ardèche
Décès en juin 1941
Décès à Conakry
Décès à 52 ans
Mort pour la France

Joseph Tardieu


Eduardo van den Eynde Ceruti (Santander, Cantabria, 26 de octubre de 1959-24 de septiembre de 2020) fue un historiador y político español que desempeñó la función de diputado y portavoz del PP en el Parlamento de Cantabria.

Biografía
Se licenció en Geografía e Historia por la Universidad de Valladolid, realizando diversas excavaciones arqueológicas y publicaciones en revistas especializadas.

Fue director del Servicio Cántabro de Empleo del Gobierno de Cantabria durante tres legislaturas, entre 1999 y 2003 y entre 2007 y 2020 fue diputado en el Parlamento de Cantabria. Posteriormente, desempeñó la función de portavoz parlamentario del Partido Popular de Cantabria y la presidencia de la Comisión de Innovación, Industria, Turismo y Comercio. También fue miembro del Comité ejecutivo, siendo vicesecretario de Comunicación.

Fuera de la política fue uno de los fundadores del Instituto de Prehistoria y Arqueología de Sautuola. Ocupó el cargo de director de excavaciones en yacimientos arqueológicos al tiempo que publicó diferentes artículos arqueológicos y sobre el patrimonio.

Falleció el 25 de septiembre de 2020 a causa de un cáncer detectado en 2013.

Fue hermano del también político Arturo Van den Eynde.

Publicaciones

 Los niveles medievales del yacimiento de Camesa-Rebolledo: Apuntes sobre la más antigua ocupación medieval de Cantabria.  Sautuola: Revista del Instituto de Prehistoria y Arqueología Sautuola,  n.º 8, 2002.   ISSN-1133-2166.
 Miguel Ángel García Guinea y el Museo Regional de Prehistoria y Arqueología de Cantabriahistoria de una marginación, coedición con Regino Rincón Vila. Sautuola: Revista del Instituto de Prehistoria y Arqueología Sautuola, n.º 6, 1999. ISSN-1133-2166.
 Nuevos ejemplos de arte rupestre en el área geográfica de la antigua Cantabria: El abrigo de la Peña del Castillo, coedición con Regino Rincón Vila. Sautuola: Revista del Instituto de Prehistoria y Arqueología Sautuola, n.º 6, 1999. ISSN-1133-2166.
 Excavaciones arqueológicas en el yacimiento romano-medieval de Camesa-Rebolledo (Valdeola, Cantabria), co edición con Miguel Ángel García Guinea. Codex aquilarensis: Cuadernos de investigación del Monasterio de Santa María la Real,  0214-896X, n.º 4.
 Un ejemplo de integración de una necrópolis medieval sobre una estructura romana, coedición con Emilio Illarregui Gómez. Arqueología espacial, n.º 10, 1986, (Ejemplar dedicado a: Época romana y medieval),  ISSN-1136-8195

Referencias

Enlaces externos

 Obras y artículos publicados en Dialnet.
 Cargos y expedientes en el Parlamento de Cantabria.

Diputados del Parlamento de Cantabria
Políticos de España del siglo XXI
Historiadores de Cantabria
Políticos de Cantabria
Nacidos en Santander (España)
Fallecidos por cáncer de pulmón en España
Políticos del Partido Popular de Cantabria
Cántabros del siglo XX
Cántabros del siglo XXI

Eduardo van den Eynde


Le Zweigen Kanazawa (ツエーゲン金沢) est un club japonais de football basé à Kanazawa dans la préfecture d'Ishikawa. Le club évolue en J.League 2.

Historique
Fondé en 1956 sous le nom de Kanazawa Soccer Club. Il est devenu le nom actuel de l'équipe en 2006 et est entré dans la J.League en 2014 où ils finissent champion dès leur première saison et sont depuis en J.League 2.

Le nom de l'équipe est un mot inventé qui combine « Zwei » qui signifie « 2 » en allemand et « Gehen » qui signifie « avancer ». Le sens est que « l'équipe, la région et les supporters avanceront ensemble ». Le dialecte Kanazawa a aussi le sens de "fort!" Le motif de l'emblème est « Kuroyuri », une fleur de la préfecture d'Ishikawa. L'idée de viser à être un club qui représente la préfecture d'Ishikawa et une équipe aimée des citoyens de la préfecture est incluse.

Palmarès

Joueurs et personnalités du club

Entraîneurs
Le tableau suivant présente la liste des entraîneurs du club depuis 2009.

Effectif actuel
Mise à jour le 12 février 2022.

Bilan saison par saison
Ce tableau présente les résultats par saison du Zweigen Kanazawa dans les diverses compétitions nationales et internationales depuis la saison 2014.

Notes et références

Liens externes

Club de football au Japon
Club de football fondé en 1956

Zweigen Kanazawa


Porto Riko papağanı (Amazona vittata), papağangiller (Psittacidae) familyasından yalnızca Porto Riko'da bulunan yeşil bir papağan türü.

Alın çevresinde dar bir kırmızı band vardır. Vücudun üst ve altı yeşildir. Tüy üstleri siyah kumlu bir renktedir. Büyük el tüyleri açık mavidir. Kuyruk tüyleri, iç tarafta sarı benekli kırmızı, dış tarafta mavidir. 28-30 cm büyüklüğündedirler.

Dış bağlantılar

Amazon papağanları

Porto Riko papağanı


Jazvine (Radoboj), naselje u općini Radoboj, Hrvatska
 Jazvine (Busovača, BiH), naseljeno mjesto u općini Busovača, BiH

Jazvine


පළමුවන විජයබාහු  (  I වන විජයබාහු / මහා විජයබාහු / විජය බා )  ක්‍රි.ව. 1055 සිට 1110 දක්වා පොළොන්නරුව අග නගරය කර රාජ්‍ය කර වු ශ්‍රේෂ්ඨ සිංහල රජ කෙනෙකි. රාජ්‍ය ලේ උරුමය ඇතිව එතුමා උපන්නේය, එකල  ශ්‍රී ලංකාවේ කොටසක් ආක්‍රමණික ඉන්දියාවෙහි චෝල අධිරාජ්‍යයයන් විසින් පාලනය කරන ලදි.  1055 දි රුහුණ හෙවත් දක්කිණදේශයේ පාලනය බාර ගත් එතුමා පසුව වසර 17 ක දිගු සටන් මෙහෙයුමකින් පසු 1070 දි චෝල ආක්‍රමණිකයන් සම්පුර්ණයෙන්ම  ශ්‍රී ලංකාවේන් එලවා දැමිමට සමත් විය. සියවසකට පසු ශ්‍රී ලංකාව නැවත එක්සත් කිරිමට එමගින් එතුමාට හැකිවිය. එතුමාගේ පාලන කාලය තුල  බුද්ධ ධර්මය නැවත පිහිටුවිමටත් යුද්ධය නිසා විනාශ වු යටිතල පහසුකම්, වෙහෙර විහාර, ගොඩනැගිලි ආදිය අළුත් වැඩියා කිරිමටත් කටයුතු කරන ලදි.

මුල් කාලීන ජිවිතය
විජයබාහු , කිත්ති ( කීති ) යන නාමයෙන්  ක්‍රි.ව. 1039 දි  දක්කිණදේශයේ  රුහුණු රාජධානියේ උපත ලැබීය. එතුමා  රුහුණු පාලකයා වු මොග්ගල්ලාන රජු හා ලෝඛිත බිසවගේ පුතණුවන්ය. එකල ශ්‍රී ලංකාව දකුණු ඉන්දීය චෝල ආක්‍රමණිකයන්ගේ ග්‍රාහණයට නතු වුවත්  රුහුණ  සිංහල රජවරුන් විසින් චෝල පාලකයන්ට එරෙහිව  බලපෑම් කරමින්  පාලනය ගෙන යන ලදි. එතුමාට වයස 15 දි රුහුණේ  රාජ්‍යයත්වයට පත්විමේ අරමුණ ඇතිව  ආක්‍රමණිකයන්ගේ ප්‍රධානියෙකු වු ලෝකිස්සර පරාජය කරන ලදි. පසුව ක්‍රි.ව. 1055 දි  විජයබාහු නමින් රුහුණේ  රාජ්‍යයත්වයට පත්විය.
චෝල හමුදාවන් විජයබාහු  රජුගේ හමුදාවන්ට එරෙහිව නිතර  නිතර ප්‍රහාර එල්ල කලත් ඒවා මැඩපවත්වා,   ක්‍රි.ව. 1058 දි රුහුණ සම්පුර්ණයෙන්ම  දකුණු ඉන්දීය චෝල ආක්‍රමණිකයන්ගෙන් නිදහස් කර, සම්පුර්ණ රුහුණු පාලනය  එතුමාගේ යටතට ගැනිමට සමත් විය.

පොළොන්නරුව අල්ලාගැනිමේ පළමු වෑයම
රුහුණ ආරක්ෂිත ස්ථානයක් බවට පත්කිරීමෙන් අනතුරුව එකල අගනගරය වූ පොළොන්නරුව ආක්‍රමණය කිරීමේ පිපාසාවෙන් මඩිනු ලැබූ හෙතෙම 1066 දී පොළොන්නරුව වෙත තම මංගල ප්‍රහාරය මෙහෙයවා , මද කලෙකට එය තම ග්‍රහණයට නතු කරගත්තේය. එනමුදු දකුණු ඉන්දීය ආධාරයෙන් බල ගැන්වුනු සොලී(චෝල) හමුදා වන් නැවතත් ප්‍රහාර එල්ල කළෙන් විජයබාහු තෙම නැවත පසු බැස්සේය.
එසේ පසුබැස වාකිරිගල දී නැවත සංවිධානය වුනු විජයබාහු පොළොන්නරුව තම ග්‍රහණයට ගැනීමේ නැවුම් වෑයමක්  දියත් කළේය. එවිට පාලන බලය සඳහා සටන් වැදි වෙනත් පාර්ශවයන්  විසින් දියත් කළ කැරළි සඳහාද මුහුන දීමටද සිදුවිය.
ඒවාද විජයග්‍රහණය කළ විජයබාහු ස්වකීය හමුදාවන් පොළොන්නරුව නැවත ගැනීමේ අදිටනින් යුතුව මෙහෙයවුවද සොලීන් අතික්‍රමණය කිරීමට නොපොහොසත් වූයේය.

පොළොන්නරුවට දෙවනි වර පහර දීම

1069-1070 කාලය තුළ දකුණු ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩුවේ චෝල අධිරාජ්‍යයේ සිවිල් යුද්ධයක් ඇති වූ අතර එය රට කැළඹීමට ලක් විය.[12] පොළොන්නරුවේ චෝල හමුදාව අඩු වැඩි වශයෙන් හුදකලා වී සිටියදී විජයබාහුට නැවත ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට අවස්ථාවක් සලසා දෙමින්, චෝල අධිරාජ්‍යය තුළ ඇති වූ උත්සුකයන් ශ්‍රී ලංකාව කෙරෙහි අධිරාජ්‍යය අවධානය යොමු කිරීම වැළැක්වීය. බුරුමය, පාණ්ඩ්‍ය වැනි චෝළයන් පරාජය කිරීමට බොහෝ රාජධානිවල සහාය ඔහුට ලැබී ඇත.

වලවේ ගඟට දකුණින් පිහිටි මහානාගකුලයෙන් ආරම්භ වූ විජයබාහු පෙරමුණු තුනකින් පොළොන්නරුවට පහර දීමට ත්‍රිවිධ හමුදාවන් පිටත් කළේය. දකුණු ඉන්දියාවෙන් පැමිණෙන ඕනෑම ශක්තිමත් කිරීමක් සමඟ කටයුතු කිරීම සඳහා එක් හමුදාවක් රටේ බටහිර වෙරළ දිගේ මහාතිත්ත වරායට යවන ලදී. ඉන්පසුව, මෙම හමුදාවෙන් කොටසක් පොළොන්නරුව දෙසට ගමන් කර වයඹ දෙසින් ප්‍රහාර එල්ල කළ අතර අනෙක් කොටස ශක්තිමත් කිරීම් පැමිණීම වැළැක්වීම සඳහා වරායන් අල්ලා ගත්හ. නැඟෙනහිරෙන් පොළොන්නරුවට පහර දීමට මාගම හරහා නැඟෙනහිරෙන් දෙවන හමුදාවක් යවන ලදී. තුන්වන සහ ප්‍රධාන බලවේගය රජුගේ ප්‍රධානත්වයෙන් රට පුරා ඉදිරියට ගියේය. මෙම ත්‍රිවිධ හමුදාව විසින් වට කරන ලද පොළොන්නරුව විජයබාහු රජුගේ හමුදාව නගරයට ඇතුළු වීමට පෙර මාස හතක් වටලනු ලැබීය. 1070 දී විජයබාහු පොළොන්නරුවේ පාලකයා බවට පත් විය.[12][15] එකල ශ්‍රී ලංකාව හැඳින්වූයේ තම්බපන්නි යනුවෙනි.

රාජ්‍ය පාලනය

පොළොන්නරුව ජයග්‍රහණයෙන් පසු විජයබාහුට තවත් කැරලිවලට මුහුණ දීමට සිදු විය. 1072 හෝ 1073 දී රුහුණේ විජයබාහු ලෙස කිරුළු පැළඳ වසර දහඅටකට පසුව සහ වසර දාහතක් පැවති හමුදා මෙහෙයුමකින් පසුව සිදු වූ ඔහුගේ රාජාභිෂේකය ප්‍රමාද කිරීමට මෙය හේතු විය. පොළොන්නරුව "විජයරාජපුර" ලෙස නම් කර අගනුවර ලෙස තෝරාගෙන පොළොන්නරුව රාජධානියේ පළමු සිංහල රජු බවට විජයබාහු පත් විය. රාජාභිෂේක මංගල්‍යය පැවැත්වුණේ රටේ පැරණි අගනුවර වූ අනුරාධපුරයේ මේ සඳහා ඉදිකරන ලද මාලිගාවකයි.[16] විජයබාහු කන්නෝජ්හි ජගතිපාලගේ දියණිය ලීලාවතී තම බිසව ලෙස ගත්තේය. ඔහු කාලිංගයේ සිට තිලෝකසුන්දරී නම් කුමරිය සමඟ විවාහ වූයේද කාලිංගයන් සමඟ සබඳතා ශක්තිමත් කර ගැනීමේ අදහසිනි.

චෝල පාලන සමයේදී සහ යුද්ධ සමයේදී මෙරට බුද්ධාගමට බොහෝ දුක් විඳීමට සිදු වූ අතර බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා අඩු විය. බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ උපසම්පදාවට (පැවිද්දට) අවශ්‍ය වන පැවිදි භික්ෂූන් වහන්සේලා පස් නමක් මුළු රටේම සොයා ගත නොහැකි විය. රට තුළ බුදුදහම නැවත ස්ථාපිත කිරීම සඳහා විජයබාහු බුරුමයේ අනව්රහ රජුගෙන් උපකාර ඉල්ලා සිටියේය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස බුරුමයෙන් පැවිදි භික්ෂූන් වහන්සේලා ලංකාවට එවන ලදී. මෙම භික්ෂූන් වහන්සේ නවක භික්ෂූන් වහන්සේලා පැවිදි කරවා පිටකය ඉගැන්වීමෙන් බුදුදහම නැවත ස්ථාපිත කිරීමට උපකාර කළහ.[17] මෙයට අමතරව අතහැර දමා විනාශ වූ බෞද්ධ විහාරස්ථාන කිහිපයක් ද විජයබාහු විසින් පිළිසකර කළේය. බුදුන් වහන්සේගේ ශ්‍රී දළදා වහන්සේ වැඩම කිරීම සඳහා පොළොන්නරුවේ නව විහාරයක් ද ඉදිකරන ලදී. ත්‍රිපිටකයේ අර්ථකථනය වෙනස් වූ විට දෙරටේ භික්ෂූන් වහන්සේලා එකතු වී ධර්ම ග්‍රන්ථවල පිළිගත හැකි අනුවාදයක් ඇති කළ බව ඉතිහාසයේ සඳහන් වේ. එකිනෙකා.

විජයබාහු විසින් නව වැව් කිහිපයක් ඉදිකිරීමට අමතරව යුද්ධ සමයේදී විනාශ වූ රජරට වැව් ගණනාවක් ප්‍රතිසංස්කරණය කළේය. රට ප්‍රධාන වශයෙන් වී වගාව මත යැපුණු බැවින් රජරට ප්‍රදේශයේ මෙම වාරි පද්ධතිය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම රටේ සංවර්ධනයට වැදගත් විය.

1084/1085 දී පමණ බටහිර චාලුක්‍යයට යවන ලද විජයබාහුගේ සමහර තානාපතිවරුන්ට ඔවුන්ගේ හිරිහැරවලට ලක් වූ විට චෝල රාජධානිය සමඟ තවත් ආරවුලක් ඇති විය. කෙසේ වෙතත්, චෝල අධිරාජ්‍යයට එරෙහි තවත් යුද්ධයක් සඳහා රජුගේ තීරණය විජයබාහුගේ හමුදාවේ සේවය කළ වේලක්කාර කුලී හේවායන් ඔහුට එරෙහිව කැරලි ගැසීමට හේතු විය. කැරලිකරුවන් විසින් හමුදාපතිවරුන් කිහිප දෙනෙකු මරා දැමූ අතර රජ මාලිගය ගිනිබත් කරන ලදී. විජයබාහු නැවතත් වාකිරිගලට පලා ගිය නමුත් නැවත පොළොන්නරුවට පැමිණ කැරැල්ල මැඩ පවත්වමින් එය යළි අත්පත් කර ගත්තේය. කැරලි නායකයන් අල්ලා මරා දමන ලදී.

විජයබාහු ශ්‍රී පාදයට මාර්ග ඉදිකිරීම සහ වන්දනාකරුවන්ගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා අම්බලම නම් ගිමන්හල් තැනීම සම්බන්ධයෙන් ද ප්‍රසිද්ධය.[18] ඔහු වන්දනාකරුවන්ගේ සහ සිද්ධස්ථානයේ සේවය සඳහා ගම් සහ වගාවන් ද ලබා දුන්නේය. මෙය පළමුවන විජයබාහු රජු විසින් පිහිටි "අඹගමු" සෙල්ලිපියේ සටහන්ව ඇත.

ආශ්‍රිත
 අඹගමුව සෙල් ලිපිය
 මහාවංශය
 සිංහලේ රාජාවලිය
 ශ්‍රී ලාංකීය ඉතිහාසය
 විජයබාහු පාබල රෙජිමේන්තුව

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
රජවරු
ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරු
රජරට රාජධානිය

පළමුවන විජයබාහු රජ


Vladislav Nikolaïevitch Ierchov (en ), né le  à Naro-Fominsk, dans l'oblast de Moscou, est un officier de l'Armée de terre russe, commandant de la  interarmes du district militaire ouest depuis février 2019 et lieutenant-général depuis 2021.

Biographie
En 1992, il est diplômé de l'école militaire Souvorov de Moscou. De 1992 à 1996, Ierchov est cadet de l'École supérieure de commandement militaire de Moscou. De 2001 à 2003, il étudie à l'Académie interarmes des forces armées de la fédération de Russie. De 2010 à 2012, il est étudiant de l'Académie militaire de l'état-major général des forces armées de la fédération de Russie.

De 2012 à 2014, Ierchov commande la  de fusiliers motorisés de la Garde (unité militaire 12128, du village Totskoïe, dans l'oblast d'Orenbourg). Le , il reçoit le grade de major-général.

De 2014 à 2017, il est chargé de cours à l'Académie militaire de l'état-major général des Forces armées de la fédération de Russie.

De 2017 à 2019, Vladislav Ierchov est chef d'état-major, premier commandant adjoint de la  Interarmes du district militaire Sud.

Depuis février 2019, il commande la  interarmes du district militaire Ouest. Par décret du président de la fédération de Russie  du , il reçoit le grade militaire de lieutenant-général.

Il participe à l'invasion russe de l'Ukraine. Selon le journaliste ukrainien Roman Tsymbalyuk, en mars 2022, il a été démis de ses fonctions.

Décorations
 Ordre d'Alexandre Nevski
 Ordre de Joukov
 Ordre de Souvorov
 Ordre du mérite militaire
 Médaille Souvorov
 Récompenses départementales du ministère de la Défense de la Fédération de Russie

Notes et références

Étudiant de l'Académie militaire de l'État-major général des forces armées de l'Union soviétique
Naissance en septembre 1975
Lieutenant-général russe

Vladislav Ierchov


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Židovska općina Doboj

|-
!
!Osnovano1871.
PredsjednikDanijel Atias
SjedišteDoboj
DržavaBosna i Hercegovina
|}

Židovska opština Doboj je vjerska organizacija građana Bosne i Hercegovine židovskog podrijetla. Sjedište općine je u Doboju.

Povijest

Židovi koji su se nastanili na području Doboja osnovali su Židovsku općinu Doboj. Tijekom Drugog svjetskog rata, u vrijeme nacističke okupacije, skoro cjelokupno židovsko stanovništvo Doboja odvedeno je u logore iz kojih se nikada nisu vratili. Međutim, ne treba zaboraviti da su Židovi kroz povijest ostavili veliki trag na području grada Doboja. Dali su nemjerljiv doprinos u razvoju gospodarstva, kulture, zdravstva, trgovine i zanatske djelatnosti. Prvi dobojski liječnik bio je Židov Simon Levi. Liječnik Rihard Skuteski je osnovao prvo pjevačko društvo u Doboju 1927. godine. Supruga Skuteskog, bila je prva dobojska medicinska sestra. Prvi veterinar koji se spominje u povijesti Doboja bio je Leopold Kalc 1920. godine, dok su braća Pesah prvi dobojski trgovci koji su otvorili robnu kuću. Židovi su bili vlasnici i prve dobojske banke i tiskare, koju je vodio Moric Trinki. Prvi odvjetnik u gradu bio je Emil Rubinštajn.

Židovska općina Doboj
Židovska općina u Doboju je osnovana 1871. godine i od tada neprekidno djeluje u tom gradu. Danas je Židovska općina u Doboju malobrojna zajednica u odnosu na druge konfesije, a pored Doboja, dio građana židovske pripadnosti živi u Tesliću, Bosanskom Šamcu i Derventi. Općina je usmjerena na očuvanje judaizma, tradicije i židovskog identiteta u Bosni i Hercegovini, kao i prema promociji i očuvanju mira, kulturne i gospodarske suradnje među svim narodima u Bosni i Hercegovini. Financira se uglavnom pomoću su članarina, pomoći Židovskog društvenog fonda, grantova ministarstava i Vlade entiteta Republika Srpska, grada Doboja, međunarodnih donatora i dobrovoljnih priloga.

Židovska općine u Doboju ima predsjednika, skupštinu, upravni odbor, nadzorni odbor, generalnog tajnika, vjersku službu, te sud časti koji čine stub organizacije i koji se brinu o dignitetu Židovske općine u Doboju.

Dobojska sinagoga
Prvi židovski dom sa sinagogom u Doboju podignut je 1874. godine, a uništen je 1942. godine, tokom Drugog svjetskog rata. Pronađena su jedino ulazna vrata koja danas stoje kao simbol sjećanja u dvorištu novoizgrađene dobojske sinagoge. Današnja dobojska sinagoga osveštana je u studenome 2003. godine, nakon rekonstrukcije obiteljske kuće Aleksandra Vrhovskog i Ota Kalamara izgrađene 1922. godine i dobila je naziv "Bet Shalom" (hebr.: Kuća mira). Pored sinagoge, u objektu djeluje Židovski kulturni centar i Židovska općina u Doboju.

Izvori

Vanjske poveznice
 Židovska općina u Doboju, Doboj

Doboj
Židovi u Bosni i Hercegovini

Židovska općina Doboj


බදු නීතිය යනු ආර්ථික කටයුතු වලදී රජය මඟින් අයකරන බදු පළිබඳ ව විස්තර කරන සංග්‍රහගත කරන ලද නීති පද්ධතියි.

බදු අයකිරීමේදී සලකාබලන ප්‍රධාන කරුණු

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ බදු අයකිරීමේ දී මූලික වශයෙන් බදු අය කරන්නේ ආදායම, ලැබූ ප්‍රාග්ධනය, විශ්‍රාමික ගිණුම්, ඉඩකඩම්, තෑගි, සංස්ථා සහ හවුල් ව්‍යාපාර හෝ විශේෂිත ආයෝජන නිෂ්පාදන හෝ මාදීලි සලකා බලාය.

නීති විද්‍යාල තුළ බදු නීති අධ්‍යයනය

බදු නීතිය නීති විද්‍යාල තුළ "අතුරු නීති විශේෂයක් ලෙස ද විශේෂඥ විෂය  ක්ෂේත්‍රයක් ලෙස ද හැදෑරිය හැකිය. බදු නීතිය පිළිබඳ විශේෂඥයින් බොහෝවිට උපදේශන කාර්යයන් සඳහා බඳවා ගන්නා ලබනු අතර නඩුකීම සඳහා ද සම්බන්ධවන අවස්ථා ද ඇත.  ඇමරිකානු නීති ශිෂ්‍යයන් හට තම අභිමතය පරිදි උපාධිය අරමුණු කරගෙන තිබෙන විෂය පථයක් තෝරා ගත හැකි වේ. මේනිසා ඔවුනට නීති ආචාර්යය උපාධියට සහ නීතිඥ මණ්ඩලයට බඳවා ගැනීමේ විභාගයට පෙර ෆෙඩරල් රාජ්‍යය බදු අයකිරීම, ඉඩකඩම් සහ තෑගි බදු සහ අනුප්‍රාප්ත නීතියට අවස්ථාව සැලසේ.

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය තුළ ඉතා උසස් විශේෂඥ නීති උපාධි වැඩසටහන් ගණනාවක් ම දක්නට ලැබේ. මේවායින් බොහෝමයකදීම දේශීය සහ ජාත්‍යන්තර බදු අයකිරීම් පිළිබඳ වැඩි අවධානයක් යොමු කිරීමට අවස්ථාව සැලසේ. උපාධි අපේක්ෂකයින් මෙම විශේෂඥ නීති උපාධි හැදෑරීම සඳහා ඇමරිකානු නීතීඥ සංගමයේ අනුමැතිය ලත් නීති විද්‍යාලයකින් තම නීති උපාධිය හදාරා තිබිය යුතුය.

ව්‍යාපාර පාසල් තුළින් බදු නීති අධ්‍යයනය

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය තුළ බලය ලත් ව්‍යාපාර පාසල් ගණනාවක් ම ඇත. මෙම උපාධි පාඨමාලාවන් බදු නීති සම්බන්ධ විශේෂඥ උපාධි මට්ටම දක්වා අධ්‍යාපනය ලැබීමට අවස්ථාව සලසා ඇත. තවද ගිණුම්කරණ පාඨමාලාවන් මඟින් සහතික ලත් රාජ්‍යය ගණකාධිකාරී තනතුරක් දක්වා අධ්‍යාපනය ලැබීමට අවස්ථාව සැලසේ.

සටහන්

නීතිය

බදු නීතිය


A seguir está uma lista abrangente de lançamentos da gravadora de pop britânico e de música eletrônica PC Music.

Lançamentos

Notas

Todos os lançamentos estão disponíveis em serviços de streaming, exceto os seguintes com essas notações:

  significa um lançamento exclusivo do SoundCloud
  significa um lançamento exclusivo do Youtube
  significa um lançamento exclusivo do Bandcamp

Ligações externas
 Catálogo da PC Music
 Discografia da PC Music no Discogs

Discografia da PC Music


Wilhelm Ludwig Hertz (né le  à Hambourg et mort le  à Berlin) est un libraire et éditeur berlinois.

Biographie
Le fils d'Adelbert von Chamisso et de Marianne Hertz  étudie au lycée de Friedrichswerder à Berlin et veut en fait être peintre. Au lieu de cela, en 1840, il fait son apprentissage de libraire chez Stange à Berlin, puis chez Friedrich Johannes Frommann à Iéna. En 1844, il travaille chez ,  &  à Hambourg en tant qu'assistant. En 1847, Wilhelm Hertz épouse sa cousine Fanny (1826-1913) à Hambourg et rachète la même année la librairie Besser à Berlin. En 1848, leur fils Hans Adolf est né.

Dans les décennies suivantes, Wilhelm Hertz publie - outre des ouvrages scientifiques - Theodor Fontane, Emanuel Geibel, Gottfried Keller, Julian Schmidt, Herman Grimm et son ami Paul Heyse. Wilhelm Hertz publie plus d'un millier de titres. Un seul exemple : en 1893, le roman d'Ursley est publié par la maison d'édition, qui connaît un succès en termes d'éditions ultérieures. C'est la première grande œuvre en prose de Ricarda Huch, .

En 1879, Wilhelm Hertz dirige l', dont il est membre depuis 1854.

En 1875, son fils Hans Adolf Hertz devient associé de la librairie Besser. Après la mort de son fils en 1895, Wilhelm vend Hertz au successeur de  à Stuttgart.

Wilhelm Hertz est inhumé dans l'ancien cimetière Saint-Matthieu à Berlin-Schöneberg. Sa tombe est dédiée à la ville de Berlin comme tombe d'honneur depuis 1984.

Par le mariage de sa fille Emma Hertz en 1879, il est le beau-père de l'éditeur berlinois . Le philologue classique  est son frère.

Bibliographie

 Rudolf Schmidt: Deutsche Buchhändler. Deutsche Buchdrucker. Band 3. Berlin/Eberswalde 1905, S. 431–33: Online-Version
 Michael Davidis: Der Verlag von Wilhelm Hertz. Beiträge zu einer Geschichte der Literaturvermittlung im 19. Jahrhundert, insbesondere zur Verlagsgeschichte der Werke von Paul Heyse, Theodor Fontane und Gottfried Keller. Buchhändler Vereinigung, Frankfurt am Main 1982,
 : Adelbert von Chamisso
 : Einhundert Jahre. Zur Geschichte eines Gebäudes 1913–2013. Berliner Wissenschafts-Verlag, Berlin 2013,

Liens externes

 Portrait à l'Europeana

Références

Éditeur prussien
Libraire du XIXe siècle
Naissance en juin 1822
Naissance à Hambourg
Décès en juin 1901
Décès à Berlin
Décès à 78 ans

Wilhelm Ludwig Hertz


Mousson tropicale ()  est un film britannique réalisé par Hong Khaou, sorti en 2019.

Synopsis
Kit, un jeune britannique d'origine vietnamienne, retourne dans son pays natal pour la première fois depuis plus de trente ans. Il n'avait que six ans quand lui et sa famille ont fui Saïgon comme boat-people après la guerre du Viêt Nam. Ne connaissant plus ce pays et incapable de parler sa langue maternelle, Kit se lance dans un voyage personnel de Saïgon à Hanoï à la recherche d'un endroit où disperser les cendres de ses parents. En chemin, il renoue avec son ami d'enfance, Lee, et tombe amoureux de Lewis, un Américain dont le père a combattu pendant la guerre.

Fiche technique
 Titre original :
 Titre français : Mousson tropicale
 Réalisation et scénario : Hong Khaou
 Musique : John Cummings
 Photographie : Benjamin Kracun
 Montage : Mark Towns
 Production : Tracy O'Riordan
 Sociétés de production : BloomerApp Media Production, BBC Films, Moonspun Films et Sharp House
 Pays de production :  et
 Genre : drame et romance
 Durée : 85 minutes
 Dates de sortie :
Tchéquie :  (festival international du film de Karlovy Vary)
Royaume-Uni :

Distribution
 Henry Golding : Kit
 Parker Sawyers : Lewis
 David Tran : Lee
 Lam Anh Dao : la mère de Lee
 Ho Nhi : Katie
 Phan Bao Ngoc : Tran
 Molly Harris : Linh
 Olivia Hearn : Sophie
 Edouard Leo : Stephane
 Le Hoang Minh : le père de Linh
 Dinh Xuan Va : la mère de Linh
 Peter Phan : Duc
 Nicola Taggart : Heather
 Do Phan Anh : Bruce

Distinctions

Nominations

 Festival international du film de Karlovy Vary 2019 : nommé pour le globe de cristal du meilleur film
 Festival international du film d'Athènes 2019 : nommé pour la meilleure image
 GLAAD Media Awards 2021 : nommé pour le film remarquable à diffusion limitée
 Chlotrudis Award de la meilleure photographie 2021 : nommé pour le travail de Benjamin Kracun

Accueil
Le film a reçu un accueil favorable de la critique. Il obtient un score moyen de 69 % sur Metacritic.

Pour le site Abus de ciné, la relation entre Kit et Lewis ajoute .

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 2019
Film hongkongais sorti en 2019
Film dramatique britannique
Film dramatique hongkongais
Film romantique britannique
Film romantique hongkongais
Film britannique sur l'homosexualité masculine
Film hongkongais sur l'homosexualité masculine
Film de la BBC
Film se déroulant au Viêt Nam

Mousson tropicale


El apellido Pazos es originario de Galicia, en España. Presente hoy en la península ibérica y también en Hispanoamérica.

Significado

El vocablo pazo es un cognado de palacio, pues procede del latín palatiu(m).
Con ese vocablo -aunque más corrientemente utilizada en su forma plural, los pazos-, se denomina en Galicia a la vivienda hidalga de carácter palaciego. Si bien existen ejemplos más antiguos, este tipo de construcción se difunde una vez concluidas las refriegas señoriales del , cuando la nobleza reemplaza la torre -de carácter eminentemente defensivo- por los más confortables pazos, algunas veces adosado a la vieja torre. Como vivienda de las familias nobles los pazos se encuentran habitualmente blasonados.

Si bien corresponde a un tipo de arquitectura propia del ámbito rural, conforme el carácter rural de la antigua nobleza, también existen ejemplos urbanos.

El significado del apellido sería palacios, o en algunas de sus variantes, del palacio.

Apellido toponímico

Este apellido es considerado de carácter toponímico.

El pazo da lugar a numerosos topónimos gallegos, tales como Pazos de Borbén, Pazos de Borela o Pazos de Reis, tres localidades de la provincia de Pontevedra. Sin embargo no siempre existe constancia de que algún pazo hubiese dado origen al topónimo, lo cual plantea un interrogante, cuestionando el carácter toponímico del apellido.

A su vez estos topónimos -o el pazo mismo- dan lugar a varios antropónimos, tales como Pazos (palacio) pero el apellido se vuelve indiscutidamente toponímico en alguna de sus diversas variantes, tal como Dopazo (del palacio).

Estos antropónimos se vuelven nuevamente topónimos en algunas localidades americanas, como el caso de Pazos Kanki, localidad de la Provincia de Buenos Aires, Argentina, que recuerda la memoria de Vicente Pazos Kanki, sacerdote altoperuano que tuvo participación en la Revolución de Mayo, o en calles de la Ciudad de Buenos Aires, como José Pazos, calle que honra a un militar muerto durante las Invasiones Inglesas, o José Barros Pazos, jurisconsulto y rector de la Universidad de Buenos Aires.

Variantes

 La forma más difundida es el plural Pazos. En España llevan el apellido Pazos 11.129 personas.

 La forma singular Pazo tiene menor difusión. En España llevan el apellido Pazo 2.120 personas.

 La forma Dopazo (del palacio) suma 1.985 personas en España.

 La forma Opazo (el palacio) es la menos difundida; suma 303 personas.

Distribución

Por la distribución geográfica del apellido se infiere que se trata de un apellido eminentemente gallego, aunque sólo el 0,5436% de la población gallega lleva este apellido.

Residen en Galicia:

 El 67% de quienes en España se apellidan Pazos.
 El 62% de quienes en España se apellidan Pazo.
 El 78% de quienes en España se apellidan Dopazo.
 El 39% de quienes en España se apellidan Opazo.

Pazos (Palacios)
El 62% de quienes se apellidan Pazos se concentra en las provincias de La Coruña (32%; 3.573 personas) y Pontevedra(30%; 3.339 personas). Considerada la población de cada provincia los apellidados Pazos de Pontevedra representan el 3,799 por mil superando a La Coruña, en la que los Pazos representan el 3,296 por mil. Los Concellos con mayor concentración son Pontevedra (1.412 individuos) y La Coruña (1.177 individuos). Cotobade registra la mayor concentración porcentual de Pazos, alrededor del 80%, y posiblemente se encuentre aquí uno de los orígenes primigenios de este apellido.
Es notable la poca presencia del apellido en Orense (4%, 453 individuos) y su irrelevancia en Lugo (1%; 128 individuos), en ambos casos inferior al de otras provincias no gallegas (Andalucía 8%, 979 personas; Comunidad de Madrid 4%, 512 personas), a las que habría llegado con la emigración

Pazo (Palacio)
La forma Pazo suma 2.120 individuos en España, de los cuales 50% residen en Pontevedra, 10% en La Coruña y 2% en Orense. En Lugo es irrelevante.

Dopazo (Del Palacio)
La forma Dopazo suma 1.985 personas en España, el 78% en Galicia, el 36% en Pontevedra, 24% en La Coruña y 16% en Orense. También irrelevante su presencia en Lugo.

Opazo (El Palacio)
La forma Opazo suma apenas 303 personas, 38% en Orense, 1% en La Coruña pero 8% en Extremadura. Por su escasa presencia en otras provincias, gallegas y no gallegas, esta forma podría ser de origen orensano, quizás distinto al de las otras variantes que tienen una marcada presencia en Pontevedra.

En América
El apellido pasó a Hispanoamérica con la Conquista y al Río de la Plata también con la Gran Inmigración que se produjo entre la segunda mitad del  y la primera del XX.

La guía Telecom 2010/11 de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires consigna 276 abonados con el apellido Pazos y 46 con el apellido Pazo.

En Buenos Aires el apellido es tradicional. Durante las Invasiones Inglesas actuaron dos militares con este apellido, José, edecán de Javier de Elío, caído en acción, y Ramón, ayudante del virrey Santiago de Liniers. En honor de José fue designada con el nombre Pazos a las hoy calles Uruguay y San José, entre 1808 y 1822; en 1944 le fue restituido el homenaje en una calle del barrio porteño de Nueva Pompeya. Udaondo consigna una biografía de Ramón Pazos.

También en Nueva Pompeya nace una calle que honra a José Barros Pazos, jurisconsulto, rector de la Universidad de Buenos Aires y presidente de la Corte Suprema de Justicia, y que discurre por las comunas 4, 7 y 8.

Nobiliario
No hay registro de nobles titulados con este apellido, por lo cual los eventuales linajes nobles corresponden a hidalgos de sangre, o sea miembros de la pequeña nobleza. Sin embargo no todos los apellidados Pazos deben reputarse de origen noble.

Existen probanzas de nobleza en la Real Chancillería de Valladolid y una de 1611 en la Orden de Santiago.

Un linaje hidalgo corresponde al de Pazos de Probén. Carlos Barros, de la Universidad de Santiago de Compostela, presentó una ponencia en la asamblea de la Sociedad Española de Estudios Medievales celebrada en Betanzos del 13 al 17 de julio de 1987, titulada Cómo vive el modelo caballeresco la hidalguía gallega bajomedieval: los Pazos de Probén.

Existen varias armas relacionadas con este apellido:
 En campo de oro dos bandas de gules; bordura de sinople con una cruz llana de oro, en lo alto, y cinco veneras de plata.
 En campo de azur, un brazo armado, de plata, con una espada desnuda en la mano que le entra por la boca a un león al natural, superado de una estrella de oro. (En algún caso el león es reemplazado por una sierpe)
 En campo de azur un sol alado, de oro.
 En el Río de la Plata, escudo cuartelado, 1° y 4° las descritas en primer término, 2° y 3° en campo de gules seis bezantes, de oro, en dos palos (otras veces partido y mantelado, y en el mantel las figuras de la bordura).

Notas y referencias

Apellidos de Galicia
Familias de Argentina
Familias nobiliarias de España

Pazos (apellido)


Carlos Alberto Vela Garrido (n. 1 martie 1989) este un fotbalist mexican care joacă pe postul de mijlocaș sau atacant la clubul LA FC în MLS și la echipa națională de fotbal a Mexicului.

Statistici carieră

Club

Internațional

Goluri internaționale
Goluri pentru naționala Mexicului.

Palmares

Internațional
Mexic U-17
Campionatul Mondial FIFA U-17: 2005

Mexic
CONCACAF Gold Cup: 2009, 2015
CONCACAF Cup: 2015

Individual
Gheata de Aur la Campionatul Mondial FIFA U-17 (1): 2005
Jucătorul anului la Real Sociedad (2): 2011–12, 2013–14
Jucătorul lunii în La Liga (2): decembrie 2013, noiembrie 2014

Referințe

Legături externe

Real Sociedad official profile
BDFutbol profile

2010 FIFA World Cup profile

Nașteri în 1989
Atacanți
Fotbaliști ai Premier League
Fotbaliști ai Arsenal FC
Fotbaliști ai cluburilor din Anglia
Fotbaliști ai cluburilor din Spania
Fotbaliști mexicani
Fotbaliști internaționali mexicani
Mexicani expatriați
Mexicani în viață
Oameni din Cancún
Spanioli în viață
Cetățeni naturalizați în Spania
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2010
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2018

Carlos Vela