İrlanda (İrlandaca: Éire, İngilizce: Ireland), ya da İrlanda Cumhuriyeti (İrlandaca: Poblacht na hÉireann, İngilizce: Republic of Ireland), kuzeybatı Avrupa'da bulunan ülke. Büyük Britanya'nın batısındaki İrlanda adasının yaklaşık altıda beşini kaplamaktadır. Başkenti ve en büyük şehri Dublin'dir, 4,9 milyonluk nüfusun yaklaşık %40'ı bu şehir ve banliyölerinde yaşar. Tek kara sınırı kuzeydoğudaki Birleşik Krallık'a bağlı Kuzey İrlanda ile olan İrlanda'nın batısı Atlas Okyanusu, doğusu İrlanda Denizi, güneydoğusu St George Kanalı, güneyi ise Kelt Denizi ile çevrilidir. Ülke, üniter bir yapıya sahiptir ve parlamenter demokrasi ile yönetilmektedir. Yasama gücü alt meclis Dáil Éireann (İrlanda Meclisi) ve üst meclis Seanad Éireann (İrlanda Senatosu)'ndan oluşan Oireachtas (Parlamento)'nun elindedir. Cumhurbaşkanının görevleri semboliktir ancak bazı önemli güçleri ve görevleri bulunur. Başbakan (Taoiseach) Meclis tarafından seçilir ve cumhurbaşkanınca atanır.

1922'de İngiliz-İrlanda Antlaşması gereğince, Serbest İrlanda Devleti adıyla İngiliz Milletler Topluluğu'na bağlı bir dominyon olarak kuruldu. 1937'de kabul edilen yeni anayasayla ülkenin ismi "İrlanda" olarak değiştirildi ve devlet başkanı makamı kurularak cumhuriyet idaresi benimsendi. Cumhuriyetin resmen ilanı ise 1948 İrlanda Cumhuriyeti Yasası ile gerçekleşti. 1955'te Birleşmiş Milletler'e, 1973'te Avrupa Birliği'nin öncülü olan Avrupa Toplulukları'na katıldı. 1980'lere kadar Kuzey İrlanda'yla resmi ilişki kurmayan İrlanda, 1985'ten itibaren Kuzey İrlanda Sorunu'nun çözümü için Kuzey İrlanda'yla iş birliği yaptı. 1998'de imzalanan Hayırlı Cuma Antlaşması uyarınca İrlanda hükûmeti ve Kuzey İrlanda Yönetimi'nin katılımıyla Kuzey/Güney Bakanlar Konseyi oluşturuldu.

Avrupa'nın finans merkezlerinden biri olan İrlanda, vergi politikası sebebiyle ülkeye yerleşmiş bazı uluslararası şirketler sayesinde  yılı itibarıyla kişi başına düşen GSYİH sıralamasında SAGP bazında . ve nominal bazda .'dür.

Bu verinin İrlanda ekonomisini yansıttığını söylemek güçtür, bu yüzden İrlanda Merkez Bankası 2017'den itibaren değiştirilmiş gayri safi milli gelir (GSMG*) uygulamasına geçmiştir. Avrupa Toplulukları'na katılmasının ardından hükûmet liberal ekonomik politikalar izlemiş, sonuçta 1995-2007 yılları arasında rekor büyüme sağlanmıştır. 2008 ekonomik kriziyle sonlanan bu dönem İrlanda'nın Kelt Kaplanı olarak adlandırılmasına neden olmuştur.

İrlanda gelişmiş bir ülke olarak değerlendirilir: Sağlık hizmetleri, ekonomik özgürlük ve basın özgürlüğü alanlarında üst sıralardadır. Avrupa Konseyi ve OECD'nin kurucu üyesidir. Ülke II. Dünya Savaşı'nın hemen öncesinde aldığı tarafsızlık kararı sebebiyle NATO'ya katılmamıştır, ancak Barış İçin Ortaklık ve AB üyelerinin bazılarının katıldığı Kalıcı Yapılandırılmış İşbirliği Savunma Antlaşması (PESCO) üyesidir.

Tarihçe

1916 Nisan'ındaki Paskalya Ayaklanması'nın ardından gelen baskı döneminde, İrlandalı gönüllüler IRA (Irish Republician Army, İrlanda Cumhuriyetçi Ordusu) çatısı altında örgütlenerek Britanyalılar'a karşı bir gerilla savaşına giriştiler.
İngiliz başbakanı David Lloyd George biri Kuzey İrlanda, diğeri Güney İrlanda için olmak üzere iki parlamento kurarak kontrolü elinde tutmaya çalıştı.
Gerçekten, protestan Kuzey İrlanda'da (Ulster) parlamento toplandı.
Ancak katolik Güney İrlanda, İngilizlere ödün vermeyi reddetti.
Bunun üzerine İngiliz başbakanı Lloyd George İrlandalı yurtseverler ile görüşme masasında barış yaptı.

Antlaşma sonucunda Güney İrlanda uygulamada Serbest İrlanda Devleti adıyla  bağımsızlığını kazandı (6 Aralık 1921 tarihli, İngiliz-İrlanda Antlaşması). Kuzey İrlanda ise Birleşik Krallık'a bağlı kaldı. Antlaşma sırasında statüsü, İngiliz Milletler Topluluğu'na bağlı bir dominyon olarak geçen İrlanda antlaşmanın yürürlük tarihinden 1 yıl sonra (6 Aralık 1922) tam bağımsızlığa kavuşmuş ve yüzyıllar süren işgalden sonra İngiliz güçleri İrlanda'nın büyük bir kısmından çekilmiştir.

Fakat IRA'nın aşırı kanadı, Eamon de Valera'nın öncülüğünde, İrlanda'nın bir bölümünü bağımsız, bir bölümünü de yeniden İngiltere'ye bağlı kılan anlaşmayı kabul etmedi.
Bunu, bu anlaşmayı destekleyenlerin ve anlaşmaya karşı olanların savaştıkları bir iç savaş izledi.
Sonunda IRA, İrlanda'nın bölünmesine razı oldu.
1925'te gerçekleşen Bağımsız İrlanda ile Kuzey İrlanda arasındaki sınır belirleme görüşmelerinden sonuç çıkmadı.

De Valera'nın Fianna Fáil partisi, 1927'de başbakan William Cosgrave'in hükûmetine katıldı.
1932'de De Valera başbakan oldu ve Birleşik Krallık karşıtı birtakım ekonomik önlemler aldı.
II. Dünya Savaşı'nda İrlanda tarafsız kaldı.
1948'de De Valera seçimleri kaybetti ve 1949'da İrlanda Cumhuriyeti ilan edildi.
1951'de De Valera yeniden başbakan, 1959'da ise cumhurbaşkanı oldu.
1972'de bir referandum ile Roma Katolik Kilisesi'nin devlet üzerindeki etkisi ortadan kaldırıldı.
1973'te protestan Erskine Childers cumhurbaşkanı oldu. Onu Cearbhall Ó Dálaigh (1974-1976), Patrick Hillary (1976-1990), Mary Robinson (1990-1997) izledi.

Siyaset
İrlanda Cumhuriyeti, egemen, bağımsız ve demokratik bir devlettir. Parlamento, başkan ve iki meclisten meydana gelir. Bunlar Temsilciler Meclisi ve Senatodur. Cumhurbaşkanı 7 yıl süreyle 18 yaşından büyük seçmenler tarafından seçilir. Senato 60 üyeli olup, 11 üyesi başbakan tarafından tayin edilir. Meclis ise 166 üyelidir. Mahallî idâre için ülke 27 bölge konseyine ve 4 ilçe konseyine ayrılmıştır.

Coğrafya

İrlanda'nın orta bölümü, doğuda Dublin'den batıda Galway'e kadar uzanan bir düzlüktür. Bu düzlük otlaklardan ve ormanlardan meydana gelir ve Büyük Allen bataklığı da bu ovadadır. Ovanın çevresinde 900 metreyi geçmeyen dağlar vardır. Başlıca sıradağlar arasında Wicklow Dağları yer alır. 926 m yüksekliğindeki Lugnaquilla bu dağların en yüksek yeridir. Güneybatıda Kerry Dağlarında Macgillycudys Reeks Dağı (1040) Carrantuohill de zirveyi meydana getirir. Burası İrlanda'nın en yüksek dağıdır. Connemare Dağları, Mayo Dağları ve kuzeybatıdaki Donegal Dağları başlıca sıradağlarıdır.

Bataklıklar ülkenin 1/6'ini kaplar. Bunlar genellikle Shannon Irmağının batısında yer alır. Britanya Adalarının en uzun ırmağı olan Shannon 385 km uzunluğundadır. Ülkenin diğer önemli ırmağı Liffey'dir. Önemli gölleri arasında yine İngiliz adalarının en büyük gölü olan Logh Neagh bulunur. Ayrıca göller bölgesinde Ree, Derg ve Killarney de önemli göller arasındadır.

İklim
İrlanda ılıman bir deniz iklimine sahiptir. Temmuz ayında elde edilen sıcaklıklar güneyde 16° ile kuzeyde 14° arasında değişir. Kışlar nispeten sıcak geçer ve sıcaklık Ocak ayında 4° ile 7° arasında değişir.  Ülkeye hakim olan Atlas Okyanusu'ndan gelen nemli rüzgarlar ülkenin yıl boyunca yağış almasına neden olur. Ülkenin yaklaşık yüzde sekseni yılda ortalama 762 ile 1270 mm arasında yağış alır. Yağışlar nedeniyle ülke oldukça ıslaktır. Çoğu günler sis tabakasıyla kaplıdır.

Bitki örtüsü ve hayvanlar: İrlanda topraklarının yaklaşık üçte ikisi çayır ve meralardan meydana gelmektedir. Orman yok denecek kadar azdır. En çok rastlanan ağaçlar meşe, dişbudak ve akağaçtır. İrlanda tamamıyla bir kır ülkesidir.

Ekonomi

İrlanda ekonomisi tarıma ve endüstriye aynı derecede bağlıdır. Refah seviyesi yüksek olup dünya devletleri arasında ilk on arasındadır. Ayrıca ülke düşük vergi oranları nedeniyle Google, Facebook, Apple ve Twitter gibi teknoloji şirketleri tarafından Avrupa üssü olarak kullanılmaktadır.

Ovalardaki toprakları genellikle verimlidir. Tarımda yulaf ve patates yetiştiriciliği başta gelmektedir. Çalışan nüfusun üçte biri tarımla uğraşmaktadır. Diğer yetiştirdiği ürünler buğday, arpa ve şeker pancarıdır..

Topraklarının yaklaşık üçte ikisi çayırlık ve meralardan meydana geldiği için hayvancılık çok gelişmiştir. Yılın on ayında hayvanlar otlaklarda otlayabilir. Sığır yetiştiriciliği hayvancılıkta başta gelir. Dağlık bölgelerde ve cılız otlaklarda koyun yetiştiriciliği yapılır. Koşum hayvanı olarak at beslenir. Dört tarafı denizlerle çevrili olmasına rağmen İrlanda'da balıkçılık çok gelişmemiştir. 1977'de Balıkçılık Bakanlığının kurulmasıyla bir sanâyi hâlini almıştır.

Ülkede çalışanların yaklaşık üçte biri imalat, madencilik ve inşaat sektörlerinde istihdam olmaktadır. Ağır sanayi ise gelişmemiştir. İmalat sanayinin büyük bölümü ise Dublin'de toplanmıştır. Başlıca endüstri, gıda, yapı malzemeleri, dokuma, giyim, kimya, metalurji, elektrik malzemeleri ve tütün sektörleridir. İrlanda, sanayideki kömür ve petrolden doğan enerji açığını hidrolik santrallerle kapatmaya çalışmaktadır. Yabancı sermâye sanâyinin gelişmesini de teşvik etmektedir. Halihazırda petrol ve yeraltı gazı çıkarılmamak ile birlikte bu yöndeki araştırmalar devam etmektedir.

Besin ürünleri ihrâcâtın yarısından fazlasını meydana getirir. Sığır eti ihrâcât toplamının dörtte birini teşkil eder. Canlı hayvan satışı da ihrâcatta önemli yer tutar. Diğer ihraç ürünleri kimyasal maddeler, makineler, süt ürünleri, yumurta ve dokuma malzemeleridir. İhrâcatın onda dokuzunu İngiltere ile yapmaktadır. İrlanda dışarıdan ağır makine, nakliyat malzemeleri, petrol ve petrol ürünleri, tahıl ve hammaddeler satın alır. İthâlatın yarısını İngiltere'den sağlar. İrlanda 1973 yılında AET'ye katılmıştır.

İrlanda'nın maden kaynakları sınırlıdır. Adanın muhtelif yerlerine dağılmış durumda küçük bakır, gümüş, kurşun, çinko, altın ve demir yatakları vardır. Az miktarda taş kömürü bulunur. Adanın geleneksel yakıtı peat denilen yarı karbonlaşmış nebati toprak örtüsüdür.

Altyapı
İrlanda'nın toplam kara yolu uzunluğu 9722 km'dir. Demir yollarının uzunluğu ise 1988 km'dir. Hava ulaşımı, İrlanda Hava Yolları ile sağlanır. Ada olduğu için birçok limanı vardır. İrlanda'nın 100 gross tonluk 80 büyük gemisi bulunmaktadır.

Demografi

İrlanda'nın nüfûsu 4.757.976'dır. Kilometre kareye 53 kişi düşer. Nüfus yoğunluğu doğu ve kuzeyde yüksek, batıda ise düşüktür. Nüfus artışı % 0,5'tir. Nüfus azlığına göçler sebep olmaktadır. Göçlere özellikle kadınlar katılmaktadır.

Dil
Devletin İrlandaca (Gaeilge) ve İngilizce olmak üzere iki resmî dili vardır. İngilizceyi toplumun %99'u konuşurken, halkın %36'sı İrlandaca konuşabildiğini belirtmiştir. Buna rağmen günlük dil olarak İrlandaca Gaeltacht adı verilen ülkenin batı kıyılarındakı bazı bölgelerde yoğunlaşmıştır ve genel halkın sadece %1,8'i İrlandacayı günlük bir şekilde kullanmaktadır. Göçmenler dolayısı ile İngilizceden sonra en çok kullanılan konuşma dili Lehçe olmakta, İrlandaca 3. sırada kalmaktadır. İrlanda dili bütün okullarda zorunludur.

Din
Nüfusun % 95'i Katolik, % 5'i Protestandır.

Eğitim
6-14 yaş arasında öğrenim mecburî olup ücretsizdir. Ülkede 3.415 ilkokul vardır. Orta öğretim kurumları özel olup, çoğunlukla dinsel kurumlar tarafından yönetilir. Devlet tarafından yardım görür. Yükseköğrenim 1908 yılında kurulan Millî İrlanda Üniversitesi ile Dublin Üniversitesi tarafından sağlanır.

Kaynakça

Avrupa ülkeleri
İngilizce konuşan ülkeler
Ada ülkeleri
Liberal demokrasiler
Avrupa Konseyi ülkeleri
Avrupa Birliği ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Kuzey Avrupa
Cumhuriyetler
Avrupa Birliği'nde NUTS 1 istatistiksel bölgeleri
1922'de kurulan bölgeler ve ülkeler
Batı Avrupa

İrlanda


Cornel Wilde (født Kornél Lajos Weisz; 13. oktober 1912, død 16. oktober 1989) var en ungarsk-amerikansk skuespiller og filminstruktør.

Han kom med sin far til USA i 1932 og filmdebuterede som en statist par år senere. Hans gennembrud kom i 1945 med rollerene som Frédéric Chopin i Den store drøm, og Richard Harland i Lad himlen dømme.

Han har en stjerne på Hollywood Walk of Fame på 1635 Vine Street.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Skuespillere fra Ungarn
Filminstruktører fra Ungarn
Filminstruktører fra USA
Amerikanere i 1900-tallet
Personer i 1900-tallet
Pseudonymer
Oscar-nominerede skuespillere

Cornel Wilde


An Steinchisma cupreum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock ngan Mary Agnes Chase, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Walter Varian Brown. An Steinchisma cupreum in nahilalakip ha genus nga Steinchisma, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Steinchisma

Steinchisma cupreum


Kocalar, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin geçmişine ilişkin bilgi yoktur.

Coğrafya
Ankara iline 107 km, Kızılcahamam ilçesine 29 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Kocalar, Kızılcahamam


Le zéro signé est un zéro accompagné d'un signe. En arithmétique ordinaire, le nombre 0 n'a pas de signe, de sorte que −0, +0 et 0 sont identiques. Cependant, en informatique, certaines représentations des nombres admettent l'existence de deux zéros, souvent notés −0 (zéro négatif) et +0 (zéro positif), considérés comme égaux par les opérations de comparaison numérique mais avec des comportements différents possibles dans des opérations particulières. Cela se produit dans les représentations de nombres signés de signe et de magnitude et de complément à un pour les nombres entiers, et dans la plupart des représentations de nombres à virgule flottante. Le nombre 0 est généralement codé comme +0, mais peut être représenté par +0 ou -0.

La norme IEEE 754 pour l'arithmétique à virgule flottante (actuellement utilisée par la plupart des ordinateurs et des langages de programmation prenant en charge les nombres à virgule flottante) nécessite à la fois +0 et -0. L'arithmétique réelle avec des zéros signés peut être considérée comme une variante de la droite des nombres réels étendue telle que 1/−0 = − ∞ et 1/+0 = +∞ ; la division n'est indéfinie que pour ± 0/±0 et ±∞/±∞.

Le zéro signé négativement fait écho au concept d' analyse mathématique consistant à approcher 0 par le bas en tant que limite unilatérale, qui peut être notée x → 0 −, x → 0−, ou x → ↑0. La notation "-0" peut être utilisée de manière informelle pour désigner un nombre négatif qui a été arrondi à zéro. Le concept de zéro négatif a également des applications théoriques en mécanique statistique et dans d'autres disciplines.

On prétend que l'inclusion du zéro signé dans l'IEEE 754 facilite beaucoup l'obtention d'une précision numérique dans certains problèmes critiques, en particulier lors du calcul avec des fonctions élémentaires complexes. D'autre part, le concept de zéro signé va à l'encontre de l'hypothèse générale faite dans la plupart des domaines mathématiques selon laquelle zéro négatif est la même chose que zéro. Les représentations qui autorisent le zéro négatif peuvent être une source d'erreurs dans les programmes, si les développeurs de logiciels ne tiennent pas compte du fait que si les deux représentations zéro se comportent comme égales dans les comparaisons numériques, elles donnent des résultats différents dans certaines opérations.

Représentations
Les formats d'entiers binaires peuvent utiliser divers encodages . Dans le codage en complément à deux largement utilisé, zéro n'est pas signé. Dans une représentation de signe et d'amplitude 1+7 bits pour les nombres entiers, le zéro négatif est représenté par la chaîne de bits 10000000 . Dans une représentation en complément à un sur 8 bits, le zéro négatif est représenté par la chaîne de bits 11111111 . Dans ces trois codages, le zéro positif ou non signé est représenté par 00000000 . Cependant, les deux derniers codages (avec un zéro signé) sont rares pour les formats entiers. Les formats les plus courants avec un zéro signé sont les formats à virgule flottante (formats IEEE 754 ou similaires), décrits ci-dessous.

Dans les formats binaires à virgule flottante IEEE 754, les valeurs nulles sont représentées par l'exposant biaisé et le signifiant, tous deux étant nuls. Le zéro négatif a le bit de signe mis à un. On peut obtenir un zéro négatif comme résultat de certains calculs, par exemple comme résultat d'un sous- dépassement arithmétique sur un nombre négatif (d'autres résultats peuvent également être possibles), ou −1.0×0.0, ou simplement comme −0.0 .

Dans les formats décimaux à virgule flottante IEEE 754, un zéro négatif est représenté par un exposant étant tout exposant valide dans la plage pour le format, le vrai signifiant étant zéro et le bit de signe étant un.

Propriétés et manipulations
La norme à virgule flottante IEEE 754 spécifie le comportement du zéro positif et du zéro négatif sous diverses opérations. Le résultat peut dépendre des paramètres actuels du mode d'arrondi IEEE .

Notation
Dans les systèmes qui incluent à la fois des zéros signés et non signés, la notation  et  est parfois utilisé pour les zéros signés.

Arithmétique
L'addition et la multiplication sont commutatives, mais certaines règles spéciales doivent être suivies, ce qui signifie que les règles mathématiques habituelles pour la simplification algébrique peuvent ne pas s'appliquer. le  Le signe ci-dessous montre les résultats obtenus en virgule flottante (ce n'est pas l'opérateur d'égalité habituel).

La règle habituelle pour les signes est toujours suivie lors de la multiplication ou de la division :

  (pour  différent de ±∞)
  (pour  différent de 0)

Il existe des règles spéciales pour ajouter ou soustraire des zéros signés :

  (pour  différent de 0)

  (pour tout fini , −0 en arrondissant vers le négatif)

En raison du zéro négatif (et aussi lorsque le mode d'arrondi est vers le haut ou vers le bas), les expressions  et , pour les variables à virgule flottante x et y, ne peuvent pas être remplacées par  . Or  peut être remplacé par x en arrondissant au plus proche (sauf quand x peut être un NaN de signalisation ).

Quelques autres règles spéciales :

  (suit la règle des signes pour la division)
  (pour non nul , suit la règle des signes pour la division)
  ( Pas un nombre ou une interruption pour une forme indéterminée )

La division d'un nombre non nul par zéro définit l' indicateur de division par zéro et une opération produisant un NaN définit l'indicateur d'opération invalide. Un gestionnaire d'exceptions est appelé s'il est activé pour l'indicateur correspondant.

Comparaisons
Selon l'IEEE 754 standard, zéro négatif et zéro positif doivent être comparés comme égaux aux opérateurs de comparaison (numériques) habituels, comme les opérateurs == de C et Java . Dans ces langages, des astuces de programmation spéciales peuvent être nécessaires pour distinguer les deux valeurs :

 Tapez le nombre en un type entier, afin de regarder le bit de signe dans le modèle de bits ;
 en utilisant la fonction ISO C copysign() (IEEE 754 opération copySign) pour copier le signe du zéro sur un nombre différent de zéro ;
 en utilisant la macro ISO C signbit() (IEEE 754 opération isSignMinus) qui renvoie si le bit de signe d'un nombre est défini ;
 prendre l'inverse du zéro pour obtenir soit 1/(+0) = +∞ ou 1/(−0) = −∞ (si l'exception de division par zéro n'est pas piégée).

Remarque : la conversion en type intégral ne fonctionnera pas toujours, en particulier sur les systèmes en complément à deux.

Cependant, certains langages de programmation peuvent fournir des opérateurs de comparaison alternatifs qui distinguent les deux zéros. C'est le cas, par exemple, de la méthode  dans la classe Double wrapper de Java.

En valeurs arrondies
De manière informelle, on peut utiliser la notation "-0" pour une valeur négative qui a été arrondie à zéro. Cette notation peut être utile lorsqu'un signe négatif est significatif ; par exemple, lors de la tabulation des températures Celsius, où un signe négatif signifie en dessous de zéro .

En mécanique statistique
En mécanique statistique, on utilise parfois des températures négatives pour décrire des systèmes à inversion de population, qui peuvent être considérés comme ayant une température supérieure à l'infini positif, car le coefficient d'énergie dans la fonction de répartition de la population est − 1/Température. Dans ce contexte, une température de − 0 est une température (théorique) supérieure à toute autre température négative, correspondant à l'étendue maximale (théorique) concevable d'inversion de population, l'extrême opposé à +0.

Notes et références

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Droite réelle achevée

Zéro
Arithmétique des ordinateurs

Zéro signé


Anti-Social er en ungarsk-britisk kriminalfilm fra 2015, som er skrevet og instrueret af Reg Traviss og har Gregg Sulkin, Meghan Markle og Josh Myers i hovedrollerne. Det er den sidste film som Markle er med i, der senere giftede sig ind i den britiske kongefamilie.

Eksterne henvisninger

Engelsksprogede film
Britiske film fra 2015
Kriminalfilm fra Ungarn
Kriminalfilm fra Storbritannien

Anti-Social (film fra 2015)


Khâemtitry est un vizir du pharaon Amenmes de la .

Le vizir Khâemtitry est représenté sur un bloc provenant d'un sanctuaire de Deir el-Médineh. Le nom de Khâemtitry a été recouvert de plâtre et remplacé par celui du vizir Parahotep. L'ensemble se trouve maintenant à l'institut oriental de Chicago (OI 10816).

Aidan Mark Dodson décrit une série d'événements où le vice-roi Messouy se retire (ou est forcé de le faire) et est remplacé par un autre Khâemtitry à la toute fin du règne de Mérenptah. Messouy élève Khâemtitry au poste de vizir.

Krauss souligne qu'il n'y a aucune preuve pour soutenir la théorie selon laquelle le vice-roi Khâemtitry, qu'il date du règne de Mérenptah, et le vizir Khâemtitry du règne d'Amenmes sont une seule et même personne.

Notes et références

Index égyptologique
Vizir de l'Égypte antique
XIXe dynastie égyptienne

Khâemtitry (vizir d'Amenmes)


An Zantedeschia in uska genus han Liliopsida. An Zantedeschia in nahilalakip ha familia nga Araceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zantedeschia

Zantedeschia


En matemáticas, la restricción de una función es otra función definida en un subconjunto del dominio de la primera, y que toma los mismos valores para esos elementos. La función original es a su vez una extensión de la primera.

Definición
La restricción de una función se obtiene al reducir su dominio. Si, por el contrario, se busca una nueva función con un dominio más amplio pero preservando las imágenes de la original, se habla entonces de una extensión.

Referencias

Funciones
Relaciones

Restricción (matemáticas)


Toplokrvne životinje (endotermne) stvaraju toplinu te da im tijelo ima stalnu tjelesnu temperaturu bez obzira na temperaturu okoline. U toplokrvne životinje spadaju samo ptice, sisavci i neke vrste riba. Životinje su većinom hladnokrvne (heterotermne), što znači da je njihova tjelesna temperatura uvjetovana temperaturom okoline. Razlike u temperaturi imaju dalekosežne posljedice na način života životinja, jer je tijelo aktivnije kada je toplo. Hladnokrvne životinje kao što su gmazovi, vodozemci i kukci vrlo su aktivne kada je toplo, ali se njihova aktivnost uspori kada vanjska temperatura padne.

One mogu apsorbirati nešto topline sunčajući se, ali ako temperatura padne ispod 10°C, njihovi mišići rade tako polako da se jedva pokreću. S druge strane, promjena temperature slabo djeluje na ptice i sisavce. Njihova unutrašnja toplina i izolacija omogućuju im da budu aktivni i kad se temperatura spusti ispod temperature ledišta.

U posebnoj su opasnosti od smrzavanja ribe, jer se njihove tjelesne tekućine normalno lede na -0,8°C, a polarna mora uglavnom su hladnija. Kako bi se spriječilo smrzavanje, u krvi mnogih hladnokrvnih vrsta nalaze se proteini koji snizuju ledište. Neki kukci mogu preživjeti na -45°C a da u njihovim tjelesnim tekućinama ne nastaju kristalići leda.

Osnovni ograničavajući faktori rasprostranjenosti i brojnosti sisavaca u svijetu su: temperatura u okolišu i dostupnost vode.

U svijetu se u različitim područjima mogu zabilježiti temperature u rasponu između -50°C i 50°C. Sisavci mogu preživjeti raspon temperatura tijela između 0°C i 45°C - Međutim mogu biti aktivni u znatno užem rasponu – 30°C do 42°C.

Organizmi su se godinama grupirali prema tome da li zadržavaju stalnu temperaturu tijela:

- homeotermni = održavaju temperaturu oko otprilike stalne točke - također ih zvali (toplokrvni)

- poikilotermni = dopuštaju da im se temperatura prilagodi temperaturi okoliša (hladnokrvni)

Tapodjela je zastarjela te se danas organizmi klasificiraju kao:

- Ektotermi – ne koriste metabolizam za proizvodnju topline i imaju temperaturu tijela koja se prilagođava temperaturi okoliša.

- Endotermi – koriste metabolizam za stvaranje tjelesne topline i održavanje temperature iznad temperature okoliša – posjeduju znatno složeniji dišni i krvožilni sustav.

- Heterotermi – negdje između ovih gornja dva ekstrema - regulacija tjelesne temperature se mijenja tijekom vremena ili između različitih dijelova tijela – karakteriziraju ih hibernacija, torpor i estivacija.

Prednosti endotermije:

– povećana efikasnost kretanja (trčanje, let) - lov plijena i izbjegavanja predatora - fleksibilnost i izdržljivost

– superiornost u osvajanju novih staništa i niša, ali i u obrani

– veći uspjeh snubljenja i parenja

– neovisnost od temperaturnih ekstrema kao i od sunca

– produljenje perioda aktivnosti

– korištenje aerobnog metabolizma za dobivanje energije

Nedostatci endotermije:

– povećane potrebe za energijom – 5-10 puta (pri 38°C)

– hrana potrebna često i treba je mnogo

– skupo održavanje bazalnog metabolizma (čovjek troši 1300- 1800 kcal/dan, dok neki ektotermi organizmi troše samo 60 kcal/dan)

– povećana osjetljivost na toplinski stres

– povećana potrošnja i potreba za kisikom

Termoregulacija tj. prijenos topline osim o fizikalnim procesima ovisi i o drugim faktorima:  odnosu površine i mase tijela, obliku tijela, izolaciji, vrsti masnog tkiva, količini masnog tkiva (fizičke značajke), količini insolacije, zemljopisnoj dužini, vjetaru, tlaku, vlazi (faktori okoliša).

Organizmi primjenjuju razlivite prilagodbe za termoregulaciju: – izolacija (koža, dlaka, krzno, mast), – prilagodbe krvotoka (protustrujna izmjena) – hlađenje isparavanjem (znojenje) – ponašanje (drhtanje) – prilagodba proizvodnje metaboličke topline bez drhtanja (smeđe masno tkivo ima veliku količinu masnih kiselina i mitohondrija).
Životinje

Toplokrvne životinje


Junior herrernes enkeltstart ved VM i landevejscykling 2017 blev afholdt tirsdag den 19. september 2017 i Bergen, Norge. Ruten var 21,1 km lang.

Resultater

Eksterne henvisninger

 Kort og rutebeskrivelse
 Officiel resultatside

Enkeltstart (junior herrer)

VM i landevejscykling 2017 – Enkeltstart (junior herrer)


Die US Open 1995 im Badminton fand vom 9. bis zum 13. August 1995 in der Georgia State University in Atlanta statt. Das Preisgeld betrug 35.000 Dollar. Damit wurde das Turnier als 2-Sterne-Turnier in der Grand-Prix-Wertung eingestuft.

Finalergebnisse

Weblinks
tournamentsoftware.com
worldbadminton.com

1995
World Badminton Grand Prix 1995
Badmintonwettbewerb in Atlanta

US Open 1995 (Badminton)


Garda "Republicii Moldovenești Nistreene", Garda RMN (în ) a fost o grupare armată a așa-zisei Republici Moldovenești Nistreene, care a fost activ implicată în războiul din Transnistria.

Creată în 1991, pe baza ROSM (РОСМ — рабочие отряды содействия милиции, detașamentele muncitorești pentru facilitarea miliției) , garda a fost împărțită în batalioane teritoriale (1 "Tiraspol", al 2-lea "Bender/Tighina", al 3-lea "Rîbnița" și al 4-lea "Dubăsari", fiecare cu câte 250 luptători). În Camenca, Grigoriopol și Slobozia au existat companii separate. După anul 1992, garda a fost reorganizată în componența "forțelor armate ale RMN", batalioanele gărzii fiind desfășurate în echipe, iar companiile individuale în batalioane.

Vezi și
Forțele armate din Transnistria

Legături externe
 http://dic.academic.ru/dic.nsf/ruwiki/385944
 https://tv.pgtrk.ru/news/20150714/33902

Conflictul din Transnistria

Garda Transnistriei


جوهرة المدينة  هي رواية تاريخية للكاتبة شاري جونز. الرواية تروي قصة من نسج الخيال عن عائشة زوجة النبي محمد بن عبد الله رسول الإسلام. الرواية الخيالية تتحدث عن عائشة منذ سن السادسة، حيث أعلنت خطبتها للرسول محمد، حتى وفاته. كان من المقرر إصدار الرواية من قبل دار نشر راندوم هاوس في العام 2008، لكن النشر ألغي على وجه السرعة. ثم أعلن أن الرواية ستنشر بواسطة بيفورد بوكس في الولايات المتحدة، وجيبسون سكوير في المملكة المتحدة والكومنولث. في النهاية، نشرت الرواية بواسطة بيفورد بوكس في الولايات المتحدة.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع جوهرة المدينة المعد من قبل بيفورت بوكس
 نقد للرواية من موقع إسلام أونلاين

استشراق
الإسلام في المملكة المتحدة
الإسلام في الولايات المتحدة
الرقابة في الإسلام
تصوير ثقافي عن محمد
روايات 2008
روايات أمريكية في 2008
روايات تاريخية أمريكية
روايات تجري أحداثها في السعودية
نزاعات مرتبطة بالإسلام

جوهرة المدينة


Thomas Martin Franck (* 14. Juli 1931 in Berlin; † 27. Mai 2009 in Manhattan) war ein amerikanischer Jurist, der im Bereich des Völkerrechts tätig war. Er wirkte von 1957 bis 2002 als Professor an der New York University sowie von 1998 bis 2000 als Präsident der Amerikanischen Gesellschaft für internationales Recht, die ihm für seine Verdienste die Manley-O.-Hudson-Medaille verlieh und zu ihrem Ehrenpräsidenten ernannte. Darüber hinaus wurde er in das Institut de Droit international und in die American Academy of Arts and Sciences aufgenommen.

Leben

Thomas Franck wurde 1931 in Berlin geboren und emigrierte mit seinen Eltern 1938, kurz vor der Reichskristallnacht, zunächst in die Schweiz und sechs Monate später nach Kanada. Er erlangte an der University of British Columbia 1952 einen Bachelor-Abschluss und ein Jahr später einen Bachelor of Laws sowie an der Harvard University 1954 einen LL.M.-Abschluss und 1959 die Promotion. Ab 1954 fungierte er als Assistenzprofessor an der University of Nebraska in Lincoln. Drei Jahre später wechselte auf eine Stelle als außerordentlicher Professor an der New York University, an der er 1962 zum ordentlichen Professor sowie 1988 zum Murry and Ida Becker Professor ernannt wurde und bis zu seiner Emeritierung im Jahr 2002 tätig war. Außerdem unterrichtete er als Gastprofessor an verschiedenen Universitäten sowie 1993 als Dozent an der Haager Akademie für Völkerrecht. Im Laufe seiner Karriere verfasste er über 30 monografische Werke.

Während der Dekolonisierung in den 1950er und 1960er Jahren arbeitete Thomas Franck in mehreren afrikanischen Ländern, darunter das heutige Tansania, Simbabwe und Sierra Leone, bei der Ausarbeitung der jeweiligen Verfassungen mit. Außerdem unterstützte er als Rechtsberater die Regierungen Kenias, der Republik Mauritius, der Salomonen, El Salvadors und des Tschad. Von 1998 bis 2000 wirkte er als Präsident der Amerikanischen Gesellschaft für internationales Recht und von 1984 bis 1993 als Chefredakteur des American Journal of International Law. Am Internationalen Gerichtshof in Den Haag war er von 1995 bis 2007 in einem Verfahren zur Anwendbarkeit der Konvention über die Verhütung und Bestrafung des Völkermordes auf das Massaker von Srebrenica als Vertreter Bosnien und Herzegowinas sowie von 1998 bis 2002 in einem Fall auf Vorschlag Indonesiens als Ad-hoc-Richter tätig.

Thomas Franck starb 2009 in Manhattan infolge einer Erkrankung an Prostatakrebs.

Auszeichnungen

Thomas Franck erhielt 1973 und 1982 ein Guggenheim-Stipendium sowie in den Jahren 1981, 1986, 1994 und 1996 jeweils die für ein im vorausgegangenen Jahr veröffentlichtes herausragendes Werk verliehene Verdiensturkunde (Certificate of Merit) der Amerikanischen Gesellschaft für internationales Recht. Darüber hinaus wurde er von der Gesellschaft im Jahr 2003 mit ihrer höchsten Ehrung, der Manley-O.-Hudson-Medaille, ausgezeichnet und 2009 zum Ehrenpräsidenten ernannt.

Vom Canadian Council on International Law erhielt er 1994 die John-E.-Read-Medaille. Ab 1993 war er Mitglied des Institut de Droit international sowie ab 2003 der American Academy of Arts and Sciences. Die University of British Columbia, das Monterey Institute of International Studies und die University of Glasgow verliehen ihm die Ehrendoktorwürde. An der New York University wurde mit dem Thomas M. Franck Fellowship in International Law ein Stipendium nach ihm benannt.

Werke (Auswahl)

 United States Foreign Relations Law: Documents and Sources. New York und London, 1980–1984
 Nation Against Nation - What Happened to the UN Dream and What the U.S. Can Do About It. New York 1985
 Political Questions/ Judicial Answers: Does the Rule of Law Apply to Foreign Affairs? Princeton 1992
 Fairness in International Law and Institutions. New York und Oxford 1995

Literatur

 Biographical Note. Thomas M. Franck, born in Berlin, Germany, 14 July 1931; naturalized (United States), 1977. In: Recueil des cours (Académie de droit international). Band 240. Martinus Nijhoff Publishers, Den Haag 1994, ISBN 0-79-232953-8, S. 17/18
 Rosalyn Higgins: Thomas M. Franck (1931–2009). In: American Journal of International Law. 103(3)/2009. American Society of International Law, S. 502–509,
 Norman Dorsen: Thomas M. Franck. In: New York University Law Review. 84(6)/2009. New York University School of Law, S. 1382–1384,
 Dennis Hevesi: Thomas Franck, Who Advised Countries on Law, Dies at 77 In: The New York Times. Ausgabe vom 30. Mai 2009, S. A12

Weblinks

  Kurzbiographie (englisch, mit Bild)

Völkerrechtler (20. Jahrhundert)
Völkerrechtler (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (University of Nebraska at Lincoln)
Hochschullehrer (New York University)
Hochschullehrer (Haager Akademie für Völkerrecht)
Richter ad hoc (Internationaler Gerichtshof Den Haag)
Mitglied des Institut de Droit international
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Ehrendoktor der University of Glasgow
Träger der Manley-O.-Hudson-Medaille
US-Amerikaner
Geboren 1931
Gestorben 2009
Mann
Chefredakteur

Thomas M. Franck


Landerd () er en kommune og en by i den sydlige provins Noord-Brabant i Nederlandene.

Eksterne henvisninger

 Gemeente Landerd
 Turisme Landerd

Byer i Nord-Brabant
Kommuner i Nord-Brabant

Landerd


Polaciones, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı belediye. Polaciones belediyesinin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımlarına göre 276 kişidir.

Kantabria'nın belediyeleri

Polaciones


Wilhelm Weise (* 6. März 1936; † 6. März 2012 in Berlin) war ein deutscher Mediziner. Er leitete von 1985 bis 1990 das Robert-Koch-Institut in Berlin.

Leben
Nach dem Medizinstudium wurde Weise 1964 an der Freien Universität Berlin zum Dr. med. promoviert und absolvierte die Ausbildung zum Facharzt für Innere Medizin. Ab 1971 war er am Robert-Koch-Institut in Berlin tätig, wo er die Laboratoriumsgruppe für Blutgruppenforschung und Blutspendewesen leitete.

Bis 1984 gehörte Wilhelm Weise der kollektiven Leitung des Instituts an, bevor er 1985 dessen Direktor wurde. 1990 wechselte Weise als Ärztlicher Direktor des Blutspendedienstes des Bayerischen Roten Kreuzes nach München, wo er im Sommer 2000 ausschied und in den Ruhestand ging.

Wilhelm Weise starb an seinem 76. Geburtstag und wurde auf dem Waldfriedhof Zehlendorf in Berlin beigesetzt.

Korruptionsvorwürfe und AIDS-Skandal
Bereits in den 1980er Jahren wurden durch das Bundesgesundheitsamt gegen Weise interne Untersuchungen wegen seiner umfangreichen und hochdotierten Nebentätigkeit als Gutachter geführt. 1984 soll er mit seiner Stellungnahme den Erlass einer Vorschrift zur virussicheren Herstellung von Gerinnungspräparaten für Bluter verzögert haben. Ihm wurde später zum Vorwurf gemacht, seine Einflussnahme hätte den Herstellern, insbesondere Blutspendediensten einiger Landesverbände des DRK, wirtschaftliche Vorteile verschafft, während zwischen 1985 und 1988 etwa 2500 Bluter durch deren Präparate eine HIV-Infektion erlitten haben sollen. Weise selbst hatte bereits 1979 im Zusammenhang mit Hepatitis-infiziertem Blut vor der Ansteckung durch Blutübertragung gewarnt und Maßnahmen dagegen eingefordert.

Schriften
 Untersuchungen über die Wirkung von Vitamin A auf die Fertilität der Ratte. Dissertation, Berlin 1964
 Leukozytengruppen und Bluttransfusion. In: Blut – Zeitschrift für die gesamte Blutforschung, Bd. 27, H. 1, Juli 1973
 (Hrsg.) Der Durchbruch der Mikrobiologie zur selbständigen Disziplin. Berlin 1983, ISBN 3-496-02150-0

Einzelnachweise

Virologe
Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (21. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1936
Gestorben 2012
Mann
Robert Koch-Institut

Wilhelm Weise (Mediziner, 1936)


An Myrmecolaelia fuchsii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fritz Hamer ngan Julian Mark Hugh Shaw. An Myrmecolaelia fuchsii in nahilalakip ha genus nga Myrmecolaelia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Myrmecolaelia

Myrmecolaelia fuchsii


Vega 1 (zajedno s blizankom Vegom 2) sovjetska je svemirska sonda, dio programa Vega. Svemirska letjelica bila je razvoj ranije misije  programaVenera. Dizajnirao ih je Svemirski centar Babakin, a Lavochkin u Khimkiju konstruirao ih je kao 5VK. Ime VeGa (ВеГа) kombinira prva dva slova ruske riječi za Veneru (Венера: "Venera") i Halley (Галлея: "Galleya").

Letjelicu su pokretali dvojaki veliki solarni paneli, a instrumenti su uključivali antenu, kamere, spektrometar, infracrveni dubinomjer, magnetometre (MISCHA) i sonde za plazmu. Letjelica od 4.920 kg lansirana je raketom Proton 8K82K s kozmodroma Bajkonur, Tyuratam, Kazahstanski SSR. I Vega 1 i 2 bile su troosovinski stabilizirane letjelice. Svemirska letjelica bila je opremljena dvostrukim štitnikom odbojnika za zaštitu od prašine od Halleyjevog kometa.

Misija na Veneru

Silazni modul stigao je na Veneru 11. lipnja 1985., dva dana nakon što je pušten iz prolazne sonde Vega 1. Modul, kugla od 1500 kg, promjera 240 cm, sadržavao je površinski sletač i istraživački balon. Sonda je izvela gravitacijsku praćku koristeći Veneru i nastavila svoju misiju susreta s kometom.

Površinski sletač bio je identičan onome s Vege 2 kao i prethodnih šest misija Venera. Cilj sonde bio je proučavanje atmosfere i izložene površine planeta. Znanstveni korisni teret obuhvaćao je ultraljubičasti spektrometar, senzore temperature i tlaka, mjerač koncentracije vode, kromatograf u plinskoj fazi, rendgenski spektrometar, maseni spektrometar i uređaj za površinsko uzorkovanje. Budući da je sonda sletjela tijekom noći, nisu snimljene slike. Nekoliko ovih znanstvenih alata (UV spektrometar, maseni spektrograf i uređaji za mjerenje tlaka i temperature) razvijeno je u suradnji s francuskim znanstvenicima.

Sletač je uspješno dotaknuo tlo u ravnici Sirena sjeverno od Afroditine zemlje (Aphrodite Terra). Zbog pretjerane turbulencije, neki površinski eksperimenti nenamjerno su aktivirani 20 km iznad površine. Samo je maseni spektrometar mogao slati podatke.

Alati
Alati na sletaču su:

 Termometri
 Barometri
 UV apsorpcijski spektrometar — ISAV-S
 Optički aerosolni analizator, nefelometar — ISAV-A
 Aerosolni brojač čestica — LSA
 Aerosolni maseni spektrometar — MALAKHIT-M
 Aerosolni plinski kromatograf - SIGMA-3
 Aerosolni rendgenski fluorescentni spektrometar - IFP
 Vlagomjer - VM-4
 Rentgenski fluorescentni spektrometar tla — BDRP-AM25
 Spektrometar gama-zraka — GS-15STsV
 Penetrometar / ohmmetar tla — Prop-V
 Stabilizirani oscilator

Balon

Kapsula Vega 1 sa sletačem i balonom ušla je u Venerinu atmosferu (125 km nadmorske visine) u 3:06:10 CET (vrijeme primanja Zemlje; moskovsko vrijeme 05:06:10) 11. lipnja 1985. brzinom otprilike 11 km/s. Otprilike u 3:06:25 CET padobran pričvršćen za kapicu desantnog broda otvorio se na nadmorskoj visini od 64 km. Kapa i padobran pušteni su 15 sekundi kasnije na visini od 63 km. Paket balona izvučen je padobranom iz svog pretinca 40 sekundi kasnije na visini od 61 km. Drugi padobran otvorio se na nadmorskoj visini od 55 km, 200 sekundi nakon ulaska, vadeći napuhani balon. Balon je napuhan 100 sekundi kasnije na 54 km, a padobran i sustav napuhavanja su izbačeni. Prigušnica je izbačena kada je balon dosegao otprilike 50 km, a balon se vratio natrag na stabilnu visinu između 53 i 54 km nekih 15 do 25 minuta nakon ulaska.

Srednja stabilna visina iznosila je 53,6 km, s tlakom od 535 mbara i temperaturom od 300–310 K u srednjem, najaktivnijem sloju Venerinog troslojnog oblačnog sustava. Balon je letio prema zapadu u zonskom toku vjetra s prosječnom brzinom od oko 69 m/s (248 km/h) na gotovo konstantnoj geografskoj širini. Sonda je 12. lipnja prešla terminator iz noći u dan u 13:20 CET nakon prelaska 8500 km. Sonda je nastavila s radom danju sve dok konačni prijenos nije primljen u 1:38 CET, 13. lipnja, nakon ukupne prijeđene udaljenosti od 11 600 km ili oko 30% opsega planeta. Nije poznato koliko je dalje balon putovao nakon završne komunikacije.

Misija na Halleyjev komet
Nakon susreta s Venerom, matične sonde Vega koristila su gravitaciju Venere, da presretnu Halleyjev komet.

Slike su počele dolaziti 4. ožujka 1986. godine i korištene su za pomoć u preciznijem Giottovom preletu Halleyjevog kometa. Rane Vegine slike pokazale su dva svijetla područja na kometi, koja su u početku tumačena kao dvostruka jezgra. Svjetla područja kasnije će se ispostaviti kao dva mlaza koja emitiraju iz kometa. Slike su također pokazale da je jezgra tamna, a očitanja infracrvenog spektrometra izmjerila su temperaturu jezgre od 300 K do 400 K, mnogo toplije nego što se očekivalo za ledeno tijelo. Zaključak je bio da je kometa na površini imala tanak sloj koji je prekrivao zaleđeno tijelo.

Vega 1 se najbliže približila 6. ožujka na oko 8.889 kilometara (u 08:20:06 CET) jezgre. Snimila je više od 500 slika putem različitih filtara dok je letjela kroz oblak plina oko kome. Iako je letjelicu izudarala prašina, niti jedan instrument nije bio onesposobljen tijekom susreta.

Intenzivno ispitivanje kometa obuhvatilo je samo tri sata oko najbližeg prilaza. Namijenjeni su mjerenju fizikalnih parametara jezgre, poput dimenzija, oblika, temperature i površinskih svojstava, kao i proučavanju strukture i dinamike kome, sastavu plina blizu jezgre, sastavu čestica prašine i raspodjela mase kao funkcije udaljenosti do jezgre i interakcije kometa i sunčevog vjetra.

Slike Vege pokazale su da je jezgra duga oko 14 km s razdobljem rotacije od oko 53 sata. Spektrometar mase prašine otkrio je materijal sličan sastavu hondritskih meteorita, a također je otkrio i klatratni led.

Nakon naknadnih snimaka 7. i 8. ožujka 1986., Vega 1 je krenula u duboki svemir. Ukupno su Vega 1 i Vega 2 vratile oko 1500 slika Halleyjevog kometa. Vega 1 je ostala bez goriva za kontrolu 30. siječnja 1987, a kontakt s Vegom 2 nastavio se do 24. ožujka 1987.

Vega 1 se trenutno nalazi u heliocentričnoj orbiti, s perihelom od 0,70 AJ, afelom od 0,98 AJ, ekscentričnošću od 0,17, nagibom od 2,3 stupnja i orbitalnim razdobljem od 281 dana.

Izvori

Astronautika u SSSR-u
Venerini sletači
Venerine atmosferske sonde
Preletači kometa

Vega 1


Manuel Álvares SJ (Ribeira Brava, 1526. ‒ Évora, 30. prosinca 1583.), portugalski katolički svećenik, isusovac, gramatičar.

Životopis
Rođen je na otoku Madeira 1526. neznanoga datuma. Družbi Isusovoj pristupio je 1546. godine. S velikim je uspjehom podučavao klasične jezike. Obavljao je službu rektora u kolegijima u Coimbri i Évori.

Djelovanje
Objavio je gramatiku latinskoga jezika 1572. godine naslovljenu De Institutione Grammaticae Libri Tres ("O osnovama gramatike u tri knjige"). Ta je gramatika 1599. u Ratio Studiorum proglašena standardnim školskim priručnikom u isusovačkim školama. Do danas je, bilo u izvornom, prevedenom ili prerađenom izdanju, objavljena u nekoliko stotina izdanja, u svim dijelovima svijeta, od Europe do Japana.

Prijevodi i prilagodbe Álvaresove gramatike na hrvatski jezik
 1712. Prima Grammaticae institutio pro Tyronibus Illyricis accommodata a patre f. Thoma Babych. Venetiis: Per Bartolo Occhi. Preradba franjevca Tome Babića, prvo izdanje.
 1713. Grammatica latino-illyrica ex Emmanuelis aliorumque approbatorum grammaticorum libris, juventuti Illyricae studiose accommodata a patre f. Laurentio de Gliubuschi. Venetiis: Typis Antonii Bortoli. Preradba franjevca Lovre Šitovića, prvo izdanje.
 1742. Grammatica latino-illyrica ex Emmanuelis aliorumque approbatorum grammaticorum libris, juventuti Illyricae studiose accommodata a patre f. Laurentio de Gliubuschi. Venetiis: Apud Bartholomeum Occhium. Preradba franjevca Lovre Šitovića.
 1745. Prima Grammaticae institutio pro Tyronibus Illyricis accommodata a patre f. Thoma Babych. Venetiis: Apud Josephum Corona. Preradba franjevca Tome Babića.
 1781. Grammatica latino-illyrica ex Emmanuelis aliorumque approbatorum grammaticorum libris, juventuti Illyricae studiose accommodata a patre f. Laurentio de Gliubuschi. Venetiis: typis Petri Marcutii. Preradba franjevca Lovre Šitovića.

Izvori

Portugalski katolički svećenici
Portugalski katolički redovnici

Manuel Álvares


An Octarrhena cymbiformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Octarrhena cymbiformis in nahilalakip ha genus nga Octarrhena, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Octarrhena

Octarrhena cymbiformis


Muzeul Universității "POLITEHNICA"din București, după cum îi spune și numele, este un muzeu ce prezintă istoricul Politehnicii, începând de la primele cursuri de inginerie din Țara Românească introduse de Gheorghe Lazăr în anul 1818, și până în ziua de azi.

În planurile proiectului pentru Școala Națională de Poduri și Șosele, desenate la Paris și semnate de arhitecții francezi Lecomte du Noüy și Cassien Bernard la 26 decembrie 1884, figurează și Sala de Museu și Colecțiuni, localizată în corpul A, primul corp construit, în stânga Curții de onoare. În perioada de început, muzeul avea mai mult un rol de păstrare a aparaturii de laborator necesare predării și realizării lucrărilor practice de fizică. Acest lucru este evident având în vedere aparatele ce erau depozitate în acel spațiu - "echipamente noi, funcționale, ce erau utilizabile în mod curent în procesul educațional". Ulterior s-au adăugat machete de poduri și clădiri, planșe, etc.

Pe la 1892 este încadrat în școală Dionisie Many, inginer și profesor de fizică. Ministerul Lucrărilor Publice, autoritatea tutelară a școlii care pregătea ingineri specialiști pentru lucrări publice, l-a trimis în două rânduri în Europa Apuseană ca să studieze organizarea instituțiilor de învățământ superior și, în special, a laboratoarelor de electrotehnică, a muzeelor, a atelierelor de pe lângă aceste universități. La întoarcere a făcut două rapoarte către conducerea Ministerului privind modul de organizare a școlii, rapoarte în care era cuprins și acest muzeu.

După realizarea Marii Uniri s-a pus problema realizării unei expoziții în Parcul Carol, similare celei din 1906, lucru ce este realizat în luna septembrie a anului 1921 - Expoziția și târgul de mostre a industriei românești din întreaga Românie. Această sarcină a fost dată lui Mihail Manoilescu, tânăr absolvent al Școlii Naționale de Poduri și Șosele. Expoziția a fost organizată pe 7 pavilioane și viza fel de fel de industrii ale epocii. Construcția a fost foarte practică, ușoară, din chirpici, cu acoperiș de stuf, cu hale destul de mari. În 1925, după ce are loc primul Congres Internațional de Foraje, însoțit de o expoziție în Parcul Carol o parte din exponate au fost donate Școlii Politehnice din București. Dar pentru că sala de muzeu din Calea Griviței era neâncăpătoare i-a fost repartizată o clădire în Parcul Carol, constituindu-se astfel Muzeul Industrial. Astfel Școala Politehnică din București avea două muzee. În această structură funcționează până în 1948, moment în care un incendiu produs din neglijența unui paznic conduce la distrugerea completă a muzeului din Parcul Carol. Din acest moment și până în anul 2000 nu mai există un muzeul al Școlii Politehnice, sau Institutului Politehnic București. Au existat totuși catedre sau facultăți care și-au constituit mici colecții muzeale.

Prin Decizia 42/52 din 14.XII.2000 emisă de Biroul Senatului Universității la propunerea Rectorului Ioan Dumitrache, se reînființează Muzeul Universității "POLITEHNICA" din București. Inaugurarea oficială a muzeului a avut loc în data de 03.XII.2003 în prezența Președintelui României, domnul Ion Iliescu.

O parte din ansamblul clădirilor din zona Polizu - Calea Griviței aparținând Palatului Școalei Politehnice și vechii Școli de meserii este cuprins în lista monumentelor istorice ediția 2015.

În perioada scursă de la reînființarea muzeului, din anul 2000, conducătorii acestuia au fost: dr. ing. Ioan Vasile Buiu, ing. Vasile Diaconescu, dr. ing. Cornel Chira, dr. ing. Sorin Dinea, ist. Aurel Tudorache

Vezi și
 Lista muzeelor din București
 Pagina de Facebook a muzeului
 Site-ul muzeului
 Pagina de prezentare  de pe site-ul Universității
 Muzeul UPB pe site-ul CIMEC
 Interviu cu ing. Vasile Diaconescu, unul dintre directorii Muzeului UPB];
 Inaugurarea Muzeului Universității "POLITEHNICA" din București, Mihai Olteneanu, Univers Ingineresc, nr.: 2/2004 (15-31 ianuarie 2004);
 Istoria Universității "POLITEHNICA" din București, video Youtube.
Pagini din trecutul învățământului tehnic superior în București 1818-1981, Radu P. Voinea, Dumitru C. Voiculescu, București, 2004.
Buletinul AGIR, 1938

Muzee din București


Susan Carol McDougal (née Henley; born 1955) is a real estate investor who served prison time as a result of the Whitewater controversy.

Her refusal to answer "three questions" for a grand jury, on whether President Bill Clinton lied in his testimony during her Whitewater trial, led her to receive a jail sentence of 18 months for contempt of court. That made up most of the total 22 months she spent incarcerated.

She received a full presidential pardon from Clinton in the final hours of his presidency in 2001.

Early life
McDougal was born as Susan Carol Henley in Heidelberg, West Germany, the daughter of James B. Henley and Laurette (Mathieu) Henley. In 1976, Susan married Jim McDougal. The McDougals were partners with President Bill Clinton and Hillary Clinton in the failed Whitewater controversy real estate venture in the 1980s.

McDougal separated from her husband in the late 1980s and moved to Los Angeles, California. There, from 1989 to 1992, she worked in Los Angeles as a personal assistant to former actress Nancy Kovack, the wife of conductor Zubin Mehta. In late 1993, McDougal was charged with embezzling money from the Mehtas and began preparing her successful defense against the charges. After her release, her embezzlement trial in California began. In 1998, McDougal was acquitted on all 12 counts.

A suit in 1999 against Nancy Kovack for malicious prosecution was settled out of court.

Whitewater affair

On August 5, 1994, Kenneth Starr became Independent Counsel to prosecute McDougal and other Whitewater participants. Her federal trial began in 1996, in which the government's star witness, Arkansas banker and former municipal judge David Hale, claimed that  President Bill Clinton had discussed an illegal $300,000 loan with him and McDougal years earlier, while he was Governor of Arkansas. Hale was himself under investigation for having defrauded the SBA out of $3.2 million. He also unsuccessfully sought to have his brother Milas Hale corroborate his testimony against Clinton.

McDougal was convicted of her role in Whitewater on May 28, 1996, and was sentenced to spend time in prison for four counts of fraud and conspiracy relating to the Whitewater scandal, but her prison term did not begin until March 7, 1998, as there were other court proceedings. Following her ex-husband's James (Jim) B. McDougal's conviction but prior to his sentencing, he began to co-operate with the Office of Independent Counsel and tried to persuade her to do likewise to avoid a prison sentence.

Susan's defense lawyer, Mark Geragos, stated that her ex-husband told her that Deputy Independent Counsel W. Hickman Ewing Jr. would be able to "get Clinton with a sex charge" before the 1996 election if she agreed to lie and say she had had an affair with Clinton. She has always denied ever having had an affair with Clinton.

Ewing denied to reporters, during a break in the proceedings, that he had ever heard of such a plan: "I never talked to Jim McDougal about that, and I wouldn't. I never heard any discussion along those lines in my office ever at the time frame she's talking about."

Rejecting her ex-husband's advice, McDougal's sentencing hearing began August 19, 1996. After the judge levied a sentence of two years in federal prison but before she left the courtroom, Starr had her served with a subpoena for another Whitewater grand jury, to begin two weeks later.

Grand jury
During the grand jury, McDougal stated her full name "for the record" and then refused to answer any questions. In her book, she explained, "I feared being accused of perjury if I told the grand jury the truth. The OIC had accepted David Hale's lies as the truth. They were also now relying on Jim McDougal's lies, which they'd carefully helped him construct. If I came in and directly contradicted those two – whose testimony had been used to convict me of four felonies – I feared the OIC would next accuse me of perjury." She also writes that she feared the same fate as Julie Hiatt Steele, who had contradicted the testimony of White House aide Kathleen Willey: "Simply telling the truth cost Steele everything she had, almost landed her in jail [for perjury], and jeopardized her custody of her adopted son."

McDougal's grand jury testimony included her response: "Get another independent counsel and I'll answer every question." She was publicly rebuked for refusing to answer "three questions" about whether President Clinton had lied in his testimony during her Whitewater trial, particularly when he denied any knowledge of an illegal $300,000 loan. U.S. District Court Judge Susan Webber Wright sentenced her for civil contempt of court.

Prison
From September 9, 1996, to March 6, 1998, McDougal spent the maximum possible 18 months' imprisonment for civil contempt, including eight months in solitary confinement, and she was subjected to "diesel therapy," described by McDougal as "the practice of hauling defendants around the country and placing them in different jails along the way."

McDougal was shuffled from Arkansas to Los Angeles to the Oklahoma City transfer center, and then on to the Pulaski County Jail in Little Rock, Arkansas.

Following her release on March 7, 1998, for civil contempt of court, McDougal began serving the two-year sentence for her 1996 conviction.

Soon afterward, the Independent Counsel indicted McDougal on criminal charges of contempt of court and obstruction of justice. After serving four months on the Whitewater fraud conviction, she was released for medical reasons.

After McDougal's release, her embezzlement trial in California began. In 1998, McDougal was acquitted on all 12 counts.<ref>{{cite web|work=CNN|date= November 23, 1998 |url=http://www.cnn.com/ALLPOLITICS/stories/1998/11/23/mcdougal/ |title=Jury finds McDougal not guilty of all charges|access-date=2008-01-01 |url-status=dead |archive-url=https://web.archive.org/web/20080323053143/http://www.cnn.com/ALLPOLITICS/stories/1998/11/23/mcdougal/ |archive-date=2008-03-23 }}</ref>

A suit in 1999 against Nancy Mehta for malicious prosecution was settled out of court.

McDougal's trial for criminal charges of contempt of court and obstruction of justice began in March 1999. The jury deadlocked 7–5 in her favor on the charge of contempt of court and found her not guilty on the charge of obstruction of justice. In 2001, in the final hours of his presidency, President Clinton granted McDougal a full presidential pardon.

Recent life
Following prison, she became an advocate for prison reform. She served as a chaplain of the University of Arkansas for Medical Sciences (UAMS) in Little Rock.

See also
List of people pardoned by Bill ClintonThe Hunting of the President''

References

External links
"Womemories" - Susan McDougal - 10-minute extract from a one-hour interview from December, 2004.
"Memories" meets Susan McDougal - Hour interview with Susan McDougal from December, 2004.
"The trials and tribulations of Susan McDougal" CNN.com - April 8, 1999
Washington Post time line
"A Deal Gone Bad" CNN.com 1996

1955 births
Living people
People from Little Rock, Arkansas
Recipients of American presidential pardons
Arkansas Democrats
Whitewater controversy
Date of birth missing (living people)
Bill Clinton

Susan McDougal


PBS (), ABD'nin bağımsız televizyon kanalı. Her ne kadar devletten malî destek alsa da, gerek haber gerekse eleştiri olarak bağımsız bir kanal olup birçok medya kanallarından daha tarafsız haber yayınlarıyla ve kaliteli belgeselleriyle meşhurdur.

Aynı esasa dayanarak kurulan bir de radyo servisi NPR vardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 PBS Resmi Sitesi

Amerika Birleşik Devletleri televizyon kanalları
Ticari-ücretsiz televizyon ağları
Virginia merkezli kuruluşlar
1952'de kurulan şirketler
1952'de kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
1970'te kurulan televizyon kanalları ve istasyonları

PBS


Katranlı, Karaman ilinin Ermenek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşimin adı, Bizanslı Stephanos'un MS 550 yılına ait Ethnica atlasında Domitiópolis, 1522 yılı kayıtlarında Dindeboli, 1914 yılı kayıtlarında ise Dindebol olarak geçmektedir. Daha önceleri Başyayla ilçesine bağlıyken 12 Ocak 1993 tarihinde Ermenek ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Karaman il merkezine 183 km, Ermenek ilçe merkezine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ermenek belde ve köyleri

Katranlı, Ermenek


Danuta Bieńkowska (n. 31 ianuarie 1920, Wilno – d. 20 august 1992, Varșovia) a fost o scriitoare poloneză, eseistă, traducătoare de literatură română.

Biografie
A început studii de medicină la Universitatea din Poznan în 1937, pe care le-a continuat începând din 1939 la Universitatea de Medicină și Farmacie Carol Davila din București, după ce emigrase în România din cauza războiului. A absolvit studiile de medicină în 1943 și a lucrat apoi ca medic și director de spital în sate din Moldova, până în 1945, când s-a întors în Polonia. A practicat medicina în anii 1946-1953 la Wrocław. A debutat în 1946 cu lucrarea Krzysztof. În 1954 s-a mutat la Varșovia.

Începând din 1950 s-a dedicat activității literare, renunțând la profesia de medic. A colaborat la radio și la periodicele "Zomierz Polski", "Gros Pracy", "Piomyk", "Nowe Ksiazki", "Dialog", "Fakty" etc. A deținut funcția de vicepreședinte a secției varșoviene a Uniunii Scriitorilor Polonezi (1972-1975), apoi pe cea de membru în Comitetul Național al Uniunii Scriitorilor Polonezi (1975-1978, 1978-1980).

Activitatea literară i-a fost recunoscută de autoritățile poloneze, care i-au decernat Danutei Bieńkowska Premiul Președintelui Consiliului de Miniștri (1978), Crucea de Aur a Ordinului Meritul Cultural (1955), titlul Activist Cultural Emerit (1967), Crucea de Cavaler (1972) și Crucea de Ofițer (1985) ale Ordinului Renașterea Poloniei. A desfășurat o bogată activitate de traducătoare din literatura română, fiind distinsă cu Premiul Uniunii Scriitorilor Români (1984 și 1990) și cu medaliile "Ion Creangă" și "Mihai Eminescu".

Scrieri
 Szlakiem orlich gniazd (1955)
 Lekarz starej Warszawy (1964; despre Tytus Chałubiński)
 Żywot szczęśliwy Sebastiana Klonowica (1965)
 Rada nie od parady (1965)
 Kawaler różanego krzyża(1966)
 Wielka gra (1966)
 Skowronek (1967)
 Potajemna wyprawa (1968)
 Obrona wybrzeża 1629-1629 (1968)
 Piękna nieznajoma (1971)
 Siostra z wyboru (1971)
 Chłopiec z gitarą (1971)
 Najdłuższa noc (1972)
 Ślubne kobierce (1974)
 Chwila prawdy (1975; Harcerska Nagroda Literacka 1975)
 Trwaj chwilo! (1976)
 Daniel w paszczy lwa (1978)
 Czy to jest kochanie? (1979)
 Upragniony telefon (1980)
 Wesprzyj mnie (1980)
 Daniel na Saharze (1984)
 Lotem bliżej (1989)

Traduceri
 Geo Bogza, Kamienny kraj i inne opowiadania (Țara de piatră și alte povestiri), Varșovia, 1956;
 Ion Creangă, Wspomnienia z dzieciristwa (Amintiri din copilărie), Varșovia, 1960, Ztoty most (Povestea porcului), Varșovia, 1973;
 Eugen Barbu, Szosa potnocna (Șoseaua Nordului), Varșovia, 1961, Ksigze (Princepele), Varșovia, 1979;
 G. Călinescu, Czarna komoda (Scrinul negru), Varșovia, 1962, Biedny Ioanide (Bietul Ioanide), Varșovia, 1973, Poeta milosci (Viața lui Mihai Eminescu), Varșovia, 1977;
 Al. I. Ștefănescu, Nie biegaj samotnie po deszczu (Să nu alergi singur prin ploaie), Varșovia, 1963;
 Mateiu I. Caragiale, Fanfaroni ze Starego Dworu (Craii de Curtea-Veche), Varșovia, 1968;
 Cezar Petrescu, Fram, niedzwiedz polamy (Fram, ursul polar), Varșovia, 1968;
 Alecu Ivan Ghilia, Noce bez snu (Nopți fără somn), Varșovia, 1969;
 Marin Sorescu, Jonasz (Iona), în "Dialog" (Varșovia), 1969, Trzeci pal (A treia țeapă), în "Dialog" (Varșovia), 1991, Koscielny (Paracliserul), în "Dialog" (Varșovia), 1991;
 Alexandru Ivasiuc, Westybul (Vestibul), Varșovia, 1970;
 Iosif Naghiu, Ciemnosc (Întunericul), în "Dialog" (Varșovia), 1971;
 I.L. Caragiale, Abu-Hasan, Varșovia, 1972;
 Liviu Rebreanu, Ion, Varșovia, 1972;
 Zaharia Stancu, Jak bardzo cie kochakm (Ce mult te-am iubit), Varșovia, 1972;
 G. Ciprian, Kaczy teb (Capul de rățoi), în "Dialog" (Varșovia), 1973;
 Jean Bart, Europolis, Gdansk, 1974;
 Maria-Luiza Cristescu, Nie zabijajcie kobiet (Nu ucideți femeile), Varșovia, 1974;
 Vintilă Corbul, Dynastia Sunderland-Beauclair, I-II, Varșovia, 1975-1980, Hollywood, piekio marzeri (Hollywood, iadul visurilor), Katowice, 1992;
 Dumitru Solomon, Diogenes pies (Diogene câinele), în "Dialog" (Varșovia), 1975;
 Ion Marin Sadoveanu, Wswietle gazowych lamp (Sfârșit de veac în București), Varșovia, 1976;
 Constantin Chiriță, Sniezne skrzydh (Aripi de zăpadă), Varșovia, 1977;
 Mircea Sântimbreanu, Duza przerwa (Recreația mare), Varșovia, 1978 (în colaborare);
 Romulus Vulcănescu, Kolumna niebios (Coloana infinită), Varșovia, 1979;
 Mircea Radu Iacoban, Khpotliwy swiadek (Departe), Varșovia, 1980;
 Cătălin Bursaci, Pierwsza ksiazka, ostatnia ksiqzka (Prima carte, ultima carte), Varșovia, 1982;
 Paul Cornel Chitic, Europa, aport, în "Dialog" (Varșovia), 1984;
 V.A. Gheorghiu, Rzeczywistosc i fikcja (Realitate și ficțiune), Varșovia, 1984, Sugestia, Varșovia, 1987;
 Constantin Țoiu, Grzech pierworodny (Galeria cu viță sălbatică), Varșovia, 1985.

Note

A nu se confunda cu Danutą Ireną Bieńkowską (n. 1927, d. 1974).

Bibliografie
 Polscy pisarze współcześni. Informator 1944-1970, coordonat de Lesław M. Bartelski, Varșovia, 1972.
 Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny. Tom 1. PWN, Varșovia, 2000.

Nașteri în 1920
Decese în 1992
Scriitori polonezi
Traducători polonezi

Danuta Bieńkowska


An Dendrobium megaceras in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker. An Dendrobium megaceras in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium megaceras


جورج بروسبير ريمى (23 مايو 1907 - 3 مارس 1983) رسام كاريكتور وفنان بلجيكي، اشتهر باسم هيرجيه كما اشتهر بقصص «مغامرات تان تان» والتي بدأ كتابتها في 10 يناير/كانون الثاني 1929 وذلك كحلقات مسلسلة في ملحق صحيفة () المخصص للأطفال وحتى وفاته في 3 مارس/آذار 1983 بعد معاناة طويلة مع المرض حيث لم يكمل المغامرة الرابعة والعشرين «تان تان وفن الحروف» (Tintin & (the Alpha Art ، والتي صدرت بعد وفاته عام 1986.

ولأعماله تأثير قوي علي فن الكاريكتور (الفن التاسع) حتى الآن وخاصة في أوروبا.

و لقد تميزت أعماله بإظهار المدرسة الفنية الواقعية ولعل أهم ما يميز هذه المدرسة هو الغرافيك المنمق والقصة الممتعة إضافة إلى الحبكة القصصية لتلك المؤلفات وتجاوزها الفجوة بين الأجيال لقدرتها على التخاطب مع أعمار مختلفة. كما أن الدقة التصويرية لهيرجيه واعتناءه بكل تفصيل كموديلات السيارات والطائرات بما يتفق مع تلك الفترة مضيفًا بعداً واقعيا للقصة، إضافة إلى المزج السليم بين الخيال العلمي والواقع الذي يتضح في تان تان ووجهة القمر (1950–1953) وتان تان واستكشافات القمر (1950–1954) حيث تمت مراعاة التفاصيل العلمية وجاء هبوط تان تان وأصدقاؤه على سطحه قبل أرمسترونغ بخمسة عشر عاما. كما أن أحد ميزات المدرسة الفنية البلجيكية الواقعية هوأسلوب الخط الواضح التي تختلف عن المدرسة الأمريكية بأبطالها الخارقين مارفل كومكس ودي سي كومكس وDiseny وحيواناتها الناطقة.

روابط خارجية

المراجع

 الباحثون السوريون
 صفحة ويكيبيديا الفرنسية للفنان هيرجيه
 صفحة ويكيبيديا الفرنسية لصحيفة القرن العشرين
 صفحة ويكيبيديا الفرنسية للخط الواضح

كتاب بأسماء مستعارة القرن 20
أسماء قلمية
أشخاص مرتبطون بالكشافة
أشخاص من إيتربيك
أعضاء قاعة مشاهير جائزة إيسنر
أفراد الجيش البلجيكي
أفراد عسكريون بلجيكيون في الحرب العالمية الثانية
بلجيكيون متعاونون مع ألمانيا النازية
تان تان
رسامو كارتون بلجيكيون
رسامون توضيحيون بلجيكيون
رومان كاثوليك بلجيكيون
فكاهيون بلجيكيون
فنانون بأسماء مستعارة
فنانون بلجيكيون في القرن 20
فنانون كوميديون بلجيكيون
كاثوليك سابقون
كتاب بلجيكيون في القرن 20
كتاب قصص مصورة بلجيكيون
كتاب هجائيون بلجيكيون
لاأدريون بلجيكيون
لاجئو الحرب العالمية الثانية
مبتكرو اللغات
مواليد 1907
وفيات 1983

هيرجيه


Bursa Uludağ Üniversitesi (BUÜ), Bursa'daki ilk üniversite olarak 11 Nisan 1975 tarihinde "Bursa Üniversitesi" adıyla kurulan, 1982 yılında ise "Uludağ Üniversitesi" adını alan, 2018 tarihinde ise "Bursa Uludağ Üniversitesi" ismini alan ve bünyesinde 15 fakülte, 2 yüksekokul, 15 meslek yüksekokulu, 1 konservatuvar, 4 enstitü, 27 araştırma ve uygulama merkezi ve rektörlüğe bağlı 5 bölümü olan yükseköğretim kurumudur.

Tarihçe ve kuruluş

Bursa'da 1970 yılında İstanbul Üniversitesine bağlı olarak kurulan "Bursa Tıp Fakültesi", üniversitenin temelini oluşturur. 1960 yılında Bursa Organize Sanayi Bölgesi'nin kurulması ile şehirde yaşanan sanayi ve nüfus patlaması sonucu Bursalı aydınlar ve iş adamları, bir üniversite kurulması ihtiyacını hissederek 1969 yılında "Bursa Üniversitesi Kurma Derneği'ni kurdular. İlk olarak bir tıp fakültesi kurulmasına karar verildi.

Bursa Tıp Fakültesi, 1970 yılında İstanbul Üniversitesi bünyesinde Çapa Tıp Fakültesi içinde 50 öğrenci ile eğitime başladı. Fakültenin ilk dekanı, Fikret Karaca oldu. Fakülte kendi kullanımına verilen Bursa Göğüs Hastanesi'nin (bugünkü Yüksek İhtisas Hastanesi) onarımından sonra Mayıs 1974'ten itibaren eğitimi Bursa'da sürdürdü. O zamana kadar her yıl Bursa Tıp Fakültesi adına 50 öğrenci İstanbul Fakültesi'ne alınmış ve eğitim görmüştür. Aynı dönemde, Bursa'da Üniversite Kurma Derneği, İzmir yolu üzerinde 17. km'deki Görükle arazisini üniversite kurmak için uygun alan olarak belirledi ve istimlak işleri yürütüldü; bu arazi üzerinde Tıp Fakültesi Hastanesinin temeli, 1976'da atıldı.

Bir üniversitenin kurulması için fiilen en az iki fakültenin varlığı gerekiyordu. 1974 yılında Ziraat Okulunun ek binasında 100 öğrenci ile Nurhan Akçaylı yönetiminde "Bursa İktisadi ve Sosyal Bilimler Fakültesinin kurulması ile bu şart yerine getirildi. 1 Nisan 1975 tarihinde TBMM'de kabul edilen ve 11 Nisan 1975 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 1873 sayılı "Dört Üniversite Kurulması Hakkında Kanun" ile dört üniversitenin kurulması öngörülmüş ve Bursa Üniversitesi de bu kanuna istinaden kurulmuştur.

Üniversite, 2 fakülte, 20 öğretim üyesi ve 250 öğrenci ile "Bursa Üniversitesi" adı altında eğitime başladı. Bir süredir tıp fakültesinin dekanlığını yürütmekte olan Ömer Fethi Tezok, kurucu rektör olarak seçildi..

Üniversitenin adının değiştirilmesi

1982 yılında yükseköğretim kurumları YÖK çatısında yeniden yapılandırıldığında, adları değiştirilen birçok üniversite arasında Bursa Üniversitesi de yer alır. Üniversitenin adı; 20 Temmuz 1982 tarihinde Yükseköğretim Kurumları Teşkilatı hakkında 41 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile "Uludağ Üniversitesi" olarak değiştirildi. Bursa Üniversitesinin yerini alan Uludağ Üniversitesinin Kurucu Rektörü, Nihat Balkır oldu.

18 Mayıs 2018 tarih ve 30425 Sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 7141 sayılı "Yükseköğretim Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun" ile üniversitenin adı "Bursa Uludağ Üniversitesi" olmuştur.

Üniversitenin logosu

Kurucu rektör Ömer Fethi Tezok tarafından, ileride sekiz fakültenin olacağı varsayılarak, Yeşil Camii'nin hünkar mahfili korkuluklarındaki sekiz kollu yıldızlı geometrik desen üniversitenin amblemi olarak seçilmiştir. İznik çinilerinin özgün rengi olan turkuaz mavisi de, amblemin rengi olarak belirlenmiştir.

Diğer fakülte ve yüksek okulların açılması

Üniversite bünyesinde sırasıyla şu fakülteler açılmıştır: Mühendislik-Mimarlık Fakültesi (1976), Veteriner Fakültesi (1978), Ziraat Fakültesi (1981), Eğitim Fakültesi (1982 - Millî Eğitim Bakanlığına bağlı Bursa Yüksek Öğretmen Okulu ile Yabancı Diller Yüksekokulu birleştirilerek), İlahiyat Fakültesi (1982), Fen-Edebiyat Fakültesi (1983), Hukuk Fakültesi (2007) ve Güzel Sanatlar Fakültesi (2007). 1995 yılında Bakanlar Kurulu kararı ile kurulması öngörülen Diş Hekimliği Fakültesi 2020-2021 eğitim öğretim döneminde öğrenci almaya başlamıştır.

Sanayi ve hizmet sektörüne nitelikli ara insan gücü yetiştirmek amacıyla; üniversite bünyesinde açılan meslek yüksek okulları ise şunlardır:

 1985 yılında Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu,
 1986 yılında Bursa Meslek Yüksekokulu (1996'da "Teknik Bilimler Meslek Yüksekokulu", 'Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu" olarak ikiye ayrıldı)
 1992 yılında İlahiyat Meslek Yüksekokulu (İlahiyat Fakültesine bağlı olarak kurulmuştur.)
 1994 yılında Mustafakemalpaşa Meslek Yüksekokulu
 1995 yılında Karacabey Meslek Yüksekokulu,  İnegöl Meslek Yüksekokulu, İznik Meslek Yüksekokulu, Yalova Meslek Yüksekokulu
 1996 yılında Sağlık Yüksekokulu (4 yıllık)
 1997 yılında Yenişehir İbrahim Orhan Meslek Yüksekokulu
 1999 yılında Orhangazi Meslek Yüksekokulu, Mennan Pasinli Meslek Yüksekokulu
 1998 yılında U. Ü. Devlet Konservatuvarı (Yarı zamanlı statüde)
 1999 yılında U. Ü. Devlet Konservatuvarı Müzik ve Bale İlköğretim Okulu (Tam Zamanlı Statüde)
 2005 yılında Gemlik Asım Kocabıyık Meslek Yüksekokulu, Orhaneli Meslek Yüksekokulu, Keles Meslek Yüksekokulu
 2008 yılında Harmancık Meslek Yüksekokulu
 2009 yılında Büyükorhan Meslek Yüksekokulu
2018 Yılında Sağlık Bilimleri Fakültesi
2019 yılında Diş Hekimliği Fakültesi faaliyete geçti. 2020-2021 Eğitim Öğretim yılında öğrenci alımına başlıyor.

Görev yapan rektörler
 Fethi Tezok (1975-1978)
 Nihat Balkır (1978-1992)
 Ayhan Kızıl (1992-2000)
 Mustafa Yurtkuran (2000-2008)
 Mete Cengiz (2008-2011)
 Ali Yaşar Sarıbay (2011-2011 M. Mete Cengiz'in vefatı üzerine vekaleten atanmıştır.)
 Kamil Dilek (2011-2015)
 Yusuf Ulcay (2015-2019)
 Ahmet Saim Kılavuz (2019-2023)
 Ferudun Yılmaz (2023-)

Üniversite kampüsleri

Görükle Yerleşkesi

Üniversitenin ana yerleşim birimi, "Görükle Yerleşkesi"dir. Görükle Yerleşkesi, kent merkezine 18 km. uzaklıkta, 16000 dönüm arazi üzerine kuruludur. Tıp Fakültesi, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, Mühendislik-Mimarlık Fakültesi, Veteriner Fakültesi, Ziraat Fakültesi, Eğitim Fakültesi, Fen-Edebiyat Fakültesi, Devlet Konservatuvarı, Sağlık Yüksekokulu, Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu ve Teknik Bilimler Meslek Yüksekokulu, Prof. Dr. Mete Cengiz Kültür Merkezi, Öğrenci Kültür Merkezi, Merkez Kütüphanesi, Enstitüler, Bölüm Başkanlıkları ve Rektörlük merkez örgütü Görükle Yerleşkesinde yer alır.

Fethiye-Faik Çelik Yerleşkesi

İlahiyat Fakültesi Nilüfer, Fethiye'de "Faik Çelik Yerleşkesi"nde fakülteye ait uygulamalı camii ve Fethiye Kültür Merkezi ile birlikte yer alır.

Ali Osman Sönmez Yerleşkesi

Yabancı Diller Yüksekokulu ve Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Bursa Şehirlerarası Otobüs Terminali yanındaki "Ali Osman Sönmez Yerleşkesi"nde faaliyetini sürdürmektedir.

Gemlik Suni İpek Yerleşkesi

Hukuk Fakültesi, Necati Kurtuluş Denizcilik Yüksekokulu ve Asım Kocabıyık Meslek Yüksekokulu Gemlik ilçesindeki "Suni İpek Yerleşkesi"nde faaliyetini sürdürmektedir.

Mudanya Yerleşkesi

Güzel Sanatlar Fakültesi, Mudanya ilçesinde faaliyetini sürdürmektedir.

İnegöl Yerleşkesi

İşletme, Uluslararası Ticaret ve İşletmecilik, Yönetim Bilişim Sistemleri ve Lisans Üstü Programlar (Tezli veya Tezsiz tercih edilebilecek Muhasebe ve Denetim, Uluslararası Ticaret ve tezsiz Sağlık Kuruluşları Yöneticiliği, İnegöl ilçesinde faaliyetini sürdürmektedir.

Meslek Yüksekokulu Yerleşkeleri

Mustafakemalpaşa, Karacabey, İnegöl, İznik, Yenişehir ve Orhangazi Harmancık, Büyükorhan, Keles, Orhaneli, ilçelerinde bulunan meslek yüksek okulları faaliyetlerini isimlerini aldıkları ilçelerde sürdürürler.

Öğrenci sayısı ve akademik kadro

Üniversitede 2022-2023 akademik yılında; 63699 önlisans ve lisans öğrencisi, 2301 doktora öğrencisi, 5506 yüksek lisans öğrencisi, 2649 tıpta uzmanlık öğrencisi olmak üzere toplam 74155 öğrenci öğrenim görmektedir.

2022-2023 akademik yılı itibarıyla üniversitede toplam 714 profesör, 304 doçent, 279 doktor öğretim üyesi, 548 öğretim görevlisi, 634 araştırma görevlisi olmak üzere toplam 2479 öğretim elemanı bulunmaktadır.

Akademik birimler

Enstitüler
 Sosyal Bilimler Enstitüsü
 Fen Bilimleri Enstitüsü
 Sağlık Bilimleri Enstitüsü
 Eğitim Bilimleri Enstitüsü

Fakülteler
 Tıp Fakültesi
 İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
Mühendislik Fakültesi
 Veteriner Fakültesi
 Eğitim Fakültesi
 İlahiyat Fakültesi
 Fen Edebiyat Fakültesi
 Ziraat Fakültesi
 Hukuk Fakültesi
 Güzel Sanatlar Fakültesi
 İnegöl İşletme Fakültesi
Spor Bilimleri Fakültesi
Mimarlık Fakültesi
Sağlık Bilimleri Fakültesi
Diş Hekimliği Fakültesi

Konservatuvar ve yüksekokullar
 Devlet Konservatuvarı
 Yabancı Diller Yüksekokulu
 Gemlik Necati Kurtuluş Denizcilik Yüksekokulu

Meslek yüksekokulları
 Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
 Teknik Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Yenişehir İbrahim Orhan Meslek Yüksekokulu
 Orhangazi Meslek Yüksekokulu
 Gemlik Asım Kocabıyık Meslek Yüksekokulu
 Orhaneli Meslek Yüksekokulu
 Keles Meslek Yüksekokulu
 Harmancık Meslek Yüksekokulu
 Büyükorhan Meslek Yüksekokulu
 Karacabey Meslek Yüksekokulu
 Mustafa Kemalpaşa Meslek Yüksekokulu
 İznik Meslek Yüksekokulu
 İnegöl Meslek Yüksekokulu
 Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu

Rektörlüğe bağlı bölüm başkanlıkları
 Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Bölümü
 Türk Dili Bölümü
 Güzel Sanatlar Bölümü
 Enformatik Bölümü
Beden Eğitimi Bölümü

Uygulama ve araştırma merkezleri
 Tarımsal Uygulama ve Araştırma Merkezi (TUAM)
 Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi (SUAM)
 Atatürk Rehabilitasyon Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Deney Hayvanları Yetiştirme Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Üniversite-Sanayi İşbirliğini Geliştirme Uygulama ve Araştırma Merkezi (ÜSİGEM)
 Çevre Sorunları Uygulama ve Araştırma Merkezi (ULUÇAM)
 Arkeoloji Araştırmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi (ARAM)
 Mozaik Araştırmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi (UMAM)
 Arıcılık Geliştirme Uygulama  ve Araştırma Merkezi (AGAM)
Uludağ Üniversitesi Türkçe Öğretimi Uygulama ve Araştırma Merkezi (ULUTÖMER)
BUÜ Türk Devletleri ve Akraba Toplulukları Uygulama ve Araştırma Merkezi (TÜDAM)
Karagöz ve Kukla Oyunları Uygulama ve Araştırma Merkezi (KARAKUM)
Uludağ Üniversitesi Kadın Çalışmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi (UKAM)

Dış bağlantılar
 Uludağ Üniversitesi Bilgi Edinme Birimi
 Uludağ Üniversitesi Dergisi
 Uludağ Üniversitesinin Kütüphanesi
 Uludağ Üniversitesi Kulüp ve Dernek Sayfaları
 Uludağ Üniversitesi Öğrenci Bilgi Sistemi
 UMED, Uludağ Üniversitesi Mezunlar Derneği
 Uludağ Üniversitesi Öğrenciler Arası Sosyal Ağ Platformu
 Uludağ Üniversitesi İİBF Öğrenci Sayfası

Kaynakça

Bursa'daki devlet üniversiteleri
1975'te kurulan üniversiteler

Bursa Uludağ Üniversitesi


L'équipe de Macédoine du Nord de rugby à XIII est la sélection pressentie pour représenter la Macédoine du Nord dans les compétitions internationales.

Actuellement, elle regroupe les meilleurs joueurs d'origine macédonienne de rugby à XIII.

Elle n'est, à ce jour, pas affiliée à la Fédération internationale de rugby à XIII.

Néanmoins, elle a déjà disputé plusieurs matchs en Australie, certains joueurs bénéficiant d'une relative notoriété.

Histoire
Au début des années 2020, la communauté « treiziste » internationale a appris par surprise la création d'une « équipe de Macédoine ».

Les Australiens, à l'origine de la création de la sélection, n'ayant pas pris en compte la polémique créée en Europe autour de l'appellation Macédoine et la dispute entre la Macédoine du Nord et de la Grèce à ce sujet. Cet oubli sera corrigé ultérieurement, mais l'usage persiste.

La sélection est créée en Australie, à travers la diaspora macédonienne, et elle joue même quelques matchs.

Elle est composée d' Heritage players.

Divers test-matchs
En décembre 2021, l'équipe rencontre le Viêt Nam pour son premier match.

Elle gagne largement sur le score de 58 à 0.

Personnalités et joueurs notables

Peu de joueurs émergent pour le moment.

Néanmoins, en 2022, le sélectionneur est Shane Flanagan, ancien coach de Cronulla et son assistant n'est autre que Paul Gallen, ancien joueur des Sharks.

Références

Vidéographie
 Présentation du premier match en anglais (décembre 2021)

Équipe nationale de rugby à XIII
Rugby a XIII
Rugby à XIII

Équipe de Macédoine du Nord de rugby à XIII


An Carex treverica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Carl Haussknecht. An Carex treverica in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex treverica


Norra Fågelås distrikt er et folkebogføringsdistrikt i Hjo kommun. Det ligger i Västergötland og Västra Götalands län i Sverige.

Distriktet ligger ved Vätterns vestbred. Det ligger nord for Södra Fågelås distrikt og syd for Hjo distrikt.

Distriktet blev oprettet den 1. januar 2016, og det består af det tidligere Norra Fågelås Sogn (Norra Fågelås socken). Geografisk har området den samme udstrækning, som Norra Fågelås Menighed (Norra Fågelås församling) havde ved årsskiftet 1999/2000.

Folkebogføringsdistrikter i Västra Götalands län

Norra Fågelås distrikt


El correlimos culiblanco (Calidris fuscicollis), también denominado correlimos lomiblanco, correlimos de Bonaparte, playerito de rabadilla blanca, playero de lomo blanco y chorlito de rabadilla blanca, es una especie de ave caradriforme de la familia Scolopacidae que vive en América. Cría en la tundra de Norteamérica y migra a Sudamérica para pasar el invierno. Es un divagante raro pero regular en Europa y a veces llega incluso hasta Australia.

Descripción

El correlimos culiblanco mide unos 15 cm de pico a cola. Los adultos de correlimos culiblanco tienen las patas negras y el pico estrecho y oscuro. Tiene las partes superior del cuerpo jaspeados en pardo, a excepción del obispillo que es blanco. Sus partes inferiores son principalmente blancas con el pecho veteado en marrón. Tiene una lista blanca que atraviesa sus ojos. Su plumaje de invierno tiene las partes superiores más claras. Tiene un aspecto similar a otras limícolas aunque en vuelo muestra unas largas alas que lo caracterizan.

Alimentación
Estas aves se alimentan sondeando con su pico en el barro o en las aguas someras de las marismas o la tundra. Se alimentan principalmente de insectos, moluscos y gusanos y también algo de materia vegetal.

Referencias

Enlaces externos

 Ficha en Cornell Lab of Ornithology (en inglés)
 Calidris fuscicollis en USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter (en inglés)

Fuscicollis
Aves de América del Norte
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Louis Pierre Vieillot
Animales descritos en 1819

Calidris fuscicollis


ඛජුරාහෝවේ වරාහ දේවාලය (දේවනගරි: वराह मंदिर) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ විෂ්ණු දෙවියන්ගේ සූකර අවතාරයක් ලෙස සැලකෙන වරාහගේ දැවැන්ත ඒක ශිලා ප්‍රතිමාවක් මැදි කොට තැනූ හින්දු දේවාලයකි. මෙම දේවාලය තුළ වරාහ සම්පූර්ණයෙන්ම සත්ත්ව ස්වරූපයෙන් යුතුව දක්වා ඇත. මෙම දේවාලය පිහිටියේ ඛජුරාහෝ ස්මාරක සමූහයේ බටහිර දේවාල සංකීර්ණය තුළ ය. 1986දී යුනෙස්කෝව විසින් ඛජුරාහෝ දේවාල සංකීර්ණය ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙස නම් කරන ලදී. ඛජුරාහෝ යනු ඉන්දියාවේ මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ඡතර්පූර් දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි කුඩා ගම්මානයකි.

වරාහ (සංස්කෘත: वराह) යනු විෂ්ණු දෙවියන්ගේ තුන්වන අවතාරයයි. එය වරාහයකු (වල් ඌරකුගේ) ස්වරූපයෙන් යුක්ත ය.

පුරාවෘත්තය
විෂ්ණු දෙවියන්ගේ සූකර වේශයෙන් පෙනී සිටියේ හිරන්‍යාක්ෂ නැමැති රාක්ෂසයා පරාජය කීරීමටයි. හිරන්‍යාක්ෂ විසින් පෘථිවිය (පෘථිවි) නතු කරගෙන එය විශ්වීය සාගරයේ පත්ළ යනුවෙන් විස්තර වන ප්‍රදේශය කරා රැගෙන ගියේ ය. අනතුරුව වරාහ සහ හිරන්‍යාක්ෂ අතර යුද්ධයක් ඇති වූ අතර, එය වසර දහසක් පමණ පැවතියේ ය. එයින් ජය ගැනීමට වරාහ සමත් විය. විශ්වීය සාගරයෙන් පෘථිවිය සිය දළ දෙක අතර රඳවා ගෙන පැමිණි වරාහ එය විශ්වය තුළ පැවතිය යුතු ස්ථානයෙහි ස්ථාපනය කරවී ය. සිය අවතාරය තුළ විෂ්ණු පෘථිවි (භූදේවි) සමග විවාහ වේ.

වරාහ පුරාණ යනු වරාහ විසින් ගායනා කළේ යැයි පැවසෙන කථන විලාසයකින් යුත් පුරාණ ග්‍රන්ථයකි.

නිරූපණය
වරාහ නිරූපණය කොට ඇත්තේ සම්පූර්ණයෙන්ම සත්ත්ව වේශයෙන් හෝ මිනිස්-සත්ත්ව විලාසයෙනි. මිනිස්-සත්ත්ව විලාසයෙන් නිරූපණයේ දී සූකරයකුගේ හිසක් සහ මිනිස් සිරුරක් සහිතව නිරූපණය කිරීම සිදු විය. එම ස්වරූපයේ දී ඔහුට අත් සතරක් සහිත වූ අතර, ඉන් දෙකකින් චක්‍රයක් සහ සක් ගෙඩියක් දරා සිටියි. අනෙක් අත් යුගළෙන් සෙංකෝලයක්, අසිපතක් හෝ නෙළුම් මලක් හෝ ආශිර්වාද ස්වරූපයෙන් යුතු මුද්‍රාවක් නිරූපණය කිරීම සිදු විය. වරාහයාගේ හිසෙහි දළ දෙක අතර පෘථිවිය රඳවා තිබෙනු දැකගත හැක.

වරාහ දේවාල ගොඩනැගිල්ල ඉන්දියාවේ ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙස සැලකෙන ඛජුරාහෝ ස්මාරක සමූහයේ ස්මාරක අතුරින් එකකි. මෙය ක්‍රි.ව. 900-925 අවට කාලයට අයත් යැයි විශ්වාස කෙරේ. දේවාල සංකීර්ණය ඇතුළත වරාහ දේවාලය පිහිටියේ ලක්ෂ්මී දේවාලයට යාබදව (දකුණින්) සහ ලක්ෂ්මණ දේවාලයට මුහුණලා ය.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
උස් වූ වේදිකාවක් මත ඉදි කළ වරාහ දේවාලය සරල සහ චාම් ස්වභාවයක් ගනියි. මෙහි ඉහළට යත්ම ක්‍රමයෙන් කුඩා වන පේසාවලින් යුත් පිරමිඩාකාර පියස්සක් සහිත ආයත මන්ඩපයක් ද්කනට ලැබේ. මෙම පියස්ස චාම් කුළුණු දාහතරක් මත ගොඩනගා තිබේ. දේවාලය සම්පූර්ණයෙන්ම ගොඩනගා ඇත්තේ වැලිගල් පාෂාණයෙනි.

මෙහි ඇති වරාහගේ ප්‍රතිමා මීටර 2.6ක් දිගැති ය. එහි උස මීටර 1.7කි. මෙම දැවැන්ත ප්‍රතිමාව තනි වැලිගල් කුට්ටියකින් නෙළා තිබීම විශේෂත්වයකි. ප්‍රතිමාවේ සම්පූර්ණ සිරුර පුරාම විවිධ රූ දක්නට ලැබේ. (පහත පින්තූරය බලන්න) වරාහයාගේ නාසය සහ මුඛය අතර කැටයම් කොට ඇති රුව මගින් සිය දෑතෙහි වීණාවක් දරා සිටින දේවතාවියකගේ (සරස්වතී) රුවක් නිරූපණය වේ.

ගැලරිය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 ම.ප්‍ර. සංචාරක වෙබ්අඩවිය, මධ්‍ය ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්ත සංචාරක සංස්ථාවේ නිල වෙබ්අඩවිය, ඛජුරාහෝ
 ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව, ඛජුරාහෝ නාමාවලිය පිටුව - ඡතර්පූර්
 ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව, භෝපාල් කොට්ඨාසය, වරාහ දේවාලය, ඛජුරාහෝ

හින්දු ලෝක උරුම අඩවි
බුන්දෙල්ඛාන්ද්
මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ස්මාරක සහ අනුස්මරණ
මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ලෝක උරුම අඩවි
ඛජුරාහෝවේ හින්දු දේවාල

වරාහ දේවාලය, ඛජුරාහෝ


Maurholen Station (Maurholen holdeplass) var en jernbanestation på Jærbanen, en del af Sørlandsbanen, der lå i Eigersund kommune i Norge.

Stationen åbnede som trinbræt 13. december 1879, året efter åbningen af Jærbanen hvor stationsbygningen også blev opført. Oprindeligt hed stationen Lille Sirevaag, men den skiftede navn til Lille Sirevåg i april 1921 og til Maurholen 15. juni 1934. Den blev opgraderet til holdeplads omkring 1904 men blev nedgraderet til trinbræt igen 1. maj 1944.

Stationen havde oprindeligt stor betydning for befolkningen på Eigerøy, men da Eigerøy bro åbnede i 1951, blev stationen nedlagt. Stationsbygningen blev efterfølgende benyttet som feriested for jernbanemedarbejdere. Senere blev den overtaget af Eigersund kommune. I dag er der galleri i den tidligere stationsbygning.

Eksterne henvisninger

Stationer på Jærbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1879
Ophørt i 1951

Maurholen Station


Nadeschda Nikolajewna Koschewerowa (; *  in Sankt Petersburg; † 22. Februar 1989 in Moskau) war eine sowjetische Filmregisseurin russischer Herkunft.

Leben
Koschewerowa besuchte ab 1923 die Schauspielschule in Petrograd und war anschließend als Schauspielerin an Theatern in Leningrad aktiv. Von 1925 bis 1928 lernte sie an der "Fabrik des exzentrischen Schauspielers" (FEKS). Im Jahr 1929 kam Koschewerowa zur Lenfilm und arbeitete unter anderem als Regieassistentin von Grigori Kosinzew und Leonid Trauberg an Maxims Jugend und Maxims Rückkehr der Maxim-Trilogie mit. Ihr erster eigener Film als Regisseurin wurde 1937 die Maxim-Gorki-Verfilmung Однажды осенью, die als verschollen gilt. Ihr Durchbruch wurde die 1939 gedrehte die Eisenbahner-Komödie Blockstelle 145, die sie zusammen mit Juri Musykant drehte.

Koschewerowas erfolgreichstes Regiefeld wurde jedoch der Märchenfilm. Erstmals hatte sie 1944 an der Seite von Michail Schapiro mit der Tschaikowski-Verfilmung Pantöffelchen nach der gleichnamigen Oper einen Märchenfilm gedreht. Legendär ist der reich ausgestattete Märchenfilm Aschenbrödel, in dem sie die 37-jährige Janina Scheimo in der Hauptrolle besetzte. Vor allem in den 1960er und 1970er Jahren entstanden verschiedene Märchenfilme, die teilweise auch in der DDR in die Kinos kamen. Daneben drehte sie Filmkomödien und Filme für Kinder, darunter Und dann kam Bumbo nach einer Geschichte von Alexander Kuprin. Ihre letzte Regiearbeit wurde 1987 Das Märchen vom verliebten Maler.

Koschewerowa war in erster Ehe mit Regisseur Nikolai Akimow verheiratet. Aus ihrer zweiten Ehe mit Kameramann Andrei Moskwin entstammte ein Sohn. Koschewerowa verstarb 1989 und wurde auf dem Friedhof in Komarowo beigesetzt.

Filmografie
 1937: Однажды осенью (Odnaschdy osenju)
 1940: Blockstelle 145 (Arinka)
 1940: Галя (Galja) (Kurzfilm)
 1944: Pantöffelchen (Tscherewitschki) – auch Drehbuch
 1947: Aschenbrödel (Soluschka)
 1953: Весна в Москве (Wesna w Moskwe) (Fernsehspiel) – auch Drehbuch
 1953: Тени (Teni) (Fernsehspiel)
 1954: Die Tigerbändigerin (Ukrotitelniza tigrow)
 1956: Медовый месяц (Medowy mesjaz)
 1958: Шофёр поневоле (Schofjor ponewole)
 1961: Vorsicht, Oma! (Ostoroschno, babuschka!)
 1963: Каин XVIII (Kain VVIII)
 1966: Heute neue Attraktionen (Segodnja nowy attrakzion)
 1968: Ein uraltes Märchen (Staraja, staraja skaska)
 1971: Тень (Ten)
 1974: Zarewitsch Proscha
 1977: Wie der dumme Iwanuschka das Wunder suchte (Kak Iwanuschka-duratschok sa tschudom chodil)
 1980: Die Nachtigall (Solowei)
 1982: Die Prinzessin mit der Eselshaut (Oslinaja schkura)
 1984: Und dann kam Bumbo (I wot prischel Bumbo...)
 1987: Das Märchen vom verliebten Maler (Skaska pro bljubljonnogo maljara)

Weblinks

 Ausführliche Biografie und Grabfoto auf funeral-spb.narod.ru (russisch)
 Kurzbiografie auf kino-teatr.ru (russisch)

Einzelnachweise

Filmregisseur
Russe
Sowjetbürger
Geboren 1902
Gestorben 1989
Frau

Nadeschda Nikolajewna Koschewerowa


Olaylar
 Ekim
 Amasra, Osmanlı İmparatorluğu tarafından fethedildi.
 Tosya, Osmanlı İmparatorluğu tarafından fethedildi.
 Mora Despotluğu dağıldı (kuruluşu 1349).
 Fatih Sultan Mehmet tarafından Kapalıçarşı yaptırıldı.
 İsviçre'nin Basel şehrinde Basel Üniversitesi kuruldu.

Doğumlar
 XII. Muhammed, Gırnata Emirliği'nin son hükümdarı (ö. 1533)
 Alemşah Halime Begüm, Safevi Devleti'nin kurucusu Şah İsmail'in annesi (ö. 1522 / 1523)
 Gezici vaiz Pian di Meleto, Rönesans dönemi İtalyan ressam (ö. 1549)
 Juan de la Cosa, İspanyol haritacı, fatih ve kâşif (ö. 1510)
 Juan Ponce de León, İspanyol konkistador (ö. 1521)
 Konstanty Ostrogski, Litvanya Büyük Dükalığı'nın bir prens ve generali (ö. 1530)

Ölümler
 3 Ağustos - II. James, İskoçya kralı (d. 1430)
 13 Kasım - Gemici Henrique, Portekiz prensi (d. 1394)
 tarihi bilinmeyen
 Fahreddin-i Acemi, Osmanlı Devleti şeyhülislamı, din alimi, müderris
 Hamza Bey, İstanbul'un Fethi sırasında Osmanlı donanmasına komuta eden Kaptan-ı Derya

1460


بلدية تشيرت ، هي إحدى بلديات مقاطعة كاستيلون التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 912 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

تشيرت


Oberleutnant (OF-1a) este cel mai înalt grad de ofițer locotenent în cadrul forțelor armate ale Germaniei (Bundeswehr), Forțelor Armate Austriece și Armatei Elveției.

Istoric
În Armata Germană, acest grad a fost introdus la începutul secolului al XIX-lea. Tradus ca "locotenent major", rangul este acordat unor ofițeri, de obicei, după cinci-șase ani de serviciu militar activ.

Gradul de Oberleutnant este folosit de Armata Germană și de Forțele Aeriene Germane. În sistemul NATO un Oberleutnant german este echivalent cu un locotenent I sau porucic din Armatele/Forțele Aeriene ale națiunilor aliate.
 Alte utilizări
Rangul echivalent din Marina Germană poartă denumirea de Oberleutnant zur See.

În Germania Nazistă, în SS, SA și Waffen-SS, gradul de Obersturmführer  a fost considerat a fi echivalentul celui de Oberleutnant din Armata Germană.

Note

Bibliografie

Grade militare

Oberleutnant


An Arisaema lackneri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Arisaema lackneri in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arisaema

Arisaema lackneri


Pierre Eugène Lacoste (né à Paris le  et mort à Paris  le ) est un dessinateur de costumes, un peintre et un illustrateur français.

Biographie

Eugène Lacoste naît le .

Il conçoit les costumes de nombreux opéras et spectacles musicaux.

En 1880, Eugène Lacoste dessine les costumes de la reprise de l'opéra de Verdi Aida, dont la première avait été donnée au Caire en 1871 avec des costumes dessinés par l'égyptologue Auguste Mariette. Eugène Lacoste reconstitue les costumes dans le moindre détail.

Eugène Lacoste meurt le . De nombreux originaux de ses dessins ainsi qu'une partie de sa correspondance sont conservés.

Œuvres

Dessins de costumes pour des spectacles (liste non exhaustive)

 1865 : Le Déluge universel, texte de Clairville et Paul Siraudin, musique et chœurs de Victor Chéri, ballets de Honoré, 	Mise en scène d'Hippolyte Hostein, Théâtre Impérial du Châtelet, 29 juillet 1865.
 1873 : Les Merveilleuses, texte de Victorien Sardou ; costumes d'Eugène Lacoste et Draner, Paris, Théâtre des Variétés, décembre 1873.
 1875-1876 : Sylvia ou la Nymphe de Diane. Ballet en trois actes et cinq tableaux. Chorégraphie de Louis Mérante, Paris, Théâtre national de l'Opéra - Palais Garnier, 14 juin 1876. Quatre-vingt-six maquettes de costumes.
 1876-1877 : Le Roi de Lahore, opéra en cinq actes et six tableaux sur une musique de Jules Massenet. Paris, Théâtre national de l'Opéra - Palais Garnier, 27 avril 1877.
 1876-1877 : La Reine de Chypre, opéra en cinq actes su rune musique de Fromental Halévy. Paris, Théâtre national de l'Opéra - Palais Garnier, 6 août 1877.
 1877-1878 : Polyeucte, opéra en cinq actes, mise en scène d'Adolphe Mayer. Paris, Théâtre national de l'Opéra - Palais Garnier, 7 octobre 1878.
 1880 : Aïda, opéra en quatre actes et sept tableaux su rune musique de Giuseppe Verdi. Paris, Théâtre national de l'Opéra - Palais Garnier, 22 mars 1880.
 1880 : La Korrigane, ballet-fantastique en deux actes et trois tableaux sur un livret de François Coppée et Louis Mérante. Paris, Théâtre national de l'Opéra - Palais Garnier, 1er décembre 1880.
 1880 : Le Comte Ory, opéra en deux actes, avec une mise en scène d'Adolphe Mayer. Paris, Théâtre national de l'Opéra - Palais Garnier, 29 octobre 1880.
 1883-1884 : Sapho, opéra en quatre actes sur une musique de Charles Gounod. Paris, Théâtre national de l'Opéra - Palais Garnier, 2 avril 1884.
 1884 : Tabarin, opéra en deux actes sur une musique d'Emile Pessard. Paris, Théâtre national de l'Opéra - Palais Garnier, 12 janvier 1885.
 1886 : Le Songe d'une nuit d'été, féerie en 3 actes et 8 tableaux, de William Shakespeare. Paris, Odéon-Théâtre de l'Europe, 14 avril 1886.
 1891-1892 : Salammbô, opéra en cinq actes et sept tableaux sur un livret de Camille Du Locle, d'après Salammbô de Gustave Flaubert. Paris, Théâtre national de l'Opéra-Palais Garnier, 16 mai 1892.

Livres illustrés
 1846 : Le Prince Coqueluche, son histoire intéressante et celle de son compagnon Moustafa d'Édouard Ourliac, Paris, Hetzel.
 1860 : Le Nouveau Magasin des enfants, d'Alexandre Dumas, Paul de Musset et Édouard Ourliac, Paris, Hetzel. Co-illustré avec Bertall et Gérard Seguin.
 1875 : Costumes du Directoire tirés des "Merveilleuses", Paris, Rouquette. Co-illustré avec le dessinateur Draner et le graveur Auguste-Étienne Guillaumot.

Notes et références

Articles connexes
 Costume de scène
 Edme-Émile Laborne

Liens externes

Naissance en février 1818
Naissance à Paris
Peintre français du XIXe siècle
Illustrateur français du XIXe siècle
Costumier français
Décès en octobre 1907
Décès dans le 17e arrondissement de Paris
Décès à 89 ans

Eugène Lacoste


Simon Moser (* 10. März 1989 in Bern) ist ein Schweizer Eishockeyspieler, der seit Juli 2014 beim SC Bern in der National League unter Vertrag steht. Sein Bruder Christian Moser ist ebenfalls ein professioneller Eishockeyspieler.

Karriere
Simon Moser begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der Nachwuchsabteilung der SCL Tigers, für die er in der Saison 2007/08 sein Debüt in der National League A gab. Im Jahr zuvor war er Top-Scorer der Elite Jr. A, der höchsten Nachwuchsliga des Schweizer Eishockeys, geworden. In seinen ersten beiden Jahren im Profibereich kam der Flügelspieler zudem für die Schweizer U20-Eishockeynationalmannschaft und den HC Martigny in der National League B zum Einsatz. Seit der Saison 2009/10 stand Moser ausschliesslich für die SCL Tigers in der NLA auf dem Eis. 2011 erreichte er mit den SCL Tigers das erste Mal in der Klubgeschichte die Play-offs. Moser war einer der Hauptverantwortlichen für diesen Erfolg. 2012 wurde er von den Chicago Blackhawks für das Trainingscamp eingeladen. An der Weltmeisterschaft 2012 riss er sich das Kreuzband, weshalb er das Trainingscamp absagen musste und ein halbes Jahr ausfiel.

Nachdem das Team 2013 in die National League B abstieg, gab Moser bekannt, dass er den Klub verlassen wird. Nach einer hervorragenden Weltmeisterschaft 2013 wurde er erneut in ein Trainingscamp eines NHL-Teams eingeladen, dieses Mal von den Nashville Predators. Dort unterschrieb er am 30. September 2013 einen Ein-Jahres-Vertrag und wurde in der Folge vor allem im Farmteam der Predators, den Milwaukee Admirals, eingesetzt. Im Juli 2014 unterschrieb er einen Vertrag beim SC Bern, mit dem er 2015 den Schweizer Cup und ein Jahr später den Meistertitel gewann. In der darauffolgenden Saison konnte man den Titel verteidigen. Dies war zuletzt den ZSC Lions im Jahr 2001 gelungen. Im August 2017 verlängerte Moser seinen Vertrag um sechs weitere Saisons und wurde zum neuen Captain ernannt. Im Vertrag enthalten war eine Ausstiegsklausel, hätte er ein Angebot eines NHL-Clubs erhalten.

Nachdem der SC Bern die NLA-Qualifikation auch in der Saison 2017/18 gewonnen hatte, folgte im Playoff-Halbfinal das Aus gegen die ZSC Lions. In der Saison 2018/19 gewann der SC Bern zum dritten Mal in Folge die NLA-Qualifikation. In den anschliessenden Playoffs gewann der Club nach drei hartumkämpften Serien den 16. Meistertitel der Vereinsgeschichte.

International
Für die Schweiz nahm Moser im Juniorenbereich an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2007 sowie der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I 2009 teil.

Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften der Top-Division 2011 und 2012. Bei der Weltmeisterschaft 2013 in Stockholm und Helsinki war er erneut Teil der Nationalmannschaft und errang mit dieser die Silbermedaille. Anschließend vertrat er die Eidgenossem auch bei den Weltmeisterschaften 2014 und 2016. Zudem spielte er für seine Farben auch bei den Olympischen Winterspielen 2014 in Sotschi. Eine weitere Silbermedaille gewann der Stürmer bei der Weltmeisterschaft 2018.

Erfolge und Auszeichnungen
 2007 Topscorer der Elite-Junioren-A
 2015 Schweizer Cupsieger mit dem SC Bern
 2016 Schweizer Meister mit dem SC Bern
 2017 Schweizer Meister mit dem SC Bern
 2019 Schweizer Meister mit dem SC Bern
 2021 Schweizer-Cup-Sieger mit dem SC Bern

International
 2009 Aufstieg in die Top-Division bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I
 2013 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft
 2018 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft

Karrierestatistik

International
Vertrat die Schweiz bei:

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Schweiz)
Eishockeyspieler (Milwaukee Admirals, AHL)
Eishockeyspieler (Nashville Predators)
Eishockeyspieler (SCL Tigers)
Eishockeyspieler (SC Bern)
Eishockeyspieler (HC Martigny)
Schweizer Meister (Eishockey)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2018
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2022
Schweizer
Geboren 1989
Mann

Simon Moser (Eishockeyspieler)


Magnús Ómarsson (f. 13. september 1976), betur þekktur sem Móri, er íslenskur tónlistarmaður og rappari úr Reykjavík. Hann skapaði sér nafn í íslenskum rappheimi upp úr aldamótum með beittum efnistökum og skýrum myndlíkingum úr undirheimum Reykjavíkur.

Magnús gerði, ásamt félaga sínum Elvari Gunnarssyni, kvikmyndina It hatched (2021). Magnús vinnur nú sem hljóðmaður í lausamennsku og segist hafa skilið við sitt fyrra líf sem grassali og glæpamaður en um það og framkomu hans við konur fer tvennum sögum.

Í umfjöllun Davíðs Roach Gunnarssonar um feril fyrsta íslenska bófarapparans segir: Rapparinn Móri var frumkvöðull í íslensku bófarappi í upphafi aldarinnar, en á breiðskífunni Atvinnukrimmi sem kom út árið 2002 rappaði hann um dóp, spilltar löggur og ofbeldi, á annan og raunsærri hátt en áður hafði heyrst í íslenskri tónlist. Nú er þessi draugur úr íslenskri rappsögu genginn aftur.

Hljóðritaskrá

Breiðskífur
 Móri (2002)
 Ímyndaðir vinir
 Atvinnukrimmi
 Spilltar löggur
 Ekki þitt kerfi (feat. Mezzias Mc)
 Brotni taktur
 Grænir fingur
 Mc Panic

Smáskífur

 Hei sæta (2023)
 Framsóknareðlur (2023)

Tilvísanir

Tenglar
 Móri á Facebook
 Móri á Instagram
 Móri á Spotify
 Móri Topic á Youtube

Íslenskir rapparar
Fólk fætt árið 1976
Íslenskir tónlistarmenn

Móri (rappari)


VV Cephei (ayrıca HD 208816 olarak da bilinir), Kral takımyıldızı yönünde yaklaşık olarak 2,400 ışık yılı uzaklıkta bulunan bir örten çift yıldız sistemi.

Kırmızı süperdev, arkadaşı olan mavi ana kol yıldızına yaklaştığında sistemin Roche lob'unu doldurur. Madde akışı, kırmızı süperdevden mavi arkadaşına doğru gerçekleşir. VV Cephei A olarak bilinen kırmızı dev, yaklaşık olarak 1.050 ile 1.900 arasındaki güneş yarıçapıyla şu an için bilinen en büyük üçüncü yıldızdır. VV Cephei B, anakol üzerinde bulunan B-tipi mavi bir yıldızdır. Çapı, Güneş'ten on kat, parlaklığı ise 100.000 kat daha fazladır.

Kaynakça

 https://web.archive.org/web/20120322193329/http://www.hposoft.com/Astro/PEP/VVCephei.html

Dış bağlantılar

 Space.Com
 Universe Today
 Google Video (Scale of VV Cephei compared to Earth Video)
 VV Cephei  at Kempten observatory
 Aladin image of VV Cephei

Kral takımyıldızı
Algol değişenleri
M-tipi süperdevler
B-tipi ana kol yıldızları
Kabuklu yıldızlar
B(e) yıldızları
8383
208816
108317
BD+62 2007
J21563917+6337319
Cephei, VV

VV Cephei


Hoazinavis es un género extinto de hoacín primitivo del Oligoceno tardío y principios del Mioceno (hace cerca de 24–22 millones de años) hallado en depósitos de Brasil. Fue encontrado en 2008 en la formación Tremembé de São Paulo, Brasil. Fue nombrado y descrito por Gerald Mayr, Herculano Alvarenga y Cécile Mourer-Chauviré en 2011 y la especie tipo es Hoazinavis lacustris.

Referencias

Enlaces externos

Opisthocomiformes
Aves del Oligoceno
Aves del Mioceno
Aves extintas de América del Sur
Animales extintos descritos en 2011

Hoazinavis


Die Staatslijnen sind die am 18. August 1860 genehmigten Bahnstrecken in den Niederlanden.
Sie bekamen die Buchstaben von A bis I, sowie K:

 Staatslijn A: Bahnstrecke Arnhem–Leeuwarden
 Staatslijn B: Bahnstrecke Harlingen–Nieuwe Schans
 Staatslijn C: Bahnstrecke Meppel–Groningen
 Staatslijn D: Bahnstrecke Zutphen–Glanerbeek
 Staatslijn E: Bahnstrecke Breda–Eindhoven, Bahnstrecke Venlo–Eindhoven, Bahnstrecke Maastricht–Venlo
 Staatslijn F: Bahnstrecke Roosendaal–Vlissingen
 Staatslijn G: Bahnstrecke Viersen–Venlo
 Staatslijn I: Bahnstrecke Breda–Rotterdam
 Staatslijn K: Bahnstrecke Nieuwediep–Amsterdam

Bahnstrecke in den Niederlanden

Staatslijn