Turismul medical în Republica Moldova – direcția industriei turismului, oferind tratament de înaltă calitate pacienților străini. Industria în fiecare an devine mai populară, iar numărul turiștilor medicali depășește 30% din numărul total al pacienților din clinicile din Moldova. Cetățenii străini vin în Moldova pentru un tratament de calitate, pe care ei nu îl pot primi sau plăti în propria țară.

Istoria turismului medical în Moldova
În Moldova, turismul medical a luat naștere în 2009. Până în anii 2000, calitatea serviciilor medicale din țară a fost subestimată, însă nu inferioară competitorilor din țări europene precum Germania, Franța și Italia. Primii pași în dezvoltarea turismului medical au fost făcuți de catre Mihail Ceropitoi, directorul primei companii de turism dentar, care a adus primul pacient străin în Moldova pentru tratament.

Din anul 2017, guvernul a contribuit, de asemenea, la industrie, dar nu reglementează industria. Pacienții frecvenți ai clinicilor din Moldova sunt turiști din România, Rusia, Ucraina, Polonia, Turcia, Bulgaria și Israel.

Sursa:

Pacienții străini sunt atrași de calitatea înaltă a serviciilor medicale din Moldova, precum și de prețurile accesibile pentru îngrijirea dentară și chirurgicală, climatul plăcut și serviciul de hotel ieftin. Tratamentul bolilor complexe este costisitor în Europa sau în America. În Moldova, tratamentul într-o clinică privată costă mai puțin decât într-un spital obișnuit în străinătate.

Potrivit directorului Agenției Naționale de Turism, Stanislav Rusu, în fiecare an peste 35% din străinii care vizitează Republica Moldova vin în țară pentru tratament. Majoritatea turiștilor medicali preferă stațiunile balneare din Moldova.În 2018, au fost 15 835 cetățeni străini care au vizitat Moldova pentru a primi servicii medicale de înaltă calitate.

Tipuri de turism medical în Moldova
În Republica Moldova, nu numai turismul medical este relevant, ci și diagnosticul și wellness. Pacienții din alte țări pot fi supuși unui examen calitativ în clinicile țării, precum și să selecteze și să viziteze una din zecile stațiuni de sănătate din Moldova.

Diagnosticul bolilor se efectuează în conformitate cu protocoalele și standardele medicale internaționale. Pacienții se supun unei examinări aprofundate în clinici private echipate cu echipamente noi, garantând diagnostice veridice și corecte. Rezultatele testelor sunt date pacienților in mâină, pe baza cărora medicul face un curs de tratament.

Pe teritoriul Republicii Moldova există mai mult de 80 de stațiuni, care sunt vizitate anual nu numai de cetățenii țării, ci și de sute de pacienți străini.În anul 2018, peste 300 de turiști medicali au fost tratați în sanatoriile din Moldova.

Datorită climatului său blând și plăcut, Moldova este o țară ideală pentru turismul de reabilitare. Cele mai renumite stațiuni balneoclimaterice sunt sanatoriile din orașul Vadul-lui-Vodă. Cele mai populare sanatorii fiind «Nistru» din orașul Camenca si «Codrul» din raionul Calarași. Turiștii vizitează și zona de agrement din rezervația Codrii. Agențiile implicate direct în turismul medical organizează excursii speciale pentru pacienții străini.

Destinații turistice medicale în Moldova
Principalele domenii ale turismului medical în Moldova sunt stomatologia, tratamentul hepatitei virale C, oftalmologia, chirurgia plastică, planificarea familială. Furnizarea acestor servicii în alte țări implică costuri mari care nu sunt incluse în asigurarea medicală, astfel încât pacienții sunt forțați să solicite tratament în străinătate.

Stomatologie
Serviciile dentiste din Moldova sunt cele mai solicitate în rândul pacienților străini. Acest lucru se explică prin faptul că și cele mai simple proceduri stomatologice din străinătate sunt costisitoare. În Moldova, politica de prețuri pentru serviciile dentare este mai puțin rigidă, dar din punctul de vedere al calității ei nu sunt inferioare celor europene. Potrivit medicilor dentiști din Moldova, peste 70% din pacienții lor sunt străini. În fiecare lună mai mult de 50 de clienți sunt din Italia, Franța, America și Rusia. Pacienții primesc pachetul complet de servicii: restabilirea dinților, proteze, tratamentul cariilor, îndepărtarea și albirea dinților.

Sunt asigurate consultații medicale la distanță on-line pentru turiștii medicali, precum și excursii medicale în Moldova, care includ achiziții de bilete, rezervarea la hotel și excursii de vizitare a obiectivelor turistice. Pentru pacienții străini este stabilit un curs preliminar de tratament și se determină costul aproximativ al terapiei și durata de ședere a pacientului în Moldova.

Tratamentul pentru hepatita C
Tratamentul Hepatitei C în Republica Moldova este una dintre principalele direcții de turism medical din țară. Începând cu 1997 și până în 2012, în țară numărul persoanelor infectate cu hepatita C a atins o scară critică - mai mult de 40.000 de persoane. Acestea sunt rate foarte mari, având în vedere că populația este de 4.057.420 de persoane. Odată cu lansarea Programului național pentru tratamentul hepatitei virale, statisticile privind morbiditatea și mortalitatea au scăzut de la 6,14% la 1,32% la 100 000 de populație.

În 2018, peste 4 000 de pacienți au primit tratament gratuit pentru hepatita C în Moldova. Hepatologii moldoveni, care oferă anual tratament miilor de cetățeni locali, ajută și pacienții străini. În Republica Moldova este autorizată oficial vânzarea de medicamente generice, care nu pot fi cumpărate în alte țări. Moldova aparține țărilor cu un nivel scăzut de dezvoltare și cu o răspândire largă a hepatitei virale în rândul populației, prin urmare prețurile la medicamente sunt mai accesibile aici.

Diagnosticul hepatitei C în Moldova se efectuează în conformitate cu standardele internaționale, folosind echipamente și tehnologii moderne. Pentru detectarea hepatitei C se utilizează următoarele metode: diagnosticul PCR, testele sanguine generale și biochimice, fibroscanarea, ultrasunetele, biopsia hepatică. Rezultatele sunt date pacientului în mâinile sale, iar medicul curant este angajat în descifrarea testelor și face un curs de tratament detaliat.

În Moldova, pacienții străini sunt examinați în clinici private și apoi sunt supuși unui tratament, care include tratamentul generic, care include substanțe active – sofosbuvir, daclatasvir, ledipasvir, velpatasvir. Rezultatele utilizării terapiei antivirale ating 97% dintre pacienții complet vindecați, iar medicamentele produc efecte secundare minime.

Oftalmologie
Oftalmologia și tratamentul bolilor oculare sunt pe larg folosite în întreaga lume. În clinicile private din Chișinău, pacienților li se oferă diagnosticarea înaltă a preciziei de acuitate vizuală, măsurarea presiunii intraoculare, biometrice și tonometria ochiului. Turiștii medicali sunt atrași de prezența unui echipament oftalmologic modern, cu ajutorul căruia medicii moldoveni fac diagnosticul corect, iar tratamentul se efectuează prin metode noi, minim invazive.

Procedurile pentru corectarea vederii cu laser necesită ca acestea să fie conduse de un specialist înalt calificat, folosind echipamente moderne. Există mai mult de 20 de clinici în Moldova unde lucrează medici cu experiență, oferind o gamă largă de servicii oftalmologice pentru cetățeni și nerezidenți.

Chirurgie plastică
Chirurgia plastica in Moldova este solicitată în rândul pacienților din străinătate. Această direcție implică utilizarea celor mai noi tehnologii și echipamente, iar chirurgii moldoveni s-au dovedit a fi ca specialiști cu înaltă calificare și cu experiență. În Republică, serviciile de chirurgie estetică sunt furnizate numai în câteva clinici private, însă această zonă se dezvoltă în mod progresiv. Cele mai populare operații sunt chirurgia mamară și liftingul feței, care sunt de șapte ori mai scumpe în Europa decât în clinicile din Moldova.

Planificarea familiei
Planificarea familială este un proces complex și de lungă durată care trebuie să aibă loc sub supravegherea unui specialist cu experiență. Centrele private din Moldova au avut o bună reputație în acest domeniu. Pe lângă o gamă largă de servicii ginecologice și pediatrice, în clinicile private din țară – TerraMed, Repromed, Medpark – se utilizează metode moderne de depășire a infertilității, cum ar fi fertilizarea in vitro (FIV). Medicii moldoveni au contribuit la nașterea a peste 2.000 de copii.

Sistemul de turism medical în Moldova
Sistemul de turism medical din Moldova este organizat în mai multe etape – în primul rând, pacientul primește o consultare on-line și apoi face o programare cu un specialist și vine pentru tratament. Terapia și examinarea pacienților străini se efectuează numai în clinici și centre medicale private, aflate în Chișinău . În 2018, în oraș au fost înregistrate peste 90 de clinici și birouri medicale private. Majoritatea clinicilor au departamente de turism medical care organizează excursii, cazarea și tratamentul pacienților străini.

Tratamentul pacienților din străinătate se efectuează în același mod ca și pentru cetățenii țării, în aceleași condiții, fără marje suplimentare. Înainte de tratament, pacientul trebuie să facă o depunere, care este returnată la sfârșitul tratamentului.

Costul tratamentului variază ușor în instituțiile medicale din țară, în funcție de localizarea și natura serviciilor furnizate. In alegerea unei clinici, pacienții străini evaluează recenziile referitoare la medici care lucrează în ea și reputația centrului medical.

Medicii moldoveni vorbesc bine limba română și rusă, dar, dacă este necesar, este angajat un traducător experimentat pentru un pacient străin care îl ajută să comunice cu medicii în timpul șederii sale în Republica Moldova.

Turiștii medicali aleg de sinestătător clinici și medici care îi vor trata, dar pot căuta de asemenea ajutor de la companiile implicate în organizarea de excursii medicale.

Vezi și
 Tratamentul Hepatitei C în Republica Moldova

Note

Sănătatea în Republica Moldova

Turismul medical în Republica Moldova


Als Pediatric Acute-onset Neuropsychiatric Syndrome (PANS) wird eine rapide einsetzende systemische neurologische Erkrankung mit körperlichen und psychiatrischen Symptomen bezeichnet. Die Erstmanifestation ist stets im Kindes- oder Jugendalter. Ein chronisch-progredienter, manchmal auch fluktuierender Verlauf mit lebenslanger Erkrankung ist möglich.

Charakteristika
PANS ist durch einen foudroyanten Beginn im Kinder und Jugendalter gekennzeichnet. Das neurologische Syndrom präsentiert sich mit Denkstörungen und Verhaltensauffälligkeiten (vor allem aus dem Zwangsspektrum) sowie motorischen Symptomen und/oder Tics als Leitsymptomen, begleitet von diversen neurologischen Auffälligkeiten. Der Zeitpunkt des Ausbruchs von PANS wird zwar der Kindheit und frühen Adoleszenz zugeordnet, bei Chronifizierung ist jedoch von der Möglichkeit eines lebenslangen Persistierens auszugehen. Für den Bereich der Erwachsenenheilkunde beschreibt auch das Post-Inflammatory Brain Syndrome (PIBS) ein strukturell analoges Syndrom.

Hintergründe

Entdeckung
PANS wurde am weltweit größten Forschungsinstitut für psychische Krankheiten, dem National Institute of Mental Health (NIMH) der USA, einer Unterbehörde des US-Gesundheitsministeriums, im Rahmen der PANDAS Forschung definiert und erforscht. Die Kriterien für PANS sind eine Weiterentwicklung jener von PANDAS, einer seit den 1990er-Jahren bekannten Streptokokken-spezifischen Form von PANS.

Ursachen
PANS ist zunächst eine rein klinische Diagnose, deren genaue pathophysiologische Ursachen noch nicht vollumfänglich aufgeklärt sind. In einigen Fällen scheint es sich um die Folgen einer Infektion mit Bakterien oder Viren (bspw. Streptokokken, Mykoplasmen, Borrelien) oder andere Erregern zu handeln. Bestimmte Stoffwechselstörungen und genetische Veränderungen stehen ebenfalls im Verdacht, PANS auszulösen. Es sind ferner Veränderungen von Entzündungsmarkern (bspw. Neopterin und TNF-α) und Stoffwechselprodukten (bspw. Kynurenin) beschrieben. Ursachen und Definition des PANS Syndroms sind weiter in Erforschung.

Es wird davon ausgegangen, dass immunologische Prozesse auf Strukturen des Gehirns einwirken, insbesondere im Bereich der Basalganglien. Als prototypischer pathogener Mechanismus wird in der Forschung die Chorea minor genannt, mit dem Unterschied, dass bei PANS die psychiatrischen Symptome dominieren.  In der Folge kommt es zu Verhaltensänderungen und Störungen der Motorik sowie zu Denkstörungen und Zwangssymptomen  mit plötzlichem, oft fulminantem Beginn, die unbehandelt chronifizieren und lebenslang persistieren können. So sei auch ein Teil der Fälle von Zwangs- und Ticstörungen bei Erwachsenen möglicherweise die Folge eines in der Kindheit erworbenen PANS/PANDAS-Syndroms. Eine frühzeitige, konsequente Behandlung wird daher von einigen Forschern befürwortet, um eine Chronifizierung zu vermeiden. Pathomechanisch analoge Prozesse finden sich auch bei anderen infektiösen bzw. postinfektiösen neuropsychiatrischen Syndromen wie bspw. bei der Anti-NMDA-Rezeptor-Enzephalitis, dem systemischen Lupus (SLE) oder dem Post-Inflammatory Brain Syndrome (PIBS).

Weitergehende Forschung
PANS befindet sich weiter in Erforschung, insbesondere hinsichtlich der Ätiologie, der Therapie und der Prognose. Die Frage, ob auch erstmals im Erwachsenenalter auftretende Tic- und Zwangsstörungen durch Reaktionen auf körpereigene Antikörper ausgelöst werden können bzw. inwiefern Dyfunktionen des Immunsystems an der Entstehung von Ticstörungen beteiligt sind, wird noch erforscht. Entsprechende erste Hinweise hierauf finden sich in immunologischen Studien.

Begrifflichkeit (PANS vs. PANDAS)
Vor der Definition von PANS stand in den 1990er-Jahren die Entdeckung von PANDAS, welches nun als durch Streptokokken verursachte Unterkategorie von PANS gilt. PANS und PANDAS teilen somit sehr ähnliche diagnostischen Kriterien, jedoch muss PANS nicht zwangsläufig durch eine Streptokokkeninfektion hervorgerufen sein. Grund für die Einführung der Kategorie PANS war, dass sich seitens der Forschung die Hinweise darauf mehrten, dass ein entscheidenderer Faktor als ein bestimmter Erreger, das Vorliegen bestimmter immunologische Faktoren im Gehirn der Patienten sein könnte. PANS fasst daher zum einen unter der Bezeichnung PITANDS infektiöse Trigger zusammen, zum anderen kämen nichtinfektiöse Gründe, wie z. B. Stoffwechselstörungen in Frage. PANDAS bildet hierbei eine Untergruppe von PITANDS. Eine mögliche Verursachung des PANS Syndroms auch durch Mykoplasmen und andere Erreger wird angenommen. Diverse Erreger und genuin immunologische Phänomene als mögliche Verursacher von PANS sind in der wissenschaftlichen Diskussion. Auch die Frage nach einer möglichen genetischen Vulnerabilität, die dem Ausbrechen des PANS-Syndroms den Weg bereiten kann, ist noch Gegenstand der wissenschaftlichen Forschung. Im europäischen Raum wird der gleiche pathogene Mechanismus auch unter dem Namen Dopamine (post-streptococcal) related autoimmune encephalitis erforscht. Durch frühere Kontroversen in wissenschaftlichen Kreisen bedingt, ist das PANS Syndrom in der Forschung auch unter der Bezeichnung CANS (Childhood Acute Neuropsychiatric Symptoms) zu finden. Diese außerhalb der Forschung kaum bekannte Bezeichnung, die eine nichtstaatliche psychiatrische Arbeitsgruppe eingeführt hat, ist in der Öffentlichkeit nicht gebräuchlich.

Diagnose und Verlauf
Die Leitsymptome (zwingend mit fulminantem bis foudroyantem Beginn) entsprechen dem Bild einer Dysfunktion der Basalganglien. Zwingend für die Diagnose ist ein spontaner, rapider Beginn im Kindes- und Jugendalter, häufig in zeitlicher Nähe zu einer durchgemachten Infektion, sowie ein schubweiser Verlauf.

Gegenwärtig (Stand 2017) gelten folgende diagnostische Kriterien:

Schlagartiges Einsetzen mindestens zwei der folgenden Symptome:

 Denkstörungen und Verhaltensauffälligkeiten, vor allem aus dem Zwangsspektrum
 Tics
 neurologische Symptome verschiedener Ausprägung
 Essstörungen

Weitere neurologische und/oder neuropsychiatrische Symptome, von denen mindestens zwei vorliegen müssen, führen zur Diagnose "PANS":

 Bewegungs- und Gleichgewichtsstörungen
 Sensorische Überempfindlichkeit
 Ängstlichkeit
 Emotionale Labilität und/oder Depression
 Reizbarkeit, Aggression und/oder der Situation unangemessenes (aufsässiges) Verhalten
 Rückentwicklung in der Verhaltensentwicklung/Reife (bei Kindern und Jugendlichen)
 Verschlechterung der Schul-, Studien- bzw. Arbeitsleistungen
 Enuresis
 Zerfall der Handschrift
 REM-Schlaf-Störungen
 Grundlose Wutausbrüche
 Entwicklung kognitiver Defizite
 Sensorische und/oder motorische Auffälligkeiten verschiedener Art (u. a. Verschlechterung der Feinmotorik)
 Schlafstörungen (ggf. auch Umkehrung des Tag-/Nachtrhythmus) sowie Störungen des REM-Schlafes
 Somatische Symptome, wie u. a. Schmerzen
 Weitere neurologisch-psychiatrische Auffälligkeiten wie Trennungsängste, kognitive Defizite, Gedächtnisprobleme, u. ä.

Zusätzliches Kriterium:
 Die Symptome können durch andere Krankheiten nicht besser erklärt werden, z. B. durch Chorea minor (Sydenham chorea), Lupus erythematodes, Tourette-Syndrom und andere.

Behandlung
Da das PANS-Syndrom sowie seine Untergruppen (PITANDS/PANDAS) noch Gegenstand der Forschung sind, gab es lange Zeit keine allgemein anerkannten Leitlinien zur Behandlung. Im Juli 2017 wurde erstmals im Konsens aller nennenswerter PANS-Forscher in den USA eine dreiteilige Behandlungsguideline in einer Sonderausgabe des Journal of Child and Adolescent Psychopharmacology veröffentlicht. Die Guideline umfasst:

Neuropsychiatrische Behandlungen
Immunologische Behandlungen
Prävention und Therapie von Infektionen

Das National Institute of Mental Health beschrieb bereits vor Jahren immunbasierte Behandlungsoptionen und antibiotische Therapien. Bei nachgewiesenem bakteriellen Trigger kann eine prophylaktischen Antibiotikagabe zur Vermeidung weiterer Schübe wirksam sein. Diese Forschungen, vor allem vorangetrieben von Tanya Murphy an der University of South Florida sind noch nicht abgeschlossen, jedoch hat die antibiotische Prophylaxe in der Praxis gerade bei PANDAS-Fällen bereits einen Stellenwert. Hierzu liegen Studienergebnisse speziell zur PANDAS-Untergruppe vor. Eine frühzeitige Behandlung, symptomatisch wie auch ursächlich, wird auch durch die neuen Leitlinien angeraten, um eine Chronifizierung zu vermeiden, wie sie schon länger beschrieben worden war.

Situation in Deutschland
Die Europäische Leitlinie für das Tourette-Syndrom und andere Ticstörungen (European clinical guidelines for Tourette syndrome and other tic disorders) berücksichtigt PANS-PANDAS seit 2011. Die Deutsche Gesellschaft für Kinder- und Jugendpsychiatrie nennt in ihren Behandlungsleitlinien für Zwangsstörungen (Stand 2007) das PANS-PANDAS Syndrom und die Notwendigkeit der Bestimmung des Antistreptolysin-Titers bei Kindern und Jugendlichen mit frisch ausgebrochener Zwangsstörung, die kurz zuvor eine mutmaßlich durch Streptokokken verursachte Infektion durchgemacht haben. Die S3-Leitlinie zur Zwangsstörung bei Erwachsenen erwähnt die PANS Untergruppe PANDAS als einen möglichen, seltenen Grund für Symptome aus dem Zwangsspektrum, ohne jedoch auf therapeutische Konsequenzen einzugehen.

Forschungsstand
Anfang 2017 wurden die zuvor aufgeführten Sachverhalte in einer gemeinsamen Übersichtsarbeit durch das Pandas Network (Menlo Park, California), die University at Buffalo (Buffalo, New York) und das Departments of Pediatrics and Psychiatry der University of South Florida (St. Petersburg, Florida), bestätigt.

Weblinks
PPN Physicians Network
 Konsens-Statement der internationalen PANS Konferenz 2013. (englisch)
 Definition beim National Institute of Mental Health
 PANS/PANDAS Informationsseite der Internationalen OCD Foundation (Wissenschaftliche Stiftung)
  (PDF; 568 kB)
 NIMH Director's Blog
 Aktuelle Studie zu PANS (2012) mit Erklärungen und Definitionen (PDF; 1,0 MB)
 Aktuelle (2012) Forschung zu PANS/PITAND/PANDAS Triggern. PMID 22393303
 Harvard Health Publications zu PANS/PANDAS
 FAQ (englisch) - Webseite der Universitätsmedizin der Stanford University

Einzelnachweise

Krankheitsbild in der Neurologie


Der Jüdische Friedhof Rommerskirchen liegt am Nettesheimer Weg in der Gemeinde Rommerskirchen im Rhein-Kreis Neuss (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte
Juden sind seit etwa 1740 in Rommerskirchen belegt. Seit 1853 gehörte die jüdische Gemeinde zur Filialgemeinde Zons-Dormagen. 1932 wurde sie an Neuss angeschlossen. Die Größe der Gemeinde belief sich 1806 auf 37, 1816 auf 40, 1885 auf 43 und im Jahr 1933 noch auf 33 Mitglieder. Eine vor 1843 errichtete Synagoge wurde während der Novemberpogrome 1938 völlig zerstört.

Der jüdische Friedhof am Nettesheimer Weg wurde bis 1934 belegt und 1938 stark verwüstet. Es sind neun Grabsteine erhalten. Der Begräbnisplatz ist ummauert und nicht öffentlich zugänglich. Er ist einzig über ein benachbartes Privatgrundstück zu erreichen. An der Friedhofsmauer befindet sich eine Gedenktafel für die jüdischen Opfer der NS-Gewaltherrschaft.

Literatur
 Elfi Pracht-Jörns: Jüdisches Kulturerbe in Nordrhein-Westfalen. Band 2: Regierungsbezirk Düsseldorf (= Beiträge zu den Bau- und Kunstdenkmälern im Rheinland. Bd. 34, 2). Bachem, Köln 2000, ISBN 3-7616-1444-6, S. 491–493.
 Ursula Reuter: Jüdische Gemeinden vom frühen 19. bis zum Beginn des 21. Jahrhunderts (= Geschichtlicher Atlas der Rheinlande. Beiheft. 8, 8 = Publikationen der Gesellschaft für Rheinische Geschichtskunde. NF Abt. 12, 1b, Lfg. 10). Habelt, Bonn 2007, ISBN 978-3-7749-3524-2, S. 77.

Weblinks

 Jüdischer Friedhof Rommerskirchen beim Zentralarchiv zur Erforschung der Geschichte der Juden in Deutschland

Geschlossener Friedhof
Baudenkmal in Rommerskirchen
Rommerskirchen
Sakralbau in Rommerskirchen
Rommerskirchen

Jüdischer Friedhof (Rommerskirchen)


Keita Ishii (født 22. juni 1995) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Keita Ishii


قاسم محمد (1936 م. - 2009 م.) رائد من رواد المسرح العراقي.

الميلاد والتعليم
فنان عراقي مسرحي راحل ولد عام 1936 في إحدى محلات بغداد وكان والده يملك فرناً للصمون وقد رفض في البداية دخوله إلى معهد الفنون الجميلة لعدم اقتناعه بجدوى الفن في الحياة العملية، لكن قاسم محمد لم ييأس بل سارع إلى التقديم للمعهد عام 1955 حيث درس على أيدي كبار الرواد من امثال حقي الشبلي وإبراهيم جلال وجاسم العبودي. في أثناء دراسته الأكاديمية مثل قاسم محمد في بعض الأعمال من إخراج جاسم العبودي الذي تبناه شخصيا وراهن على قدراته.

بداية عمل قاسم محمد في المسرح التجريبي
في عام 1960 انضم قاسم محمد إلى فرقة المسرح الفني الحديث في واحدة من اللحظات المفصلية في حياته وحياة الفرقة. قدم قاسم محمد عددا من الأعمال ذات الطابع التجريبي غير المعهود بحيث انها خلخلت بنى المسرح العراقي وهزته من الأعماق. من تلك المسرحيات:
 مسرحية (النخلة والجيران) 1969م
 مسرحية (بغداد الازل بين الجد والهزل) 1974م
 مسرحية (الخرابة) اخرجها بالاشتراك مع سامي عبد الحميد
 مسرحية (اضواء على حياة يومية)
 مسرحية (نجمة)
 مسرحية (كان ياما كان) 1978م
 مسرحية (اب للبيع أو للإيجار)
 مسرحية «طير السعد»
 مسرحية «الشريعة» ليوسف العاني
 مسرحية «العودة» ليوسف الصائغ التي عرضت في أيلول عام 1986
 مسرحية «الباب» ليوسف الصائغ التي أخرجها عام 1987
 مسرحية «الحلم» التي أخرجها خليل شوقي.

دوره في تطوير المسرح العراقي
سافر قاسم محمد إلى موسكو لاكمال دراسته في الفنون المسرحية وتخرج من معهد الدولة هناك عام 1967 ليعود بعدها إلى العراق وليسهم في دفع المسرح العراقي إلى الأمام مرسخا مدرسته المعروفة القائمة على: استلهام التراث الحي للذاكرة الجماعية، التركيز على التجريب، استيحاء الطقوس، وقبل ذلك كله تفجير طاقات الممثل واعداده عبر التمرين، ثم التمرين، ثم التمرين.

التكريم والجوائز
نال قاسم محمد عددا من الجوائز والشهادات التقديرية في العديد من الدول منها:
 جائزة أفضل مخرج من مهرجان قرطاج في العام 1987 عن مسرحية «الباب» ليوسف الصائغ.
 جائزة أفضل سينوغرافيا من مهرجان قرطاج 1993.
 جائزة تكريم من الملتقى العلمي الأول للمسرح العربي في القاهرة في العام 1994.
 كرمه مهرجان قرطاج في العام 1995.
 نال جائزتين من مهرجان أيام الشارقة المسرحية لأفضل فنان عربي
 جائزة من مهرجان القاهرة عام 2004 عن مسرحيته «رسالة الطير».
 سميت باسمه الدورة الأخيرة لمهرجان مسرح الطفل التي اقيمت في بغداد سنة 2008 وذلك تثميناً لدوره في إغناء مسرح الطفل من خلال الأعمال الريادية التي قدمها لهذا المسرح وابرزها مسرحية «طير السعد».
 جائزة الابداع من قناة الشرقية الفضائية لدوره الكبير في اثراء المسرح العراقي وتاريخه الطويل في مسيرة بناء المسرح.

من أبرز الأعمال المسرحية التي مثلها
 مسرحية (بغداد الازل بين الجد والهزل)
 مسرحية (الخان)
 مسرحية (البيك والسايق)
 مسرحية (القربان)

من الأعمال السينمائية والتلفزيونية التي مثلها
 فيلم (الرأس) إخراج:فيصل الياسري
 فيلم (عرس عراقي) إخراج: محمد شكري جميل
 مسلسل (عنفوان الاشياء)
 مسلسل (ايمان)
 مسلسل (انفلونزا)
 مسلسل (رجال الظل)

من أشهر مسرحياته التي ترجمها عن النصوص الأصلية
 ترجم محمد وأخرج مسرحية «حكاية الرجل الذي صار كلباً» لأزفالدو دراكون
 ترجم مسرحية «حكاية صديقنا بانجيتو غوانزاليس» لأزفالدو دراكون وقد قدمتها الفرقة عام 1971 بإخراج صلاح القصب
 أعد وأخرج مسرحية «الصبي الخشبي» عن نص للكاتب الإيطالي كارلو كولودي

وفاته
 استقر في امارة الشارقة منذ عام 1997 بعد تلقيه عرضا بالعمل في مسرحها الوطني. صدر للمخرج الكثير من الكتب في المسرح بالإضافة إلى النصوص المسرحية، آخرها صدر في العام 2008م عن دائرة الثقافة والإعلام في الشارقة ضمن دراسات السلسلة المسرحية بعنوان " اشتغالات بصرية شكسبيرية، توفي في دولة الإمارات العربية المتحدة عن عمر يناهز الخامسة والسبعين بعد صراع مع مرض عضال لم يمهله طويلا. عام 2009م وتم نقل جثمانه إلى بغداد ودفن فيها.

مراجع

وصلات خارجية
مقابلة وثائقية مع قاسم محمد / قناة العربية

أشخاص من بغداد
أعلام العرب في روسيا
مخرجون عراقيون
ممثلو وممثلات مسرح عراقيون
مواليد 1936
وفيات 2009

قاسم محمد


Mary Nzimiro, née Mary Nwametu Onumonu, née le  et morte le , est une femme d'affaires, une politicienne et une militante nigériane.

En 1948, elle est nommée représentante principale de la United Africa Company (UAC) pour l'est du Nigeria, tout en maintenant ses propres points de vente de textiles et de cosmétiques à Port Harcourt, Aba et Owerri. Au début des années 1950, elle figure parmi les personnes les plus riches d'Afrique de l'Ouest, devenant résidente de la rue Bernard Carr à Port Harcourt. Sur le plan politique, elle est membre du Conseil national du Nigeria et du Cameroun, devient membre de son comité exécutif en 1957 et vice-présidente de la NCNC Estern Women's Association en 1962. Pendant la guerre civile nigériane (1967-1970), elle réunit et organise un groupe de femmes Igbo pour soutenir les Biafrans. En conséquence, elle perd la plupart de ses biens à Port Harcourt et retourne dans son Oguta natal où elle décède en 1993.

Jeunesse
Née le  à Oguta, dans l'État d'Imo, Mary Nwametu Onumonu est la fille du chef Igbo Onumonu Uzoaru, un sous-chef colonial, et de sa femme Ruth, une commerçante prospère de produits de la palme. Première de six enfants, elle fréquente l'école du Sacré-Cœur d'Oguta, puis l'école du couvent d'Asaba, où elle obtient son diplôme en 1920.

Peu de temps après, elle épouse Richard Nzimiro qui travaille comme commis pour l'UAC.

Carrière

Un commerce florissant
Formée au commerce par sa mère, lorsque le travail de son mari les emmène à Illah, elle se lance dans le commerce du sel et de l'huile de palme qu'elle revend sur les marchés de Nkwo et Eke.

Ils déménagent à Onitsha et Opobo, avant de s'installer finalement à Port Harcourt au milieu des années 1940. Son mari abandonne son travail de bureau pour aider Mary Nzimiro dans ses affaires. Dans la ville commercialement développée, elle développe son affaire autour du commerce de textiles, de poudre à canon et de cosmétiques.

En raison de son sens des affaires et de sa réputation de fiabilité, elle devient agent de l'UAC et obtient le rôle de principal ereprésentante de l'entreprise pour la région orientale du Nigéria en 1948. À ce titre, elle vend des lots de marchandises en vrac à des grossistes et des revendeurs au détail au Nigéria, au Ghana et en Sierra Leone. Elle ouvre également ses propres points de vente de textiles et de cosmétiques à Port Harcourt et dans les villes voisines.

Les directeurs de l'UAC l'envoie plusieurs fois en voyage d'affaires à Londres, Manchester et Glasgow. Elle profite ouvre deux stations-service, l'une avec Agip à Port Harcourt, l'autre avec Total à Lagos.

Participation philanthropique
Mary Nzimiro devient l'une des personnes les plus riches d'Afrique de l'Ouest avec plusieurs actifs immobiliers à Port Harcourt, y compris sa propre résidence dans la rue Bernard Carr de la ville. Elle offre des bourses aux étudiants et aide nombre de ses apprenties à entrer elles-mêmes en affaires.

Avec son mari, elle ouvre en 1945 une école à Oguta, rebaptisée plus tard Priscilla Memorial Grammar School en mémoire de sa fille Priscilla Nzimiro décédée peu après avoir obtenu son diplôme de médecine à l'Université de Glasgow. En 1966, à la suite du décès de son mari (1959), elle crée l'école secondaire Nzimiro Memorial Girls.

Activisme politique
Sur le plan politique, elle est membre du Conseil national du Nigeria et du Cameroun, devient membre de son comité exécutif en 1957 et vice-présidente de la NCNC Eastern Women's Association en 1962.

Pendant la guerre civile nigériane (1967-1970), elle réunit et organise un groupe de femmes Igbo pour soutenir les Biafrans. Elle perd ensuite la plupart de ses biens à Port Harcourt et retourne dans son Oguta natal où elle décède le 16 janvier 1993 à l'âge de 95 ans.

Notes et références

Philanthrope nigérian
Naissance en octobre 1898
Décès en janvier 1993
Pages avec des traductions non relues
Décès à 94 ans
Naissance au Nigeria

Mary Nzimiro


Valdeir Vieira (født 11. juli 1944) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller og træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldtrænere fra Brasilien

Valdeir Vieira


João de Abranches, filho mais velho de D. Álvaro Vaz de Almada, 1.º conde de Avranches.
 João de Almada (Abranches), capitão de Diu, filho de D. Antão de Almada, 3.º conde de Avranches.
 João de Avranches, bispo de Abranches e arcebispo de Ruão.

Desambiguações de antropônimos

João de Abranches (desambiguação)


Platinum Collection: Sounds of Summer Edition es un álbum de compilación de tres CD de The Beach Boys. Fue lanzado en diciembre de 2005 por EMI Records.

Características
Además de compilar las obras más conocidas de la década de 1960 como "Surfin' USA" y "California Girls", también recopila canciones de su era con Brother Records. También incluye composiciones no tan populares para aquellos que no estén interiorizados en la música de The Beach Boys, tales como "Sail On, Sailor", "Marcella", "Disney Girls (1957)", "Surf's Up", "Forever", "'Til I Die" y "California Saga: California". También tiene composiciones más recientes del grupo como "Wipe Out" con The Fat Boys y "Fun, Fun, Fun" con Status Quo. Cada CD está constituido por canciones de un determinado periodo, por lo que en cada CD podemos apreciar un sonido diferente de la banda, sin embargo las canciones dentro de cada disco no están ordenadas cronológicamente.

Exceptuando algunas pistas de los dos primeros álbumes, la gran mayoría de las canciones que antes estaban en mono, fueron remasterizadas y mezcladas en estéreo.

Lista de canciones

Véase también
 Discografía de The Beach Boys

Referencias

Enlaces externos
 Allmusic

Álbumes recopilatorios de 2005
Álbumes triples
Álbumes recopilatorios de The Beach Boys
Álbumes de EMI Records
Álbumes certificados de plata por la British Phonographic Industry
Álbumes en inglés


Dolar, 100 sente denk para birimi. ABD, Kanada, Avustralya ile Güney Amerika, Pasifik, Karayipler, güneydoğu Asya ve Afrika'daki bazı ülkelerin resmî para birimidir.

$ sembolü ile gösterilir.

Köken
Felemenkçe veya Almancadan gelme bir sözcüktür. Çekya'da bulunan Joachimstal (Jachymov) gümüş madeninde yapılan daler veya t(h)aler isimli para İspanyol-Amerikan sömürgelerinde kullanılmaya başlanmış, 18. yüzyılda ABD'nin resmî para birimi olmuştur.

Komplo teorileri
1 Amerika doları'nın üzerinde yazan "Novus ordo seclorum (Yeni dünya düzeni)" insanlar arasında merak uyandırmıştır. Ayrıca 1 Amerika doları'nın üzerinde bulunun her şeyi gören göz ya da Illuminati, komplo teorilerine konu olmuştur.

Aynı adı kullanan para birimleri
 Amerikan doları
 Avustralya doları
 Barbados doları
 Bahama doları
 Belize doları
 Bermuda doları
 Brunei doları
 Cayman Adaları doları
 Doğu Karayip doları
 Fiji doları
 Guyana doları
 Hong Kong doları
 Jamaika doları
 Kanada doları
 Liberya doları
 Namibya doları
 Yeni Zelanda doları
 Singapur doları
 Solomon Adaları doları
 Surinam doları
 Yeni Tayvan doları
 Trinidad ve Tobago doları
 Zimbabve doları

Kaynakça

Para

Dolar


Pseudo-Nono (), também chamado Nono Abas () ou Nono, o Abade, foi um comentarista do  sobre Gregório de Nazianzo. Seus Comentários consistem em escólios explicando o significado das muitas alusões de Gregório à mitologia grega. Foi escrito em grego e traduzido para siríaco, armênio e georgiano. O texto completo mais antigo é a tradução siríaca de Paulo de Edessa de 623 ou 624. Há manuscritos ilustrados dos Comentários.

Bibliografia

Escritores do Império Bizantino do século VI

Pseudo-Nono


ඇමරිකාවේ ඉතිහාසය යන්නෙන් පහත දේ අදහස් විය හැක:
 ඇමරිකානු දේශයන්හී ඉතිහාසය
 ඇමරිකානු දේශයන්හී යුරෝපීයයන් විසින් ජනපද පිහිටුවීම
 එක්සත් ජනපදයන්හී ඉතිහාසය

ඇමෙරිකාවේ ඉතිහාසය


Zvonimir Grčman (Vršac, 12. veljače  - Zagreb, 27. siječnja ), hrvatski filmski snimatelj i fotoizvjestitelj

Radio je kao filmski snimatelj u Zagrebu i Beogradu. Zatim se zaposlio u Vjesniku u kojem je radio do odlaska u mirovinu. Snimio je brojne svjetski poznate osobe i događaje (npr. poplava u Zagrebu 1964., uz fotografske majstore kao Jerko Bilać, Alojz Boršić, Ivan Grgić, Vladko Lozić, Ivan Medar, Drago Rendulić, Šime Radovčić i Josip Vranić). Ima vrlo bogat opus snimanja privatnog života Josipa Broza Tita. Fotografijama je opremio knjigu Priča o gradu Zagrebu Zdenka Kuzmića.

Jedan je od niza velikih hrvatskih majstora fotografije socijalističkog realizma, čiji opus krasi fundus Zbirke hrvatske fotografije Fotokluba Zagreb: Tošo Dabac, Zvonimir Grčman, Aleksandar Kukec, Ivan Medar, Milan Pavić, Drago Rendulić, Ante Roca, Žorž Skrygin, Zlatko Šurjak, Zlatko Zrnec i Vilko Zuber.

Autor je fotografije glazbenog albuma Tereze Kesovije Na suncu

Pokopan je na groblju na Mirogoju.

Nagrade
 Nagrada Otokar Keršovani 1982./1983. za životno djelo u novinarstvu, novinar Vjesnika

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski fotografi
Vojvođanski Hrvati

Zvonimir Grčman


Rosario Castellanos, (født 25. maj 1925, død 7. august 1974), var en mexicansk forfatter. Hendes hovedværk er romanen Balún Canán (1957, da. De ni vogtere, 1990)

25. maj 2016 dedikerer Google deres Google Doodle til Rosario Castellanos i anledning af hendes 91-års fødselsdag.

Bibliografi (udvalg)

 Balún-Canán Fondo de Cultura Economica, 1957; 2007,
 Poemas (1953–1955), Colección Metáfora, 1957
 Ciudad Real: Cuentos, 1960; Penguin Random House Grupo Editorial México, 2007,
 Oficio de tinieblas 1962; 2013, Grupo Planeta – México,
 Álbum de familia (1971)
 Poesía no eres tú; Obra poética: 1948–1971 1972; Fondo de Cultura Economica, 2004,
 Mujer que sabe latín . . . 1973; Fondo de Cultura Economica, 2003,
 El eterno femenino: Farsa 1973; Fondo de Cultura Economica, 2012,
 Bella dama sin piedad y otros poemas, Fondo de Cultura Económica, 1984,
 Los convidados de agosto, Ediciones Era, 1964
 Declaración de fe] Penguin Random House Grupo Editorial México, 2012,
 La muerte del tigre SEP, 198?
 Cartas a Ricardo (1994)
 Rito de iniciación 1996; 2012, Penguin Random House Grupo Editorial México,
 Sobre cultura femenina, 2005, Fondo de Cultura Económica,

Kilder

Forfattere fra Mexico
Spansksprogede forfattere
Personer fra Mexico City

Rosario Castellanos


Munsonius ist der Familienname von

 Heinz Munsonius (1910–1963), deutscher Akkordeonist, Komponist und Bandleader
 Jörg Martin Munsonius (1961), deutscher Schriftsteller, Verleger und Fotograf

Munsonius


Jozo Andrić (Mravince 24. listopada 1947.) hrvatski slikar i kipar.
Završio je Školu za primijenjene umjetnosti 1967. godine u Splitu. Izlagao je na više od trideset samostalnih izložbi diljem Hrvatske. Sudjelovao na više zajedničkih izložbi. Član
je Hrvatske udruge likovnih umjetnika u Splitu.

Presjek rada
Andrić je apstraktni slikar. Izrađuje i apstraktne skulpture iz više materijala. Figuracija u njegovim slikama je više nehotično naznačena nego što je rezultat svjesne namjere. U kasnijem dijelu karijere bojom intervenira u drvo i kamen želeći izmiriti plastičnu kiparsku i plošnu slikarsku formu. Kao apstraktni slikar razrađuje kompoziciju, kolorističku vrijednost boje i crtačku strukturu. Istražuje odnose tonaliteta i svjetla u apstraktnoj kompoziciji, te ispituje pozicioniranje slike u standarnom dvodimenzionalnom formatu.

U slikanje unosi druge vrste materijala kao što su rebrasti karton, isječci iz novina i papir zlatne i srebrne boje, obogaćujući teksturu slike. Kartonom je dao slici dodatnu umjetničku kvalitetu čime ostavlja osobni pečat. Fra Ante Branko Periša kaže:
"Zapravo uviđamo da Andrić počinje slikati od podloge:da bi dovršio sliku, ne ostaje na površini. Ulazi u podlogu, koristi njezini likovno svojstvo, zatim nastavlja slikati na površini. Takva podloga koja nije samo puki nositelj likovnog izražaja završava u likovnom motivu i s bojom stvara umjetnički sklad."

Unutar tonski naslikanog ugođaja na periferiji slike Andrić u sredinu slike unosi živu igru obojanih ploha čiste ili nijansirane boje, koje su omeđene slobodnom linijom.
Gestualnost mu je minimalna a ekspresivnost minimalistička. Njegovo slikarstvo teži likovnoj vrijednosti djela tipičnoj za apstraktnu umjetnost, nauštrb tematskih i konceptualnih vrijednosti. U njegovom slikarstvu prisutna je redukcija i deformacija kao potpun odmak od figurativnosti. Čist apstraktni izraz ponekad ipak priziva sjećanje na krajolik. Kroz duži stvaralački rad zamjetno je spontano ponavljanje nekih oblika. Vladimir Rismondo objašnjava:
"Pejsažni slojevi Andrićevog slikarstva temelje se, čini mi se, upravo na takvom sagledavnju dalmatinskoga podneblja: u njegovim slikama pejsaž je sveden na izvjesni broj stalno prisutnih ikoničkih znakova. Ipak uočeni znakovi doimaju se poput oskudnih priloških oznaka mjesta radnje, jer, unutar tako minimalizirane scenografije odvija se jedan posve drugačiji slikarski sadržaj.
Rismondo još kaže:
"Vjerujem kako u suštini slikarstva Joze Andrića stoj zapažanje da njegovi motivi nisu drugo do časovite, često najprije verbalne, a tek potom vizualne impresije. Naš slikar naprosto gradi svoje slike naprosto zato da bi kanoninizirao te impresije, pa se one premeću u jedan čudan spoj subjektivne poetike i potrebe da se ona prenese na objektivnu razinu općeg iskustva, što ikona konačno i jest.

U daljnjem kreativnom radu kompozicijski se odmakao od centra slike, pažnju usmjeravajući na više samostalnih odvojenih elemenata unutar nje. Andro Filipić kaže da su Andrićeve slike:
"za zrele ljude, znalce, za strpljive. Onima gipka duha kojima je svijest i podsvijest u jednoj receptivnoj ravni."

Izvori

Vanjske poveznice
Hulu-Split.hr

Hrvatski slikari

Jozo Andrić (likovni umjetnik)


Cloyd Adası () Ford Adası ile  Herring Adası arasında, Windwill Adaları'nın güney kısmında kayalık bir adadır.1947 ve 1948 yılındaki Birleşik Develtler Donanmasının gerçekleştirdiği Yüksekatlama Operasyonu ve Windmill Operasyonu ile ilk kez haritalandı. US-ACAN tarafından  J. R. Cloyd(Windmill Operasyonunda yöredeki astronomik kontrol istasyonlarını kuran Ordu Ulaşım Hizmeti gözcüsü) anısına 1948 yılında bu isim verildi.

Ayrıca bakınız
 Antartik ve yarı-antartik adalar listesi

Antarktika'daki adalar

Cloyd Adası


Les dialoguistes ("Os Dialogadores") designa uma facção dentro do establishment político e militar argelino durante a guerra civil daquele país, que a partir de 1992 opôs os rebeldes islamistas contra um governo militar instalado. Distinguiram-se dos les éradicateurs, a tendência linha-dura dentro da elite política e de segurança que não via espaço para compromissos com os políticos islamistas, julgando que as organizações militantes deveriam ser eliminadas pela força, e se recusavam a negociar com os seus representantes.

Les dialoguistes preconizavam um diálogo com a oposição islamista representada pela Frente Islâmica de Salvação, na medida em que estivesse "disposta a aceitar as regras do jogo democrático e condenar toda violência, de onde quer que ela venha".

Apoiada pela maioria dos partidos da oposição, notadamente na Plataforma de Sant'Egidio de 1995, a facção dialoguiste acabou ganhando vantagem e a presidência de Abdelaziz Bouteflika (1999-2019) foi marcada por anistias e tentativas de atrair os islamistas de volta à política constitucional.

Política da Argélia
Guerra Civil da Argélia

Les dialoguistes


Naberezjnyje Tjelny (tidligere Bresjnev; , ; , ) er den næststørste by i Republikken Tatarstan i Rusland. Naberezjnyje Tjelny er et større industrielt center, der ligger ved bredden Nizjnekamskoje reservoiret på floden Kama 225 km øst for Kasan. Byen har  indbyggere. Sammen med Nizjnekamsk udgør Naberezjnyje Tjelny et storbyområde med mere end 1,1 million indbyggere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Naberezjnyje Tjelny


Odbor za svemirska istraživanja (Committee on Space Research, skraćeno COSPAR ) osnovan je 1958. godine. Njegov osnivač je Međunarodno vijeće za znanstvene unije (ICSU). Glavni ciljevi COSPAR-a su promicanje znanstvenog istraživanja u svemiru na međunarodnoj razini, s naglaskom na slobodnu razmjenu rezultata, informacija i mišljenja, te osiguravanje foruma, otvorenog za sve znanstvenike, za raspravu o problemima koji mogu utjecati na istraživanje svemira. Ti se ciljevi postižu organizacijom simpozija, publikacijama i drugim sredstvima. COSPAR je stvorio niz istraživačkih programa o različitim temama, nekoliko u suradnji s drugim znanstvenim zajednicama.

Svake dvije godine COSPAR saziva Generalnu skupštinu (koja se naziva i Znanstvena skupština). Riječ je o konferencijama koje trenutno okupljaju gotovo tri tisuće istraživača svemira. Generalna skupština u Istanbulu otkazana je zbog pokušaja turskog državnog udara 2016. godine .

Znanstvena struktura

Znanstvene komisije
Znanstvena komisija A bavi se istraživanje  zemljine površine, meteorologijom i klimom.

 Radna skupina za GEO
 Potkomisija A1 za atmosferu, meteorologiju i klimu
 Potkomisija A2 za dinamiku oceana, produktivnosti i kriosferu
 Potkomisija A3 za zemaljske procese i morfologiju

Znanstvena komisija B bavi se istraživanjem sustava Zemlja-Mjesec, planeta i malih tijela Sunčevog sustava.

 Potkomisija B1 za mala tijela
 Potpovjerenstvo B2 za međunarodnu koordinaciju svemirskih tehnika za geodeziju (zajednička potkomisija s IUGG/IAG Komisijom I za referentne okvire)
 Podkomisija B3 za Mjesec
 Potkomisija B4 za terestričke planete
 Potkomisija B5 za vanjske planete i satelite
 Potkomisija B6/E4 za otkrivanje, karakterizaciju i modeliranje egzoplaneta

 Znanstvena komisija C navi se istraživanjem gornjih slojeva atmosfere Zemlje i planeta, uključujući referentne atmosfere.

Potkomisija C1 za gornju Zemljinu atmosferu i ionosferu
 Potkomisija C2 za Zemljinu srednju atmosferu i donju ionosferu
 Potkomisija C3 za planetarne atmosfere i aeronomiju
 Radna skupina za referentne atmosfere planeta i satelita (RAPS)
 Radna skupina URSI/COSPAR za međunarodnu referentnu ionosferu (IRI)
 COSPAR/URSI radna skupina za referentne atmosfere, uključujući ISO WG4 (CIRA)
 Potkomisija C5/D4 za teoriju i opažanja aktivnih eksperimenata

Znanstvena komisija D bavi se istraživanjem plazme u Sunčevom sustavu, uključujući planetarne magnetosfere.

 Potkomisija D1 za heliosferu
 Potkomisija D2/E3 o prijelazu sa Sunca u heliosferu
 Potkomisija D3 za magnetosfere
 Potkomisija C5/D4 za teoriju i opažanja aktivnih eksperimenata

Znanstvena komisija E bavi se astrofizičkim istraživanjima iz svemira.

 Potkomisija E1 za galaktičku i ekstragalaktičku astrofiziku
 Potkomisija E2 za Sunce
 Potkomisija D2/E3 za Sunce i heliosferu
 Potkomisija B6/E4 za otkrivanje, karakterizaciju i modeliranje egzoplaneta

Znanstvena komisija F bavi se znanosti o životu u vezi sa svemirom.

 Potkomisija F1 za gravitacijsku i svemirsku biologij
 Potkomisija F2 za radijacijsko okruženje, biologiju i zdravlje
 Potkomisija F3 za astrobiologiju
 Potkomisija F4 za prirodne i umjetne ekosustave
 Potkomisija F5 za gravitacijsku fiziologiju u svemir

 Znanstvena komisija G bavi se znanosti o materijalima u svemiru.
 Znanstvena komisija H bavi se fundamentalnom fizikom u svemiru.

Politika planetarne zaštite
Odgovarajući na zabrinutost znanstvene zajednice da bi svemirske misije na Mjesec i druga nebeska tijela mogle ugroziti njihova buduća znanstvena istraživanja, 1958. Međunarodno vijeće znanstvenih unija (ICSU) osnovalo je ad-hoc Odbor za kontaminaciju izvanzemaljskim istraživanjem (CETEX) koji će pružiti savjete o tim pitanjima. Sljedeće godine taj je mandat prebačen na novoosnovani Odbor za svemirska istraživanja (COSPAR), koji se kao interdisciplinarni znanstveni odbor ICSU-a (danas Međunarodno znanstveno vijeće - ISC ) smatrao prikladnim mjestom za nastavak rada. CETEX-a. Od tog vremena, COSPAR je osigurao međunarodni forum za raspravu o takvim pitanjima pod terminima "planetarna karantena" i kasnije "planetarna zaštita", te je formulirao COSPAR-ovu politiku planetarne zaštite s pripadajućim zahtjevima implementacije kao međunarodnog standarda za zaštitu od međuplanetarne biološke i organskom kontaminacijom, a nakon 1967. kao vodič za poštivanje članka IX Ugovora Ujedinjenih naroda o svemiru u tom području (  ).

Politika planetarne zaštite COSPAR-a i njeni zahtjevi nisu pravno obvezujući prema međunarodnom pravu, već je međunarodno dogovoreni standard sa provedbenim smjernicama za usklađenost s člankom IX Ugovora o svemiru. Države stranke Ugovora o svemiru odgovorne su za nacionalne svemirske aktivnosti prema članku VI. ovog Ugovora, uključujući aktivnosti vladinih i nevladinih tijela. Država je ta koja će u konačnici biti smatrana odgovornom za nezakonite radnje koje su počinili njezini subjekti jurisdikcije.

Ažuriranje politike planetarne zaštite COSPAR-a, nastalo kao odgovor na nova otkrića ili temeljem posebnih zahtjeva, proces je koji uključuje imenovane članove COSPAR panela za planetarnu zaštitu koji predstavljaju, s jedne strane, svoje nacionalno ili međunarodno tijelo odgovorno za usklađenost s Ugovorom Ujedinjenih naroda o svemiru iz 1967. te s druge strane, COSPAR-ove znanstvene komisije B – svemirska istraživanja sustava Zemlja-Mjesec, planeta i malih tijela Sunčevog sustava i F – znanosti o životu u vezi sa svemirom. Nakon postizanja konsenzusa među uključenim stranama, predloženu preporuku za ažuriranje Politike formulira COSPAR Panel za planetarnu zaštitu te ju dostavlja Uredu COSPAR na pregled i odobrenje.

Nedavno ažurirana COSPAR politika o zaštiti planeta objavljena je u izdanju COSPAR-ovog časopisa Space Research Today u kolovozu 2020. Sadrži neka ažuriranja u odnosu na prethodno odobrenu verziju (  ) na temelju preporuka koje je formulirao Panel i odobrio COSPAR ured.

Izvori

Astronomske organizacije

Odbor za svemirska istraživanja


عمر بن محمد بن عبد الله بن محمد بن عبد العزيز السبيل (رمضان 1377 هـ - محرم 1423 هـ) إمام وخطيب المسجد الحرام. والده محمد بن عبد الله السبيل إمام وخطيب المسجد الحرام، وشقيقه عبد العزيز محمد السبيل الأمين العام لجائزة الملك فيصل العالمية،  ولد عمر في مدينة البكيرية إحدى مدن منطقة القصيم، في رمضان من سنة 1377 هـ.

نشأته وحياته العلمية
نشأ في ظل أبوين صالحين وبيئة علمية صالحة، فأبوه الشيخ محمد السبيل إمام وخطيب المسجد الحرام، وعمه الشيخ عبد العزيز السبيل، قاضي البكيرية، وأحد علماء نجد. درس الابتدائية في إحدى مدارس مكة المكرمة، فلما أتمها انتقل إلى الدراسة في معهد الحرم المكي، ليدرس المرحلة الإعدادية والثانوية، وقد كان فيها من أجود الطلاب وأحرصهم على العلم وأكثرهم أدباً مع شيوخه، وقد أتم حفظ القرآن الكريم في الخامسة عشرة من عمره، حيث تخرج من معهد الأرقم بن أبي الأرقم التابع لجمعية تحفيظ القرآن الكريم.

بعد أن أتم دراسته في معهد الحرم المكي، انتقل إلى الدراسة في كلية الشريعة في جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية في الرياض ، فأتم دراسته الجامعية هناك، حتى تخرج منها عام 1402هـ، واختير معيداً في الكلية في تلك السنة. ثم انتقل إلى مكة المكرمة، فعين معيداً في جامعة أم القرى سنة 1403هـ، وواصل فيها دراسته العليا، فحصل على الماجستير عام 1406هـ، ثم الدكتوراه عام 1412هـ.

أعماله
 الإمامة والخطابة في المسجد الحرام: حيث تشرف بالتعيين إماماً وخطيباً للمسجد الحرام في شهر ربيع الأول من عام 1413هـ، حتى وفاته.
 التدريس: في جامعة أم القرى ، والمسجد الحرام.
 المشاركات في جولات دعوية داخلية كثيرة في عدد من مدن المملكة وقراها، وكذلك خارجها، كما شارك في عدد من المجامع الفقهية.

أعماله الإدارية في الجامعة
 رئيساً لقسم الشريعة في عام 1414هـ.
 مديراً لمركز الدراسات العليا الإسلامية المسائية عام 1415هـ.
 وكيلاً لكلية الشريعة عام 1415هـ.
 عميداً لكلية الشريعة عام 1417هـ.
بالإضافة إلى رئاسته عدداً من اللجان في الجامعة، ومشاركته في أخرى.

شيوخه
تتلمذ على عدد من العلماء، ففي مكة قرأ على:
 عمه عبد العزيز بن عبد الله السبيل.
 والده محمد بن عبد الله السبيل.
 عبد الله الصومالي، وقد درس عليه علم الحديث.
 عبد الفتاح راوه المدرس بالمسجد الحرام، والفرضي المعروف في مكة المكرمة.
 محمد أكبر شاه: وقد حفظ عليه القرآن الكريم.
 سعيد محمد العبد الله المدرس بجامعة أم القرى سابقاً، ودرس عليه في علم القراءات وأجازه ببعضها.
 محمد صالح حبيب، مدرس النحو في المسجد الحرام.

وفي الرياض لازم كلا من:
 عبد الله بن محمد بن حميد — رئيس مجلس القضاء الأعلى آنذاك.
 عبد العزيز بن عبد الله بن باز - مفتي عام المملكة، ورئيس هيئة كبار العلماء في زمنه.
 عبد الله بن عبد الرحمن بن غديان، عضو هيئة كبار العلماء.

آثاره العلمية
 أحكام الطفل اللقيط دراسة فقهية مقارنة. وهي رسالة ماجستير.
 إيضاح الدلائل في الفرق بين المسائل للإمام عبد الرحيم بن عبد الله الزريراني الحنبلي (ت:741هـ) تحقيق ودراسة، وهي رسالة الدكتوراه، وطبعه مركز إحياء التراث الإسلامي بجامعة أم القرى.
 من منبر الحرم المكي (ديوان خطب).
 البصمة الوراثية ومدى مشروعية استخدامها في النسب والجناية.
 حكم الطهارة لمس القرآن الكريم، وما يتعلق بذلك من أحكام، دراسة فقهية مقارنة.

وفاته
توفي في 1 محرم 1423 هـ، وصلى عليه في الحرم المكي والده الشيخ محمد بن عبد الله السبيل إمام المسجد الحرام، ودفن بمقابر العدل بمكة ورثاه عدد من زملائه ومحبيه، منهم: الشيخ سعود الشريم إمام المسجد الحرام، والدكتور ناصر بن مسفر الزهراني وآخرون.

مراجع

وصلات خارجية

 http://o.alsubail.af.org.sa/ar

مواليد 1958
وفيات 2002
علماء دين سنة سعوديون
أئمة الحرم المكي
أشخاص من منطقة مكة المكرمة
قراء سعوديون

عمر بن محمد السبيل


Tamworth kan have flere betydninger:

 Tamworth, Staffordshire, England
 Tamworth (distrikt)
 Tamworth (New South Wales), Australien
 Tamworth Green, Lincolnshire, England
 Tanworth-in-Arden, Warwickshire, England

Tamworth (flertydig)


الدريس أو التبن هو نباتات علف أخضر تم خفض نسبة الرطوبة فيها بتجفيفها للمحافظة على خواصها الغذائية. يتم حفظه نظراً لعدم توافر مواد العلف أو المراعي على مدار السنة. فالدريس هو المادة الناتجة من تجفيف العلف الأخضر إلى الحد الذي يحفظه بدون تلف وهو إحدى الطرق العملية السهلة لحفظ العلف الأخضر في موسم وفرته خصوصاً في المناطق الجافة.

النباتات المستخدمة في الدريس
النبات الأكثر استخداماً لعمل الدريس هو الفصفصة أو (البرسيم الحجازي). تستخدم أيضاً محاصيل بقولية أخرى أهمها النفل الأحمر وأحياناً الحندقوق. أفضل أنواع الدريس هي التي تحتوي خليطاً من البقوليات والنجيليات (مثل الإصبعية الفالاريس) في نفس الوقت.

تجفيف الدريس

الهدف من التجفيف هو خفض رطوبة النباتات إلى 15% أو أقل وذلك لضمان عدم تدهور نوعيته نتيجة التعفن، والهدف الثاني هو حفظ القيمة الغذائية للعلف عن طريق تقليل فقد الأوراق. وكلما كان التجفيف سريعا كلما كان الدريس الناتج أقرب في النوعية إلى العلف الأخضر الذي صنع منه.

طرق تجفيف الدريس

 التجفيف الحقلي
 التجفيف الحقلي المخزوني
 التجفيف الصناعي السريع (بالحرارة المرتفعة)

التجفيف الحقلي

وفيها يقطع العلف ويترك في الحقل ليجف للدرجة المناسبة على سطح الأرض وهذا يؤدى إلى زيادة الفقد في القيمة الغذائية والأفضل أن يتم تصفيف اليميم في صفوف بعد الحش بوقت قصير وبذلك يسهل تقليبه.
وهناك طريقة أخرى للتجفيف وهي على حوامل خشبية مرتفعة عن سطح الأرض على شكل مثلثات وهذه الطريقة أفضل ولكن تكاليفها كبيرة.

التجفيف الحقلي المخزوني

وفي هذه الطريقة يجفف الدريس جزئياً في الحقل إلى أن تصل رطوبته إلى 35 -40% ثم تنتقل إلى المخزن أما صحيحا أو مفروما مكبوسا في بالات أو سائبا. يدفع الهواء العادي أو الساخن خلاله ليتم تجفيفه. وتفضل هذه الطريقة في الظروف الجوية المتقلبة. ويتميز الدريس الناتج بأنه أكثر احتفاظا باللون الأخضر وارتفاع نسبة الأوراق وارتفاع قيمته الغذائية.

التجفيف الصناعي

وقد تستخدم الحرارة المرتفعة في تجفيف النبات حيث تتبخر منه المياه خلال فترة قصيرة جداً بحيث لا يسمح بحدوث التحولات الكيماوية الغير مرغوبة. وهذه الطريقة تحفظ للنبات مواده الغذائية وأوراقه وما بها من فيتامينات وكاروتين.
ويتم التجفيف في معامل ثابتة أو باستخدام وحدات تجفيف متنقلة ويمكن ترك العلف ليفقد جزءاً من رطوبته ثم ينقل للمجفف الصناعي.

بعض الملاحظات التي يجب مراعاتها في عمل الدريس

 عدم إنتاج الدريس من النفل الصغير (قبل بلوغ مرحلة الإزهار).
 عدم حش النبات وعليه الندى (في الصباح الباكر).
 مراعاة كبس الدريس في بالات أو حزم.
 تخزينه في مكان جيد التهوية.
 عدم التخزين لفترة طويلة لأن ذلك يفقده الكاروتين.

 توزيع الكمية على مدار السنة.

القيمة الغذائية
والقيمة الغذائية لدريس البرسيم تتراوح بين 23.5 – 39 % معادل نشا والبروتين المهضوم يتراوح بين 5 – 16 %. وفي المتوسط تبلغ القيمة الغذائية لدريس النفل 32% معادل نشا، 9 % بروتين مهضوم.

وعموما أفضل طريقة لتجفيف النبات وإنتاج الدريس هي طريقة الحوامل الثلاثية للأسباب الآتية:

 لا تحتاج إلى تقليب وتقلل بالتالي فقد الأوراق.
 عدم التأثر برطوبة التربة.
 نشر النبات على الحوامل يسمح للهواء أن يتخلل النبات وذلك يسرع من عمليات التجفيف.
 يمكن كشف الأرض بسرعة.
 احتفاظه باللون الأخضر.

خواص الدريس الجيد

الدريس الجيد هو الخالى من النموات الفطرية والذي لم يفقد اللون الطبيعي الأخضر الذي صنع منه، ويتمتع باستساغة عالية وهذه تتوقف على الرائحة والنكهة والمحتوى المرتفع نسبيا من السكريات.
أن تكون السوق قابلة للالتواء دون تقصف لأن الدريس المتقصف يدل على زيادة التجفيف وبالتالي فقد المواد الغذائية.

مصادر

طالع أيضا
 قش

أعلاف
محاصيل زراعية

دريس


Ulvi Cemal Erkin (14 Mart 1906 - 15 Eylül 1972), Türk besteci, eğitimcidir. Türk Beşleri arasında yer alır.

Erkin, opera dışında hemen bütün formlarda yapıtlar vermiş verimli bir bestecidir. Besteciliğin yanı sıra orkestra şefliği, piyano öğretmenliği ve Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarında açılan müzik kurumlarında yöneticilik yaparak "müzik devrimi"nin sevilmesi ve yaygınlaştırılması konusunda öncülük etmiştir. Müzik tarihinde Türk Beşleri adıyla anılan sanatçılar arasında yer alır. 1971 yılında devlet sanatçısı unvanı ile onurlandırılmıştır.

Hayatı
14 Mart 1906 tarihinde İstanbul'da dünyaya geldi. Babası, üst düzey bir bürokrat olan Mehmet Cemal Bey, annesi Nesibe Hanım'dır. Diplomat Feridun Cemal Bey (Erkin)'in kardeşidir. Yedi yaşındayken babasını kaybetti. Dedesi Abdullah Behçet Bey'in evinde büyüdü.

İlk müzik derslerini piyano çalan annesinden aldı. Piyano derslerine önce Mercenier adlı bir Fransız öğretmenden, daha sonra İstanbul'da tanınmış bir öğretmen olan piyanist Adinolfi'den dersler alarak devam etti; bir yandan da Galatasaray Lisesi'nde eğitimini sürdürdü. Millî Eğitim Bakanlığı'nın yurtdışında müzik öğrenimi görecek gençleri seçmek için açtığı sınavı kazanarak 1925 yılında Paris'e gönderildi. Paris Konservatuvarı'nda Jean Batalla, Isidor Philipp ve Camile Decreus ile piyano, Jean Galon ile armoni, Noel Galon ile kontrpuan çalıştı; daha sonra Ecole Normale de Musique'de, Jean Galon ve Nadia Boulanger'dan kompozisyon dersleri aldı.

Beş yıllık öğrenimini Paris Konservatuvarı ile Ecole Normale'de başarıyla tamamlayan genç sanatçı, 1930 yılında yurda dönerek Ankara Musiki Muallim Mektebi'nde öğretmenliğe atandı. Çeşitli Avrupa kentlerinde öğrenimini tamamladıktan sonra yurda dönüp Ankara Musiki Muallim Mektebi kadrosuna katılan Cemal Reşit Rey, Hasan Ferit Alnar, Ahmet Adnan Saygun, Necil Kazım Akses ile birlikte müzik tarihinde "Türk Beşleri" olarak anılan grubun bir üyesi kabul edildi.

Paris'te başladığı "İki Dans" adlı orkestra yapıtını Ankara'da bitiren bestecinin bu ilk yaratışının dünya prömiyeri, 6 Mart 1931 tarihinde Riyaset-i Cumhur Filarmoni Orkestrası tarafından gerçekleştirildi.

1932 yılında piyanist ve piyano öğretmeni Ferhunde Remzi Hanım ile evlenen Ulvi Cemal Bey'in bu evlilikten Sevin (1937) ve İçten (1941) adında kızları oldu.

1936 yılında Ankara Devlet Konservatuvarı'nın kurulması üzerine bu kurumun piyano bölüm başkanlığını üstlendi. 1949-1951 yılları arasında konservatuvarın müdürlüğünü üstlendi. Hayatının sonuna kadar bu kurumda piyano öğretmeni ve piyano bölüm şefi olarak görevine devam etti; bir yandan da bestecilik, orkestra şefliği yaptı.

Türk Beşlerinin diğer üyeleri gibi eserlerinde halk müziği ezgilerinden yararlanan besteci, 1937 ve 1938 yıllarında yapılan birinci ve ikinci derleme gezilerine katıldı. Birinci gezide Sivas, Elazığ, Erzincan, Erzurum, Gümüşhane, Trabzon ve Rize illerinde; ikinci gezide Malatya, Diyarbakır, Urfa, Gaziantep, Maraş ve Adana illerinde eser derleme çalışmalarına katıldı.

Besteci arkadaşı Necil Kazım Akses'le birlikte Carmen, Aida, Fidelio gibi çok sayıda önemli opera yapıtını Türkçeye kazandırarak opera repertuvarımıza armağan etti ve sahnelenmesini sağladı.

1943 yılında Cumhuriyet Halk Partisi'nin açtığı beste yarışmasına "Köçekçe" ve "Piyano Konçertosu" ile katıldı. Piyano Konçertosu ödüle layık görüldü; Ahmet Adnan Saygun ve Hasan Ferit Alnar ile birlikte yarışmanın büyük ödülünün sahibi oldu. Bu eser, aynı yıl 11 Mart günü Riyaset-i Cumhur Orkestrası tarafından eşi Ferhunde Erkin solistliğinde seslendirildikten sonra 8 Ekim 1943'te bombardıman altındaki Berlin'de yine Ferhunde Erkin'in solistliğinde Berlin Şehir Orkestrası tarafından seslendirildi.

Sanat yaşamındaki başarıları nedeniyle Fransız ve İtalyan devletlerinin onur ve liyakat nişanları ile ödüllendirilen Erkin, 1971 yılında Türkiye Cumhuriyeti tarafından "devlet sanatçısı" unvanı ile onurlandırıldı.

15 Eylül 1972'de, altmış beş yaşında iken Ankara'da yaşamını yitirdi. Karşıyaka Mezarlığı'na defnedildi.

Ölümünden sonra sanatçı anısına 1985 yılında pul basıldı; 1991 yılında "Çağdaş Türk müziğinin yaratılmasına zengin esin gücüyle olağanüstü katkılarından, gelecek kuşaklara aktardığı üstün eserlerinden ve yetiştirdiği değerli öğrencilerinden ötürü" Sevda - Cenap And Müzik Vakfı onur  ödülü altın madalyası verildi.

Eserleri Hakkında
İlk yapıtlarında geç romantizm ve izlenimcilikten yola çıkan Ulvi Cemal Erkin, kısa sürede geleneksel Türk müziğinin, özellikle halk müziğinin makamsal ve ritmik gereçlerini başarıyla kullanmaya başladı; bilinçle eğildiği bu gerecin renkleriyle ulusal bireşime ulaştı. Besteci İlhan Usmanbaş "Beşler"in kişiliğinde Erkin'in bu dönemini şöyle değerlendirir:

"Birinci kuşak Türk Bestecileri, 1930'larda ilk yapıtlarını verdikleri zaman, bugün insanı hayrete düşüren bir şey daha var; o da sanki Türkiye'de yüzyıllardan beri Avrupa müziği yapılıyormuş gibi yeni bir müzik diline oturmuş olmaları. Mesela Erkin'in "Beş Damla" adlı piyano parçaları 1931 tarihini taşır; yani henüz öğrenciliğini bitirip Türkiye'ye dönmüş genç bir besteci, birdenbire o güne kadar Türkiye'de nasıl bir müzik yapılması gerektiğini en açık bir dille ortaya koymuştur."

Bu çizgi, yaratılarının son döneminde doğal olarak yeni müzik tekniklerine eğilim göstermiş, sonuçta besteci, çağımıza uzanan bütün müzik tekniklerini kırk yıllık sanatsal yaşamına sığdırmayı başarmıştır.

Ulvi Cemal Erkin'in yapıtlarının seslendirme üzerindeki tüm telif hakları SACEM'e aittir.

Ödüller ve Nişanlar
1950 Fransız Milli Eğitim Bakanlığı Palm Academique Nişanı
1959 Fransa Legion d'Honneur Chevalier (şövalye) nişanı
1963 İtalyan Cumhuriyeti Liyakat Nişanı
1970 Fransa Legion d'honneur "Officier" (subay) nişanı
1971 Türkiye Cumhuriyeti devlet sanatçısı unvanı
1991 Sevda - Cenap And Müzik Vakfı Onur Ödülü altın madalyası
PTT, 1985 senesinde besteci adına bir pul çıkartmıştır.

Eserleri

Şan ve Orkestra için
Bülbül ve Ayın Ondördü, soprano ve küçük orkestra için, 1932
Yedi Halk Türküsü, basbariton ve orkestra için, 1939
Dizinin dört parçasının orkestra tarafından seslendirilişi: Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası, şef: Hikmet Şimşek, bas: Ayhan Baran (bas), 15 Aralık 1972
Türkülerin tamamının ilk seslendirilişi: Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası, şef: Tadeusz Strugala, bas: Ayhan Baran, 6 Ocak 1978
Konservatuvar Marşı, Necil Kazım Akses ile müştereken bestelenmiştir, 1940

Şan ve Piyano için
6 Halk Türküsü, Ses ve piyano için, 1936

Koro Eserleri
İki Sesli Halk Şarkıları, iki sesli koro için 12 parça, 1936
6 Halk Türküsü, karma koro için, 1945
10 Halk Türküsü, karma koro için, 1963

Orkestra Eserleri
İki Dans, büyük orkestra için, 1930
İlk seslendirilişi: Riyaset-i Cumhur Musiki Heyeti, Şef: Zeki Üngör, Musiki Muallim Mektebi Salonu, Ankara, 6 Mart 1931
Konçertino, piyano ve orkestra için, 1932
 Orkestra eşliğiyle ilk seslendirilişi: Riyaset-i Cumhur Filarmoni Orkestrası, solist: Ferhunde Erkin, şef: Ulvi Cemal Erkin, 11 Mayıs 1934.
Bayram, büyük orkestra için, 1934
İlk seslendirilişi: Riyaset-i Cumhur Filarmoni Orkestrası, şef: Ulvi Cemal Erkin, Ankara, 11 Mayıs 1934.
Piyano Konçertosu, piyano ve orkestra için, 1942 (Ferhunde Erkin'e adanmıştır)
 İlk seslendirilişi: Riyaset-i Cumhur Filarmoni Orkestrası, şef: Dr. Ernst Praetorius, piyano: Ferhunde Erkin, Ankara Radyoevi, 11 Mart 1943
Köçekçe, orkestra için dans rapsodisi, 1943 (Vedat Nedim Tör'e adanmıştır)
İlk seslendirilişi: Riyaset-i Cumhur Filarmoni Orkestrası, şef: Dr. Ernst Praetorius, Ankara Radyoevi, 1 Şubat 1943.
1. Senfoni, orkestra için, 1944-46
İlk seslendirilişi: Cumhurbaşkanlığı Filarmoni Orkestrası, şef: Ulvi Cemal Erkin, Ankara Devlet Konservatuvarı Salonu, 20 Nisan 1946
Keman Konçertosu, keman ve orkestra için, 1946-1947
İlk seslendirilişi:Ankara Opera Evi'nin açılış töreni, Riyaset-i Cumhur Filarmoni Orkestrası, Solist: Licco Amar (keman), Ankara, 2 Nisan 1948
2. Senfoni, orkestra için, 1948-1951 (taslak), 1958 (orkestrasyonun tamamlanışı)
İlk seslendirilişi: Münih Filarmoni Orkestrası, şef: Karl Oehring, Almanya, 2 Temmuz 1958.
Senfoni Konçertant, piyano ve orkestra için, 1966
İlk seslendirilişi: Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası, şef: Prof. Gotthold Ephraim Lessing, piyano: Verda Erman, "1. Çağdaş Türk Müziği Haftası etkinlikleri çerçevesinde, 10 Kasım 1967.
Senfonik Bölüm, büyük orkestra için, 1968-1969
İlk seslendirilişi: Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası, şef: Jean Perisson, Ankara, 8 Ekim 1976

Oda müzikleri
Yaylılar Dörtlüsü, iki keman, Viyola ve Viyolensel için, 1935-36
İlk seslendirme: Adolf Winkler (keman), Enver Kapelman (keman), İzzet Nezih Albayrak (viyola), David Zirkin (viyolonsel), Ankara Radyoevi, 1936;
İlk kez halk önünde çalınma: aynı kadro, Ankara Devlet Konservatuvarı Konser Salonu, 22 – 23 Nisan 1938.
Piyanolu Beşli, piyano, iki keman, viyola ve viyolensel için, 1943
İlk seslendirme: Ankara Radyosu, Ferhunde Erkin (piyano), Gilbert Back (keman), Sedat Ediz (keman), İzzet Nezih Albayrak (viyola), Mesut Cemil Tel (viyolonsel), Ankara Radyosu, 23 Ocak 1946.
Sinfonietta, yaylı çalgılar orkestrası için, 1943 (Nazım Kamil Bayur'a adanmıştır)
İlk seslendirme:Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası, şef: Prof. Gotthold Ephraim Lessing, Ankara Radyoevi, 1967; halk önünde ilk çalınışı: Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası, şef: Prof. Lessing, 17 Şubat 1967.

Solo piyano eserleri
Beş Damla, piyano için beş parça, 1931
İlk seslendirme: Sivas Orduevi, piyano: Ulvi Cemal Erkin, 7 Kasım 1931; Ankara'da ilk seslendirme Halkevi Güzel Sanatlar Şubesi, 11 Mart 1932.
Duyuşlar'', piyano için on bir parça, 1937
İlk seslendirme: Ankara Halkevi, Piyano: Ferhunde Erkin, 17 Nisan 1947.Sonat, piyano için, 1946
İlk seslendirme: Ankara Radyosu stüdyosu, piyano: Ferhunde Erkin, 15 Ocak 1948Altı Prelüd, piyano için, 1965-67
İlk seslendirme: Ankara Radyosu, Piyano: Gülay Uğurata, 20 Kasım 1969
 Keman ve Piyano Ninni, Improvisation ve Zeybek Türküsü, keman ve piyano için, 1929-32
İlk seslendirme: Sivas Orduevi, Keman: Cezmi Rıfkı, Piyano: Ulvi Cemal Erkin, 7 Kasım 1931 (Yalnız "Ninni ve "Zeybek bölümleri çalınmıştır.); Eserin bütününün ilk seslendirilişi Ankara Halkevi, Keman: Necdet Remzi Atak, Piyano: Ulvi Cemal Erkin, 1932
 Sahne Yapıtları Karagöz, çocuk oyunu için müzik, 1940Keloğlan''', bale müziği, 1931 (bestelenme), 1950 (orkestrasyon)
İlk temsil: 1950

Opera çevirileri
Pietro Mascagni/Cavalleria Rusticana, (Erkin ve Fuat Turkay)
Georges Bizet/Carmen, (Erkin ve Akses)
Charles Gounod/Faust, (Erkin ve Akses)
Giuseppe Verdi/Aida, (Erkin ve Akses)
Gioacchino Rossini/Sevil Berberi, (Erkin ve Akses)
Giacoma Puccini/İl Tabarro, (Erkin ve Halil Bedii Yönetken)
Giuseppe Verdi/Othello, (Erkin ve Akses)
Richard Strauss/Salome, (Erkin ve Saadet İkesus)
Ludwig van Beethoven/Fidelio, (Erkin ve Akses)

Ödüller
 1971: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı

Ayrıca bakınız
 Ulvi Cemal Erkin, Resmi Web Sitesi
 Ferhunde Erkin, Resmi Web Sitesi

Kaynakça

1906 doğumlular
Ankara'da ölenler
İstanbul doğumlu besteciler
Türk Beşleri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
École Normale de Musique de Paris'te öğrenim görenler
Devlet Sanatçıları
Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası sanatçıları
Karşıyaka Mezarlığı'na defnedilenler
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Yönetim Kurulu Üyeleri
1972 yılında ölenler

Ulvi Cemal Erkin


Sékou Sanogo, né le  à Dioulassoba (colonie de la Côte d'Ivoire) et mort le  dans des circonstances non élucidées, est un homme politique ivoirien.

Carrière politique
Aux élections législatives du 17 juin 1951, Sékou Sanogo est soutenu par le RPF, l'EDICI et le PPCI. Avec 32,19 % des voix, il est classé  derrière Félix Houphouët-Boigny et devient ainsi député de la  République française.

Famille
Ibrahima Sanogo, né en 1951, suit les traces de son père Sékou en devenant à son tour député, mais de la Côte d'Ivoire : il est élu en 2000 à Abidjan, dans la circonscription de Treichville.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 Publications de Sékou Sanogo au Journal officiel
 Publications de Sékou Anogo sur le site de l'Assemblée Nationale Française

Liens externes

Député de la deuxième législature de la Quatrième République
Naissance en janvier 1921
Décès en janvier 1962

Sékou Sanogo (homme politique)


Christian Moberg Jørgensen (født 13. november 1987 i Odder) er en tidligere dansk cykelrytter, der er ledende sportsdirektør for .

Han har blandt andet kørte for Team Energi Fyn, Team LRØ, Team Cult, Team Trefor og Team ColoQuick. Christian Moberg har været nomineret til blandt andet årets hjælperytter flere gange og var blandt feltets allerstørste taktikkere.

Christian Moberg startede sin karriere i Odder Cykel Klub, og var en del af det østjyske og senere nationale cykelmiljø, siden han var dreng. Han kørte en del baneløb og havde også talent der.

Eksterne henvisninger

Personer fra Odder
Mandlige cykelryttere fra Danmark
Sportsdirektører fra Danmark

Christian Moberg


Bebe, İspanyol müzisyen. 9 Mayıs 1978 tarihinde Nieves Rebolledo Vila olarak Valensiya, İspanya'da doğdu. Ailesi Suberina isimli bir folk müzik grubunun üyesiydi ve bu sayede müzikle iç içe büyüdü. İlk gitarını 11 yaşında eline aldı. Cabeza de Toro adlı bir barda sahneye çıktı. 1996'da tiyatro eğitimi almak için Madrid'e gitti. 2001'de Extremadura'da yapılan bir müzik yarışmasında ödül aldı.

Sanatçı büyük başarıyı 2004 yılında çıkardığı Pafuera Telarañas ile yakaladı. Bu albümle 2005 Latin Grammy ödülleri'nde "en iyi yeni sanatçı" ödülünü  aldı, ve uluslararası üne kavuştu. Ayrıca Premios de la Música 2006'da Malo "en iyi şarkı adayı" oldu.

Diskografi
 Pafuera Telarañas, 2004
 Y punto, 2009

Müziğe ara verdi

25 Haziran 2006'da Bebe Pafuera Telerañas'ın şimdilik çıkış ve veda albümü olarak kalmaya devam edeceğini, çünkü bir süre sahnelere ara vermek istediğini açıkladı. Bebe "Bir diskografi oluşturmam için istek olsa da, şimdilik yeni bir CD çıkarmayı düşünmüyorum. İki yıldan fazla süredir aynı albüm ile devam ediyorum ve henüz işim bitmedi." dedi. Sanatçı ABD ve Meksika turnesine devam ediyor....

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20090206212948/http://labebebellota.com/ Resmi site

Yaşayan insanlar
1978 doğumlular
İspanyol kadın şarkıcılar
Latin Grammy Ödülü sahipleri
Valensiya doğumlular
21. yüzyıl kadın şarkıcıları

Bebe (müzisyen)


An Xylobium pallidiflorum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Jackson Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Nicholson. An Xylobium pallidiflorum in nahilalakip ha genus nga Xylobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Xylobium

Xylobium pallidiflorum


محمد سيد أحمد المسير (1948-2008) أستاذ العقيدة والفلسفة بكلية أصول الدين وعضو اللجنة العلمية الدائمة للعقيدة والفلسفة في جامعة الأزهر.

نشأته
ولد محمد المسير سنة 1948. حيث تربى في بيت أزهري، وكان والده الأستاذ الدكتور سيد أحمد المسير (1907 - 8 ذو القعدة 1395 هـ / 11 نوفمبر 1975م) وجده لأمه وجميع أصهاره وأخواله من كبار علماء الأزهر، أساتذة جامعيين، وظهر نبوغه مبكرًا، فقد أتم حفظ القرآن في سن مبكرة على يد والدته (1911م - 2001م).

تعليمه ونشاطاته
 حصل على الشهادة الإعدادية سنة 1964 وكان ترتيبه الأول على الجمهورية.
 حصل على الثانوية الأزهرية سنة 1969.
 حصل على تقدير ممتاز مع مرتبة الشرف في الشهادة العالية من قسم العقيدة والفلسفة - كلية أصول الدين بالقاهرة 1393هـ 1973.
 حصل على الدكتوراه بمرتبة الشرف الأولى من جامعة الأزهر في العقيدة والفلسفة ومقارنة الأديان. 1398هـ - 1978م.
 أعير أستاذا مشاركاٌ ورئيسا لقسم اللغة العربية والدراسات الإسلامية في كلية التربية - فرع جامعة الملك عبد العزيز بالمدينة المنورة 1983-1987م.
 أعير أستاذًا للعقيدة والأديان في كلية الدعوة وأصول الدين جامعة أم القرى بمكة المكرمة 1993 -1998م.
 أنتدب للتدريس في كليتي التربية والعلوم - جامعة قناة السويس بالإسماعيلية على مدى سنوات عدة.
 قام بالتدريس في دورات معهد الإذاعة والتليفزيون بوزارة الإعلام، ودورات تدريب الأئمة ومراكز الثقافة بوزارة الأوقاف، ومعهد الدراسات الإسلامية بالزمالك التابع لوزارة التعليم العالى. شارك في لجان الاختيار لجائزة الملك فيصل العالمية.
 شارك في عضوية لجنة اختيار قراء القرآن الكريم بالتليفزيون المصري 1989م.
 عمل مستشارا لوزير الأوقاف المصري سنة 1992م.
 شارك في عضوية المجلس الأعلى للشئون الإسلامية بالقاهرة.
 شارك بنشاط واسع في الإعلام المقروء والمسموع والمرئي بمصر والعالم الإسلامي.
 ترجمت بعض كتبة إلى لغات عدة منها: الإندونيسية والماليزية والألبانية.
 شارك في كثير من المؤتمرات العالمية والملتقيات الفكرية في كل من: القاهرة، مكة المكرمة، الرياض، مسقط، أبوظبي، بغداد، الكويت، بيروت، الجزائر، طهران، موسكو، والمات عاصمة كازخستان، وطشقند عاصمة أوزبكستان، وباكو عاصمة أذربيجان، وعشق آباد عاصمة تركمانستان، وتيرانا عاصمة ألبانيا.
 أطلق قبل وفاته حملة قومية لعودة الحياء إلى الشارع بعد انتشار ظاهرة العري والانحطاط الأخلاقي.
 كان أحد أنشط الدعاة من خلال وسائل الإعلام ومن البرامج الإذاعية التي شارك فيها:
 «بريد الإسلام»
 «رأى الدين»
 «عقيدة وعمل»

مؤلفاته
أبرز مؤلفاته التي تزيد على الأربعين:

 الروح في دراسات المتكلمين والفلاسفة. دار المعارف (1988).
 الشفاعة في الإسلام، دار المعارف،
 عبادة الشيطان في البيان القرآني والتاريخ الإنساني، دار الوفاء (1997).
 أصول النصرانية في الميزان: دراسة عن أصول الديانة المسيحية، دار الطباعة المحمدية (1988).
 الرسالة والرسل في العقيدة الإسلامية،
 المدخل لدراسة الأديان،
 الحوار بين الجماعات الإسلامية، دار الطباعة المحمدية (1997).
 قضية التكفير في الفكر الإسلامي، دار الطباعة المحمدية (1996).
 الرسول صلى الله عليه وسلم في رمضان، مكتبة الصفا (1989).
 دراسات قرآنية.
 محاولة لتطبيق الشريعة الإسلامية.
 قضايا الفكر الإسلامي المعاصر، دار نهضة مصر للطباعة والنشر والتوزيع (2002).
 أخلاق الأسرة المسلمة - بحوث وفتاوى، دار الطباعة المحمدية (1996).
 النبوة المحمدية دلائلها وخصائصها، دار الاعتصام (2000).
 الإلهيات في العقيدة الإسلامية، دار الاعتصام (1998).
 التمهيد في دراسة العقيدة الإسلامية، دار الطباعة المحمدية (1998).
 المسيح ورسالته في القرآن، مكتبة الصفا (1999).
 نحو دستور إسلامي وضع مواده الأزهر الشريف، المكتبة التوفيقية (2008).

وفاته
في يوم الأحد 2 نوفمبر 2008 توفى المسير عن عمر يناهز 60 عاما بعد صراع مع مرض الكبد استمر لمدة عام، كان الدكتور المسير قد دخل العناية المركزة بمستشفي المقاولون العرب متأثرا بمرض في الكبد يستلزم إجراء جراحة عاجلة لزرع كبد توفي على اثرها، وشيعت جنازته في نفس اليوم ودفن بقرية كفر طبلوها مركز تلا بمحافظة المنوفية حيث مسقط رأسه.

المراجع

أعضاء هيئة تدريس جامعة الأزهر
أشخاص من تلا
خريجو جامعة الأزهر
دعاة مصريون
علماء دين سنة مصريون
كتاب وكاتبات مصريون
مواليد 1943
مواليد في محافظة المنوفية
وفيات 2008
وفيات بسبب أمراض الكبد

محمد المسير


Yoshio Kikugawa (født 12. september 1944, død 2. december) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1969||2||0
|-
|1970||12||0
|-
|1971||2||0
|-
!Total||16||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Yoshio Kikugawa


La côte Saint-Germain est un sommet des côtes de Meuse culminant à  d'altitude, dans la commune de Lion-devant-Dun, dans le département de la Meuse, en France.

Géographie

Situation, topographie
La côte est comprise entre les communes de Lion-devant-Dun, Milly-sur-Bradon et Murvaux. Elle forme un arc de cercle dont le sommet de la pointe nord permet d'avoir une vue dégagée et remarquable sur la forêt de la Woëvre.

Sa partie ouest culmine à  au Cuvel et  à l'est vers le Camp des Romains, soit environ  au dessus de la vallée de la Meuse.

Accès
La côte Saint-Germain est accessible par la D 964 (ancienne portion de la route nationale 64 avant son déclassement), qui relie Douzy à Verdun. Puis prendre le sens de Milly-sur-Bradon et la D 102C jusqu'à Lion-devant-Dun où la première rue après le panneau d'entrée du village porte le nom de la côte.

Géologie
Fait de calcaire et constitué d'affleurements visibles dès la montée au bord du chemin, le site est une butte-témoin isolée des côtes de Meuse après l'érosion au cours des temps géologiques. Les argiles de la Woëvre sont recouvertes par des limons et éboulis, et notamment des oolithes, des débris coquilliers, coquilles de bivalves, entroques et polypiers massifs. Le haut de la côte est fait de roche corallienne contenant des squelettes calcaires, parmi lesquels se trouvent des serpents.

Faune et flore
Près de 17 espèces d'orchidées sont recensées, parmi lesquelles l'Orchis grenouille, la Marguerite de la Saint-Michel et la Pyrole à feuilles rondes qui se trouvent dans les parties sèches tandis que l'Actée en épi se déniche dans la hêtraie. 100 espèces de papillons sont également dénombrées avec plusieurs insectes remarquables.

Histoire
L'emplacement atteste une occupation gauloise dès La Tène finale ainsi qu'à l'époque gallo-romaine, caractérisée par la présence d'un oppidum fortifié de  environ sur lequel se trouvait deux fossés.

De nombreux ossements retrouvés sur la butte avec des tuiles simples et vernissées laissent penser à l'existence d'un établissement humain tel qu'un ancien sanctuaire ou ermitage.

Le 6 novembre 1918, la cinquième division américaine s'empare de la côte Saint-Germain ; une stèle installée sur place leur rend hommage.

Activités
De nombreux sentiers de randonnées parcourent l'ensemble du lieu. La pratique du vol libre en parapente est également possible.

Notes et références

Sommet dans la Meuse
Site de vol libre en France

Côte Saint-Germain


La tortuga de pantano de México o el morrocoy de patas gruesas (Kinosternon hirtipes) es una especie de tortuga de la familia Kinosternidae de México y Texas (Estados Unidos).

Distribución

 Estados Unidos: Texas

 México: Aguascalientes, Chihuahua, Coahuila, México DF, Durango, Guanajuato, Jalisco, México (estado), Michoacán, Morelos y Zacatecas.

Subespecies
Esta especie tiene seis subespecies:
 Kinosternon hirtipes hirtipes (Wagler, 1830)
 Kinosternon hirtipes chapalaense (Iverson, 1981)
 Kinosternon hirtipes magdalense (Iverson, 1981)
 Kinosternon hirtipes megacephalum (Iverson, 1981)
 Kinosternon hirtipes murrayi (Glass & Hartweg, 1951)
 Kinosternon hirtipes tarascense (Iverson, 1981)

Referencias
 Wagler, 1830 : Natürliches System der Amphibien, mit vorangehender Classification der Säugthiere und Vögel. Ein Beitrag zur vergleichenden Zoologie. J.G. Cotta, München, p. 1-354
(texto integral).

Kinosternidae
Reptiles de América del Norte
Reptiles de México
Reptiles de Estados Unidos

Kinosternon hirtipes


El Aeródromo de Pichilemu   es un terminal aéreo ubicado en la ciudad chilena de Pichilemu, Región de O'Higgins. Es uno de los más antiguos de la región.

Este aeródromo es de carácter público, actualmente pertenece al Club Aéreo de Pichilemu, en préstamo de la Municipalidad de Pichilemu como un comodato. Ha sido utilizado en algunas ocasiones para eventos como visitas presidenciales, y aterrizajes de emergencia. La superficie del aeródromo es de 12.000 m². El terreno del aeródromo era de tierra, pero el Ministerio de Obras Públicas de Chile invirtió más de 300 millones de pesos en la pavimentación de la pista. Las obras de remodelación fueron inauguradas el 10 de septiembre de 2011.

Véase también
 Lista de aeropuertos de Chile

Enlaces externos
 Aeródromo Pichilemu  en Internet Flight Information System

Referencias

Pichilemu
Pichilemu

Aeródromo de Pichilemu


Un inhibiteur de la recapture, ou du recaptage, (aussi connu sous le nom de modulateur de la recapture) est une substance psychoactive, médicamenteuse ou non, qui inhibe la recapture d'un neurotransmetteur en inhibant l'action d'un transporteur membranaire. En tant normal, le transporteur membranaire recapture dans le neurone pré-synaptique le neurotransmetteur qui se trouve dans la synapse. L'inhibiteur provoque donc une augmentation des concentrations extracellulaires du neurotransmetteur et in fine une augmentation de la neurotransmission (ou excitation du neurone post-synaptique). Divers médicaments, notamment de nombreux antidépresseurs et psychostimulants, exercent leurs effets psychologiques et physiologiques par inhibition de la recapture de neurotransmetteur,.

La plupart des inhibiteurs de la recapture connus affectent les neurotransmetteurs monoamines : la sérotonine, la noradrénaline (et l'adrénaline ) et la dopamine. Cependant, il existe également un certain nombre de médicaments et de produits chimiques utilisés en recherche qui agissent comme inhibiteurs de la recapture d'autres neurotransmetteurs, tels que le glutamate, l'acide γ-aminobutyrique (GABA), la glycine, l'adénosine, la choline (précurseur de l'acétylcholine ) et les endocannabinoïdes entre autres.

Mécanisme d'action

Substrats agissant sur le site actif du transporteur

Les inhibiteurs de la recapture standard sont supposés agir comme des substrats compétitifs, qui se lie directement au transporteur membranaire du neurotransmetteur en question . Ils occupent le transporteur à la place du neurotransmetteur et l'empêchent d'être transporté de la terminaison nerveuse, ou de la synapse, dans le neurone pré-synaptique. Avec des doses suffisamment élevées, l' occupation des transporteurs atteint 80 à 90 %. À ce niveau d'inhibition, le transporteur sera considérablement moins efficace pour éliminer l'excès de neurotransmetteur de la synapse. Cela provoque une augmentation des concentrations extracellulaires du neurotransmetteur et donc une augmentation de la neurotransmission globale (le neurone post-synaptique continu d'être excité puisque ses récepteurs sont activés par le neurotransmetteur).

Substrats agissant sur le site allostérique des transporteurs
Certains inhibiteurs de la recapture se lient aux sites allostériques du transporteur membranaire et inhibent la recapture indirectement et de manière non compétitive.

Il a été démontré que la phencyclidine et les médicaments apparentés, tels que la bénocyclidine, la ténocyclidine, la kétamine et la dizocilpine (ou MK-801), inhibent la recapture des monoamines. Ils semblent exercer l'inhibition de la recapture en se liant à des sites qui sembleraient allostériques, sur les transporteurs membranaires respectifs. La benztropine, le mazindol et la vanoxérine se lient également à des sites allostériques et ont des propriétés similaires. En plus de leur affinité élevée pour le site principal des transporteurs, plusieurs substrats de transporteurs compétitifs, tels que la cocaïne et l'indatraline, ont également une affinité pour ces sites allostériques, bien que plus faible.

Quelques-uns des inhibiteurs sélectif de la recapture de la sérotonine (ISRS), comme l'énantiomère dextrogyre du citalopram, semblent être des inhibiteurs allostériques de la recapture de la sérotonine. Au lieu de se lier au site actif du transporteur de sérotonine, ils se lient à un site allostérique, qui exerce ses effets en provoquant des changements de conformation du transporteur, modulant ainsi l'affinité de la sérotonine pour le site actif. En conséquence, l'escitalopram a été commercialisé en tant qu'inhibiteur allostérique de la recapture de la sérotonine. Ce site allostérique peut être directement lié aux sites de liaison de la phéncyclidine mentionnés ci-dessus.

Substrats agissant sur le transport vésiculaires

Un deuxième type d'inhibition de la recapture affecte le transport vésiculaire et bloque le reconditionnement intracellulaire des neurotransmetteurs dans les vésicules cytoplasmiques. Contrairement aux inhibiteurs de la recapture membranaire, les inhibiteurs de la recapture vésiculaire n'augmentent pas les concentrations synaptiques d'un neurotransmetteur, mais uniquement les concentrations cytoplasmiques, à moins qu'ils agissent également en inversant l'action du transporteur membranaire par l'intermédiaire de la phosphorylation du transporteur (on parle aussi d'agent de libération). Les inhibiteurs "purs" de la recapture vésiculaire ont tendance à diminuer les concentrations de neurotransmetteurs synaptiques. En effet, le blocage du reconditionnement et du stockage du neurotransmetteur en question le rend vulnérable à la dégradation via des enzymes telles que la monoamine oxydase (MAO) qui existent dans le cytoplasme. Lorsque le transport vésiculaire est bloqué, les réserves de neurotransmetteurs s'épuisent rapidement.

La réserpine (Serpasil) est un inhibiteur irréversible du transporteur vésiculaire des monoamine 2 (VMAT2). C'est donc un exemple d'inhibiteur de la recapture vésiculaire, qui à forte dose épuise les stocks de monoamine.

Mécanisme indirect inconnu

Deux des principaux constituants actifs de la plante médicinale Hypericum perforatum (millepertuis) sont l'hyperforine et l'adhyperforine. L'hyperforine et l'adhyperforine sont des inhibiteurs large spectre de la recapture de la sérotonine, de la noradrénaline, de la dopamine, du glutamate, du GABA, de la glycine  et de la choline . Ils exercent leurs effets en se liant et en activant le canal cationique TRPC6 (transient receptor potentiel). L'activation de TRPC6 induit l'entrée de calcium (Ca 2+) et de sodium (Na +) dans la cellule, ce qui provoque l'effet d'inhibition de la recapture par un mécanisme inconnu.

Les types

Habituel

 Inhibiteur de la recapture des acides aminés
 Inhibiteur de la recapture des acides aminés excitateurs (ou inhibiteur de la recapture de l'aspartate et du glutamate)
 Inhibiteur de la recapture du GABA
 Inhibiteur de la recapture de la glycine
 Inhibiteur de la recapture des monoamines
 Inhibiteur de la recapture de la dopamine
 Inhibiteur de la recapture de la noradrénaline
 Inhibiteur de la recapture de la sérotonine
 Inhibiteur de la recapture de la sérotonine et de la noradrénaline
 Inhibiteur de la recapture de la noradrénaline et de la dopamine
 Inhibiteur de la recapture de la sérotonine et de la dopamine
 Inhibiteur de la recapture de la sérotonine-norépinéphrine-dopamine
 Divers
 Inhibiteur de la recapture de l'adénosine
 Inhibiteur de la recapture des endocannabinoïdes

Atypique

 Activateurs des TRPC6 (inhibiteurs de la recapture à large spectre) – hyperforine, adhyperforine

Membranaire

 Inhibiteur de la recapture de la choline – hémicholinium-3, triéthylcholine

Vésiculaire

 Inhibiteur du transporteur vésiculaire de l'acétylcholine (VAChT) – vesamicol
 Inhibiteur du transporteur vésiculaire des monoamines (VMAT) – réserpine, tétrabénazine

Voir également

 Agent libérateur de la monoamine

Notes et références

Pharmacodynamique

Inhibiteur de la recapture


Bocka ist ein Ortsteil von Windischleuba im Landkreis Altenburger Land in Thüringen. Der Ort ist vor allem durch das seit 1996 jährlich im August stattfindende Bulldog-, Dampf- und Schleppertreffen bekannt, es ist eines der größten in Mitteldeutschland.

Lage
Bocka liegt südöstlich von Windischleuba, östlich von Altenburg und an der Landesstraße 1353 in der Pleißenaue. Die Landschaft und die Gemarkung gehören zum überlössten Hügelland um Altenburg am Rande der Leipziger Tieflandsbucht. Im Norden und Osten grenzt Bocka an den sächsischen Landkreis Leipzig.

Geschichte
Die urkundliche Ersterwähnung von Bocka fand in der Zeit zwischen 1181 und 1214 statt. Bis 1928 war Bocka in einen sächsischen und einen thüringischen Anteil geteilt.

Bocka (thüringischer Anteil)
Der thüringische Anteil von Bocka gehörte zum Amt Altenburg, das mit dem Naumburger Vertrag 1554 endgültig ernestinisch wurde und in der Folge zu verschiedenen Ernestinischen Herzogtümern gehörte: Herzogtum Sachsen (1554 bis 1572), Herzogtum Sachsen-Weimar (1572 bis 1603), Herzogtum Sachsen-Altenburg (1603 bis 1672), Herzogtum Sachsen-Gotha-Altenburg (1672 bis 1826).

Bei der Neuordnung der ernestinischen Herzogtümer im Jahr 1826 kam Bocka (thür. Anteil) zum wiedergegründeten Herzogtum Sachsen-Altenburg. Nach der Verwaltungsreform im Herzogtum gehörte der Ort juristisch zum Amtsgericht Altenburg und bezüglich der Verwaltung zum Ostkreis (bis 1900) bzw. zum Landratsamt Altenburg (ab 1900). Bocka (thür. Anteil) gehörte ab 1918 zum Freistaat Sachsen-Altenburg, der 1920 im Land Thüringen aufging. Seit 1922 gehörte der Ort zum thüringischen Landkreis Altenburg.

Bocka (sächsische Anteil)
Der sächsische Anteil von Bocka bestand aus mehreren Splitterflächen im Westen und Osten des Orts. Sie gehörten um 1445/47 wie der thüringische Anteil zur Pflege Altenburg. Die Gerichtsbarkeit lag jedoch beim Rittergut Gnandstein und um 1696 beim Rittergut Wolftitz. Der sächsische Anteil von Bocka wurde von Mitte des 16. Jahrhunderts bis 1856 durch das Amt Borna verwaltet, das ab 1547 zum albertinischen Kurfürstentum Sachsen bzw. seit 1806 zum Königreich Sachsen gehörte. Bocka (sächs. Anteil) gehörte ab 1856 zum Gerichtsamt Frohburg und ab 1875 zur Amtshauptmannschaft Borna. Bei der Gründung des Freistaats Sachsen im Jahr 1918 verblieb Bocka (sächs. Anteil) als sächsische Exklaven im thüringischen Altenburger Land bestehen.

Geschichte seit der Vereinigung im Jahr 1928
Im Jahr 1928 erfolgten ein Gebietsaustausch und eine Grenzbereinigung zwischen dem Freistaat Sachsen und dem Land Thüringen. Dabei wurden die Splitterflächen von Bocka (sächs. Anteils) an Thüringen abgegeben und mit Bocka (thür. Anteil) zur Gemeinde Bocka im thüringischen Landkreis Altenburg vereinigt. Am 1. Juli 1950 wurde Pöppschen nach Bocka eingemeindet.

Bei der zweiten Kreisreform in der DDR wurden 1952 die bestehenden Länder aufgelöst und die Landkreise neu zugeschnitten. Bocka wurde dem verkleinerten Kreis Altenburg zugeteilt, der wiederum nun zum Bezirk Leipzig gehörte. Zum 1. Januar 1973 erfolgte die Eingemeindung von Bocka mit Pöppschen nach Windischleuba. Bei der Neugründung des Freistaats Thüringen im Jahr 1990 kam Bocka mit dem Kreis Altenburg wieder zu Thüringen. Seit 1994 ist der Ort Teil des Landkreises Altenburger Land. Im Jahr 2012 wohnten 217 Personen im Ortsteil. Kirchlich gehört der Ort nicht zur Evangelischen Kirche in Mitteldeutschland, sondern zur Evangelisch-Lutherischen Landeskirche Sachsens, Kirchspiel Kohrener Land.

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Altenburger Land
Windischleuba
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Altenburger Land)
Ersterwähnung im 12. Jahrhundert

Bocka (Windischleuba)


Ivan Aziz Milićević (Mostar, 23. lipnja 1868. – Sarajevo, 15. ožujka 1950.) hrvatski i bošnjački je novinar i književnik.

Životopis
Ivan Miličević je nećak don Frane Milićevića, nakladnika Hercegovačkog bosiljka i Glasa Hercegovca. Još za vrijeme osmanske vladavine započeo je obrazovanje u osnovnoj školi u Mostaru, a nastavio je u Skradinu u Dalmaciji. Gimnaziju je pohađao najprije u Splitu, a zatim i u Sarajevu. Još u ranoj mladosti pomagao je svome stricu, Frani Milićeviću, u izdavanju njegovih listova, u kojima je stalno surađivao. Završivši 1889. godine gimnaziju, odlazi preko Zagreba u Beč na studij prava, a 1891. prelazi na pravni fakultet u Zagreb.

U Zagrebu intenzivno radi kao novinar i književnik, samostalno i u zajednici sa Osmanom Nuri Hadžićem (njihovi radovi su objavljivani pod pseudonimom Osman-Aziz), i objavljuje priloge u pravnim listovima i časopisima u zagrebačkim listovima. Godine 1896. odlazi u Mostar na poziv strica, kojemu je Austro-Ugarska obustavila list i zatvorila tiskarnicu. Ne mogavši mu u tome pomoći, on zatim odlazi u Beč i, nakon godinu dana, vraća se ponovno u Mostar, gdje radi na osnivanju dioničke tiskare. U ljeto 1898. pokreće list Osvit i uređuje ga kao glavni urednik. U državnu službu stupa godine 1900. i radi najprije u sudstvu, a zatim i u upravi. U Sarajevo je premješten 1911. godine, gdje preuzima redakciju Sarajevskog lista. Umirovljen je nakon Prvog svjetskog rata, 1922. godine. Ali on i dalje radi: uređuje listove Hrvatsku slogu i Pravdu do godine 1925., kada je ovaj list sudski obustavljen. Sudjelovao je u osnivanju hrvatskih uljudbenih ustanova u BiH, ter bio osnivač i voditelj uljudbenopoviestne sbirke ,,Dokumenti hrvatstva u Bosni.

Za vrijeme NDH je slavljen kano "nestor pravaške misli u Bosni", a povodom njegove 75. godine života brojni listovi i časopisi posvećuju mu posebne priloge i njemu u čast se sredbotvore različite uljudbeno-vladosborne proslave. Godine 1944. je proglašen i počastnim članom Družbe braće hrvatskog zmaja. Surađivao je u sarajevskom Novom listu (1942., 1944.), mostarskom Hrvatskom pravu (1943.), Osvitu (1942., 1943.), Hrvatskoj misli (1943., 1944.), Hrvatskom narodu (1942., 1943., 1944.) i drugim listovima.

Preminuo je 15. ožujka 1950. u Sarajevu.

Djela

 Mearif (1894.) (s Osmanom Nuri Hadžićem, pod zajedničkim pseudonimom Osman-Aziz)
 Bez nade: pripoviest iz mostarskoga života, (Zagreb, 1895.; Sarajevo, 1992.) (s Osmanom Nuri Hadžićem, pod zajedničkim pseudonimom Osman-Aziz)
 Pogibija i osveta Smail-age Čengića i Marijanova rana, Zagreb, 1895. (s Osmanom Nuri Hadžićem, pod zajedničkim pseudonimom Osman-Aziz)
 Na pragu novoga doba: pripovijesti, (Naklada Matice hrvatske, Zagreb, 1896.) (s Osmanom Nuri Hadžićem, pod zajedničkim pseudonimom Osman-Aziz)
 Bez svrhe: slika iz života, (Zagreb, 1897.) (s Osmanom Nuri Hadžićem, pod zajedničkim pseudonimom Osman-Aziz)
  Djeca nevolje (1896.)
 Ago Šarić, Osman Nuri Hadžić. Bez nade, Osman-Aziz. (Sarajevo, 1980.)
 Smail aga Čengić i druge priče, (Zagreb, 1993.) (s Osmanom Nuri Hadžićem, pod zajedničkim pseudonimom Osman-Aziz'')

Izvori

Vanjske povezice
 Ivan Aziz Milićević

Životopisi, Mostar
Hrvatski književnici
Bošnjački književnici

Ivan Milićević


Plocamiaceae,  porodica crvenih algi, dio reda Plocamiales. Sastoji se od tri roda s ukupno 48 priznatih vrsta

Porodica je opisana 1843.

Rodovi
 Nereidea Stackhouse 1
 Plocamiocolax Setchell 2
 Plocamium J.V.Lamouroux 45

Izvori

Plocamiales

Plocamiaceae


Ferdinand Freiherr von Langenau (* 8. Februar 1818 in Linz; † 19. Jänner 1881 in Wien) war ein österreichischer Botschafter und General der Kavallerie.

Leben
Ferdinand von Langenau war der Sohn des Feldzeugmeisters und Theresieritters Friedrich Karl von Langenau (1782–1840), der 1827 in den Freiherrnstand erhoben worden war.

Militärische Laufbahn
Ferdinand von Langenau wurde 1834 Unterleutnant, 1835 Oberleutnant, 1837 Rittmeister zweiter Klasse und 1841 Rittmeister erster Klasse. Er wurde Generalquartiermeister in Galizien. 1849 wurde er zum Niederschlagen der Ungarischen Revolution den russischen Interventionstruppen überlassen. Nach einem Gefecht in Vác am 10. April 1849 wurde sein linkes Bein amputiert und er am 11. Oktober 1849 zum Generalmajor der Reserve befördert.

Diplomatische Laufbahn
Von 1850 bis 1851 war er außerordentlicher Gesandter und Ministre plénipotentiaire an den Höfen von Hannover, Oldenburg und Braunschweig. Vom 13. Dezember 1851 bis zum 14. Februar 1855 war er außerordentlicher Gesandter und Ministre plénipotentiaire in Schweden. Von 1855 bis 1859 war er außerordentlicher Gesandter und Ministre plénipotentiaire in Norwegen.

Nachdem Langenau am 15. November 1859 (mit Rang vom 28. April des Jahres) zum Feldmarschallleutnant befördert worden war, diente er vom 17. November 1859 bis zum 18. September 1871 als außerordentlicher Gesandter und Ministre plénipotentiaire in Den Haag. Im Jahr 1864 wurde er Geheimer Rat. Ab 1867 vertrat er sodann Österreich-Ungarn. Der Kaiser ehrte ihn noch am 16. Mai 1870 mit dem Titel eines Generals der Kavallerie ad honores, bevor er vom 18. September 1871 bis zu seiner Pensionierung zum 12. Januar 1880 noch die Gesandtschaft in Sankt Petersburg leitete. Während dieser Amtszeit avancierte der General am 4. März 1874 zum Botschafter.

Heirat mit Amalia von Haffner
Am 27. April 1856 heiratete er in einer deutschen lutherischen Kirche Stockholms Amalia, genannt Amélie (* 28. Dez. 1830 oder 1833; † 7. Okt. 1902), die älteste Tochter des königlich dänischen Kammerherren Wolfgang von Haffner auf Egholm und vielleicht der Wilhelmine von Krieger
– sie heirateten 1832. Amelie schloss sich später (1890) als Witwe in Wien den Methodisten an.

Literatur

 Gothaisches genealogisches Taschenbuch der freiherrlichen Häuser, S.317f Historischer Abriss

Einzelnachweise

Diplomat des Kaisertums Österreich
Botschafter (Österreich-Ungarn)
Österreichischer Botschafter in Schweden
Österreichischer Botschafter in den Niederlanden
Österreichischer Botschafter in Russland
General der Kavallerie (Österreich-Ungarn)
Geboren 1818
Gestorben 1881
Mann

Ferdinand von Langenau


An Disa esterhuyseniae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edmund André Charles Lois Eloi `Ted' Schelpe ngan Hans Peter Linder. An Disa esterhuyseniae in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disa

Disa esterhuyseniae