සැල්වදෝර් ඩාලි යනුවෙන් නිල වශයෙන් හඳුන්වන Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí i Domènech, Marqués de Dalí de Púbol (11 May 1904 – 23 January 1989) යනු ස්පාඥ්ඥයේ කැටලෝනියාවේ උපන්  ප්‍රමුඛ අධිතාත්විකවාදී චිත්‍ර ශිල්පියෙකි.

මනා කුසලතාවකින් යුතු චිත්‍රශිල්පියෙක් වූ ඩාලි වඩාත් ප්‍රකට වූයේ සිය අධිතාත්වික කලාකෘතීන්හි යොදාගත් මනහර වූද අද්භූත වූද හැඩතලයන් නිසාවෙනි. ඔහුගේ චිත්‍රශිල්පීය කුසලතාවය පුනරුද සමයට අයත් මහා කලාකරුවන්ගේ ආභාෂයෙන් ඇතිවූවක් ලෙස සැලකේ. ඔහුගේ වඩාත් ප්‍රචලිත වු කෘතිය වන ද පර්සිස්ටන්ස් ඔෆ් මෙමරි නිම කෙරුනේ 1931 අගෝස්තුවේ දි ය.  ඩාලිගේ පුළුල් ව පැතිරුණු කලා කුසලතාවය   තමා තුළ සිටි විවිධ මාධ්‍යයන්ට අයත් කලාකරුවන් රැසක් විද්‍යාමාන කරමින් සිනමාව, මූර්ති කලාව සහ ඡායාරූප ශිල්පය වැනි  ක්ශේත්‍රයන් රැසක පැතිරුණකි.

රන් ආලේපිත සහ අධිකතර වු සෑමදෙයක් වෙත ම වූ සිය ඇල්ම, සුඛෝපභෝගීත්වයට වූ යටපත් කළ නොහෙන ආශාව සහ පෙරදිග රෙදිපිළි වෙත වූ ආකර්ෂණය  අරාබි පෙළපතක් වෙතින් උරුම වූවක් බව ඩාලි පැවසූ අතර සිය ආදිතමයන් මුස්ලිම්වරුන්ගෙන් පැවතෙන බවට එමගින් ඔහු ඉඟි කළේ ය.

ඉතා උසස් පරිකල්පනයකින් යුතු වූ ඩාලි අසාමාන්‍ය සහ කැපී පෙනෙන හැසිරීම් පවත්වා ගැනීමෙන් ද සතුටු විය.  ඔහුගේ විකේන්ද්‍රීය චර්යා රටාව සහ මහජන අවධානය දිනාගැනීමට සමත් ප්‍රසිද්ධ ක්‍රියාවන් ද ඇතැම්විට ඔහුගේ කෘතීන් දැඩි ලෙස අගය කළ අය ව කම්පාවටත් විවේචනය කළ අය ව ප්‍රකෝපනයටත් ලක් කරමින් ඹහුගේ කලාකෘතීන් අභිබවමින් අවධානයට පාත්‍ර විය.

ජීවන චරිතය

මුල් අවධිය
සැල්වදෝර් ඩොමින්ගෝ ෆිලිපේ ජසින්ටෝ ඩාලි අයි ඩොමිනික් 1904 මැයි 11 ග්‍රිනිච් වේලාවෙන් 8: 45ට කැටලෝනියාවේ ප්‍රංශ දේශසීමාවට ආසන්නයේ ස්පාඥ්ඥයේ එම්පොර්දා ප්‍රදේශයේ පිහිටි ෆිගරෙස් නම් නගරයේ  දී  උපත ලැබීය. සැල්වදෝර් නමින් ම නම්කර සිටි (1901 ඔක්තෝබර් 12 උපත ලැබූ) ඩාලිගේ වැඩිමල් සොයුරා නවමසකට පෙර, එනම් 1903 අගෝස්තු 1 ජඨර අන්තදාහයෙන් (gastroenteritis) මියගොස් තිබුණි. ඔහුගේ පියා වූ සැල්වදෝර් ඩාලි අයි කුසි, මධ්‍යම පාංතික නීතීඥයකු සහ නොතාරිස්වරයකු විය.පියාගේ දැඩි ශික්ෂණාත්මක ආකල්පය මව වූ  Felipa Domenech Ferrés විසින් මොළොක් කළ අතර ඇය ඔහුගේ කලා ඇසුර දිරිමත් කළා ය.

ඔහුට වයස අවුරුදු පහේ දී ඩාලි ව ඔහුගේ මියගිය වැඩිමල් සහෝදරයාගේ සොහොන වෙත ගිය විටක මව්පියන් විසින් ඔහු සිය සොහොයුරාගේ පුනරුත්පත්තියක් බව ඩාලිට පවසනු ලැබු අතර  එම විශ්වාසය ඔහු දැඩි ව වැළදගන්නා ලදී.  Portrait of My Dead Brother (1963) වැනි ඩාලිගේ පසුකාලීන සිතුවම් කීපයක ම සිය ස්මරණ තලයට පූර්ව ව මියගිය සහෝදරයාගේ සංකල්පීය සිතුවම් ඔහු විසින් ඇතුළත් කර ඇත.

චිත්‍ර පාසැලක ඉගෙනුම ලබමින් සිටි ඩාලිට නවීන චිත්‍ර ශිල්පය හදුනා ගන්නට අවස්ථාව සැලසෙන්නේ 1916 දී සිය පවුලේ අයත් සමග කළ සංචාරයක දී මුණගැසෙන Ramon Pichot නම් සිත්තරා වෙතිනි. ඊළග වසරේ දී ඔවුන්ගේ නිවහනේ දි ඩාලි විසින් අදින ලද අගුරු සිතුවම් ප්‍රදර්ශනයක් පැවැත්වීමට කටයුතු කළේ ය. 1919 දී  Figueres හි  Municipal Theatre ශාලාවේ ඔහු සිය පළමු ප්‍රසිද්ධ සිතුවම් දැක්ම පැවැත්වී ය.

1921 පෙබරවාරි මස ඩාලිගේ මව පියයුරු පිළිකාවකින් මිය ගියා ය. ඒ වනවිට 16වන වියේ පසු වූ ඩාලි පසුකලෙක සිය මවගේ මරණය පිළිබද ව මෙසේ පවසන ලදී. "එය මා අත්විදි ප්‍රබල ම කම්පනය විය. මම  ඇය ව දේවත්වයෙන් සැලකුවෙමි. මගේ නොවැළැක්විය හැකි පළුදු ලොවට අදෘෂ්‍යමාන කළා වූ පැවැත්මක අහිමි වීම මා කෙසේ දරාගන්න ද ?" ඩාලිගේ මව මිය යාමෙන් පසුව ඩාලිගේ පියා සිය මියගිය බිරිදගේ සොයුරිය ව විවාහ කරගත්තේ ය. සිය නැන්දණිය කෙරෙහි ඩාලි තුළ දැඩි ආදර භක්තියත් තිබුණු හෙයින් ඩාලි මේ විවාහය පිළිබද කිසිදු සෘණාත්මක ප්‍රතිචාරයක් නො දක්වන ලදී.

මැඩ්රිඩ් සහ පැරිස්හි ගත කළ සමය

1922 දි ඩාලි මැඩ්රිඩ් වෙත ගිය අතර එහි Real Academia de Bellas Artes de San Fernando හි අධ්‍යාපනය ලැබී ය. එහි දී පෙපින් බෙලෝ, ලුවිස් බනියල් සහ ෆෙඩ්රිකෝ ගාර්සියා ලෝකා ඔහුට මුණගැසුණු අතර සමීප මිතුරන් බවට පත්විය. The friendship with Lorca had a strong element of mutual passion, but Dalí rejected the poet's sexual advances.

ඔහුගේ මිතුරන් අතර ඔහුට ප්‍රසිද්ධියක් අත්කර දීමට සමත් වූයේ ඔහු විසින් ගණකවාදී (cubism) සම්ප්‍රදාය (cubism) අත්හදා බලමින් කළ සිතුවම් ය. ඒ වනවිට ගණකවාදය අනුගමනය කළ කිසිම සිත්තරකු මැඩිරීඩ්හි නොවූ හෙයින් ඔහු ගණකවාදී චිත්‍ර කලාව පිළිබද උගෙන තිබුණේ හුදෙක් සගරා ලිපිවලින් සහ පිචොට් විසින් ඔහුට ලබාදුන් නාමාවලියකින් පමණි. 1924 දී තවමත් අප්‍රකට සිත්තරකු වූ ඩාලිට පොතක් සදහා සිතුවම් නිර්මාණය කිරීමට අවස්ථාව උදා විය. ඒ ඔහුගේ පාසල් සගයෙකු වූ ෆැජෙස් ඩි ක්ලෙමන්ට් කවියාගේ Les bruixes de Llers ("The Witches of Llers") නම් කැටලන් බසින් කළ කාව්‍යය උදෙසා ය. ඩාලි ඩාඩාවාදය සමග ද අත්හදාබැලීම් කළ අතර එකී සම්ප්‍රදායේ බලපෑම් ඔහුගේ සමස්ත කලා දිවිය පුරා ම දක්නට ලැබේ.

1926 දී සිය අවසන් විභාගයට ඉතා ආසන්න ව තිබිය දී ඩාලි ව පාසලින් ඉවත් කරනු ලැබේ. ඒ කලහකාරී තත්ත්වයක් ඇතිකිරීමට උත්සහ ගැනීමේ චෝදනාව මත ය. මේ කාලය තුළ ඔහු සිතුවම් කළ The Basket of Bread නම් යතාර්ථවාදී සිතුවම විසින් ඔහුගේ කලා කෞෂල්‍යය මැනවින් පෙන්නුම් කෙරේ.  එම වසරේ ම පැරීසිය බලා යන ඔහුට තමන් බෙහෙවින් ගරු කළ සිත්තරෙකු වන පැබ්ලෝ පිකාසෝ ව මුණගැසීමට අවස්ථාව සැලසෙයි. සිය සගයන් වූ බොහෝ අධිතාත්විකවාදී සිත්තරුන් වෙත ඩාලි ව හදුන්වා දුන් තවත් කැටලෝනියානු සිත්තරෙකු වූ ජෝන් මීරෝ වෙතින් පිකාසෝට ඩාලි සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශංසාත්මක ඇගයීමක් ඒ වනවිටත් ලැබී තිබුණි. ඊළග වසර කිහිපය තුළ තමාගේ ම සිතුවම් ශෛලියක් ගොඩනගා ගන්නා ඩාලිගේ එකී අත්හදා බැලීම් තුළ පිකාසෝගේත් මීරෝගේත් ආභාෂය ප්‍රබල ලෙස දැකගැනීමට හැකි ය.

ඩාලිගේ කලා ජීවිතයේ අවසානය දක්වා ම විද්‍යමාන වූ ඇතැම් ලක්ෂණ 1920 ගණන්වල ඔහු විසින් කළ කලා කෘති තුළ ද හදුනාගත හැකි ය. විදග්ධ ශාස්ත්‍රීය ප්‍රවණතාවන්ගේ සිට පර්යේෂණාත්මක පෙරටුගාමී කලාව දක්වා වූ පුලුල් පරාසයක ශෛලීන්ගෙන් ඔහු සිය නිර්මාණාවේශය ලබා ගත්තේ ය.  ඔහුගේ සම්භාව්‍ය ආදර්ශයන්ට රෆායෙල්, බ්‍රොන්සිනෝ, Francisco de Zurbarán, වර්මියර් සහ Velázquez ඇතුළත් විය.

හෙතෙම සම්භාව්‍ය මෙන් ම නවීන යන ශිල්ප ක්‍රම ද්වයෙන් ම කලා කෘති නිම වූ අතර ඇතැම් විට ඒවා තනි කෘතියක් පිණිස සංකලනය කරමින් ද යොදාගත්තේ ය. බාසිලෝනා හි පැවති ඔහුගේ ප්‍රදර්ශන මහත් පැසසුමකට උරුමකම් කීමට මෙන් ම විචාරකයන් අර්බුදයට ලක්කරන විවාද ඇතිකිරීමට ද හේතු විය.

17වැනි සියවසේ සිටි සම්භාවනීය ස්පාඤ්ඤ සිත්තරෙකු වූ දියේගෝ වෙලස්ක්වියස් අනුකරණය කරමින් ඔහු ද ආකර්ෂණීය උඩු රැවුළක් වැවීමට පෙළඹුණි. ඔහුගේ අනන්‍යතා ලාංඡනය  බවට පත් වූ මේ උඩුරැවුළ සමස්ත දිවිය තුරා ම පවත්වා ගත්තේ ය.

1929 සිට දෙවන ලෝක යුද්ධය දක්වා කාලය
1929 අගෝස්තුවේ දී ඩාලිට සිය එකම සහ යාවජීව මිතුරියත් නිර්මාණ උල්පතත් අනාගත බිරිදත් වූ ගාලා ව මුණ ගැසුණි. සංක්‍රමණය වූ රුසියානු කතක් වූ ඇගේ මුල් නම එලීනා ඉවානොව්නා දියකොනෝවා විය. ඩාලිට වඩා දසවසකින් වැඩිමල් වූ ඇය ඩාලි ව හමුවන විට අධිතාත්විකවාදී කවි Poal Eluard සමග විවාහ වී සිටියා ය. එම වසරේ දී අතිශය වැදගත් චිත්‍ර ප්‍රදර්ශන කීපයක් පැවැත් වූ ඩාලි පැරීසියේ මොන්ට්පර්නස්සේ ක්වාටර්හි අධිතාත්විකවාදී කවයට නිළ වශයෙන් එක්විය.

ඒ වනවිත් ඔහුගේ කෘති වසර දෙකක් තිස්සේ අධිතාත්විකවාදයට ආභාෂය සපයා තිබිණි. උසස් නිර්මාණාවේශයක් උදෙසා උපවිඥාණාත්මක සිතුවිලි මතුකරගැනීමට ඩාලි යොදාගත් බවට පැවසූ පීඩනෝන්මාදී-විවේචන ක්‍රමය (paranoiac critical method) අධිතාත්විකවාදීන් විසින් සාදරයෙන් පිළිගනු ලැබිණ.

මේ අතර ඩාලි සහ ඔහුගේ පියා අතර සබදතාවය බිදී යාමට සමීප තත්ත්වයක් උද්ගත විය. දොන් සැල්වදෝර් ඩාලි අයි කුසී සිය පුතු ගාලා සමග ඇතිකරගත් ප්‍රේම සබදතාය කිසිසේත් අනුමත නොකළ අතර අධිතතාවිකවාදය කරා වූ ඔහුගේ නැමියාව තම සදාචාර ගුණධර්මවලට හානිකර විය හැකි බවද විශ්වාස කළේ ය. මේ අතර ඩාලි Sacred Heart of Jesus Christ නම් සිතුවම පැරීසියේ දී ප්‍රදර්ශනය කළේ ය. ඒ "Sometimes, I spit for fun on my mother's portrait" යන පාඨයත් සමග ය. ඩාලිගේ පියාට මේ බව පුවත්පතකින් කියවන්නට ලැබීමත් සමග ඒ වනවිටත් නූලෙන් එල්ලෙමින් තිබූ සබදතාවය නැත්තට ම නැති වී ගියේ ය.

එය දැකීමෙන් දැඩිලෙස කෝපයට පත් වූ දොන් සැල්වඩෝර් සිය පුතු එම ප්‍රකාශය ප්‍රසිද්ධියේ ඉල්ලා අස්කරගත යුතු බව කියා සිටියේ ය. අධිතාත්විකවාදී කණ්ඩායමේ සාමාජිකත්වය අහිමි වේ යැයි බියෙන් දෝ ඩාලි එසේ කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර 1929 දෙසැම්බර් 28 ඔහු ව පියාගේ ගෘහයෙන් බලහත්කාරයෙන් ම නෙරපනු ලැබිණ. ඔහුට කිසිදු දේපලක් උරුම නොකරනු ලබන බවටත් ඔහු නැවත කිසිදා කැඩකේස් වෙත නොපැමිණිය යුතු බවටත් පියා පවසා සිටියේ ය. එයින් පසු එළඹුණු ගිම්හානයේ දී ඩාලි සහ ගාලා පෝට් ලිගාට් බොක්ක අසල පිහිටි කුඩා ධීවර කුටියක් කුලියට ගෙන එහි පදිංචි විය. පසුව එය මිලට ගත් ඔහු අසල්වැසි කුටි ද මිලට ගනිමින් ඒ සියල්ල බද්ද කරමින් ක්‍රමයෙන් සිය සයුර තෙර පිහිටි නිවහන ගොඩනැංවී ය. එම නිවහනට ඔහු දැඩි සේ ඇලුම් කළේ ය. ඩාලිගේ පියා හදිසියේ ම සිය දැඩි බව අත්හරිමින් සිය පුතු ගාලා සමග ඇතිකරගත් සබදතාවය අනුමත කළේ ය.
1931 දී ඩාලි සිය ලෝකප්‍රසිද්ධ The Persistence of Memory නම් සිතුවම නිම කළේ ය. එය වූ කලී  රෙදි මෙන් එල්ලා වැටෙන ස්වභාවයක් තිබූ ඔරලෝසු ඇතුළත් අධිතාත්වික දර්ශනයක් විය. මෙම සිතුවම අර්ථකතනය කර ඇත්තේ මෙවැනි ස්වභාවයකින් යුතු ඔරලෝසු විසින් කාලය ස්ථාවර හෝ නිශ්චිත යමක් බවට වන අදහස ප්‍රතික්ශේප කිරීමක් වශයෙනි. පුලුල් ව පැතිරුණු භූමිදර්ශනය මෙන් ම කූඹින් විසින් ආහාරයට ගනිමින් ඇති සේ ඇද ඇති අනෙකුත් ඔරලෝසු වැනි සිතුවමේ දක්නට ඇති අනෙකුත් රූප ද මෙම අදහස තහවුරු කරයි.

1929 සිට එක් ව ජීවත් වූ ගාලා හා ඩාලි 1934 දී විවාහ වූයේ අඩ වශයෙන් රහසිගත වූ සිවිල් උත්සවයකිනි. පසුව 1958 දී ඔවුහු යළි කතෝලික උත්සවයක් පවත්වා විවාහ වූහ.  ඇගේ ජීවිතය පුරා ම ඩාලිගේ බොහෝ කලා කෘතිවලට ආභාෂාත්මක වූ ගාලා, ඩාලිගේ ව්‍යාපාරික කළමණාකාරවරිය ලෙස ද කටයුතු කළේ ඔවුන්ගේ වියදම්කාර ජීවිතය පවත්වා ගන්නා අතර ම බංකොලොත් නොවීමට ද ශූර ලෙස වගබලා ගනිමිනි. ඩාලි ලාබාල යුවතියන් සමග පැවැත් වූ ඇසුරවල් ද ඇගේ විරෝධයට හේතු වූ බවක් නොපෙනුණි. ඒ සියල්ල මැද ඔහුගේ ප්‍රධාන ආධ්‍යාත්මික සබදතාවය ලෙස සිය පැවැත්ම රැකගැනීමට ඇය උත්සුක වූවා ය. ඩාලි සිය ආදරවන්තිය සහ තමන් යන දෙදෙනා ම  වයස්ගත ලෙසින් සිතුවම් කළ අතර ඇය පිළිබද ප්‍රශංසාපූර්වක සානුකම්පිතබවක් පළකරන සිතුවම් ද නිතර නිම කළේ ය. ඔවුන් දෙදෙනාගේ "ආතිතකාරී, සංකීර්ණ සහ නොපැහැදිලි" සබදතාවය වසර 50කට වැඩි කලක් තිස්සේ පැවති අතර ඔපෙරාවකට ද වස්තු විය. ඒ කැටලෝනියානු සංගීතවේදී Xavier Benguerel ගේ Jo, Dalí (මම, ඩාලි) ය.

1934 දී කලාකෘති අලෙවිකරුවෙකු වූ ජුලියන් ලෙවී ඩාලි ව ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය වෙත හදුන්වා දෙන ලදී. Persistence of Memory ද ඇතුළත් ව එක්සත් ජනපදයේ දී පැවැත්වුණු ඩාලිගේ සිතුවම් දැක්ම ක්ෂණික ව කලා ක්ෂේත්‍රයේ අවධානය දිනා ගැනීමට සමත් විය. Social Register listees විශේෂයෙන් සංවිධානය කරන ලද "Dalí Ball" උළෙල මගින් ඇගයීමට ලක් කළේ ය. ඔහු එයට පැමිණියේ සිය පපුවේ, බ්‍රෙසියරයක් අඩංගු වූ  වීදුරු කුටීරයක් ද පැළද ය.නිව්යෝර්ක්හි පැවති කැරේස් ක්‍රොස්බි විසින් සත්කාරකත්වය දැරූ වෙස්-ගත්තන්ගේ සාදයකට ද ඩාලි සහ ගාලා සහභාගී වූ අතර එහි දී ඔවුහු ලින්ඩ්බර්ග් දැරිය (Lindberg baby) සහ ඇය පැහැරගත් පුද්ගලයා ලෙසින් වෙස්ගෙන පැමිණීම නිසා ඇති වූ මාධ්‍ය ආන්දෝලනය හේතුවෙන් ඩාලිට ඒ ගැන සමාව අයැදීමට ද සිදුවිය. ඔහු යළි පැරීසියට පැමිණි විට අධිතාත්විකවාදී ක්‍රියාවක් ගැන සමාව අයැදීම සම්බන්ධයෙන් අධිතාත්විකවාදීහු ඔහුගෙන් සමාවට කරුණු විමසා සිටියහ.

අධිතාත්විකවාදී කලාකරුවන් බහුතරයක් වාමාංශික දේශපාලනය සමග සබදතා පැවැත්වුවත් ඩාලි කලාව සහ දේශපාලනය අතර සබදතාවය විෂයෙහි ලා දැරුවේ උභයාවේගී ආස්ථානයකි. ප්‍රමුඛ අධිතාත්විකවාදියකු වූ ආන්ද්‍ර බ්‍රෙතෝන් නැගී එන හිට්ලර් ප්‍රපංචයේ ප්‍රතිගාමීත්වයට අනුබල දෙන්නකු බව පවසමින් ඩාලිට චෝදනා කළ මුත් ඩාලි එය එකහෙළා ප්‍රතික්ෂේප කළේ තමන් ගතිසිරිත්වලින්වත්  අදහස්වලින්වත් හිට්ලර්වාදියකු නොවන බව පවසමිනි. අධිතාත්විකවාදය පවතින්නේ දේශපාලනීකරණය නොවූ සන්දර්භයක් තුළ යැයි කියා සිටි ඩාලි ෆැසිස්ට්වාදය විවෘත ව හෙළාදැකීම ප්‍රතික්ෂේප කළේ ය. මෙය ද ඇතුලු ව තවත් හේතු මත ඩාලිට සිය කලා සගයන්ගේ නොමනාපයට ලක්වන්නට සිදු විය. පසු කලෙක 1934 දී ඩාලි ව විභාගයකට ලක් කෙරුණු අතර ඉන් ඔහු ව අධිතාත්විකවාදී කණ්ඩායමෙන් නිල වශයෙන් නෙරපා හැරුණි. "එයාලා කොහොමද අධිතාත්විකවාදෙන් මාව පන්නන්නේ? අධිතාත්විකවාදෙයි කියන්නේ මම නේන්නං..." යැයි කියමින් ඩාලි මෙයට පිළිතුරු දුන්නේ ය.

1936 දී ලන්ඩන්හි ජාත්‍යයන්තර අධිතාත්වික ප්‍රදර්ශනයේ දී  Fantômes paranoiaques authentiques මැයෙන් දෙසුමක් පැවැත් වූ ඩාලි එයට පැමිණියේ හිස්වැස්ම ද ඇතුලු ව සම්පූර්ණ කිමිදුම් ඇදුම් කට්ටලයකින් සැරසීගෙන ය. අතකින් බිලියඩ් යෂ්ටියක් ගෙන පැමිණි ඔහු රුසියානු වුල්ෆ්හවුන්ඩ් බල්ලන් දෙන්නෙක් ද කැටුව පැමිණ සිටියේ ය. නිතර නිතර ආශ්වාසට තැත් කරන පරිද්දෙන් හිස්වැස්ම විවර කළ ඔහු එමගින් තමා උත්සහ කළේ තමන් මිනිස් මනසේ පතුල කරා ගමන් කරන බව පෙන්වීමට යැයි පැවසුවේ ය. 1986 දී ඒ වනවිටත් වයස අවුරුදු 32ක් වූ සැල්වදෝර් ඩාලි ටයිම් සගරාවේ කවරයේ පෙන්නුම් කෙරිණි.

1936 දී ජෝසෆ් කෝර්නෙල්ගේ Rose Hobart චිත්‍රපටයේ ආරාධිත දර්ශනයක් නිව්යෝර්ක් සිටි හි ජුලියන් ලෙවීගේ ශාලාවේ පැවැත්වුණු අවස්ථාව ද ඩාලි සිය සුවිශේෂී හැසිරීම් නිසා ප්‍රසිද්ධියට පත් වූ අවස්ථාවක් විය. ලෙවීගේ අධිතාත්වික කෙටි චිත්‍රපට දැක්ම පැවැත්වුණේ ද මියුසියම් ඔෆ් මොඩර්න් ආර්ට් හිදී ඩාලිගේ සිතුවම්ද ඇතුළත්ව ප්‍රථම අධිතාත්විකවාදී ප්‍රදර්ශනය පැවැත්වීමට නියමිත ව තිබුණු මොහොතේ ම ය. ඩාලි ඒ මොහොතේ ලෙවීගේ සිනමා දැක්මේ ප්‍රේක්ෂකාගාරයේ සිටි අතර කෝර්නෙල්ගේ චිත්‍රපටයෙන් අඩක් පමණ යත් ම ඔහු දිගින් දිගට ම කෝපයෙන් යුතු ව දර්ශනය පැවැත්වීමට බාධා කරන්නට විය. "මම හිටියෙත් මේ චිත්‍රපටය ම හදන්නයි. ඇත්තට ම මම ඒකට ගෙවන්න කෙනෙක් හොයමිනුයි හිටියේ" ඔහු පවසන්නට විය. "මම ඒක ලිව්වෙවත්, කාටවත් කිව්වෙවත් නැහැ. ඒත් එයා ඒක කොහොමහරි හොරකම් කරගෙන වගෙයි පේන්නේ" ඔහු වැඩිදුරටත් කියන්නට විය. ඔහු සිය චෝදනාව ඉදිරිපත් කළ ඇතැම් ආකාරයන් මීටත් වඩා සිත්ගන්නාසුලු විය. "එයා ඒක මගේ අවිඥානයෙන් පැහැර ගත්තා"  "එයා මගේ හීන  හොරකං කරගෙන"  ඔහු කියන්නට විය.

මෙ සමයේ ඩාලිගේ ප්‍රධාන අනුග්‍රාහකයා වූයේ ලන්ඩනයේ සිටි ධනවතකු වූ එඩ්වර්ඩ් ජේම්ස් ය. ඔහු ඩාලිගේ කෘති රැසක් මිලට ගනිමින් ඔහුට කලා ලෝකයට පිවිසීමට අතහිත ලබා දුන්නේ ය. ඩාලිට වසර දෙකක් තිස්සේ මුදලින් ද උපකාර කළ ඔහු අධිතාත්විකවාදී ව්‍යාපාරයේ නොමැකෙන සලකුණු දෙකක් වූ 'Lobster Telephone සහ Mae West Lips Sofa යන කෘති නිර්මාණයේ දීද ඩාලි සමග එක් ව කටයුතු කළේ ය.

මේ අතර ස්පාඥ්ඥ සිවිල් යුද්ධය (1936-1939) හේතුවෙන් බොහෝ කලාකරුවෝ කිසියම් දේශපාලන පාර්ශ්වයක් වෙනුවෙන් කටයුතු කිරීම හෝ පලායාම සිදුවිය.

ස්ටෙෆන් ස්වෙයිග්ට පින්සිදුවන්නට1938 දී  ඩාලිට සිග්මන්ඩ් ෆ්‍රොයිඩ් ව මුණගැසිණි. ඩාලි ෆ්‍රොයිඩ්ගේ ආලේඛ්‍යයක් අදින්නට පටන් ගත් අතර 82 වියැති සුප්‍රසිද්ධ මනෝවිශ්ලේෂකයා "මේ කොල්ල අවේසකාරයෙක් වගේ" (this boy looks like a fanatic) යැයි සෙසු අයට පැවසුවේ ය. පසු කලෙක මේ ගැන ඇසූ ඩාලි සිය විරුවාගෙන් තමන් ගැන ලත් ප්‍රතිචාරය ගැන ඉමහත් සතුටට පත් විය.

1938 සැප්තැම්බර් හි දී ගැබ්‍රියෙල් කොකෝ චැනල්, ඩාලිට  Roquebrune හි සිය  La Pausa නම් නිවහනට පැමිණෙන ලෙස ඇරයුම් කළ අතර එහි දී ඔහු සිතුවම් රැසක් නිම කළේ ය. පසුව ඔහු ඒවා නිව්යෝර්ක්හි ජුලියන් ලෙවී ශාලාවේ එළිදක්වන්නට යෙදුණි.

තවද 1938 දී ඩාලි  Rainy Taxi නම් සිය ත්‍රිමාණ කලාකෘතිය නිරාවෘත කළේ ය. සැබෑ මෝටර් රථයක් යොදාගනිමින් නිමවා තිබූ ඒ තුළ ප්‍රදර්ශනාත්මක මගීන් දෙදෙනෙක් ද විය. පැරීසියේ Galerie Beaux-Arts හි පැවති Exposition Internationale du Surréalisme හි දී මෙය මුල්වරට ප්‍රදර්ශනය කෙරුණි. එම ප්‍රදර්ශනය සංවිධානය කළේ ආන්ද්‍ර බ්‍රෙතෝන් සහ Poal Eluard විසිනි. විස්තර ප්‍රකාශය එහි සත්කාරකත්වය දැරූ මාර්සෙල් ඩුෂෑම්ප් කලාකරුවා විසින් ම නිර්මාණය කර තිබුණි.

1939 නිව්යෝර්ක් වර්ල්ඩ්ස් ෆෙයාර් හි දී ඩාලි Dream of Venus යනුවෙන් නම් කරන ලද සිය අධිතාත්විකවාදී කලා අංගනය එහි ඇමියුස්මන්ට් ඒරියා හි පැවැත්වී ය. එහි අද්භූතජනක මූර්ති, පිළිම සහ අලුත් ම මුහුදු ආහාරවලින් තැනුණු ඇදුම්වලින් සැරසුණු නිරුවත් නිරූපිකාවෝද පෙනීසිටියහ. එය හෝර්ස්ට් පී. හෝර්ස්ට්, ජෝර්ජ් ප්ලැට් ලයිනස් සහ මුරේ කොර්මන් විසින් ඡායාරූපගත කරන්නට ද යෙදුණි. ඇමියුස්මන්ට් ඒරියා හි පැවති බොහෝ විනෝද අංශයන්ට මෙන් මෙයට ද ඇතුළත් වීමට මුදලක් අයකෙරුණි.

1939 දී ආන්ද්‍ර බ්‍රෙතෝන් සැල්වදෝර් ඩාලිට "Avida Dollars" යනුවෙන් අපහාසාත්මක අන්වර්ථ නාමයක් පටබැන්දේ ය.  ඒ නම ඔහු සැකසුවේ ඩොලර් ගිජුවා යන අරුත් දෙන avide à dollars යන ප්‍රංශ යෙදුම ඇසුරිනි. ඩාලි ප්‍රසිද්ධිය සහ ධනය වෙනුවෙන් ගිජු වූ වාණිජ කලාකරුවකු බව හැගවීම ඔහුගේ අදහස විය. ඒ වනවිට අධිතාත්විකවාදීන්ගෙන් බොහෝදෙනෙක් ප්‍රංශ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සමග සමීප ව කටයුතු කළ අතර ඔවුහු ඩාලි ව සිය කලා ව්‍යාපාරයෙන් නෙරපා දැමූහ. සමහර අධිතාත්විකවාදියෝ එතැන් සිට ඔහු ව මියගියාක් සේ සලකා ඔහු ගැන අතීත කාලයෙන් ද කතා කළහ.  අධිතාත්වික ව්‍යාපාරය සහ එහි බොහෝ සාමාජිකයෝ (ටෙඩ් ජෝන්ස් වැනි අය) ඩාලි මිය යන තුරු පමණක් නොව පසුව පවා ඔහුට දැඩි ලෙස පහර ගැසූ ලේඛන පළ කළහ.

දෙවන ලෝක යුධ සමය

ස්පාඥ්ඥයේ නැවත ගතකළ සමය

අවසන් කාලය සහ මරණය

සංකේත භාවිතය

ඩාලිගේ සිතුවම්වල සංකේත භාවිතය ඉතා පුළුල් දෘෂ්ටියකින් සහ යටිපෙළකින් යුතු විය. නිදසුනක් ලෙස  The Persistence of Memory හි වනා දමා සහ අතුරා තිබෙන ඔරලෝසු තුළින් කාලය සාපේක්ෂ වූවක් මිස ස්ථාවර වූවක් නොවන බවට වූ අයින්ස්ටයින්ගේ ප්‍රවාදය ඉදිරිපත් කෙරේ. Salvador Dalí,  (Paris: Éditions surréalistes, 1935), p. 25.</ref>ඔහුට මේ අදහස පෙන්නුම් කිරීම සදහා දිය ව යන ඔරලෝසු පිළිබද සිතුවිල්ල පැමිණියේ උණුසුම් දිනක මෙළෙක් වී ගලා යන කැමෙම්බර්ට් චීස් පෙති කීපයක් දක්නට ලැබීමෙනි.

අලියන් ද ඩාලිගේ සිතුවම් තුළ යළි යළිත් මතුවන රූපයකි.  1944 දී ඇදි Dream Caused by the Flight of a Bee Around a Pomegranate a Second Before Awakening නම් සිතුවම තුළ මෙය යොදාගැනුණි. ගියන් ලොරෙන්සෝ බර්නිනිගේ මූර්ති පාදකයක් වන පුරාණ ශිලාස්ථම්භයක් පිට හිදුවාගත් හස්තියකුගේ රූපයකින් ආභාශය ලැබූ ඩාලිගේ අලියන් සිතුවම් කර ඇත්තේ "ඉතා දිගු, පුරුක් එක් වී තැනුණු, මුළුමනින් ම වාගේ අදෘෂ්‍යමාන වූ ආශාවේ පාදයන් සහිත ව" පිට මත ශිලාස්ථම්භ දරා සිටින අයුරිනි. සිහින් දුර්වල පාදයන් සමග එක් වූ විට මෙම ෆැලිකමය බව විසින් කැපී පෙනෙන ස්කන්ධයන් අද්භූත යථාර්ථයක් පිළිබද සංවේදනයක් මවයි. "අලියන් දිස්වන්නේ අවකාශයේ ඇති විකෘතියක් පරිද්දෙනි" යැයි එක්තරා විචාරයක කියැවේ. "ඔවුන්ගේ දුර්වල කෙට්ටු දිගු පාද උපරිසැහැල්ලුබවේ සහ ව්‍යුහයේ අසමානතාවය පෙන්නුම් කරයි."

"I am painting pictures which make me die for joy, I am creating with an absolute naturalness, without the slightest aesthetic concern, I am making things that inspire me with a profound emotion and I am trying to paint them honestly."

—Salvador Dalí, in Dawn Ades, Dalí and Surrealism.

බිත්තරය ද තවත් ඩාලිනියානු රූපයකි. ඔහු බිත්තරය පූර්වප්‍රසූතිකත්වය සහ අන්තර්ගර්භාෂකත්වය සමග සම්බන්ධ කරමින් බලාපොරොත්තුව සහ ආදරය සංකේතවත් කිරීමට යොදාගනී. The Great Masturbator හි සහ The Metamorphosis of Narcissus හි ඒ දිස් වේ. The Metamorphosis of Narcissus මරණය සහ පාෂාණීභවනය ද සංකේතවත් කරයි.

තවත් විවිධ සත්ව රූප ඔහුගේ සිතුවම් තුළ සංකේතාත්මක ව නිරන්තර ව භාවිත වේ. කූඹින් මරණය, වියැකීම සහ අසීමාන්තික ලිංගික ආශාව දැක්වීමට යොදාගැනෙන අතර මිනිස් හිසට සම්බන්ධ වුණු ගොලුබෙල්ලන්ගේ රූප ද භාවිත කරයි. (ඔහු ෆ්‍රොයිඩ් ව මුනගැසුණු මුල් අවස්ථාවේ ෆ්‍රොයිඩ්ගේ නිවසින් පිටත බයිසිකලයක් තුළ සිටි ගොලුබෙල්ලකු නෙත ගැටුණි.) පළගැටියන් ද නාස්ති වීමේ සහ භීතියේ සංකේතයක් ලෙස භාවිත වේ.

ඩාලි සහ ඔහුගේ පියා කැඩකේස් සමීපයේ මුහුදින් අල්ලාගත් අලුත මුහුදු ඉකිරියන් ආහාරයට ගැනීමට ප්‍රිය කළ අතර ඉකිරියන්ගේ සමමිතික බවින් වසග වූ ඔහු එය ද සිතුවම් රැසක යොදාගත්තේ ය.

ඩාලි සහ විද්‍යාව
20 වන සියවසේ දී ක්වොන්ටම් භෞතිකයේ උපතත් සමග ඇති වූ සුසමාදර්ශ වෙනස කෙරෙහි ඩාලි දැක්වූ වශීකෘත හැගීම විද්‍යාව කෙරෙහි ඔහු තුළ පැවති සවිඥානක බවට නිදසුනකි. වර්නර් හයිසන්බර්ග්ගේ අවිනිශ්චිතතා මූලධර්මයෙන් (uncertainty principal) ආභාෂය ලැබ 1958 දී සිය Anti-Matter Manifesto නම් ලියැවිල්ල තුළ ඔහු මෙසේ රචනා කළේ ය. "මගේ කලා දිවියේ අධිතාත්විකවාදී සමයේ දී මට අවශ්‍ය වූයේ එකල මගේ පියා වූ ෆ්‍රොයිඩ් විසින් හදුන්වා දුන් ඒ විස්මිත වූ ලෝකය, අපේ අභ්‍යයන්තර ලෝකය සිතුවම් හරහා පිළිබිඹු කිරීම යි. නමුත් අද මගේ චිත්‍රවලින් පිළිබිඹු වන්නේ අපේ අභ්‍යයන්තර ය නොව අපට බාහිර වූ ලෝකය වන අතර මනෝවිද්‍යාවේ අතික්‍රමණය කරමින් භෞතික විද්‍යාව කරා මා පැමිණ ඇත. අද මගේ පියා වන්නේ ආචාර්ය හයිසන්බර්ග් ය."

මේ අනුව 1954 දී The Persistence of Memory සිතුවම කැබලිවලට බිදී ගොස් වෙන් ව පවතින (painting in fragmentation and disintegration) ස්වභාවයකින්  The Disintegration of the Persistence of Memory නමින් නැවත සිතුවම් කිරීම නැගී එමින් පැවති විද්‍යාව කෙරෙහි ඩාලි තුළ වූ අවබෝධයේ කැඩපතක් වෙයි.

ආශ්‍රිත නාමාවලිය

චිත්‍රශිල්පියෝ

සැල්වදෝ්ර් ඩාලි


قرية الرملة قرية ليبية، من قرى مدينة مصراتة. تقع هذه القرية على ساحل مدينة مصراتة وتمتد إلى الجنوب. معظم أهل بيوت الرملة يسكنون في باقي قرى مصراتة بعد أن بدأت حركة التوسعة في مصراتة بعد إنتهاء حقبة الاحتلال الإيطالي لليبيا. أيضًا تعتبر قرية الرملة من أعرق القرى المصراتية تاريخيًا حيث ترجع أصولها إلى الفترة ما بين 1551 - 1771 م. تتميز قرية الرملة بكثرة الكتبان الرملية علي امتداد الجانب الشمالي للقرية المحاذي لشاطيء البحر وتشتهر قبيلة الرملة قديمًا بصنع الحبال و الشباك من نبات الحلفاء ومن ليف النخيل.

وكانت أول قرية بها طريق معبد على قرى الساحل واشتهرت أيضًا بالقيزان وهي كثبان رملية عالية.

أهم شخصياتها عمر البكوش عضو في البرلمان زمن المملكة الليبية والفقيه محمد المبروك الجطلاوي والفقيه بن يوسف الجطلاوي والحاج سليمان الجطلاوي كاتب الحجج وأوراق الأراضي والفقيه محمد عبد الصمد كريم والشيخ علي كريم والمجاهد جبريل كريم وأبوه عبد السلام حيث أستشهد جبريل في معركة الكراريم بجانب حوش الكراريم عند قتاله القوات الإيطالية قبيل المغرب وتوفيت أمه هناك بمرض ألم بها والفقيه  الشيخ الفاضل محمد عيبلو حيث كان معلمًا في الفقه المالكي في مسجد المرسى.

مساجد
توجد العديد من المساجد في هدة القرية نذكر منها: مسجد السويدي ,مسجد الفرجاني، مسجد الشيخ عيبلو، مسجد بن غزي، مسجد ال كريم، مسجد ال بادي، مسجد بن حمرون، مسجد الامام الشافعي . مسجد ال الحاج. مسجد الخضورات. أبوشرود.الخضورات.

الشهرة

(القوز)

مدارس

:

أماكن مأهولة في ليبيا
مصراتة

الرملة (مصراتة)


Þetta er kínverskt nafn: kenni- eða fjölskyldunafnið er Li, eiginnafnið er Qiang.

Li Qiang (kínverska: 李强; pinyin: Lǐ Qiáng; f. 23. júlí 1959) er kínverskur stjórnmálamaður og áttundi og núverandi forsætisráðherra Alþýðulýðveldisins Kína frá mars 2023. Hann hefur verið næstæðsti meðlimurinn í fastanefnd stjórnmálanefndar kínverska kommúnistaflokksins frá október 2022. Hann var áður flokksritari Kommúnistaflokksins í Sjanghæ frá 2017 til 2022, flokksritari í Jiangsu-héraði frá 2016 til 2017 og héraðsstjóri Zhejiang frá 2012 til 2016.

Li gekk í Kommúnistaflokkinn árið 1983 og varð ritari ungliðahreyfingar flokksins í Rui'an, Zhejiang. Hann vann síðar hjá borgaramáladeild héraðsins og varð flokksritari í Yong Kang í Wenzhou, ritari stjórnmála- og lagamálefna í Zhejiang og síðan aðstoðarflokksritari héraðsins. Hann varð héraðsstjóri Zhejiang árið 2012, flokksritari Jiangsu-héraðs árið 2016 og loksins flokksritari í Sjanghæ árið 2017. Sama ár hlaut Li sæti í stjórnmálanefnd kommúnistaflokksins.

Á stjórnartíð sinni í Sjanghæ lét Li opna STAR Market-kauphöllina, hafði umsjón með erlendum fjárfestingum í borginni eins og byggingu risaverksmiðju Tesla, Inc., auðveldaði innlendum innflytjendum að öðlast dvalarleyfi í borginni og lét byggja fimm nýja bæi til að bæta úr skorti á byggðarlandi. Hann skipaði jafnframt tveggja mánaða útgöngubann í Sjanghæ árið 2022 vegna kórónuveirufaraldursins, sem hafði mjög neikvæð áhrif á efnahag borgarinnar og hefur sætt gagnrýni. Li hlaut engu að síður stöðuhækkun til fastanefndar stjórnmálanefndarinnar síðar á árinu 2022 og varð forsætisráðherra Kína árið 2023. Li hlaut nánast öll 2.900 atkvæðin á flokksþingi Kommúnistaflokksins.

Li hefur unnið ásamt núverandi aðalritara Kommúnistaflokksins, Xi Jinping, í Zhejiang og er álitinn náinn bandamaður Xis. Þrátt fyrir að vera náinn Xi er Li almennt talinn hlynntur viðskiptafrelsi.

Tilvísanir

Forsætisráðherrar Alþýðulýðveldisins Kína

Li Qiang


Wittenbergen er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Breitenburg under Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Wittenbergen ligger lige sydvest for Kellinghusen i landlige omgivelser. Floden Stör og Hörner Au løber gennem kommunen. Lige nord for Wittenbergen går Bundesstraße 206 fra Itzehoe mod Bad Bramstedt.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Wittenbergen


Le Collectionneur de vierges est une œuvre dramaturgique du béninois Florent Couao-Zotti, écrivain, auteur de romans, de nouvelles, de pièces de théâtre et de bandes dessinées. Le livre sort en 2004 aux Éditions Ndzé et compte 76 pages.

Résumé
Le collectionneur de vierges est l'histoire de la jeune Bintou tiraillée entre son désir de liberté et ses responsabilités vis a vis de sa famille. C'est une pièce qui raconte le fossé entre la tradition et la modernité. Le livre se résume en quelques mots : Bintou doit elle se marier avec le richissime vieux Agbon et devenir par ricochet son énième épouse vierge ou doit elle suivre son cœur et sa liberté en restant avec Issa, jeune comme elle mais fauché comme du blé. Argent ou amour? pauvreté ou richesse?.

Réception critique
La pièce a été représentée à de nombreuses reprises notamment  le vendredi 28 octobre 2016 sur la scène du Fitheb Migratoire. Elle a aussi été à l'affiche au festival Afrithéâtre en France. Alice Granger Guitard dans un article sur le livre dit que cette pièce de théâtre est admirable à plusieurs niveaux notamment  au niveau de la langue qui est très belle, très imagée et au niveau de la nudité de la tragédie. Aristide Agbonagban, comédien béninois dit que cette pièce dénonce en réalité un mal social au Bénin, en Afrique et dans le monde: Le détournement de mineur.

Références

Articles connexes
 L'Homme dit fou et la Mauvaise Foi des hommes
 Florent Couao-Zotti
 Littérature béninoise
 Le Cantique des cannibales

Roman béninois
Roman de langue française
Roman paru en 2004
Œuvre littéraire se déroulant au Bénin

Le Collectionneur de vierges


Sadiki Thirston (født 7. november 1994), bedre kendt under kunstnernavnet SD, er en amerikansk rapper fra Chicago, Illinois.

Thirston var en del af Glory Boyz Entertainment med Chief Keef, Fredo Santana, Lil Reese, Gino Marley, Tadoe & Ballout.

Tidligt liv
SD voksede op med at lytte til 50 Cent, Eminem, Gucci Mane og Cam'ron. Han var medlem af BD eller Black Diciple, en bande fra Chicago, Illinois.

Diskografi

Mixtapes
 Life of A Savage (2012)
 Life of A Savage 2 (2012)
 Life of A Savage 3 (2013)
 Life of A Savage 4 (2015)
 Just The Beginning (2015)

Album
 Truly Blessed (2014)
 Pay Atttention (2018)

Eksterne henvisninger
 SD på Twitter
 SD på Facebook

Rappere fra USA
Personer fra Chicago

SD (rapper)


Kocapınar, Antalya ilinin Elmalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Antalya iline 115 km, Elmalı ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Elmalı'nın mahalleleri

Kocapınar, Elmalı


Jean Fougerat (1861-1932) est un pharmacien français, inventeur et producteur d'un sirop curatif, philanthrope et développeur de la vigne de cognac, en Charente.

Biographie
Jean Fougerat est né le 18 avril 1863 à Saint-Mary, en Charente, d'une modeste famille d'agriculteurs.

Devenu orphelin, il fait ses études au lycée d'Angoulême au frais d'un de ses oncles. Il contribuera plus tard à y fonder l'Association des anciens élèves.

Bachelier, il est attiré par Saint-Cyr, mais sa famille l'oriente vers la faculté des sciences de Bordeaux où il acquit son diplôme de pharmacien ainsi qu'une licence ès lettres. Il dirige ensuite les travaux pratiques de la faculté de médecine de Toulouse, puis renonce à l'enseignement à la suite d'une injustice. Il achète alors avec le fruit de ses économies une pharmacie à Paris (91 avenue Kléber), où il effectue des recherches scientifiques, en concurrence alors avec les Allemands, afin de trouver un sirop soignant les bronches.

En 1894, après des succès et revers, il met au point cet élixir qu'il baptise Sirop Rami, anagramme du nom de sa petite chienne Mira, qu'il aurait testé sur elle, ou de sa petite amie Irma selon les sources.

Il installe son usine à Levallois-Perret et devient millionnaire en deux ans de par les propriétés curatives de ce sirop. Il crée des succursales en Italie (Milan), Espagne (Barcelonne), Allemagne et Autriche.

Cependant, le phylloxéra a fait des ravages dans les vignes françaises, en particulier en Charente, terre natale de Jean Fougerat, qui y achète alors des terrains en 1897 sur la demande de son cousin germain Henri Rambaud.

Il replante 350 hectares de vigne dans ses terrains acquis sur les communes de Graves (logis de Bois Charente), Champmillon (domaine de la Chapelle), Saint-Preuil, en 1897 et Lignières-Sonneville entre 1898 et 1901. En 1906, il récolte  de vin et produit  d'eau-de-vie.

Il aménage le logis de Bois Charente et en agrandit le parc. Il y plante plus de 500 espèces différentes. Il y installe une station viticole où, avec ses collaborateurs, il prépare les futures plantations et améliore les procédés de distillation.

Faute de débouchés immédiats, il distille et fait vieillir l'eau-de-vie et construit de nombreux chais de vieillissement, à Champmillon, Saint-Preuil et Bourg-Charente. Pour s'ouvrir à l'économie locale avec ses revenus, il tente une carrière politique à Cognac mais échoue. Il se rabat alors sur l'action sociale et se fixe en Angoumois ; il devient conseiller général d'Hiersac. Il rétribue largement sa centaine d'employés et protège les mères de famille de Charente. Il verse par exemple de l'argent à l'association des familles nombreuses d'Hiersac.

Il meurt à Paris le 31 mars 1932 et lègue sa fortune, évaluée à 120 millions de francs, à ses employés et aux œuvres sociales de la ville d'Angoulême, où un Bureau de bienfaisance est construit à la fin des années 1930 (immeuble de style Art déco à l'angle des rues d'Aguesseau et Jean Jaurès), et à son logis de Bois Charente où un Institut de Recherches viticoles est créé, rattachant la station viticole.

Le testament comprend aussi l'édification à Bois Charente d'un monument dédié à la viticulture. Ce monument de marbre rouge est exécuté par les sculpteurs Raoul Lamourdedieu et Émile Peyronnet. Le corps de Jean Fougerat y est transféré cérémonieusement depuis Paris le 27 avril 1934.

L'institut de recherche deviendra par la suite le Bureau national interprofessionnel du cognac (BNIC), rapatrié à Cognac dans les années 1980, puis remplacé en 2003 par un centre éducatif pour jeunes en protection judiciaire.

Jean Fougerat a donné son nom à une rue d'Angoulême et à sa fondation, basée à Graves-Saint-Amant. Celle-ci a soutenu l'Institut de recherches viticoles en 1936, puis soutient actuellement le foyer éducatif avec le CCAS.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Vignoble charentais
 Cognac (eau-de-vie)

Naissance en avril 1863
Naissance en Charente
Pharmacien français du XIXe siècle
Personnalité liée à la Charente
Décès en mars 1932
Décès dans le 17e arrondissement de Paris
Décès à 68 ans

Jean Fougerat


Esquisse de la Flore de l'Isle de Tristan d'Acugna, (abreviado Esquisse Fl. Tristan d'Acugna), es un libro con ilustraciones y descripciones botánicas que fue escrito por el eminente botánico francés; Louis Marie Aubert Du Petit-Thouars. Fue publicado en el año 1808.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Libros de botánica de Francia del siglo XIX
Ciencia de 1808
Libros de 1808
Francia en 1808
Flora de Tristán de Acuña


Österreichische Botschafter in Serbien. Serbien war von 1918 bis 2003 ein Teil von Jugoslawien.

Botschafter

Quelle:

Siehe auch
 Liste der österreichischen Botschafter

Einzelhinweise

Serbien
Osterreich
!

Liste der österreichischen Botschafter in Serbien


The International Regulations for Preventing Collisions at Sea 1972 (COLREGs) are published by the International Maritime Organization (IMO) and set out, among other things, the "rules of the road" or navigation rules to be followed by ships and other vessels at sea to prevent collisions between two or more vessels. COLREGs can also refer to the specific political line that divides inland waterways, which are subject to their own navigation rules, and coastal waterways which are subject to international navigation rules. The COLREGs are derived from a multilateral treaty called the Convention on the International Regulations for Preventing Collisions at Sea.

Although rules for navigating vessels inland may differ, the international rules specify that they should be as closely in line with the international rules as possible. In most of continental Europe, the Code Européen des Voies de la Navigation Intérieure (CEVNI, or the European Code for Navigation on Inland Waters) apply. In the United States, the rules for vessels navigating inland are published alongside the international rules.

The Racing Rules of Sailing, which govern the conduct of yacht and dinghy racing under the sanction of national sailing authorities which are members of World Sailing, are based on the COLREGs, but differ in some important matters such as overtaking and right of way close to turning marks in competitive sailing.

Organization of the regulatory documents
As of 2022, there are 41 Rules and four annexes in COLREGs Rules in force.

PART A - GENERAL

Rule 1 - Application

Rule 2 – Responsibility

Rule 3 – General Definitions

PART B - Section I Conduct of Vessels in any Condition of Visibility

Rule 4 – Application

Rule 5 – Look-out

Rule 6 – Safe Speed

Rule 7 – Risk of Collision

Rule 8 – Action to Avoid Collision

Rule 9 – Narrow Channels

Rule 10 – Traffic Separation Schemes

PART B - Section II Conduct of Vessels in Sight of One Another

Rule 11 - Application

Rule 12 – Sailing Vessels

Rule 13 – Overtaking

Rule 14 – Head-on Situation

Rule 15 – Crossing Situation

Rule 16 – Action by Give-way Vessel

Rule 17 – Action by Stand-on Vessel

Rule 18 – Responsibilities Between Vessels

PART B - Section III Conduct of Vessels in Restricted Visibility

Rule 19 – Conduct of Vessels in Restricted Visibility

PART C - Lights and Shapes

Rule 20 – Application

Rule 21 – Definitions

Rule 22 – Visibility of Lights

Rule 23 – Power-driven Vessels Underway

Rule 24 – Towing and Pushing

Rule 25 – Sailing Vessels Underway and Vessels Under Oars

Rule 26 – Fishing Vessels

Rule 27 – Vessels Not Under Command or Restricted in their Ability to Manoeuvre

Rule 28 – Vessels Constrained by their Draught

Rule 29 – Pilot Vessels

Rule 30 – Anchored Vessels and Vessels Aground

Rule 31 – Seaplanes

PART D - Sound and Light Signals

Rule 32 – Definitions

Rule 33 – Equipment for Sound Signals

Rule 34 – Manoeuvring and Warning Signals

Rule 35 - Sound Signals in Restricted Visibility

Rule 36 - Signals to Attract Attention

Rule 37 - Distress Signals

PART E - Exemptions

Rule 38 - Exemptions

PART F - Verification of Compliance with the Provisions of the Convention

Rule 39 - Definitions

Rule 40 - Application

Rule 41 - Verification of Compliance

ANNEX I - Positioning and Technical Details of Lights and Shapes

ANNEX II Addition Signals for Fishing Vessels Fishing in Close Proximity

ANNEX III : Technical Details of Sound Signal Appliances

ANNEX IV Distress Signals

History
Prior to the development of a single set of international rules and practices, there existed separate practices and various conventions and informal procedures in different parts of the world, as advanced by various maritime nations. As a result, there were inconsistencies and even contradictions that gave rise to unintended collisions. Vessel navigation lights for operating in darkness as well as navigation marks also were not standardised, giving rise to dangerous confusion and ambiguity between vessels at risk of colliding.

With the advent of steam-powered ships in the mid-19th century, conventions for sailing vessel navigation had to be supplemented with conventions for power-driven vessel navigation. Sailing vessels are limited as to their manoeuvrability in that they cannot sail directly into the wind and cannot be readily navigated in the absence of wind. On the other hand, steamships can manoeuvre in all 360 degrees of direction and can be manoeuvred irrespective of the presence or absence of wind.

In 1840 in London, Trinity House drew up a set of regulations which were enacted by Parliament in 1846. The Trinity House rules were included in the Steam Navigation Act 1846, and the Admiralty regulations regarding lights for steam ships were included in this statute in 1848. In 1849 Congress extended the light requirements to sailing vessels on US waters. In the UK in 1858 coloured sidelights were recommended for sailing vessels and fog signals were required to be given, by steam vessels on the ship's whistle and by sailing vessels on the fog horn or bell, while a separate but similar action was also taken in the United States.

In 1850, English maritime law was being adopted in the United States.

Also in 1850, courts in the England and the United States adopted common law pertaining to reasonable speed within the Assured Clear Distance Ahead.

In 1863 a new set of rules drawn up by the British Board of Trade, in consultation with the French government, came into force. By 1864 the regulations (or Articles) had been adopted by more than thirty maritime countries, including Germany and the United States (passed by the United States Congress as Rules to prevent Collisions at Sea. An act fixing certain rules and regulations for preventing collisions on the water. 29 April 1864, ch. 69. and signed into law by President Abraham Lincoln).

In 1867, Thomas Gray, assistant secretary to the Maritime Department of the Board of Trade, wrote The Rule of the Road, a pamphlet that became famous for its well-known mnemonic verses.

In 1878, the United States codified its common law rules for reducing the risk of collisions.

In 1880, the 1863 Articles were supplemented with whistle signals and in 1884 a new set of international regulations was implemented.

In 1889 the United States convened the first international maritime conference in Washington, D.C. The resulting rules were adopted in 1890 and effected in 1897. Some minor changes were made during the 1910 Brussels Maritime Conference and some rule changes were proposed, but never ratified, at the 1929 International Conference on Safety of Life at Sea (S.O.L.A.S.) With the recommendation that the direction of a turn be referenced by the rudder instead of the helm or tiller being informally agreed by all maritime nations in 1935.

The 1948 S.O.L.A.S. International Conference made several recommendations, including the recognition of radar these were eventually ratified in 1952 and became effective in 1954. Further recommendations were made by a S.O.L.A.S. Conference in London in 1960 which became effective in 1965.

The International Regulations for Preventing Collisions at Sea were adopted as a convention of the International Maritime Organization on 20 October 1972 and entered into force on 15 July 1977. They were designed to update and replace the Collision Regulations of 1960, particularly with regard to Traffic Separation Schemes (TSS) following the first of these, introduced in the Strait of Dover in 1967. As of June 2013, the convention has been ratified by 155 states representing 98.7% of the tonnage of the world's merchant fleets.

The international regulations have been amended several times since their first adoption. In 1981 Rule 10 was amended with regard to dredging or surveying in traffic separation schemes. In 1987 amendments were made to several rules, including rule 1(e) for vessels of special construction; rule 3(h), vessels constrained by her draught and Rule 10(c), crossing traffic lanes. In 1989 Rule 10 was altered to stop unnecessary use of the inshore traffic zones associated with TSS. In 1993 amendments were made concerning the positioning of lights on vessels. In 2001 new rules were added relating to wing-in-ground-effect (WIG) craft and in 2007 the text of Annex IV (Distress signals) was rewritten.

The 2013 amendments (resolution A.1085(28))
Adoption: 4 December 2013
Entry into force: 1 January 2016
After existing part E (Exemptions), a new part F (Verification of compliance with the provisions of the Convention) is added in order for the Organization to make necessary verifications under the IMO Member State Audit Scheme.

Jurisdictions

The International Maritime Organization (IMO) convention, including the almost four dozen "rules" contained in the international regulations, must be adopted by each member country that is signatory to the convention—COLREG laws must exist within each jurisdiction. Thereafter, each IMO member country must designate an "administration"—national authority or agency—for implementing the provisions of the COLREG convention, as it applies to vessels over which the national authority has jurisdiction. Individual governing bodies must pass legislation to establish or assign such authority, as well as to create national navigation laws (and subsequent specific regulations) which conform to the international convention; each national administration is thereafter responsible for the implementation and enforcement of the regulations as it applies to ships and vessels under its legal authority. As well, administrations are typically empowered to enact modifications that apply to vessels in waters under the national jurisdiction concerned, provided that any such modifications are not inconsistent with the COLREGs.

Canada
The Canadian version of the COLREGs is provided by Transport Canada, which regulates Canadian vessels.

United Kingdom
The UK version of the COLREGs is provided by the Maritime and Coastguard Agency (MCA), in the Merchant Shipping (Distress Signals and Prevention of Collisions) Regulations of 1996. They are distributed and accessed in the form of a "Merchant Shipping Notice" (MSN), which is used to convey mandatory information that must be complied with under UK legislation. These MSNs relate to Statutory Instruments and contain the technical detail of such regulations. Material published by the MCA is subject to Crown copyright protection, but the MCA allows it to be reproduced free of charge in any format or medium for research or private study, provided it is reproduced accurately and not used in a misleading context.

United States
The US version of the COLREGs is provided by the United States Coast Guard of the US Department of Homeland Security.

No right-of-way
A commonly held misconception concerning the rules of marine navigation is that by following specific rules, a vessel can gain certain rights of way over other vessels. No vessel ever has "right of way" over other vessels. Rather, there can be a "give way" vessel and a "stand on" vessel, or there may be two give way vessels with no stand on vessel. A stand on vessel does not have any right of way over any give way vessel, and is not free to maneuver however it wishes, but is obliged to keep a constant course and speed (so as to help the give way vessel in determining a safe course). So standing on is an obligation, not a right, and is not a privilege.  Furthermore, a stand on vessel may still be obliged (under Rule 2 and Rule 17) to give way itself, in particular when a situation has arisen where a collision can no longer be avoided by actions of the give way vessel alone. For example, two power-driven vessels approaching each other head-to-head, are both deemed to be "give way" and both are required to alter course so as to avoid colliding with the other. Neither vessel has "right of way".

See also

 Assured Clear Distance Ahead
 Brussels Collision Convention
 Navigation
 Navigational aid
 Pilotage
 Sea mark

References

Further reading

   RN approved self-study book.  Includes the full text of the colregs.

External links
 International Regulations for Preventing Collisions at Sea. Wikisource. Retrieved 18 July 2010

1972 in London
Navigational aids
Admiralty law treaties
International Maritime Organization treaties
International transport
Naval architecture
Traffic law
Treaties concluded in 1972
Treaties entered into force in 1977
Treaties extended to American Samoa
Treaties extended to Aruba
Treaties extended to Baker Island
Treaties extended to Bermuda
Treaties extended to British Honduras
Treaties extended to British Hong Kong
Treaties extended to the British Solomon Islands
Treaties extended to the British Virgin Islands
Treaties extended to the Cayman Islands
Treaties extended to the Falkland Islands
Treaties extended to Gibraltar
Treaties extended to the Gilbert and Ellice Islands
Treaties extended to Guam
Treaties extended to Guernsey
Treaties extended to Howland Island
Treaties extended to the Isle of Man
Treaties extended to Jarvis Island
Treaties extended to Jersey
Treaties extended to Johnston Atoll
Treaties extended to Midway Atoll
Treaties extended to Montserrat
Treaties extended to Navassa Island
Treaties extended to the Netherlands Antilles
Treaties extended to Palmyra Atoll
Treaties extended to the Pitcairn Islands
Treaties extended to Saint Helena, Ascension and Tristan da Cunha
Treaties extended to the Turks and Caicos Islands
Treaties extended to the Panama Canal Zone
Treaties extended to Puerto Rico
Treaties extended to Portuguese Macau
Treaties extended to the Trust Territory of the Pacific Islands
Treaties extended to the United States Virgin Islands
Treaties extended to Wake Island
Treaties of Albania
Treaties of Algeria
Treaties of the People's Republic of Angola
Treaties of Antigua and Barbuda
Treaties of Argentina
Treaties of Australia
Treaties of Austria
Treaties of Azerbaijan
Treaties of the Bahamas
Treaties of Bahrain
Treaties of Bangladesh
Treaties of Barbados
Treaties of Belarus
Treaties of Belgium
Treaties of Belize
Treaties of the People's Republic of Benin
Treaties of Bolivia
Treaties of the military dictatorship in Brazil
Treaties of Brunei
Treaties of the People's Republic of Bulgaria
Treaties of Cambodia
Treaties of Cameroon
Treaties of Canada
Treaties of Cape Verde
Treaties of Chile
Treaties of the People's Republic of China
Treaties of Colombia
Treaties of the Comoros
Treaties of the Republic of the Congo
Treaties of the Cook Islands
Treaties of Ivory Coast
Treaties of Croatia
Treaties of Cuba
Treaties of Cyprus
Treaties of the Czech Republic
Treaties of Czechoslovakia
Treaties of Denmark
Treaties of the Derg
Treaties of Djibouti
Treaties of Dominica
Treaties of the Dominican Republic
Treaties of Ecuador
Treaties of Egypt
Treaties of El Salvador
Treaties of Equatorial Guinea
Treaties of Eritrea
Treaties of Estonia
Treaties of Fiji
Treaties of Finland
Treaties of France
Treaties of Gabon
Treaties of the Gambia
Treaties of Georgia (country)
Treaties of East Germany
Treaties of West Germany
Treaties of Ghana
Treaties of Greece
Treaties of Grenada
Treaties of Guatemala
Treaties of Guinea
Treaties of Guyana
Treaties of Honduras
Treaties of the Hungarian People's Republic
Treaties of Iceland
Treaties of India
Treaties of Indonesia
Treaties of Iran
Treaties of Ireland
Treaties of Israel
Treaties of Italy
Treaties of Jamaica
Treaties of Japan
Treaties of Jordan
Treaties of Kazakhstan
Treaties of Kenya
Treaties of Kiribati
Treaties of North Korea
Treaties of South Korea
Treaties of Kuwait
Treaties of Latvia
Treaties of Lebanon
Treaties of Liberia
Treaties of the Libyan Arab Jamahiriya
Treaties of Lithuania
Treaties of Luxembourg
Treaties of Malaysia
Treaties of the Maldives
Treaties of Malta
Treaties of the Marshall Islands
Treaties of Mauritania
Treaties of Mauritius
Treaties of Mexico
Treaties of Moldova
Treaties of Monaco
Treaties of Mongolia
Treaties of Montenegro
Treaties of Morocco
Treaties of Mozambique
Treaties of Myanmar
Treaties of Namibia
Treaties of the Netherlands
Treaties of New Zealand
Treaties of Nicaragua
Treaties of Nigeria
Treaties of Niue
Treaties of Norway
Treaties of Oman
Treaties of Palau
Treaties of Pakistan
Treaties of Panama
Treaties of Papua New Guinea
Treaties of Peru
Treaties of the Philippines
Treaties of the Polish People's Republic
Treaties of Portugal
Treaties of Qatar
Treaties of the Socialist Republic of Romania
Treaties of the Soviet Union
Treaties of Saint Kitts and Nevis
Treaties of Saint Lucia
Treaties of Saint Vincent and the Grenadines
Treaties of Samoa
Treaties of São Tomé and Príncipe
Treaties of Saudi Arabia
Treaties of Senegal
Treaties of Serbia and Montenegro
Treaties of Seychelles
Treaties of Sierra Leone
Treaties of Singapore
Treaties of Slovakia
Treaties of Slovenia
Treaties of the Solomon Islands
Treaties of South Africa
Treaties of Spain
Treaties of Sri Lanka
Treaties of the Republic of the Sudan (1985–2011)
Treaties of Sweden
Treaties of Switzerland
Treaties of Syria
Treaties of Tanzania
Treaties of Thailand
Treaties of Togo
Treaties of Tonga
Treaties of Trinidad and Tobago
Treaties of Tunisia
Treaties of Turkey
Treaties of Turkmenistan
Treaties of Tuvalu
Treaties of Ukraine
Treaties of the United Arab Emirates
Treaties of the United Kingdom
Treaties of the United States
Treaties of Uruguay
Treaties of Vanuatu
Treaties of Venezuela
Treaties of Vietnam
Treaties of South Yemen
Treaties of Yugoslavia
Treaties of Zaire


Der Oktoberrajon (, Oktjabrski rajon) ist der Name eines ehemaligen Verwaltungsbezirkes der Stadt Kaliningrad (Königsberg (Preußen)), der Hauptstadt der russischen Oblast Kaliningrad.

Geographische Lage

Der Oktoberrajon Kaliningrads lag nördlich des Pregel (russisch: Pregolja) im Westen der Stadt und umschloss eine Fläche von 41 km² mit 43.300 Einwohnern. Er grenzte im Westen an die Landgemeinde Pereslawskoje (Drugehnen) im Rajon Selenogradsk, im Norden an den Zentralrajon, im Osten an den Leningrader Rajon und im Süden an den Baltischen Rajon.

Geschichte
Am 25. Juli 1945 wurden in der Stadt Kaliningrad vier Verwaltungsbezirkes gebildet: der Baltische Rajon, der Leningrader Rajon, der Moskauer Rajon und der Stalingrader Rajon. Im Jahre 1952 wurde aus dem Stalingrader Rajon der Zentralrajon herausgelöst.

Den Stalingrader Rajon nannte man 1961 in Oktoberrajon um.

Am 29. Juni 2009 wurden die fünf damals bestehenden Stadtbezirke in drei umgegliedert. Während der Baltische Rajon im Moskauer Rajon aufging, wurde der Oktoberrajon nach 48 Jahren seines Bestehens in den Zentralrajon eingegliedert, der nun wieder die Größe des früheren Stalingrader Rajons hat.

Eingegliederte ehemalige Stadtteile Königsbergs
In den Oktoberrajon waren von den früheren Stadtteilen Königsbergs eingegliedert:

Einzelnachweise

Stadtteil von Kaliningrad

Oktoberrajon (Kaliningrad)


An Festuca indigesta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier. An Festuca indigesta in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Festuca

Festuca indigesta


Corpul Voluntarilor Ardeleni și Bucovineni se poate referi la:
 Unul dintre cele două  Corpuri ale Voluntarilor Români din Rusia constituite în timpul Primului Război Mondial
 Corpul Voluntarilor Români Ardeleni și Bucovineni de la Hârlău


Azerbaycan bayrağından farklı bir Nahçıvan bayrağı hiçbir zaman söz konusu olmamıştır. Azerbaycan Cumhuriyetinin sahip olduğu tüm devlet simgelerinin tamamı Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti için de geçerlidir. Şu an Azerbaycan bayrağı olarak kullanılan, mavi, kırmızı ve yeşil renkli bayrak ilk defa 1988 yılında Nahçıvan'da kullanılmaya başlanmış ve daha sonra, 90'lı yılların başında Nahçıvan'ın resmi bayrağı olarak kabul edilmiştir. Azerbaycan Cumhuriyetinin genelinde ise, aynı bayrak birkaç ay sonra tekrar kullanılmaya başlanmıştır.

Bahsi geçen bayrak ilk defa 1918 yılında ilk, Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti döneminde kabul edilmiştir.

Dış bağlantılar
 Nahçıvan
 Nahçıvan ASSR

Özerk bölge bayrakları
Azerbaycan bayrakları
Bayrak

Nahçıvan bayrağı


Famatinanthus , monotipski rod glavočika smješten u vlastitu potporodicu Famatinanthoideae i tribus Famatinantheae.

Jedina vrsta je argentinski endem F. decussatus, koji je izdvoje iz roda Aphyllocladus.

Sinonimi
 Aphyllocladus decussatus Hieron.

Izvori

Glavočike
Flora sjeverozapadne Argentine
Endemska flora Argentine

Famatinanthus


Río Roseau es el nombre que recibe un río en Santa Lucía un país del Mar Caribe oriental. El río fluye hacia el norte y luego al oeste de la sierra central (o tierras altas centrales), en el sur de la isla, hasta alcanzar el Mar Caribe al norte de la ciudad de Anse la Raye. El río Roseau se destaca también por ser el más largo en Santa Lucía.

Véase también
 Geografía de Santa Lucía
 Geografía de América

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Ríos de Santa Lucía

Río Roseau


L'église Saint-Pierre est une église catholique située à Cherisy, dans le département français d'Eure-et-Loir, en région Centre-Val de Loire. L'édifice est réalisé entre le  et le .

Histoire
L'église de Cherisy est donnée en  au chapitre religieux de Dreux par la comtesse Ève. En , le pape Adrien IV confirme la possession de cette église aux chanoines de Saint-Etienne en Drouais.

L'église actuelle
La nef, du pignon ouest à la base du clocher, est la partie la plus ancienne de l'église actuelle, datant du . Le portail ouest, entouré de moulures en pierres de taille, date quant à lui de l'époque du .

Au , la nef fut agrandie en direction de l'est et pratiquement doublée de taille. Le clocher datant du  est une tour carrée de même construction que l'église avec une partie haute en pans de bois. Il s'élève à peu près au milieu de la grande nef, couvert en ardoises en 1933, il se termine par une croix en fer culminant à  du sol.

Comme dans bon nombre d'églises du diocèse de Chartres, on ajouta à gauche de la nef un bas-côté pour faire face à l'augmentation de la population. Il se caractérise par une riche décoration de type renaissance.

Lors de l'hiver 1995-1996, de grands travaux ont été entrepris pour rénover l'église. La toiture a été entièrement refaite et les façades extérieures restaurées.

La cloche Anne
Dans le clocher se trouve l'une des plus anciennes cloches du diocèse de Chartres. Fondue par Jehan Annet de Mantes, en , elle fut nommée Anne et pèse . Lors de l'armistice de 1918, elle est fêlée par des jeunes désirant célébrer joyeusement l'événement. Elle est donc refondue partiellement en 1920 par Paul Cambon pour la somme de .

Elle est classée monument historique depuis le . Elle est électrifiée en 1965 et sonne aujourd'hui l'angélus ainsi que toutes les heures de  à .

Le , elle est descendue de son clocher et envoyée en Allemagne pour sa rénovation. Elle est réinstallée en mars 2013.

Paroisse et doyenné
L'église Saint-Pierre de Cherisy fait partie de la paroisse Saint Étienne en Drouais, relevant du doyenné du Drouais.

Monument aux morts

Un monument aux morts a été élevé après la guerre de 1914-1918, en 1921, derrière le chœur de l'église, il comporte 27 noms, dont 25 pour la Première Guerre mondiale, et 2 pour la guerre de 1939-1945. Sur la plaque centrale on lit la dédicace : « À la mémoire des enfants de la commune de Cherisy morts pour la France ». Plus bas, une plaque a été apposée pour les deux morts de la Seconde Guerre mondiale.

Notes et références

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

  .

Cherisy
Cherisy
Église dédiée à saint Pierre

Église Saint-Pierre de Cherisy


Mitostemma jenmanii je biljka iz porodice Passifloraceae, roda Mitostemma. Nema sinonima za ovu vrstu.
Zove se po Georgeu S. Jenmanu.

Raste u Gvajani i Brazilu. (gornje područje rasta Amapá, do 12 m.

Nije svrstana u IUCN-ov popis ugroženih vrsta.

Izvori

Vanjske poveznice
Mitostemma na Germplasm Resources Information Network (GRIN) , SAD-ov odjel za poljodjelstvo, služba za poljodjelska istraživanja.

Mitostemma

Mitostemma jenmanii


බිනර පසළොස්වක පෝය, පසළොස්වක පෝය දිනයකි.

මෙම පෝය දිනය වස්තුන් මාසයේ මැද පෝය දිනය වන අතර මෙය ඉතා වැදගත් පොහොය  දිනයකි.මෙහි වැදගත්කම වන්නේ:

• භික්ෂුණි ශාසනය ඇරඹීම.

ආශ්‍රිත
 බිනර මාසය

බිනර පසළොස්වක පෝය


Jezero Loka 1 površine oko 2,5 hektara, kojim gospodari ŠRK "Ivan Generalić" Sigetec nalazi se u Koprivničko-križevačkoj županiji u južnom dijelu naselja Sigetec.

Opis

Jezero je udaljeno od samog centra naselja Sigetec južno oko 1 km. Jezero Loka1 je produbljeno staro korito potoka Gliboki nastalo iskopom šljunka i pijeska. Jezero se opskrbljuje vodom podzemno iz rijeke Drave i potoka Gliboki. Oko jezera iza rijetkog raslinja i šikare su poljoprivredne površine, livade i šumarci.  Uz obalu ima trske, rogoza, šaša i drugog močvarnog bilja. Dno jezera je šljunkovito i muljevito, većim dijelom pod vodenom travom i trulim lišćem. Voda nije neke veće bistrine ali se ne može reći da je mutna. Sjeverna obala je uređena za ribolovna takmičenja s nekoliko desetaka označenih ribičkih mjesta.
Jezero se poribljava i bogato je nekim uobičajenim ribljim vrstama za ovo područje: posebno šaran (divlji/vretenasti i ribnjački/bezljuskaš), amur, obični grgeč, tolstolobik (bijeli/sivi glavaš), smuđ?, som?, štuka, linjak i ostala sitnija riba (unesene-alohtone invazivne vrste patuljasti som-američki som i sunčanica i koje obitavaju u ovom području -autohtone vrste crvenperka, žutooka-bodorka, bjelica-uklija i dr.). Na jezeru Loka 1 vrijedi sistem "Ulovi i pusti C&R" za sve vrste riba (osim za invazivne alohtone vrste?) a ribolov grabežljivaca dozvoljen je samo umjetnim mamcima (varalicom). Na jezeru je zabranjena upotreba čamaca.

Galerija

Izvori
Popis ribolovnih voda  Ribolovne vode podravsko-prigorskog kraja

Porječje Drave

Loka 1


දේවසභා දේවාලය පිහිටා ඇත්තේ ඉන්දියාවේ භුබනේස්වර්හි පැරණි නගරයේ ඛාරාඛියා වෛද්‍යනාත් දේවාල භූමියේ ය. අත්හැර දැමූ දේවාලයක් වන මෙය නැගෙනහිරට මුහුණලා පිහිටා ඇත. මෙහි කුටිය ඇතුළත කිසිදු දේව ප්‍රතිමාවක් දක්නට නොලැබේ. ප්‍රදේශවාසීන්ට අනුව නම්, මෙම දේවාලය සියලු දෙවිවරුන් සහ දේවතාවියන් සඳහා රැස්වීම් ස්ථානයක් වන හෙයින් එය "දේවසභා" ලෙස නම්කොට ඇත.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
මෙම දේවාලයේ ඉතිහාසය ක්‍රි.ව. 14වන සියවසට දිවෙන අතර, මෙහි රේඛා දියුල් ස්ථල විද්‍යාවක් ඇත. මෙය ඛාරාඛියා වෛද්‍යනාථ දේවාල භූමියේ නිරිතදිග කෙළවරේ පිහිටා ඇත. මෙය දකුණු සහ බටහිර ප්‍රාකාරයෙන් මීටර 5.00ක් දුරින් පිහිටා ඇත. මෙම දේවාලය නැගෙනිහරට මුහුණලා පිහිටා ඇත. මෙය පිහිටා ඇත්තේ වර්ග මීටර 5.50ක ක්ෂේත්‍රඵලයක් ඇති පහත් චතුරස්‍ර වේදිකාවක් මත ය. එම වේදිකාවේ උස මීටර 0.60කි.

සැලැස්ම අනුව, දේවසභා දේවාලයේ සතරැස් හැඩැති ගර්භ ගෘහයක් ඇති අතර, එය මීටර 4.00ක් උසැති අතර, එහි මීටර 0.90ක් උසැති ද්වාර මණ්ඩපයක් ඇත. පංචරථ සැකැස්මෙන් යුතු මෙහි මධ්‍ය රාහයක් සහ රාහයේ දෙපස අනුරථ හා කණිකා පාග යුගල බැගින් වේ. උච්චත්වය අනුව සැලකූ විට මෙහි විමානය රේඛා සම්ප්‍රදායෙන් යුක්ත ය. එහි පභාගයේ සිට මස්තකය තෙක් උස මීටර 5.73කි. පහළ සිට ඉහළට සැලකූ විට, දේවසභා දේවාලයෙහි බාදා, ගණ්ඩි සහ මස්තක යන අංග දැකගත හැකි ය. බාදා කොටසෙහි ඇති පංචවිධ කොටස් අනුව මෙම දේවාලයට මීටර 2.43ක් උසින් යුත් පංචාංග බාදා කොටසක් ඇත. පභාගයේ පහළ ඛුර, කුම්භ, පට සහ බසන්ත යන පාදම් බොරදම් සතරක් දක්නට ලැබේ. මෙම කොටසේ උස මීටර 0.58කි. තල ජංඝ සහ උපර ජංඝ යන කොටස්වල උස පිළිවෙලින් මීටර 0.50ක් සහ මීටර 0.53කි. මේවා මීටර 0.25ක් උසැති බොරදම් තුනකින් සමන්විත බන්ධනා කොටසකින් යුක්ත ය. මීටර 0.57ක් උසැති බරණ්ඩ කොටසෙහි බොරදම් පහක් දක්නට ඇත. ගණ්ඩි සහ මස්තක කොටස් පිළිවෙලින් මීටර 2.25ක් සහ මීටර 1.05ක උසින් යුක්ත ය. මේවායේ ප්‍රතිමා සැරසිලි අංග දක්නට නොමැත.

රාහ අවකාශ සහ පාර්ශ්ව දේවතාවන්
රාහ පාගවල බටහිර, උතුරු සහ දකුණු යන පැති තුනෙහි තලජංඝ කොටසෙහි පාර්ශ්වදේවතා අවකාශ දැකගත හැක. මේවා උසින් මීටර 0.76 x පළල මීටර 0.55 x සහ ගැඹුර මීටර 0.20 යන මිනුම්වලින් යුක්ත වේ. උළුවහු කුළුණු උසින් මීටර 1.79ක් වන අතර පළලින් මීටර 1.20කි. එහි චාම් සිරස් තීරු දෙකක් දැකගත හැක. දකුණු පස උළුවහු කුළුණ අර්ධ වශයෙන් කැඩීගොස් ඇත.

මේවාත් බලන්න
 භුබනේස්වර්හි හින්දු දේවාල

ආශ්‍රේයයන්

Lesser Known Monuments of Bhubaneswar by Dr. Sadasiba Pradhan ()
http://ignca.nic.in/asi_reports/orkhurda245.pdf

භුබනේස්වර්හි හින්දු දේවාල

දේවසභා දේවාලය


Sounding or soundings may refer to:

Sounding (archaeology), a test dig in archaeology
"Sounding" (Justified), an episode of the TV series Justified
Soundings (journal), an academic journal of leftist political thinking
Soundings (radio drama), science fiction radio drama series produced from 1985 to 1989 in Ottawa
Soundings (Williams), 2003 orchestral composition by John Williams
Soundings (Carter), 2005 orchestral composition by Elliott Carter
Sound (medical instrument), instruments for probing and dilating passages within the body
Urethral sounding, using sounds to increase the inner diameter of the urethra
Depth sounding, a measurement of depth within a body of water
Whale sounding, the act of diving by whales

See also
Sound (disambiguation)
Sonde (disambiguation)

Sonar, use of sound propagation to navigate, communicate with or detect objects on or under water
Remote sensing, acquisition of information about an object or phenomenon without making physical contact with it
Cone penetration test, a method used to determine the geotechnical engineering properties of soils

Sounding


An Schoenorchis aurea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Schoenorchis aurea in nahilalakip ha genus nga Schoenorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Schoenorchis

Schoenorchis aurea


The Barbary pirates, Barbary corsairs, or Ottoman corsairs were mainly Muslim pirates and privateers who operated from the Barbary states. This area was known in Europe as the Barbary Coast, in reference to the Berbers. The main purpose of their attacks was to capture slaves for the Barbary slave trade. Slaves in Barbary could be of many ethnicities, and of many different religions, such as Christian, Jewish, or Muslim. Their predation extended throughout the Mediterranean, south along West Africa's Atlantic seaboard and into the North Atlantic as far north as Iceland, but they primarily operated in the western Mediterranean. In addition to seizing merchant ships, they engaged in razzias, raids on European coastal towns and villages, mainly in Italy, France, Spain, and Portugal, but also in the British Isles, the Netherlands, and Iceland.

While such raids had occurred since soon after the Muslim conquest of the Iberian Peninsula in the 710s, the terms "Barbary pirates" and "Barbary corsairs" are normally applied to the raiders active from the 16th century onwards, when the frequency and range of the slavers' attacks increased. In that period, Algiers, Tunis and Tripoli came under the sovereignty of the Ottoman Empire, either as directly administered provinces or as autonomous dependencies known as the Barbary states. Similar raids were undertaken from Salé (see Salé Rovers) and other ports in Morocco.

Barbary corsairs captured thousands of merchant ships and repeatedly raided coastal towns. As a result, residents abandoned their former villages of long stretches of coast in Spain and Italy. Between 100,000 and 250,000 Iberians were enslaved by these raids.

The raids were such a problem that coastal settlements were seldom undertaken until the 19th century. Between 1580 and 1680 corsairs were said to have captured about 850,000 people as slaves and from 1530 to 1780 as many as 1.25 million people were enslaved. However, these numbers have been questioned by the historian David Earle. Some of these corsairs were European outcasts and converts (renegade) such as John Ward and Zymen Danseker. Hayreddin Barbarossa and Oruç Reis, Turkish Barbarossa brothers, who took control of Algiers on behalf of the Ottomans in the early 16th century, were also notorious corsairs. The European pirates brought advanced sailing and shipbuilding techniques to the Barbary Coast around 1600, which enabled the corsairs to extend their activities into the Atlantic Ocean. The effects of the Barbary raids peaked in the early-to-mid-17th century.

Long after Europeans had abandoned oar-driven vessels in favor of sailing ships carrying tons of powerful cannon, many Barbary warships were galleys carrying a hundred or more fighting men armed with cutlasses and small arms. The Barbary navies were not battle fleets. When they sighted a European frigate, they fled.

The scope of corsair activity began to diminish in the latter part of the 17th century, as the more powerful European navies started to compel the Barbary states to make peace and cease attacking their shipping. However, the ships and coasts of Christian states without such effective protection continued to suffer until the early 19th century. Between 1801 and 1815, occasional incidents occurred, including two Barbary Wars waged by the United States, Sweden and the Kingdom of Sicily against the Barbary states. Following the Napoleonic Wars and the Congress of Vienna in 1814–15, European powers agreed upon the need to suppress the Barbary corsairs entirely. The threat was finally subdued by the French conquest of Algeria in 1830 and subsequent pacification by the French during the mid-to-late 19th century.

History
Barbary pirates were active from medieval times to the 1800s.

The Middle Ages
In 1198 the problem of Barbary piracy and slave-taking was so great that the Trinitarians, a religious order, were founded to collect ransoms and even to exchange themselves as ransom for those captured and pressed into slavery in North Africa. In the 14th century, Tunisian corsairs became enough of a threat to provoke a Franco-Genoese attack on Mahdia in 1390, also known as the "Barbary Crusade". Morisco exiles of the Reconquista and Maghreb pirates added to the numbers, but it was not until the expansion of the Ottoman Empire and the arrival of the privateer and admiral Kemal Reis in 1487 that the Barbary corsairs became a true menace to shipping from European Christian nations.

16th century

From 1559, the North African cities of Algiers, Tunis, and Tripoli, although nominally part of the Ottoman Empire, were in fact military republics that chose their own rulers and lived by war booty captured from the Spanish and Portuguese. There are several cases of Sephardic Jews, including Sinan Reis and Samuel Pallache, who upon fleeing Iberia turned to attacking the Spanish Empire's shipping under the Ottoman flag.

During the first period (1518–1587), the beylerbeys were admirals of the sultan, commanding great fleets and conducting war operations for political ends. They were slave-hunters and their methods were ferocious. After 1587, the sole object of their successors became plunder, on land and sea. The maritime operations were conducted by the captains, or reises, who formed a class or even a corporation. Cruisers were fitted out by investors and commanded by the reises. Ten percent of the value of the prizes was paid to the pasha or his successors, who bore the titles of agha or dey or bey.

In 1544 Hayreddin captured the island of Ischia, taking 4,000 prisoners, and enslaved some 2,000–7,000 inhabitants of Lipari. In 1551 Turgut Reis enslaved the entire population of the Maltese island of Gozo, between 5,000 and 6,000, sending them to Ottoman Tripolitania. In 1554 corsairs under Turgut Reis sacked Vieste, beheaded 5,000 of its inhabitants, and abducted another 6,000.

17th century

A notable counter action occurred in 1607, when the Knights of Saint Stephen (under Jacopo Inghirami) sacked Bona in Algeria, killing 470 and taking 1,464 captives. This victory is commemorated by a series of frescoes painted by Bernardino Poccetti in the "Sala di Bona" of Palazzo Pitti, Florence. In 1611 Spanish galleys from Naples, accompanied by the galleys of the Knights of Malta, raided the Kerkennah Islands off the coast of Tunisia and took away almost 500 Muslim captives. Between 1568 and 1634 the Knights of Saint Stephen may have captured about 14,000 Muslims, with perhaps one-third taken in land raids and two-thirds taken on captured ships.

Ireland was subject to a similar attack. In June 1631 Murat Reis, with corsairs from Algiers and armed troops of the Ottoman Empire, stormed ashore at the little harbor village of Baltimore, County Cork. They captured almost all the villagers and took them away to a life of slavery in North Africa. The prisoners were destined for a variety of fates—some lived out their days chained to the oars as galley slaves, while women spent long years as concubines in harems or within the walls of the sultan's palace. Only two of these captives ever returned to Ireland. England was also subject to pirate raids; in 1640 sixty men, women and children were enslaved by Algerian pirates who raided Penzance.

More than 20,000 captives were said to be imprisoned in Algiers alone. The rich were often able to secure release through ransom, but the poor were condemned to slavery. Their masters would on occasion allow them to secure freedom by professing Islam. A long list might be given of people of good social position, not only Italians or Spaniards, but German or English travelers in the south, who were captives for a time.

In 1675 a Royal Navy squadron led by Sir John Narborough negotiated a lasting peace with Tunis and, after bombarding the city to induce compliance, with Tripoli.

18th–19th centuries

Piracy was enough of a problem that some states entered into the redemption business. In Denmark:

During the American Revolutionary War, the pirates attacked American merchant vessels in the Mediterranean. However, on December 20, 1777, Sultan Mohammed III of Morocco issued a declaration recognizing America as an independent country, and stating that American merchant ships could enjoy safe passage into the Mediterranean and along the coast. The relations were formalized with the Moroccan–American Treaty of Friendship signed in 1786, which stands as the U.S.'s oldest non-broken friendship treaty with a foreign power.

Until the American Declaration of Independence in 1776, British treaties with the North African states protected American ships from the Barbary corsairs. Morocco, which in 1777 was the first independent nation to publicly recognize the United States, in 1784 became the first Barbary power to seize an American vessel after the nation achieved independence. The Barbary threat led directly to the United States founding the United States Navy in March 1794. While the United States did secure peace treaties with the Barbary states, it was obliged to pay tribute for protection from attack. The burden was substantial: from 1795, the annual tribute paid to the Regency of Algiers amounted to 20% of United States federal government's annual expenditures.

In 1798, an islet near Sardinia was attacked by the Tunisians, and more than 900 inhabitants were taken away as slaves.

The Barbary states had difficulty securing uniform compliance with a total prohibition of slave-raiding, as this had been traditionally of central importance to the North African economy. Slavers continued to take captives by preying on less well-protected peoples. Algiers subsequently renewed its slave-raiding, though on a smaller scale. Europeans at the Congress of Aix-la-Chapelle in 1818 discussed possible retaliation. In 1824 a British fleet under Admiral Sir Harry Burrard Neale bombarded Algiers. Corsair activity based in Algiers did not entirely cease until France conquered the state in 1830.

Barbary slave trade

From bases on the Barbary Coast, North Africa, the Barbary pirates raided ships traveling through the Mediterranean and along the northern and western coasts of Africa, plundering their cargo and enslaving the people they captured. From at least 1500, the pirates also conducted raids along seaside towns of Italy, France, Spain, Portugal, England, the Netherlands and as far away as Iceland, capturing men, women and children. On some occasions, settlements such as Baltimore, Ireland were abandoned following the raid, only being resettled many years later. Between 1609 and 1616, England alone had 466 merchant ships lost to Barbary pirates.

Slave quarters
At night the slaves were put into prisons called 'bagnios' (derived from the Italian word "bagno" for public bath, inspired by the Turks' use of Roman baths at Constantinople as prisons), which were often hot and overcrowded. Bagnios had chapels, hospitals, shops and bars run by captives.

Galley slaves

Although the conditions in bagnios were harsh, they were better than those endured by galley slaves. Most Barbary galleys were at sea for around eighty to a hundred days a year, but when the slaves assigned to them were on land, they were forced to do hard manual labor. There were exceptions:

During this time, rowers were shackled and chained where they sat, and never allowed to leave. Sleeping (which was limited), eating, defecation and urination took place at the seat to which they were shackled. There were usually five or six rowers on each oar. Overseers would walk back and forth and whip slaves considered not to be working hard enough.

Number of people enslaved
According to Robert Davis, between 1 million and 1.25 million Europeans were captured by Barbary pirates and sold as slaves in North Africa and Ottoman Empire between the 16th and 19th centuries. However, to extrapolate his numbers, Davis assumes the number of European slaves captured by Barbary pirates were constant for a 250-year period, stating:

Historians welcomed Davis's attempt to quantify the number of European slaves, but were divided as to the accuracy of the unorthodox methodology which he relied on in the absence of written records. The historian David Earle, author of The Corsairs of Malta and Barbary and The Pirate Wars, questioned Davis, saying "His figures sound a bit dodgy and I think he may be exaggerating." He cautioned that the true picture of European slaves is clouded by the fact that the corsairs also seized non-Christian whites from eastern Europe and black people from west Africa. He wouldn't "hazard a guess about their total". Professor Ian Blanchard, an expert on African trade and economic history at the University of Edinburgh, said that Davis's work was solid and that a number over a million was in line with his expectations.

Davis notes that his calculations were based on observers reports of approximately 35,000 European Christian slaves on the Barbary Coast at any one time during the late 1500s and early 1600s, held in Tripoli, Tunis and, mostly, Algiers.

Legacy
The history of Muslim enslavement of white Europeans has been cited by some as contextualising the importance of subsequent European and American enslavement of blacks. Scholar Robert Davis noted that the larger picture isn't so one-sided: during a "clash of empires... taking slaves was part of the conflict," and at the same time 2 million Europeans were enslaved by Muslims in North Africa and the Near East, 1 million Muslim slaves in Europe.

As Dr. John Callow at University of Suffolk notes, the experience of enslavement by the Barbary pirates preceded the Atlantic slave trade and "the memory of slavery, and the methodology of slaving, that was burned into the British consciousness was first and foremost rooted in a North African context, where Britons were more likely to be slaves than slave masters."

Barbary corsairs
According to historian, Adrian Tinniswood, the most notorious corsairs were European renegades who had learned their trade as privateers, and who moved to the Barbary Coast during peacetime to pursue their trade. These outcasts, who had converted to Islam, brought up-to-date naval expertise to the piracy business, and enabled the corsairs to make long-distance slave-catching raids as far away as Iceland and Newfoundland. Infamous corsair Henry Mainwaring, who was initially a lawyer and pirate-hunter, later returned home to a royal pardon. Mainwaring later wrote a book about the practise of piracy in the Mediterranean, aptly titled the Discourse of Pirates. In the book, Mainwaring outlined potential methods to hunt down and eliminate piracy.

Barbarossa brothers

Oruç Barbarossa

The most famous of the corsairs in North Africa were the Barbarossa brothers, Aruj and Khayr al-Din. They, and two less well-known brothers all became Barbary corsairs in the service of the Ottoman Empire; they were called the Barbarossas (Italian for Redbeards) after the red beard of Oruç, the eldest. Oruç captured the island of Djerba for the Ottoman Empire in 1502 or 1503. He often attacked Spanish territories on the coast of North Africa; during one failed attempt in 1512 he lost his left arm to a cannonball. The eldest Barbarossa also went on a rampage through Algiers in 1516, and captured the town with the help of the Ottoman Empire. He executed the ruler of Algiers and everybody he suspected would oppose him, including local rulers. He was finally captured and killed by the Spanish in 1518, and put on display.

Hızır Hayreddin Barbarossa

Oruç, based mainly on land, was not the best-known of the Barbarossas. His youngest brother Hızır (later called Hayreddin or Kheir ed-Din) was a more traditional corsair. After capturing many crucial coastal areas, Hayreddin was appointed admiral-in-chief of the Ottoman sultan's fleet. Under his command the Ottoman Empire was able to gain and keep control of the Mediterranean for over thirty years. Barbaros Hızır Hayreddin Pasha died in 1546 of a fever, possibly the plague.

Captain Jack Ward

English corsair Jack, or John, Ward was once called "beyond doubt the greatest scoundrel that ever sailed from England" by the English ambassador to Venice. Ward was a privateer for Queen Elizabeth during her war with Spain; after the end of the war, he became a corsair. With some associates he captured a ship in about 1603 and sailed it to Tunis; he and his crew converted to Islam. He was successful and became rich. He introduced heavily armed square-rigged ships, used instead of galleys, to the North African area, a major reason for the Barbary's future dominance of the Mediterranean. He died of plague in 1622.

Sayyida al-Hurra

Sayyida al-Hurra was a female Muslim cleric, merchant, governor of Tétouan, and later the wife of the sultan of Morocco. She was born around 1485 in the Emirate of Granada, but was forced to flee to Morocco when she was very young to escape the Reconquista. In Morocco, she gathered a crew largely of exiled Moors, and launched pirate expeditions against Spain and Portugal to avenge the Reconquista, protect Morocco from Christian pirates, and seek riches and glory. Sayyida al-Hurra became wealthy and renowned enough for the Sultan of Morocco, Ahmad al-Wattasi to make her his queen. Notably, however, she refused to marry in his capital of Fez, and would not get married but in Tétouan, of which she was governor. This was the first and only time in history that a Moroccan monarch had married away from his capital.

Raïs Hamidou

Hamidou ben Ali , known as Raïs Hamidou (), or Amidon in American literature, born around 1770, and died on June 17, 1815, near Cape Gata off the coast of southern Spain, was an Algerian corsair. He captured up to 200 ships during his career. Hamidou ensured the prosperity of the Deylik of Algiers, and gave it its last glory before the French invasion. His biography is relatively well known because the French archivist Albert Devoulx has found important documents, including a precious register of prizes opened by the authorities of the Deylik in 1765. Songs and legends have also taken hold of this charismatic character.

Other Famous Barbary corsairs
 Kemal Reis (–1511)
 Mohamed Ben Hassan
 Muhammad I Pasha (c. 1688-1784)
 Hasan Pasha (c.1517-1572)
 Gedik Ahmed Pasha (died 1482)
 Sinan Reis (died 1546)
 Piri Reis (died 1554 or 1555)
 Turgut Reis (1485–1565)
 Sinan Pasha (died 1553)
 Kurtoğlu Muslihiddin Reis (1487–)
 Kurtoğlu Hızır Reis
 Salih Reis (–1568)
 Seydi Ali Reis (1498–1563)
 Piyale Pasha (–1578)
 Raïs Hamidou (1773–1815)
 Uluç Ali Reis (1519–1587)
 Ali Bitchin (–1645)
 Simon de Danser or Simon Reis (–)
 Ivan-Dirkie de Veenboer or Sulayman Reis (died 1620)
 Murat Reis the Elder (–1638)
 Jan Janszoon or Murat Reis the Younger (–after 1641)

In fiction

Barbary corsairs are protagonists in Le pantere di Algeri (the panthers of Algiers) by Emilio Salgari. They were featured in a number of other noted novels, including Robinson Crusoe by Daniel Defoe, The Count of Monte Cristo by Alexandre Dumas, père, The Wind in the Willows by Kenneth Grahame, The Sea Hawk and the Sword of Islam by Rafael Sabatini, The Algerine Captive by Royall Tyler, Master and Commander by Patrick O'Brian, the Baroque Cycle by Neal Stephenson, The Walking Drum by Louis Lamour, Doctor Dolittle by Hugh Lofting, Corsair by Clive Cussler and Angélique in Barbary by Anne Golon.

Miguel de Cervantes, the Spanish author, was captive for five years as a slave in the bagnio of Algiers, and reflected his experience in some of his fictional (but not directly autobiographical) writings, including the Captive's tale in Don Quixote, his two plays set in Algiers, El Trato de Argel (The Treaty of Algiers) and Los Baños de Argel (The Baths of Algiers), and episodes in a number of other works.

In Mozart's opera Die Entführung aus dem Serail (a Singspiel), two European ladies are discovered in a Turkish harem, presumably captured by Barbary corsairs. Rossini's opera L'italiana in Algeri is based on the capture of several slaves by Barbary corsairs led by the bey of Algiers.

See also

 Albanian piracy
 Anglo-Turkish piracy
 Barbary slave trade
 Barbary treaties
 Circassian beauty
 Ghazi (warrior)
 History of slavery in the Muslim world
 Islamic views on slavery
 List of Ottoman conquests, sieges and landings
 Mathurin Romegas
 Morisco
 Morocco–United States relations
 Ottoman–Habsburg wars
 Ottoman Imperial Harem
 Ottoman Navy
 Piracy in Scotland
 Republic of Salé
 Slavery in the Ottoman Empire
 Turkish Abductions

Notes

References

 Clissold, Stephen. 1976. "Christian Renegades and Barbary Corsairs." History Today 26, no. 8: 508–515. Historical Abstracts.
 Davis, Robert C., Christian Slaves, Muslim Masters: White Slavery in the Mediterranean, The Barbary Coast, and Italy, 1500–1800. Palgrave Macmillan, New York. 2003.

 Earle, Peter. The Pirate Wars. Thomas Dunne. 2003.
 Forester, C. S. The Barbary Pirates. Random House. 1953.
 Heers, Jacques. The Barbary Corsairs: Warfare in the Mediterranean, 1480-1580. Greenhill Books. 2003.
 Konstam, Angus. A History of Pirates. Lyons Press. 1999.
 Kristensen, Jens Riise. Barbary To and Fro Ørby Publishing. 2005.
 Leiner, Frederick C. The End of Barbary Terror: America's 1815 War against the Pirates of North Africa. Oxford University Press, Oxford. 2006.
 Lambert, Frank. The Barbary Wars: American Independence in the Atlantic World. Hill & Wang, 2005JJos
 Lloyd, Christopher. 1979. "Captain John Ward: Pirate." History Today 29, no. 11; p. 751.
 Matar, Nabil. 2001. "The Barbary Corsairs, King Charles I and the Civil War." Seventeenth Century 16, no. 2; pp. 239–258.
 Pryor, John H., Geography, Technology, and WarStudies in the Maritime History of the Mediterranean, 649–1571. Cambridge University Press, Cambridge. 1988.
 Severn, Derek. "The Bombardment of Algiers, 1816." History Today 28, no. 1 (1978); pp. 31–39.
 Silverstein, Paul A. 2005. "The New Barbarians: Piracy and Terrorism on the North African Frontier." CR: The New Centennial Review 5, no. 1; pp. 179–212.
 Travers, Tim, Pirates: A History. Tempus Publishing, Gloucestershire. 2007.
 World Navies
 To the Shores of Tripoli: The Birth of the U.S. Navy and Marines.—Annapolis, MD : Naval Institute Press, 1991, 2001.

Further reading

 Clark, G. N. "The Barbary Corsairs in the Seventeenth Century." Cambridge Historical Journal 8#1 (1944): 22–35. online.
Gawalt, Gerard W. "America and the Barbary pirates: An international battle against an unconventional foe." (Library of Congress, 2011)  online.
 London, Joshua E. Victory in Tripoli: How America's War with the Barbary Pirates Established the U.S. Navy and Shaped a Nation. New Jersey: John Wiley & Sons, Inc., 2005.
 Sofka, James R. "The Jeffersonian idea of national security: commerce, the Atlantic balance of power, and the Barbary war, 1786–1805." Diplomatic History 21.4 (1997): 519–544. online
 Turner, Robert F. "President Thomas Jefferson and the Barbary Pirates." in Bruce A Elleman, et al. eds. Piracy and Maritime Crime: Historical and Modern Case Studies (2010): 157–172.  online
Adrian Tinniswood, Pirates of Barbary: Corsairs, Conquests and Captivity in the Seventeenth-Century Mediterranean, 343 pp. Riverhead Books, 2010. . NY Times review
 White, Joshua M.Piracy and Law in the Ottoman Mediterranean (Stanford University Press, 2017). .
White Gold: The Extraordinary Story of Thomas Pellow and North Africa's One Million European Slaves by Giles Milton (Sceptre, 2005)
 Zacks, Richard. The pirate coast : Thomas Jefferson, the first marines and the secret mission of 1805 Hyperion, 2005.
 Christian slaves, Muslim masters : white slavery in the Mediterranean, the Barbary Coast, and Italy, 1500–1800 by Robert C. Davis. New York : Palgrave Macmillan, 2003.
Piracy, Slavery and Redemption: Barbary Captivity Narratives from Early Modern England by D. J. Vikus (Columbia University Press, 2001)
The Stolen Village: Baltimore and the Barbary Pirates by Des Ekin
 Skeletons on the Zahara: A True Story of Survival by Dean King,
 Oren, Michael. "Early American Encounters in the Middle East", in Power, Faith, and Fantasy. New York: Norton, 2007.

 Lambert, Frank. The Barbary Wars. New York: Hill and Wang, 2005.
 Whipple, A. B. C. To the Shores of Tripoli: The Birth of the U.S. Navy and Marines. Bluejacket Books, 1991.

External links

 Knights Hospitaller of St. John – Order of St John of Jerusalem Malta
 The Barbary Pirates
 New book reopens old arguments about slave raids on Europe
 Barbary Warfare
 The Barbary Wars at the Clements Library:An online exhibit on the Barbary Wars with images and transcriptions of primary documents from the period.
 American Barbary Wars

19th-century conflicts

History of international relations
Early Modern Morocco
History of the foreign relations of the United States
United States Marine Corps in the 18th and 19th centuries
Wars involving the United States

Barbary pirates


Neumühle ist ein Gemeindeteil des Marktes Schopfloch im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Die Einöde liegt an einem namenlosen Bach, der 200 Meter weiter westlich als linker Zufluss in die Wörnitz mündet. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Schopfloch zur Kreisstraße AN 42 (0,5 km südlich) bzw. nach Deuenbach (0,4 km nordöstlich).

Geschichte
Die Fraisch über Neumühle war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Feuchtwangen und dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen. Die Grundherrschaft über die Mühle hatte das Kastenamt Feuchtwangen. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts wurde das ansbachische Vogtamt Schopfloch als Grundherr angegeben. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Infolge des Gemeindeedikts wurde Neumühle 1809 dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Schopfloch zugeordnet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Martin (Schopfloch) gepfarrt. Die Katholiken sind nach St. Georg (Dinkelsbühl) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Schopfloch, Mittelfranken)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung

Neumühle (Schopfloch)


المشعر الحرام، هو الاسم الذي سمى الله تعالى به المزدلفة، حيث قال جل شأنه: . وهي تقع بالقرب من مكة جنوب شرق منى، وبين منى وجبل عرفة، وهي ذات أهميَّةٍ بالنسبة إلى المسلمين أثناء تأديتهم لفريضة الحج؛ فهي ثالث المشاعر المقدَّسة التي يمرُّ بها الحجيج خلال رحلتهم الإيمانيَّة المقدَّسة؛ حيث يبدأ الحجيج في المشعر الأوَّل مكة بالطواف حول الكعبة، ثم مرورًا بالمشعر الثاني الوقوف بعرفة، وبعد أداء المناسك المفروضة خلالهما، ثم بعد الإفاضة من عرفات ينزلون إلى المزدلفة للمبيت وأداء بعض المناسك والفرائض على هدي النبي محمد .

عند الوصول إلى المزدلفة يُؤَذَّن ويُقام ويُصَلَّى المغرب ثلاثًا، ويُقام ويُصَلَّى العشاء قصرًا وجمعًا، لا يُصَلَّى بينهما ولا بعد العشاء شيئًا.

مسجد المشعر الحرام

يقع في بداية مزدلفة على قارعة الطريق رقم (5) الذي يفصل بين التل والمسجد، ويبعد عن مسجد الخيف نحو (5) كيلومترات، وعن مسجد نمرة (7) كيلومترات، وكان النبي محمد  ينزل عند قبلته

وكان في بداية القرن الثالث الهجري متواضع المساحة والبناء، ولم يكن مسقوفاً وله ستة أبواب، وفي العهد السعودي تمت توسعته وأصبح طوله من الشرق إلى الغرب 90 متراً وعرضه 56 متراً، وبات يستوعب أكثر من 12 ألف مصلٍ، وله منارتان بارتفاع 32 متراً، وله مداخل في الجهات الشرقية والشمالية والجنوبية.

أقوال المفسرين
قال الزمخشري في قوله تعالي: ( فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ )

المشعر الحرام: قـزح، وهو الجبل الذي يقف عليـه الإمام وعليه الميقدة، وقيل: المـشعر الحرام ما بـين جبلي المزدلفـة إلى مازمـي عرفـة إلى وادي محسـر، وليس المازمان ولا وادي محسر من المشـعر الحرام، والصحيح أنه الجـبل لما روى جـابر أن النبي صلى الله عليه وسلم صلى الفـجـر بالمزدلفة ركب ناقته حتى أتي المشعـر الحرام، فدعا وكبر وهلل، ولم يزل واقفا حتى أسفر .

وقوله عند المشعر الحرام مـعناه: مما يلي المشعر الحرام قريبا به، وذلـك للفضل، كالقرب من جـبل الرحمة، وإلا فالمزدلفـة كلها موقف إلا وادي محسـر، وجعلت أعقاب المزدلفة لكونها في حكم المشعر، ومتصلة به عند المشعر، وقـيل: سميت المزدلفة وجمعا لأن آدم اجتمع فيها مع حواء وازدلف منها، أي دنا منها.

وقال قتادة: لأنه يجمع فـيها بين الصلاتين. ويجوز أن يكون وصفت بـفعل أهلها لأنهم يزدلـفون إلى الله تعـالى، أي يتقـربون بالوقـوف فيـهـا، وعن علي: لما أصـبح رسـول الله صلى الله عليه وسلم وقف على قـزح فقـال: هذا قزح، وهذا الموقف، وجمع كلها موقف .
هو المكان الذي وقف عنده النبي في حجة الوداع، وهو الجبل المعروف في مزدلفة، وهو المكان المبني عليه المسجد الآن. وثبت عن بعض العلماءأن مزدلفة كلها تسمى كلها المشعر الحرام.

جمع
«جمع» هي المزدلفـة، وكلها مشعر إلا بطن محـسر، ومنها تؤخـذ حصي الجمرات، وبذلك فـسر علي وابن مسعـود قوله تعالي: ( فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا ) قالا: يعني المزدلفة.

ومسجد المزدلفة عن يسـارك إذا مضيت إلى عرفات، وفـيه تجـمع بين المغـرب والعشاء إذا نـفر الحـاج من عرفات، وهي التي عني الشريف الرضي بقوله:

عارضـا بـي ركـب الحجـاز نسائله

متـــى عهــده بأيــام ســلـع

واسـتملا حـديث مـن يسـكن الخيف

ولا تكتبـــــاه إلا بــــدمعـي

فــإنني إن أرى الديــار بطـرفـي

فلعـــلي أرى الديــار بســمعي

لهـف نفسـي عـلى ليــال تقضت

لــي بجــمع وأيــن أيـام جـمع

لماذا سمي بالمشعر الحرام ؟
في الشريط رقم ( 17 ) من سلسة فتاوى نور على الدرب قال الشيخ محمد بن عثيمين : ...... وعلى هذا يكون المشعر الحرام : تارة يراد به المكان المعيّن الذي وقف عنده النبي صلى الله عليه وسلم، وهو الجبل المعروف في المزدلفة وعليه بني المسجد ؛ وأحيانًا يراد به جميع المزدلفة ؛ لأنها مشعر حرام . وإنّما قيّدت بالمشعر الحرام ؛ لأن هناك ( مشعرًا حلالاً ) ، وهو عرفة، فإنّه مشعر، بل هو أعظم المشاعر المكانية، فهو مشعر لكنّه حلال ؛ لأنه خارج أميال الحرم، بخلاف المشعر الحرام الذي بمزدلفة الذي يقف الناس فيه، فإنّه حرام. ولم تسمّ منىً مشعرًا حرامًا ؛ لأنه ليس بها وقوفًا مستقلاً .... إلى آخر كلامه رحمه الله رحمةً واسعة .

موضع المشعر الحرام
من كتاب المصنف / مسألة الجزء الرابع
2345 ( 327 ) في المشعر الحرام أي موضع هو

( 1 ) حدثنا أبو بكر قال حدثنا وكيع عن سفيان عن السدي عن سعيد بن جبير قال : ما بين جبلي مزدلفة فهو المشعر الحرام .

( 2 ) حدثنا أبو بكر قال حدثنا وكيع عن إسرائيل عن جابر عن عبد الرحمن بن الأسود قال : لم أجد أحدا يخبرني عن المشعر الحرام .

( 3 ) حدثنا أبو بكر قال حدثنا وكيع عن إسرائيل عن أبي إسحاق عن عمرو بن ميمون قال : سألت عبد الله بن عمر عن المشعر الحرام فسكت حتى إذا تهبطت أيدي رواحلنا بالمزدلفة قال : أين السائل عن المشعر الحرام ؟ .

( 4 ) حدثنا أبو بكر قال حدثنا إسحاق الأزرق عن مثنى عن عطاء في قوله : المشعر الحرام قال : هو قزح هو المزدلفة كلها.

مراجع

أماكن عبادة في القرآن
الحج في الإسلام
مزدلفة
مساجد مكة

المشعر الحرام


Leucobrephos mongolicum é uma espécie de inseto lepidóptero pertencente à família dos geometrídeos. Esta espécie foi descrita primeiramente em 1977 por András Mátyás Vojnits. Pode ser encontrada a norte da Mongólia pela região de clima temperado. Habita as florestas montanhosas e temperadas de coníferas e nas taigas de clima polar.

Sistemática e taxonomia
Esta espécie recebeu estatuto de espécie e adquiriu reconhecimento em 1999. Porém, em 2016, seria rebaixada novamente, por Beljaev, como sinônimo de Leucobrephos middendorfii. Ainda, essa classificação é controversa.

Ligações externas

Insetos da Mongólia
Espécies descritas em 1977
Geometridae

Leucobrephos mongolicum


Escuela de Pintura de Leningrado (en ruso: Ленинградская школа живописи, Aproximadamente 1932—1991) — un gran grupo de artistas soviéticos que trabajaron en Leningrado en 1930-1980 años. La mayoría de ellos se graduó en la Academia de Bellas Artes, y eran miembros de la Unión de Artistas de Leningrado (1932-1991).

Historia
Año de creación de la Escuela de Pintura de Leningrado se considera que en 1932. En 1932 se creó una sola la Unión de Artistas de Leningrado. En el mismo año de la decisión del gobierno soviético se estableció la Academia Rusa de las Artes. En 1934, el director de la Academia Rusa de las Artes, fue nombrado Isaak Brodsky, un alumno de Iliá Repin. Bajo el liderazgo de Brodsky en la Academia de Bellas Artes en 1930 estableció un sistema de formación de jóvenes artistas, que se conserva en sus principales características hasta la fecha. La capacitación se llevó a cabo sobre la base de las técnicas de arte, desarrollados en el pre-revolucionaria de la Academia de Bellas Artes. Entre ellos la formación de dibujo, pintura, composición, historia del arte ruso y extranjero.

Los alumnos de la escuela de Leningrado, de la pintura en los años 1930-1950 ha habido muchos pintores famosos. Entre ellos Yevguéniya Antípova, Piotr Belousov, Veniamin Borisov, Aleksandr Laktionov, Dmitri Maevski, Nikolai Galakhov, Gevork Kotiantz, Yuri Neprintsev, Taisia Afonina, Serguéi Ósipov, Vladimir Ovchinnikov, Nikolai Pozdneev, Lev Russov, Aleksandr Samokhvalov, Aleksandr Semiónov, Arseny Semiónov, Víktor Teterin, Nikolai Timkov, Rostislav Vovkushevsky, Yelena Skuin, Mijaíl Trufanov, Vsevolod Bazhenov, Sergéi Zakharov, y muchos otros.

De acuerdo con la evaluación de Ivanov que se le da en su libro «El realismo socialista desconocido. La Escuela de Leningrado», los representantes de la escuela de Leningrado de la pintura es de unos 1.200 artistas.

Referencias

Galería

Véase también
 Arte soviético
 Unión de Artistas de San Petersburgo
 Acianos (Ósipov)
 Invierno Ruso (Timkov)
 Malaja Sadovaja (Semiónov)
 Amazona (Frentz)
 Cafe Gurzuf (Samokhvalov)
 Día de primavera (Pozdneev)

Fuentes
 Первая выставка ленинградских художников. Л., Русский музей, 1935.
 Выставка произведений ленинградских художников 1951 года. Каталог. Л., Лениздат, 1951.
 Осенняя выставка произведений ленинградских художников 1956 года. Каталог. Л., Ленинградский художник, 1958.
 1917 — 1957. Выставка произведений ленинградских художников. Каталог. Л., Ленинградский художник, 1958.
 ''Всесоюзная художественная выставка, посвящённая 40-летию Великой Октябрьской социалистической революции. Каталог. М., Советский художник, 1957.
 Выставка произведений ленинградских художников 1960 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1963.
 Выставка произведений ленинградских художников 1960 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1961.
 Республиканская художественная выставка «Советская Россия». Каталог. М., Советский художник, 1960.
 Выставка произведений ленинградских художников 1961 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1964.
 Осенняя выставка произведений ленинградских художников 1962 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1962.
 Ленинград. Зональная выставка 1964 года. Каталог. Л, Художник РСФСР, 1965.
 Каталог весенней выставки произведений ленинградских художников 1965 года. Л., Художник РСФСР, 1970.
 Вторая республиканская художественная выставка «Советская Россия». Каталог. М., Советский художник, 1965.
 Третья республиканская художественная выставка «Советская Россия». Каталог. М., Министерство культуры РСФСР, 1967.
 Осенняя выставка произведений ленинградских художников 1968 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1971.
 Наш современник. Каталог выставки произведений ленинградских художников 1971 года. Л., Художник РСФСР, 1972.
 По родной стране. Выставка произведений художников Ленинграда. 50-Летию образования СССР посвящается. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1974.
 Наш современник. Зональная выставка произведений ленинградских художников 1975 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1980.
 Изобразительное искусство Ленинграда. Каталог выставки. Л., Художник РСФСР, 1976.
 Выставка произведений ленинградских художников, посвящённая 60-летию Великого Октября. Л., Художник РСФСР, 1982.
 В. Гусев, В. Леняшин. Ленинградскому изобразительному искусству шестьдесят лет // Изобразительное искусство Ленинграда. Л., Художник РСФСР, 1981. С.13-19.
 Л. Мочалов. Некоторые проблемы развития ленинградского искусства // Изобразительное искусство Ленинграда. Л., Художник РСФСР, 1981. С.415-422.
 Л. Яковлева. Ленинградская живопись. История и современность // Изобразительное искусство Ленинграда. Л., Художник РСФСР, 1981. С.427-431.
 В. Плотников. Некоторые аспекты ленинградской критики и художественного процесса // Изобразительное искусство Ленинграда. Л., Художник РСФСР, 1981. С.422-427.
 Н. Василевская. Ленинградская школа художественного стекла // Изобразительное искусство Ленинграда. Л., Художник РСФСР, 1981. С.451-457.
 Art belongs to people. Exhibition of works by artists of Leningrad. Leningrad: Khudozhnik RSFSR, 1979.
 Directory of members of the Leningrad branch of Union of Artists of Russian Federation. - Leningrad: Khudozhnik RSFSR, 1987.
 L' Ecole de Leningrad. Catalogue. Paris, Drouot Richelieu. 1989, 16 June.
 L' Ecole de Leningrad. Catalogue. Paris, Drouot Richelieu. 1989, 27 November.
 L' Ecole de Leningrad. Catalogue. Paris, Drouot Richelieu. 1990, 12 Mars.
 L' Ecole de Leningrad. Catalogue. Paris, Drouot Richelieu. 1990, 11 June.
 L' Ecole de Leningrad. Catalogue. Paris, Drouot Richelieu. 1990, 21 December.
 Связь времен. 1932—1997. Художники — члены Санкт–Петербургского Союза художников России. Каталог выставки. СПб., 1997.
 Matthew C. Bown. Dictionary of 20th Century Russian and Soviet Painters 1900-1980s. London, Izomar 1998. ISBN 0-9532061-0-6, ISBN 978-0-9532061-0-0.
 Vern G. Swanson. Soviet Impressionism. Woodbridge, England, Antique Collectors' Club, 2001.
 Sergei V. Ivanov. Unknown Socialist Realism. The Leningrad School. Saint Petersburg, NP-Print Edition, 2007. ISBN 5-901724-21-6, ISBN 978-5-901724-21-7.
 Pishny Igor. The Leningrad school of painting. Socialist Realism of 1930-1980s. Selected names. St. Petersburg, Kolomenskaya Versta Publishing, 2008. ISBN 978-5-91555-005-5.
 Юбилейный Справочник выпускников Санкт-Петербургского академического института живописи, скульптуры и архитектуры имени И. Е. Репина Российской Академии художеств. 1915—2005. СПб., Первоцвет, 2007. ISBN 978-5-903677-01-6.
 Данилова А. Становление ленинградской школы живописи и ее художественные традиции. // Петербургские искусствоведческие тетради. Вып. 21. СПб, 2011. С.94—105.
 Струкова А. И. Ленинградская пейзажная школа. 1930-1940-е годы. — М., Галарт. 2011. ISBN 978-5-269-01112-7.
 Иванов С. В. Ленинградская школа и критика концепции "третьего пути" // Петербургские искусствоведческие тетради. Вып.27. Санкт-Петербург, 2013. С.267-276.
 ''Иванов С. В. К вопросу о ленинградской школе живописи // Петербургские искусствоведческие тетради. Вып.28. Санкт-Петербург, 2013. С.229-236.

Enlaces externos
 Sergei V. Ivanov. Escuela de Pintura de Leningrado. Esquema de la Historia (Inglés).
 Cronología de la Escuela de Pintura de Leningrado (Inglés).
 Sergei V. Ivanov. Sobre la Escuela de Leningrado de la pintura. (Ruso).
 La "Escuela de Leningrado" en Moscú. A la pregunta de identificación (Ruso).

Escuela de Pintura de Leningrado