Le collège de l'Oratoire est un ancien bâtiment d'enseignement situé à Riom.

Histoire

Les premiers collèges de Riom
Saint Amable est un prêtre de Riom au . Grégoire de Tours qui se rend plusieurs fois à Riom vante la sainteté d'Amable faisant beaucoup de miracles. Quand l'église de Riom est reconstruite, elle est dédiée à saint Amable. Le clergé s'est regroupé autour de l'église et à eu son écolâtre. Les prescriptions du concile d'Aix-la-Chapelle de 817 sont appliquées pour recevoir un nombre d'élèves en augmentation. Ces prescriptions défendent d'admettre aux mêmes cours les jeunes se destinant au service de l'Église et les élèves du dehors qui s'en retournent chez eux après leur leçon. Les maîtres religieux ont dû établir une classe à l'extérieur de la clôture.

La veille de Noël 1062, Pierre de Chavanon, archiprêtre de Langeac, âgé de 55 ans, quitta la maison presbytérale avec deux disciples. Ils s'établir dans un lieu appelé Pébrac (Piperacum) où se trouvait une chapelle dépendant de l'église Saint-Andéol de Polignac, dont le titulaire a transmis les droits à Pierre de Chavanon. L'évêque de Clermont Durand lui a donné l'habit des chanoines de Saint-Augustin et le titre de prévôt. En 1077, le même évêque lui a remis l'église Saint-Amable de Riom. qui est réuni au monastère de Pébrac. Saint Pierre de Chavanon  est désigné dans les titres anciens premier prévôt, fondateur et prédicateur de Pébrac. Il a installé à Riom les chanoines réguliers de Saint-Augustin. Il est mort le . Le premier abbé de Saint-Amable de Riom est Dalmace de Chalez qui a réuni sous son autorité l'abbaye de Riom et la prévôté de Pébrac. Ces deux successeurs sont Robert (1093-1094) et Bernard de Chanac. Ce dernier a participé au concile de Clermont de 1095 et obtenu du pape Urbain II la transformation de la prévôté de Pébrac en abbaye indépendante sous le direction de Pierre de Chanac. Bernard de Chanac est resté abbé de Saint-Amable jusqu'en 1097. L'abbaye s'est alors enrichie de plusieurs donations. En 1196, Guy II d'Auvergne a concédé à l'abbé et aux religieux de Saint-Amable l'Hôtel-Dieu de Riom. Le pape Célestin III et l'évêque de Clermont Robert d'Auvergne ont confirmé cette donation à l'abbé Drogon.

L'abbaye Saint-Amable de Riom et les chanoines réguliers de Saint-Augustin avaient charge d'âmes. Le chapitre était curé primitif et devait pourvoir à l'administration spirituelle de la paroisse. Pour éviter que la communauté soit détournée des obligations de la vie régulière, un de ses membres était désigné pour exercer les fonctions pastorales. Les religieux vont aussi employer des prêtres séculiers. Ces derniers vont se constituer en communauté de prêtres libres, Universitas clericorum riomensium, en 1240, qui élit son syndic et a construit une chapelle dans le quartier du Marthuret après l'accord du pape Innocent III, 1245. Alphonse de Poitiers accorde une aide pour construire l'église Notre-Dame-du-Marthuret en 1263 à la demande du pape Urbain IV. La construction de l'église est terminée en 1291. L'université des prêtres a été transformée en chapitre de chanoinesLa bulle du pape Nicolas IV du  nomme l'église ecclesia secularis Beatae Mariae de Martoreto de Riomo

En 1213, à la suite d'une lutte armée entre les deux frères, l'évêque Robert d'Auvergne, et le comte d'Auvergne Guy II, le roi Philippe II Auguste a envoyé une armée et a pris la ville de Riom. Un  bailliage royal y est alors installé.

Vers 1280; les Cordeliers se sont installés au faubourg de Layat.

Guillaume-Michel Chabrol a écrit dans le tome IV des Coutumes locales de la Haute et Basse Auvergne : « Il y avait eu de tout temps une école publique ou université, & l'on y enseignait le droit civil et canonique. En 1168, Guillaume Dauphin, comte de Clermont, confirma en faveur d'Eustache, abbé de Saint-Amable, et de ses religieux, en présence d'Étienne, évêque de Clermont, le droit qu'ils avaient déjà sur ces écoles ».

L'abbaye Saint-Amable a conservé assez longtemps ces droits sur l'enseignement public à Riom. Les cours donnés correspondent à ceux d'une école primaire où les élèves apprennent à lire, écrire et compter et d'une école secondaire. Les manuscrits étant rares, l'écriture ne pouvant se faire que sur du parchemin cher, l'enseignement est essentiellement oral. Les maîtres emploient pour enseigner la méthode individuelle dans les écoles primaires. Près de Riom, au , à l'abbaye Saint-Pierre de Mozac trois cents étudiants suivent les cours de dix professeurs sous l'autorité du chantre. L'école de Mozac a été surtout célèbre pendant l'abbatiat de Pierre VII de Vallières, entre 1294 et 1309.

En 1270, maître Pierre Chardon se voit faire défense au nom de l'officialité de tenir les « Écoles du Collège ou Université de Riom » sans l'autorisation de l'abbé de Saint-Amable. En 1281, l'abbé permet à Pierre de Limoges de professer le cours de droit civil et de droit canonique. En 1292, l'abbé Guido Bompar a accordé aux maîtres Jean Colombier et Étienne Boyer l'autorisation d'ouvrir à Riom un cours de grammaire et de logique.

En 1340, Guillaume Pontas de la Roche et Bernard de Chades présentent une requête  au chapitre de Saint-Amable pour ouvrir des cours de grammaire et de logique à Riom. Ils obtiennent l'accord de l'abbé Étienne de Bompard ratifié par l'official.

La guerre de Cent Ans, à partir de 1346, va entraîner des troubles dans le royaume et la misère avec le brigandage des grandes compagnies et les jacqueries. La jacquerie auvergnate conduite par Pierre Bruyère de Limagne est écrasée en 1384 par le duc de Berry. Les écoles d'Auvergne tombèrent alors en décadence.

Au début du , la municipalité va se mettre en possession des écoles. Les textes ne permettent pas de connaître les épisodes de cette mainmise et si elle a été conflictuelle ou non. Il est probable que ce changement a été provoqué par le désir des chanoines de se libérer d'une charge lourde. En 1404, dans une supplique adressée au pape Benoît XIII par les religieux de Saint-Amable après l'élection de Pierre Morge font l'aveu de la pauvreté de l'abbaye. L'abbaye a demandé à conserver un droit de regard sur l'enseignement. La ville achète aux bénédictins de Mozac, en 1429, une maison dans le quartier de Naigueperse « pour illec tenir eschole à apprendre jeunes enfants en sciences, tenir aussi un physicien et pour y tenir leur consulat et parlement, et pour eulx assemblées à traiter les négoces et affaires de ladite ville et y tenir leurs titres et autres biens du consulat ». La ville a la direction des écoles dans la première moitié du . Les élus ont dû choisir les régents des écoles de Riom. On voit qu'en 1454, ils choisissent maître Antoine du Breuilh, bachelier dans chacun des droits, à partir de la Saint-Jean.

Pendant un siècle, aucun document ne permet de suivre la vie des écoles de Riom. Les religieux vont demander à la cour de Rome la  sécularisation de l'abbaye pour mieux participer à la vie urbaine. En 1515, Guillaume de Benauld, chanoine de la cathédrale de Clermont, obtient la commende de l'abbaye Saint-Amable. Il est le premier abbé commendataire. Le , une déclaration faite après une assemblée générale des habitants de Riom approuve le principe d'une sécularisation de l'abbaye. La sécularisation de l'abbaye est prononcée par une bulle du pape Paul III le .

L'augmentation de la bourgeoisie à Riom a entraîné l'accroissement du nombre d'élèves dans les écoles. La municipalité a dû étendre les locaux scolaires de la rue Chantepure (partie sud de la rue Gilbert de Romme) en louant des chambres en 1574. Le nombre d'élèves passant de 200 à 300 élèves, il a été nécessaire d'envisager de construire de nouveaux locaux. En 1578, les édiles ont choisi un terrain et entrepris de construire un nouveau bâtiment à l'emplacement de l'actuel collège Michel-de-l'Hospital. Sa construction est suffisamment avancée en 1581 pour qu'un régent soit recruté sous l'autorité duequel seraient placés deux ou trois maîtres. Jehan et Claude de la Grange sont engagés en 1585 pour 116 écus deux tiers en 1585. Dans l'assemblée qui se réunit le  il est relevé que le collège reçoit 300 écoliers originaires de Riom et des villages alentours. En plus de cette charge pour les études secondaires, la municipalité s'intéresse aussi à l'enseignement primaire et affecte 200 écus pour payer le recteur et les maîtres d'école pour instruire les « élèves abécédères ». En 1588, les édiles se plaignent de la charge supportée par la ville pour assurer l'éducation des élèves car en même temps elle vient d'adhérer à la Ligue et doit augmenter les impôts pour assurer l'approvisionnement en armes et munitions. Dès 1589, l'harmonie cesse de régner entre le principal du collège et les maîtres. À partir de 1591, les directeurs du collège vont changer plusieurs fois. En 1600, tous les professeurs ont abandonné leurs postes. En 1608, les édiles fatigués de ces changements incessants de personnel enseignant se rapprochent des Jésuites de Billom dont le collège avait été fondé par Guillaume Duprat en 1558. Le Père Jacques Sirmond, jésuite, revenu en France en 1608 a envoyé trois régents. Mais en 1612, la municipalité n'a toujours pas réussi à régler le problème des directeurs du collège, les parents se plaignent et retirent leurs enfants du collège.

Le collège de l'Oratoire (1618-1791)
La Congrégation de l'Oratoire de Jésus-et-Marie-Immaculée de France a été fondée le  pour élever le niveau religieux, spirituel et moral du clergé français, et voué en particulier à l'enseignement, sous la forme d'un institut de prêtres séculiers vivant en communauté, sur le modèle de celui que venait de fonder à Rome Philippe Néri.

En 1617, le Père Bourgoing (vers 1585-1662) de la Compagnie de l'Oratoire de Jésus passe à Riom pour voir s'il y a une possibilité d'établir dans cette ville des pères de sa congrégation. Les consuls lui ont dit qu'ils seraient prêts à céder à la congrégation la direction et l'intendance du collège. La congrégation répond dans un courrier qu'elle accepte avec des conditions qui sont délibérées le .

Riom a vu, à cette époque, l'installation de quatre autres congrégations religieuses : les Capucins en 1606, les Carmélites en 1618, les religieuses de Notre-Dame en 1622 et les Visitandines en 1623.

Un traité est passé le  entre la ville de Riom et le Père de l'Oratoire Jean Bence, un des premiers disciples du cardinal de Bérulle, délaissant à perpétuité le collège de Riom à la Congrégation de l'Oratoire. Ce conseil de la ville approuve le traité le 21 janvier. Avant de s'installer dans le collège les Pères de l'Oratoire ont demandé des travaux. Deux Pères de l'Oratoire et deux Frères sont arrivés le 4 décembre pour commencer les cours le . La Congrégation de l'Oratoire s'est engagée, pour la somme de , à fournir trois professeurs pour les classes de ,  et , à donner l'instruction gratuitement à tous les élèves qui se présentent. Seul l'externat est prévu, l'internat n'existe pas. Les Oratoriens n'étaient opposés à l'internat. Un essai a été fait en 1650 mais il n'existe plus en 1684.

En 1622, l'assemblée de la ville émet le vœu qu'un nouveau contrat soit passé pour ouvrir des classes supérieures. Les classes de ,  et rhétoriques sont ouvertes de . Pour ces nouvelles classes, le Père Martin, supérieur, reçoit un supplément de . Le chapitre de Saint-Amable proteste pour la ratification des deux contrats au nom de son ancien droit sur la régence des écoles. Pour arranger cette protestation, un Père de l'Oratoire a été admis comme chanoine au sein du chapitre. Le revenu de  pour l'entretien de six Pères et deux Frères se sont révélés insuffisants. Des dons et les achats de biens ont permis de donner des revenus complémentaires.

Pour permettre l'ouverture d'un cours de philosophie, un troisième contrat est passé avec la ville le  pour un montant annuel de . Mais la place manquant, la ville a fait construire une salle pour un coût de , servant aussi de salle des actes. Les Pères ont fait construire au-deesus, à leurs frais, deux étages comprenant chacun quatre chambres. Les travaux sont terminés en 1649 permettant l'ouverture du cours de philosophie la même année.

L'enseignement des Pères rencontrant le succès, le nombre d'élèves a augmenté. Une somme de  est votée pour l'entretien d'un nouveau régent.

Constatant le manque de place, la ville a décidé de reconstruire l'ancien bâtiment de six classes par un nouveau de trois étages pour établir neuf classes. Ce bâtiment est terminé en 1657. Le collège va alors recevoir plus de .

Pour couronner l'entreprise d'enseignement, les consuls veulent ouvrir un cours de théologie. Ils signent un traité avec les Pères de l'Oratoire pour deux professeurs de théologie ayant un salaire de . Mais l'ouverture de ce cours suppose l'autorisation du roi. Par ailleurs, cette charge supplémentaire inquiétait. La Ville a alors présenté au conseil du roi qu'elle supportait des charges importantes pour l'entretien du collège et qu'une solution pourrait être d'imposer les contribuables de l'élection de Riom. Un arrêt du conseil du roi pris à Lyon le  ordonne « qu'il sera imposé pour chaque année, sur les contribuables aux tailles de l'élection de Riom, la somme de ... pour être employée à la dotation et entretien du Collège ». Le traité pour les cours de théologie est passé avec les Pères de l'Oratoire en 1660. La ratification royale est donnée le .

En 1661, les religieux de Sainte-Geneviève venus s'installer à Riom à l'appel de Claude de Montagnac de Larfeuillère envisagent d'ouvrir des classes pour recevoir de jeunes élèves. Les Oratoriens protestent car le traité signé avec la ville leur donne le monopole de l'enseignement à Riom. Le projet est abandonné après l'intervention de la municipalité.

La ville construit la porte cochère sur la rue du Collège. En haut de la baie a été sculpté l'écu de la ville de Riom et dessous la date de 1662. Les armoiries ont été martelées à la Révolution. Quelques années auparavant, la ville a dépensé  pour amener l'eau dans le collège.

En 1664 éclate un incident. Un étudiant, Grinjon, accuse le professeur de théologie, le Père Bozonier, de jansénisme. Son cours de théologie ne montrant pas de trace de jansénisme, l'étudiant est renvoyé. Le jansénisme s'est infiltré progressivement dans l'enseignement théologique des Oratoriens. En 1744, l'évêque de Clermont, François-Marie Le Maistre de La Garlaye, défend aux ecclésiastiques du diocèse de fréquenter le cours de théologie du collège accusé de jansénisme, ce qui a amené la disparition de la plupart des élèves. Ce n'est qu'en 1760 que l'évêque leva cette interdiction. Après Billom et Clermont, les Jésuites ont cherché à s'implanter à Riom ce qui a entraîné contre eux l'animosité des Pères de l'Oratoire.

Un corps de logis pour les Pères est construit à partir de juin 1672 et terminé avant octobre 1674 grâce à un don de  du Père Amable Azan et un investissement de  de l'Oratoire. Ce corps de logis est devenu le collège proprement dit après le départ des Pères à la Révolution.

Après la visite du Père de Sainte-Marthe, en 1674, la construction d'une seconde portion du corps de logis est entreprise. Elle est terminée en 1677 pour un coût de . Les Pères s'y sont installés en 1680. La vieille masure à l'origine du collège riomois est détruite. La chapelle qui avait une longueur de 13 m et 9 m de large est agrandie d'un chœur qui permet de la souder au corps de logis. Un étage est construit au-dessus pour y placer la bibliothèque.

Les bâtiments n'ont plus été modifiés jusqu'à la Révolution. Ils comprennent deux parties. Le collège qui appartient à la ville comprenant le bâtiment des classes, la chapelle, la salle des actes et la cour des élèves. La propriété privée de la Congrégation comprenant le corps de logis, les étages construits au-dessus de la salle des actes, la bibliothèque et le grand jardin.

Des embellissement sont faits dans la chapelle en 1731 et 1734 grâce à des dons. Les Pères de l'Oratoire ont acquis des biens par achats ou par dons.

Le , le roi Louis XV a décidé la dispersion de la Compagnie de Jésus et la fermeture de leurs collèges. Le collège des Jésuites de Clermont avait . Les Pères de l'Oratoire ont donné à leur collège de Riom le nom de Collège d'Auvergne, entraînant la protestation de Clermont. Pour faire face au départ des Jésuites, les villes ont demandé aux Pères de l'Oratoire de les remplacer. Pour répondre à cette demande à laquelle la congrégation ne pouvait pas répondre par ses Pères, elle a fait appel à des professeurs laïques, les Confrères.

Pour suppléer à l'exigüité de la salle des actes, la municipalité a acheté en 1763 le local du jeu de paume pour y tenir les assemblées scolaires.

Les charges du collège ont continué à augmenter, nécessitant de nouvelles impositions. Paiement d'une imposition de cinq livres par élève, supprimée en 1766 quand le roi accorde une dotation de cent écus. Le contrôleur général des finances François de L'Averdy accorde une dotation de  à percevoir sur les tailles. En 1767, les revenus du collège sont de  apportées par l'État et  par la ville. Le prieuré de Sarlhat est réuni au collège.

En 1782, la municipalité décide la fondation au Collège d'un cabinet de physique.

Dans toute la France, la population scolaire a diminué dans les années 1780 sous l'effet de la fermeture des collèges des jésuites, des problèmes financiers que connaît le pays et la critique des collèges exprimée par certains chefs d'opinion comme Jean-Jacques Rousseau dans l'Émile ou De l'éducation. À la veille de la Révolution il y a . Pour le Père Ingold, en 1789 l'Oratoire est « non seulement en décroissance, mais encore en décadence ».

La Constitution civile du clergé votée en 1790 exigeant le serment du clergé va entraîner le départ de plusieurs professeurs qui s'y refusent. Le nombre d'élèves diminue : 227 élèves en 1790, 162 élèves en 1791, 120 élèves en 1792 mais 60 disparaissent en cours d'année.

L'Assemblée nationale a décidé le  que l'administration des biens religieux appartiendrait aux fonctionnaires de départements et de districts à partir du . L'Oratoire a été excepté à cette mesure mais un état de ses biens a été demandé le 31 octobre par le Comité ecclésiastique. Pour l'ensemble des 71 maisons, cet état donne la somme de . Le , l'Assemblée nationale a voté la disparition des congrégations. Tous les biens de la Congrégation de l'Oratoire sont saisis entraînant la disparition du Collège de l'Oratoire de Riom. Tous les biens sont vendus sauf le collège qui appartient à la ville et la maison, résidence des Oratoriens prise par l'État en deux ventes faites le 6 et 20 décembre 1792 qui vont rapporter .

Après la fin du collège de l'Oratoire de Riom
Dans sa délibération du , la municipalité constate que plusieurs places de professeurs sont vacantes. Le choix des professeurs, leurs traitements et le nouveau règlement du collège sont discutés et approuvés le . La cérémonie d'installation des professeurs est prévue le  mais on s'est alors aperçu que les caisses étaient vides et ne pouvaient payer les traitements des professeurs. Les professeurs se rendirent malgré cela au collège, mais pas les élèves.

Dans une délibération du 12 ventôse an 2 il est décidé de détruire les clochers des chapelles des Cordeliers, de l'Oratoire et de la Visitation. Le cartouche de la porte cochère est martelé, la bibliothèque est mise sous scellés et la chapelle transformée en dépôt de blé.

Sous la Convention nationale, en 1792-1793, sont discutés des décrets non appliqués par le Comité d'instruction publique sur les bases du plan de Condorcet. André Chénier présente à la Convention un projet de loi le  dont un seul article concernant les écoles primaires a été approuvé créant les instituteurs. Un autre décret est approuvé le  sur l'établissement des écoles primaires. D'autres décrets sont pris le  (29 frimaire an 2) sont pris sur l'organisation de l'Instruction publique. Le changement de majorité entraîne un nouveau décret sur les écoles primaires le 27 brumaire an 3 (). La création des écoles centrales est prévue dans le décret du 7 ventose an 3 () pour l'enseignement secondaire. Le décret du 18 germinal an 3 (7 avril 1795) complété par celui du 3 brumaire an 4 (25 octobre 1795) prévoient 96 écoles centrales dans 86 départements. Un décret pris ce même jour pour sur l'organisation de l'instruction publique, les écoles primaires, les écoles centrales, les écoles spéciales et l'Institut national des sciences et des arts. L'école centrale du département du Puy-de-Dôme est prévu à Clermont. Le collège de Riom reste fermé.

À la demande de Bonaparte, Jean-Antoine Chaptal, ministre de l'Intérieur, adresse une circulaire aux préfets le 25 ventôse an IX (16 mars 1801) pour enquêter auprès des Conseils d'arrondissement sur les établissements d'instruction publique avant la Révolution. Dans le Puy-de-Dôme, ils demandent la réouverture des collèges de Clermont, Billom, Thiers et une ouverture à Issoire. Le Conseil de Riom rappelle qu'il avait demandé la réouverture du collège en l'an VIII, ainsi que l'école d'Effiat.

Vers 1800, Gabriel Dumontel, ancien élève du collège de Riom, obtient de la municipalité la location du collège pour un loyer annuel de . Il diffuse en 1802 un prospectus annonçant l'ouverture d'une école polymatique avec quelques professeurs. Des Exercices publics sont organisés pour attirer l'attention.

Le 2 nivôse an 12, les bâtiments appartenant à l'État comme biens nationaux sont cédés à la commune.

Les bâtiments du collège nécessitent des travaux d'entretien confiés à l'architecte Cronier. La ville vote en 1807 un budget de . Mais ce budget est insuffisant pour un entretien général. On se contente de boucher les lézardes. En 1810, le collège coûte à la ville . En 1811, il y a 26 pensionnaires, 3 demi-pensionnaires et 51 externes. En 1814, il y a 18 internes et 100 externes, en 1818, 23 internes et 60 externes. Jusqu'en 1839, il y a 20 à 25 pensionnaires et 60 à 70 externes.

Des réparations importantes sont réalisées de 1840 à 1842. Le comte Gaspard de Chabrol, ancien préfet de Paris, a offert au collège des rondes-bosses réalisés par l'école de sculpture de Volvic.

Plusieurs salles du collège étant inutilisées, elles sont occupées par une école primaire et comme dépôt de costumes pour les comédiens du théâtre situé à proximité.

Des travaux sont toujours nécessaires. En 1853, il y a 70 élèves dont 20 ou 25 pensionnaires. La municipalité accorde une subvention de  à  sur un budget de . La municipalité n'entrevoit alors qu'une seule solution : remettre le collège entre les mains d'une congrégation religieuse. La municipalité obtient l'appui du préfet, Paul de Preissac, bien qu'il soit protestant.

La loi Falloux du  a accordé la liberté d'enseignement laissant une place ample à l'enseignement confessionnel. Cette liberté est accordée aux Oratoriens, aux Jésuites, aux Dominicains et aux Maristes.

Le , le maire, M. de Trémoilles, a convoqué le conseil municipal pour présenter l'état du collège communal et discuter des moyens nécessaires pour le réorganiser. Le conseil nomme une commission qui va s'adresser aux quatre congrégations, en commençant par les Oratoriens. Les Oratoriens répondent le  que leurs moyens financiers ne leur permettent pas de répondre favorablement à la demande de la municipalité de Riom. Le 15 avril, le maire de Riom a écrit au supérieur général des Maristes pour proposer que les Pères Maristes reprennent la gestion du collège. La réponse des Maristes est transmise le 9 juin en définissant les conditions mises pour la reprise du collège. Le conseil municipal accepte ces conditions le 20 juin. Le 23 juin, les Pères Maristes donnent leur accord. Le traité entre les partis confiant aux Pères Maristes la gestion du collège pour dix années, avec facilités de renouvellement, est signé le . Ce traité est accepté par décret signé par le Secrétaire d'État à l'Instruction publique, Gustave Rouland, le .

L'Institution Sainte-Marie (1856-1886)

Les bâtiments de ce collège sont occupés, de 1856 à 1886, par l'Institution Sainte-Marie des Pères maristes.

Dans l'état du collège fait par le Père Millot le , il signale que les travaux sont en cours et que le collège reçoit 83 élèves dont 24 pensionnaires. Des travaux sont entrepris après la destruction de la chapelle et du bâtiment qui avait été la salle des Actes et le logement du préfet des études. Un bâtiment, l'aile orientale du collège, est construit à l'emplacement de la chapelle avec un préau au rez-de-chaussée et deux étages, deux salles au premier étage et un dortoir au second. Ce bâtiment est achevé en 1861. Les livres de la bibliothèque qui se trouvait au-dessus de la chapelle ont été transportés à la mairie, puis après remise en état, transférés en 1869 dans une annexe de l'ancien hôtel de Chabrol de Volvic acquis par la ville en 1866 pour en faire un musée dirigé par Francisque Mandet.

Le traité entre la municipalité et les Pères Maristes est renouvelé en 1866 pour une période de dix ans. Une nouvelle chapelle a été construite entre 1864 et 1866 sur les plans de l'architecte départemental Ledru. La ville a alors dépensé  en réparations et constructions neuves et  en achat de mobilier.

Au cours du conseil municipal du , le maire, M. Boudet de Bardon, fait le bilan des engagements de la municipalité pour le collège depuis 1856. La dépense s'est élevée à  en réparations et constructions nouvelles et  d'annuités payées pendant la première concession. Il remarque que les bâtiments sont devenus insuffisants pour accueillir 150 pensionnaires et 60 externes, le personnel enseignant comprenant 25 directeurs et les religieuses chargées du service. Il transmet les propositions du Père supérieur pour agrandir le collège en achat de maisons et transformations qui sont évalués à . L'architecte départemental, M. Agis-Léon Ledru, donne son avis le . Après avoir présenté trois projets, l'architecte départemental retient d'exhausser les bâtiments d'un étage pour y installer les dortoirs et d'ajouter un corps de bâtiment pour y placer six salles. Pour permettre l'agrandissement des cours pour les élèves, il propose d'acheter des maisons et de les démolir. L'architecte chiffre la totalité des dépenses nécessaires à . Ce rapport est approuvé et les travaux d'exhaussement sont faits pendant les deux mois des vacances des années 1876 et 1877. Le nouveau traité prend fin en 1886. Pendant l'année scolaire 1880-1881, les Pères Maristes se sont sécularisés et ont été agrégés au diocèse.

Le , le ministre de l'Instruction publique écrit que le traité passé entre la municipalité et les Pères Maristes n'a aucune valeur légale et qu'il s'oppose à la signature du nouveau traité passé le . Le maire demande l'avis du conseil municipal. La ville s'engage à payer aux Père Maristes la somme de  leur restant due.

Les Pères Maristes prévoient de se retirer de Riom, mais finalement, à la demande des élèves, ils décident de s'installer dans l'ancien couvent de la Visitation. Il est restauré en trois mois et les classes ouvrent le .

Collège Michel-de-l'Hospital
Le 10 septembre 1886, le collège, redevenu public, prend le nom de Michel-de-l'Hospital. Le collège est inauguré le .

Au  siècle, une école primaire et une école de commerce et d'industrie sont annexées. Une aile est rajoutée entre le bâtiment principal et la chapelle en 1954. Le collège devient lycée en 1963. Il est nationalisé. Il redevient collège vingt ans plus tard.

Les installations et certains bâtiments sont remaniés, entre 1989 et 1992. Il accueille 549 élèves.

Protection
La porte cochère portant la date 1662 de l'ancien collège de l'Oratoire est inscrite au titre des monuments historiques en 1929.

Personnalités élèves au collège de Riom
 Pierre Masuyer, professeur à l'université d'Orléans, puis évêque d'Arras, mort en 1391.
 Jean Masuyer, son neveu, licencié ès droit, conseiller du duc Jean de Berry, chancelier de Riom, avocat en la cour de la sénéchaussée d'Auvergne. Il est mort vers 1450 et a cédé une partie de sa bibliothèque aux religieux de Saint-Amable par une donation du .
 Jean Soanen (1647-1740), prédicateur oratorien et évêque de Senez.
 Antoine Danchet (1671-1748), auteur dramatique, librettiste et poète dramatique.
 Guillaume-Michel Chabrol (1714-1792), avocat du roi au présidial de Riom, auteur du meilleur commentaire de la Coutume d'Auvergne.
 Amable Faucon (1724-1808), écrivain et poète auvergnat de langue occitane.
 Pierre-Victor Malouët (1740-1814), planteur de sucre de Saint-Domingue et un homme politique.
 Charles-Gilbert Romme (1750-1795), révolutionnaire français.
 Pierre-Amable de Soubrany (1752-1795), révolutionnaire français.
 Eugène Rouher (1814-1884), homme de loi et un homme politique français.
 Marcel Laurent (1912-1985), écrivain français, professeur de lettres, pamphlétaire et critique littéraire et artistique.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

 , t. 20, 1903 (lire en ligne), , t. 21, 1904 (lire en ligne),

 , compte rendu Claude Michaud, dans Dix-Huitième Siècle, 1994, ,  (lire en ligne)

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Riom
 Société de l'oratoire de Jésus

Liens externes

Monument historique à Riom
Monument historique inscrit en 1929

Collège des Oratoriens de Riom


ක්‍රිස් . පේ.ඩී. කොස්ටමාන් ඔහුගේ "ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය, එහි මායිම් හා අමතක වී ගිය තැන්, සාකච්ඡා" නම් වූ විග්‍රහයේ දී  ප්‍රාථමික හෝ ප්‍රාථමික නොවන අවස්ථා වලදී නොනිමි අමුද්‍රව්‍ය හා අනෙකුත් ද්‍රව්‍ය සොයාගත නොහැකි ලෙස යටි ජල පෝෂික ගංගාධරයන්හි (තැනිතලාවන්), සුඛෝපභෝගී භාණ්ඩ සඳහා  දිගු කාල වෙළඳ බලකායක් අවශ්‍ය වීම ඉන්දු ශිෂ්ටාචාරයන්හි ප්‍රධාන අංගයක් පවතින්නට ඇති බවයි.

ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරයේ දී ජනප්‍රිය භාණ්ඩ අතර තඹ, රත්‍රන්, රිදී, ටින්, සූර්යකාන්ත පාෂාණ(jasper), අගස්ති, ඕර්ටි ගල් , තෝරමල්ලි,ඇසුරිටි ගල්, ලාඕසි, මුතු, බෙල්ලො ස්ෂටයිල‍යිට්, දීප්තිමත් නිල් මැණික්, සබන් ගල්, ඇනිටිමනි සහ ඇත්දළ ආදී භාණ්ඩ සැලකිය හැකිය. මෙම ද්‍රව්‍ය අඩංගු ප්‍රදේශ හිමිකර ගැනීම සඳහා සිදුකළ ආක්‍රමණ හා සිවිල් යුද්ධ මෙම ශිෂ්ටාචාරයේ ඉදිරිය තීරණය කරන්නට ඇත.

අවම වශයෙන් එකල අන්තර් කලාප අතර ගමනාගමනය සඳහා පෙළඹවීමක් වුයේය. සිල්වියෝ ඩු‍රාන්ට්ගේ ඉන්දියානු මුතු බෙල්ලෝ අධ්‍යයන(1979)  හා ඔවුන්ගේ පෙනුම පුරාවිද්‍යාත්මක වාර්ථාවල දී, ඉරානයේ ටෙපේ සහ්යා සහ ෂාර් අයි සොන්ටා වලදී, එමෙන්ම ඉන්දු නිම්න වලදී, පුරාතන වෙළඳ මාර්ග ඔස්සේ (ප්‍රථමයෙන් ඉන්දියානු වෙරළ තීරය දිගේ සොයාගන්නා ලද එක්තරා ගල් විශේෂයක්). පුරාවෘත්තයේ ප්‍රාථමික වශයෙන් සාකච්ඡා කරනුයේ Xancus pyrum නම් බෙල්ලන් විශේෂ ද, ලොව පුරා නොනැසි පැවති ආකාරය, එකල ඒවා ආහාර බවට පත් කල  අයුරු හා එහි ගමනාන්තය සමහර විට ලොව නව තැනකට ගෙන යන්නට ඇත.

මෙම විශේෂිත බෙල්ලාගේ වැදගත්කම Xancus pyrum සතුවු සීමිත භූගෝලීය ව්‍යාප්තියත් (ඔවුන් සතුවන සමාන විශේෂත්වය ඛණිජ සම්පත් වල අනතර්ගතය ලම්ප ලෑලි වැනි බෙල්ලන් අති තියුනුය). මේ සම්බන්ධයෙන් දේශිය වශයෙන් නොනිමි අමුද්‍රව්‍ය මෙම බෙල්ලන් ඇතිවන හොඳින් හඳුනාගන්නා ලද ප්‍රදේශ වල සිට ගෙන ඒමේ දී (Xancus pyrum වෙළඳාම සම්බන්ධයෙන් වූ පරිදිම) සමහර විට මෙම  ෂෙල් එවකට වූ සංස්කෘතින් අතර සම්බන්ධයන් පවතින්නට ඇත.

සටහන්

වෙළඳ මධ්‍යස්ථානවල වැදගත්කම


Mohegan er et folk af Amerikas oprindelige folk, der historisk set levede i nutidens Connecticut, og som nu for størstedelens vedkommende er knyttet til mohegan-stammen, en føderalt anerkendt stamme, der lever i den østlige del af dalen omkring den øvre Thames-flod i det sydligt-centrale Connecticut.

Ordet "mohegan" betyder på deres eget sprog, mohegan-pequot, "ulvefolket".

Ved europæernes ankomst var moheganerne sammen med pequot-folket en samlet stamme, der boede i det sydøstlige Connecticut, men moheganerne blev efterhånden selvstændige, eftersom de dominerende pequoter måtte opgive kontrollen over handelen og mistede de midler, som deres undergivne stammer bidrog med. Pequot var oprindeligt det navn, som blev brugt om mohegan af andre folkeslag i det nordøstlige USA, men blev over tid accepteret og anvendt af folket selv. Engelske puritanske kolonister ødelagde i 1637 sammen med Uncas, Wequash og narrangasett-folket en vigtig befæstet landsby ved Mistick og bekæmpede efterfølgende systematisk pequot-folket i pequot-krigen. Den endte med, at stammens høvding, Sassacus (Uncas' fætter) døde blandt de mohawker, som han fejlagtigt havde regnet med beskyttelse fra. Derefter opfattede moheganerne under ledelse af sachem (høvding) Uncas sig som et selvstændigt folk og blev også anerkendt af englænderne som sådan. Uncas havde indset, at det var umuligt at kæmpe mod englænderne, så han valgte i stedet at gå i alliance med dem, hvilket var med til at sikre, at mohegan-folket levede relativt fredeligt i de næste mange år.

Efterhånden mistede moheganerne imidlertid størstedelen af deres landområder, og det førte til, at de hvide amerikanere opfattede det sådan, at moheganerne havde tilpasset sig deres kultur og ikke længere opfattede sig som et folk. Men i 1978 indgav høvding John "Rolling Cloud" Hamilton en ansøgning om at opnå føderal godkendelse af stammen. Han repræsenterede dog ikke et samlet folk, idet en gren med Courtland Fowler i spidsen ikke var tilfredse med Hamiltons arbejde. Denne splittelse vanskeliggjorde anerkendelsesprocessen, men i 1994 opnår mohegan-stammen i Connecticut den føderale anerkendelse under betegnelsen Mohegan Tribe of Indians of Connecticut (MTIC) samt tildeling af et tilhørende landområde.

De fleste moheganere bor nu i det reservat, de på det tidspunkt fik tildelt i nærheden af Uncasville i Montville (Connecticut). MTIC driver Mohegan Sun-kasinoet i deres reservat ved Uncasville.

Referencer

Litteratur

Oprindelige amerikanere i USA

Mohegan


Cine știe să cânte este un film românesc din 1972 regizat de Liana Petruțiu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1972 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1972

Cine știe să cânte (1972)


Um Pistoleiro Chamado Papaco, également sorti sous le nom d' Os Amores de um Pistoleiro, est un film brésilien du genre western et pornographique de 1986 réalisé par . Il a été produit à Boca do Lixo, à São Paulo, par Olympus Filmes. Sur Internet, le film est devenu un mème au Brésil.

Synopsis
Le bandit armé Papaco erre dans l'Ouest en traînant son cercueil contenant des biens précieux (qui ne sont révélés qu'à la fin du film) pour négocier avec un groupe de bandits dans la ville de Santa Cruz das Almas. Sur son chemin, il rencontre un homme nommé Pancho Favela. Pancho le défie, mais Papaco gagne facilement, le violant peu de temps après. En chemin, après avoir affronté et tué ses quatre maris, Papaco rencontre Linda, qui demande à l'accompagner. En arrivant en ville, plusieurs gangs liés aux patrons du crime local Jane et Shoe tentent de voler les marchandises dans le cercueil. Après avoir été recueilli au bordel de la ville par le croque-mort, Papaco est rendu par le nain Big Boy, mais parvient finalement à négocier la marchandise.

Distribution
Source :

 Fernando Benini : Papaco
 Chumbinho : nain Big Boy
 Márcia Ferro : Linda
 Nikita : Jane
 Ignaldo Costa : Sapato
 Paco Sanchez : Pancho Favela
 Satã (Melquíades França Netto) : Sartana
 Denise Clair : une prostituée du saloon
 Angelica Belmont : une prostituée du saloon
 Camila Gordon : une prostituée du saloon
 Priscila Presley : une prostituée du saloon
 Custódio Gomes : homme de main de Jane

Contexte et version
Um Pistoleiro Chamado Papaco a été réalisé par Mário Vaz Filho et produit par Olympus Filmes  à Boca do Lixo, une région du centre-ville de São Paulo qui était un centre cinématographique marginal dans les années 1960 et 1980. À partir de 1981, le genre pornochanchada « a fleuri pour la dernière fois » en incluant des scènes sexuellement explicites, lorsqu'elles étaient autorisées. Mário a commencé à réaliser des films en 1982. Um Pistoleiro Chamado Papaco, un western brésilien, a été "réalisé dans la tonalité de la satire" de Django, un film italien de 1966. Selon le journaliste Matheus Trunk, Mário "était un type intellectuel, donc même dans l'explicite, il cherchait à utiliser le double sens et l'humour". Par exemple, dans le cercueil porté par le protagoniste, au lieu d'une mitrailleuse, le pistolero a apporté une collection de godes. A Pistoleiro Chamado Papaco est sorti le 22 septembre 1986 à São Paulo et le 3 novembre à Rio de Janeiro .

Accueil
Pour O Globo, FMV a décrit Um Pistoleiro Chamado Papaco comme une « salade porno à la sauce sexuellement explicite », contenant « une parodie de western spaghetti et une comédie pornographique ». Il a critiqué le fait que les « quelques idées les moins ignobles » soient éclipsées par les scènes de sexe à outrance, « comme n'importe quel porno », malgré le photographe compétent présent dans la réalisation du film. Jorge Coli, professeur d'histoire de l'art à Unicamp, a qualifié le film de « parodie phénoménale du western spaghetti » Um Pistoleiro Chamado Papaco est le film le plus célèbre de Mário Vaz Filho, devenu une bande dessinée et un mème Internet au Brésil, connu pour ses blagues et ses dialogues pleins de jurons.

Références

Liens externes

Film brésilien sorti en 1986
Film pornographique
Western
Comédie brésilienne

Um Pistoleiro Chamado Papaco


Alpagut, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köyün adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Coğrafya
Ankara iline 125 km, Kızılcahamam ilçesine 37 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Kızılcahamamlıların ve Çamlıderelilerin buluşma noktası

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Alpagut, Kızılcahamam


Mirditë District () was one of the 36 districts of Albania, which were dissolved in July 2000 and replaced by 12 newly created counties. It had a population of 37,055 in 2001, and an area of . It is in the north of the country, and its capital was the town of Rrëshen. The district was located within the wider region of Mirdita, whose territory is synonymous with the historic Albanian tribe of the same name. The area of the former district is  with the present municipality of Mirditë, which is part of Lezhë County.

Administrative divisions
The district consisted of the following municipalities:
Fan
Kaçinar
Kthellë
Orosh
Rrëshen
Rubik
Selitë

Note: - urban municipalities in bold

Gallery

See also
 Republic of Mirdita
 Mirditë (municipality), municipality in Lezhë County
 Mirdita, region

References

External links
Mirdita Tourism Portal

Districts of Albania
Geography of Lezhë County
Albanian ethnographic regions
Mirditë

Mirditë District


Clive Burr (født 8. marts 1957, død 12. marts 2013) var en engelsk trommeslager, der især var kendt som medlem af Iron Maiden i perioden 1979-1982.

Karriere
Clive Burr var oprindeligt medlem af gruppen Samson, inden han i 1979 kom med i Iron Maiden. Efter at have aflagt prøve på anbefaling af gruppens daværende guitarist Dennis Stratton kom Burr til at spille trommer på gruppens første tre album: Iron Maiden, Killers og The Number of the Beast, hvor sidstnævnte gav gruppen sit gennembrud, og som også var det første, hvor Bruce Dickinson var med (Dickinson havde været Samson, efter at Burr havde forladt denne gruppe). På turneen i kølvandet på The Number of the Beast blev Burr fyret fra Iron Maiden og erstattet af gruppens nuværende trommeslager, Nicko McBrain.

Burr var i sin tid i gruppen med til at skrive numrene "Gangland" og "Total Eclipse"; førstnævnte kom med på The Number of the Beast, mens sidstnævnte først blev udgivet som bagside på "Running to the Hills" og senere på en remastered udgave af The Number of the Beast.

Flere år senere forklarede Burr i et interview med bladet Classic Rock, hvordan han opfattede afskeden med Iron Maiden. Afskeden havde gennem årene været omgærdet med en del mystik, så der var fremkommet mange mulige forklaringer, men de fleste af disse affærdigede Burr som "sludder". Selv antydede han, at han var blevet presset ud.

Efter bruddet med Iron Maiden spillede Clive Burr i en række forskellige grupper, blandt andet supergruppen Gogmagog, der også bestod af folk som den tidligere Iron Maiden-sanger Paul Di'Anno og den kommende Iron Maiden-guitarist Janick Gers. Mange af hans gruppemedlemskaber var relativt kortlivede.

Sygdom
Gennem årene fik Burr i stigende grad besvær med at styre sine hænder, herunder holde på trommestikkerne. I 1994 blev han diagnosticeret med multipel sclerose, og han måtte efterhånden acceptere at være afhængig af en kørestol. Et fond, Clive Aid, blev oprettet som støtte for både Burr og andre med multipel sclerose. Burr bakkede selv op om dette fond ved ind imellem at møde frem til støttearrangementer. I hans sidste år støttede Iron Maiden ham ved at give en række støttekoncerter, hvorfra overskuddet gik til et nydannet fond, Clive Burr Multiple Sclerosis Trust Fund, der støttede Burr økonomisk.

Han døde af komplikationer af sin sygdom få dage efter sin 56 års-fødselsdag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Trommeslagere fra England

Clive Burr


Jordan Jegat, né le  à Bignan (Morbihan), est un coureur cycliste français. Il évolue au sein de l'équipe CIC U Nantes Atlantique.

Biographie

Débuts
Jordan Jegat commence le cyclisme à l'âge de quatre ans. Il prend sa première licence à l'OC Locminé, où il court dans les catégories de jeunes, malgré un intermède en minimes à l'AC Pays de Baud.

En 2018, il fait ses débuts en DN3 au sein de l'équipe Fybolia Locminé, pour ses débuts espoirs (moins de 23 ans). L'année suivante, il termine deuxième de Manche-Océan, course réputée pour les amateurs bretons. Dans le même temps, il termine ses études en validant son BTS MUC.

Il rejoint l'UC Nantes Atlantique en 2020, club de division nationale 1, afin de disposer d'un meilleur calendrier de courses. Désormais concentré à 100 % sur le vélo, il se distingue lors de la saison 2021 en remportant deux courses chez les amateurs. Il se classe également sixième du championnat de France du contre-la-montre espoirs, et onzième de la Ronde de l'Isard, où il montre ses qualités de grimpeur. Il conclut sa saison par une dixième place au Chrono des Nations espoirs.

Carrière professionnelle
En 2022, l'UC Nantes Atlantique devient une équipe continentale. Jorgan Jegat y passe professionnel. Il effectue sa reprise au Grand Prix La Marseillaise, où il est membre de l'échappée du jour. Il abandonne ensuite lors de l'Étoile de Bessèges, sa deuxième course de la saison, en raison de deux chutes sur la troisième étape. Au mois de juin, il obtient ses premiers résultats notables en terminant dix-neuvième du Mont Ventoux Dénivelé Challenges et de la Route d'Occitanie, sur des courses qui correspondent à son profil de grimpeur. Peu de temps après, il prend la deuxième place de l'étape de la Planche des Belles Filles au Tour Alsace. Il enchaîne avec le Tour de l'Ain, où il se classe vingtième du classement général. Le 4 septembre, il finit onzième du Tour du Doubs.

Palmarès et résultats

Palmarès par année
 2019
  de Manche-Océan
 2021
 Anjou Pays de la Loire Espoirs
 Trophée Noret

Classements mondiaux

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste français
Naissance en juin 1999
Naissance à Bignan

Jordan Jegat


An Cyrtorchis chailluana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Cyrtorchis chailluana in nahilalakip ha genus nga Cyrtorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cyrtorchis

Cyrtorchis chailluana


South Drain, también Zuiddrain, es una localidad en el oeste de Surinam. Desde que se realizó el pavimento de 32 kilómetros (20 millas) al tramo de carretera a Nieuw Nickerie, South Drain es el final de la sección Norte del denominado East-West Link.

La Unión Europea financió la reconstrucción, que comenzó en 2007, con 13.2 millones de euros. La sección de carretera fue inaugurada el 30 de abril de 2010. Hay un sendero de jeep entre South Drain y Apoera que conecta el East -West Link del Norte con el East-West Link del Sur. Contrariamente a lo previsto según los planes iniciales, no es inminente el pavimento de este camino.

Frontera de Surinam y Guyana
Desde 1998, el ferry CANAWAIMA conecta South Drain con Moleson Creek en Guyana. Esta es la única conexión legal entre los dos países.

Con la terminación del puente Berbice en diciembre de 2008, y la conclusión del puente Coppename en 1999, el río Courantyne es el único río entre la capital guyanesa de Georgetown y la capital de Surinam de Paramaribo que todavía no tiene puente. Esto se debe al cambio en un futuro próximo, a raíz de planes para construir un puente sobre el río cerca de South Drain.

Referencias

Localidades de Surinam
Distrito de Nickerie

South Drain


التكليس أو الكلسنة هي عملية معالجة حرارية تطبق على المواد الخام والمواد الصلبة الأخرى من أجل إحداث تحلل حراري، وتحول طوري، أو إزالة الجزء المتطاير من المادة. تجرى عملية التكليس عادة عند درجات حرارة دون نقطة انصهار المادة.

يجب التمييز بين التكليس والتحميص، التي يحدث فيه تفاعلات معقدة بين المواد الغازية والصلبة وذلك بين جو الفرن والمواد الصلبة، بينما تتم عملية التكليس في جو خال من الهواء.

مراجع

عمليات تعدينية
عمليات كيميائية

تكليس


التهاب الكبد ب هو مرض معد يسببه فيروس التهاب الكبد ، ما يسبب التهابات حادة ومزمنة. هنالك الكثير من الناس الذين ليس لديهم أي أعراض خلال العدوى الأولية للمرض. البعض يظهر لديهم تطور سريع لأعراض المرض تشمل التقيؤ، الاصفرار، التعب، البول الداكن وآلام في البطن. وغالبا ما تستمر هذه الأعراض بضعة أسابيع ونادرا ما تسبب العدوى الاولية الموت. قد  تستغرق اعراض بدء المرض من 30 إلى 180 يوم. الأشخاص الذين يصابون بالمرض حين الولادة يكون لديهم احتمال 90% للإصابة بالمرض في حين أقل من 10 % من المصابين يظهر لديهم بعد سن الخامسة. معظم الذين يعانون من مرض مزمن ليس لديهم أي أعراض ولكن مع مرور الوقت قد تظهر مضاعفات أكثر خطوره كتليف الكبد وسرطان الكبد. و مثل هذه المضاعفات قد  تؤدي إلى وفاة 15 إلى 25٪ من الذين يعانون من هذا المرض.

ينتقل الفيروس عن طريق التعرض المباشر لدم المصاب  أو سوائل الجسم، قد تنتقل العدوى في فترة قريبه من الولادة أو من ملامسة دم الآخرين خلال مرحلة الطفولة وهو من الأساليب الأكثر شيوعا لانتقال المرض خاصة في المناطق التي ينتشر فيها المرض بشكل واسع بينما المناطق التي ينتشر فيها المرض بشكل نادر، فان تعاطي المخدرات عن طريق الحقن الوريدي والجماع تعد الطرق الأكثر شيوعا للعدوى. وتشمل عوامل الخطر الأخرى وجوها أخرى كالعمل في مجال الرعاية الصحية، عمليات نقل الدم، غسيل الكلى، والعيش مع شخص مصاب، والسفر إلى البلدان التي تكون فيها نسبة الإصابة بالمرض عالية. كان للوشم والوخز بالإبر العامل الأكبر للإصابة بالمرض عام 1980 ومع ذلك، فقد أصبح هذا أقل شيوعا مع ظهور أساليب التعقيم. لا يمكن لفيروس التهاب الكبد ب أن ينتشر من خلال مصافحة اليدين وتقاسم أواني الأكل، التقبيل، المعانقة، السعال، العطس، أو الرضاعة الطبيعية. العدوى يمكن تشخيصها بعد 30 إلى 60 يوما من التعرض للمرض. ويتم التشخيص عادة عن طريق اختبار الدم لأجزاء من الفيروس والأجسام المضادة ضد الفيروس. وهو واحد من خمسة فيروسات التهاب الكبد المعروفة: A، B، C، D وE.

تم الحد من العدوى باستخدام التطعيم منذ عام 1982، ويوصى به من قبل منظمة الصحه العالمية باعتباره أول وسيلة تمنع انتقال المرض منذ لحظة الولادة، وفي بعض الاحيان قد يحتاج الشخص في فترة لاحقه من حياته إلى جرعتين أو ثلاثه تضمن التاثير الكامل للتطعيم ضد العدوى ويعمل هذا اللقاح حوالي 95٪ من الوقت. ولهذا قدمت حوالي 180 بلد اللقاحات التطعيميه كجزء مهم من برامج وطنيه وذلك اعتبارا من عام 2006. يوصى أيضا باختبار الدم لاحتمالية اصابة الشخص بالتهاب الكبد B قبل أن يتم نقل الدم، وأيضا فإن استخدام الواقي الذكري يمنع العدوى. خلال العدوى الأولية للمرض تعتمد آلية العلاج على الاعراض التي يعاني منها الشخص المصاب، في أولئك   الذين يصابون بأمراض مزمنة، فإن الأدوية المضادة للفيروسات مثل تينوفوفير أو الانترفيرون قد تكون مفيدة وفي نفس الوقت فهي بهيظة الثمن، وأيضا فإن عملية زراعة الكبد تعتبر وسيله علاجيه أخيره لمرض تليف الكبد.

أصيب حوالي ثلث سكان العالم بالتهاب الكبد الفروسي في مرحلة واحده من حياتهم، بما في ذلك 240,000,000-350٬000٬000 من الذين لديهم التهابات مزمنة. وفي عام 2013 وقعت 129 مليون إصابة جديدة أخرى. وجدير بالذكر أن أكثر من 750,000 شخص يموتون بسبب التهاب الكبد B كل سنة، و حوالي 300,000 من بين هذه الوفيات كانت نتيجة لمضاعفات أخرى سببها التهاب الكبد الفيروسي كسرطان الكبد. يعتبر مرض التهاب الكبد الفيروسي من أكثر الامراض توطناً في شرق آسيا وجنوب صحراء افريقيا، حيث تتراوح نسب المصابين بالامراض المزمنه ما  بين 5 و 10٪، بحيث يبلغ معدل الاصابه في أوروبا وأمريكا الشمالية أقل من 1٪. وقد كان يعرف التهاب الكبد الفيروسي (B) باسم «التهاب الكبد المصلي»، في الوقت الذي يؤدي فيه هذا المرض إلى موت الملايين من الناس حول العالم كل سنه فإن الأبحاث تتطلع إلى تطوير الأطعمة التي تحتوي على لقاحات أعدت خصيصاُ لالتهاب الكبدي الوبائي. قد يصل تأثير المرض أيضا إلى  قردة عليا ( بالانجليزيه : great apes) كذلك فيسبب لهم التهابات حادة.

العلامات والأعراض
ترتبط العدوى الحادة بفيروس التهاب الكبد الوبائي ب ارتباطاً وثيقاً بحدة الالتهاب الكبدي الفيروسي، وهو مرضٌ يبدأ باعتلال الصحة العامة، فقدان الشهيّة، الغثيان، التقيؤ، آلام في الجسم، حمى خفيفة، البول الداكن ثم يتقدم إلى حدوث اليرقان. وقد لوحظ أن حكة الجلد قد تعد مؤشراً كأحد الأعراض الممكنة لجميع أنواع التهاب الكبد الفيروسي. يستمر المرض لبضعة أسابيع ثم يتطور تدريجياً لدى أكثر الناس تضرراً. وهناك حالة نادرة تصيب قلّة من الناس فيعانون من أحد أشدّ أشكال الأمراض الكبدية وهو المعروف باسم الفشل الكبدي الحاد

( بالإنجليزية: Fulminant hepatic failure ) والذي قد يؤدي إلى الموت. وقد تكون العدوى خالية تماماً من الأعراض وقد لا يتم التعرّف عليها بواسطة المعلومات العامّة.

قد تكون العدوى المزمنة بفيروس التهاب الكبد الوبائي ب خاليةً من الأعراض، أو مترافقةً مع التهابٍ مزمن في الكبد ( التهاب الكبد المزمن )، مما يؤدي إلى حدوث تشمّع في الكبد على مدى عدة سنوات. هذا النوع من العدوى يزيد من احتمالية الإصابة بسرطان الكبد ( بالإنجليزية: HCC: liver cancer ). في أوروبا، يرجع 50% من أسباب الإصابة بسرطان الكبد إلى الإصابة بالتهاب الكبد الوبائي -ب- و -ج-. وقد تم تشجيع الحاملين لهذا المرض بالابتعاد عن استهلاك المشروبات الكحولية التي تؤدي إلى ارتفاع خطر الإصابة ببتليّف وسرطان الكبد. وقد تم التوصل إلى علاقة وثيقة بين فيروس التهاب الكبد الوبائي ب و التهاب كبيبات الكلى الغشائي ( بالإنجليزية: MGN: membranous glomerulonephritis ).

تظهر علامات وأعراض غير متعلقة بالكبد لدى 1-5% من المصابين بفيروس التهاب الكبد الوبائي، وتشمل متلازمة تشابه داء المصل ( بالإنجليزية : serum sickness–like syndrome ) و التهاب الأوعية الدموية الحاد ( التهاب الشرايين العقدي )، التهاب كبيبات الكلى الغشائي والتهاب الجلد المعروف بمتلازمة جيانوتي-كروستي. تحدث متلازمة تشابه داء المصل عادة قبل ظهور اليرقان عند الإصابة بالتهاب الكبد الوبائي -ب-،  ومن أهم أعراضها هي الحمى، الطفح الجلدي والتهاب الشرايين. وتهدأ الأعراض عادةً بعد ظهور اليرقان بأيام ولكن قد تستمر في بعض الحالات طوال فترة الإصابة بالتهاب الكبد الوبائي -ب-. 30%-50% تقريباً من الأشخاص الذين يعانون من التهاب الأوعية الدموية الحاد ( التهاب الشرايين العقدي ) يحملون فيروس التهاب الكبد الوبائي -ب-. أما بالنسبة لالتهاب كبيبات الكلى الغشائي فيعد شائعاً لدى البالغين ولكنه أكثر شيوعاً لدى الأطفال.

الأسباب

الانتقال
تنتج العدوى بفيروس التهاب الكبد الوبائي -ب- نتيجة التعرض للدم الملوث بهذا الفيروس أو سوئل الجسم التي تحتوي على الدم الملوث. ويعد هذا الفيروس 50-100 مرة أكثر عدوى من فيروس نقص المناعة البشرية. وتشمل الأشكال الممكنة لانتقال الفيروس : الاتصال الجنسي، نقل الدم أو نقل أحد مواد الدم، إعادة استخدام الإبر والمحاقن الملوثة، انتقال العدوى عمودياً من الأم إلى الطفل أثناء الولادة. في غياب التدخل الطبي، هناك احتمال 20% ان ينتقل الفيروس إلى الطفل أثناء الولادة إذا كانت الأم حاملة لمولدات الضد لهذا الفيروس ( أي مصابة به )، وتزداد الاحتمالية إلى 90% إذا كانت الأم في طور إنتاج مولدات الضد من نوع e ( مولد الضد الذي يتم إنتاجه من قِبَل الفيروس أثناء تضاعفه ). من المحتمل أن ينتقل الفيروس بين أفراد العائلة في الأسرة الواحدة، عن طريق القروح الجلدية أو المخاط أو اللعاب المحتوي على الفيروس. على أي حال، هناك على الأقل ما نسبته 30% من الحالات المرضية المسجلة لدى البالغين، غير مرتبطة بعوامل خطورة. لم تدل التجارب على مساهمة الرضاعة الطبيعية للطفل بعد تكوّن مناعة طبيعية بشكل صحيح في انتقال المرض من الأم إلى الطفل. يمكن الكشف عن وجود الفيروس في غضون 30-60 يوم بعد العدوى ويمكن أن يستمر ويتطور إلى عدوى مزمنة. تكون فترة حضانة الفيروس بمعدل 75 يوم ويمكن ان تتراوح بين 30-180 يوماً.

الفيروس

التركيب

يعد فيروس التهاب الكبد الوبائي عضواً في عائلة الفيروسات الكبدية. يتكون الفيروس من غلاف خارجي من الدهون وقفيصة داخلية عشرينية الوجوه تتكون من البروتين. ويتراوح قطره من 30-42 نم. ويقع في داخل القفيصة، الحمض النووي ( DNA ) وانزيم بلمرة DNA الذي يتمتع بنشاط انزيم النسخ العكسي. يحتوي الغلاف الخارجي على بروتينات ممتدة بداخله والتي تساعد على ارتباط الفيروس ودخوله إلى الخلية. ويطلق مصطلح جسيمات دان ( Dane particles ) على الفيروس ذي القطر 42 نم والذي يصيب الخلايا الكبدية. بالإضافة إلى هذه الجسيمات، هناك أجسام خيطية وكروية تفتقر إلى النواز يمكن ملاحظتها في مصل الإنسان المصاب بالعدوى، هذه الجسيمات ليست مُعدية وتتكون من الدهون والبروتينات التي تشكل جزءاً من سطح الفيروس، وتسمى مولدات الضد السطحية ( HBsAg )، ويتم إنتاجها بكثرة أثناء دورة حياة الفيروس.

الجينوم
يتكون جينوم هذا الفيروس من DNA دائري غير طبيعي وذلك بسبب أن هذا الحمض النووي ليس مزدوجاً بشكل كامل. يرتبط انزيم بلمرة DNA بنهاية السلسلة الطويلة من DNA. تتكون السلسلة الطويلة من 3020-3320 نيوكليوتيد في حين تتكون السلسلة القصيرة من 1700-2800 نيوكليوتيد. سلسلة الـ DNA التي لا تشفر الـ mRNA تكون متممة له. وعند الإصابة بالمرض يدخل الحمض النووي إلى نواة الخلية المصابة. يتم تقديم الحمض النووي الغير مزدوج بشكل كامل، بحيث يكون جميعه مزدوج، وذلك عن طريق إكمال السلسلة المشفِّرة وإزالة جزيء بروتين من السلسلة غير المشفّرة وجزء من السلسلة المشفِّرة للـ RNA. وأخيراً، يتم إزالة القواعد غير المشفرة في نهاية السلسلة المتممة ثم تقوم السلسلتان بالالتفاف. هناك أربعة جينات يتم تشفيرهم من قبل الجينوم وهم C، X، P و S. يقوم الجين C بتشفير البروتينات اللازمة لتكوين الغلاف الداخلي ( القفيصة ) للفيروس، ويكون كودون البدء ليده في بداية السلسلة مسبوقاً بمنطقة لإنتاج بروتين المكوّن للطبقة التي تسبق القفيصة. يتم تكوين مولدات الضد من نوع e عن طريقة التحلل البروتيني للبروتين المكوّن لطبقة ما قبل القفيصة. في بعض السلاسل الفيروسية النادرة تحدث طفرة في البروتين المكوّن لطبقة ما قبل القفيصة، وعليه فلا تتواجد مولدات الضد من نوع e ( بالإنجليزية : HBeAg ). أما الجين P فيقوم بتشفير انزيم بلمرة الـ DNA. وجين S يقوم بتشفير مولدات الضد السطحية ( بالإنجليزية : HBsAg ). الجين S يتكون من ثلاثة أقسام كل قسم مسبوق بكودون البدء AUG وعليه ينتج ثلاثة أحجام من متعدد الببتيدات. أما بالنسبة للجين X فوظيفة البروتين الناتج عنه ليست واضحةً تماماً ولكنها مرتبطة بتطور مرض سرطان الكبد، وذلك لأنها تحفّزالجينات المسؤولة عن التحكم بنمو الخلية وتثبط الجزيئات المسؤولة عن تنظيم النمو.

القدرة على إحداث المرض

دورة حياة فيروس الكبد الوبائي -ب- معقدة. هذا الفيروس هو أحد أنواع الفيروسات التي تقوم باستخدام عملية النسخ العكسي خلال التضاعف على الرغم من عدم امتلاكها للـ RNA. يدخل الفيروس إلى الخلية عن طريق الارتباط بنواقل تقع على سطح الكبد والتي تقوم بإدخالها إلى داخل الخلية عن طريق الالتقام الخلوي. ولأن الفيروس يتضاعف باستخدام الـ RNA الذي يُصنع بمساعدة الخلية المصابة، فيجب نقل الـ DNA الخاص بالفيروس إلى داخل النواة بواسطة بروتينات الخلية والتي تدعى الشيبرونات ( بالإنجليزية : Chaperones ). وبعدها فإن الـ DNA المزدوج جزئياً، يتحول إلى حمض نووي مزدوج بشكل كلي باستخدام انزيم البلمرة الفيروسي ثم يتحول إلى DNA دائري متماسك بروابط تساهمية. ثم يُستخدم هذا الـ DNA كقالب من أجل نسخ أربعة من الـ mRNA الفيروسي باستخدام انزيم بلمرة الـ RNA الخاص بالخلية المصابة. يُستخدَم الـ mRNA الأكبر لتصنيع الجينوم الجديد للنسخ القادمة من الفيروس وتصنيع بروتينات الغلاف الفيروسي وانزيم بلمرة الـ DNA. هذه النسخ الأربعة تتعرض لعمليات إضافية لتكوين نسل من الفيروس الذي يخرج من الخلية أو يعود إلى النواة لإنتاج نسخ إضافية. ثم ينتقل الـ mRNA الأكبر إلى السيتوبلازم حيث يتواجد البروتين P وهو انزيم بلمرة الـ DNA ليتم إعادة تصنيع الـ DNA باستخدام نشاطه في عملية النسخ العكسي.

الأنماط المصلية والأنماط الجينية
ينقسم الفيروس إلى أربعة أنواع من الأنماط المصلية وهي adr, adw, ayr, ayw، استناداً إلى الجزء السطحي لمولدات الضد المرتبطة على بروتينات الغلاف. وإلى ثمانية طرز جينية وهي A, B, C, D, E, F, G, H. تُستخدم الطرز الجينية من أجل تتبع التطور والانتقال في هذا الفيروس. الاختلاف في الطرز الجينية يؤثر على حدة المرض، احتمالية حدوث مضاعفات، الاستجابة للعلاج وربما التطعيم. وهناك نوعان إضافيان وهما I و J ولكن لم يتم القبول بهما.

تختلف الطرز الجينية عن بعضها البعض بنسبة 8% على الأقل في تسلسلها الجيني. وقد تم اكتشاف ستة منها عام 1988، ولاحقاً تم اكتشاف النوعين الأخيرين ووصفهما. معظم الطرز الجينية حالياً تم تقسيمها إلى مجموعات أدق وأصغر بصفات محددة ومميزة.

الآليات
يتدخل فيروس التهاب الكبد الوبائي -ب- بشكل أساسي في وظيفة الكبد وذلك عن طريق التضاعف داخل الخلايا الكبدية. ترتبط الفيروسات باستخدام النطاق preS الموجود في مولدات الضد السطحية للفيروس ثم يتم إدخالها بشكل تدريجي إلى داخل الخلية الكبدية عن طريق الالتقام. يتم ترجمة وتفسير المستقبلات الخاصة بـ preS بشكل أساسي في الخلية الكبدية، ولكن تم الكشف عن وجود الحمض النووي لهذا الفيروس والبروتين الخاص به خارج الخلايا الكبدية مما يعني أن هذه المستقبلات تتواجد أيضاً خارج الخلايا.

خلال العدوى بالفيروس، يقوم جهاز المناعة الخاص بالمصاب بتدمير الخلايا الكبدية وإزالة الفيروس. وعلى الرغم من أن الجهاز المناعي الطبيعي الفطري لا يلعب دوراً هاماً في هذه العمليات، إلا أن الجهاز المناعي المتخصص، وخاصة الخلايا التائية المتخصصة ( بالإنجليزية : T cells )، تساهم في معظم إصابة الكبد المتعلقة بفيروس الالتهاب الوبائي. تقوم الخلايا التائية بالتخلص من العدوى الفيروسية عن طريق قتل وتدمير الخلايا المتضررة وإنتاج السيتوكاينات المضادة للفيروسات، والتي تقوم بدورها بتطهير الخلايا الكبدية من الفيروس. على الرغم من أن تدمير الخلايا الكبدية قد بدأ بمساعدة الخلايا التائية، إلا أن الخلايا الالتهابية الغير متخصصة بمولد ضد معين ( خلايا الدم البيضاء ) قد تؤدي إلى تثبيط عملها وجعلها أسوأ، بالإضافة إلى ذلك فإن تراكم صفائح الدم في منطقة الإصابة يؤدي إلى تراكم الخلايا التائية في الكبد.

التشخيص
تستخدم الاختبارات، أو ما يدعى بالمقايسات للكشف عن عدوى فيروس التهاب الكبد B وتشمل هذه الاختبارات المصل أو اختبارات الدم التي تكشف إما عن مولدات الضد/ المستضدات الفيروسية (البروتينات التي تنتجها الفيروس وهي الجزء الرئيسي الذي يسبب العدوى) أو الأجسام المضادة التي ينتجها المضيف أو جسم المصاب ويعتبر تفسير هذه المقايسات أمر معقد.

في معظم الأحيان يتم استخدام مولد الضد السطحي مثل (HBsAg) كأول اختبار لكشف الإصابة بالتهاب الكبد الفيروسي، إذ يعتبر المستضد الأساسي الذي ينتجه الفيروس ويسبب من خلاله العدوى، وبالتالي فإنه أول مايتم الكشف عنه في مرحلة العدوى، ومع ذلك فإن الكشف عن هذا الجسم في مرحلة العدوى الأوليه للمرض قد يكون صعباً لاسيما في الحالات التي لا يكون الجسم المضاد موجودا فيها أو أن الجسم قد تمكن من القضاء عليه بحيث لا يمكن ملاحظة وجوده . يحتوي الفيريون المعدي على  «الجسيم الاساسي الداخلي» وهو ما يغلف المادة الوراثية الخاصة بالفيروس. وتتكون الجسيمات الأساسية لذوات الوجوه من 180 أو 240 نسخة من البروتين الأساسي، أو ما تسمى بمولدات الضد الخاصة بالفيروس (HBcAg) .

بعد وقت قصير من ظهور مولد الضد (HBsAg)، تم اكتشاف مولد ضد آخر يرتبط بالتهاب الكبد الفيروسي(ب) ويسمى بـ (HBeAg) .ويرتبط وجود HBeAg في مصل المضيف مؤشرا قويا، إذ يدل على وصول الفيروس لمراحل يكون معدل التكاثر فيها أعلى بكثير من السابق بحيث تعزز العدوى بشكل كبير وملحوظ، ومع ذلك، قد لوحظ بأن هناك انوع من فيروس التهاب الكبد B لا تقوم بإنتاج مولدات ضد من نوع  'e'  لذلك  فان القاعدة المذكوره سابقا قد لاتكون صحيحة في جميع الاحوال. خلال المسار الطبيعي للعدوى، قد يتمكن جسم المصاب من القضاء على مولد الضد (HBeAg) ، في ذات الوقت، فإن تركيز مولدات الضد سيرتفع بشكل ملحوظ وعادة ما يرتبط هذا التحول في تراكيز مولات الضد بانخفاض كبير في معدلات تكاثر الفيروس.

إذا كان المضيف أو جسم المصاب قد تمكنّ من مسح مولدات الضد الخاصة بالعدوى، فإنّ مولد الضد (HBsAg) يصل لمرحلة يصبح فيها غير قابلا للكشف، ويتبع ذلك ارتباط الأجسام المضادة (IgG)على سطح مولد الضد الخاص بالتهاب الكبد الفيروسي (B) والنواة الخاصة بمولد الضد (anti-HBs and anti HBc IgG). وتسمى الفترة الزمنية بين إزالة مولد الضد (HBsAg ) وظهور الاجسام المضادة (anti-HBs) بفترة النافذة. وغالبا ما يكون الشخص السلبي لـ HBsAg وايجابي لـ (anti-HBs)، قد تمكن من القضاء عليها أو تم إعطاؤه لقاحات تطعيميه ضدها .

ويعتبر الأشخاص الذين ما يزالون إيجابيين لـ (HbsAg) لفترة لا تقل عن ستة أشهر بأنهم أشخاص حاملين للمرض وغير مصابين به وقد يعاني مثل هؤلاء الاشخاص من التهاب الكبد الفيروسي المزمن (B)، و الذي من شأنه أن يتاثر بارتفاع مستويات ألانين المصل (ALT) والتهاب الكبد إذا كانوا في مرحلة يتخلص فيها جهاز المناعة من العدوى .الاشخاص الذين أصبح لديهم وضع سلبي ضد HBeA ، ولا سيما أولئك الذين اكتسبوا العدوى في مرحلة البلوغ، فإنّ تكاثر الفيروس لديهم لا يكون بهذا العدد الملحوظ وبالتالي فان هذا يشكل فرصه ضعيفه للاصابه بمضاعفات أو انتقال العدوى للاخرين على المدى الطويل.

وقد وضعت اختبارات (PCR) للكشف عن كمية الحمض النووي HBV في الفيروس المسبب للعدوى، وهو ما يسمى الحمل الفيروسي في العينات السريريه، كتعبير عن كمية الفيروس في حجم معين من الجسم، وتستخدم هذه الاختبارات لتقييم حالة العدوى ووبالتالي تساهم بشكل كبير في مراقبة العلاج ومتابعته.

الوقاية
أوصت الولايات المتحدة منذ عام 1991م بضرورة اعطاء الرضع لقاح الوقاية من التهاب الكبد الفيروسي B . أغلب هذه اللقاحات تعطى في ثلاثة جرعات على مدار أشهر. احتواء مصل دم الشخص الذي تلقى اللقاح على ما تركيزه 10مل-وحدة عالمية/مل أي (10mIU/ml) من الأجسام المضادة (anti-HBs) يعني ان التلقيح قد اعطى نتيجة ايجابية وأن جسم المتلقي أصبح لدييه مناعة ضد فيروس التهاب الكبد ب . لقاح الوقاية من التهاب الكبد الفيروسي ب قادر على توليد مناعة ذات فعالية عالية لدى الأطفال، و 95% من الأطفال الذين تلقوا هذا اللقاح لديهم في اجسامهم ما يكفي من الاجسام المضادة لحمايتهم من هذا الفيروس . لكن درجة الحماية التي يؤمنها هذا اللقاح ضد الفيروس تقل لدى الأشخاص الأكبر سنا لتصل إلى 90% لدى الأشخاص الذين تتراوح اعمارهم حول 40 عام، وما نسبته 75% للذين يبلغون من العمر 60 عاما فأكثر . الوقاية التي يمنحها اللقاح طويلة الأمد وتبقى المناعة ضد الفيروس لدى الشخص المطعم حتى إذا قل تركيز الأجسام المضادة (anti-HBs) عن ما تركيزه 10مل-وحدة عالمية/مل أي (10mIU/ml) . يعد التلقيح عند الولادة مهم جدا للرضع في حال كانت الأم مصابة بالتهاب الكبد الوبائي . و يمكن لمزيج الجلوبيولين المناعي لالتهاب الكبد ب (بالإنجليزية :hepatitis B immune globulin) مع جرعات مستعجلة من لقاح التهاب الكبد الفيروسي ب منع انتقال الفيروس من الأم للجنين خلال فترة الولادة، ونجح ذلك في ما نسبته 86% إلى 99% من الحالات .

من الضروري للأشخاص الذين يحتاجون في أي لحظة لنقل سوائل لهم مثل الدم أن يتلقوا اللقاح ضد فيروس التهاب الكبد الفيروسي ب، ان لم يفعلوا من قبل . هناك تحاليل معينة لمعرفة إذا ما كان الشخص يمتلك المناعة الفعالة ضد فيروس التهاب الكبد الفيروسي ب، ويتم اعطاء جرعات اضافية في حال كان الشخص لا يملك الحصانة الفعالة اللازمة ضد هذا الفيروس.

في حالات اللجوء إلى تقنيات التلقيح بالمساعدة ، ليس هناك ضرورة لغسل الحيوانات المنوية للذكر (بالإنجليزية :Sperms Washing) المصاب بالتهاب الكبد الفيروسي ب إذا كانت الزوجة قد تلقت التطعيم اللازم . ليس هناك فرق في خطورة انتقال الفيروس من الأم المصابة للطفل الملقح صناعيا عن خطورة انتقاله من الأم للطفل في حالة الحمل الطبيعي .

هناك تحاليل لازمة للاشخاص الذين لديهم احتمالية عالية للإصابة بفيروس التهاب الكبد الفيروسي ب كما ويوجد علاج فعال للاشخاص المصابين بالفيروس. يجب إجراء هذه التحاليل بشكل خاص للأشخاص الذين لم يأخذوا اللقاح اللازم ضد الفيروس، أو إذا كان شخصا ضمن إحدى المجموعات التالية:
 المتماسين حميمياً مع أشخاص مصابين .
 الذين يعيشون في نفس المكان مع اشخاص مصابين.
 أطفال الأمهات المصابات.
 المرضى الموضوعين على التحال الدموي المزمن.
 العاملين في المجال التمريضي/ الطبي.
 أطباء الأسنان، وا الجراحين.
 اطباء التوليد والعاملين في أقسام الطوارئ والحوادث.
 العاملين في العناية المركزة أو في وحدات زراعة الكبد أو وحدات اللأو الوحدات الورمية.
 الكادر المخبري الذي يتعامل مع الدم.
 اشخاص من مناطق في العالم فيها ما يزيد عن 2% من الاشخاص مصابين بفيروس التهاب الكبد الفيروسي ب.
 الاشخاص الذين يتعاطون المخدرات عن طريق الحقن.

'مدة التطعيم'

خلال 10 إلى 22 عام من متابعة الدراسات لم يكن هناك حالات اصابة بفيروس التهاب الكبد الفيروسي ب للاشخاس الذين تلقوا التلقيح اللازم والذين يتمتعون بجهاز مناعي طبيعي، لكن تم توثيق حالات قليلة تعرضت لاصابة مزمنة نادرة .

العلاج
عادة لا يتطلب التهاب الكبد الوبائي الحاد -ب- العلاج، وغالبا تزول العدوى عند البالغين تلقائيا من ذات أنفسهم، و من الممكن أن يكون علاج الفيروسات المبكر موجود بنسبة ضئيلة جدا أقل من نسبة 1% لدى الناس الذين يأخذون عدوى قوية جدا ( التهاب الكبد الخاطف ) أو الذين يعانون من نقص المناعة. و من ناحية أخرى قد يكون العلاج من عدوى مزمنة أمرا ضروريا جدا للتقليل من مرض تشمع الكبد وسرطان الكبد أيضا. و عادة الأشخاص المصابين بالمرض بشكل مزمن يؤدي ذلك إلى استمرار ارتفاع انزيم ناقلة أمين الألانين في الدم وذلك علامة على تلف وتضرر الكبد، ومستويات HBV-DNA مرشحين أن يخضعوا للعلاج، و يستغرق العلاج من ستة أشهر إلى سنة وذلك اعتمادا على العلاج وجينات الشخص.

و على الرغم من عدم قدرة أي من الأدوية المتوفرة على إزالة العدوى، إلا أنها قادرة على أن توقف تضاعف الفيروس وبهذا تقلل من تلف الكبد .تماما كما حصل في سنة 2008 , تم ترخيص سبعة من الأدوية لمعالجة عدوى التهاب الكبد الوبائي -ب- في الولايات المتحدة . و هذا يتضمن الأدوية المضادة للفيروسات : لاميفودين ( بالإنجليزية : lamivudine  ), أديفوفير( بالإنجليزية : adefovir ) , تينوفوفير( بالإنجليزية : tenofovir ) , تيلبيفيودين ( بالإنجليزية : telbivudine ), و انتيكافير ( بالإنجليزية : entecavir ) . هناك مؤثران للجهاز المناعي انترفيرون ألفا 2A , و انترفيرون مضاد للفيروسات ألفا 2A . لقد أوصت منظمة الصحة العالمية بمزيج من tenofovir and entecavir كعناصر خط أول إلى الأشخاص الذين يعانون من مرض تشمع الكبد. حيث هم أولى بهذا النوع من العلاج.

إن استخدام الانترفيرون، يتطلب حقن يوميا أو ثلاث مرات في الأسبوع، وقد حل محلها بلمرة غليكول البولي إيثيلين انترفيرون ( بالإنجليزية : PEGylated interferon) و التي عادة تحقن فقط لمرة واحدة في الأسبوع. و مع ذلك، هناك تفاوت بين الأشخاص في الاستجابة فممكن ان يكون بعضهم أكثرعرضة للاستجابة من غيره، وممكن أن يكون ذلك بسبب الجينات و المادة الوراثية للفيروس المصيب أو وراثة الشخص نفسه .

يساعد العلاج على تقليل مضاعفة الفيروسات في الكبد مما يؤدي إلى خفض الحمل الفيروسي ( كمية جزيئات الفيروس التي تقاس في الدم )، وأيضا الاستجابة للعلاج تختلف حسب الطرز الجينية للأشخاص.

علاج الانترفيرون ينتج الجسم المضاد من نوع e بمعدل 37% من عملية إنتاج الأجسام المضادة لدى الطراز الجيني A بينما 6% من الطراز B و يشبه الطراز الجيني B الطراز الجيني A من حيث معدل إنتاج الجسم المضاد e أما بالنسبة للطراز الجيني C فينتج الجسم المضاد e بنسبة 15% من نسبة إنتاج الأجسام المضادة .

فقدان إنتاج الجسم المضاد e المستمر بعد العلاج هو بنسبة 45% في الطراز الجينيA إضافة إلى الطراز B و لكنها بنسبة 25 - 30 % في الطرازين C , D.

احتمال الشفاء بعد العلاج
قد تكون عدوى فيروس التهاب الكبد (ب) إما خطيرة ( الحد الذاتي ) أو مزمنة (طويلة الأمد ) . الأشخاص الذين يعانون من عدوى الحد الذاتي تُزال عدواهم تلقائياً خلال أسابيع أو شهور. نسبة الشفاء من العدوى عند الأطفال أقل منها لدى البالغين .أكثر من 95٪ من الأشخاص الذين يصابون بالعدوى مثل البالغين أو الأطفال الأكبر سنا سينظمون شفاء تاما وتطوير مناعة وقائية لهذا الفيروس. ومع ذلك، تنخفض هذه النسبة إلى 30٪ بالنسبة للأطفال الأصغر سنا، و 5٪ فقط من الأطفال حديثي الولادة سـَتزول عدواهم المكتسبة من الأم عند الولادة. هذه الفئة تحتوي على 40٪ من الوفيات الناجمة عن التليف الكبدي أو سرطان الكبد. من المصابين الذين تتراوح أعمارهم بين 1-6 سنوات 70٪ يُشفى وتُزال العدوى عنهم. التهاب الكبد (د) يمكن أن يحدث فقط مع مصاحبته لعدوى التهاب الكبد (ب)، لأن التهاب الكبد (د) يستخدم الانتجن (المستضد ) السطحي لالتهاب الكبد الوبائي (ب ) لتشكيل غلاف بروتيني للفيروس ( القفيصة ).  الإصابة بفيروس التهاب الكبد الوبائي (د) يزيد من خطر تليف الكبد وسرطان الكبد. التهاب الشرايين العقدي هو أكثر شيوعا لدى الأشخاص المصابين بفيروس التهاب الكبد (ب).

التليف الكبدي
تتوفرعدد من الاختبارات المختلفة لتحديد درجة وحدة التليف الكبدي الراهن.  ( بالإنجليزية : (Transient elastography (FibroScan) هو اختبار الاختيار، لكنه مكلف. (بالإنجليزية: Aspartate aminotransferase to (platelet ratio index اختبار مؤشر نسبة الصفائح الدموية يمكن أن يستخدم عندما تكون التكلفة هي المشكلة.

إعادة التنشيط لالتهاب الكبد الفيروسي
يستمر الحمض النووي(DNA) لفيروس التهاب الكبد (ب ) في الجسم بعد الإصابة، ولدى بعض الناس هذا المرض يتكرر. وإن كان نادرا، تنشيطه يظهر معظم الأحيان بعد شرب الكحول أو تعاطي المخدرات، أو في الأشخاص الذين يعانون من ضعف المناعة. فيروس التهاب الكبد (ب ) يقوم بعدة دورات من التضاعف المتماثل وغير المتماثل . ما يقرب من 50٪ من الحاملات العلنية تجرب التنشيط الحاد.  الذكور مع خط الأساس ALT من UL/L 200

هم ثلاث مرات أكثر عرضة لتطوير التنشيط من الناس الذين لديهم مستويات أقل . على الرغم من أنه يمكن أن يحدث التنشيط تلقائيا، الا ان الناس الذين خضعوا للعلاج الكيميائي لديهم فرصة أعلى. الأدوية المثبطة للمناعة تحبذ زيادة تضاعف فيروس التهاب الكبد (ب) في حين تمنع وظيفة خلايا تي ( بالإنجليزية : cytotoxic T cell ) السامة للخلايا في الكبد. احتمالية التنشيط تختلف اعتمادا على البيانات الشخصية السيرولوجية ؛ مَن يتم كشف HBsAg في دمه يكون عنده الاحتمالية الكبرى للتنشيط، ولكن مَن يوجد معه الأجسام المضادة فقط للمستضد الأساسي هو أيضا عرضة للخطر.وجود أجسام مضادة على المستضد( الانتيجن ) السطحي، والذي يعتبر علامة من الحصانة، لا يمنع إعادة التنشيط. العلاج بالأدوية الوقائية المضادة للفيروسات يمكن أن تمنع الإصابة بالأمراض الخطيرة المرتبطة بإعادة تنشيط مرض التهاب الكبدي الوبائي.

علم الأوبئة

في عام 2004، أصيب ما يقدر بنحو 350 مليون فرد في جميع أنحاء العالم. وتتراوح معدلات الانتشار وطنيا وإقليميا من أكثر من 10٪ في آسيا إلى أقل من 0.5٪ في الولايات المتحدة وشمال أوروبا. تشمل طرق العدوى الانتقال العمودي (مثل من خلال الولادة)، الحياة في وقت مبكر انتقال أفقي (لدغ، والآفات، والعادات الصحية)، والنقل الأفقي للكبار (الاتصال الجنسي، وتعاطي المخدرات عن طريق الحقن). الوسيلة الرئيسية لنقل العدوى تعكس انتشارعدوى التهاب الكبد الوبائي المزمنة في منطقة معينة. في المناطق منخفضة الانتشار للعدوى مثل الولايات المتحدة القارية وأوروبا الغربية، تعاطي حقن المخدرات وممارسة الجنس دون وقاية هي الأساليب الأساسية، على الرغم من أن عوامل أخرى قد تكون مهمة أيضا. في مناطق الانتشار المعتدل ، والتي تشمل أوروبا الشرقية وروسيا، واليابان، حيث يصاب 2-7٪ من السكان بإصابات مزمنة، وينتشر هذا المرض في الغالب بين الأطفال. في المناطق التي ينتشر فيها المرض بشكل كبير مثل الصين وجنوب شرق آسيا، النقل أثناء الولادة هو الأكثر شيوعا، على الرغم من أنه في مناطق أخرى من التوطن مثل أفريقيا، النقل خلال مرحلة الطفولة هو عامل مهم. انتشار العدوى المزمنة لالتهاب الكبد الفيروسي في مناطق توطن عالية بالكثافة السكانية لا يقل عن 8٪ مع 10-15٪ انتشارها في أفريقيا / الشرق الأقصى. اعتبارا من عام 2010، كان في الصين 120 مليون شخص مصاب، تليها الهند واندونيسيا مع 40 مليون و 12 مليون مصاب على التوالي. ووفقا لمنظمة الصحة العالمية (WHO)، ما يقدر بنحو 600,000 شخص يموتون كل عام بسبب العدوى. اما في الولايات المتحدة وقعت حوالي 19,000 حالة جديدة في عام 2011 بانخفاض نحو 90٪ من عام 1990.

تاريخ المرض
تم تسجيل أول حالة وباء بسبب فيروس التهاب الكبد الوبائي عام 1885 على يد لورمان. وكان انتشار الجدري ( بالانجليزيه: smallpox) في بريمن ( Bremen ) عام 1883، وتم تطعيم 1289 موظف من موظفي حوض بناء السفن بلمف (بالانجليزيه :lymph) من أشخاص آخرين. وبعد عدة أسابيع، وما يقارب 8 أشهر، 191 من العمال الذين تم تطعيمهم أصيبوا باليرقان jaundice وشخصوا على أنهم يعانون من التهاب الكبد المصلي. وموظفين آخرون من الذين تم تلقيحهم بدفعات مختلفة من اللمف بقوا أصحاء. ورقة Lurman تعتبر الآن مثالاً كلاسيكياً على الدراسات الوبائية ( بالانجليزيه :epidemiological)، حيث أثبت أن اللمف الملوث كان مصدر الوباء. لاحقاً، تسجل تفشي حالات عديدة مشابهة تالية. في عام 1909، استخدم الحقن تحت الجلد (بالانجليزيه :hypodermic needles) بشكل أساسي، وأعيد استخدامه لإدارة ال (Salvarsan) لعلاج مرض الزهري (بالانجليزيه: syphilis). الفيروس لم يكتشف حتى عام 1966،عندما كان Baruch Blumberg يعمل في معهد الصحة الوطني (NIH)(National Institutes of Health). اكتشف المستضد الأسترالي/ العامل الأسترالي (Australia antigen) فيما بعد عرفت باسم التهاب الكبد الفيروسي B أو( HBsAg) في دم ناس أستراليين بدائيين. على الرغم من أن الفيروس كان مشتبهاً به منذ الأبحاث التي نشرت بواسطة (Frederick MacCallum )عام 1947. ديفيد داني وآخرين اكتشفوا الفيروس في عام 1970 عن طريق مجهر الكتروني (electron microscopy). في بداية الثمانينات تم معرفة تسلسل الجينوم (Gemone) الخاص بالفيروس، وبالتالي تم تجريب أول لقاحات تطعيميه ضده.

المجتمع والثقافة
من المتعارف عليه أن المقدمين على الزواج يقومون بإجراء الفحص الطبي ، ومن ضمن الفحوصات الطبية المطلوب اجراؤها ، فحص التهاب الكبد الوبائي ، لمعرفة ما إذا كان أحد الزوجين حاملاً أو مصاباً بالمرض وبناء عليه يتم اتخاذ الإجراءات المناسبة .اليوم العالميلالتهاب الكبد الفيروسي هو 28 يوليو/ تموز يهدف إلى رفع مستوى الوعي العالمي عن مرض التهاب الكبد B و C وتشجيع الوقاية والتشخيص والعلاج، وقد تم اختياره من قبل تحالف التهاب الكبد في العالم منذ 2007 وفي مارس 2010 حاز على موافقة عالمية من منظمة الصحة العالمية.

المراجع

أسباب معدية للسرطان
أمراض فيروسية
أمراض قابلة للوقاية باللقاح
أمراض وعداوى منقولة جنسيا
التهاب الكبد
حالات جلدية مرتبطة بفيروسات

التهاب الكبد ب


Catedrala Sfintei Cruci (în /, Aght'amari Surb Khach yekeghetsi, în ) de pe insula Akdamar, din lacul Van din estul Turciei, este o catedrală armeană medievală, construită ca biserică palatină pentru regii , iar ulterior a servit ca sediu al catolicosatului Agtamarului. În prezent este muzeu.

Catedrale din Turcia

Catedrala Sfintei Cruci, Akdamar


The Best of the Pink Floyd, also issued as Masters of Rock, is a compilation album of early Pink Floyd music, concentrating on singles and album tracks from 1967 to 1968.

Later release
Later editions titled Masters of Rock were released in 1974 in France, Germany, Italy, and the Netherlands, to capitalise on the success of The Dark Side of the Moon.  It is one of the Masters of Rock series of budget EMI compilations with identical titles, each volume for a different artist. Two different sleeve designs were used: one (by Herman Baas) based on the picture from the centre of the album sleeve for Meddle, with Syd Barrett's face superimposed over the original photo of David Gilmour, who had not yet joined the band during most of the period covered by the album; and a later edition with the title filling the front cover.  The latter edition is titled Masters of Rock, Volume 1; subsequent volumes of Masters of Rock featured other artists.

Song variations
There are no song variations between the original Best of edition and the Masters of Rock LPs.
Both The Best of edition and Masters of Rock are made from the same master tape and matrix (5C 054–04299) and were notable for containing the first stereo release of "Apples and Oranges" and "Paintbox", this latter also appearing a year later on Relics.

However, The French edition of Masters of Rock, released in 1974, contains the stereo mix of "Julia Dream" as in Relics.

These albums were also the only LP source of "It Would Be So Nice" prior to the era of CD re-issues and compilations. The version of "It Would Be So Nice" appearing on these albums is the single version, with lyrics mentioning "the Daily Standard" (no known version with "the Evening Standard" has ever been released).

Counterfeit editions with different track lists exist.  Any edition with a track list that does not match the list shown here, is a counterfeit.

Track listing
All songs written and sung by Syd Barrett, and taken from singles, except where noted.

Personnel
Syd Barrett – guitar (all but 7, 9), lead vocals (all but 7, 8, 9), backing vocals
David Gilmour – guitar (7, 9), lead vocals (9), backing vocals (uncredited)
Nick Mason – drums, percussion
Roger Waters – bass guitar, gong (1), backing vocals
Richard Wright – keyboards, piano, organ, mellotron (7, 9), cello (1, 5), flute (5), harmonium (1), electric harpsichord (10), recorder (7), lead vocals (2, 7, 8), backing vocals (however erroneously credited for playing bass guitar)

Certifications

References

Albums produced by Joe Boyd
Albums produced by Norman Smith (record producer)
Pink Floyd compilation albums
1970 greatest hits albums
Columbia Records compilation albums

The Best of the Pink Floyd


Carul Mare este un asterism de șapte stele care a fost recunoscut, din toate timpurile, ca o grupare distinctă de stele. Stelele care îl constituie sunt cele șapte mai strălucitoare din constelația Ursa Mare.

Romanii denumeau această grupare de stele Septentrion. În  semnifică "cei șapte boi". Asterismul era altădată o constelație de sine stătătoare denumită "constelația celor șapte boi".

Termenul septentrion este un sinonim livresc al cuvântului nord, făcând referință la această constelație care indica romanilor Nordul, dar adjectivul septentrional, care este un derivat al cuvântului septentrion, rămâne foarte folosit.

Carul Mare este un asterism semnificativ, care permite găsirea cu ușurință, pe cerul înstelat, a Stelei Polare din emisfera nordică (Polaris).

Stele
În constelația Ursa Mare, stelele din Carul Mare poartă nume provenind din Denumirea Bayer. Ele sunt numite în ordinea alfabetului grec, pornind de la stelele care formează spatele carului până la oiște.

Carul Mare, ghid pentru recunoașterea altor stele

Principii de recunoaștere a Stelei Polare
Cele șapte stele principale ale asterismului, ce alcătuiesc oiștea și fața Carului Mare, au aproximativ aceeași strălucire.
Deoarece este ușor de recunoscut, pe baza lui este dată frecvent o metodă de găsire a Stelei Polare: se prelungește linia trasată imaginar pornind de la β Ursae Majoris (Merak) prin α Ursae Majoris (Dubhe), cele două stele care formează spatele Carului Mare [...], cu "de cinci ori distanța dintre stelele α și β Ursae Majoris." Locul astfel găsit este foarte aproape de Polaris (Steaua Polară).

Găsirea stelelor Arcturus și Spica
Pe cerul înstelat este ușor să se găsească steaua Arcturus (Alpha Bootis) din Bootes / Boarul: trebuie urmată curba oiștii Carului Mare, trecând prin Aliot (ε), Mizar (ζ) și Alkaid (η), până la Arcturus. Continuând curba, se ajunge la steaua Spica, din Constelația Fecioara.

Distanța unghiulară dintre stelele oiștii Carului Mare și Arcturus este de 31°, în timp ce distanța unghiulară dintre Arcturus și Spica este de 34°.

Note

Bibliografie
 Dicționar enciclopedic, vol. I, A-C, Editura Enciclopedică, București, 1993 ISBN-973-45-0046-5
 Marcel Jinca, Aurelia Idita, Stele și constelații, Ghid pentru observarea stelelor și a corpurilor de cer profund, Bumbești-Jiu, 2014, 216 pagini + Atlas stelar + CD; pp.103-107. ISBN 978-973-0-16848-8
 Martin Rees, Universul, ghid vizual complet, coordonator [...], Traducere din limba engleză de Ana-Maria Negrilă-Chisega, Liana Stan, Enciclopedia RAO 2008, București, 512 de pagini; pp.344-345. ISBN 978-973-717-319-5

Legături externe
Ursa Mare  pe Muzeul Virtual al Canadei

Vezi și
Ursa Mare
Ursa Mică

Constelația Ursa Mare
Asterisme

Carul Mare (asterism)


The 1997 Constitution of Fiji was the supreme law of Fiji from its adoption in 1997 until 2009 when President Josefa Iloilo purported to abrogate it. It was also suspended for a period following the 2000 coup d'état led by George Speight.

Background

The Constitution of the Republic of the Fiji Islands dates from 1997.  It is Fiji's third Constitution.  The first, adopted in 1970 upon independence, was abrogated following two military coups in 1987. A second constitution was adopted in 1990.  Its discriminatory provisions, which reserved the office of Prime Minister and a built-in majority in the House of Representatives for indigenous Fijians (although they were at that time a minority of the population) proved very unpopular with the Indo-Fijian community, which comprised almost half the country's population, and in the mid 1990s the government agreed that it should be rewritten.

Constitutional process
In 1995, President Ratu Sir Kamisese Mara appointed a three-member Constitutional Review Commission.  The commissioners were Tomasi Vakatora, an ethnic Fijian, and Brij Lal, an Indo-Fijian, with Sir Paul Reeves, a former Governor-General of New Zealand, as chairman. Fourteen months of consultations followed.  The Commission finally presented its report, containing 697 recommendations, to the President on 6 September 1996.  The report was subsequently tabled in Parliament, at a joint sitting of the Senate and the House of Representatives, on 11 September.  A parliamentary committee, composed of members of both chambers, was established to study the report.

Eight months later, the committee tabled its response in Parliament on 14 May 1997, endorsing most of the recommendations.  The Great Council of Chiefs, a powerful gathering of mainly high chiefs which, among other prerogatives, elects the President of Fiji, also endorsed the report in June.  The Constitution (Amendment) Bill 1997 was passed by the House of Representatives on 3 July that year, and by the Senate on 10 July.  President Mara signed it into law on 25 July 1997.  It took effect from 27 July.  Under its provisions, ethnic Fijians agreed to give up their guaranteed majority in the House of Representatives and their monopoly on the Prime Minister's office, but in return, their ownership of most of the land was written into the constitution.  Their rights were also protected by institutionalising of the Great Council of Chiefs, which retained its power to elect the President and 14 of the 32 Senators.

The 1997 constitution was only the second national constitution to explicitly protect against discrimination based on sexual orientation (section 38). The first one was South Africa's in 1996.

2000 and 2006 coups, 2009 abrogation

The 1997 constitution was abrogated by Commodore Frank Bainimarama, who organised a counter-coup to neutralise a civilian coup d'état led by George Speight, and subsequently formed an Interim Military Government.  A Supreme Court decision in November, however, reinstated the constitution, and new parliamentary elections under it were held in September 2001.

On 5 December 2006, the Military again overthrew the government.  Commodore Bainimarama, who once again became acting Head of State, stated that the Constitution would remain in effect, but said on 17 December that "as a last resort", it could be abrogated if no other way could be found to ensure immunity from prosecution for soldiers involved in the takeover.

In the April 2009 crisis, President Josefa Iloilo suspended the Constitution and dismissed all judges after the Court of Appeal ruled the military government from 2006 illegal.

Document
The Fijian Constitution comprises seventeen chapters.  The links in the index on the right are to articles summarising their contents, along with the interpretation and the historical background, including reasons for their provision.  Ongoing controversies are also noted.

Amendments
At the end of September 2005, the government introduced legislation to amend the Constitution so as to allow parliamentarians and other senior government officials to serve as members of Provincial Councils, the Fijian Affairs Board, or the Great Council of Chiefs.  Prime Minister Laisenia Qarase told the House of Representatives that the amendments, to which the Opposition Fiji Labour Party had agreed at the Tanaloa Talks in 2003, were necessary to allow chiefs to hold multiple positions if their subjects so wished.

In 2005, several prominent figures were affected by the constitutional ban on politicians holding other public offices.  These included Ro Teimumu Kepa, the Paramount Chief of the Burebasaga Confederacy, who was required to relinquish her chairmanship of the Rewa Provincial Council, which was deemed to be incompatible with her position as a member of the House of Representatives and as a Cabinet Minister.

Even though the Labour Party agreed to the amendments in 2003, it has indicated that it will oppose them now.  The FLP is bitterly opposed to other government legislation, such as the Reconciliation, Tolerance, and Unity Bill which may be passed with a simple majority, and it is thought that its stated intention to oppose these amendments, which require a two-thirds majority in both houses, may be a ploy to force the government to negotiate on the Unity Bill.

New Constitution for 2013
In July 2009, following the suspension of the Constitution in April, interim Prime Minister Voreqe Bainimarama announced that Fiji would have a new Constitution—its fourth—by 2013. It would remove the ethnic-based provisions of the electoral system. The voting age would be lowered to 18, and the number of seats in Parliament, as well as the "need for a Senate", would be reviewed during the preparatory phase. The new Constitution would derive from the People's Charter for Change, Peace and Progress, and from "extensive" consultations with political parties, non-governmental organisations and ordinary citizens.

See also
 People's Charter for Change, Peace and Progress

References

1997 in law
1997 in Fiji
1997 documents

1997 Constitution of Fiji


Kırba, eski zamanlarda sıkça kullanılan köseleden yapılan bir nevi su kabı.

Bu iş için hazırlanan kösele, dört köşe bir tahtanın üzerine demir çemberlerle tutturulurdu. Yukarı doğru gittikçe daralan kırbaların bir metreye yakın boyları olurdu. Ağız kısımları iyice dar olup, sebillerde kullanılanlarına musluk takılırdı. Sakaların kullandıkları kırbaların ağızları meşin ile bağlanır, ağızdan dibe kadar uzanan bir kol ile taşınırdı. Bunlar omuza takılarak istenilen yere götürülürdü.

Atların iki yanına konulan kırbalarla da su taşınırdı. Böyle su taşıyan sakalara, "atlı saka" denirdi. Atın iki yanına asılan kırbalar meşin kovalarla doldurulur, hortum sokarak boşaltılırdı. Eskiden bunlarla mahalle aralarında su taşındığı gibi, kervan ve askerî nakliyatta da bunlardan istifâde edilirdi.

Kırba ile su taşıyanlara, "kırbacı" denir. Sümerler tarafından icat edildiği düşünülmektedir.
Anadolunun bazı yörelerinde toprak testi olarak yapılan ve ayrıca ibriği bulunan su kaplarına da Kırbaçça(Kırmıçça) denilir.

Aletler
Antika

Kırba


Bolebroke Castle er et jagtslot i den nordlige del af landsbyen Hartfield i East Sussex i England. Det er en listed building af anden grad.

Det blev opført omkring 1480 og siges at være den tidligste murstenbygning i Sussex. Henrik 8. af England overnattede efter sigende på Bolebroke når han jagede vildsvin og råvildt i Ashdown Forest tæt ved. Den ligger kun 8 km fra Hever Castle og var det sted, hvorfra kong Henrik  friede til Anne Boleyn.

Huset blev brugt som lokation i filmen The Other Boleyn Girl fra 2008.

Bolebroke Castle Miniature Railway lå på slottets jord. Det var en miniaturejernbane på 4 km, der kørte på 180 mm spor. Den lukkede i 2012, da ejeren døde.

Referencer

Eksterne henvisninger
Pastscape file
Architectural features

Slotte i East Sussex

Bolebroke Castle


Hindrek Ojamaa (* 12. Juni 1995 in Tallinn) ist ein estnischer Fußballspieler. Er spielt in der Abwehr vorzugsweise als Innenverteidiger, kann aber auch als Rechtsverteidiger eingesetzt werden.

Karriere

Verein
Hindrek Ojamaa spielte in seiner Jugend zunächst für JK Kotkas, bevor er Anfang 2007 in die C-Jugend von FC Levadia Tallinn wechselte. Dort durchlief er dann alle anderen Jugendauswahlmannschaften. Anfang 2011 absolvierte er die Vorbereitung auf die Saison mit der zweiten Mannschaft von Levadia. Dort konnte er überzeugen, sodass er schon am 3. April 2011, dem 5. Spieltag der Saison 2011, im Alter von fünfzehn Jahren, neun Monaten und einundzwanzig Tagen unter Trainer Argo Arbeiter zu seinem Debüt in der Esiliiga, der zweithöchsten estnischen Fußball-Spielklasse, kam, als er im Auswärtsspiel gegen FC Lootus Kohtla-Järve (2:1) in der Halbzeit für Valjo Kütt eingewechselt wurde. In den folgenden Spielen konnte er sich in der Mannschaft etablieren. Seine guten Leistungen beeindruckten auch Sergei Hohlov-Simson, den Trainer der Profimannschaft. So kam Ojamaa am 10. September 2011, dem 27. Spieltag der Saison 2011, im Alter von sechzehn Jahren, zwei Monaten und achtundzwanzig Tagen zu seinem Debüt in der Meistriliiga, der höchsten estnischen Fußball-Spielklasse, als er im Heimspiel gegen FC Ajax Lasnamäe (6:0) in der Halbzeit für Aleksandr Kulinitš eingewechselt wurde. Sein erstes Tor in der Meistriliiga erzielte Ojamaa drei Tage später am 28. Spieltag im Auswärtsspiel gegen FC Ajax Lasnamäe (7:0) in der 73. Minute zum zwischenzeitlichen 5:0, nachdem er in der 70. Minute für Artjom Artjunin eingewechselt wurde. Durch seine starken Leistungen in der Meistriliiga wurde Ojamaa im Mai 2012 vom englischen Premier League Verein Stoke City zum Probetraining eingeladen, um sich dort für einen Vertrag zu empfehlen. Im Februar 2013 unterschrieb er einen Vertrag beim amtierenden estnischen Meister dem FC Nõmme Kalju. Dort kam er jedoch nur zu einem Ligaspieleinsatz. In der Folge spielte er beim JK Tammeka Tartu, um im Jahr 2015 zurück nach Tallinn zum FC Levadia zu kommen.

Nationalmannschaft
Nach dem Wechsel zu Levadia wurde sein Talent auch von estnische Fußballverband entdeckt. Seit 2009 durchlief er ab der U-15 alle Jugendauswahlmannschaften.

Privates
Hindrek Ojamaa ist der jüngere Bruder des Fußballprofis Henrik Ojamaa, der zurzeit beim FC Motherwell unter Vertrag steht und früher u. a. bei Alemannia Aachen spielte.

Weblinks

 Ojamaa Länderspielstatistiken beim Estnischen Fußballverband

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Estland)

Fußballspieler (FC Levadia Tallinn)
Fußballspieler (FC Nõmme Kalju)

Fußballspieler (JK Tammeka Tartu)
Fußballspieler (JJK Jyväskylä)

Fußballspieler (Vaasan PS)

Este
Geboren 1995
Mann

Hindrek Ojamaa


La Selección de fútbol playa de Nigeria es el representante de Nigeria en las competiciones internacionales de fútbol playa y depende de la Federación Nigeriana de Fútbol, el órgano rector del fútbol en ese país.

Estadísticas

Copa Mundial de Fútbol Playa FIFA

Copa Africana de Naciones de Fútbol Playa

Jugadores

Equipo 2019

Referencias

Enlaces externos

Fútbol en Nigeria
Nigeria
Futbol playa

Selección de fútbol playa de Nigeria


Antalya İplikli ve Pamuklu Dokuma Fabrikası, 1950'li yıllarda Antalya'daki işsizlik sorununu çözmek için kurulmuş, 2003'te üretimi durdurulmuş tarihi bir sanayi tesisidir. Antalya Dokuma, Sümer Holding'e bağlı bir tesisti. Antalya'nın Dokuma Mahallesi'ne adını vermiştir.

Antalya ovasında "beyaz altın" pamuğun üretimi tarımda makineleşme sonucu artınca bu artışı değerlendirmek ve şehirdeki işsizliği azaltmak için bir dokuma fabrikası kurma düşüncesi oluşmuştu. Oluşturulan müteşebbüs heyeti, 700 kadar "girişim öncüsü"nden 6 milyon lira sermaye toplamayı başardı. Bu tutar, toplam yatırımın %10'unu bile karşılamıyordu ancak dönemin iktisat ve ticaret bakanı Sıtkı Yırcalı'nın desteği ile şirkete Sümerbank, Antbirlik ve diğer bazı bankalar da ortak edildi. 1 yıl süren şirketleşme aşamasından sonra 5 Ocak 1956'da cumhurbaşkanı Celâl Bayar ve başbakan Adnan Menderes tarafından fabrikanın temeli atıldı. Antalya milletvekili Burhanettin Onat'ın çabaları ile izinleri, proje hazırlığı, makine ithalatı tamamlanabildi ve fabrika 1 Ekim 1961'de üretime başladı.

Cumhuriyetin ilk yıllarının mimari ve peyzaj anlayışı ile inşa edilmiş ve Alman teknolojisi ile kurulmuş fabrikada, NATO ve Türk Silahlı Kuvvetleri için üniforma üretilmiştir. 1980'lerde Antalya'da turizm yatırımları başlayınca, diğer fabrkalar ile birlikte kentin ortasında kalan dokuma fabrikasının üretimi 13 Ocak 2003'te durduruldu. Fabrika, kamuoyunun baskısı ile özelleştirilmek yerine Kepez Belediyesi'ne devredildi. Belediye tarafından MDC TurkMall adlı Hollanda firmasına 49 yıllığına tahsis edildi.

Antalyalı Sivil Toplum Örgütleri'nin oluşturduğu Dokuma Çalışma Grubu, dokuma fabrikasının tahsisi konusundaki sözleşmenin iptali ve fabrika binalarının yıkımının engellemesi için çalışmalarını sürdürmektedir.

Fabrika, Antalya Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu tarafından taşınmaz kültür varlığı ilan edilmiştir.

Dokuma Fabrikası
Türkiye merkezli tekstil şirketleri

Antalya Dokuma Fabrikası


The year 1834 in archaeology

Excavations
 Excavations made at Meroë by Giuseppe Ferlini
 Recovery of guns and other material from the wreck of  in the Solent by Charles Anthony Deane and his brother John begins

Explorations
 Juan Galindo explores the Maya ruins of Copan
 French scholar Charles Texier finds the first Hittite site but does not identify it as such

Finds

Miscellaneous
 John Clayton begins to safeguard Hadrian's Wall

Births

April 30 - John Lubbock, English prehistorian (d. 1913)

Deaths

See also
 List of years in archaeology
 1833 in archaeology
 1835 in archaeology

References

Archaeology
Archaeology by year
Archaeology
Archaeology

1834 in archaeology


Santos Dumont (formerly known as Palmira) is a municipality in southern Minas Gerais state, Brazil. The population (2020) is estimated to be 46,421 and the total area of the municipality is . It lies at an elevation of  just off the main  interstate highway, BR040, between the urban centers of Barbacena (north) and Juiz de Fora (south). It is  from the state capital, Belo Horizonte, and  from Rio de Janeiro.  It became a city in 1889.

Climate
The average annual temperature is approximately , with the average maximum of , and the average minimum of .

Economy

Agriculture
Livestock raising is the main economic activity with approximately 30,000 head of cattle and an annual production of milk of about .

The region produces corn, strawberries, guava, nectaries, manioc, beans, oranges, coffee, peach and banana.

Industry
Santos Dumont has the Companhia Brasileira de Carbureto de Cálcio, (CBCC), which produces silicone iron and metallic silicone, exporting to several countries.

History
Santos Dumont is the birthplace of aviation pioneer Alberto Santos-Dumont and is named in his honour. Prior to the renaming the city was known as Palmira. The Cabangu museum, located  from the centre of the city () is dedicated to his memory.  It is located in the house where he was born and has personal objects, photos and an aviation museum.

Demographics
Since the 1980s the municipality has been experiencing a period of slight demographic standstill. Between the census held in 1996 and the census held in 2000 the population increased at the rate of 0.32% per annum which is much lower than other places in the country. This is partially explained by the economic attraction of the nearby city of Juiz de Fora, making it the destination of many immigrants.

According to the 2000 census, the average income of the workers of the municipality was calculated at R$450 (237 USD at that time), but workers earning less than the national minimum wage (R$151, 80 USD) accounted for 38.8% of the total employees, meanwhile only 1.00% of them earned more than the equivalent to 20 minimum wages (R$3,020 or 1,590 USD).

Tourism
Santos Dumont has a rich tourism. It includes the Estrada Real (Royal Road, a set of colonial-era roads in Brazil), associated to an ecological tourism. There are 10 Kilometers of road until the division with the town of Antônio Carlos. During the route, it is possible to observe a nice natural landscape, old farms and two fountains, from the time of their construction, also well some rock records. Theses fountains were used for a parade of drovers while came from the interior of Minas Gerais, bringing gold to Rio de Janeiro, at the time of Colonial Brazil.

Besides that, in the city stand out the Cabangu Museum birthplace of Alberto Santos Dumont, in the district of Mantiqueira, 16 km from the city center.

The Ponte Preta Dam, in the neighborhood of Ponte Preta, allows leisure activities where people go swimming, boating, fishing, camping and spending the day free for leisure.
From September to January, the dam is empty, but on-site leisure activities are possible such as campgrounds and events like "Off Road".

Sports
The local football club, Mineiro Futebol Clube play in a small stadium north of the city center.

See also
List of municipalities in Minas Gerais

References

External links

Municipalities in Minas Gerais

Santos Dumont, Minas Gerais


عبد العزيز مصلوح مخيمر المعروف بعبد العزيز مصلوح. شاعر مصري، ولد في قرية كوم الزهير بمحافظة المنيا، وتوفي في مدينة المنيا.

النشأة
حفظ القرآن الكريم، وتعلم مبادئ القراءة والحساب في كتّاب القرية، ثم حصل على الشهادة الابتدائية، بعد ذلك عكف على تثقيف نفسه عن طريق مطالعته لكتب التراث، إضافة إلى إجادته للغتين الإنجليزية والفرنسية اللتين طالع آدابهما، وترجم عنهما.

بعد ثورة 1919، كان من بين المتهمين في أحداث الثورة ولبث مطاردا من سلطات القنصلية البريطانية ولم يعصمه من العقاب إلا إذعان الاحتلال لمطالب الشعب وعودة الزعيم سعد زغلول من منفاه في جزيرة سيشل. ثم ترأس «جمعية أنصار الحق» التي كانت تقوم بدور رائد في تعليم الفلاحين، وتعريفهم حقوق مواطنتهم ونشر الوعي الوطني بينهم وانتصاف لهم من ظالميهم، إضافة إلى عمله محررًا في جريدة الإنذار التي كانت تصدر في المنيا (1933 - 1954).

من مواقفه أنه أرسل خطابا لملك مصر أحمد فؤاد الأول يطالبه بحقوق الشعب والفلاحين بعنوان «خطاب مفتوح»، وقد نشرت له صحيفة الإنذار قصيدة له بالإنجليزية مصحوبه بترجمة صاغها بالعربية واسمها إلى «اللصوص الحمر»، فاشعلت منطقة السويس حربا ضد المحتلين الإنجليز عام 1951 فكان لها وقع شديد على القنصلية الإنجليزية وطلبت إلى صاحب الصحيفة وقف نشر قصائد الشاعر فكانت الاستجابة والامتثال.

وفي أوائل الأربعينيات عين موظفًا بقلم قضايا الأوقاف في مديرية المنيا، وظل في هذه الوظيفة حتى أحيل إلى التقاعد وبعد جلاء الإنجليز عن مصر، تصوّف وانقطع عن العمل في السياسة حتى توفي عام 1984.

الإنتاج الشعري
له ديوان عنوانه «العلم السعدي» - المنيا 1923، وملحمة «سرّ المعجزات المحمدية» - المنيا 1953، ونشرت له جريدة «الإنذار» عددًا من القصائد، منها: «يقولون» - 23/12/1951، وقصيدة ذكرى الأربعين - 2/5/1954، وقصيدة في غزوة بدر: 30/5/1954، ومن أحرار السلف إلى أحرار الخلف - أكتوبر 1954، وأورد له ديوان «فرائد القصائد» عددًا من القصائد المترجمة عن الإنجليزية والفرنسية، وله عدد من المسرحيات الشعرية المخطوطة.

الأعمال الأخرى
له «فرائد القصائد» - من ديوان الشعر الغربي - عالم الكتب - القاهرة 2000. (يتضمن ترجمة لقصائد من عيون الشعر الإنجليزي والفرنسي)، وله مؤلف تحت عنوان: «في اللغة» نشر متفرقًا في الصحف والدوريات.

يدور شعره حول الفخر وله شعر في المناسبات الدينية، وهو يميل إلى التذكر والحنين إلى أيام الصبا، وذكريات الشباب، وكتب في الرثاء الذي أوقفه على أولي الفضل من العلماء، وكتب في الوصف واستحضار الصورة، إلى جانب شعر له في مديح النبي  خاصة همزيته «مشرق النور» التي أفاض فيها عن مآثره، كما كتب في النصح والاعتبار، وله شعر على شكل رباعيات يتجه فيه إلى استخلاص الحكم، وبذل التجارب. يتميز بنفس شعري طويل. تتصف لغته بقوة العبارة، وجهارة الصوت، وفاعلية الخيال. التزم عمود الشعر إطارًا في بناء قصائده.

المصادر

أشخاص من محافظة المنيا
شعراء وشاعرات مصريون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
وفيات 1984

عبد العزيز مصلوح


Shapo may refer to:

 Denis Shapovalov (born 1999), nicknamed Shapo, Canadian tennis player
 Urial, or shapo, a species of Asian wild sheep
 Shapo Reservoir, Hainan, China
 Shapo, a 2011 DSiWare game

See also
 Chapeau (disambiguation), pronounced the same in French

Shapo


بلدية زرزا لا مايور ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.666 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

زرزا لا مايور