Afrika (, , ), yüzölçümü ve nüfus yoğunluğu açısından dünyanın en büyük ikinci kıtasıdır. Kendisine bitişik kabul edilen adalar ile birlikte 30,8 milyon km²'lik alanı ile dünya yüzölçümünün %6'sını ve dünya üzerindeki toprakların %24,4'ünü kapsar. 1 milyar kişilik nüfusuyla dünya nüfusunun %15'ini barındırır. Afrika, kuzeyde Akdeniz, güneyde Hint Okyanusu, batıda Atlas Okyanusu, doğuda Sina Yarımadası, Kızıldeniz ve Süveyş Kanalı ile çevrelenmiştir. Madagaskar'ı ve çeşitli takımadaları bünyesinde barındırır. Kıtada 54 adet diplomatik olarak tanınmış bağımsız devlet, dokuz bölge ve 3 adet de sınırlı tanınmış devlet bulunur.

Tüm kıtalar arasında en fazla genç nüfus Afrika'da bulunmaktadır. Afrikalıların %50'si 19 yaşının altındadır. Cezayir yüzölçümü olarak Afrikanın en büyük ülkesiyken, nüfus anlamında en büyük ülke ise Nijerya'dır. Özellikle Doğu Afrika'nın, insanoğlunun başlangıç noktası olduğu kabul edilir. Erken dönem büyük insansı maymunların yanı sıra, geç dönemdekileri yedi milyon yıl öncesinde olan Sahelanthropus tchadensis, Australopithecus africanus, A. afarensis, Homo erectus, H. habilis ve H. ergaster gibi türlerin evrimleşmesiyle oluştuğu kanıtlanan Homo sapiens yani modern insana dair bundan 200.000 yıl öncesine ait bulgular Etiyopya'da bulunmuştur. Afrika, çok çeşitli iklim bölgeleri bulunan ekvatorun her iki yanında ve dünya üzerinde her iki iklim kuşağında da bulunan tek kıtadır.

Afrika etnik, kültür ve dil olarak çok büyük bir çeşitliliğe ev sahipliği yapar. 19. yüzyıl sonlarında Avrupa ülkeleri tarafından sömürge haline getirilmiştir. Afrika'nın modern devletleri 20. yüzyıldaki dekolonizasyon sürecinden sonra ortaya çıkmıştır. Afrika ülkeleri kısmen 1881-1914 yıllarındaki Afrika Talanı sırasında şekillenmiştir.

Etimoloji
Afrika adı, Kartaca'ya ilk defa ayak basan Romalılarca "Afri" veya "Africani" denilen oymakların adından esinlenerek verilmiştir. Bu adın yerel Libya kabilelerini betimlemek için kullanıldığı düşünülse de, genellikle Fenikecede kullanılan afar yani toz kelimesi ile bağlantılıdır. Ancak 1981 yılında yapılan bir hipoteze göre bir Berberi kelimesi olan ve "deve" anlamına gelen ifriden gelir. Aynı kelime kuzeybatı Libya'da bulunan, orijinal ismi Yafran (veya Ifrane) olan aynı zamanda Trablusgarb ve Cezayir dolaylarındaki Banu Ifran kabilesine verilen isimdir.

Roma hâkimiyetindeyken Kartaca, bugün Libya'nın sahil kesimleri dolaylarındaki Afrika Pronconsularis eyaletinin başkentiydi. Latin son eki "-ica" bir alanı tanımlamakta kullanılır.

Antik Romalılara göre, Asya kelimesi Mısır'ın doğusunda kalan Anadolu ve ötesini ifade ederken, Afrika kelimesi Mısır'ın batısını tanımlamak için kullanılmaktaydı. Bu keskin çizgi Yunan coğrafyacı Ptolemy (85-165 MÖ) tarafından belirlenmiştir.

Diğer etimolojik hipotezler ise;
 Birinci yüzyıl Yahudi tarihçisi Flavius Josephus tarafından İncil Yaradılış 25:4'te ileri sürülen görüşe göre Afrika adı Libya'yı istila ettiği söylenen İbrahim peygamberin torunu Epher tarafından verilmiştir.
 Sevillalı Isıldore'in Etymologiae isimli eserinde belirttiğine göre Afrika adı Latin kökenli aprica, yani "güneşli" anlamına gelen kelimeden gelmektedir.
 Massey'in 1881 yılında ortaya attığı teze göre Afrika kelimesi, Mısır dilindeki af-rui-ka cümlesinden gelmektedir. Bunun anlamı "Ka'nın ağzına doğru dönmek" manasına gelir. Mısır felsefesinde "Ka", her insanın içinde olduğuna inanılan hayat özüdür ve "Ka'ya doğru dönmek", doğum yerine başlangıç yerine dönmek manasına gelir. Afrika, Mısırlılar için, soylarının geldiğine inanılan başlangıçtır.
 Michèle Fruyt tarafından ortaya atılan bir diğer hipoteze göre, İtalya'da bulunan Umbria bölgesi kökenli "yağmurlu rüzgâr" anlamına gelen Latinceyle bağlantılı "africus" yani "güney rüzgârı" kelimesinden gelmektedir.

Tarih

Tarih Öncesi

Afrika, birçok paleoantropolog ve arkeolog tarafından Dünya üzerinde insanlarca yerleşilmiş ilk yer olarak kabul edilmiştir. 20. yüzyılın ortalarındayken antropologlar, en erkeni yedi milyon yıl öncesine ait olduğu düşünülen birçok fosil kanıtı keşfetmişlerdi. Bunlar arasında Ardipitecus, Australopithecus ve Homo türlerindeki insan ataları yer almaktadır. Afrika arkeolojisinde dönemler Erken, Orta ve Geç Taş Çağları olmak üzere üçe ayrılır. Tüm insanlığın tarih öncesi gibi, Afrika'nın tarih öncesinde de ulus devletler mevcut değildi. Bunun yanında Khoi ve San gibi avcı ve toplayıcı grupların yerleşik hayata geçtiği görülür.

Buzul Çağı'nın bitmesiyle, yani MÖ 10.500 civarlarında, Sahra yeşil ve bereketli bir vadiydi. Ancak MÖ 5000 civarlarında iklimi kuraklaştı ve Sahra bölgesi oldukça sıcak ve kavurucu bir hal aldı. Bu sebepten Sahra bölgesindeki nüfus, Nil nehri bölgesine doğru yürüyüşe geçti. Bu insanlar bu bölgede sürekli ve yarı sürekli olarak yerleşime geçmeye başladılar.

Afrika'da büyükbaş hayvanların evcilleştirilmesi tarımdan daha önce olmuştur. Aşağı yukarı MÖ 6000'de Kuzey Afrika'da büyükbaş hayvanlar çoktan evcilleştirilmişti. Nil - Sahra bölgesinde insanlar birçok hayvanı evcilleştirdiler. Bugünkü Cezayir'den Nubiya'ya kadar olan bölgede eşek ve vida boynuzlu keçiler de evcilleştirilmekteydi. MÖ 4000'e geldiğimizde, Sahra'nın iklimi çok hızlı bir şekilde kuraklaşmaya başladı. Bu iklim değişikliği bölgedeki göllerin ve nehirlerin büyük oranda küçülmesine ve büyük çapta çölleşmeye yol açtı. Bu durum elverişli arazi miktarının azalmasına ve tarım ile uğraşan kesimin Batı Afrika'ya doğru göç etmesine neden oldu.

MÖ birinci milenyumda, demir işlemeciliği Kuzey Afrika'da başladı ve ardından Sahra altı Afrika'ya doğru hızla yayıldı. MÖ 500'e gelindiğinde Batı Afrika'da metal işçiliği olağan hâle gelmişti. M.S. ilk yüzyıla kadar diğer bölgeler demir işçiliği hakkında herhangi bir şey bilmemesine rağmen, Batı ve Kuzey Afrika'da demir işlemeciliği o tarihten 500 yıl öncesinde bile kullanılıyordu. MÖ 500'lere ait Mısır, Kuzey Afrika, Nabiya ve Etiyopya'dan gelmiş bakır objeler, Batı Afrika'daki kazılarda bulunmuştur. Bu durum Sahra ötesi ticaret ağının bu tarihlerde kurulmuş olduğunu göstermektedir.

Erken Medeniyetler

MÖ 3300'ler civarında, Antik Mısır'da Firavun medeniyetindeki okur yazarlığın yükselişiyle birlikte Kuzey Afrika'daki ilk tarihsel kayıtlar ortaya çıkmıştır. Dünyanın en erken ve en uzun süreli yaşayan medeniyetlerinden biri olan Antik Mısır, MÖ 330 yılına kadar çevresindeki diğer bölgeleri de etkiledi.

Afrika'nın Avrupalılarca keşfi, Romalılar ve Antik Yunan ile birlikte başlamıştır. MÖ 322'de Büyük İskender Mısır'ı Pers işgalinden kurtardı ve burada, ölümünden sonra Ptolemaios Krallığı'nın başkenti olacak olan İskenderiye'yi oluşturdu. Roma İmparatorluğu'nun Akdeniz şeridi boyunca Kuzey Afrika'yı fethinin ardından bölge, hem ekonomik hem de kültürel olarak Roma sistemine dâhil olmuştur. Roma yerleşkeleri bugünkü modern Tunus'ta ve o hat boyunca ortaya çıkmıştır. Bölgede Hristiyanlığın yayılması da MS 340'lı yıllara kadar sürmüştür.

7. yüzyılın başlarında Hilâfet önce Mısır'a girdi ve ardından da Kuzey Afrika'ya yayıldı. Kısa dönemde, yerel Berberi kabileleri Müslüman Arap kabileleriyle bütünleştiler. Emevilerin başkenti olan Şam 8. yüzyılda düşünce, İslami merkez Akdeniz'de kayarak Kuzey Afrika'daki Kayravan'a geçmiştir.

9. ve 18. yüzyıllar arası

Kolonileşme dönemi öncesi Afrika'da takriben 10.000'den fazla farklı devlet ve politika, pek çok kurum ve kurallara göre nitelendirilmiştir. Bunların içerisinde Buşmalar gibi küçük avcı toplayıcı gruplar, Bantu dillerini konuşan daha büyük ve yapılanmış aile klanları, çok daha büyük olan Afrika Boynuzu'ndaki klanlar ve bunun yanında Akanlar, Yorubalar ve İbolar gibi otonom şehir devletleri veya krallıklardan oluşan birçok farklı oluşum mevcuttur. 9. yüzyılda Batı Afrika'dan gelen Hausa Krallığı gibi bir dizi hanedan devletleri, Sahra altı bölgesindeki savanaları aşarak bugünkü Sudan'ın ortalarına vardılar. Gana, Gao ve Kanem Krallığı bunların en güçlüleriydi. Gana 11. yüzyılda geri dönse de, Mali Krallığı Sudan'ın doğusunu 13. yüzyıla kadar muhafaza etti. Kanem Krallığı ise 11. yüzyılda İslamiyeti kabul ettiler.

Batı Afrika'nın ormanlık alanlarında, kuzeydeki Müslüman kabilelerin küçük etkisiyle birlikte yeni bağımsız krallıklar türedi. İboların kurduğu Nri Krallığı bunların ilkiydi. 9. yüzyılda ortaya çıkan Nri krallığı, günümüz Nijerya'sındaki en eski kabilelerden biridir. Bu kabileye ait ortaya çıkarılan bronz buluntular 9. yüzyıla aittir.

Ife kenti, tarihsel olarak Yorubalar tarafından kurulan ilk şehir devletlerden bir tanesidir. Başında "oba" denilen ve Yoruba dilinde "kral" anlamına gelen bir yönetici bulunur. Ife özellikle içerisindeki bronz işlemeleriyle birlikte Afrika'nın en önemli dini ve kültürel merkezlerinden birisidir.

Sahra'daki Berberi sülalesinden gelen Murabıtlar buradan yayılarak kuzeydoğu Afrika ve 11. yüzyılda İber Yarımada'sına kadar ulaşmıştılar. Ardından Banu Hilal ve Banu Malik gibi Arap bedevileri, Arap yarımadasından Mısır'a göç etmişlerdir. 11. ve 13. yüzyıl arasında gerçekleşen bu olay sonucunda Araplar ve Berberiler yerel kültürleri Araplaştırarak ve yerel kültürleri birleşik İslam kültürü ile emerek bölgede büyük değişikliklere yol açmışlardır.

Mali Krallığı'nın bozulmasını takip eden süreçte, Sonni Ali (1464-1492) adındaki yerel lider, Sahra ötesi ticaret ağını kontrol ederek Songhay İmparatorluğu'nu oluşturdu. Sonni Ali 1468'de Timbuktu'yu ve ardından 1473'te Djenne'yi kuşattı. Ticaret gelirleri ve Müslüman tüccarları örgütleyerek güçlü bir imparatorluk oluşturdu. Onun halefi Ture Muhammed(1493-1528) İslamiyeti resmî din hâline getirdi. 15. yüzyıla kadar, Hause Krallığı'na ait küçük şehirler bölgedeki ticaret ağında etkili olarak çeşitli taşımacılık ve üretim yaptılar.

Köle ticaretinin yükselişi

Kölelik, Afrika'da uzun süre uygulanmıştır. 7. ve 20. yüzyıl arasında Arap köle tüccarları yaklaşık olarak 18 milyon köleyi Afrika'dan Sahra ötesine ve oradan da Atlantik Okyanusu rotasını izleyerek sattı. 15. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar 7-12 milyon insan bu yolu izleyerek yeni dünyaya satıldı.

Batı Afrika'da, 1820'li yıllarda bu ticaretin reddedilmesinin ardından büyük ekonomik sorunlar görüldü. İngiliz Kraliyet Donanması'nın Batı Afrika'daki varlığının artışıyla birlikte, bu bölgedeki devletler yeni ekonomik sisteme dahil olmaya zorlandılar. Bu durum Avrupa ve Amerika'da kölelik karşıtı hareketlerin artışına ve köle ticaretinin büyük oranda düşmesine neden oldu. Batı Afrika'daki İngiliz birlikleri 1808 ve 1860 yılları arasında yaklaşık 1600 köle gemisine el koydu ve kaçırılmış olan 150,000 Afrikalıyı serbest bıraktı.

Bu eylemler aynı zamanda İngilizlerin kaçak köle ticaretini önleme çabalarının da bir sonucudur, hatta bu sebepten Lagos Kralı 1851'de İngilizler tarafından devrilmiştir. Böylelikle kölelik karşıtı sözleşmeler 50'den fazla Afrikalı ülkenin de imzasıyla kabul edildi.
Batı Afrika'nın büyük güçleri bu değişime uyum sağayabilmek için farklı yolları denemişlerdir. Bugün Batı Afrika'nın temel ihraç maddeleri olan kakao, hurma yağı, altın ve kereste ticaretinin başlangıcıdır.

Kolonileşme

19. yüzyılın sonrasında, Avrupa'nın emperyal güçleri kıta üzerinde büyük bir yarış içerisinde koloniler kurmak için mücadele ettiler. Bu süreçte Afrika'da sadece iki tane tam bağımsız devlet kalmıştı, Etiyopya ve Liberya. Mısır ve Sudan bu dönemde resmî olarak hiç kolonileşmedi fakat 1882'deki İngiliz işgaliyle 1922'ye kadar işgal altında kaldı.

Berlin Konferansı
1884-85'te toplanan Berlin Konferansı Afrika'nın etnik grupları için oldukça önemli bir dönüm noktasıdır. Belçika Kralı II. Leopold'un çağrısıyla ve Avrupa'nın Afrika üzerinde egemen olan güçlerinin katılımı ile toplanmıştır. Bu toplantı sonucunda Afrika üzerindeki mücadeleye bir son verilerek Afrika'nın politik bölgeleri ve nüfuz alanları kabul edildi.

Bağımsızlık mücadeleleri

Bağımsızlık mücadeleleri II. Dünya Savaşı'nın bitimine kadar sürdü ve bu mücadele sonunda hemen hemen tüm koloniler bağımsızlıklarını elde ettiler. Ancak II. Dünya Savaşı'ndan sonra büyük bir ivme kazandı. Özellikle büyük Avrupalı devletlerin geçirdikleri yıkıcı savaş sonrası bölgeye yeterince eğilememesi bu süreci hızlandıran en büyük etkendir. 1951'de Libya, İtalya'dan bağımsızlığını kazandı. 1956'da da Tunus ve Fas, Fransa'dan bağımsızlığı kazandılar. Mart 1957'de bu süreci Gana izleyerek Sahra Altı Afrika'da bağımsızlığını kazanan ilk devlet oldu. Sonraki on yılda ise diğer devletler sırasıyla bağımsızlıklarını kazandılar.

Özellikle Portekiz'in Sahra altı Afrika'dan çekilmesi 16. yüzyıldan 1975'e kadar sürmüştür. Rodezya, 1965'te tek taraflı olarak Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazandı. Ancak Rodezya, 1980'e kadar siyah milliyetçilerin gerilla savaşının beyaz azınlık yönetimini devirmesinin ardından Zimbabve olarak tanınabildi. Güney Afrika Cumhuriyeti'ndeki apartheid rejimi ise 1994'e kadar sürdü.

Kolonileşme sonrası

Bugün Afrika'da 54 adet bağımsız devlet var fakat bu devletlerin birçoğu özellikle istikrarsızlık, yolsuzluk, otoriter rejimler ve şiddet ile mücadele ediyor. Bu ülkelerin birçoğu başkanlık sistemi ile idare edilmekte. Ancak birçok ülkenin demokratikleşme süreçleri askerî darbeler, cuntalar ve askerî diktatörlüklerle sekteye uğramaktadır.

İstikrarsızlık, birçok etnik grubun marjinalize olmasına ve liderlerinin isteği doğrultusunda çeşitli gruplara eklenmesine yol açıyor. Birçok lider bu tarz şiddetlenen çatışmalardan nemalanmakta. Askerî gruplar birçok ülkede etkin bir şekilde yönetimde yer almakta. Afrika'da 1960 ve 1980 arasında 70'ten fazla darbe ve 13 ülke liderinin suikaste uğradığı görüldü. Avrupalı emperyalistlerce belirlenen sınırlar birçok ülke ve grup için sıkıntılar yaratmaya devam ediyor.

Soğuk Savaş sırasında Uluslararası Para Fonu bölgedeki istikrarsızlığı gidermeye yönelik çalışmalar yaptı. Bir ülke ilk defa bağımsızlığını kazandığında, iki süper güçten bir tanesi ile ittifak kurmaya çabalamıştır. Kuzey Afrika'daki birçok ülke Sovyet yardımlarından yararlanırken, Orta ve Güney Afrika Batı Bloku tarafından desteklendi.

Özellikle Etiyopa'da büyük bir açlık mevcut. Bazıları bu durumun Sovyet politikaları tarafından kötüleştirildiğini düşünmektedir. En kırıcı savaşlardan bir tanesi Kongo'da İkinci İç Savaş sırasında yaşanmıştır. 2008'de 5.4 milyon insan bu savaşta ölmüştür. 2003'ten beri süren Darfur'daki savaş büyük insanlık suçlarını içermektedir. 1994'te Ruanda'da yaşanan soykırım 800.000 insanın katledilmesiyle sonuçlanmıştır. Özellikle bu süreçte AIDS bölgenin mücadele ettiği en büyük sorunlardan bir tanesidir.

Bütün bunlara rağmen 21. yüzyılda yaşanan çatışmalar büyük bir azalma eğilimi göstermektedir. Angola'da yaşanan iç savaş 30 yıl sürdükten sonra 2002'de sona ermiştir. Bu azalma birçok yerde komünist düzendeki ekonomik yapılanmadan açık pazar ekonomilerine geçişi hızlandırmaktadır. Özellikle bölgede yaşanan istikrardaki yükselme Afrika ülkelerine yapılan dış yatırımları arttırmaktadır. Özellikle Çin Halk Cumhuriyeti bu yatırımlarda başı çekmektedir. 2011'de bazı Afrika ekonomileri en hızlı büyüyen ekonomilerden bazıları olmuştur. İletişim devriminin bölgede yoğunluk kazanması ile birlikte Afrika dünyayla bağlantı düzeyini gün geçtikçe arttırmaktadır.

Coğrafya

Afrika, Dünya'nın en büyük kara kütlesinden güneye doğru olan üç büyük çıkıntısından en büyüğüdür. Avrupa'dan Akdeniz ile ayrılan Afrika, kuzeydoğu ucunda  genişliğinde Süveyş Kıstağı ile Asya'ya bağlanmıştır (Süveyş Kanalı ile bölünmüştür).

Jeopolitik olarak, Mısır'ın Sina Yarımadası Süveyş Kanalı'nın doğusu da genellikle Afrika'nın bir parçası olarak kabul edilir.

Kıta doğuda Kızıldeniz ve Hint Okyanusu ile komşudur. Babülmendep Boğazı Arap Yarımadasına 18 km yaklaşır. Kıtanın güneyi yine Hint Okyanusu, batısı Atlas Okyanusu ile çevrilidir. Kıta kuzeybatıda Avrupa'dan 14 km genişliğindeki Cebelitarık Boğazı ile ayrılır.

Afrika kuzey-güney doğrultusunda Tunus'taki Beyaz Burun (37° 22' 20 K Paraleli) ile Güney Afrika Cumhuriyeti'ndeki Agulhas Burnu (34° 50'28 G Paraleli) arasında 8.025 km boyunda, doğu batı doğrultusunda ise; Somali'deki Ras Hafun Burnu (51° 25' 27 D Meridyeni) ile Senegal'deki Yeşil Burun Adaları (17° 31' 17 B Meridyeni) arasında 7.416 km genişliğindedir.

Afrika'nın kapladığı alan bakımından en büyük ülkesi Cezayir, en küçük ülkesi ise kıtanın doğusundaki Seyşeller takım adalarıdır. Ana karada ise en küçük yüzey alanı olan ülke Gambiya'dır.

Jeolojik olarak Arap Yarımadası,Zagros Dağları ve Anadolu platosunun birbirini tetiklemesi ile Afrika Platosu, Avrasya ile çarpışmaktadır. En yüksek noktası Kilimanjaro Dağı (5.895 m) olmakla birlikte en alçak noktası Assal Gölüdür (-156 m). Sahra Çölü hem tüm Afrika'nın hem de tüm dünyanın en büyük çölüdür. Hâlâ da genişlemeye devam etmektedir.

Afrika Levhası

Afrika Levhası, ekvator ve ana meridyen arasındaki büyük bir tektonik levhadır. Afrika kıtasının büyük bir kısmını ve kıta ile çevredeki çeşitli okyanus sırtları arasında uzanan okyanus kabuğunu kapsar. 60 milyon yıl ile 10 milyon yıl arasında Somali levhası, Doğu Afrika Yarığı boyunca Afrika plakasından yarılmaya başladı.

Afrika kıtası hem Afrika hem de Somali levhasının kabuklarından oluştuğundan, bazı literatürde Afrika Levhasını kıtanın bütününden ayırmak için "Nubya Levhası" olarak da bahsedilir.

Jeolojik olarak Afrika, Arap Yarımadası; İran'ın Zagros Dağları ve Afrika levhası'nın Avrasya ile çarpıştığı yer olan Türkiye'nin Anadolu Platosu'nu kapsar. Kuzeyindeki Afrotropikal bölge ve Saharo-Arap çölü bölgeyi biyocoğrafik olarak ve Afro-Asya dil ailesi ise dilsel olarak kuzey bölgesini birleştirir.

İklim

Afrika iklimi bölgeden bölgeye değişiklik göstermektedir. En yüksek tepelerinde yarı Arktik iklimi görülür. Kıtanın kuzeyinin büyük bölümü çöl ve kuraktır, orta ve güney bölgeleriyse savanlar ve yağmur ormanları barındırır. Geçiş bölgelerinde bitki örtüsü sahel ve bozkır gibi değişik şekillerdedir. Afrika dünyanın en sıcak kıtasıdır, kurak alanlar ve çöller yüzeyinin %60'ını kaplar. Günümüze kadar ölçülmüş olan en yüksek sıcaklık 1922'de Libya'da ölçülmüştür (58 °C).

Hayvan Çeşitliliği

Afrika dünyanın en fazla ve en yoğun vahşi hayvan kombinasyonlu nüfusuna sahiptir. Bütün bu hayvanlar vahşi yaşamlarında ve özgür bir biçimde yaşamaktadırlar. Kedigiller, otoburlar, sürüngenler ve yağmur ormanlarındaki yüzlerce tür tamamıyla vahşi bir doğanın içerisinde doğal yaşamlarını sürdürmektedirler.

Ekoloji

Birleşmiş Miletler Çevre Programı'na(UNEP) göre Afrika, ormanların zarar görmesinde en çok etkilenen ikinci kıtadır. Pennsylvania Üniversitesi Afrika Çalışmaları Merkezi'ne göre, Afrika'nın çayır alanlarının %31'i ve ormanlık alanlarının %19'u bozulmuş olarak sınıflandırılmaktadır. Bunun yanı sıra, Afrika her yıl dört milyon hektar ormanını kaybetmektedir. Bu oran dünyanın geri kalanı ile karşılaştırıldığında, ortalama ormansızlaşma oranının iki kat üzerindedir. Bazı kaynaklar ormansızlaştırmanın, Batı Afrika'daki bakir ormanların %90'ını yok ettiğini öne sürmektedir. İnsanoğlunun görülmeye başlandığı zamandan beri, yani 2000 yıllık süreçte, Madagaskar kendi orijinal ormanlarının %90'ını yitirmiştir. Afrika'nın tarım topraklarının %65'i erozyona maruz kalmaktadır.

Biyoçeşitlilik

Afrika'da 3.000'den fazla korunan alanının yanında 198 deniz koruma alanı, 50 biyosfer rezerv ve 80 sulak rezerv vardır. Önemli yaşam alanı tahripleri, nüfus artışı ve kaçak avcılık Afrika'nın biyolojik çeşitliliğini düşürmektedir. İnsan zararları, toplumsal kargaşalar ve yerel olmayan türlerin kıtaya getirilmesi Afrika'daki bioçeşitliliği tehdit etmektedir. Bu durum idari ve finansal sorunların yanında yetersiz personel sebebi ile şiddetlenmektedir.

Afrika'da Petrol Rezervi
Afrika'nın 2018 yılında kanıtlanmış petrol rezervi dünyadaki diğer tüm ülkelere oranla %7,2'dir. 2018 yılında Afrika'nın kanıtlanmış doğal gaz rezervi dünyaya oranla %7,3 olarak kayıtlara geçmiştir.

Politika
Afrikalı devletler özellikle 21. yüzyılda artan istikrarla birlikte birbirleri arasında daha sağlam ve önemli politik bağlar kurmaktadırlar. Bu bağlar çeşitli işbirliği ve uluslararası örgütler vasıtasıyla, ülkelerin hem bölgesel hem de uluslararası bağlantılarını güçlendirmektedir. Bu örgütlerin en önemlisi Afrika Birliği'dir.

Afrika Birliği

Afrika Birliği, tüm Afrika'daki 55 ülkeyi (Sahra Demokratik Arap Cumhuriyeti'ni ülke olarak sayarsak 56) bünyesinde barındıran dünyanın önemli uluslararası örgütlerinden biridir. Örgütün merkezi Etiyopya'nın başkenti Addis Ababa'da bulunmaktadır. Burası aynı zamanda Afrika Birliği'nin de başkenti olarak kabul edilir. Birlik, 26 Haziran 2001 yılında genel merkezini açmıştır ancak birliğin resmen kuruluş tarihi 9 Temmuz 2002'dir. Afrika Birliği, kendisinden önce gelen Afrika Birliği Örgütü'nün yerine oluşturulmuş ve bundan daha geniş ve kapsamlı bir yapısı olması amaçlanmıştır. Temmuz 2004'te, Afrika Birliği'nin Pan-Afrika parlamentosu Güney Amerika'da Mitrand'a taşınmıştır. Fakat İnsan ve Halkların Hakları Komisyonu Addis Ababa'da kalmıştır. Bu düzenlemelerin sebebi birliğin merkezi bir yapılanma yerine, daha dağıtılmış ve diğer ülkelerde paylaşılmış bir biçimde olmasını amaçlamasından kaynaklanmaktadır. Afrika Birliği kendi içinde bir anayasal anlaşmaya tabiidir. Bu anayasal metin Afrika Ekonomi Birliği'ni dönüştürerek, federalize bir milletler topluluğu oluşturmayı amaçlamaktadır. Afrika Birliği, kendisine ait yasama, yürütme ve yargı organlarından meydana gelir. Pan-Afrika Parlamento'su başkanı aynı zamanda Afrika Birliği'nin başı ve temsilcisidir. Bu başkan, parlamento tarafından çoğunluğun desteğini alarak seçilir. Yetki ve görevleri Birlik anayasal metninde ve meclis iç tüzüklerinde belirtilmesinin yanı sıra, devralınan Afrika Birliği Örgütü'nün öngördüğü eski sözleşme ve anlaşmalarca da belirlenir. Afrika Birliği Hükûmeti, tüm birliğin bölgesel, devletsel ve yerel otoritelerin yanı sıra kurumun iletişim halinde olduğu yüzlerce örgütle olan ilişkilerini de sürdürmekle görevlidir.

Afrika Birliği, kıtanın kendi içinde ve dışında uygulamak ve sürdürmek istediği istikrarı ve ekonomik işbirliğini geliştirmeyi amaçlamaktadır. Özellikle hâlen Afrika'nın çeşitli bölgelerinde görülen yüksek insan hakları ihlallerine karşı da önlemler almaktadır. Özellikle Kongo DC, Sierra Leone, Liberya, Sudan, Zimbabve ve Fildişi Sahili'nde rapor edilen birçok insan hakları ihlali birlik bünyesinde çözülmeye çalışılmaktadır.

Ekonomi

Doğal kaynaklar açısından dünyanın en zengin coğrafyalarından biri olmasına rağmen Afrika dünyanın en gelişmemiş ve fakir bölgelerinden biridir. Bunun bir başka nedeni bölgenin çok çeşitli hastalıklarla (AIDS, sıtma) boğuşması, ciddi insan hakları ihlalleri, merkezi planlamada kaynaklanan başarısızlıklar, dış merkezlere girişte yaşanan zorluklar, yozlaşmış hükûmetler ve sık sık yaşanan askeri ve iç çatışmalardır. Birleşmiş Milletler İnsan Hakları raporlarına göre en sonda yer alan 25 ülkenin hepsi Arfika kıtasındadır.

Kıtlık, cehalet, yetersiz beslenme ve yetersiz su kaynaklarının yanı sıra sağlık koşullarını bölgede yaşayan insanları çok derinden etkilemektedir. 2008 Ağustosu'nda Dünya Bankası'nın yayınladığı rapora göre, küresel kıtlık sınırı olan günlük 1,25 doların %80,5'i Sahra Altı Afrika'da yaşamakta ve bölgenin birçoğu günlük 2,50 doların altında kazanç sağlamaktadır.

2005 yılında yapılan araştırmaya göre Afrika'da yaklaşık 380 milyon insan kıtlık çekmektedir. 1973'ten 2003'e kadar geçen zamanda Sahra altı Afrika'da yaşayan insanların ortalama günlük kazancı 70 cent olarak kalmıştır. Bu konudaki bazı raporlar dış yatırımların başarısız liberalleşme sebebiyle arttığını belirtse de, bazı kaynaklar bunların yerel idarede yaşanan başarısızlıklardan kaynaklandığını göstermektedir.

Ancak 1995'ten 2005'e kadar Afrika'nın ekonomik büyümesi ortalama %5'tir. Özellikle Angola, Sudan ve Ekvator Ginesi gibi petrol kaynakları açısından zengin olan ülkeler hâlen daha yüksek büyüme oranları göstermektedir. Kaldı ki kıta, dünya kobalt ve platin rezervlerinin %90'ına, altın rezervlerinin %50'sine, krom rezevlerinin %98'ine, tantelit rezevlerinin %70'ine, manganez rezevlerinin %64'üne ve uranyum rezevlerinin üçte ikisine sahiptir. Kongo DC cep telefonlarının yapımında kullanılan Koltan mineralinin %70'ine ve ayrıca dünyanın elmas rezervlerinin %30'una sahiptir. Gine dünyanın en büyük boksit ihracatçısıdır. Ancak bu kaynaklara rağmen, Afrika'nın tarım ve üretimde olan niteliği ileriye doğru beklenen hızda gitmemektedir. Ayrıca 2008'de yaşanan Küresel Mali Kriz bölgenin gelişmesine ket vurmuştur. Bu kriz sonrasında yaklaşık 100 milyon insan, açlık konusunda etkilenmiştir.

Ancak özellikle son yıllarda Çin Halk Cumhuriyet'inin bölgeye yaptığı yatırımlar sebebiyle ekonomik hareketlenme artmıştır. Sadece 2007, yılında Çinli yatırımcılar bölgeya 1 Milyar dolar yatırım yapmışlardır.

Demografi

Afrika nüfusu son 40 yılda önemli derece arttı ve bunun sonucu olarak da nüfusun büyük oranı gençlerden oluşmaktadır. Bazı Afrika devletlerinde nüfusun yarısından fazlası 25 yaşın altındadır. 1950'li yıllarda 221 milyon olarak kıtanın nüfusu 2009 yılında 1 milyara ulaşmıştır.

Güney, Merkez ve Güney Doğu Afrika'da büyük oranda Bantu dili konuşulmaktadır. Bunun yanı sıra, bir takım Nilotik topluluklar Doğu Afrika ve Güney Sudan'da sırasıyla karmaşık Swahili Kıyısı'ndaki Swahili'ler ve geri kalan yerel kabilelerin Khoisan ('San' ya da 'Bushmen') ve Pygmyler Bantu dilleri konuşulur. Bantu dili ayrıiyeten Gabon ve Ekvator Ginesinde de baskındır. Afrika'nın güneyindeki Kalahari Çölü, Busmanlar olarak da bilinen yerel topluluklar uzun süredir burada yaşamaktadırlar. Busman'lar ırk olarak diğer Afrika kabilelerinden farklıdır. Bantuların günümüze ulaşan belirgin topluluğu ise Pygmilerdir.
Batı Afrika'daki ulusların çoğunluğu Nijer-Kongo Dil ailesinden gelen dilleri konuşmaktadırlar. Bunun yanında bu bölgede Afro-Asya dilleri ve Nil-Sahra dilleri konuşanlar da bulunmaktadır. Nijer Kongo dil ailesinin içinde Yoruba, Igbo, Fulani, Akan ve Wolof dilleri bulunmakta en karmaşık etnik gruplara ev sahipliği yapmaktadır. Merkez Sahra'da, Mandinka veya Mande toplulukları önemlidir ve Doğu Orta Afrika'da Nil-Sahra dil ailesinde bulunan Zaghawa, Baya, Kanuri ve Sao dilleri baskındır.

Kuzey Afrika'daki topluluklar üç farkı ana gruptan oluşmaktadır: Berberiler kuzeybatı, Mısır ve Libyalılar kuzeydoğu ve Nilo-Sahra dili konuşan topluluklar da doğuda bulunmaktadır. Bu bölgeye 7. yüzyılda gelmeye başlayan Araplar ile birlikte İslam bölgeye girmiş ve demokrafik yapıyı dönüştürmüştür. Kartaca) ve Hiksos bulunan Semitik Fenikeliler, Indo-İranlar, Indo-Avrupalılar ve Roma ve Vandallar da bu bölgede tarihte önemli halklar olmuşlardır. Bugün Berberiler hâlâ Fas ve Cezayir'de önemli ölçüde varlıklarını sürdürmektedirler. Bununla birlikte daha az sayıda da olsa Libya ve Tunus'ta da Berberice konuşan topluluklar yaşmaktadır. Berberice konuşan Tuaregler ve diğer normadik topluluklar da Sahra çölünde yaşayan sakinleridir. Bölge büyük oranda Arap ve Müslüman etkisinde olsa dahi Moritanya bölgesinde hâlen daha Nijer Kongo dili konuşan topluluklar da hâlen yaşamaktadır. Sudan'da Arapça ve Arap kültürü hakim olsa da yüzyıllar boyunca Arap yarımadasından gelen değişik göçmenler Nubians, Nuba, Fur ve Zaghava halkları ile karışmış olan ve orijinal olarak Nil-Sahra konuşan gruplar yaşamaktadır.

Afrika Boynuzu'nda bulunan halklar da Etiyopya ve Eritreli topluluklar bulunmaktadır. Aynı zamanda bu bölgede Afro-Asyatik dillerinin bir kolu olan Semitik diller ailesinin dillerini konuşan Habeşliler yaşar. Kusitik dillerini konuşan Somalililer ve Oromolular da bu bölgede bulunmaktadır.

İkinci DÜnya Savaşı sonrasında başlayan dekolonizasyon hareketinden önce Afrika kıtasında birçok Avrupalı bulunmaktaydı. 1960'lar ve 70'lerdeki dekolonizasyon hareketleri birçok beyaz Afrikalı'nın iltica etmesine neden olmuştur. Bu göçlerin büyük bir bölümü Cezayir ve Fas'tan ayrılan insanlardan oluşmaktadır. (Yaklaşık 1.6 milyon kişi  Kenya, Congo, Rhodesia, Mozambique and Angola.) 1977 yılının sonuna kadar 1milyondan fazla Portekizli bulundukları yerlerden göç etmişlerdir. Yine de, birçok Beyaz Afrikalı hâlen daha Güney Afrika, Zimbabwe, Nabimia ve Réunion gibi birçok Afrika ülkesinde azınlık olarak yaşamaya devam etmektedirler. En fazla beyaz Afrikalı nüfusa sahip olan ülke Güney Afrika'dır. Afrikanerler bugün Afrika'da yaşayan en büyük Anglo-Afrikan azınlık grubudur.
Kolonileşme dönemi dünyanın birçok bölgesinden(özellikle Hint ve Asyalı) insanların Afrika kıtasına gelmesine neden olmuştur. Özellikle Hint kökenli topluluklar büyük oranda Güney Afrika'da bulunmakta ve ayrıca küçük gruplar halinde Kenya, Tanzanya ve diğer Doğu ülkelerinde yerleşmiş halde bulunmaktadırlar. Uganda'daki büyük Hint kabilesi, Ugandalı diktatör Idi Amin tarafından 1972 yılında yaşadıkları yerlerden kovulmuştur. Ancak bugün birçoğu tekrar yurtlarına dönmüştür. Hint Okyanusundaki adalarda bulunan topluluklar da büyük oranda Asyalı ve Hint gruplardan oluşmaktadır. Madagaskar'da bulunan Malagasi halklarının büyük çoğunluğu Güney Doğu Asya ve Okyanusya dillerini konuşan insanlardan oluşur. Ancak bu topluluklar genellikle Bantu, Arap, Hint ve Avrupalı topluluklarla karışmıştırlar. 20. yüzyıl boyunca da Lübnan diasporası ve Çinli yatırımcılar küçük fakat ekonomik olarak çok etkili gruplar olarak Afrika'ya yerleşmeye devam etmişlerdir. have also developed in the larger coastal cities of West ve East Africa, respectively.

Din

Afrika'da din çok yönlüdür ve sanat, kültür ve felsefe üzerinde büyük bir etkiye sahiptir. Bugün, kıtanın çeşitli nüfusları ve bireyleri çoğunlukla Hıristiyanlığın, İslam'ın ve Geleneksel Afrika dinlerine inanırlar. Hristiyan veya İslami topluluklarda, dini inançlar bazen geleneksel dinlerin inançları ile karışır.

Dil
İngilizce
Arapça
Afrikaans
İspanyolca
Portekizce
Svahili
Fransızca
 Diğer

Afrika'daki devletler

Ayrıca bakınız
 Afrika ülkeleri listesi
 Afrika'daki büyük şehirler listesi

Kaynakça

Afrika


Bildsensorkalibrierung ist ein oftmals zweistufiger Korrekturprozess des Rohbildes eines Bildsensors mit Hilfe eines Weißbildes und eines Dunkelbildes.

Dunkelbild
Ein Dunkelbild (engl. Darkframe, auch Darkfield) ist eine Aufnahme mit einer abgedeckten CCD- oder CMOS-Kamera bei gleicher Belichtungszeit und Betriebstemperatur wie das Rohbild. Es dient besonders bei Langzeitaufnahmen (z. B. in der Astrofotografie) dazu, zuerst das aus dem Dunkelstrom hervorgegangene Bildrauschen zu entfernen. Dazu wird das Dunkelbild vom Rohbild abgezogen (Dunkelbild- oder Dark-Frame-Korrektur).
Die einzelnen Pixel reagieren unterschiedlich stark auf Temperatureinflüsse, das heißt, dass für eine bestimmte CCD-Temperatur jedes Pixel einen anderen Strom für Schwarz erzeugt. Für ein bestimmtes Pixel schwankt der Dunkelstrom um einen konstanten Wert, so dass eine Korrektur möglich ist. Pixel mit besonders hohem Dunkelstrom, die somit hell auf dem Bild erscheinen, werden Hotpixel genannt.
In wissenschaftlichen Anwendungen wie bspw. der Spektroskopie ist die Dunkelstromkorrektur oftmals notwendig, um die Nachweisgrenzen für Stoffe zu minimieren. Insbesondere für Verfahren wie DOAS ist die Dunkelstromkorrektur oft zwingend notwendig, da die 'Dunkelstromspektren' oft starke differentielle Strukturen aufweisen, die die Messergebnisse merklich verfälschen können. Auch in der Astronomie ist dieses Vorgehen üblich.

Weißbild
Um Helligkeitsunterschiede im Bild, die auf Verunreinigungen auf dem Sensor (Staub), ungleichmäßige Empfindlichkeit der Pixel, oder die verwendete Optik (Vignettierung, Reflexe) zurückgehen, ausgleichen zu können, wird das Weißbild aufgenommen, indem das Instrument auf eine gleichmäßig erhellte Fläche ausgerichtet wird.
Das Rohbild (von dem das Dunkelbild schon abgezogen wurde) wird durch das Weißbild dividiert (Weißbild- oder Flat-Field-Korrektur) und mit dem Mittelwert des Weißbilds multipliziert.
Wenn beispielsweise ein Pixel des Chips durch Staub zu 50 % abgedeckt wird, ist die dort gemessene Intensität sowohl beim Bild des aufgenommenen Objekts als auch beim Weißbild reduziert. Durch die Division durch den kleinen Helligkeitswert im Weißbild wird der Helligkeitswert im Bild des Objekts auf jenen Wert angehoben, den er ohne Staub hätte.

Beispiel
Die Bilder zeigen die Kalibrierung am Beispiel einer astronomischen Aufnahme:
 Das Rohbild zeigt zahlreiche "", die zu einem stark verrauschten Bild führen. Lichtschwache Sterne gehen in diesem Rauschen verloren. Dunkle Flecken im Rohbild rühren von Staub in der CCD-Kamera her.
 Das Dunkelbild wurde bei gleicher Belichtungszeit und Betriebstemperatur wie das Rohbild, allerdings bei geschlossenem Kameraverschluss, aufgenommen. Es erfasst somit den während der entsprechenden Belichtungszeit aufgelaufenen Dunkelstrom.
 Das Weißbild wurde aufgenommen, während das Instrument auf eine gleichmäßig erhellte Fläche ausgerichtet war. Es erfasst Unregelmäßigkeiten in der Ausleuchtung des Bildes (zum Beispiel durch Staub) und in der Empfindlichkeit der einzelnen Pixel.
 Im kalibrierten Bild sind diese Defekte behoben. Auch lichtschwache Sterne sind hier erkennbar. Das kalibrierte Bild kann zur quantitativen Analyse, beispielsweise zur Messung der scheinbaren Helligkeit der Sterne, herangezogen werden. Ohne die Kalibrierung würde eine derartige Messung zu verfälschten Messwerten führen.

Siehe auch
 Bildrauschen
 Weißabgleich

Weblinks
 Implementierung und Vergleich verschiedener Algorithmen zur Bildsensorkalibrierung (PDF; 6,8 MB)
 CCD-Kalibrierung (englisch)

Fototechnik
Fotopraxis

Bildsensorkalibrierung


Alliancen er en kortfilm instrueret af Ask Hasselbalch efter manuskript af Roni Ezra.

Handling

Mille, en utilpasset teenager, skal babysitte i en stor villa for en aften. Efter forældrene har forladt huset, dukker en kvinde med en skjult agenda op. Mille og kvinden danner en alliance mod familien - en alliance, som får drabelige konsekvenser for alle parter.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2008

Kortfilm fra Danmark

Alliancen (kortfilm)


Chicago Express Airlines, Inc. was a regional airline headquartered in Chicago, Illinois, United States.

It operated regional feeder services from Chicago Midway Airport under the name ATA Connection. On June 1, 1999, ATA Airlines acquired Chicago Express for $1.9 million. Chicago Express became a wholly owned subsidiary of Amtran, later known as ATA Holdings, and now known as Global Aero Logistics, Inc. The airline had a line maintenance base at Midway Airport in Chicago, Illinois, and a hangar maintenance base at Gerald R. Ford International Airport in Grand Rapids, Michigan. In 2000, The hangar maintenance base was moved to South Bend Regional Airport in South Bend, Indiana. Chicago Express provided connecting service at ATA's hub, Chicago Midway International Airport. In 2004, ATA Airlines declared bankruptcy, and as a result, ATA terminated turboprop service (ATA Connection), and Chicago Express ceased all operations on March 28, 2005. It was purchased by CSC Investment Group based in Chicago, headed up by investment group CEO Edward Halley, on March 28, 2005. Chicago Express Airlines relaunched June 1, 2021 as an International Charter Cargo Airline Broker utilizing multiple International Airlines Operating Certificates and Aircraft.

History

The airline was established in 1993 by Mike Brady of Express Airlines I in Atlanta, Georgia. The airline started operations in August 1993. Its route structure in many ways mimiced an unrelated defunct predecessor named Chicago Air which also operated from Chicago Midway's airport less than a decade before.  On June 1, 1999, Chicago Express became a wholly owned subsidiary of Amtran, later known as ATA Holdings and now Global Aero Logistics, and operated as ATA Connection, a regional code sharing affiliate of the now defunct ATA Airlines (formerly known as American Trans Air). Chicago Express' principal base of operations was Chicago Midway International Airport, where the company maintained its headquarters.  For several months before its liquidation, the company also operated a hub in Indianapolis, part of ATA's failed plan for intrastate flights throughout Indiana. However, following ATA Holdings' decision to codeshare flights with Southwest Airlines, a decision was made to terminate Chicago Express effective March 28, 2005, in favor of a strictly mainline operation.  CSC Investment Group, Inc., headed by CEO Edward S. Halley, purchased the airline in 2005 for $3.2 million. Chicago Express Airlines relaunched June 1, 2021 as a International Cargo Charter Airline utilizing aircraft from International Cargo Carriers Operating Certificates  and Aircraft

Destinations

At the time of ATA's grounding of Chicago Express on March 28, 2005, Chicago Express/ATA Connection had operated scheduled service to 17 destinations throughout the Midwest:

United States

Illinois
Chicago (Chicago Midway International Airport) Hub
Moline (Quad City International Airport)
Springfield (Abraham Lincoln Capital Airport)

Indiana
Evansville (Evansville Regional Airport)
Fort Wayne (Fort Wayne International Airport)
Indianapolis (Indianapolis International Airport) Hub
South Bend (South Bend Regional Airport)

Iowa
Cedar Rapids (The Eastern Iowa Airport)
Des Moines (Des Moines International Airport)

Kentucky
Lexington (Blue Grass Airport)

Michigan
Flint (Bishop International Airport)
Grand Rapids (Gerald R. Ford International Airport)
Lansing (Lansing Capital City Airport)

Ohio
Dayton (Dayton International Airport)
Toledo (Toledo Express Airport)

Wisconsin
Madison (Dane County Regional Airport)
Milwaukee (General Mitchell International Airport)

Prior to the airline's dissolution, it announced new service from Indianapolis to Gary/Chicago International Airport in Gary, Indiana, however it never began service on this route.

Fleet

At the time of termination on March 28, 2005, the Chicago Express fleet consisted of 16 Saab 340B configured to carry 34 passengers on short-haul and commuter flights. All were former American Eagle aircraft.

Fleet history

Chicago Express received delivery of its first Saab 340B (registered as N194AE) on February 5, 2000.
Having previously operated a fleet of BAe Jetstream 31 aircraft, at the time Chicago Express ceased operations its fleet consisted of 17 Saab 340B aircraft, all of which were former American Eagle aircraft. The 17 Saab 340Bs replaced the BAe Jetstream 31s, which were used prior to ATA's acquisition of the airline in 1999.

The Jetstream 31s were divided into two groups based on design features: 6 Jetstreams were equipped with Garrett turboprops with Automatic Power Reserve (which came from JetStream International, a USAir commuter. These were the ones with tail numbers N8xxJS), and the remaining 4 Jetstreams were equipped with Garrett turboprops with water-methanol injection. After Amtran's acquisition of Chicago Express in 1999, the Jetstreams were "retired" and most found homes with other (mostly corporate) operators. One aircraft was written off during an engine run-up immediately prior to its resale to another operator when one propeller struck a ground power unit.

Two Saab 340Bs (N309CE and N311CE) were owned by Amtran, and remained in Indianapolis for several months after Chicago Express ceased operations.  The remainder were quickly leased by Colgan Air.

See also
 List of defunct airlines of the United States

References

External links
 Chicago Express Airlines (Archive)

Defunct airlines of the United States
Defunct low-cost airlines
Airlines established in 1993
Defunct companies based in Chicago
Airlines disestablished in 2005
Defunct companies based in Illinois

Chicago Express Airlines


A Força Tarefa Phoenix, ou mais propriamente conhecida como Força Tarefa Conjunta Combinada Phoenix, foi uma formação militar internacional. Foi organizado pelo Comando Central dos Estados Unidos (CENTCOM) em 2003-2004 para treinar e orientar o recém-criado Exército Nacional Afegão e as  Forças de Segurança Nacional Afegãs para estabelecer e manter a lei e a ordem em todo o Afeganistão usando equipes de treinamento incorporadas (ETT).

Histórico
Imediatamente após o colapso do regime talibã, soldados da 10ª Divisão de Montanha iniciaram o desenvolvimento inicial do Exército Nacional Afegão (ANA) como Força-Tarefa Phoenix.

Missão
Uma das primeiras declarações de missão para a formação parece ter sido: "A Força-Tarefa Conjunta da Coalizão PHOENIX executa um amplo programa de treinamento, orientação e assistência para permitir que o Exército Nacional do Afeganistão (ANA) coloque em campo uma Força-Tarefa Central pronta para a missão, não depois de junho de 2004."

Unidades
As primeiras unidades envolvidas com a força tarefa Phoenix eram da 10ª Divisão de Montanha de Fort Drum, Nova York. Uma vez que a 10ª Divisão de Montanha voltou para casa, a missão foi assumida por unidades da Guarda Nacional do Exército e outros membros da coalizão.

A Phoenix II (fase 2) construiu o primeiro Corpo Afegão – o Corpo Central, agora 201º Corpo (Afeganistão) – em Cabul, Afeganistão. Phoenix II foi criado pela Guarda Nacional do Exército da 45ª Brigada de Infantaria-Oklahoma. O batalhão de apoio de base da Força-Tarefa Phoenix II serviu como comando de logística para o Exército Nacional Afegão, fornecendo todo o apoio logístico para um exército que conduzia operações de combate em todo o país. Durante essa rotação, a brigada aumentou o tamanho do Exército Nacional Afegão para mais de 14.000, além de colocar em campo uma força do tamanho de um corpo antes do previsto. Em agosto de 2004, a brigada foi substituída nesta missão pela 76ª Brigada de Infantaria-Guarda Nacional do Exército Indiano, e posteriormente voltou para casa nos Estados Unidos.

A fase 3 (Phoenix III) assumiu a difícil tarefa de dividir esse Corpo em cinco Corpos separados e localizá-los em todo o país em cinco centros estratégicos. A fase 4 - Phoenix IV ( Equipe de Combate da 53ª Brigada de Infantaria dos EUA - Guarda Nacional do Exército da Flórida) trabalhou para fortalecer esse Corpo com força total. O Grupo de Assistência ao Treinamento da Força Phoenix IV (209º Regimento-Guarda Nacional do Exército de Nebraska e 211º Regimento-Guarda Nacional do Exército da Flórida) estacionado em Camp Alamo (dentro do Centro de Treinamento Militar de Cabul) implementou grandes melhorias nos programas de Treinamento Individual Básico e Avançado.

A Força-Tarefa da Fase 5 - Phoenix V (41ª Brigada de Infantaria-Guarda Nacional do Exército do Oregon) foi a quinta rotação de treinamento do exército do Afeganistão.  A missão continuou a se expandir com força tarefa Phoenix V assumindo responsabilidades adicionais associadas ao treinamento e apoio à Polícia Nacional Afegã(ANP), além de continuar a treinar e orientar a crescente do exército do Afeganistão.

A Força Tarefa Phoenix V era composta principalmente por soldados da Guarda Nacional do Exército dos EUA, com membros representando 49 dos 50 estados. Além disso, eles tinham elementos dos componentes regulares e de reserva do pessoal da Marinha, Força Aérea e Corpo de Fuzileiros Navais anexados. Mais tarde, a responsabilidade pelas missões Phoenix foi atribuída à 27ª Brigada de Combate da Guarda Nacional do Exército de Nova York assumiu o comando da Força-Tarefa Phoenix em 19 de abril de 2008 da 218º Brigada de Combate, Guarda Nacional do Exército da Carolina do Sul . Eles foram aliviados em 19 de dezembro de 2008 pela 33ª Brigada de Combate da Guarda Nacional do Exército de Illinois. Em 2009, a Equipe de Combate da 48ª Brigada de Infantaria da  Guarda Nacional da Geórgia assumiu o comando da Força-Tarefa Phoenix IX (Fase 9).

A missão da Força-Tarefa Phoenix consistiu em treinar, orientar e orientar as forças armadas afegãs. Além do exército afegão, a força era composta pela força aérea afegã, guarda de fronteira afegã e polícia nacional do Afeganistão. A Força-Tarefa Phoenix consistia em cinco comandos regionais que correspondiam às cinco regiões do corpo das forças armadas afegãs.

Inicialmente, esses subcomandos foram denominados Comandos Consultivos do Corpo Regional (RCAC) e Comandos Consultivos Regionais da Polícia (Comando Sul, Comando Oeste, Comando Leste, Comando Central e Comando Norte - RCAC/RPAC-S, RCAC/RPAC-W, RCAC/RPAC-E, RCAC/RPAC-C e RCAC /RPAC-N). Em 2007, esses subcomandos foram colocados sob os recém-criados Comandos de Integração de Segurança Regional do Afeganistão (ARSIC). O comando de integração incluiu equipes ampliadas para logística e administração para melhor apoiar o RCAC e o RPAC.

Além das cinco regiões existentes, uma sexta foi adicionada para a área da capital de Cabul: comandos estratégicos - ARSIC-Oeste (ARSIC-W), ARSIC-Sudoeste (ARSIC-SW), ARSIC-Sul (ARSIC-S), ARSIC-Capital ( ARSIC-C), ARSIC-Norte (ARSIC-N) e ARSIC-Leste (ARSIC-E). O ARSIC-Sul, por exemplo, estava estacionado no Campo Aéreo de Kandahar. Um exemplo – o ARSIC (comando estratégico) caiu sob o comando da Força Tarefa Conjunta Combinada Phoenix, com base em Camp Phoenix, Cabul, e do Comando Combinado de Transição Estratégica do Afeganistão (CSTC-A), com sede em Camp Eggers, Cabul. Com a adição de pessoal das forças de coalizão de nações como Canadá, Reino Unido, Holanda, Austrália e França, os comandos estratégicos foram considerados comandos de coalizão multinacional. No entanto, o corpo de comandos regionais e os corpos regionais de polícia tendiam a manter a integridade nacional e a maioria era composta por membros da Guarda Nacional do Exército. Os comandos estratégicos não estavam sob ordens da Força Internacional de Assistência à Segurança -(ISAF).

Dissolução
A Força Tarefa Phoenix acabou por ser dissolvida.  Com o estabelecimento da Missão de Treinamento da OTAN-Afeganistão (NTM-A) e do Comando Combinado de Transição de Segurança – Afeganistão (CSTC-A), a necessidade da Força Phoenix diminuiu. A missão das forças-tarefa mudou de treinamento para apoio às muitas bases da coalizão na área de Cabul. Seu nome foi alterado para Agrupamentos Integrado de Comandos da base de Cabul ou KBC.

O retorno do Talebã ao poder em 15/08/2021 e a criação do Emirado do Afeganistão representaram o fim de todas as iniciativas de internacionais de estabilização do Afeganistão até então desenvolvidas, sobretudo o fim de todo o esforço norte-americano para tentar construir uma democracia em padrões ocidentais naquele país. Após a saída do exército norte-americano, as forças afegãs locais simplesmente se evaporaram, ante o avanço dos Talebãs.

Referências

Estados Unidos
Afeganistão
Guerra do Afeganistão (2001–2021)

Força Tarefa Phoenix


Helen Suzman, OMSG, DBE (née Gavronsky; 7 November 1917 – 1 January 2009) was a South African anti-apartheid activist and politician. She represented a series of liberal and centre-left opposition parties during her 36-year tenure in the whites-only, National Party-controlled House of Assembly of South Africa at the height of apartheid.

She hosted the meeting that founded the Progressive Party in 1959, and was its only MP in the 160-member House for thirteen years. She was the only member of the South African Parliament to consistently and unequivocally oppose all apartheid legislation.

Suzman was instrumental in improving prison conditions for members of the banned African National Congress including Nelson Mandela, despite her reservations about Mandela's revolutionary policies, and was also known for using her parliamentary privilege to evade government censorship and pass information to the media about the worst abuses of apartheid. She was twice nominated for the Nobel Peace Prize.

Early life and education

Suzman was born Helen Gavronsky in 1917 to Frieda and Samuel Gavronsky, Jewish Lithuanian immigrants. She was born in Germiston, then a small mining town outside Johannesburg. Her mother died shortly after she was born.

Suzman matriculated in 1933 from Parktown Convent, Johannesburg. She studied for a bachelor's degree in commerce at Witwatersrand University. At age 19, she married Dr. Moses Suzman (who died in 1994), who was 33, and an eminent physician; the couple had two daughters, one of whom became a physician. Helen Suzman returned to university in 1941 to complete a degree in economics and economic history. After completing her degree she spent the rest of the war working for the Governor-General's War Fund and as a statistician at the War Supply board. In 1945, she became a tutor and later lecturer in economic history at Witwatersrand University.

Career

Career before Parliament

As a member of the South African Institute of Race Relations, she was involved in preparing evidence for the Fagan Commission's inquiry into laws applying to Africans in urban areas and into the system of migrant labour. She attributed this experience to her first real awareness of the hardship and difficulties experienced by Africans seeking work in urban areas.

Parliamentary career

Suzman has been described in The Guardian as having had "among the most courageous Parliamentary careers ever".

She was elected to the House of Assembly in 1953 as a member of the United Party for the Houghton constituency in Johannesburg.

The United Party caucus supported the second reading of the 1953 Separate Amenities Bill that provided for separate (and effectively unequal) facilities for Blacks, Coloureds, Indians and Whites. When the vote was taken, Helen Suzman and one other UP member refused to vote and walked out of the House.

Dissatisfied with the supine stance of the United Party to the apartheid policies of the Government, Suzman and eleven other liberal members of the United Party broke away to form the Progressive Party in 1959. The party rejected race discrimination and advocated equal opportunities for all with a qualified franchise with a common voter's roll.

In the 1961 South African general election, all the other Progressive MPs lost their seats, while Suzman retained hers by a margin of just 564 votes.  This left Suzman as the sole parliamentarian unequivocally opposed to apartheid for 13 years from 1961 to 1974.

The solo years: 1961–1974

After the 1961 election, Prime Minister Hendrik F. Verwoerd announced in Parliament that he had never believed the Progressive Party would be a threat and, turning towards Suzman, said "I have written you off". Suzman replied "And the whole world has written you off".

As the sole representative of her party in Parliament, she sought to do the work of an entire opposition party by herself. In her first session she made 66 speeches, moved 26 amendments and put 137 questions. Most of her questions concerned treatment of Black, Coloured and Indian people – on issues such as housing, education, forced removals, Pass Law offences, detentions, bannings, whippings, police brutality and execution.

Mandela later wrote: "She was undoubtedly the only real anti-apartheid voice in parliament and the discourtesy of the Nat MPs towards her showed how they felt her punches and how deeply they resented her presence."

For two more general elections (1966 and 1970), she was again the sole member returned for her party to Parliament. As a result, for 13 years, she dined alone in Parliament with no other MP to discuss tactics or approach. Often, as apartheid legislation was introduced, she would call a division of the house, a process whereby the members of the Parliament had physically to stand up and be counted. On many such occasions, as when opposing the infamous 90-day detention law, she found herself alone at one side of the Parliamentary chamber and all other MPs at the other side.

An eloquent public speaker with a sharp and witty manner, Suzman was noted for her strong public criticism of the governing National Party's policies of apartheid at a time when this was atypical of white South Africans. She found herself even more of an outsider because she was an English-speaking Jewish woman in a parliament dominated by Calvinist Afrikaner men. In her 13 years as the sole member of her party in the South African Parliament, Suzman made 885 speeches on almost every conceivable subject and posed 2,262 questions. In a period in which there were numerous laws passed imposing censorship on the press, parliamentary privilege ensured that her exchanges in Parliament could be published. She was once accused by a minister of asking questions in parliament that embarrassed South Africa, to which she replied: "It is not my questions that embarrass South Africa; it is your answers."

On one occasion, Prime Minister Verwoerd announced in Parliament to her: 'You are of no account. Your days in Parliament are numbered.' Suzman replied: 'Why? Are you going to put me under house arrest or put me on Robben Island?'

Suzman was resolute in her opposition to all forms of racial discrimination. Early in her career, a white woman said at a caucus meeting, "Well, I don't know about Mrs Suzman, but when I go to a museum, I don't like it if some strange black man rubs himself up against me". Suzman retorted: "Don't you mind it if some strange white man rubs himself up against you?" Later in her career, she mused in Parliament: "I do not know why we equate—and with such examples before us—a white skin with civilisation".

Abuse and Suzman's responses

Suzman was subject to anti-semitic and misogynist abuse by Nationalist MPs in Parliament and out. Frequent comments were made to her in Parliament such as "We don't like your screeching Jewish voice" or "Go back to Israel!" One Nationalist MP, Piet Koornhof, said to her in Parliament: "If I should come home one evening and my wife should rant and rave the way the hon. member for Houghton did this afternoon, there would be only one of two things that one could do to her... I think she deserves a good hiding". In May 1965 P. W. Botha (then Minister of Coloured Affairs) remarked: 'The Honourable Member for Houghton... is in the habit of chattering continually. If my wife chattered like that Honourable Member, I would know what to do with her. There is nothing that works on my nerves more than a woman who continually interrupts me. She is like water dripping on a tin roof.' In 1986, she had the following exchange with the then State President Botha: "Helen Suzman: Stupid! P. W. Botha: Woman!"

When Prime Minister Verwoerd was assassinated in the Parliamentary chamber in 1966, P. W. Botha, then Minister of Defence, had accused Suzman of being responsible, saying: "It's you! You liberals did this! Now we'll get you!" She demanded, and eventually received a formal apology, but the enmity between the two remained. In the early 1980s, she had stayed to observe police dismantle shacks in a black settlement and take the occupants to jail. P. W. Botha warned in Parliament that her conduct was bordering on illegal and said "I am telling you that if you try to break the law you will see what happens". Suzman responded: "the prime minister has been trying to bully me for twenty-eight years and he has not succeeded yet. I am not frightened of you. I never have been and I never will be. I think nothing of you." On one occasion, P. W. Botha said "The Hon. Member for Houghton, it is well known, does not like me". Suzman interjected: 'Like you? I can't stand you!'

She was often harassed by the police and her phone was tapped by them. She listed her name in the phone book and often received phone calls with obscene, racist and threatening messages. She had a special technique for dealing with such calls, which was to blow a shrill whistle into the mouthpiece of the phone.

Marie van Zyl, of the Kappie Kommando (An ultra-conservative Afrikaner women's political organization), wrote to Suzman protesting the latter's support for "heathens" and boasting that her own people, the Voortrekkers, had brought the Bible over the mountains to the interior to the blacks. She asked what Suzman's people had done. Suzman replied: "You say your people brought the Bible over the mountains and ask what mine did. They wrote it, my dear …"

In February 1974, LJC Botha, Nationalist MP for Rustenburg remarked: 'When she gets up in this House, she reminds me of a cricket in a thorn tree when it is very dry in the bushveld. His chirping makes you deaf but the tune remains the same year in and year out. In her fight for the Bantu, the honourable member... sings the same tune for year after year.'

She famously advised John Vorster, Prime Minister from 1966 to 1978, to some day visit a township, "in heavy disguise as a human being". When a minister complained of the murder rate in his constituency, she advised him not to go there "or it will rise by one".

Parliamentary career: 1974–1989

Later, as parliamentary white opposition to apartheid grew, the Progressive Party gained a further 6 seats (in 1974) and Suzman was joined in parliament by notable liberal colleagues such as Colin Eglin. The party then merged in 1975 with Harry Schwarz's Reform Party and became the Progressive Reform Party. It was renamed the Progressive Federal Party when further MPs from the reformist wing of the United Party joined in 1977 and the party became the official opposition.

She spent a total of 36 years in Parliament.

After the 1976 Soweto shootings, MP Dr HMJ van Rensburg said: "It is a pity you were not one of them, Helen" and another called her "a saboteur of the police". Suzman herself said: "Every Nationalist MP should go to at least one funeral for unrest victims heavily disguised as human beings, instead of sitting on their green benches in parliament, insulated like fish in an aquarium."

In 1982, following Neil Aggett's death, she read out in Parliament a letter smuggled out of prison concerning Aggett's torture at the hands of the security police.

In 1986, there was the following exchange in Parliament when Minister of Law and Order Le Grange asked "Who is the hon Member for Houghton's No 1 man in South Africa? It is Nelson Mandela" Mrs Suzman responded: "Let him go!" Le Grange continued: "She admires him with everything she has. He is the only man who according to her can counteract the present unrest situation in South Africa and negotiate on peace". Mrs Suzman interjected: "That's right!"

Extra-parliamentary activity

Suzman's motto was to "go and see for yourself".

She was a frequent visitor to prisons to protect prisoners from warder brutality, and campaigned for improved prison conditions. She visited Nelson Mandela on numerous occasions while he was in prison and made representations to the authorities to improve his conditions and those of other prisoners on Robben Island. In his autobiography, Long Walk to Freedom, Mandela wrote: "It was an odd and wonderful sight to see this courageous woman peering into our cells and strolling around our courtyard. She was the first and only woman ever to grace our cells". Many of the prisoners, including Neville Alexander and Mandela himself, attributed improvements to their conditions, in part, to her visits: In his autobiography, Mandela attributes the removal of the sadistic warder Van Rensberg (aka "Suitcase"), who had a swastika tattooed on his hand, to Suzman's visit and her subsequent representations to the authorities and in Parliament. Neville Alexander, too, attributed the transfer of Van Rensberg to another prison, to Suzman's visit.  Alexander noted that:"Had Mrs Suzman not come in February 1967 there is no saying what might have happened" According to Neville Alexander, it was "important to note that, unofficially, the first Suzman visit is considered to be the turning point in the treatment of the political prisoners at Robben Island.  This was certainly no mere coincidence..." Andrew Mlangeni, a senior ANC member who was on Robben Island with Mandela, described how "[w]henever our treatment in prison tended to improve a little bit, we knew that Suzman was on her way. We would get things such as books that you perhaps ordered more than six months ago. They would give you your books if you were studying, because those were some of the things we raised on Robben Island. You would have to wait for months before you could get books prescribed by the University of South Africa and other institutions, but as soon as you got them, you knew that Suzman was on her way to see the conditions under which we were living, to see how best she could help us.
Only a person such as Suzman could help us. The International Red Cross also used to visit us on Robben Island, but they couldn't do as much as Suzman. Suzman was not afraid to go to Pretoria to the commissioner and raise these issues personally, to say that these were the conditions under which people were living, please bring about some improvement. She was a fearless lady."

She visited Robert Sobukwe when he was in virtual solitary confinement for 6 years and repeatedly sought his release in Parliament. During one debate in Parliament in which Suzman raised the conditions of Sobukwe's imprisonment without trial in a compound in Robben Island, Nationalist MP GPC Bezuidenhout asked: "Why do you say that he is living in a compound? Is it not a flat?" Mrs Suzman answered: "I wonder whether the hon member who is so cynical about this would care to take up permanent residence in that flat. Perhaps he will enjoy it."

She visited banned persons, such as Albert Luthuli, Winnie Mandela and Mamphela Ramphele, and made effective representations on their behalf. In 1963, Albert Luthuli, then President of the ANC, wrote to Helen Suzman and expressed his "deep appreciation and admiration for your heroic and lone stand against a most reactionary Parliament...I most heartily congratulate you for your untiring efforts in a situation that would frustrate and benumb many... For ever remember, you are a bright Star in a dark Chamber...Not only ourselves – your contemporaries, but also posterity, will hold you in high esteem".

She visited Bram Fischer and other ANC and Communist Party political prisoners and personally provided them with speakers and records, seeking improvements to their conditions with ministers and in Parliament. She visited Fischer several times in hospital, calling repeatedly for his release and remarking in the press that with so many millions spent on security she did not understand why the government was so afraid of one incapacitated, bedridden old man. She was influential in his eventual release.

She attended the militant – and often dangerous – funerals of activists whenever invited to do so in the belief that her presence could prevent police brutality. She visited resettlement areas, townships and squatter camps, observing conditions and giving assistance to individuals where she could. She used these visits to arm herself with evidence from on the spot investigations "to challenge forcefully the government and bear personal witness
to the suffering inflicted on millions of South Africans".

Suzman was inundated with requests for assistance from individuals harmed by the apartheid laws and bureaucracy. She regarded herself as the "honorary ombudsman of the dispossessed" and sought tirelessly to make representations on their behalf to the relevant authorities. Nadine Gordimer commented: "[But over the years I have observed – that when people are in trouble, she has been the one they have appealed to. She is the one everyone trusted]…Suzman never refused anyone her help, that I knew of. No matter how unpleasant or hostile the individual's attitude to her and her political convictions had been."

Other issues

Although principally concerned with issues of race discrimination, Suzman was also concerned with other issues including women's rights. Her maiden speech was on the 1953 Matrimonial Affairs Bill. Women's rights (and in particular those of Black women) became part of the larger fight for human rights. She campaigned against gender discrimination, particularly as it affected African women whose status in customary law was that of "perpetual minors." In 1988 she was instrumental in having matrimonial legislation enacted that greatly improved the legal status of women. She fought for equal matrimonial property rights for Black women, divorce by consent and the reform of abortion laws.

She was opposed to the death penalty and campaigned against its reintroduction.

In 1971, she was the only member of Parliament who voted against what she described as "the harshest drugs law in the world" that laid down a mandatory 2-year sentence of imprisonment for possession of cannabis and a mandatory 5-year sentence of imprisonment for possession of more than 115g of cannabis. She supported the decriminalisation of marijuana use long before it was fashionable, stating publicly that possession of marijuana/cannabis (or dagga, as it is known in South Africa) for personal use should not be a criminal offence.

Post-parliamentary career: 1989–2009

She was appointed by Mandela to the first electoral commission of South Africa that oversaw the first election based on universal franchise in 1994.
She was chairwoman of the Vaal Reef Disaster Fund for three years, appointed to look after the widows and children of the 104 men killed in the Vaal Reef mining disaster of 10 May 1995. She was president of the South African Institute of Race Relations, one of the premier research institutions in SA. She served as a member of the Human Rights Commission from 1995 to 1998.

She was present with Mandela when he signed the new constitution in 1996.

Speaking in 2004 at the age of 86, Suzman confessed that she was disappointed by the African National Congress. Suzman stated:

"I had hoped for something much better... [t]he poor in this country have not benefited at all from the ANC. This government spends 'like a drunken sailor'. Instead of investing in projects to give people jobs, they spend millions buying weapons and private jets, and sending gifts to Haiti."

Referring to South Africa's relations with Zimbabwe, whose president Robert Mugabe had in 2001 declared Suzman an "enemy of the state", she said: "Mugabe has destroyed that country while South Africa has stood by and done nothing. The way Mugabe was feted at the inauguration last month was an embarrassing disgrace. But it served well to illustrate very clearly Mbeki's point of view."

Suzman also stated her distrust of the racial politics of Mbeki:

"Don't think for a moment that Mbeki is not anti-white – he is, most definitely. His speeches all have anti-white themes and he continues to convince everyone that there are two types of South African – the poor black and the rich white."

Perhaps conscious that she might be misconstrued, Suzman added:

"For all my criticisms of the current system, it doesn't mean that I would like to return to the old one. I don't think we will ever go the way of Zimbabwe, but people are entitled to be concerned. I am hopeful about any future for whites in this country – but not entirely optimistic."

Recognition and legacy

Working from within the system, she earned the respect of Nelson Mandela. He praised her courage and credited her with improving prison conditions. Outspoken and independent, Suzman spoke out against the regime but sometimes opposed Mandela's policies. She was critical of Mandela when he praised dictator Muammar Gaddafi as a supporter of human rights.

Mandela wrote a message to Suzman on her 85th birthday, stating "Your courage, integrity and principled commitment to justice have marked you as one of the outstanding figures in the history of public life in South Africa. On your 85th birthday we can but pay tribute to you, thank you and let you know how fortunate our country feels for having had you as part of its public life and politics." Mandela added: "Now, looking back from the safety of our non-racial democracy, we can even feel some sympathy for the National Party members who shared Parliament with you. Knowing what a thorn in the flesh of even your friends and political allies you can be, your forthright fearlessness must have made life hell for them when confronted by you."

She opposed economic sanctions as counterproductive and harmful to poor blacks. After Mandela's release "she was prominent among those...who persuaded him to drop the ANC's revolutionary program in favour of an evolutionary one, retaining a market economy and a parliamentary democracy." She continued to be a critic after the fall of Apartheid. According to her biographer, Lord Robin Renwick, before and after the ANC came to power, she continued to speak out against those in power who would "put party and state above the individual whether black or white".

Some in the ANC and SACP were critical of her method of opposition to apartheid. She was denounced as an agent of colonialism and "part of the system" as well as for her failure to back sanctions. Mandela remained an admirer, saying "the consistency with which you defended the basic values of freedom and the rule of law over the last three decades has earned you the admiration of many South Africans." So did many others in the anti-apartheid movement, including Winnie Mandela.

Suzman was awarded 27 honorary doctorates from universities around the world, including from Harvard, Yale, Oxford and Cambridge. She was twice nominated for the Nobel Peace Prize and received numerous other awards from religious and human rights organisations around the world. Former Queen of South Africa, Elizabeth II made her an honorary Dame Commander (Civil Division) of the Order of the British Empire in 1989.

She was awarded the Order for Meritorious Service, Class I, Gold by Nelson Mandela in 1997. She was voted No. 24 in the Top 100 Great South Africans TV series.

She was awarded the Freedom of the City of Kingston upon Hull in 1987.

Suzman was elected to the American Philosophical Society in 2008.

Liberia issued a postage stamp to honour Suzman in March 2011, calling her one of the legendary heroes of Africa.

In November 2017, the South African Post Office announced that it "has honoured this great, brave and pioneering woman with a rare gesture of a postage stamp" as an "indication of her importance to the country and to the liberation thereof and to that of women".

The Progressive Federal Party of which Suzman was the sole Parliamentary representative between 1961 and 1973 became the Democratic Party after merging with the National Democratic Movement and the Independent Party in 1989. The Democratic Party was renamed the Democratic Alliance (DA) in 2000. The DA is currently the official opposition party of South Africa, under the interim leadership of John Steenhuisen. In November 2017, former DA leader Mmusi Maimane paid tribute to Suzman, noting that "Every value we call our own in the DA can be traced back to the principles Helen fought for over her 36-year-long career as a Member of Parliament".

The poet George Szirtes wrote the poem "Song" in her honor.

The Helen Suzman Foundation was founded in 1993 to honour the life work of Helen Suzman. The Foundation seeks to promote the values espoused by Helen Suzman throughout her public life and in her devotion to public service.

Death

Suzman died in her sleep of natural causes on 1 January 2009. She was 91 years old. Achmat Dangor, the Nelson Mandela Foundation chief executive, said Suzman was a "great patriot and a fearless fighter against apartheid". Flags in South Africa flew at half-mast in her honour.

See also

 List of South Africans
 List of Jews from Sub-Saharan Africa
 Progressive Party

References

Bibliography

 Joanna Strangwayes-Booth: A Cricket in the Thorn Tree: Helen Suzman and the Progressive Party. Johannesburg Hutchinson Group, 1976.
 Ed. Robin Lee, Values Alive. A Tribute to Helen Suzman. Johannesburg, Jonathan Ball, 1990.
 Ed. Phyllis Lewson, Helen Suzman's Solo Years. Johannesburg, Jonathan Ball and A.D Donker, 1991.
 Helen Suzman: In No Uncertain Terms: A South African Memoir. New York, Knopf, 1993.
 Exhib. Catalogue Helen Suzman: Fighter for Human Rights. Cape Town, South African Jewish Museum publ Kaplan Centre for Jewish Studies, UCT, 2005,
 Helen Suzman Foundation: Focus: Tribute Issue 48, December 2007,
 Helen Suzman Foundation: Focus: Suzman Tribute Edition, Issue 53, April 2009,
 Gillian Godsell, Helen Suzman (Series: They Fought for Freedom), Cape Town, Maskew Miller Longman, 2011.
 Robin Renwick: Helen Suzman: Bright Star in a Dark Chamber. London, Biteback Publ., 2014.

External links

Helen Suzman (BBC radio programme)
Helen Suzman honoured in Côte Saint-Luc, Quebec Canada
The Post, 1 January 2009
 Mark Tran, "Anti-apartheid campaigner Helen Suzman dies at 91", The Guardian, 1 January 2009
 Stanley Uys, "Helen Suzman: Campaigner who single-handedly carried the anti-racism banner in South Africa's apartheid parliament", The Guardian, Thursday, 1 January 2009
 Scott Bobb, "Anti-Apartheid Activist Helen Suzman Dies at 91" Voice of America
 "Helen Suzman, Anti-Apartheid Leader, Dies at 91", The New York Times, 1 January 2009
 "Helen Suzman: The woman who changed a nation" M&G

1917 births
2009 deaths
People from Germiston
South African Jews
United Party (South Africa) politicians
Progressive Party (South Africa) politicians
Progressive Reform Party (South Africa) politicians
Progressive Federal Party politicians
Honorary Dames Commander of the Order of the British Empire
Jewish South African politicians
South African women activists
Women members of the Parliament of South Africa
South African people of Lithuanian-Jewish descent
Members of the House of Assembly (South Africa)
20th-century South African women politicians
20th-century South African politicians
Jewish South African anti-apartheid activists
University of the Witwatersrand alumni
Academic staff of the University of the Witwatersrand
Women civil rights activists

Helen Suzman


Kevin Douglas Randle (nascido a 4 de Junho de 1949 em Cheyenne, nos EUA) é um  tenente-coronel reformado do Exército norte-americano, que serviu no Vietname como piloto de helicóptero e comandante de aviões. Em 2003, foi destacado para o Iraque como oficial dos serviços secretos. Esteve em serviço activo no Exército e mais tarde na Força Aérea. Foi membro da Guarda Nacional de Iowa no seu destacamento para o Médio Oriente. Reformou-se da Guarda Nacional em 2009.

Escritores de ficção científica
Ufólogos dos Estados Unidos

Kevin Randle


بوريس كارلوف ، اسمه الحقيقي ويليام هنري برات (23 نوفمبر 1887 في لندن - 2 فبراير 1969 في غرب ساسكس) كان مسرحي و ممثل بريطاني.

أصبح بوريس معروفاً بشكل أساسي كممثل في أفلام الرعب بعد دور الوحش الذي لعبه عام 1931 في فيلم فرانكنشتاين. مثل أيضاً خلال أكثر من خمسين سنة من الحياة الفنية في كثير من الأدوار المختلفة، في التلفزيون، والمسرح.

حياته

لم يغير اسمه من الناحية القانونية إلى «بوريس كارلوف». وقع على الوثائق الرسمية «ويليام إتش برات، المعروف أيضًا باسم بوريس كارلوف».

روابط خارجية

مراجع

أنجليكانيون إنجليز
إنجليز من أصل هندي
بريطانيون من أصل إنجليزي
حائزون على جائزة غرامي
خريجو كلية كينجز لندن
رواة كتب صوتية
مسرحيون إنجليز
ممثلو أداء صوتي إنجليز
ممثلو أفلام إنجليز
ممثلو أفلام صامتة إنجليز
ممثلو أفلام من لندن
ممثلو راديو ذكور إنجليز
ممثلون إنجليز في القرن 20
ممثلون بريطانيون مغتربون في الولايات المتحدة
ممثلون وممثلات بريطانيون
مواليد 1887
مواليد في لندن
وفيات 1969
وفيات بسبب داء الانسداد الرئوي المزمن
وفيات بسبب ذات الرئة
وفيات الالتهاب الرئوي في إنجلترا

بوريس كارلوف


Sophie Auconie (* 19. August 1963 in Dugny, Département Seine-Saint-Denis) ist eine französische Politikerin (NC, UDI). Sie war von 2009 bis 2014 Mitglied des Europäischen Parlaments; seit 2017 ist sie Abgeordnete in der französischen Nationalversammlung.

Leben
Auconie arbeitete von 1993 bis 2006 bei der Industrie- und Handelskammer des Départements Indre-et-Loire (in dem Tours liegt), wo sie Direktorin für Wirtschaftsentwicklung war. Sie schloss 2002 ein Studium an der École supérieure de commerce et de management (ESCEM, "Hochschule für Handel und Management") in Tours ab.

Auconie trat 1995 der Partei Démocratie Libérale bei, in der sie jedoch kein politisches Amt oder Mandat hatte. Bei der Kommunalwahl 2008 wurde sie für das Nouveau Centre (NC) in den Gemeinderat von Tours gewählt. Ab 2009 gehörte sie dem Exekutivkomitee des NC an. Bei der Europawahl 2009 zog sie über die Liste der UMP (mit der das NC verbündet war) im Wahlkreis Massif central–Centre in das Europäische Parlament ein. Dort saß sie in der christdemokratischen EVP-Fraktion. Bis April 2011 gehörte sie dem Ausschuss für regionale Entwicklung an, anschließend dem Ausschuss für Umweltfragen, öffentliche Gesundheit und Lebensmittelsicherheit. Zudem war sie Delegierte im Gemischten Parlamentarischen Ausschuss EU–Ehemalige Jugoslawische Republik Mazedonien. Ab November 2010 war sie Vorsitzende des NC im Département Indre-et-Loire.

In Tours gründete Auconie 2011 die zentristische Gemeinderatsfraktion Nouvelle énergie pour Tours, der sie seither vorsteht. Seit 2012 ist sie Mitglied der Union des démocrates et indépendants (UDI), in der mehrere Kleinparteien der bürgerlichen Mitte aufgingen. Im Juni 2012 wurde Auconie zur Kovorsitzenden des Cercle français de l'eau und zur Gouverneurin des Weltwasserrats gewählt (2015 wiedergewählt). Bei der Kommunalwahl 2014 wurde sie als Gemeinderätin in Tours bestätigt. Zur Europawahl 2014 trat sie als Spitzenkandidatin der pro-europäischen Liste von UDI und MoDem im Wahlkreis Massif central–Centre an, verfehlte jedoch die Wiederwahl. Seit 2014 ist Auconie stellvertretende Vorsitzende der UDI mit Zuständigkeit für die Verjüngung und stärkere Beteiligung von Frauen in der Partei.

Bei der Parlamentswahl 2017 wurde Auconie als Abgeordnete des 3. Wahlkreises von Indre-et-Loire in die französische Nationalversammlung gewählt. Sie wurde auch von der konservativen Partei Les Républicains (Nachfolgerin der UMP) sowie einem Teil der Partei La République en Marche des Staatspräsidenten Emmanuel Macron unterstützt, die in dem Wahlkreis keinen eigenen Kandidaten hatte. Sie setzte sich im zweiten Wahlgang mit 56,6 % gegen die bisherige Abgeordnete Marisol Touraine von der Parti socialiste durch. Nach der Wahl schloss sie sich der Fraktion Les Constructifs ("Die Konstruktiven"; im November 2017 umbenannt in UDI, Agir et indépendants, UAI) an, die sich zwischen dem Regierungslager und den oppositionellen Républicains positioniert, und wurde zur stellvertretenden Fraktionsvorsitzenden gewählt. Sie ist Sekretärin des Parlamentsausschusses für nachhaltige Entwicklung und Raumplanung. Auconie gehört dem Nationalrat und Leitungsausschuss der Europäischen Bewegung Frankreich an.

Weblinks
 Website von Sophie Auconie

Quellen

Mitglied der Nationalversammlung (Frankreich)
Mitglied des Europäischen Parlaments für Frankreich
Mitglied des Nouveau Centre
UDI-Mitglied
Politiker (21. Jahrhundert)
Franzose
Geboren 1963
Frau

Sophie Auconie


Flori de gheață este un film românesc din 1989 regizat de Anghel Mora. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ovidiu Iuliu Moldovan, Anda Onesa, Ileana Predescu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 557.972 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1989 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1989

Flori de gheață


Les Plagiotropidaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Bacillariophyta (Diatomées), de la classe des Bacillariophyceae et de l'ordre des Naviculales.

Étymologie
Le nom de la famille vient du genre type Plagiotropis,  dérivé du grec  , « oblique ; de travers », et , « quille ; carène », en référence à  de cette diatomée.

Description

Distribution

Liste des genres
Selon  :
 Banquisia Paddock, 1988
 Ephemera Paddock, 1988
 Manguinea Paddock, 1988
 Mannsia T.B.B.Paddock, 1988
 Meuniera P.C.Silva, 1996
 Orthotropis Cleve, 1891
 Pachyneis Simonsen, 1974
 Phycostilus S.Blanco, 2020
 Plagiolemma Paddock, 1988
 Plagiotropis Pfitzer, 1871  genre type
 Stauropsis Meunier, 1907
 Staurotropis T.B.B.Paddock, 1988
 Stilus T.B.B.Paddock, 1988

Systématique
Le nom correct complet (avec auteur) de ce taxon est Plagiotropidaceae D.G.Mann, 1990.

Liens externes

Notes et références

Famille d'algues (nom scientifique)
Naviculales

Plagiotropidaceae


فولودارسك-فولينسكيي (Володарськ-Волинський) هي بلدة من النمط المدني في محافظة جيتومير في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 7632 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

فولودارسك-فولينسكي


පරමණ්ඩල යාච්ඤාව, ස්වාමිවාක් ආරාධනාව හෝ ස්වර්ගයේ වැඩසිටින ලෙසද හැඳින්වේ, එය යාච්ඤා කිරීමට මාර්ගය ලෙස ජේසුස් වහන්සේ ඉගැන්වූ මධ්‍යම කිතුනු යාච්ඤාවකි. මෙම යාච්ඤාවේ අනුවාද දෙකක් ශුභාරංචි වල සටහන් කර ඇත. ශු.මතෙව් ශුභාරංචියේ කන්ද උඩ දේශනාව තුළ මෙම යාච්ඤාවේ දීර්ඝ ස්වරූපයක් සඳහන් වේ. ශු.ලූක් ශුභාරංචියේ මෙම යාච්ඤාවේ කෙටි ආකාරයක් සඳහන් කර ඇත, ඒ ඔහුගේ ශ්‍රාවකයෙක් "ස්වාමීනි, ස්නාවක ජුවාම් තුමා ඔහුගේ ගෝලයන්ට ඉගැන්වූ පරිදි අපටද යාච්ඤා කිරීමට උගන්වන්න" ලෙස ඉල්ලූ විටය.  අනුවාද දෙකේ පැවතීම සම්බන්ධයෙන් ඇතැමුන් යෝජනා කරන්නේ දෙකම මුල් ඒවා බවයි. නමුත් මතෙව් අනුවාදය ජේසුස් වහන්සේ ගලීලයේ දේවසේවයේ මුල් කාලයේ කතා කළ අවස්ථාවක් වන අතර ලූක් අනුවාදය එම සිද්දියෙන් වසරකට පසුව "බොහෝදුරට ජුඩියා හි" සිදූවූ අවස්තාවක් බවයි.

මතෙව්ගේ පෙත්සම් හතෙන් පළමු තුන දෙවියන් වහන්සේ අමතයි; අනෙක් හතර මිනිස් අවශ්‍යතා සහ උත්සුකයන් හා සම්බන්ධයි. මතෙව්ගේ ගිණුමේ පමණක් "ඔබේ කැමැත්ත ඉටු වේවා" සහ "නපුරු තැනැත්තාගෙන් අපව ගලවාගන්න" (හෝ "නපුරෙන් අපව ගලවාගන්න") යන පෙත්සම් ඇතුළත් වේ. මුල් ග්‍රීක ග්‍රන්ථ දෙකෙහිම වෙනත් සම්භාව්‍ය හෝ කොයිනේ ග්‍රීක සාහිත්‍යයක දක්නට නොලැබෙන epiousios යන විශේෂණය අඩංගු වේ; මතභේදාත්මක වුවත්, "දිනපතා" යනු මෙම වචනයේ වඩාත් පොදු ඉංග්‍රීසි භාෂා පරිවර්තනයයි.

"කතෝලික පල්ලියේ කතෝලික ධර්මය" යන මාතෘකාව පිළිබඳ ආරම්භක වචන උගන්වන්නේ මෙම යාච්ඤාව "සම්පූර්ණ ශුභාරංචියේ සාරාංශය" යන්නයි. බොහෝ ක්‍රිස්තියානි නිකායන් විසින් යාච්ඤාව ඔවුන්ගේ නමස්කාරයේදී භාවිතා කරනු ලබන්නේ පූජනීය ස්වරූපය වන මතීන් වැනි ව්‍යතිරේක කිහිපයක් සමඟිනි. රෙපරමාදු භක්තිකයන් සාමාන්‍යයෙන් යාච්ඤාව අවසන් කරන්නේ (සමහර අනුවාදවල, "රාජ්‍යයද, බලයද සහ මහිමයද, සදහටම සදාකාලයටම ඔබවහන්සේගේය, ආමෙන්") සමඟිනි. මතෙව්ගේ පසුව එකතු කිරීමක් සමහර බයිබල් අත්පිටපත්වල දක්නට ලැබේ. "ෆුලර් සෙමනේරි මහාචාර්ය ක්ලේටන් ෂ්මිට්" පවසන පරිදි දේවධර්මීය වෙනස්කම් සහ විවිධ නමස්කාර ක්‍රම ක්‍රිස්තියානීන්ව භේද කළද, "ලෝකය පුරා සිටින කිතුනුවන් එකට යාච්ඤා කරන බව දැනගැනීමේ සහයෝගීතාවයේ හැඟීමක් ඇත ... මෙම වචන සැමවිටම අපව එක්සත් කරයි."

පෙළ

ඉංග්‍රීසි අනුවාද

ග්‍රීක හෝ ලතින් භාෂාවෙන් ස්වාමීන්ගේ යාච්ඤාවේ විවිධ ඉංග්‍රීසි පරිවර්තන කිහිපයක් තිබේ, එය ක්‍රි.ව. 650 දී පමණ නෝර්තුම්බ්‍රියන් පරිවර්තනයෙන් ආරම්භ වේ. වර්තමාන පූජනීය භාවිතයේ සිටින අයගෙන්, වඩාත් ප්‍රසිද්ධ තුන වන්නේ:
 එංගලන්ත සභාවේ 1662 පොදු යාච්ඤා පොතේ පරිවර්තනය
 කතෝලික සහ (බොහෝ විට ඩොක්සොලොජි සමඟ) බොහෝ රෙපරමාදු පල්ලිවල භාවිතා කරන තරමක් නවීකරණය කරන ලද "සාම්ප්‍රදායික ක්‍රමානුකූල" ආකෘතිය
 1988 පරිවර්තනය ecumenical English Language Liturgical Consultation (ELLC)
අවසාන ඩොක්සොලොජි ("රාජ්‍යය සහ බලය, සහ මහිමය, සදහටම සහ සදහටම ඔබ සතුය. ආමෙන්") බොහෝ විට ප්‍රොතෙස්තන්තයින් විසින් යාච්ඤාව අවසානයේ එකතු කරනු ලැබේ. 1662 පොදු යාඥා පොත (BCP) සමහර සේවාවන්හි doxology එකතු කරයි, නමුත් සියල්ලෙහි නොවේ. උදාහරණයක් ලෙස, 1662 BCP උදෑසන සහ සන්ධ්‍යා යාඥාවේ දී එය Kyrie eleison විසින් පෙර කරන විට doxology භාවිතා නොවේ. පැරණි බයිසැන්තියානු ග්‍රීක අත්පිටපත් මත පදනම් වූ පැරණි ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනවල එය ඇතුළත් වූ නමුත්, එක්සත් බයිබල් සමිති වැනි නව ගිවිසුමේ විවේචනාත්මක සංස්කරණවල එය බැහැර කර ඇත. එය පැරණිතම අත්පිටපත්වල නොමැති අතර මතෙව් 6:9-13 මුල් පිටපතෙහි කොටසක් ලෙස නොසැලකේ.

බයිසැන්තියානු චාරිත්‍රයේදී, පූජකයෙකු දිවුරුම් දෙන සෑම අවස්ථාවකම, ස්වාමීන්ගේ යාච්ඤාවෙන් පසුව, ඔහු ඩොක්සාලොජියේ මෙම වැඩි දියුණු කළ ආකාරය ඇතුළත් කරයි, "මක්නිසාද රාජ්‍යයද බලයද මහිමයද සදහටම ඔබ වහන්සේගේය: පිතාගේත්, පුත්‍රයාගේත් සහ ස්ප්‍රීන්තුසාන්තුගෙත් නාමයෙන් දැන් සහ සදහටම සහ යුග ගණනාවක් දක්වා වේවා", යම් අවස්ථාවල අවසානයේ ආමෙන් කියා පිලිතුරු දෙයි.

1662 ඇන්ග්ලිකන් BCP

Our Father, which art in heaven,
ස්වර්ගයේ වැඩසිටින අපගේ පියානෙනී
Hallowed be thy Name;
ඔබගේ ශ්‍රී නාමයට ප්‍රශංසා වේවා
Thy kingdom come;
ඔබගේ රාජ්‍ය පැමිනේවා
Thy will be done
ඔබගේ කැමැත්ත
in earth, as it is in heaven:
ස්වර්ගයේ මෙන් මෙලොවෙහිද ඉටුවේවා
Give us this day our daily bread;
අපගේ එදිනෙදා භෝජනය අද අපට දානය කල මැනව
And forgive us our trespasses,
අපට වරද කරන අයගේ වැරදි අප කමාකරන්නාක් මෙන්
as we forgive them that trespass against us;
අපගේ වැරදිද කමා කල මැනව
And lead us not into temptation,
පාප අවස්ථාවන්ට අසුවීමට ඉඩ නොදී
But deliver us from evil;
අයහපතින් අප මුදා ගත මැනව
For thine is the kingdom,
මක්නිසාද රාජ්‍යද
the power, and the glory,
බලයද මහිමයද
For ever and ever.
සදහටම ඔබවහන්සේගේ ය.
Amen.
ආමෙන්.

සාම්ප්‍රදායික එකුනොමිකල් අනුවාදය්

Our Father, who art in heaven,
hallowed be thy name;
thy kingdom come,
thy will be done
on earth as it is in heaven.
Give us this day our daily bread,
and forgive us our trespasses,
as we forgive those who trespass against us;
and lead us not into temptation,
but deliver us from evil.

ප්‍රොතෙස්තන්ත්‍රවරු බොහෝවිට මෙසේ පිලිතුරු දෙයි
For thine is the kingdom,
and the power, and the glory,
for ever and ever. Amen. (or ...forever. Amen.)

කතෝලික පුජාවේ මින් පසුව පහත පිලිතුර උච්චාරණය කරයි
For the kingdom,
the power and the glory are yours,
now and for ever.

1988 ELLC

Our Father in heaven,
hallowed be your name,
your kingdom come,
your will be done,
on earth as in heaven.
Give us today our daily bread.
Forgive us our sins
as we forgive those who sin against us.
Save us from the time of trial
and deliver us from evil.
For the kingdom, the power, and the glory are yours
now and for ever. Amen.

කින්ග් ජේම්ස් අනුවාදය (1611)
Our father which art in heaven,
hallowed be thy name.
Thy kingdome come.
Thy will be done, in earth,
as it is in heaven.
Give us this day our daily bread.
And forgive us our debts,
as we forgive our debters.
And lead us not into temptation,
but deliver us from evil:
For thine is the kingdom,
and the power, and the glory,
for ever, Amen.

නවීකරණය කරනපද කින්ග් ජේම්ස් අනුවාදය
Our Father, who art in heaven,
Hallowed be thy name.
Thy kingdom come,
Thy will be done on earth,
as it is in heaven.
Give us this day our daily bread.
And forgive us our debts,
as we forgive our debtors.
And lead us not into temptation,
but deliver us from evil:
For thine is the kingdom,
and the power, and the glory,
forever. Amen.

ඉහත අනුවාද සියල්ලම මතෙව් ශුභාරංචිය මත පදනම් කරගෙන ඇත.

මතෙව් 6:9–13 (ESV)

"එවිට මෙසේ යාච්ඤා කරන්න: 'ස්වර්ගයෙහි සිටින අපගේ පියාණෙනි, ඔබගේ නාමයට ගෞරව වේවා. ඔබගේ රාජ්‍යය පැමිණේවා, ඔබගේ කැමැත්ත ස්වර්ගයෙහි මෙන් පොළොවෙහිද සිදුවේවා. අද දින අපගේ දෛනික ආහාරය අපට දෙන්න, අපගේ ණය අපට කමා කළ මැනව. අපි අපගේ ණයගැතියන්ට ද සමාව දුනිමු, අපව පරීක්ෂාවට නොයවා, නපුරෙන් අප ගලවාගන්න.

ලූක් 11:2–4 (ESV)

ඔහු ඔවුන්ට මෙසේ කීවේය: "ඔබ යාච්ඤා කරන විට, 'පියාණෙනි, ඔබගේ නාමයට ගෞරව වේවා. ඔබගේ රාජ්යය පැමිණේවා. අපගේ දෛනික ආහාරය අපට දෙන්න, අපගේ පව් අපට කමා කරන්න, මක්නිසාද අපට ණයගැති සියල්ලන්ට අපිම සමාව දෙන්නෙමු. තවද අපව පරීක්ෂාවට යොමු නොකරන්න.

පිංතූර

මේවාද බලන්න

පාතිමා යාච්ඤා
 ජපමාලය
 කතෝලික සභාව
 ජේසු

සටහන්

යොමු කිරීම්

උපුටා දැක්වීම්

මූලාශ්‍ර

 Albright, W.F. and C.S. Mann. "Matthew." The Anchor Bible Series. New York: Doubleday & Co., 1971.
 Augsburger, Myron. Matthew. Waco, Texas: Word Books, 1982.
 Barclay, William. The Gospel of Matthew: Volume 1 Chapters 1–10. Edinburgh: Saint Andrew Press, 1975.
 Beare, Francis Wright. The Gospel According to Matthew. Oxford: B. Blackwell, 1981.

 Brown, Raymond E. The Pater Noster as an Eschatological Prayer, article in Theological Studies (1961) Vol. 22, pp. 175–208: from the website of Marquette University; also reprinted in New Testament Essays (1965)
 Clark, D. The Lord's Prayer. Origins and Early Interpretations (Studia Traditionis Theologiae, 21) Turnhout: Brepols Publishers, 2016,

 Filson, Floyd V. A Commentary on the Gospel According to St. Matthew. London: A. & C. Black, 1960.
 Fowler, Harold. The Gospel of Matthew: Volume One. Joplin: College Press, 1968
 France, R.T. The Gospel According to Matthew: an Introduction and Commentary. Leicester: Inter-Varsity, 1985.
 Hendriksen, William. The Gospel of Matthew. Edinburgh: Banner of Truth Trust, 1976
 Hill, David. The Gospel of Matthew. Grand Rapids: Eerdmans, 1981

 "Lilies in the Field." A Dictionary of Biblical Tradition in English Literature. David Lyle Jeffrey, general editor. Grand Rapids: W.B. Eerdmans, 1992.
 Lewis, Jack P. The Gospel According to Matthew. Austin, Texas: R.B. Sweet, 1976.
 Luz, Ulrich. Matthew 1–7: A Commentary. trans. Wilhlem C. Linss. Minneapolis: Augsburg Fortress, 1989.
 Morris, Leon. The Gospel According to Matthew. Grand Rapids: W.B. Eerdmans, 1992.

 Schweizer, Eduard. The Good News According to Matthew. Atlanta: John Knox Press, 1975
 Underhill, Evelyn, Abba. A meditation on the Lord's Prayer (1940); reprint 2003.

ලේඛන
 Pater Noster : a chirographic opus in one hundred and twenty-six languages, by Z. W. Wolkowski
 Learning the Lord's Prayer in Gothic, by Robert Oliphant
 the Lord's Prayer in Aramaic
The Lord's Prayer in different languages

විවරණ
 Jewish Encyclopedia
 Max Heindel: Rosicrucian view
 Jehovah's Witnesses view
 Rudolf Steiner lecture

ක්‍රිස්තියානි යාච්ඤා

පරමණ්ඩල යාච්ඤාව


Surrey Hills is a suburb of Melbourne, Victoria, Australia, 11 km east of Melbourne's Central Business District, located within the Cities of Boroondara and Whitehorse local government areas. Surrey Hills recorded a population of 13,655 at the .

Surrey Hills was settled in the late 19th century and evolved with slightly smaller blocks and slightly simpler housing than its neighbour Canterbury. Most of Surrey Hills' streets are lined with now-mature European trees, mostly plane and pin oak.

It is bordered by Elgar Road in the east, Riversdale Road in the south, Highfield Road in the west and Whitehorse Road in the north.

History

The Surrey Hills area was acquired from the Crown by Henry Elgar, as part of his Special Survey purchase in 1841.

The Surrey Hills area was first developed by a Real Estate consortia, following the extension of the railway line from Camberwell to Lilydale in 1882. Surrey Hills Post Office opened on 1 October 1884. Housing estates were laid out and lovely period homes built in either brick or weatherboard, with most designs being influenced by the Victorian, Federation and Edwardian era. The streets were planted mainly with avenues of Pin Oak and Plane trees, which are now mature and offer a pleasant shady vista. The streets have impressive names such as Empress, Kingston, Surrey, Balmoral, Leopold, Windsor, Albert and Wolseley, but the area was considered too distant from the nearest shopping districts: Camberwell to the west and Box Hill to the east. The economic depression of the 1890s brought development to a halt and the next major phase of suburban development didn't take place until after the First World War.

During the 1990s, the last bank branch in the Union Road shopping strip closed, which caused some concern within both the local community and local traders. On 24 February 2003, the Surrey Hills Community Bank (a community bank branch of Bendigo Bank) opened for business in Union Road.

Today
Surrey Hills contains both the 'English Counties District', which is a small area between Canterbury and Riversdale Roads, where the streets are named after English Counties, including Norfolk, Durham, Kent, Middlesex, Essex and Suffolk Roads and the 'Chatham Precinct', which is located between Canterbury, Union, Mont Albert & Chatham Roads. The latter streets are named after English places (Croydon, Guildford & Surrey) and Sir Garnet Road, named in honour of a famous British Army General (Garnet Wolseley, 1st Viscount Wolseley, born in Ireland, who served a distinguished career and became a hero in the British Army in the late 1800s & early 1900).

The suburb has 3 local primary schools; Surrey Hills Primary, Chatham Primary School and Our Lady's of Perpetual Succour. Surrey Hills' Central Business District is relatively small, consisting of a 300-metre strip of shops along Union Road.

The neighbourhood centre features Surrey Hills railway station (on the Belgrave and Lilydale railway lines). Heading out from Melbourne's CBD, Union Road is the first railway level crossing on the Belgrave/Lilydale train line. Surrey Hills also has Chatham railway station, north of Canterbury Road, between Stanley Terrace and Junction Road. Chatham Station can be accessed from the north by laneways between houses, beginning near the Mont Albert Road General Store, then continuing south along the Canterbury Sports Ground pathway. Most working residents of Surrey Hills commute to Melbourne either by car or train. To reach a safe bicycle path for the city commute, cyclists must travel south to the Gardiners Creek Trail or north to the Yarra River Trail, via the Outer Circle Trail. A bike lane is located on Mont Albert Road.

To the north, Surrey Hills is also serviced by the route 109 tram, which continues from Port Melbourne, along Collins Street (Melb.CBD), along Whitehorse Rd, to Box Hill and in the south, the route 70 tram travels along Riversdale Road from the city to the Wattle Park terminus at the Elgar Road junction. Canterbury Road between Station Street, Box Hill and Union Road, Surrey Hills is the only east–west major road not served by any public transport, although historically the road was served by busses until the 1960s. There are a few remaining bus stop seats on Canterbury Road, but the nearest operating public transport is via Riversdale Road to the South (trams), Mont Albert Station to the north (trains), Union Road (busses) and Surrey Hills station (trains) to the west. These points all represent around one mile in distance from the peak of Surrey Hills (at around the position of the large telecommunication towers on the corner of Canterbury Road and Harding Street).

Parks and gardens

The major parks and gardens in Surrey Hills are Surrey Gardens and South Surrey Park. Surrey Hills is also adjacent to Wattle Park, which is just across Riversdale Road to the south, in Burwood.

Sport

Canterbury Sports Ground is located in the north-west of the suburb and has 3 sporting clubs. It is the home ground of the Australian Rules Football club, Canterbury 'Cobras', who currently compete in the Eastern Football League, as well as the Canterbury Cricket Club, which plays on a turf wicket and Canterbury Tennis Club, which has its own clubhouse and 4 en-tou-cas courts.

See also
 City of Box Hill – Surrey Hills was previously within this former local government area.
 City of Camberwell – Surrey Hills was previously within this former local government area.

References

Suburbs of Melbourne
Suburbs of the City of Whitehorse
Suburbs of the City of Boroondara

Surrey Hills, Victoria


Ovo je popis hrvatskih županija prema nominalnoj vrijednosti njihova bruto domaćega proizvoda po stanovniku (per capita)'''. To je vrijednost konačnih dobara i usluga proizvedenih u pojedinoj državi u pojedinoj godini, preračunatih prema tržišnom tečaju u američki dolar i podijeljenih prosječnim stanovništvom te godine ili stanovništvom na polovici te godine.

Donji brojevi ne uzimaju u obzir razlike u troškovima života u različitim županijama, a podatci se mogu razlikovati od godine do godine zbog promjena tečaja domaće valute.

Stoga te iznose treba uzeti s oprezom. BDP po stanovniku često se smatra pokazateljem životnoga standarda zemlje; iako to može biti sporno, jer BDP po glavi stanovnika nije mjerilo osobnih primanja.

U ovoj tablici nalaze se podaci za 2018. godinu. Podaci su u američkim dolarima.

Izvori
 priopćenje; 2021. godina (pristupljeno 23. lipnja 2021.)

Bruto domaći proizvod (paritet) po stanovniku

Popis hrvatskih županija prema nominalnom BDP-u po stanovniku