Spiritüalizm, öte âlemcilik ya da tinselcilik terimi Latince "ruh" anlamına gelen "spiritus" sözcüğünün sıfatı "spiritualis" sözcüğünden türetilmiş olup ruhçuluk anlamında kullanılmaktadır. Türkçede  tinselcilik olarak da adlandırılmaktadır. Günümüzde dinsel, mistik ve felsefi alanlarda pek çok akım, ekol ve gruplar kendilerine spiritüalist adını vermekteyse de aralarında ilke, görüş ve kavram bakımından önemli farklar bulunmaktadır. Aralarındaki temel ortak nokta, ruh denilen manevi bir unsurun varlığını kabul etmeleridir. Fakat bunlardan bir kısmı, ruhun orijinal ve kendine özgü olduğunu kabul etmez, bir kısmı ruhun sürekli gelişim içinde olduğuna karşıdır, bir kısmı ise ruhun sürekli olarak tekrar bedenlendiğini kabul eder. Bu yüzden kimi ansiklopedilerde spiritüalizm denen ruhçuluk iki kısımda ele alınır:

 Felsefi spiritüalizm: Antik çağdan beri pek çok filozof ruh denilen bir cevherin varlığını savunmakla birlikte, bunlardan bazıları ruhların kendilerine özgü orijinal cevherler olduklarını kabul etmemişlerdir.
 Deneysel spiritüalizm: Platon ve Pisagor gibi filozofların döneminden 19. yüzyıla dek sistemsiz bir şekilde dalgalanan, reenkarnasyonu kabul eden ruhçuluğun, Fransa'da Allan Kardec tarafından kurulan ilk sistemli biçimidir. Fransa gibi kimi Avrupa ülkelerinde Spiritizm adıyla da bilinir. Latin Amerika ülkelerinde ise kurucusuna ithafen, Kardesizm adını almıştır.

Konu hakkında yeterince bilgili olmayanlar spiritüalist sözcüğünün kullanıldığı her akım, ekol ve grubun reenkarnasyonu kabul ettiğini sanmaktadırlar. Oysa bu, ruhun varlığını kabul edenlerce kullanılan çok genel bir terimdir. Örneğin ABD'de adında spiritüalist sözcüğü bulunan, sayıları yüzü aşkın Hristiyan kurum, kuruluş, örgüt ve tarikat bulunmakta olup, reenkarnasyon ilkesini kabul etmezler.

Kimileri ise ruhçuluğu maddeciliğin karşıtı olarak ele alır. Bu, felsefi alanda bazı spiritüalist akımlar için geçerli olmakla birlikte, tüm spiritüalist görüşler için geçerli değildir. Örneğin neo-spiritüalizm, ruh ve maddenin ayrılığını değil, birliğini savunur ve materyalist görüşten tümüyle kopuk ruhçuluğu eleştirir.

Genel
Spiritüalizm geniş anlamda tinselcilik (ruhçuluk) anlamında olup, ruhani tüm konuları kapsar; dar anlamda da dini bir kavram olmaktadır. Spiritüalizm'in dini anlamı öteki dünya veya sonsuzluk gibi manevi kavramlarla bağdaştırılabilir.

Spiritüalizm'in sadece kesin sınırları ve temel anlayışı diğer manevi düşünce alanlarından farklıdır. Fakat çoğu sözcüklerde (özellikle İngilizce sözcüklerde) anlayış olarak birbirlerinden farklı olmalarına rağmen dindarlık ve spiritüalizm (tinselcilik) eşanlamlı olarak verilir.

Spiritüalizm anlamı bazı yerlerde ruhçuluk, ruhaniyet, ruhani oluş olarak geçer. Materyalizm'in (maddecilik) karşıt anlamı olarak verildiği yerler de vardır.

Spiritüalizm büyük dinlerde de yer yer geçmektedir. Bu bağlamda tinselcilik; takva tanrıya giden bir yol olarak da ele alınabilir.

Kimi psikologlar spiritüalizm'i, varoluşun en önemli ayrıcalıklarını bilmek, özellikle kişinin kendi varlığının kendi gücünün farkındalığını yaşamak olarak tanımlar.

Yani kısaca spiritüalizm, bir insanın, dinsel öğeleri manevi biçimde yaşaması demek değildir. İnsan materyalizmden kopuk yaşamaya da bilir. Spiritüalizm kişinin benliğini aşan sanal gerçeklik ve maksimum derecede önemliliği savunur.
Kimi kitaplarda da spiritüalizm, maddesel olmayan, madde ötesi ruhsal, fakat anlaşılır gerçekliktir. Tanrı varlık en büyük güç ya da uyanış, anlayış tanıma gibi konuları ele alır. Bu inanışta sorgulayıcı tutum, inanarak kabul etme, bilinçli olarak edimlerde bulunma savunulmaktadır.

Spiritüalizm aşağıdaki 7 maddeyle açıklanabilir:

 Dua, tanrıya inanma, anlama
 Tanıma, bilme, anlama
 Maneviyat, inanç
 Hissetme, geniş düşünme, hoşgörü
 Dünyayı ve kendini bilerek dış çevreyi doğru algılama
 Derin saygı ve düşünceli olma
 Soğukkanlılık ve meditasyon

Birçok felsefeci yukarıdaki özelliklere sahip olunarak insanın kendi hayatının önemini, mantığını kavrayabildiğini iddia eder. Hangi tanrıya (Allah, Tao, Brahman, Praina) inanılırsa inanılsın eğer bir kişi bu özelliklere sahipse içindeki maneviyatı yakalayacağına inanılır. Spiritüalizm, aracı olmadan belli bir gruba dahil olunmadan etnik olan yaşam tarzını sürdürülebilir olduğunu savunur.

Din psikologları spiritüalizmin ana düşüncesinin maneviyata yönelme olarak da tanımlar. Onlara göre spiritüalizm bencillikten tamamen uzak, materyalist olmayan bir düşüncenin merkezinde olmaktır.

Transpersonel psikologlar da Spiritüalizm'i, tek bir gerçeğin olduğunu algılama ve ruhsal gerçekliği bilme olarak tanımlar.

Dinlere göre spiritüalizm
Spiritüalizm son zamanlarda kişiye özgü olarak ele alınır. Çünkü maneviyatta yaşayan her bir kişi hayat ya da deneyim açısından farklı boyutta ve şekildedir. Böylece dinler ve mezhepler farklı manevi etkileşimler yaratır. Bu da dini boyutta ve dini gerçeklerde farklı deneyim, tasvir ve adlandırmaya sebebiyet verir. Örneğin tanrı (İslam dininde Allah), Tao, Brahman, Maha-Atman, Shunyata, Kutsal ruh Pneuma, Prajna, Maha-Puruşa, Sugmad aslında tek bir gerçeklik, tek bir inanıştır.

Şimdilerde büyük din grupları ve mezhepler farklı bir şekilde manevi akımlar ortaya çıkarmaktadır. Manevi inanışlar ve farklı dinler birbirlerinden etkilenerek birbirlerini kabul ederek adaptasyon sağlayarak farklı din grupları yaratabilir. Buna örnek olarak Hristiyan dininin ve Zen inanışının ortaya çıkması gösterilebilir.Bu da farklı dinlerin ortak noktada birleşmelerinin imkânsız olmayacağını göstermektedir.

Dinlerin spiritüal ritüelleri
İslam: Dua, namaz, abdest, Hac görevi, oruç tutma, zekât.

Hristiyanlık: Bedensel ve ruhsal ibadet, meditasyon, İncil'den bölümler anlatan dramalar.

Budizm, Hinduizm, Taoizm, Jainizm: Esas olarak insanı güzelliğe, gerçekliğe, mutluluğa, empatiye yönelten manevi davranışlar, meditasyon, konsantrasyon, yoga.

Spiritüalizmle ilişkili görülen alanlar
 Ezoterizm
 Mistisizm
 Okültizm
 Parapsikoloji
 Teozofi
 Senkretizm
 Tinsel
 Metafizik
 Reiki

Ayrıca bakınız

 Spiritizm
 Neo-spiritüalizm
 Aura (teozofik)

Dış bağlantılar

Spiritüalist bülten (türkçe)

Kaynakça
 Ruhçuluk Nedir,Mehmet Ali Usta
 Encyclopedia of Mystical& Paranormal Experience, Rosemary Ellen Guiley
 Dharma Ansiklopedi, Dharma Yayınları

Spiritüalizm


Juan Antonio Medina Orellana, abogado, militar y político hondureño. Presidente Provisional de Honduras en 1872, mediante "Golpe de Estado".

Biografía
Juan Antonio Francisco de Jesús Medina Orellana, apodado "El Rayo". Nació un 9 de marzo de 1833 en la Villa de "Los Llanos" de Santa Rosa, hoy ciudad de Santa Rosa de Copán. Falleció en la localidad de Chinandega, Nicaragua en 1885. Fueron sus padres: Joaquín Medina y Sabina Orellana.

Sus padres se trasladaron a residir a Suchitoto, en El Salvador y es por ello que desde niño Juan Antonio Medina realizó sus primeras letras en las escuelas de aquel estado centroamericano, sus progenitores deseaban otorgarle una buena educación a su hijo, por lo cual Juan Antonio Medina, fue inculcado a estudiar jurisprudencia en la Universidad de El Salvador en 1853 y seguidamente los continuase en la Universidad de San Carlos de Borromeo en Guatemala, donde obtuvo su título de abogado y un nombramiento en 1860 de magistrado de la Corte Suprema de Guatemala.

Unos años después, de regreso al país que le vio crecer El Salvador, su título fue reconocido por la Universidad de El Salvador y laboro en abogacía en aquel estado, tiempo después se le despertaría el interés por la milicia y se enlista en el ejército donde asciende, de rangos fácilmente debido a su astucia y liderazgo, luchó junto al General Gerardo Barrios en el ejército salvadoreño. El mismo Barrios, en 1862 le nombraría Comandante del Batallón de Cuscatlán, Medina Orellana, para ese entonces contaba con el rango de Teniente coronel.

Primera Batalla
En 1863 las tropas conservadoras guatemaltecas al mando del General Rafael Carrera invaden territorio occidental de El Salvador, avanzando hacia la ciudad capital con el objeto de derrocar el gobierno del General Gerardo Barrios y próximamente el de movilizarse hasta Honduras para también tomarlo. Es cuando en su primer asalto, el Teniente Coronel Medina Orellana, demuestra sus habilidades militares de comandante, derrotando al ejército guatemalteco en la Batalla de Coatepeque.

Invasión guatemalteca
En Honduras, el Teniente Coronel Juan Antonio Medina lucharía al lado del General José Trinidad Cabañas Fiallos y en las tropas del General José María Medina Castejón, de allí surgió un singular sobrenombre dentro de las barracas, cuando los oficiales se dirigían al General José María Medina, le llamaban "Medinon" y cuando se dirigían al Teniente Coronel Juan Antonio Medina Orellana, le decían "Medinita".

La Villa de "Los Llanos" de Santa Rosa, había sido invadida por las fuerzas guatemaltecas, al no poder conseguir su objetivo en El Salvador; es por ello, que la comandancia de armas de Santa Rosa, en agosto de 1863 recibe apoyo militar y se apresuran a resguardar la ciudad, bajo las órdenes del General José Trinidad Cabañas y del Teniente Coronel Medina Orellana, la invasión guatemalteca es repelida y es forzada a retroceder; al darse cuenta las tropas de Carrera, que el objetivo en Honduras no estaba fácil, ordenó a sus comandantes invadir nuevamente a El Salvador, país al cual el Teniente Coronel Medina y el General Cabañas se movilizarían con sus hombres y pertrechos para defender la capital salvadoreña sitiada, en el mismo año de 1863.

Campaña en Honduras
Nuevamente en Honduras, el General José María Medina deseaba ascender a la presidencia, idea para lo cual mando trasladarse un contingente hacia Cucuyagua, a la cual tomo sin vacilación, seguidamente cayó la ciudad de Santa Rosa de Copán y después la colonial ciudad de Gracias (Lempira).

Para 1863, la Villa de "Los Llanos" de Santa Rosa de Copán se elevaba como capital ya que el General José María Medina se había proclamado como presidente, previamente en la ciudad de Gracias, contra la administración del mandatario José Francisco Montes Fonseca. Medina preparaba sus fuerzas para dirigirse hacia la ciudad de Comayagua, es cuando el mandatario guatemalteco Carrera, envía tropas al mando del General Brigadier Vicente Cerna Sandoval, para apoyar a Medina en su campaña, ya provisto de un buen número de efectivos, se encamina hacia Comayagua al encuentro de las tropas gubernamentales al mando de Francisco Montes Fonseca, en la batalla aparece la figura indomable del oficial Juan Antonio Medina Orellana, a quien le apodaron como "El Rayo de la guerra", Francisco Montes al verse en detrimento de sus fuerzas el 7 de septiembre de 1863 cede la presidencia a Medina, que había dispuesto su Cuartel General en la ciudad de La Paz.
 El General José María Medina Castejón, reconoció la labor del oficial Juan Antonio Medina Orellana y lo nombró Gobernador Militar de la ciudad de Tegucigalpa.

Campaña en Olancho
Sucedidas entre 1864 y 1865 varios pobladores de la región de Olancho se habían sublevado contra el gobierno, siendo liderados por los coroneles Manuel Barahona, Bernabé Antunez y Francisco Závala, el sacerdote Miguel Ángel Bustillo párroco de Lejamani y el mozo Serapio Romero, es cuando se quiere poner fin a tales actos y se manda llamar para apaciguarlos a la tropa de Granaderos bajo comandancia del General José María Medina, el Coronel Juan Antonio Medina Orellana y del General Juan López Gutiérrez, después de una larga y dura batalla los sublevados fueron capturados y ejecutados en lo que se denominó "El Ahorcamiento de Olancho" por la violencia empleada y que los historiadores lo han catalogado como un episodio negro dentro de las rebeliones en Honduras.
Aunque unos años después en 1868, reaparece otra facción rebelde olanchana denominada "Facción Cinchonero" al mando de Serapio Romero, quien llevaba el mismo mote, Juan Antonio Medina, fue el apaciguador de este otro frente.
 1870 Juan Antonio Medina, viaja al Reino Unido por motivos diplomáticos.

Campaña en El Salvador
En 1871, Juan Antonio Medina había regresado de sus viajes por Europa; paso por Honduras, pero se unió a los ejércitos comandados por el General Santiago González Portillo de ideologías liberales, en contra del presidente salvadoreño de turno Francisco Dueñas; el 12 de abril de 1871, Francisco Dueñas es apartado del gobierno y encarcelado, después buscó asilo político de por vida, en los Estados Unidos de Norte América.
 El 24 de mayo de 1871, Juan Antonio Medina Orellana, es elevado al grado oficial de General de Brigada en la ciudad de San Salvador.

Campaña contra Medina
Al año siguiente 1872, el General Juan Antonio Medina Orellana, se une a las fuerzas rebeldes para derrocar al presidente hondureño y antiguo camarada suyo, el General José María Medina Castejón. El plan era reforzar las tropas hondureñas con salvadoreñas e invadir el territorio hondureño por dos flancos desde el sur.

Presidencia
La ofensiva da lugar a que el General Juan Antonio Medina, se proclame presidente de Honduras en Omoa el 16 de julio de 1872 y que el mandatario en funciones Licenciado Crescencio Gómez Valladares, firme un decreto cediendo el poder, que no duraría sino hasta el 26 de julio de 1872.

Gabinete de su gobierno

Después de su derrota ante el General Brigadier Longino Sánchez; Medina huye hacia Belice, luego a su regreso a El Salvador, es capturado y presentado a un Tribunal y someterse a un Consejo de Guerra del que se libra.
 En 1875 (14 de febrero), El Gobierno de Honduras le confiere el grado militar de General de División.

Otras campañas militares
 1876, se une al ejército comandado por el General Justo Rufino Barrios en Guatemala.
 En el mismo año de 1876, se une al General José María Medina Castejón, quien le otorga la comandancia de sus tropas, para derrocar el gobierno del General Ponciano Leiva; la batalla tiene lugar en Honduras y los ejércitos gubernamentales de Leiva resultan victoriosas; el General Juan Antonio Medina es hecho prisionero de guerra y llevado a una Corte Marcial donde es sentenciado al exilio de Honduras, Medina regresa a El Salvador.
 El General Juan Antonio Medina, después de un tiempo de vivir en paz realizó viajes a los Estados Unidos de América y seguidamente decide ir a Sur América cuando se encuentra de viaje por el Perú, escucha de los levantamientos en Ecuador contra del gobierno presidido por el General Ignacio de Veintemilla y Villacís; Medina Orellana aún con ánimos se presta para combatir al lado de los rebeldes, los cuales después de varias intervenciones derrocan a Veintemilla y Villacís el 9 de julio de 1883, colocando un gobierno provisorio a continuación.

Condecoraciones
  Orden de Santa Rosa y de la Civilización de Honduras, otorgada por el General José María Medina, en 1870.

Ancestros

Referencias

Bibliografía

Abogados de El Salvador
Abogados de Honduras
Alumnado de la Universidad de El Salvador
Alumnado de la Universidad de San Carlos de Guatemala
Copanecos
Militares de El Salvador
Militares de Honduras
Presidentes de Honduras
Políticos de Honduras del siglo XIX

Juan Antonio Medina Orellana


غربال إراتوستينس هي خوارزمية بسيطة لإيجاد جميع الأعداد الأولية حتى عدد ما. تعمل هذه الخوارزمية بكفاءة من أجل الأعداد الأولية الصغيرة (حتى عشرة ملايين). صممت هذه الخوارزمية من قبل إراتوستينس الرياضياتي الإغريقي.

وصف الخوارزمية
لإيجاد الأعداد الأولية الأصغر من n تتبع الخوارزمية الخطوات التالية:
 أنشئ قائمة بجميع الأعداد من الرقم 2 إلى العدد الذي تريد,
 نبدأ بقيمة ل p تساوي 2، أول الأعداد الأولية,
 اشطب من القائمة جميع الأعداد من مضاعفات p والتي هي أكبر من p,
 ابحث عن العدد التالي غير المشطوب في القائمة، هذا العدد هو العدد الأولي التالي، وسيكون هو العدد p التالي,
 كرر الخطوات 3 و4 حتى يصير p2 هي أكبر من n,
 جميع الأعداد الباقية على القائمة هي أعداد أولية.

مثال

تعقيد الخوارزمية

البرمجة
 المدخل: عدد n طبيعي أكبر قطعا من 1

 ليكن A جدولا من القيم البوليانية، مفهرسا بالأعداد الطبيعية من
 2 حتى n، كلها تساوي في البداية ل true.

 for i = 2, 3, 4, ...

 , while i ≤ n/2:
  if A[i] is true:

   for j = 2i, 3i, 4i, ..., while j ≤ n:
    A[j] = false

 الآن كل الأعداد i حيث [A[i'' تساوي true هي أعداد أولية.

المتتاليات الحسابية

غربال أويلر
انظر برهان صيغة جداء أويلر بالنسبة لدالة زيتا لريمان.

انظر أيضا
 غربال أتكين,

مراجع

اختبارات أولية العدد
خوارزميات
نظرية الغرابيل

غربال إراتوستينس


255257 Mechwart este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
255257 Mechwart este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,02 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 11,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 255001-256000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

255257 Mechwart


Alopia glorifica elegantissima est une sous-espèce de petits gastéropodes terrestres de la famille des Clausiliidae qui se rencontre en Roumanie.

Publication originale
  Hartmut Nordsieck, « Zur Anatomie und Systematik der Clausilien, XVIII. Neue Taxa rezenter Clausilien », Archiv für Molluskenkunde, , , , Francfort-sur-le-Main [17 octobre], 1977, page 75.

Liens externes

Notes et références

Bibliographie
  Eduard Albert Bielz, Zwei neue Schliessmundschnecken. Verhandlungen und Mittheilungen des Siebenbürgischen Vereins für Naturwissenschaften in Hermannstadt 3(2), 1852 : 31–32.

Stylommatophora
Sous-espèce d'animaux (nom scientifique)
Gastéropode (nom scientifique)
Faune endémique de Roumanie

Alopia glorifica elegantissima


شيريل هاينز  ممثلة أمريكية من مواليد 21 سبتمبر 1965.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ميامي بيتش
خريجو جامعة سنترال فلوريدا
خريجو جامعة وست فرجينيا
خريجو جامعة ولاية فلوريدا
عائلة كينيدي
كوميديات أمريكيات
كوميديون أمريكيون في القرن 21
كوميديون من فلوريدا
مخرجات أفلام أمريكيات
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من تالاهاسي
ممثلات من فلوريدا
مواليد 1965
مواليد في ميامي بيتش

شيريل هاينز


Ancylini es una tribu de pequeños moluscos gasterópodos pulmonados acuáticos de la familia Planorbidae. Esta tribu fue considerada dentro de Planorbidae de acuerdo con la Taxonomía de Gastropoda (Bouchet & Rocroi, 2005).

Géneros
En Ancylini incluye

 Ancylus Müller, 1773 - type genus
 Pseudancylus
 Rhodacmaea Walker, 1917
 Rhodocephala

 Ferrissia Walker, 1903

 Burnupia Walker, 1912
 Gundlachia Pfeiffer, 1849
 Hebetoncylus Pilsbry, 1914
 Laevapex Walker, 1903
 Rhodacme Walker, 1917
 Simulator

Referencias

Planorbidae

Ancylini


Milan Šimonovský, né le  à Brno, est un homme politique tchèque, membre de l'Union chrétienne démocrate – Parti populaire tchécoslovaque (KDU-ČSL).

Biographie

Formation et carrière

Engagement politique

Voir aussi

Articles connexes
 Gouvernement Špidla
 Gouvernement Gross
 Gouvernement Paroubek

Notes et références

Naissance en février 1949
Naissance à Brno
Ministre tchèque des Transports
Personnalité politique tchèque
Ministre tchèque
Naissance en Tchécoslovaquie

Milan Šimonovský


Væg # 3 er en dansk eksperimentalfilm fra 1999 instrueret af Lone Haugaard Madsen.

Handling
Jeg har filmet et udsnit af en udstillingsvæg og projiceret dette op på nøjagtig samme sted. Selve handlingen (det jeg har gjort) er vigtig. Jeg peger på nogle udstillingsmæssige sammenhænge. Lone Haugaard Madsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Væg nummer 3


La Russa ist der Familienname folgender Personen:
 Adrienne La Russa (* 1948), US-amerikanische Schauspielerin
 Ignazio La Russa (* 1947), italienischer Politiker
 Romano Maria la Russa (* 1952), italienischer Politiker

La Russa


Adelina Gavrilă () este o fostă triplusaltistă română.

Carieră
A fost medaliată cu bronz la Campionatul Mondial de Juniori din 1996. În 1998, a depășit pentru prima dată bariera celor 14 metri, cu o săritură de 14,53 metri. În 1999 și-a îmbunătățit performanța la 14,71 m.

A câștigat medalia de bronz la Universiada din 1999, a terminat a douăsprezecea la Campionatul Mondial în Sală din 1999, a unsprezecea la Campionatul Mondial din 1999, a opta la Campionatul Mondial în Sală din 2001 și la Universiada din 2001. 2002 a fost un sezon mediocru, cu un record personal de 13,51 m.

În anul următor și-a îmbunătățit recordul personal, sărind 14,75 metri în septembrie. A terminat a opta la Campionatul Mondial în Sală din 2003, a noua la Campionatul Mondial din 2003, a șaptea la World Athletics Final din același an, tot a șaptea la Campionatul Mondial în Sală din 2004 și a cincisprezecea la Jocurile Olimpice din 2004. A terminat sezonul cu un rezultat maxim de 14,71 m.

În anul 2005 a scăzut la 14,23 de metri, realizați în Hengelo în luna mai. Ea a terminat a cincea la Campionatul European în Sală, a șaptea la Campionatul European din 2006 și a cincea la Campionatul European în Sală. A concurat în Campionatele Mondiale din 2007, Campionatul Mondial în Sală din 2008 și la Jocurile Olimpice din 2008, fără a ajunge în finale.

În ciuda faptului că nu a ajuns în finale internaționale în 2008, ea a stabilit cel mai bun rezultat personal în sală cu 14,78 de metri, rezultat obținut în februarie 2008, la București. Cel mai bun rezultat personal în exterior este de 14,75 metri, realizat în septembrie 2003, în Rieti, ceea ce o plasează pe locul al doilea între atleții români, în spatele Rodicăi Mateescu.

Realizări

Note

Legături externe

Nașteri în 1978
Nașteri pe 26 noiembrie
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2004
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2008
Oameni în viață
Atleți olimpici români
Brăileni
Triplusaltiști

Adelina Gavrilă


ඔපරේෂන් චෙක්මේට් හෙවත් චෙක්මේට් මෙහෙයුම  යනු 1988 ජූනි මාසයෙහිදී උතුරු ශ්‍රී ලංකාවේ වඩමරච්චි ප්‍රදේශයෙහිදී ඉසාසාහ විසින්  දෙඊවිකො ට එරෙහිව දියත් කරන ලද එදිරි-ත්‍රස්තවාදී මෙහෙයුමකි. කොටින් විසින් වර්ජනය කරන ලෙස බලකෙරුනු උතුරු නැගෙනහිර පළාත් මැතිවරණයට ඉතා ආසන්නයෙහි හා ඊට පෙර දියත් කෙරුනු මෙහි ඉලක්කය වූයේ  මැතිවරණ ක්‍රියාවලියට බාධා ඇතිකෙරුමට කොටින්ට ඇති හැකියාව විනාශ කර දැමීමයි. එය අවසන් වූයේ ඉසාසාහ සඳහා ජය අත්කර දෙමිනි.

ආශ්‍රීත

ශ්‍රී ලංකාවෙහි 1988
20වන-සියවසෙහි ගැටුම්
ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධයෙහි සටන්
ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව
 ඉන්දියාවෙහි 1988

චෙක්මේට් මෙහෙයුම


Ferdynand Antoni Ossendowski () a fost un chimist și geolog polonez, explorator și aventurier. A devenit cunoscut pentru scrierile sale, mărturii asupra revoluției ruse din 1905, revoluției ruse din 1917 și războiului civil rus, la care a participat.

Note

Nașteri în 1876
Decese în 1945
Chimiști polonezi
Geologi polonezi
Scriitori polonezi
Exploratori ai Asiei
Scriitori polonezi de literatură științifico-fantastică

Ferdynand Ossendowski


Danica Širola (Karlovac, 18. travnja 1900. - 2. rujna 1926.) hrvatska je učiteljica.

Rođena je u Karlovcu 18. travnja 1900. u uglednoj obitelji. Na krštenju je dobila ime Danica Vilma Franciska Širola. Njen otac Stjepan Širola bio je pedagog, prevoditelj, novinar i književnik, brat Božidar Širola bio je skladatelj i glazbeni pisac, muzikolog i etnomuzikolog, a brat Mladen Širola kazališni djelatnik, dječji pisac, filmski redatelj i scenarist. Imala je još jednoga brata i pet sestri. Ona je bila četvrto dijete u obitelji. Njena majka Ćirila rođena Wyroubal bila je plemićkoga porijekla. Kada je Danica imala dvije godine, preselili su se u Zagreb, zbog očeva posla.

U Zagrebu je završila Donjogradsku osnovnu školu i Višu pedagošku školu te postala učiteljica. Kao učiteljica službovala je u Zagrebu, Krašiću,  Svetoj Jeleni i u Crikvenici.

Od rane mladosti razmišljala je o redovničkom pozivu. Njeni su roditelji dugo vremena bili protiv toga. Svaki dan je išla na svetu misu i pričest. Puno je putovala, uključujući i hodočašća. Bila je članica Marijine kongregacije i osobita štovateljica Presvetog Oltarskog Sakramenta te Srca Isusova. Tri zavjeta položila je u svojoj 20. godini života: zavjet djevičanstva, doživotno; zavjet da će biti uvijek vjerna Svetom Ocu te zavjet da će otići u samostan čim joj to prilike dopuste.

Odlučila se na odlazak u samostan uršulinki u Varaždinu. Međutim, kada ju je pregledao liječnik rekao je poglavarici samostana: "Neka ova gospojica što prije ide iz samostana, ona boluje od tuberkuloze." Od tada je živjela kao redovnica u svijetu, liječeći se u bolničkim sanatorijima i kod kuće, dok nije mlada preminula od tuberkuloze 2. rujna 1926. Njen otac preminuo je sedam dana nakon nje. Pokopana je na zagrebačkom Mirogoju.

Dobila je nadimak "hrvatska Mala Terezija" po sv. Maloj Tereziji iz Lisieuxa.

Njezina prijateljica Katarina Dušić, koja je kasnije postala časna sestra, nakon Daničine smrti sakupila je njenu pisanu ostavštinu i predala isusovcima u Zagrebu. Sačuvana je i danas.

Časna sestra Družbe kćeri Božje ljubavi, Slavica Buljan o njoj je napisala knjigu "Miomiris Božje ljubavi – Danica Širola" 2017. godine na 392 str., te je objavljeno i džepno izdanje: "Djevojka sveta života i blažene smrti". Slavica Buljan je 2021. objavila novu knjigu "Autobiografija, dnevnik, korespodencija i pjesme Danice Širola", u izdanju Filozofsko-teološkog instituta Družbe Isusove u Zagrebu na 880 stranica.

Njen biografski članak nalazi se u knjizi "Znameniti i zaslužni Hrvati 925.-1925." koja je objavljena prigodom proslave tisućite obljetnice Hrvatskog kraljevstva 1925. Također su u toj knjizi i životopisi njenog oca Stjepana i brata Božidara Širole.

Godine 2021., postavljena je nadgrobna spomen-ploča na grobu obitelji Širola na zagrebačkom Mirogoju, gdje je Danica Širola pokopana s njenim citatom "Htjela bih se popeti na visoku goru da doviknem cijelom svijetu kolika je ljubav Srca Isusova!", povodom 95. godišnjice njene smrti.

Izvori

{{GLAVNIRASPORED:Širola, Danica]}}
Hrvatski pedagozi
Katolički laici
Životopisi, Karlovac
Životopisi, Zagreb

Danica Širola


Campus Honeymoon é um filme de comédia estadunidense dirigido por Richard Sale e estrelado por Lyn Wilde, Lee Wilde, Adele Mara, Richard Crane, Hal Hackett e Wilson Wood. Foi lançado em 1 de fevereiro de 1948 pela Republic Pictures.

Sinopse
Bob Watson e Ricky Adams e os gêmeos de Hughes, Skipper e Patricia, não puderam se matricular na Universidade de Opalocka, a menos que encontrassem acomodação nos dormitórios superlotados da universidade. Eles fingiram ser casados para conseguir as duas últimas casas do programa habitacional para veteranos casados, com garotas em uma e garotos na outra.

Elenco

Filmes dos Estados Unidos de 1948
Filmes de comédia dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por Richard Sale
Filmes da Republic Pictures
Filmes em língua inglesa

Campus Honeymoon


Formed in 1985, the University of Maryland Biotechnology Institute (UMBI) is part of the University System of Maryland. It was created to provide a unified focus for Maryland's biotechnology research and education.

About UMBI

The University of Maryland Biotechnology Institute is a hub of intensive study into the applied science of biotechnology and its application to human health, the marine environment, agriculture, and protein engineering/structural biology.

UMBI's four centers conduct research and training that provide a core of expertise and facilities to advance the state's scientific and economic development.

UMBI emphasizes collaboration with industry, other research institutions, and federal laboratories; and sponsors training workshops, short courses, symposia, and seminars throughout the year.

Centers

It comprises four centers:

Center for Advanced Research in Biotechnology (CARB)
Center for Biosystems Research (CBR)
Center of Marine Biotechnology (COMB)
Medical Biotechnology Center (MBC)

UMBI Central Administration is currently located in the Columbus Center in the Inner Harbor, Baltimore, Maryland. The Columbus Center's Hall of Exploration was used at the home for a short-lived marine biotechnology museum from May through December 1997.

See also
Cloth filter, a low cost water treatment developed by academics from UMBI

External links
University of Maryland Biotechnology Institute (UMBI) website

Universities and colleges in Baltimore
University System of Maryland
Biotechnology Institute
Biotechnology Institute
1985 establishments in Maryland
Educational institutions established in 1985


(en mapuche pour « celui qui fait peur ») est un genre de dinosaures théropodes de la famille des Abelisauridae de la  du Crétacé supérieur en Argentine. Le type, et seule espèce, est .

Découverte et dénomination
L'holotype de Llukalkan, MAU-Pv-LI-581, consistant en un crâne partiel, a été découvert en 2015 sur le site de La Invernada dans la province de Neuquén, en Argentine, dans les roches de la formation Bajo de la Carpa. Il a été découvert à seulement 700 mètres loin des restes de son collègue abélisauridé Viavenator. Il a été décrit comme appartenant au nouveau taxon Llukalkan aliocranianus en 2021 ; le nom générique est mapuche pour « celui qui fait peur » ou « celui qui provoque la peur », et le nom spécifique est latin pour « crâne différent ».

Description
Llukalkan est très similaire à Viavenator, sauf qu'il est plus petit et que les trous dans le crâne à travers lesquels passent les veines sont plus grands et plus largement séparés de la crête supra-occipitale, entre autres différences. Il a également un petit sinus postérieur rempli d'air dans la zone de l'oreille moyenne, un récessus tympanicus caudalis, qui n'a été trouvé chez aucun autre abélisauridé et est donc une autapomorphie.

Paléobiologie
En raison de son oreille inhabituelle, on a supposé que Llukalkan avait un sens de l'ouïe plus aiguisé que les autres abélisauridés, presque comme celui d'un crocodile.

Classification
Gianechini  placent Llukalkan comme un abélisauridé dérivé, dans le clade Furileusauria. Leur cladogramme est présenté ci-dessous.

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Theropoda
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2021
Paléontologie en Argentine
Abelisauridae

Llukalkan


En liste over Amerikanske film udgivet i 1901.

Se også
 Amerikanske film fra 1900

Eksterne henvisninger

Amerikanske film udgivet i 1901 på Internet Movie Database

Lister over film efter årti og land

Amerikanske film fra 1901


Grindrod est une localité désignée située dans la province de la Colombie-Britannique, dans le District régional de North Okanagan.

Notes et références

Municipalité en Colombie-Britannique
District régional de North Okanagan

Grindrod


Lorne Howland Carr-Harris (né le  à Hull (Québec), mort le  à Cornwall (Ontario)) est un joueur britannique de hockey sur glace.

Famille
Son grand-père est l'écrivain Alexander Harris qui épouse Ursula Carr en 1842. Ils ont plusieurs enfants dont un fils, Robert Carr-Harris, né en 1843.

Son père, le professeur Robert Carr-Harris (1891-1936), rencontre sa future épouse Ellen Jane Fitton, la fille de l'entrepreneur et propriétaire foncier local RW Fitton, à Bathurst, en Ontario. Robert Carr Harris devient un homme d'affaires gérant une scierie, il brevète la souffleuse à neige "Railway Screw Snow Excavator" en 1870. Robert Carr-Harris est professeur de génie civil au Collège militaire royal du Canada en 1879 puis à l'Université Queen's. Après la mort de sa première épouse, avec laquelle il eut quatre fils et deux fille, le , Carr-Harris épouse en secondes noces le  Bertha Wright, d'Ottawa, descendante de Philemon Wright, premier colon blanc fondateur de Hull.

Son frère Brian Carr-Harris (1903-1942) sera aussi joueur de hockey et participera avec la Grande-Bretagne au championnat du monde 1931. Son fils John Carr-Harris aura une brève carrière professionnelle en jouant avec les Lions de Washington en Ligue américaine de hockey.

Carrière

Militaire
Ayant grandi à Kingston (Ontario), il s'enrôle dans l'armée britannique et obtient son diplôme du Collège militaire royal du Canada en 1917. En 1924, il vit au Royaume-Uni. En 1926, il s'installe en Inde et revient avec la Seconde Guerre mondiale. Il est colonel d'artillerie sur les fronts d'Afrique du Nord et d'Italie.

Il est décoré en 1945 de l'Ordre de l'Empire britannique pour services exceptionnels. Il retourne ensuite au Canada où il exploite une ferme près de Woodstock (Ontario). Il fait un bref retour au ministère de la Défense canadienne, installé à Nicolet, Québec, jusque sa retraite en 1960.

Il retourne alors en Angleterre où il fait l'acquisition d'un cottage près de Wittersham, dans le Kent. Il retourne définitivement au Canada en 1966. Devenu veuf à 81 ans, il rejoint le reste de sa famille à Williamstown (Ontario) et meurt un an plus tard, au Cornwall General Hospital.

Sportive
Il fait partie de l'équipe nationale de Grande-Bretagne qui remporte la médaille de bronze aux Jeux olympiques de 1924.

Hommage
La Coupe Carr-Harris, nommé en hommage à la famille, est un match annuel entre les équipes de hockey sur glace du Collège militaire royal du Canada et de l'Université Queen's à Kingston, en Ontario.

Notes et références

Liens externes

Source de la traduction

Naissance en décembre 1899
Naissance à Gatineau
Décès en avril 1981
Décès à 81 ans
Décès à Cornwall (Ontario)
Joueur canadien de hockey sur glace
Joueur anglais de hockey sur glace
Joueur de hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 1924
Médaillé de bronze olympique britannique
Gardien de but de hockey sur glace
Étudiant du Collège militaire royal du Canada
Militaire britannique de la Seconde Guerre mondiale

Lorne Carr-Harris


Die Royal Air Force Station Scampton, kurz RAF Scampton, war ein Militärflugplatz der britischen Royal Air Force am östlichen Ortsrand von Scampton in der Grafschaft Lincolnshire, England. Die Basis ist eine der kleineren der RAF, gleichzeitig aber eine der ältesten. Als letzte fliegende Einheit waren in Scampton bis Oktober 2022 die Red Arrows stationiert.

RAF Scampton wurde Ende 2022 geschlossen werden und 2023 an die Scampton Holding veräußert worden, die das Areal als zivilen Flugplatz erhalten möchte.

Geschichte

Die Vorgängerorganisation der Royal Air Force, das Royal Flying Corps, eröffnete die Basis 1916 als Schulungsstation Home Defence Flight Station Brattleby. Sie erhielt im folgenden Jahr den Namen Scampton und wu<rde 1919 deaktiviert.

Im Zuge der Hochrüstung im Vorfeld des Zweiten Weltkrieges wurde der Flugplatz im Oktober 1936 als Bomberbasis wiedereröffnet. Innerhalb des RAF Bomber Command war die Aufgabe der beiden hiesigen mit Handley Page Hampden ausgerüsteten Staffeln das Legen von Seeminen und der Angriff auf Seeziele. Ab Jahre 1942 war die Station Heimat zweier Staffeln Lancasters, der 57. und der No. 617 Squadron, letztere waren die berühmten "Dambusters". 1944 verlegten andere Lancaster-Staffeln nach Scampton.

1946 wurde am Eingang des Flugplatzes eine 10-Tonnen Grand Slam Bombe ausgestellt, die sich 1958 als irrtümlich aufgestellte scharfe Bombe herausstellte. Sie wurde abtransportiert und kontrolliert gesprengt.

Nach Kriegsende beherbergte Scampton Schulungseinrichtungen und die Start- und Landebahn wurde für den Betrieb mit Jets ausgebaut. Zwischen 1953 und 1955 war die Station Basis von bis zu vier Staffeln Canberra. Anschließend wurde sie weiter ausgebaut und beherbergte im weiteren Verlauf des Kalten Krieges ab 1958 bis zu drei Einsatzstaffeln Vulcan. Hinzu kam die Umschuleinheit auf diesen V-Bomber.

Mit Außerdienststellung der Vulcan wurde RAF Scampton für ein gutes Jahrzehnt erneut eine Trainingsstation, die Central Flying School und die "Red Arrows" nutzten den Platz. Der Flugplatz wurde 1996 ein zweites Mal deaktiviert, der Luftraum über Scampton wurde jedoch weiterhin durch die inzwischen in RAF Cranwell beheimateten "Dambusters" genutzt.

Im Jahr 2000 verlegten die Red Arrows schließlich zurück nach Scampton, wo sie bis kurz vor Schließung der Station im Oktober 2022 beheimatet waren. Daneben fand hier ab 2017 die "Scampton Airshow" statt. Diese sollte jährlich stattfinden, da sie seinerzeit die zuvor jährliche Veranstaltung in RAF Waddington ersetzt hat.

Heutige Nutzung
Das Areal soll als zivies Aerodrome erhalten bleiben und historisch wertvolle Bereiche musealen Zwecken dienen. Eine temporäre Unterbringung von Flüchtlingen wurde auch angedacht.

Siehe auch
 Liste von Stützpunkten der Royal Air Force

Weblinks

 Offizielle Homepage der Scampton Holding in englischer Sprache
 Geschichte RAF Scamptons
 Private Homepage in englischer Sprache über die Geschichte der RAF in Lincolnshire inklusive Scamptons
 Homepage des Lincoln Aviation Heritage Centers in East Kirkby, dort befindet sich inzwischen eine Lancaster, die früher "Gate Guard" Scamptons war
 Homepage des Flugtages

Einzelnachweise

Militärflugplatz im Vereinigten Königreich
Flugplatz in England
Verkehrsbauwerk in Lincolnshire
Luftwaffenbasis der Royal Air Force
Bauwerk in West Lindsey
Erbaut in den 1910er Jahren
Flugplatz in Europa

RAF Scampton


Hercegovačka nogometna zona  je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1967./66.  Sudjelovalo je 11 klubova, a prvak je bio "GOŠK" iz Dubrovnika.

Ljestvica

 Duvno – tadašnji naziv za Tomislavgrad
 Lištica – tadašnji naziv za Široki Brijeg
 klubovi iz Hrvatske: "GOŠK" Dubrovnik, "Neretvanac"  Opuzen
 "Igman" iz Konjic a se u prvom dijelu nazivao "Željezničar"

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Druga savezna liga 1967./68.

Vanjske poveznice

Izvori

 Dubravko Cota: "Plamen" - GOŠK : 1919 - 1979., Dubrovnik, 1979., UDK: 796.332(497.5 Dubrovnik)(091) * 061.237(497.5 Dubrovnik):796.332](067.5), str. 85-86
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1967. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1968. godina

1967-68 1b Hercegovina
 1b Hercegovina
1967-68

Hercegovačka nogometna zona 1967./68.


A župa (or zhupa, županija) is a historical type of administrative division in Southeast Europe and Central Europe, that originated in medieval South Slavic culture, commonly translated as "parish", later synonymous "kotar", commonly translated as "county". It was mentioned for the first time in the eighth century. It was initially used by the South and West Slavs, denoting various territorial units of which the leader was the župan. In modern Serbo Croatian and Slovenian, the term župa also means an ecclesiastical parish, while term županija is used in Bosnia and Croatia (in Bosnia also kanton as synonymous) for lower state organizational units.

Etymology
The word župa or  (Slovak and Czech: župa; Polish: żupa; Serbo-Croatian and Bulgarian: жупа; adopted into  and rendered in Greek as ζουπανία (, "land ruled by a župan")), is derived from Slavic. Its medieval Latin equivalent was . It is mostly translated into "county" or "district". According to Kmietowicz, it seems that the territorial organization had been created in Polish territories before the Slav Migrations. Some Slavic nations changed its name into "opole", "okolina", "kraj" and "vierw", but it has survived in župan. Some scholars consider the word's older meaning was "open area in the valley". This interpretation is confirmed by the Bulgarian župa (tomb), Polish zupa and Ukrainian župa (salt mine), and Old Slavonic župište (tomb). As such, the Proto-Slavic *župa wouldn't derive from  (with  meaning "bend, distort"), yet from Indo-European  meaning "cavity, pit", which derives from Nostratic *gopa meaning "hollow, empty". However, Albert Bruckner suggested the opposite evolution; župa as a back formation from title župan (for the etymology see corresponding article), which is a borrowing from Iranian languages (*fsu-pāna, "shepherd").

Usage
The division had a widespread distribution and did not always had a concrete institutional definition. The term župa was at first the territorial and administrative unit of a tribe but was later only an administrative unit without tribal features. The South Slavs that settled in Roman lands to a certain degree adopted Roman state organization, but retained their own tribal organization. Slavic tribes were divided into fraternities, each including a certain number of families. The territory inhabited by a tribe was a župa, and its leader was the župan.

The zhupa (plural zhupi) was an administrative unit in the First Bulgarian Empire, a subdivision of a larger unit called comitatus.  In these countries, the equivalent of "county" is "judet" (from Latin judicium). The Croats and the Slovaks used the terms županija and župa for the counties in the Kingdom of Croatia and Kingdom of Hungary. German language translation of the word for those counties was komitat (from Latin comitatus, "countship") during the Middle Ages, but later it was gespanschaft (picking up the span root that previously came from župan).

Bosnia

Territorial-political organization in medieval Bosnia was intricate, and composed on several levels. In this scheme in the territorial-political organizational order of the medieval Bosnian state, župa was basic unit of the state organization, with feudal estate at the bottom, followed by village municipality, both below župa, and zemlja above it, with the state monarch at the top. During the 15th century, disappearance of the old organization based on župas is observed. It is obvious that at some point the Bosnian largest landowning barons no longer needed them in its old organizational capacity.

Croatia

The Croatian word župa signifies both a secular unit (county) and a religious unit (parish), ruled over by a "župan" (count) and "župnik" (parish priest).

Croatian medieval state was divided into eleven ζουπανίας (zoupanias; župas), and the ban ruled over additional three župas Krbava, Lika, and Gacka).

Today the term županija is the name for the Croatian regional government, the counties of Croatia. Mayors of counties hold the title of župan (pl. župani), which is usually translated as "county prefect". In the 19th century, the counties of the Kingdom of Croatia-Slavonia were called županija. The Croats preserved the term župa until the modern times as the name for local clerical units, parishes of the Catholic Church and of the Protestant churches. The parish priest is called župnik.

Hungary

In c. 1074, the župa is mentioned in Hungary as -spán, also as határispánságok (march, frontier county). The derivative titles were ispán, nominated by the king for not defined time, and gradually replaced by főispán in the 18-19th century; megyésispán, also nominated by the king but could be expelled anytime; alispán was the leader of the jurisdiction in the county if the 'megyésispán' was not available; várispán was more linked to the "vár" (fortress) in Hungary in the times of Árpád.

Serbia

The Serbs in the Early Middle Ages were organized into župe, a confederation of village communities (roughly the equivalent of a county), headed by a local župan (a magistrate or governor). Thus the title of Grand Župan in Raška in 11th-12th century meant "supreme župan" of župans who ruled over župas.

Dušan's Code (1349) named the administrative hierarchy as following: "land(s), city(ies), župa(s) and krajište(s)", the župa(s) and krajište(s) were one and the same, with the župa on the border were called krajište (frontier). The župa consisted of villages, and their status, rights and obligations were regulated in the constitution. The ruling nobility possessed hereditary allodial estates, which were worked by dependent sebri, the equivalent of Greek paroikoi; peasants owing labour services, formally bound by decree.

Though the territorial unit today is unused, there are a number of traditional župe in Kosovo, around Prizren: Sredačka Župa, Sirinićka Župa, Gora, Opolje and Prizrenski Podgor. The Serbian language maintains the word in toponyms, the best known being that of the Župa Aleksandrovačka.

Slovakia
The term župa was popularized in Slovak professional literature in the 19th century as a synonym to contemporary Slovak term stolica (county). After the collapse of the Austro-Hungarian Monarchy, it was used as the official name of administrative units of Slovakia within Czechoslovakia in 1919 – 1928 and then again in the Slovak Republic during WWII in 1940–1945. Nowadays, the term is used semi-officially as a short alternative name for the self-governing regions of Slovakia. The president of the self-governing region is semi-officially called župan.

Slovenia

In Slovenia, the mayor of a municipality has the title župan.
The name also survived in the clerical context, as parishes are called župnija (dual: župniji, plural: župnije). Colloquial parishes are also called "fara" (dual: fari, plural: fare).
A parish priest is called župnik (dual: župnika, plural: župniki) or sometimes duhovnik, but duhovnik is an inclusive catch-all term for practically all clerical roles in society.

During World War II, when Slovenia was partitioned between Italy, Hungary, and Germany on 17 April 1941, in the Italian portion, named province of Ljubljana, the new administration was led by an Italian High Commissioner, but there also were Presidents of the Council of Zhupans of Ljubljana: Marko Natlačen (1941), Leon Rupnik (1942-1943).

See also
 Grand Župan, a Serbian medieval title (equivalent to Grand Prince)
 Gespan
 Ban
 Gau
 Shire

Citations

Sources

Former types of subdivisions of Bosnia and Herzegovina
Former types of subdivisions of Serbia
Slavic culture
Slavic history
Subdivisions of Croatia
Administrative divisions of Serbia
Subdivisions of Slovakia
Subdivisions of Slovenia
Types of administrative division

Župa


Fruit er debutalbummet fra det danske rockband The Asteroids Galaxy Tour. Det blev udgivet den 21. september 2009. Musikmagasinet GAFFA gav albummet fire ud af seks stjerner mens AllMusic gav 3,5 ud af fem stjerner.

Spor
 "Lady Jesus" - 3:44
 "The Sun Ain't Shining No More" - 3:37
 "Push The Envelope" - 4:02
 "Satellite" - 3:37
 "Crazy" - 3:55
 "The Golden Age" - 3:50
 "Around The Bend" - 3:47
 "Sunshine Coolin'" - 3:07
 "Hero" - 4:11
 "Bad Fever" - 4:30
 "Inner City Blues" (bonustrack) - 5:53

Referencer

Eksterne henvisninger
Fruit  på Discogs

The Asteroids Galaxy Tour-album
Debutalbum fra 2009
Debutalbum fra Danmark

Fruit


Biserica de lemn din fostul sat Roșia Jiu, în prezent încorporat orașului Rovinari, județul Gorj, a fost construită în anul 1800. Are hramul "Sfântul Ioan Botezătorul". Biserica se află pe lista monumentelor istorice sub codul LMI: .

Istoric și trăsături
Biserica "Sfântul Ioan Botezătorul" este biserica fostului sat Roșia Jiu intrat în perimetrul orașului odată cu urbanizarea și este în prezent înconjurată de blocuri. Momentul ridicării bisericii este cuprins într-o pisanie veche, astăzi dispărută, dar al cărei text s-a păstrat: "Această sfântă biserică s-a făcut de răposatul vistier Ioan Roșianu cu toată cheltuiala sa, anul 1800. Și s-a prenoit de fiul său Constantin Roșianu vistier la anul 1840 iulie 30". Biserica a fost renovată în anul 1936 de prim-ministrul de atunci, Gheorghe Tătărescu, originar din partea locului. A mai fost reparată în anul 1985, când i s-a făcut un soclu de ciment și a fost schimbat acoperișul de șindrilă.

Planimetria: navă de dimensiuni mici, de formă dreptunghiulară, altar decroșat, poligonal, cu cinci laturi. Acoperiș de șindrilă, fără clopotniță. Acoperirea interiorului e formată din o boltă unică, în leagăn, peste navă și o boltă semicilindrică, intersectată de fâșii curbe, peste altar.

Din pictura bisericii cele mai elemente sunt ușile împărătești, Buna Vestire, cu decor arhitectural, dar și icoanele vechiului registru împărătesc: Arhanghelul Mihail, călcând omul păcătos; "Maria cu pruncul" și arhanghelii în spatele tronului; "Deisis", cu Maria și Ioan în spatele tronului; Ioan Botezătorul cu arhanghelul Mihail. Icoanele au fost pictate de Gheorghe zugravul din Costești (în prezent sat al comunei Aninoasa).

Din pictura altarului s-au mai păstrat doar niște chipuri de sfinți părinți; ea a fost realizată, probabil, în timpul renovării de la 1840, ca și pictura tâmplei. Un alt martor al picturii din 1840 îl reprezintă icoana "Deisis", ajunsă de la Roșia Jiu în colecția arhiepiscopiei Craiovei, posibil realizată de Tănase zugravul.

Bibliografie
Studii regionale

Vezi și
 Rovinari, Gorj

Note

Legături externe
 CIMEC  Fișă de monument
Monumente istorice din România Fișă de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Rovinari
Monumente istorice din județul Gorj
Biserici din secolul al XIX-lea din România
Biserici cu hramul Sfântul Ioan Botezătorul

Biserica de lemn din Rovinari


La Conferencia General de la Unescoen su Resolución 31C/20 decide proclamar el día 10 de noviembre Día Mundial de la Ciencia para la Paz y el Desarrollo en 2001.

Día Mundial de la Ciencia para la Paz y el Desarrollo 2022

El 2 de noviembre de 2001 la Conferencia General de la Unesco en la Resolución 31C/20 decide proclamar el día 10 de noviembre Día Mundial de la Ciencia para la Paz y el Desarrollo.

Celebraciones anteriores (en inglés)

Véase también

 Día Internacional de la Mujer y la Niña en la Ciencia (11 de febrero)
 Día Internacional del Deporte para el Desarrollo y la Paz (6 de abril)
 Día Internacional de los Vuelos Espaciales Tripulados (12 de abril)
 Año Internacional de la Economía Creativa para el Desarrollo Sostenible (2021)
 Año Internacional de la Luz y las Tecnologías Basadas en la Luz (2015)
 Año Internacional de la Química (2011)
 Año Internacional de la Astronomía (2009)

Referencias

Enlaces externos

 Sitio Oficial del Día Mundial de la Ciencia para la Paz y el Desarrollo

Ciencia
Fiestas de noviembre
Ciencia
Introducciones de 2001


, sau  este un templu budist în orașul Ikoma în prefectura Nara.

Istoric

Din antichitate muntele Ikoma a servit pentru locuitorii regiunii drept obiect de închinare. Se spune că în 655 ascetul japonez  a deschis aici un loc de instruire pentru discipolii săi. Mai târziu, mai mulți călugări budiști, inclusiv Kukai, a primit instruire pe Muntele Ikoma.

Anul de fondare a templului Hōzan-ji este considerat anul 1678, când câlugărul   a redeschis locul de instruire și a instalat o statuie a zeului  (versiunea budistă japoneză a zeului Ganesha din hinduism).

În perioada Edo, Hōzan-ji a fost unul dintre cele mai vizitate temple budiste din această regiune.

Legături externe

Prefectura Nara
Temple budiste

Hōzan-ji


LSB eller lsb har flere betydninger:
 Linux Standard Base, en standardisering af Linux-distributinoer
 Lower sideband, en type af enkelt-sidebåndsmodulation (ESB)
 Least significant byte, den byte i en binært lagret flerbytesstørrelse lager der er mest betydende
 Least significant bit, den bit i en binært lagret flerbitsstørrelse der er mest betydende
 Lån & Spar Bank, en dansk bank med hovedsæde i København

LSB


BSON es un formato de intercambio de datos usado principalmente para su almacenamiento y transferencia en la base de datos MongoDB. Es una representación binaria de estructuras de datos y mapas. El nombre BSON está basado en el término JSON y significa Binary JSON (JSON Binario).

Tipos de datos y sintaxis
Un objeto BSON consiste en una lista ordenada de elementos. Cada elemento consta de un campo nombre, un tipo y un valor. Los nombres son de tipo String y los tipos pueden ser:
Cadena de caracteres (String)
Enteros de 32 o 64 bits
Tipo de dato real de 64 bits IEEE 754
Fecha (número entero de milisegundos en Tiempo Unix)
Array de bytes (datos binarios)
booleano
Nulo (null)
Objeto BSON
Array BSON
Expresiones Regulares
Código JavaScript

Los tipos BSON son los mismos tipos de JSON además de añadir Date y Array de bytes.

Eficiencia
Comparado a JSON, BSON está diseñado para tener un almacenamiento y velocidad más eficiente. Los elementos largos contienen el campo "tamaño" para facilitar su escaneo, lo que provoca que en algunos casos BSON use más espacio en memoria que JSON.

Enlaces relacionados
JSON
ASN.1

JSON

BSON


Esseniler (İbranice: אִסִּיִים, İsiyim; Yunanca: Ἐσσηνοί Essenoi, Ἐσσαῖοι Essaioi ya da Ὀσσαῖοι Ossaioi), MÖ 2. asırdan MS 1. asra kadar olan dönemde gelişmiş olan ve Yahudiliğin İkinci Tapınak Dönemi'ne denk gelen bir mezheptir. Bazı uzmanlar bu mezhebin Sadok rahiplerinden geldiğini savunmaktadır. Essenilerin sayıları Ferisilerden ve Saddukilerden azdı. Esseniler diğer mezhep mensuplarının yaşadığı kentlerde yaşıyor olmakla birlikte münzevi bir topluluktu. Bazı gruplar kendilerini riyazete, gönüllü fakirliğe, günlük gusle adamıştı. Bu gruplara toplu hâlde, uzmanlar tarafından "Esseniler" denmektedir. Josephus, eserlerinde Essenilerin kalabalık sayılarda  gruplardan oluştuklarını ve Roma'nın Yahudiye eyaletinde binlercesinin ikamet ettiğini dile getirmektedir.

Ölü Deniz Yazmaları denilen el yazması topluluğunun bulunması ile birlikte Essenilerin daha çok tanınan bir gruba dönüşmeleri gerçekleşti. Bu yazmaların içinde MÖ 300 kadar eskiden 1946'ya kadar dokunulmadan kalmış Tanah kısımları korunmuş halde bulunmuştur. Bazı uzmanlar Essenilerin, Ölü Deniz Yazmalarını kaleme aldığını savunmaktadırlar. Rachel Elior ise Essenilerin varlığından kuşku duyduğunu dile getirmektedir.

Esseniler hakkındaki en eski kayıt Yaşlı Plinius (ö. yakl. MS 79) tarafından, Doğa Tarihi kitabında yazılıdır.  Plinius, Essenilerin evlenmediğini, para kullanmadıklarını ve binlerce kuşaktır var olduklarını yazmaktadır. Filon'un aksine Esseniler için İsrail yurdundan başka coğrafi bir mekanı anmayan Yaşlı Plinius, Essenilerin mekanı olarak, tam da Ölü Deniz Yazmaları'nın bulunduğu Kumran yakınında yer alan Eyn Gedi'yi yazmaktadır.

Plinius'tan birkaç sene sonra Josephus, Yahudilerin Savaşı'nda Essenilerden bahsetmektedir (yakl. MS 75). Yahudi Kadim Tarihi eserinde daha kısa bir özetle Essenilerden bahseder (yakl. MS 97). Josephus, Essenilerin dönemin İsrailoğullarının tabi olduğu üç mezhepten birisi olduğunu dile getirmektedir (diğer ikisi Ferisiler ve Saddukilerdir). Josephus, dindarlık, ruhbanlık, kişisel mülk ve para sahibi olmama, cemaat halinde yaşama inancı ve Şabat gününün kurallarına sıkı sıkıya uyma özellklerini saymaktadır. Ayrıca belirttiğine göre, Esseniler her sabah bir çeşit gusûl alırlar, yemeklerini birlikte yemeden önce dua ederler, kendilerini hayır faaliyetlerine adamışlardır, öfke göstermeleri yasaktır, bilginlerin eserlerini çalışırlar, sır tutarlar ve yazılarında adları geçen meleklerin isimlerini anma konusunda dikkatlidirler.

Kökenbilim
Esseni kelimesinin kökeni bilinmemektedir. Josephus, Essenilerden bahsettiği iki başlıca anlatısında, Esseniler (Essenoi) kelimesini kullanmıştır. Bununla birlikte bazı el yazmalarında şu kısımlarda Essaion kelimesini Essenoi yerine kullanıldığı görülmektedir: "Essenilere yücelikle muamele etti", "Menahem adında bir Esseni", "bütün Essenileri şerefle anmaya devam etti", "Esseniler". Bazı cümlelerinde Josephus, Essaios kelimesini kullanmaktadır. Genel kabûl bu kelime ile kastedilenin de Esseni olduğudur (Örn; "Essaios milletinden Yehuda", "Essaios milletinden Simon", "Essaios Yohanan", "bizim Essaioi olarak andığımız topluluk", "Essaios milletinden Simon adında bir adam"). Josephus, Essenileri, kendi devrinin üç önemli Yahudi mezhebinden birisi olarak zikretmektedir.

Filon, Essaioi kelimesini kullanmaktadır. Bununla birlikte Filon bu kelimenin, dindarlık anlamına gelen bir kelimenin Yunanca -tam da doğru olmayan- uyarlaması olduğunu açıklamaktadır. Plinius'un Latince uyarlaması Essenidir. Gabriele Boccaccini, Esseni kelimesinin etimolojisinin bulunamadığını, ismin tek bir grup yerine -Kumran'daki yazıları yazan cemaatin de dahil olduğu- birkaç gruptan oluşan bir topluluğu anlatmak için kullanıldığı fikrini önermektedir.

Ölü Deniz Yazmaları keşfedilmeden önceki dönemdeki bir önermede, Esseni isminin, topluluğun kendisini anlatmak için kullandığı bir tabir olarak,  'osey haTorah tabirinden uyarlanmış olabileceği önerilmekteydi. Bu tabir, "Tevrat'ı uygulayanlar" anlamına gelmektedir. Her ne kadar onlarca etimoloji önermesinde bulunulmuşsa da Kumran yazmaları bulunmadan önce önerilip de yazmaların içeriğindeki -grubun kendisini anlatmak için seçtiği- adlandırmalarla uyum içinde olan tek etimoloji önermesi budur. Bu yüzden, konunun uzmanları arasında kabûl görmeye başlamıştır. "Tevrat'ı uygulayanlar" anlamına gelen tabir, Ossaioi kelimesinin kökeni olarak kabul edilmektedir. Esseni ve Essaioi kelimelerinin Ossaioi kelimesinin varyasyonları olduğu fikri, VanderKam, Goranson ve diğerleri tarafından göz önüne alınmaktadır. Orta İbranice'de İsiyim kelimesinin yerinde Hassidim (dindar olanlar) kullanılmaktadır (Örn. Sefer Yosippon). Her ne kadar bu İbranice isim Esseni isminin kökeni olmasa da, Doğu Aramice metinlerde "dindar olanlar" anlamına gelen Hesi'im kelimesi, Esseni kelimesinin kökeni olarak önerilmektedir.

Yaşadıkları yerler
Josephus'a göre, Esseniler belirli bir kentte değil her kentte büyük sayılarda topluluk hâlindeydiler. Filon, Filistin ve Suriye'de dört bin civarında Esseninin yaşadığını yazmaktadır. Filon'un anlatımıyla "Yahudiye'nin birçok kentinde ve köyünde büyük gruplar halinde mevcut"tular. Plinius, onların Eyn Gedi kentinin yukarısında Ölü Deniz'in kıyısından içerilerde yaşadıklarını yazmaktadır. Bazı günümüz uzmanları ve arkeologları Essenilerin, Yehuda Çölü'ndeki Kumran yaylasında Ölü Deniz kıyısında ikamet ettiklerini ve Plinius'un yazılarına işaret ederek, Ölü Deniz Yazmalarını Essenilerin kaleme aldığını savunmaktadır. Bu teori her ne kadar ispatlanmamış olsa da konunun uzmanlarınca muhtemel görülmektedir ve avam nazarında da Esseniler hakkındaki genel kabul hâlindedir.

Toplumsal yaşamları ve inançları
Josephus ve Filon'un Esseniler hakkında anlattıklarına bakıldığında, Essenilerin cemaat tarzı bir yaşam biçimini sürdürdükleri görülmektedir ve bu özellikleri Hristiyan ruhbanlığı ile eşleştirilmektedir. Birçok Esseni grubu ruhbandır. Bununla birlikte Josephus, bir Esseni grubunun üç yıl nişanlılıktan sonra evlenme geleneği olduğunu yazmaktadır. Josephus'a göre, Essenilerin malların ortaklığı, topluluğun problemleriyle ilgilenecek bir lider seçme, lidere itaat etme prensipleri vardı. Essenilerde yemin etme ve hayvanları kurban etme yasaktı. Öfkelerini kontrol altında tutarlardı, huzur yayan insanlardı. Sadece hırsızlara karşı tedbir olması açısından silah taşırlardı. Esseniler köle sahibi olmazdı ve birbirlerine hizmet ederlerdi. Ortak mal ve cemaat halinde bulunma anlayışından dolayı, ticaretle de uğraşmazlardı. Josephus ve Filon, Essenilerin yaşam tarzları, gelenekleri ve yemek adetleri ile ilgili ayrıntılı bilgiler sunmaktadır.

Üç yıllık bir deneme süresinden sonra, topluluğa yeni katılan üyeler, yemin ederek topluluktaki yerlerini alırlar. Yeminin kapsamında, Tanrı'ya karşı adanmış dindarlık, insanlığa karşı dürüstlük, temiz bir yaşam tarzı sürdürmek, suç işlemekten ve ahlâksızca fiillerden kaçınmak, topluluğun kurallarını değiştirmeden başkalarına aktarmak, Essenilerin kitaplarını ve meleklerin isimlerini korumak vardır. İnançları arasında, rûhun ölümsüzlüğü ve insanların bedenleri öldükten sonra ruhlarının hayatının devam ettiği inancı vardır. Amelleri içinde, devamlı bir âdet olarak suyla arınmak vardır. Temiz suyu elde etmelerinin bir yolu, yağmur sularını toplamak ve depolamaktır.

Essenilerin mevcut olduğu devirde Yahudiye bölgesinde suyla arınma yaygın bir âdetti ve Essenilere mahsus değildi. Suyla arınmak için yapılmış hamamlar, birçok sinagogun yakınında bulunmuştur. Temizlik ve saflık Esseniler için o kadar önemliydi ki Şabat günü tuvalet yapmamaya özen gösterirlerdi.

Joseph Lightfoot, - MS 4. yüzyılda yazan- Kilise Babası Epifanius'un Esseniler ile Ossaioi arasında bir ayrım yaptığına işaret etmektedir: "Onun (Ossaya peygamberi Elksay'ın) devrinden önceden var olanlar ve onunla birlikte ortaya çıkanlar, Nasraniler ve Ossayanlar." Epifanius, Panarion'da şöyle yazmaktadır:

"Nasraniler -Yahudilerle aynı etnik kökendendirler- Gilyadlı, Başanlı ve Ürdünlüdürler. Musa'ya inanırlar ve ona dînî hukuk verildiğini kabûl ederler. Ancak o dînî hukuk bu bizim bildiğimiz değildir, başka bir dînî hukuktur. Musevilerin bütün amellerini îfâ eden İsrailoğullarıdır, ancak kurban kesmezler ve et yemezler. Et yemeyi veya kurban etmeyi dînî hukuka aykırı bulmaktadırlar. Bizim dînî hukuk dediğimiz bu kitapları (Tanah'ı) uydurma olarak kabul ederler, bizim dînî hukuk kurallarımızın hiçbirinin gerçekten atalar tarafından düzenlenmediğini savunurlar. Bu, Nasranilerle diğerleri arasındaki farktır."

"Bu Nasraniler mezhebinden başka bir de onlarla yakın ilişki içindeki Ossayanlar vardır. Bunlar da onlar gibi İsrailoğullarıdır. Nebatiye, Iturya, Moab, Ariel ve Kutsal Kitap'ta Tuz Denizi diye bahsedilen yerden ötedeki memleketlerde ikamet etmektedirler. Bunlar her ne kadar bu yedi mezhebin diğer altısından farklılık gösterseler de ayrılığa sebep olan esas özellikleri, Nasraniler gibi, Musa'nın -bizim kabul ettiğimiz- kitaplarını yasaklamalarıdır."

Esseniler ve Ölü Deniz Yazmaları
Essenilerin, Kumran'daki toplumla aynı olması durumunda, Essenilerin kendileri için kullandıkları ad "Yehad" (topluluk, cemaat) olmaktadır. Bu isim, kendilerini, -Tanrı ile yapılan- antlaşmaya vefasızlık göstermekle suçladıkları ve "Antlaşmayı Bozanlar" olarak adlandırdıkları Yahudilerden ayırmak için seçilmiştir.

Josephus ve Filon, Essenileri ayrıntılı olarak anlatmaktadır. Birçok uzman, Ölü Deniz Yazmalarının müessiri olan Kumran'daki topluluğun, Essenilerin sadece bir kolu olduğunu kabul etmektedir. Buna karşı çıkanlardan birisi olan Norman Golb, Kumran'da bulunan belgeler için -École Biblique et Archéologique de Jérusalem'den Roland de Vaux tarafından- yapılan ilk incelemenin bilimsellik noktasında noksanlık içerdiği ve yapılan hataların akademi dünyasında yer ettiğini savunmaktadır. Golb'a göre, belgeler oldukça fazladır ve değişik yazı stillerinde kaleme alınmışlardır. Kumran'daki harabe bir kaleyi andırmaktadır ve -MS 1. yüzyılda dahil olmak üzere- uzun zaman boyunca kullanılmış olan bir askeri üs olmalıdır. Bu yüzden Kumran, Esseniler tarafından yerleşilmiş bir mekan olamaz. Ayrıca Plinius'un "Essenilerin hiç kadınlarının olmadığı, kendilerini bütün zevklerden uzak tuttukları ve onların milleti içinde kimsenin doğarak dünyaya gelmediği -her üyenin katılma yoluyla geldiği-" sözleriyla uyumlu olmayan bir keşifte, 1870 yılında Kumran harabelerinin 50 metre doğusunda arkeolojik kazılarda bulunan büyük bir mezarlıkta içinde kadınların ve çocukların da olduğu 1200 mezar keşfedilmiştir. Golb, Vaux'nun ham değerlendirmelerde bulunduğunu ve akademik dünyada bu değerlendirmelerin kabul gördüğünü savunmaktadır. Golb'a göre, Kumran'daki belgeler büyük ihtimalle Romalıların vereceği bir zarardan korumak için Kudüs'teki çeşitli kütüphanelerden ilgili mağaralara taşındılar. Diğer bazı uzmanlar, Golb'un görüşlerini kabul etmemektedirler ve Josephus'un anlattığı, evliliğe izin veren bir Esseni grubunun varlığını hatırlatmaktadırlar.

Filon, mensubu olduğu Terapevte topluluğunu, daha çok tefekküre ağırlık veren bir Esseni kolu olarak gördüğünü ve Essenilerin kendilerine nazaran daha aktif bir hayat tarzı sürdürdüklerini dile getirmektedir.

Bir teoriye göre, Essenilerin kurucusu, Doğruluk Öğretmeni denilen bir Musevi yüksek rahibiydi. Bu şahsın makamı, "yalanlar adamı" ya da "sahte yüksek rahip" denilen bir başkası tarafından gaspedildi. Bu teorinin üzerinde çalışan başkaları, Doğruluk Öğretmeni'nin, sadece Kumran'daki Essenilerin kurucusu değil aynı zamanda bilinenden 150 sene önce yaşamış hakiki İsa (Essa) olduğunu savunmaktadırlar. Fred Gladstone Bratton, bu konuyla ilgili olarak şunları yazmaktadır:

"Ölü Deniz Yazmalarındaki Doğruluk öğretmeni, İsa'nın bilinen ilk örneği olabilir. Zîra, her ikisi de Yeni Antlaşma'dan bahsetmekte, benzer bir müjdeyi yaymakta, her ikisi de Kurtarıcı ya da Kefaret Edici olarak görülmektedir. Ayrıca her ikisi de kendilerine tepki gösteren gruplar tarafından infaz edilmiştir... İsa'nın bir Esseni olup olmadığını kesin olarak bilemiyoruz, fakat bazı uzmanlar en azından İsa'nın onlardan etkilendiğini öne sürmektedirler."

Lawrence Schiffman, Kumran'daki topluluğun Sadduki olması gerektiğini, zira topluluğun metinlerinde kendileri hakkındaki tanımlarının onları Sadduki yaptığını, Esseni olmadıklarını öne sürmektedir.

Güneybatı Hindistan'da ikamet eden Aziz Tomas Hristiyanlarının Essenilerle geçmişte teması olduğu tahmin edilmektedir. En mühim Tamil destanlarından birisi olan Manimekalai'de "İssani" adında bir topluluğun bahsi geçmektedir.

Esseniler ve Kabala
Bir Yahudi rivayetine göre, Menahem adındaki Esseni, vâkıf olduğu tasavvufî bilgilerden bir kısmını Talmud'da adı zikredilen Yahudi mutasavvıfı Nehunya ben HaKana'ya öğretmiştir. Kabala geleneğinde Sefer HaBahir, Sefer HaKana, Sefer HaPelia ve Sefer HaTemuna kitapları Nehunya ben HaKana'ya izafe edilmektedir. Essenilerin âdetlerinden olan mikvede yıkanma geleneği, günümüzde Hasidî Yahudilikte mevcuttur. Ancak, Esseniler ve Kabala geleneği arasındaki ilişki geniş kabul görmemektedir.

Ayrıca bakınız

Boetusiler
Ebiyoniler
Ein Gedi
Gül-haçlılar
Helenistik Yahudilik
Ölü Deniz Yazmaları
Ktiste
Kumran
Terapevte
Vejeteryanlık ve din
Yahudi eskatolojisi
Yahudi vejeteryanlığı

Kaynakça

Helenistik dönem
Ezoterik düşünce okulları
Yahudilik mezhepleri

Esseniler


حسين فخري باشا جنكات (1843ـ 1920) وزير ورئيس وزراء مصري سابق من أصل شركسي، تولى رئاسة الوزارة لمدة ثلاثة أيام (من 15 يناير 1893 - إلى 18 يناير 1893).

مولده
وُلد حسين فخري جنكات في القاهرة عام 1843، ووالده الفريق جعفر صادق باشا الشركسي من عائلة جنكات والذي تولّى منصب حكمدار السودان عام 1865.

عين معاوناً للمحافظة عام 1863، ثم نقل إلى نظارة الخارجية.

في عام 1867 انتدبته الحكومة المصرية لتأدية مهمة في باريس، وأثناء ذلك أرسل له والده يطلب منه البقاء لدراسة العلوم القانونية، وتمكن والده من إلحاقه بسلك الإرسالية المصرية.

حياته السياسية
عقب إتمام علومه عاد إلي مصر عام 1874 في عهد الخديوي إسماعيل وعين في نظارة (وزارة) الحقانية، ثم ترقى نائباً عمومياً في محكمة مصر الابتدائية المختلطة.

عُيّن ناظراً (وزيراً) للحقانية في وزارة رياض باشا الأولى عام 1879،

ترأس لجنة لوضع قانون للنظارة وفقاً للنسق الأوروبي، تضمن المحاكم الأهلية، وقانون الانتخاب، وتنظيم المحاكم الشرعية، ونظم للأخيرة لائحة مخصوصة، وقد توقفت هذه اللجنة عن عملها نظراً لقيام الثورة العرابية.

تولى رئاسة مجلس إدارة بنك مينا البصل بالإسكندرية في نوفمبر 1881.

عُيّن مرة أخرى ناظراً للحقانية في نظارة محمد شريف باشا الرابعة عام 1882، فأعاد إحياء مشروع اللجنة السابقة لوضع القوانين، وقد أنجز القوانين السابقة، وفتحت المحاكم بالوجه القبلي.

أوفدته الدولة إلى باريس لحضور مؤتمر حياد قناة السويس.

عُيّن مرة أخرى ناظراً للحقانية في نظارة مصطفى رياض باشا الثانية عام 1888، واحتدم الصدام بينه وبين المستر سموت القاضي الإنجليزي الذي عين لإعادة النظر في النظام القضائي المصري عام 1890، فقد قدم حسين فخري تقريراً مضاداً لآرائه.

تولى منصب ناظر الحقانية مرة أخرى في وزارة مصطفى فهمي باشا الأولى عام 1891، فرئيساً للنظارة وناظراً للداخلية في وزارته عام 1893، ولم يمكث سوى ثلاثة أيام نظراً لمعارضة بريطانيا، وموقفه السابق من المشروع البريطاني لإصلاح القضاء المعروف بمشروع سكوت.

عاد مرة أخرى وزيراً للأشغال والمعارف العمومية في نظارة نوبار الثالثة عام 1894.

جمع بين وزارتي الأشغال والمعارف العمومية مرة أخرى في عهد نظارة مصطفى فهمي الثالثة عام 1895. وهي أطول مدة يتولاها وزير، فقد بقى في منصبه 14 عاماً (1894 - 1908).

كان عضواً في المجمع العلمي المصري، والجمعية الجغرافية، ولجنة العاديات المصرية، ولجنة حفظ الآثار العربية.

رئاسته الوزارة

حكومته

إنجازاته

من انجازاته في نظارة المعارف العمومية
 أول من أدخل تعليم الدين والسلوك في منهج التعليم الابتدائي عام 1897.
 قرر إعانة للكتاتيب الأهلية لتشجيعها على النهوض بمستواها، وتشجيعاً لتعليم البنات ضاعفت النظارة الإعانة عن كل تلميذة بما يساوي تلميذين.
 أّلف لجنة لفحص مباني المدارس بسبب كثرة الانهيارات، واهتم بإنشاء المباني المدرسية التي مازالت قائمة لليوم مثل: المدرسة السعيدية، المدرسة السنية، المعلمين الناصرية بالمنيرة (دار العلوم).
 أنشأ قسماً للمعلمات في المدرسة السنية، وفي عام 1903 أنشئت مدرسة لمعلمات الكتاتيب، وأنشئت أول مدرسة للمعلمين الأولية عام 1904.

من انجازاته في نظارة الأشغال
 أتمت الحكومة بناء الدار الكبرى للمحاكم الأهلية، ودار الكتب، ودار العاديات المصرية.
 إقامة كباري جزيرة الروضة.
 الشروع في بناء خزان أسوان، وسد أسيوط، والانتهاء من بناء قناطر زفتى، وبناء قناطر إسنا.
 في عهده أنشئت أربعة أعمال كبرى على النيل منها: ثلاث قناطر، وهدارات غاطسة خلف القناطر الخيرية، وبهذا دخلت مصر مرحلة مهمة في تاريخ الري، مرحلة التخزين السنوي وضبط النهر، وبذلك أمكن تعميم وتطوير نظام الصرف، وتمويل الحياض بالوجه القبلي.

حياته الشخصية
هو والد محمود فخري باشا، سفير مصر بفرنسا وزوج الأميرة فوقية كريمة الملك فؤاد من زوجته الأولى الأميرة شويكار.

وفاته
توفي عام 1920.

المصادر

أشخاص من القاهرة
باشاوات
باشاوات مصر
رؤساء وزراء مصر القرن 19
رؤساء وزراء مصريون
مصريون شراكسة
مصريون من أصل تركي
مواليد 1843
وزراء داخلية مصريون
وزراء ري مصريون
وزراء عدل مصريون
وفيات 1920

حسين فخري باشا


Knattspyrnubandalag Vals og Austra eða KVA var samsteypufélag tveggja gamalgróinna austfirskra félaga: Austra Eskifirði og Vals Reyðarfirði og keppti á Íslandsmóti karla í knattspyrnu á árunum 1994-2000. Það var um skeið sterkasta fótboltalið fjórðungsins og varð árangurinn kveikja að frekari sameiningum, fyrst í Knattspyrnufélag Fjarðabyggðar og síðar Knattspyrnufélag Austfjarða.

Saga
Sumarið 1993 höfnuðu Austri og Valur í næstneðsta og þriðja neðsta sæti Austurlandsriðils 4. deildar. Nágrannar þeirra og erkifjendur í Þrótti Neskaupstað voru á sama tíma tveimur deildum ofar. Í kjölfarið var ákveðið að láta reyna á sameiningu karlaflokka liðanna tveggja, en kvennaflokkarnir höfðu teflt fram sameiginlegu liði þá um sumarið undir heitinu KVA, þótt árangurinn væri ekkert til að hrópa húrra fyrir.

Skjótar framfarir
Hið sameinaða karlalið kom sér í efri hlutann strax á fyrsta tímabili og hafnaði í fjórða sæti í sjö liða Austurlandsriðli. Heimaleikir liðsins fóru fram ýmist á Reyðarfirði eða Eskifirði. Árni Ólason þjálfaði meistaraflokkinn fyrsta árið en Birkir Sveinsson tók við keflinu sumarið 1995. Unglingalandsliðsmaðurinn Stefán Gíslason var í veigamiklu hlutverki hjá KVA sem náði öðru sæti í riðlinum á eftir Hetti en féll úr leik í fjórðungsúrslitum gegn Knattspyrnufélagi Siglufjarðar. Stuðningsmenn fengu viðbótar krydd í tilveruna þegar efstudeildarlið ÍBV kom í heimsókn í 32-liða úrslitum bikarsins. Heimamenn fengu óskabyrjun og komust yfir eftir tæpar fimm mínútur en gestirnir skoruðu síðan sex sinnum.

Allt gekk að óskum hjá Austfjarðaliðunum leiktíðina 1996. Miroslav Nikolic stýrði liði KVA sem vann sinn riðil með miklum yfirburðum og tapaði bara einu stigi, gegn Sindra frá Höfn sem fylgdi liðinu upp um deild. KVA vann úrslitakeppnina með fullu húsi stiga og unnu m.a. Bolvíkinga 8:2 í öðrum undanúrslitaleiknum. Stefán Gíslason lék ekki nema þrjá leiki þar sem hann gekk í raðir stórliðsins Arsenal snemmsumars. Eini "tapleikur" sumarsins var í bikarkeppni KSÍ þar sem KVA vann Leikni Fáskrúðsfirði en reyndist hafa notað ólöglegan leikmann.

Aftur upp um deild
Fjögur lið bitust um toppsætin tvö í þriðju efstu deild sumarið 1997. HK, Selfoss, Víðir Garði og KVA. Víðisliðið dróst aftur úr á lokasprettinum. HK tryggði sér toppsætið og KVA náði öðru sætinu eftir 3:5 sigur á Selfossi í næstsíðustu umferð. Sama sumar féll Þróttur Neskaupstað niður í neðstu deild, svo rækileg valdaskipti höfðu átt sér stað eystra.

Sumarið 1998 varð minnisstætt. KVA var spáð langneðsta sæti af forráðamönnum 1. deildar félaganna. Liðið hafði þó bætt við sig nokkrum leikmönnum, þar á meðal ungum markverði úr Fylki, Róbert Gunnarssyni sem síðar átti eftir að verða kunnari sem handknattleiksmaður. Þrír sigrar KVA í röð undir mitt mót fóru langt með að tryggja sætið í deildinni, einkum þar sem HK og Þór áttu afleitt tímabil. Eftir tíu umferðir voru austfirðingarnir komnir með sautján stig, aðeins þremur minna en Víkingar í öðru sætinu. Liðin mættust á Eskifirði í næstu umferð og voru einhverjir mögulega farnir að gæla við að KVA gæti óvænt skotist upp í efstu deild. Við tók sex leikja hrina þar sem KVA náði ekki nema í tvö stig. Liðið endaði að lokum einu sæti ofar en fallliðin, en þó með sextán stigum meira en Þórsarar. Ótrúleg úrslit litu dagsins ljós í lokaumferðinni þar sem KVA sigraði Þór 11:5.

Í bikarkeppninni 1998 kom KVA ekki síður á óvart með því að slá efstudeildarlið Keflvíkinga út í 32-liða úrslitum, en Leiftursmenn reyndust of stór biti í næstu umferð.

Tankurinn á þrotum
Aftur spáðu sérfræðingarnir KVA falli fyrir sumarið 1999 og þá rættist spáin. KVA skoraði talsvert en fékk á sig langflest mörk allra liða. Þegar komið var fram í seinni umferðina soguðust Austfirðingarnir niður á botninn og enduðu nokkuð á eftir næstu liðum.

Árin tvö í 1. deildinni virtust hafa dregið úr KVA allan mátt. Liðið sá aldrei til sólar 2. deildinni og endaði á botninum með tólf stig eftir að hafa bara nælt í þrjú stig í sex síðustu leikjunum. KVA var komið í neðstu deild á ný og bjó sig undir að hitta þar Þrótt frá Neskaupstað. Þar sem sveitarfélögin þrjú: Reyðarfjörður, Eskifjörður og Neskaupstaður höfðu sameinast nokkru fyrr lá beint við að taka upp umræður um sameiningu á fótboltasviðinu og var nýtt lið, Knattspyrnufélag Fjarðabyggðar sent til leiks sumarið 2001.

Íþróttafélög frá Austurlandi
Íslensk knattspyrnufélög

Knattspyrnufélagið Valur/Austri


Za rovere na marsu pogledajte Mars roverSvemirski rover ili planetohod (rus. планетоход, eng. rover, ponekad planetary rover,  fra.  astromobile) je vozilo za svemirska istraživanja čiji je zadatak kretati se preko čvrste površine planeta, satelita ili nekog drugog nebeskog tijela, te skupljati informacije i uzorke za ispitivanje. Neki roveri su projektirani za prijevoz članova posade; ostali su djelomice ili potpuno autonomni roboti.

Roveri obično stižu na odredište na svemirskim letjelicama poput sletača koji mogu biti samostalni ili odvojivi.

Ovisno o izvedbi i sadržaju znanstvenih instrumenata, sposobni su skupljati regolit, određivati fizikalna i geokemijska svojstva okoliša raznim metodama, te fotografirati i slati informacije natrag u bazu.

Roveri imaju nekoliko prednosti nad stacionarnim sletačima:

 ispituju više površine
 može ih se usmjeriti prema udaljenim odredištima
 za razliku od orbitera, mogu promatrati do u mikroskopsku razinu i izvoditi izravne mjerenja

Nedostatci:

 lakše se kvare zbog mehaničkog stresa pri slijetanju
 ograničeni na malo područje oko mjesta slijetanja

Izvori energije za svemirske rovere
Roveri, ovisno o tijelu po kojem se kreću, koriste jednu vrstu ili kombinacije izvora energije:

 baterije galvanskih članaka (roveri s ljudskom posadom misija Apollo 15, 16 i 17, MASCOT, HIBOU, OWL)
 solarne panele (Lunohod 1, Lunohod 2, Sojourner, Spirit, Opportunity, Yutu 1, Yutu 2)
 radioizotopne termoelektrične generatore (Curiosity)

Napomena: podebljanim slovima označeni su roveri koji još uvijek rade.

Istraživanje Sunčevog sustava

Svemirski rover


Software usually refers to instructions for computer hardware to execute.

Software may also refer to:
IEEE Software, a magazine
Software (novel), part of the Ware Tetralogy, a 1982 cyber-punk novel by Rudy Rucker
Software (album), 1999 album by Grace Slick
Software (band), a German electronic duo active between 1984 and 2000
Software, Etc., a predecessor of the video game retailer GameStop
GNOME Software, a GNOME software package for managing software installation

Software (disambiguation)


Hypolepis, rod papratnjača iz porodice Dennstaedtiaceae, koja čini dio reda osladolike. U bazi podataka na popisu je 69 vrsta i dva hibrida rasprostranjenih po suptropskim i tropskim krajevima širo msvijeta)

Vrste

 Hypolepis acantha Schwartsb.
 Hypolepis alpina (Blume) Hook.
 Hypolepis amaurorachis (Kunze) Hook.
 Hypolepis ambigua (A. Rich.) Brownsey & Chinnock
 Hypolepis aspidioides Christ
 Hypolepis bamleriana Rosenst.
 Hypolepis barringtonii Schwartsb.
 Hypolepis blepharochlaena Mickel & Beitel
 Hypolepis bogotensis H. Karst. ex Mett.
 Hypolepis crassa Maxon
 Hypolepis cubensis Schwartsb.
 Hypolepis dicksonioides (Bory) Hook.
 Hypolepis ditrichomatis R. C. Moran
 Hypolepis ekmanii Maxon
 Hypolepis elegans Carruth.
 Hypolepis feeana Schwartsb.
 Hypolepis fimbriata Maxon ex Proctor
 Hypolepis flexuosa Sodiro
 Hypolepis forzzae Schwartsb.
 Hypolepis galapagensis Schwartsb. & J. Prado
 Hypolepis glabrescens Ching
 Hypolepis glandulosopilosa H. G. Zhou & H. Li
 Hypolepis grandis Lellinger
 Hypolepis guianensis Klotzsch
 Hypolepis hawaiiensis Brownsey
 Hypolepis hostilis (Kunze) C. Presl
 Hypolepis jamaicensis Maxon ex Proctor
 Hypolepis krameri Schwartsb., Boudrie & Cremers
 Hypolepis lellingeri A. Rojas
 Hypolepis malesiana Brownsey
 Hypolepis melanochlaena A. R. Sm.
 Hypolepis microchlaena Mickel & Beitel
 Hypolepis millefolium Hook.
 Hypolepis minima M. Kessler & A. R. Sm.
 Hypolepis miodelii Schwartsb.
 Hypolepis mitis Kunze ex Kuhn
 Hypolepis moraniana A. Rojas
 Hypolepis muelleri Wakef.
 Hypolepis muenchii (Christ) Mickel
 Hypolepis nuda Mett. ex Kuhn
 Hypolepis obtusata (C. Presl) Kuhn
 Hypolepis pallida (Blume) Hook.
 Hypolepis parallelogramma (Kunze) C. Presl
 Hypolepis pedropaloensis Schwartsb. & J. Prado
 Hypolepis periculosa Schwartsb.
 Hypolepis poeppigii (Kunze) R. Rodr.
 Hypolepis polypodioides (Blume) Hook.
 Hypolepis pteroides Mett.
 Hypolepis punctata (Thunb. ex Murray) Mett. ex Kuhn
 Hypolepis repens (L.) C. Presl
 Hypolepis resistens (Kunze) Hook.
 Hypolepis rigescens (Kunze) T. Moore
 Hypolepis rugosula (Labill.) J. Sm.
 Hypolepis scandens M. Kessler & A. R. Sm.
 Hypolepis sparsisora (Schrad.) Kuhn
 Hypolepis stolonifera Fée
 Hypolepis stuebelii Hieron.
 Hypolepis sunduei Schwartsb.
 Hypolepis tenera Ching
 Hypolepis tenerrima Maxon
 Hypolepis tenuifolia (G. Forst.) Bernh.
 Hypolepis thysanochlaena Mickel & Beitel
 Hypolepis trichobacilliformis R. C. Moran
 Hypolepis trichochlaena Mickel & Beitel
 Hypolepis trinationalis Schwartsb.
 Hypolepis urbanii Brause
 Hypolepis viscosa (H. Karst.) Mett.
 Hypolepis woodii Schwartsb.
 Hypolepis zimmerae Schwartsb.
 Hypolepis × glabra H. Karst. ex Schwartsb. & J. Prado
 Hypolepis × paulistana Schwartsb. & J. Prado

Izvori

Denstetijevke

Hypolepis


Taiping-uppreisnin var tímabil borgarastyrjaldar sem stóð í Kína frá 1850 til 1864. Í átökunum barðist stjórn mansjú-kínverska Tjingveldisins við uppreisnarher Hins himneska ríkis hins mikla friðar, sem leitt var af þjóðarbroti kínverskra Hakka sem höfðu snúist til sérstakrar útgáfu af kristinni trú. Leiðtogi uppreisnarhersins, Hong Xiuquan, taldi sjálfan sig vera yngri bróður Jesú Krists og kvaðst hafa fengið guðlega köllun til að leiða ríki hans á jörðu.

Borgarastríðið varði í tæp fjórtán ár og er almennt talið með mannskæðustu styrjöldum allra tíma. Samkvæmt sumum talningum var Taiping-uppreisnin næstmannskæðasta stríð mannkynssögunnar á eftir seinni heimsstyrjöldinni.

Söguágrip

Aðdragandi
Upphafsmaður Taiping-uppreisnarinnar var Hong Xiuquan, Kínverji af Hakka-þjóðerni frá Guangdong-héraði. Á fimmtán ára skeiði hafði Hong margsinnis þreytt embættismannapróf keisarastjórnarinnar í von um traustan starfsferil en hafði fallið í öll skiptin. Frá unga aldri hafði Hong séð sýnir í veikindum sínum og eftir að hann byrjaði að lesa kínverskar þýðingar kristniboða á Biblíunni komst hann að þeirri niðurstöðu að sýnir hans væri vitrun frá Guði. Eftir að hafa fallið á embættismannaprófinu í fjórða og síðasta sinn sökkti Hong sér í lestur kristinna trúboðsrita og fór að túlka "vitranir" sínar sem svo að hann væri sjálfur sonur Guðs og yngri bróðir Jesú Krists.

Biblíuþýðingarnar sem Hong komst í tæri við voru brotakenndar og ónákvæmar og því þróaði hann með sér óvenjulegar hugmyndir um kristna trú. Samkvæmt einni frásögn synjaði kristniboði Hong um skírn þar sem hann þótti hafa "þokukennda hugsun" um trúna. Hong stofnaði því eigin söfnuð, svokallaða Guðsdýrkendur, á grundvelli eigin túlkunar á kristninni. Þeir fyrstu sem gengu til liðs við söfnuðinn voru frændur hans. Söfnuðurinn lagði fæð á kenningar Konfúsíusar, á búddisma og á hefðbundna kínverska siði. Frændurnir gengu frá bæi til bæjar til að breiða út fagnaðarerindið og unnu skemmdarverk á búddahofum og öðrum helgireitum.

Hreyfingin breiddist skjótt út um suðurhluta Kína og um Jangtse-dalinn. Fátækt var útbreidd meðal kínverskra bænda og Hong tókst að höfða til þeirra með trúarhugmyndum sínum, sem blönduðu saman grófu afbrigði kristinnar mótmælendatrúar við heimsendaboðskap gamla testamentisins og eins konar frumstæðan kommúnisma. Hugmyndir hans fólu meðal annars í sér sanngjarna endurskiptingu eigna, réttlæti fyrir hina fátæku og endalok valdastéttar Mansjúa. Þegar fylgismönnum þeirra var farið að nema nokkrum þúsundum hófu Hong og frændur hans að þjálfa þá í hernaði og vígbúast með þýfi sem þeir höfðu haft úr ránsferðum sínum.

Uppgangur Taiping-ríkisins
Þegar keisaraher Tjingveldisins reyndi í fyrsta sinn að bæla niður Guðsdýrkendurna árið 1850 tókst liðsmönnum Hongs nokkuð auðveldlega að hrekja hermennina á brott og trúarhreyfingin tók nú á sig blæ uppreisnarhers. Árið 1850 lýsti Hong yfir stofnun Hins himneska ríkis hins mikla friðar (太平天囯 eða Tàipíng Tiānguó, gjarnan kallað Taiping-ríkið) og tók sjálfum sér titilinn "Hinn himneski konungur". Mörgum kristnum mönnum þótti þó erfitt að kyngja þeirri hugmynd að Hong væri yngri bróðir Jesú og þótti þessi sjálfsupphafning hans jafngilda guðlasti. Herir Hins himneska ríkis fóru yfir Kína og hvöttu smábændur og fátæklinga til að rísa gegn landeignaraðlinum. Fjöldi hermanna keisarastjórnarinnar gekk auk þess til liðs við uppreisnarmennina. Þann 19. mars árið 1953 hertóku Guðsdýrkendurnir Nanjing og gerðu hana að höfuðborg Taiping-ríkisins undir nafninu Tianjing ("Himneska höfuðborgin").

Þrátt fyrir fyrirheit Hongs um endurskiptingu eigna og jafnrétti kynjanna viðhélt hann svipuðu embættismannakerfi og keisarastjórnin hafði haft í Nanjing. Hann setti auk þess verulegar hömlur á samneyti karla og kvenna og Nanjing var í reynd skipti í tvo borgarhluta eftir kynjum á stjórnartíð hans. Um leið kom Hong sér þó upp miklu kvennabúri sem hann sinnti af ákefð. Hong virðist hafa misst áhugann á veraldlegri stjórn ríkis síns og eftirlét hægri hönd sinni, Yang Xiuqing, mestalla stjórn sem nokkurs konar forsætisráðherra. Yang var hins vegar tekinn af lífi árið 1856 eftir að hann gerði tilraun til að tortryggja Hong og útmála sjálfan sig sem hið sanna handbendi Guðs. Svikráð Yangs gerðu Hong enn móðursjúkari og leiddu til þess að hann lét taka fjölda meintra samsærismanna af lífi.

Endalok uppreisnarinnar
Her Hins himneska ríkis gekk vel í hernaði sínum í suðurhluta Kína en fór hins vegar halloka í hernaði sínum gegn yfirráðasvæði keisarans í kringum Beijing. Þar sem Taiping-uppreisnarmönnum tókst aldrei að ná hylli kínversku miðstéttarinnar fór keisarastjórnin smám saman að ná vopnum sínum. Evrópuveldin fóru auk þess að gefa uppreisninni frekari gaum og leist illa á möguleikann á að Taiping-herinn næði völdum vegna þeirra áhrifa sem það myndi hafa á þræla- og ópíumverslun við Kína. Eftir að her Taiping-ríkisins gerði misheppnað áhlaup á hafnarborgina Sjanghæ árið 1860 sendu Bretar og Frakkar herforingja til Kína til þess að þjálfa keisaraher Tjingveldisins. Undir stjórn breska herforingjans Charles George Gordon setti keisarastjórnin á fót "sísigursæla herinn" svokallaða.

Herinn sísigursæli endurheimti á næstu árum smám saman mestallt landsvæðið sem Hið himneska ríki hafði hertekið. Her keisarastjórnarinnar hóf umsátur um síðasta vígi Taiping-ríkisins, höfuðborgina Nanjing, í maí árið 1862. Þrátt fyrir að uppreisnin ætti ósigur vísan neitaði Hong Xiuquan að gefast upp og sagðist viss um að Guð myndi bjarga Taiping-ríkinu. Umsátrið varði í tvö ár og matarskortur fór brátt að hrjá borgina. Hong sjálfur lést úr matareitrun þann 1. júní 1864 eftir að hafa lagt sér illgresi úr hallargarði sínum til munns.

Sonur Hongs, Hong Tianguifu, tók við af föður sínum sem "Himneskur konungur" Taiping-ríkisins en fékk lítið að gert þar sem stríðinu var í reynd tapað. Nanjing féll í hendur keisarahersins þann 19. júlí árið 1864 og þar með var uppreisnin að mestu kveðin í kútinn.

Tilvísanir

Borgarastríð
Saga Kína
Stríð á 19. öld
Uppreisnir

Taiping-uppreisnin


An Aloe pratensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Aloe pratensis in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe pratensis


මාකුර අම්බලම, ශ්‍රී ලංකාවේ කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි අම්බලමකි.

මූලාශ්‍ර

අම්බලම්
කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කය

මාකුර අම්බලම


Mineral de Pozos, oficialmente San Pedro de los Pozos, es una delegación municipal del estado de Guanajuato, México, que pertenece al municipio de San Luis de la Paz, que en el pasado tuvo un gran auge minero pero cuyo declive ocasionó el despoblamiento de la localidad que presentó signos de abandono. El 16 de febrero de 2012 fue declarado Pueblo Mágico como parte del programa federal que reconoce a los pueblos con una gran riqueza, monarquía cultural, gastronómica o artística.

Historia

Época prehispánica y conquista
La zona donde se encuentra Mineral de Pozos no tenía asentamientos de importancia; estaba habitada por tribus nómadas chichimecas, huachichiles, copuces, guaxabanes y pames.

La presencia europea en la zona se da hasta el año de 1576, cuando llegan los primeros jesuitas para evangelizar a la población local. En ese entonces, la zona recibió el nombre de «Palmar de Vega».

En 1590, el virrey don Luis de Velasco y Castilla, envió a Gonzalo de Tapia, misionero de la Compañía de Jesús para someter a la población local. El religioso contaba con conocimiento tanto del idioma como de las costumbres locales. A él se le atribuye la fundación de la Parroquia de San Luis Rey.

Luego de vivir dos años entre ellos, logró convencerlos de que se convirtiesen al catolicismo y se sometiesen a la corona española. De esta manera, la pacificación y el consiguiente dominio español fue consolidado de manera definitiva.

Después de la independencia

Una vez consumada la independencia, el presidente Santa Anna decretó el «Territorio Federal de la Sierra Gorda», la cual era como cabecera la ciudad de San Luis de la Paz. Una vez que se dividió el territorio en 2 distritos, 5 partidos y 10 municipalidades, Mineral de Pozos pasó a ser parte del Distrito y Partido de San Luis la Paz, siendo una de las 9 municipalidades.

Una vez fragmentado este territorio, por sus altos costos de mantenimiento, Mineral de Pozos pasó a ser parte del municipio de San Luis de la Paz de manera permanente.

Llegó a tener hasta 50 000 mineros en su época de auge.  En el año de 1938, un río subterráneo inundó todas las galerías y túneles de las minas y por ello fueron abandonados todos los trabajos de minería, y el pueblo se despobló.

Turismo
Es un importante pueblo del estado de Guanajuato en materia de turismo, ya que es un Pueblo Mágico.

La distancia a la capital del estado, Guanajuato, es de 114.8 km, y a León, Guanajuato, de 183 km.

Galería

Referencias

Enlaces externos

Localidades del municipio de San Luis de la Paz
Pueblos Mágicos de Guanajuato

Mineral de Pozos


جسر البعيجي، جسر كونكريتي، على نهر دجلة، في جنوب شرق مدينة بيجي، شمال محافظة صلاح الدين في العراق، يربط مدينة بيجي بقرية البعيجي، ذكرت جريدة الثورة أن جسر البعيجي العائم أُنجز سنة 1982، وظل جسراً عائماً حتى سنة 2013 حين فُككت أجزاؤه، وبني مكانه جسر كونكريتي، حيث بلغ كلفته خمسة مليارات و768 مليون دينار عراقي.  طول الجسر 55 متراً، وعرضه 15 متراً، تعبر فوقه المركبات والمشاة، وحالته جيدة حتى سنة 2019.

ويعتبر جسر البعيجي الجديد، أحد الجسور المهمة على نهر دجلة، في قضاء بيجي، شمال تكريت، إذ يربط القضاء قرية البعيجي.

مراجع

جسور العراق
قضاء بيجي

جسر البعيجي


Agrilus histrio é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1914.

Referências

histrio

Agrilus histrio


Kuru dönem, ineklere sağlanması gereken bir hazırlık dönemi olup, sağım doğuma 45-60 gün kala durdurulur. Bunu takiben 2-3 hafta iyi kaliteli kaba yemler verilir. Kesif yem verilmez. Ancak doğuma en az 2-3 hafta kala tekrar bir miktar kesif yem verilmeye başlanmalıdır. Gebe ineklere bu dönemde septisemi aşıları, Se ve E vitamini enjeksiyonları ile A,D,Evitamini enjeksiyonları yapılmalıdır. Kuru dönemin ikinci yarısında kesif yeme geçilmezse ve kaba yem sadece saman ise doğumdan sonra ketozis, süt humması, hızlı zayıflama ve kızgınlığın gecikmesi gibi problemlerden biri veya birkaçıyla karşılaşmak adeta kaçınılmaz hale gelir.

Kaynakça

Tarım

Kuru dönem


24643 MacCready este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
24643 MacCready este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,32 ua, o excentricitate de 0,30 și o înclinație de 23,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 24001-25000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte

24643 MacCready


Die vorgezogene Parlamentswahl in Slowenien 2011 fand am 4. Dezember 2011 statt. Bei der Wahl wurden die Abgeordneten der Staatsversammlung neu bestimmt. 1,7 Millionen Wahlberechtigte konnten über 88 der 90 Sitze im Parlament entscheiden. Zwei Sitze waren für Vertreter der ungarischen und italienischen Minderheit reserviert.

Es waren die ersten vorgezogenen Neuwahlen in der Geschichte des Landes seit der Unabhängigkeit 1991.

Vorgeschichte
Der vorzeitigen Auflösung des Parlaments waren monatelange Unstimmigkeiten bei den Koalitionspartnern und mehrere Rücktritte von Kabinettsmitgliedern vorausgegangen. Die Opposition warf der Regierung Korruption und Misswirtschaft vor. Dies gipfelte schließlich darin, dass der Mitte-links-Regierung von Ministerpräsident Borut Pahor am 20. September 2011 das Misstrauen ausgesprochen wurde.

Am 29. September 2011 setzte dann Staatspräsident Danilo Türk eine vorgezogene Neuwahl für den 4. Dezember 2011 an. Das Parlament solle bis zum 21. Oktober 2011 aufgelöst werden, teilte Türk mit.

Wahlsystem

Die Staatsversammlung wurde nach dem Verhältniswahlverfahren gewählt. Es gab eine Sperrklausel von 4 %. Die Legislaturperiode beträgt 4 Jahre.

Wahlergebnis
Die Wahl endete mit einem überraschenden Ergebnis: Die erst vor kurzem gegründete Partei Positives Slowenien durch den ehemaligen Bürgermeister Zoran Janković konnte mit 28,51 % die meisten Stimmen auf sich vereinigen und wurde damit stärkste Partei. Die großen Parteien, allen voran die Sozialdemokraten (SD), wurden abgestraft. Die Partei Neues Slowenien (NSi) schaffte es wieder ins Parlament. Sie war bei der vergangenen Wahl aus dem Parlament ausgeschieden, weil sie nicht mehr die erforderlichen 4 % der Stimmen erreichen konnte.

Regierungswechsel im Februar / März 2013
Am 27. Februar 2013 sprach das slowenische Parlament dem damaligen Ministerpräsidenten Janez Janša das Misstrauen aus und wählte Alenka Bratušek (bis dahin Oppositionsführerin) zur neuen Ministerpräsidentin.
Sie bildete eine neue Regierung; diese wurde am 20. März 2013 vom Parlament bestätigt.
Eine staatliche Antikorruptionsbehörde hatte Janša zuvor vorgeworfen, er habe ein Vermögen von 210.000 Euro nicht dem Parlament gemeldet.

Weblinks

Offizielle Internetseite der Nationalen Wahlkommission (slowenisch, englisch, italienisch, ungarisch)
Offizielle Internetseite der Staatsversammlung (slowenisch, englisch)

Siehe auch
 Wahlen in Slowenien
 Politisches System Sloweniens

Einzelnachweise

2011
Slowenien
Slowenische Geschichte (21. Jahrhundert)

Parlamentswahl in Slowenien 2011


"Un OZN de singurătate" ("A Saucer of Loneliness") este o povestire științifico-fantastică de Theodore Sturgeon. A apărut inițial  în revista Galaxy Science Fiction nr. 27 (februarie 1953). A fost mai târziu adaptată ca teatru radiofonic pentru drama NBC X Minus One în 1957; și ca al doilea segment al celui de-al 25-lea episod (episodul 1, sezonul 2, 1986–87) al serialului de televiziune Zona crepusculară, cu actrița Shelley Duvall în rolul principal.

Prezentare
Povestirea descrie ce fac extratereștrii atunci când sunt singuri și felul în care oamenii reacționează când află că și membrii altor civilizații suferă de singurătate.

Episod TV

Un OZN de singurătate (titlu original: A Saucer of Loneliness) este al doilea segment al primului episod al sezonului al II-lea al serialului Zona crepusculară din 1985. A avut premiera la 27 septembrie 1986.  Adaptarea pentru televiziune diferă de  povestire în mai multe aspecte mai ales din cauza cerințelor de prezentare TV a povestirii. Singurătatea femeii, dezvăluită foarte lent în povestire, este evidentă încă de la începutul episodului. Intervalul de timp este mai scurt.

Traduceri
A apărut în limba română în Almanah 2009 (din ianuarie 2009) al revistei Sci-Fi Magazin. Povestirea a fost tradusă de Emanuel Huțanu.

Referințe și note

Legături externe

 "A Saucer of Loneliness" at the Internet Archive

Povestiri din 1953
Povestiri de Theodore Sturgeon
Povestiri științifico-fantastice
Episoade din Zona crepusculară (serial din 1985)
Episoade de televiziune din 1986
Piese de teatru științifico-fantastice
1953 în științifico-fantastic
1986 în televiziune

Un OZN de singurătate


Zlolesina (dafine, maslinice, lat. Elaeagnus), biljni rod od devedesetak vrsta listopadnih i vazdazelenih grmova i drveća iz porodice zlolesinovki (Elaeagnaceae). U Hrvatskoj je poznata   uskolisna zlolesina ili srebrna vrba (E. angustifolia), koja može narasti do 8 metara. Grane su joj trnovite, cvjetovi maleni i jako mirisni, listovi nalik na maslinove.

Vrste

 Elaeagnus angustata  (Rehder) C.Y.Chang
 Elaeagnus angustifolia L., uskolisna zlolesina, uskolisna dafina, obična dafina
 Elaeagnus annamensis S.Moore
 Elaeagnus arakiana Koidz.
 Elaeagnus argyi H.Lév.
 Elaeagnus bambusetorum Hand.-Mazz.
 Elaeagnus bockii Diels
 Elaeagnus bonii Lecomte
 Elaeagnus calcarea Z.R.Xu
 Elaeagnus caudata Schltdl. ex Momiy.
 Elaeagnus cinnamomifolia W.K.Hu & H.F.Chow
 Elaeagnus commutata Bernh. ex Rydb., srebrnasta dafina
 Elaeagnus conferta Roxb.
 Elaeagnus courtoisii Belval
 Elaeagnus davidi Franch.
 Elaeagnus delavayi Lecomte
 Elaeagnus difficilis Servett.
 Elaeagnus elongatus Tagane & V.S.Dang
 Elaeagnus epitricha Momiy. ex H.Ohba
 Elaeagnus fasciculata Griff.
 Elaeagnus formosana Nakai
 Elaeagnus formosensis Hatus.
 Elaeagnus geniculata D.Fang
 Elaeagnus glabra Thunb.
 Elaeagnus gonyanthes Benth.
 Elaeagnus grandifolia Hayata
 Elaeagnus griffithii Servett.
 Elaeagnus grijsii Hance
 Elaeagnus guizhouensis C.Y.Chang
 Elaeagnus henryi Warb. ex Diels
 Elaeagnus heterophylla D.Fang & D.R.Liang
 Elaeagnus hunanensis C.J.Qi & Q.Z.Lin
 Elaeagnus indica Servett.
 Elaeagnus infundibularis Momiy.
 Elaeagnus jiangxiensis C.Y.Chang
 Elaeagnus jingdonensis C.Y.Chang
 Elaeagnus kanaii Momiy.
 Elaeagnus lanceolata Warb.
 Elaeagnus lanpingensis C.Y.Chang
 Elaeagnus laosensis Lecomte
 Elaeagnus latifolia L.
 Elaeagnus lipoensis Z.R.Xu
 Elaeagnus liukiuensis Rehder
 Elaeagnus liuzhouensis C.Y.Chang
 Elaeagnus longiloba C.Y.Chang
 Elaeagnus loureiroi Champ.
 Elaeagnus luoxiangensis C.Y.Chang
 Elaeagnus luxiensis C.Y.Chang
 Elaeagnus macrantha Rehder
 Elaeagnus macrophylla Thunb., velikokolisna dafina
 Elaeagnus magna (Servett.) Rehder
 Elaeagnus × maritima Koidz.
 Elaeagnus matsunoana Makino
 Elaeagnus maximowiczii Servett.
 Elaeagnus micrantha C.Y.Chang
 Elaeagnus mollis Diels
 Elaeagnus montana Makino
 Elaeagnus multiflora Thunb., mnogocvjetna dafina
 Elaeagnus murakamiana Makino
 Elaeagnus numajiriana Makino
 Elaeagnus obovatifolia D.Fang
 Elaeagnus oldhamii Maxim.
 Elaeagnus ovata Servett.
 Elaeagnus pallidiflora C.Y.Chang
 Elaeagnus pilostyla C.Y.Chang
 Elaeagnus pingnanensis C.Y.Chang
 Elaeagnus pungens Thunb., trnasta dafina
 Elaeagnus pyriformis Hook.f.
 Elaeagnus × reflexa É.Morren & Decne.
 Elaeagnus retrostyla C.Y.Chang
 Elaeagnus rivularis Merr.
 Elaeagnus rotundata Nakai
 Elaeagnus s-stylata Z.R.Xu
 Elaeagnus sarmentosa Rehder
 Elaeagnus schlechtendalii Servett.
 Elaeagnus stellipila Rehder
 Elaeagnus × submacrophylla Servett.
 Elaeagnus takeshitae Makino
 Elaeagnus taliensis C.Y.Chang
 Elaeagnus tarokoensis S.Y.Lu & Yuen P.Yang
 Elaeagnus thunbergii Servett.
 Elaeagnus tonkinensis Servett.
 Elaeagnus tricholepis Momiy.
 Elaeagnus triflora Roxb.
 Elaeagnus tubiflora C.Y.Chang
 Elaeagnus tutcheri Dunn
 Elaeagnus umbellata Thunb., štitasta dafina
 Elaeagnus viridis Servett.
 Elaeagnus wenshanensis C.Y.Chang
 Elaeagnus xichouensis C.Y.Chang
 Elaeagnus xingwenensis C.Y.Chang
 Elaeagnus xizangensis C.Y.Chang
 Elaeagnus yakusimensis Masam.
 Elaeagnus yoshinoi Makino
 Elaeagnus yunnanensis Servett.

Vanjske poveznice

Izvori

Zlolesinovke

Zlolesina