Christian Abbiati (; d. 8 Temmuz 1977), kaleci olarak görev yapan İtalyan eski futbolcudur. Bir dönem İtalya millî futbol takımının da formasını giyen Abbiati, 2000 Yaz Olimpiyat Oyunları'nda millî takımın kalesinde görev aldı.

1998'den beri Milan forması giyen Abbiati, kariyerine Monza'da başlamış ve daha sonra Milan formasıyla 300'dan fazla resmî maçta forma giymiştir. Ayrıca Borgosesia Calcio, Juventus, Torino ve Atlético Madrid takımlarına kiralanmıştır. Başarıları arasında üç Serie A şampiyonluğu, bir Coppa Italia, iki Supercoppa Italiana zaferi, bir UEFA Şampiyonlar Ligi ve bir UEFA Süper Kupası bulunmaktadır.

UEFA Euro 2000'de (finale ulaştı) ve 2002 FIFA Dünya Kupası'nda İtalya kadrosunda bulunmasına rağmen, 2003 yılında ilk millî maçına çıktığı İsviçre maçına kadar takımda forma giymemştir.in 2003. Toplam dört millî maçta görev almıştır.

Abbiati, şu anda Milan formasıyla en çok maça çıkan kaleci rekorunu elinde bulundurmaktadır (380). En iyi döneminde Abbiati, en sağda yer alan siyasi görüşlerini dile getirdikten sonra tartışmalara yol açmasına rağmen, İtalya'daki en iyi kalecilerden biri olarak kabul edilmiştir.

Kulüp kariyeri

Milan
Abbiati, Serie A'daki ilk maçına 17 Ocak 1999 tarihinde çıkarken, 92. dakikada Sebastiano Rossi'nin yerine oyuna dâhil oldu. Abbiati başlangıçta Rossi ve Jens Lehmann'ın arkasında üçüncü kaleci olmasına ve hatta aynı zamanda rezerv takımın kalecisi Giorgio Frezzolini ile de rekabete girmesine rağmen, o sezon Milan ile bir lig şampiyonluğu aldı. Gösterdiği performansla Abbiati, sonunda ilk 11'e girmeye başladı ve 23 Mayıs'ta sezonun son maçında Perugia'yı 2-1 yendikleri maçta birkaç belirleyici kurtarış yaptı. 2002-03 sezonunda Ağustos 2002'de bir UEFA Şampiyonlar Ligi ön elemesi maçında sakatlanıp formayı Dida'ya kaptırana kadar Milan'ın dört yıl boyunca birinci kalecisi oldu. Dida'nın gösterdiği form Abbiati'nin oynamasını engelledi. Yedek kulübesinde bulunmasına rağmen Abbiati, o sezon Milan'ın Coppa Italia ve Şampiyonlar Ligi zaferlerine katkıda bulunmayı başardı.

Abbiati, Milan'ın 2003 Supercoppa Italiana'da Juventus'u penaltılarla yendiği maçta kalede yer alsa da, daha sonra Dida kaleyi geri aldı. 25 Ağustos 2004 tarihinde, Abbiati'nin resmî sitesinde Dida ve Milan teknik direktörü Carlo Ancelotti'yi eleştiren bir yazıda Sampdoria karşısındaki dostluk maçında Dida'nın oynatılmasının bir hata olduğu ve Ancelotti'nin Abbiati'nin Palermo'ya transferini engellediği yazıyordu. Abbiati yazıyı yazdığını reddetti ve bu yazının web yöneticisi tarafından yayınlandığını söyledi. Asla sitesine bakan kişiyle konuşmadığını ve takım arkadaşlarından birini yargılamadığını açıkladı.

Kiralık dönemi
Abbiati, birinci kaleci olmak için başka bir kulübe gitmek istediğini açıkladı ve bu nedenle Temmuz 2005'te Genoa'ya kiralandı. Ancak Genoa'nın bir maçtaki şike skandalı nedeniyle Serie C1'e düşürülmesinin ardından hemen Milan'a döndü.

Juventus ve Torino
Abbiati, kısa bir süre sonra tekrar kiralandı ve Gianluigi Buffon'un Ağustos 2005'te yapılan Milan karşısındaki Luigi Berlusconi Trophy maçında geçirdiği sakatlık nedeniyle geçici olarak Juventus'a kiralandı. Düzenli olarak oynamaya başlayan Abbiati, altı ay sonra Buffon'un dönmesiyle artık ona ihtiyaç duyulmadı ve sezonun sonunda Abbiati kulüpten ayrıldı. Milan, Temmuz 2006'da onu bu sefer Torino'ya kiraladı.

Atlético Madrid
Abbiati, Torino'da kalma arzusunu dile getirmesine rağmen iki taraf da maaş konusunda anlaşamadı. Milan üç sezonda üçüncü kez, bu sefer onu Haziran 2008'e kadar İspanyol kulübü Atlético Madrid'e kiraladı. Sezona Leo Franco sakatlanıp ilk 11'e geçene kadar yedek kulübesinde başladı. 29 Aralık'ta takımda kalmak istediğini söyleyen futbolcu "Adaptasyonum beklediğimden daha iyi oldu. Bu kulüpte mutluyum çünkü bana çok yardımcı oldular. İspanya'da oynamayı seviyorum ve burada kaldığım süre boyunca çok şey öğreneceğimi düşünüyorum." açıklamasında bulundu.

Milan'a dönüşü

Abbiati, 2008-09 sezonunda Milan tarafından geri çağrıldıktan sonra İtalya'ya döndü ve sağlam bir sezon öncesinden sonra Zeljko Kalac'ın kaledeki ilk tercihi oldu. Ancak 15 Mart 2009 tarihinde yapılan ligin ilk maçında 5-1 yendikleri Siena karşısında ilk yarıda takım arkadaşı Giuseppe Favalli ile çarpıştıktan sonra dizinden geçirdiği sakatlık nedeniyle sezonu kapattı. Rehabilitasyon ve diz ameliyatının ardından altı ay sahalardan uzak kaldı. 28 maçta 27 gol yedi ve 11 maçta gol yemedi. Sakatlığının ardından sekiz ay sonra 8 Kasım'da deplasmanda 2-1 yendikleri Lazio karşısında Abbiati, Dida ve yeni transfer Flavio Roma'nın ardından üçüncü kaleci konumunda yer aldı.

Dida'nın ayrılışının ardından 2010-11 sezonunda Abbiati takımın birinci kalecisi oldu. Temmuz 2010'da kulüple olan sözleşmesini iki yıl daha uzatarak 30 Haziran 2013'e uzatmış oldu. Sezonun ilk yarısında bazı kritik kurtarışlar yapan kaleci, Ocak 2011'e kadar Milan'ın üst sıralarda kalmasına katkıda bulundu. Sezonun ikinci yarısında kritik maçlarda gösterdiği performansla 7 Mayıs 2011 tarihinde takımının yedi yıl içinde ilk Serie A şampiyonluğunu kazanmasına katkıda bulundu. Şampiyonluğun ardından Inter'e karşı Supercoppa Italiana'yı da kazansa da, sonraki sezon ligde bu sefer şampiyon Juventus'un ardından ikinci oldular.

20 Mayıs 2013 tarihinde Abbiati, bir yıllık yeni bir sözleşme imzaladı. Eylül 2013'te, Sebastiano Rossi'nin Milan'da en çok maça çıkan kaleci rekorunu kırdı. Sözleşmesini 21 Mayıs 2014 tarihinde bir kez daha yeniledi. 2014-15 sezonunda eski Real Madrid kalecisi Diego López'in transferinin ardından Milan'ın ikinci kalecisi oldu. Sözleşmesini 1 Temmuz 2015'e kadar bir yıl daha uzattı.

2015-16 Serie A sezonunda Abbiati, bu sefer 16 yaşındaki Gianluigi Donnarumma'nın da arkasına düştü ve üçüncü kaleci oldu. Coppa Italia'da beş maça çıkan kaleci, Milan'ın turnuvada finale çıkmasına katkı sağlasa da, Juventus'a 1-0 yenildikleri finalde Donnarumma kalede yer aldı. Abbiati'nin 2016-17 sezonu için geri dönüp dönmeyeceği başlangıçta bilinmese de, Abbiati 13 Mayıs'ta sezon sonunda emekli olacağını resmen açıkladı. Milan, Abbiati'nin son maçının 14 Mayıs'ta ligdeki Roma maçı olacağını açıklasa da, Abbiati maçın önemi nedeniyle kendisinin yerine Donnarumma'nın başlamasına izin verdi. Toplamda Abbiati, 15 yıl formasını giydiği kulüpte 281 lig maçında forma giydi.

Millî takım kariyeri
Abbiati, Gianluigi Buffon'un sakatlığı nedeniyle kadrodan çekilmesi sonrası İtalya kadrosuna ilk kez üçüncü kaleci olarak UEFA Euro 2000 için çağrıldı. Ayrıca 2000 Yaz Olimpiyatları'nda yer alan kadronun bşir parçası oldu. Ancak ilk maçına 30 Nisan 2003 tarihinde 2-1 yendikleri İsviçre kadrosunda çıktı. Abbiati, 2006 FIFA Dünya Kupası'ndan çıkatılsa da, Eylül 2006'da millî takıma tekrar çağrıldı. Mart 2019'da, sezon sonundaki diz sakatlığından üç gün önce, ilk 11'de yer almadığı sürece İtalya'dan gelecek herhangi bir çağrıyı kabul etmeyeceğini söyledi. İtalya adına toplam dört maça çıktı.

Emeklilik sonrası
Haziran 2017'de Milan'ın resmî web sitesinde yayınlanan bir açıklamada, Abbiati'nin bir kez daha kulübe katılacağı ve kulüp yöneticisi olarak ekip ile kulüp arasında bir irtibat görevi göreceği açıklandı.

Kişisel yaşamı
Eylül 2008'de Abbiati, İtalyan spor dergisi Sportweek ile yaptığı röportaj sırasında faşist olduğunu ilan ettiğinde İtalyan medyası tarafından tartışma ve eleştiriler başladı. Daha sonra faşist ırksal yasaları ve agresif dış politikaları reddettiğini, ancak aşırı sağ ideolojisini "ilan etmekten utanmadığını" açıkladı. Vatan ve Katolik mezhebinin değerleri gibi faşizmin ideallerini paylaştığını söyledi.

Abbiati, İtalyan Stefania Abbiati ile evlendi. Kızları Giulia, 30 Ocak 2000 tarihinde doğdu.

Kariyer istatistikleri

Kulüp

Millî takım

Başarıları

Kulüp
Milan
 Serie A (3): 1998-99, 2003-04, 2010-11
 Coppa Italia (1): 2002-03
 Supercoppa Italiana (2): 2004, 2011
 UEFA Şampiyonlar Ligi (1): 2002-03
 UEFA Süper Kupası (1): 2003
 Kıtalararası Kupa (Finalist): 2003

Millî takım
İtalya
 Avrupa Futbol Şampiyonası (Finalist): 2000

Kişisel
 AC Milan Hall of Fame

Nişanları
 5. Sınıf / Şövalye: ''Cavaliere Ordine al Merito della Repubblica Italiana: (2000)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 AIC Profili
 FIFA Profili
 UEFA Profili
 FIGC Profili

1977 doğumlular
Milano ili doğumlular
İtalyan futbolcular
İtalyan neofaşistler
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
AC Monza Brianza 1912 futbolcuları
AC Milan futbolcuları
Juventus FC futbolcuları
Torino FC futbolcuları
Atlético Madrid futbolcuları
2000 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Serie A futbolcuları
Serie B futbolcuları
Kaleci futbolcular
Yaşayan insanlar
La Liga futbolcuları
İtalya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Hristiyan faşistler
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
İtalyan Roma Katolikleri
İtalyan gurbetçi futbolcular
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı şövalyeleri
İtalyan Olimpiyat futbolcuları
Lega Pro futbolcuları

Christian Abbiati


An Fuirena bidgoodiae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hoenselaar ngan A. Muthama Muasya. An Fuirena bidgoodiae in nahilalakip ha genus nga Fuirena, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fuirena

Fuirena bidgoodiae


Mohammed bin Zayed bin Sultan Al Nahyan (în arabă: محمد بن زايد بن شيطان آل نهيان; n. 11 martie 1961), este actualul emir al Abu Dhabiului și președintele Emiratelor Arabe Unite. A fost numit prinț moștenitor adjunct al emiratului de către tatăl său Sheikh Zayed bin Sultan Al Nahyan în noiembrie 2003, iar un an mai târziu, după decesul acestuia și alegerea fratelui său mai mare ca emir și președinte al statului, a devenit prinț moștenitor deplin, demnitate în care s-a aflat timp de 18 ani, din noiembrie 2004 până în mai 2022. La 13 mai 2022, fratele său mai mare, Sheikh Khalifa bin Zayed Al Nahyan, a decedat, Mohammed succedându-l ca emir în aceeași zi, pentru ca a doua zi, pe 14 mai 2022, să fie ales în unanimitate de către Consiliul Federal Suprem ca Președinte al Emiratelor Arabe Unite.
Mohammed bin Zayed este unul dintre cei mai influenți lideri mondiali și cel mai influent lider din lumea arabă. Este un actor politic foarte activ ,atât acasă, cât și în afara granițelor, o personalitate foarte respectată, implicată în ample acțiuni umanitare, și este recunoscut ca fiind un mare filantrop.

Viață personală
Mohammed bin Zayed este căsătorit din 1981 cu Sheikha Salama bint Hamdan bin Mohammed Al Nahyan și au împreună nouă copii.

Note

Nașteri în 1961
Prinți ai Emiratelor Arabe Unite
Președinți ai Emiratelor Arabe Unite

Mohammed bin Zayed al Nahyan


Martín Domínguez Berrueta, né à Salamanque en 1869 et mort à Grenade en 1920, est un professeur d'universités et écrivain espagnol ayant eu notamment comme étudiant le poète Federico García Lorca.

Biographie
Né à Salamanque en 1869, il est le frère du professeur Juan Domínguez Berrueta et de l'écrivain Mariano Domínguez Berrueta.

Etudiant, il fait sa thèse sur Jean de la Croix. Il travaille ensuite au journal de Salamanque El Lábaro, qu'il dirige de 1897 à 1910.

C'est en Andalousie qu'il poursuit sa carrière, à partir de 1911. Professeur à l'Université de Grenade, il enseigne l'histoire de l'art et la littérature avec des méthodes inspirées de l'Institution libre d'enseignement. Il organise ainsi pour ses étudiants des voyages en Espagne. De ces séjours de découverte estudiantins, Federico García Lorca tire son premier livre, Impressions et paysages (Impresiones y paisajes).

Martín Domínguez Berrueta meurt à Grenade en 1920.

Ouvrages et publications

 El misticismo de San Juan de la Cruz (Madrid, 1893) ;
 Del ruralismo (Salamanque, 1909) ;
 La universidad española (Salamanque, 1910) ;
 El problema religioso (Salamanque, 1910) ;
 La Iglesia y la política (Salamanque, 1910) ;
 Crónicas burgalesas (Burgos, 1911) ;
 Historias de Don Quijote (Burgos, 1913) ;
 El libro de literatura (Burgos, 1917).

Notes et références

Liens externes

Naissance à Salamanque
Décès à Grenade (Espagne)
Écrivain de langue espagnole
Universitaire espagnol
Institution libre d'enseignement
Pédagogue du XIXe siècle
Pédagogue du XXe siècle
Écrivain espagnol du XXe siècle
Journaliste espagnol
Professeur à l'université de Grenade
Federico García Lorca

Martín Domínguez Berrueta


An Eleocharis pachycarpa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Étienne-Émile Desvaux. An Eleocharis pachycarpa in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eleocharis

Eleocharis pachycarpa


Estación de Plaza de Armas puede referirse a:

España
 La Estación de autobuses de Plaza de Armas, estación intermodal de Sevilla dedicada a los servicio de autobús;
 La futura Estación Plaza de Armas, perteneciente a la Línea 2 del Metro de Sevilla;
 La antigua Estación Plaza de Armas, estación ferroviaria sevillana conocida popularmente como Estación de Córdoba, perteneciente a las compañías MZA y RENFE.

Chile
 La Estación de Plaza de Armas, una de las estaciones pertenecientes al Metro de Santiago.

Estación de Plaza de Armas


වීජීය ගුණ

ප්‍රකෘති සංඛ්‍යා මෙන් නිඛිල (z) ද ආකලනය ගුණිතය යන කර්මයන් සඳහා සංචරණය වේ. එනම්, ඕනෑම නිඛිල දෙකක එකතුව හෝ ගුණිතය ද නිඛිලයකි. කෙසේ නමුත් සෘණ එකතුව හෝ ගුණිතය ද නිඛිලයකි. කෙසේ නමුත් සෘණ සංඛ්‍යා හා ශුන්‍යය අන්තර්ගත වන හෙයින් නිඛිල (ප්‍රකෘති සංඛ්‍යා මෙන් නොව) ව්‍යාකලනයට ද සංචරණීය වේ. නිඛිල දෙකක ලබ්ධිය (උදා - 1 , දෙකෙන් බෙදූ විට) නිඛිලයක්ම විය යුතු නොවන බැවින් z බෙදීමේ කර්මය සඳහා සංචරණීය නොවේ.

පහත දක්වා ඇත්තේ ඕනෑම a,b, හා c යන නිඛිල තුනක් සඳහා වූ ආකලනය හා ගුණිතයේ මූලික ගුණාංග වේ.

අමූර්ත වීජ ගණිතයේ දී ආකලනය සඳහා ඉහත ලැයිස්තුගත කොට ඇති මුල් ගුණාංග පහ මඟින් ආකලනය යටතේ z ආබෙල් සමූහයක් බව කියැවේ. සෑම ශුන්‍ය නොවන නිඛිලයක්ම 1+1+..........1 හෝ (-1) + (-1) + ........ (-1) වැනි පරිමිත එකතුවක් ලෙස ලිවිය හැකි බැවින් ආකලනය යටතේ z යනු චක්‍රීය සමූහයකි. තවද ඕනෑම අනන්ත චක්‍රීය සමූහයක් z ට සමරූප වන බැවින් z යනු ආකලනය යටතේ පවතින එකම අපරිමිත චක්‍රීය සමූහය ද වේ.

ගුණනය සඳහා ඉහත ලැයිස්තුගත කොට ඇති මුල් ගුණාංග හතර මඟින් , ගුණනය යටතේ z න්‍යායදේශ ඒකාභයක් බව කියැවේ. කෙසේ නමුත්, සෑම නිඛිල සංඛ්‍යාවකටම ගුණන ප්‍රතිලෝමයක් නොමැත. උදා -2x =1 ආකාරයේ නිඛිලයක් නොපවතී. මන්දයත් දකුණු පස ඔත්තේ වන අතරතුර වම්පස ඉරට්ටේ වන බැවිනි. මින් අදහස් වන්නේ ගුණනය යටතේ z සමූහයක් නොවන බවයි.

ඉහත වගුගත කොට ඇති ගුණවලින් අවසාන ගුණය හැර අනෙක් සියල්ල එකට ගත් කළ ඉන් කියනු ලබන්නේ ආකලනය හා ගුණනය එක්ව ගත් විට ඒවා සඳහා z යනු ඒකීයත්වය සහිත න්‍යායදේශවලියක් වන බවයි. අවසන් ගුණාංගයක් සමඟ ගත් විට, එමඟින් z නිඛිල වසමක් බව කියැවේ. ඉහත ආකාර ගුණ සහිත ව්‍යුහයක් අර්ථ කථනය සඳහා අවශ්‍ය කරන පෙළඹවීම z මඟින් සැපයේ.

z සඳහා ගුණන ප්‍රතිලෝමයක් නොමැති වීම, එය බෙදීමේ කර්මය සහ සංචරණ නොවේ යන්නට තුල්‍ය වන අතර ඒ හෙයින් z ක්ෂේත්‍රයක් නොවේ. නිඛිල අඩංගු වන කුඩාම ක්ෂේත්‍රය වන්නේ පරිමේය සංඛ්‍යා ක්ෂේත්‍රයයි. මෙම ක්‍රියාවලිය අනුකරණයෙන් සියලු නිඛිල සහ ඒවායේ භාග අයත් වසමක් නිර්මාණය කරගත හැකි අතර එය ක්ෂේත්‍රයක් ද වේ. සාමාන්‍ය බෙදීම z මඟින් අර්ථ කථනය කර නොමැති නමුත් ඇල්ගොරිතමය නම් වැදගත් ගුණයක් එය සතු වේ. එනම්, a හා b ,( b ≠ 0 ) ආකාර නිඛිල යුගලක් සඳහා a = q × b + r සහ 0 ≤ r < |b| වන ආකාරයට q හා r නම් අනන්‍ය නිඛිල යුගලක් පවතී. මෙහි |b| මඟින් b හි නිරපේක්ෂ අගය දැක්වේ. මෙහි a හා b ගෙන් බෙදූ විට ලැබෙන ප්‍රතිඵලයෙහි ඇති q නිඛිලය ලබ්ධිය ලෙස ද r ශේෂය ලෙස ද හැඳින්වේ. මෙය මහා පොදු භාජකය ගණනය කිරීම සඳහා වූ යුක්ලීඩ් ඇල්ගොරිතමෙහි පදනම වේ.

තවද අමූර්ත වීජ ගණිතයට අනුව ඉහත ගුණාංග නිසා z යනු යුක්ලීඩ් වසමක් ද වේ. මින් අදහස් කරනුයේ z යනු ප්‍රධාන පරමාදර්ශීය වසමක් බවත් ඕනෑම ධන නිඛිලයක් අත්‍යන්ත ආකාරයට පරමාදර්ශීය ප්‍රථමක සංඛ්‍යාවල ගුණිතයක් ලෙස ලිවිය හැකි බවත්ය. මෙය අංක ගණිතයෙහි මූලික ප්‍රමේයය වේ.

ගණිතය
නිඛිල

නිඛිල


Volver al ruedo fue un programa especial de la Fundación Huésped por el Día Mundial de la Lucha contra el Sida, con el fin de ayudar a reflexionar sobre los prejuicios y la discriminación alrededor del VIH/SIDA. Está protagonizado por Soledad Silveyra, Jorge Suárez, Eleonora Wexler, Luciano Cáceres, Mónica Ayos, Boy Olmi y Miguel Ángel Rodríguez, este especial (que consta de un único envío), cuenta además con un elenco de lujo entre los que se destacan Dady Brieva, Jean Pierre Noher, Valeria Gastaldi, Sofía Pachano y Florencia Torrente, entre otros.

Sinopsis

El especial es una comedia de enredos que transcurre alrededor de Elena (Soledad Silveyra) y Manuel (Jorge Suárez) quienes, luego de 30 años de matrimonio, se separan y, cada uno a su manera, retoman su vida amorosa. Lucila (Eleonora Wexler), la hija de ambos y la esposa de Martín (Luciano Cáceres), transita los últimos meses de embarazo en medio de las inseguridades y el fantasma del HIV. Por último, Carla (Mónica Ayos), prima de Elena, será quien la ayudará a retomar su vida social, obligándola a reencontrarse con su pasado. La historia transcurre entre situaciones que rozan el absurdo y que nos demuestran que no es necesario vivir con VIH o conocer a alguien con las mismas características, para entender que el virus forma parte de nuestras vidas.

Este es el sexto unitario que El Trece emite por el Día Mundial de la Lucha contra el Sida, con el fin de ayudar a reflexionar sobre los prejuicios y la discriminación alrededor del VIH/SIDA. Entre los años 2002 y 2005, la emisora brindó espacio al "backstage" del Calendario de Fundación Huésped realizado por la fotógrafa Gaby Herbstein, del que participaron reconocidos personajes de la cultura y el espectáculo argentinos. En 2006, El Trece y Fundación Huésped fueron pioneros en exhibir, por primera vez en la televisión abierta local, un programa de ficción dedicado exclusivamente al VIH/sida, "Hoy me desperté", dirigido por Bruno Stagnaro y Darío Lanis. En 2007, el unitario se llamó "Reparaciones" y fue protagonizado por Pablo Echarri y Érica Rivas. En 2008 fue el turno de "Oportunidades", dirigido por Daniel Barone y protanizado por Celeste Cid y Damián De Santo. En 2009 se emitió "Revelaciones", con Diego Peretti y Andrea Pietra, y en 2010 "Sutiles diferencias" con Gabriel Goity y Araceli González.

Elenco

 Soledad Silveyra - Elena
 Jorge Suárez - Manuel
 Eleonora Wexler - Lucila
 Luciano Cáceres - Martín
 Mónica Ayos - Carla
 Boy Olmi - Pedro
 Miguel Ángel Rodríguez - Francisco
 Dady Brieva - Cameo
 Jean Pierre Noher - Alejandro
 Valeria Gastaldi - Mori
 Sofía Pachano - Vivi
 Florencia Torrente - Lola
 Carlos Bermejo - Medico
 Pablo Ini - Medico
 Carlos Cano
 Mauro Anton
 Paula Carruega
 Mora Recalde

Referencias

Enlaces externos

 Volver al Ruedo en la página oficial de El Trece

Programas de televisión de Canal 13 (Argentina)
Programas de televisión iniciados en 2011
Programas de televisión finalizados en 2011
Fundación Huésped

Volver al ruedo


Dvorac Ballyloughan je razrušeni dvorac i nacionalni spomenik u okrugu Carlow u blizini Bagenalstowna, u Irskoj. Od nekadašnjeg dvorca, do danas su preostali kapija s dva ulaza, hodnik i temelji jedne od kutnih kula. Dvorac je izgrađen oko 1300. godine.

Izvori

Građevine u Irskoj
Dvorci
Povijest Irske

Dvorac Ballyloughan


The Dryas monkey (Chlorocebus dryas), also known as Salonga monkey, ekele, or inoko, is a little-known species of Old World monkey found only in the Congo Basin, restricted to the left bank of the Congo River. It is now established that the animals that had been classified as Cercopithecus salongo (the common name being Zaire Diana monkey) were in fact Dryas monkeys. Some older sources treat the Dryas monkey as a subspecies of the Diana monkey and classify it as C. diana dryas, but it is geographically isolated from any known Diana monkey population.

While the Dryas monkey had been considered data deficient, evidence suggests it is very rare and its total population possibly numbers fewer than 200 individuals. Consequently, its status was changed to critically endangered in the 2008 IUCN Red List. Along with being listed by the IUCN, this species is also listed on Appendix II of CITES. However, in January 2019 the IUCN status was changed to endangered following the discovery of this species at eight locations in Lomami National Park.

Taxonomy
While previously considered a member of the genus Cercopithecus, recent genetic studies indicates that it is instead a basal member of the Chlorocebus clade. However, it may potentially warrant its own genus.

Physical description
An adult male Dryas monkey is characterized by its black muzzle, white whiskers, and short, white facial beard. The dorsal surface of its body, along with the coronal crown, is a grayish chestnut color. This species also has white on the ventral side of its body, tail, the bottom portion of the limbs, and the buttocks. The upper portion of the limbs resembles a similar color to the rest of its body, being a dark-grey/black-brown color.

Adult females and offspring have smaller portions of their bodies that are white in color; the white color is not present around their shoulder areas or their buttocks. Another difference in coloration is present in the upper portion of the arms, which are lighter in color as compared to the males. Body size varies from 40 to 55 cm, with a tail an additional 50–75 cm.  Adults weigh between 4 and 7 kg, with marked sexual dimorphism.

Ecology
This species prefers secondary forest locations. Although secondary forests are said to be preferred, these monkeys may also inhabit lowlands, rivers, or swampy areas of the Congo.

The diet of the Dryas is said to be made up of mostly plant foods, including fruits, young leaves, and flowers. Due to most of these  foods being seasonal, this species also consumes small invertebrates, such as insects, as a supplement.

Behaviour
This species is very social, and lives in groups that are either made up of their own species exclusively or within groups of mixed species. Visual and oral communication is very important, whether communicating to other Dryas monkeys or to other species. When living exclusively amongst each other, troops are made up of up to 30 individuals. Troops include many young offspring and females, but only contain one male. When females reproduce, they have only one young, and the gestation period lasts five months. Offspring are fully mature and ready to reproduce themselves after three years of life. The expected lifespan in the wild is 10–15 years, and because currently no Dryas monkeys are in captivity, that lifespan is unknown.
Their movement occurs with a gait pattern involving all four limbs (quadrupedal).

As communication is very important to this species,  they have a unique way of communicating with one another. An example is staring, which is a display used as a threat. The eyes stay fixed as the eyebrows rise and the scalp is retracted. The facial skin becomes stretched and the ears move back. These movements expose the eyelids, which are a different color and heavily contrasts with their facial color. Staring with open mouth is another threat expression that often goes along with head-bobbing. Head-bobbing, another threat display, is thought to be more aggressive. Presenting behavior is used by females during the mating season, showing males they are ready to mate.

Conservation
The IUCN estimates only 200 individuals are left, although because the species is rarely spotted, an actual number is not known, leading this species to be listed as critically endangered. Few speculations are given as to why this species has declined so rapidly and is not showing much progress towards making a comeback. Some reasons include: poaching of the species for meat, habitat loss due to logging and other human activity, and the lack of information and knowledge of this species makes them more susceptible to dangers.

The community-managed Kokolopori Reserve in the north-eastern Democratic Republic of the Congo was initially considered a key to its survival and the only conservation efforts for the species. A second population, about  from the first and partially protected by the Lomami National Park, was discovered in 2014.

References

External links

African Mammals Databank entry for the Dryas Monkey
FIRST FIELD STUDY OF THE SALONGO MONKEY
new monkey species - Cercopithecus salongo

Dryas monkey
Endemic fauna of the Democratic Republic of the Congo
Mammals of the Democratic Republic of the Congo
Critically endangered fauna of Africa
Dryas monkey
Taxobox binomials not recognized by IUCN
Taxa named by Ernst Schwarz

Dryas monkey


İncirpınar, Sinop ilinin Erfelek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1892 yılı kayıtlarında İncirpınarı olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 30 km, Erfelek ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Erfelek belde ve köyleri

İncirpınar


Ratchet & Clank (enska: Ratchet & Clank) er bandarísk-kvikmynd frá árinu 2016, framleidd af Rainmaker Entertainment og Gramercy Pictures. Leikstýrt af Kevin Munroe.

Tenglar
https://kvikmyndir.is/mynd/?id=9662

Bandarískar kvikmyndir
Kvikmyndir frumsýndar 2016

Ratchet & Clank (kvikmynd)


The beautiful sunbird (Cinnyris pulchella), formerly placed in the genus Nectarinia, is a sunbird. It is native to tropical Africa, its range extending from Senegal and Guinea in the west to Sudan, South Sudan, Ethiopia, Tanzania and Kenya in the east.

Description
Beautiful sunbirds are tiny, only  long, although the breeding male's long tail adds another . They have medium-length thin down-curved bills and brush-tipped tubular tongues, both of which are adaptations to their nectar feeding. The male has a black head, bright metallic green upper parts, scarlet breast bordered with yellow and black belly. The central feathers of the teal are greatly elongated. The female is brown above with yellowish underparts.

Ecology
The sunbirds are a group of very small Old World passerine birds which feed largely on nectar, although they will also take insects, especially when feeding young. Flight is fast and direct on their short wings. Most species can take nectar by hovering like a hummingbird, but usually perch to feed most of the time. The beautiful sunbird is a common breeder across sub-Saharan tropical Africa. One or two eggs are laid in a suspended nest in a tree. It is a seasonal migrant within its range.

Distribution and habitat

The beautiful sunbird occurs in Benin, Burkina Faso, Cameroon, Central African Republic, Chad,  Democratic Republic of the Congo, Côte d'Ivoire, Eritrea, Ethiopia, Gambia, Ghana, Guinea, Guinea-Bissau, Kenya, Mali, Mauritania, Niger, Nigeria, Senegal, Sierra Leone, South Sudan, Sudan, Tanzania, Togo and Uganda. This species is found in a variety of open habitats with some trees, including savannah, riverside thickets, mangroves, beachsides and gardens.

Status
The beautiful sunbird has a wide range and a large total population. It is a common bird and the International Union for Conservation of Nature has assessed its conservation status as being of "least concern".

Gallery

References

beautiful sunbird
Birds of Sub-Saharan Africa
beautiful sunbird
beautiful sunbird

Beautiful sunbird


Ytterhogdal ist ein Ort (Tätort) in der Gemeinde Härjedalen der Provinz Jämtlands län. Ytterhogdals socken gehörte zur historischen Provinz Hälsingland und stellt zusammen mit dem südlich gelegenen Ängersjö socken (beide bilden heute Distrikte) den einzigen Teil Hälsinglands dar, der nicht zu Gävleborgs län gehört.

Die Europastraße 45 führt ebenso wie Inlandsbahn durch den Ort, der zwischen Sveg und Svenstavik liegt. Die Einwohnerentwicklung ist stark rückläufig, noch 1980 wohnten in Ytterhogdal über 1000 Einwohner, inzwischen sank die Zahl auf etwas mehr als die Hälfte.

Galerie

Einzelnachweise

Weblinks
Ytterhogdal auf www.herjedalen.se

Ytterhogdal


Makassar Strait () is a strait between the islands of Borneo and Sulawesi in Indonesia. To the north it joins the Celebes Sea, while to the south it meets the Java Sea. To the northeast, it forms the Sangkulirang Bay south of the Mangkalihat Peninsula. The strait is an important regional shipping route in Southeast Asia.

The Mahakam River and Karangan River of Borneo empty into the strait.

Ports along the strait include Balikpapan and Bontang in Borneo, and Makassar, Palu, and Parepare in Sulawesi. The city of Samarinda is 48 km (30 mi) from the strait, along the Mahakam.

Extent
The International Hydrographic Organization (IHO) defines the Makassar Strait as being one of the waters of the East Indian Archipelago. The IHO defines its limits as follows:
The channel between the East coast of Borneo and the West coast of Celebes [Sulawesi], is bounded:

On the North. By a line joining Tanjong Mangkalihat, Borneo () and Stroomen Kaap (Cape Binar), Celebes ().

On the South. By a line from the Southwestern extreme of Celebes (), through the Southern point of Tana Keke, to the Southern extreme of Laoet () thence up the West coast of that island to Tanjong Kiwi and thence across to Tanjong Petang, Borneo () at the Southern end of Laoet Strait.

Gallery

See also
Battle of Makassar Strait
USS Makassar Strait
 Strait of Malacca
 Sunda Strait
 Lombok Strait
 Wallace Line
Sadang River

References

Landforms of Sulawesi
Straits of Indonesia
Bodies of water of the Celebes Sea
Landforms of South Sulawesi
Landforms of Central Sulawesi
Landforms of East Kalimantan
Landforms of Kalimantan

Makassar Strait


Travaliul obstrucțional, cunoscut și sub numele de travaliu distocic, este atunci când deși uterul se contractă normal, bebelușul nu trece de pelvis în timpul nașterii deoarece este fizic blocat.

Simptome
Complicațiile pentru copil includ neprimirea suficientă de oxigen ce ar putea duce la deces. Acesta crește riscul mamei de a suferi o infecție, având ruptură uterină sau sângerare post-partum Complicațiile pe termen lung pentru mamă includ fistula obstetrică. Se spune că travaliul obstrucțional este rezultatul unui travaliu prelungit, atunci când faza activă a travaliului durează mai mult de douăsprezece ore.

Cauze și diagnoză
Principalele cauze ale travaliului obstrucțional includ: un făt mare sau poziționat anormal, un pelvis mic și probleme la canalul de naștere. Poziționarea anormală include distocia umărului atunci când umărul anterior nu trece de osul pubian. Factorii de risc pentru un pelvis mic includ malnutriția și o lipsă de expunere la soare, cauzând deficiență de vitamina D. De asemenea, este mai comună în timpul adolescenței deoarece este posibil ca pelvisul să nu fi crescut suficient. Problemele la canalul de naștere includ un vagin și un perineu îngust, ce ar putea fi cauzate de mutilarea genitală a femeilor sau tumori. Un grafic al sarcinii este, de obicei, utilizat pentru verificarea evoluției sarcinii și pentru diagnosticarea problemelor. Acesta, împreună cu examinarea fizică, pot identifica travaliul obstrucțional.

Gestionare și epidemiologie
Tratamentul travaliului obstrucțional poate include secțiunea cezariană sau extracția prin aspirare cu o posibilă deschidere chirurgicala a simfizei pubiene. Alte măsuri includ: menținerea unui nivel ridicat de hidratare a femeii și administrarea antibioticelor dacă membranele au fost rupte timp de mai mult de 18 ore. În Africa și Asia, travaliul obstrucțional afectează între 2 și 5% a nașterilor. În 2013, acesta a dus la 19.000 de decese, în scădere de la 29.000 de decese în 1990 (aproximativ 8% dintre toate decesele legate de sarcină). Majoritatea deceselor cauzate de această boală apar în țările în curs de dezvoltare.

Referințe

Obstetrică
Reproducere umană
Aparatul genital feminin

Travaliu obstrucțional


În chimie, un derivat este un compus chimic care a fost derivat de la un compus similar prin intermediul unei reacții chimice.

În trecut, termenul era folosit și pentru a face referire la un compus care în mod imaginar poate să se obține dintr-un alt compus, dacă un atom sau o grupă de atomi este înlocuită cu un alt atom sau grup de atomi.

În biochimie, termenul este utilizat pentru acei compuși care cel puțin la nivel teoretic pot fi formați dintr-un precursor.

Vezi și
 Precursor (chimie)
 Produs (chimie)

Referințe

Compuși chimici

Derivat (chimie)


Andrej Longo (* 1959 in Ischia) ist ein italienischer Schriftsteller.

Leben
Andrej Longo wuchs in Neapel auf. Sein Vater gab ihm seinen Namen in Anlehnung an eine der Hauptpersonen aus Krieg und Frieden von Leo Tolstoi. In Neapel arbeitete Andrej Longo als Pizzabäcker, Kellner und Bademeister. Er begann seine schriftstellerische Tätigkeit als Opernschreiber und Radioredakteur. Heute arbeitet Andrej Longo als Drehbuchautor in Rom, doch sein Lebensthema bleibt Neapel. Die Menschen, die italienische Familie und die südländische Gemeinschaft nehmen großen Raum in seinem schriftstellerischen Werk ein. Seine Erzählungssammlung Zehn wurde in mehrere Sprachen übersetzt, unter anderem ins Deutsche. Sein Roman Sarahs Mörder ist in Italien ein Bestseller.

Werk
Prima o poi tornerò (1992), Guida.
Più o meno alle tre (2002), Meridiano Zero.
Adelante (2003), Rizzoli.
Dieci (2007), Adelphi.
Zehn, dt. von Constanze Neumann, Eichborn, Frankfurt/M. 2010. ISBN 978-3821861128
Chi ha ucciso Sarah? (2009), Adelphi.
Sarahs Mörder, dt. von Constanze Neumann, Eichborn, Köln 2011. ISBN 978-3821861081
Lu campo di girasoli (2011), Adelphi.
Das Sonnenblumenfeld, dt. von Constanze Neumann, Suhrkamp, Berlin 2012.

Auszeichnungen
Premio Nazionale Letterario Pisa (2003)
Premio Bagutta (2008)
Premio letterario Piero Chiara (2008)

Weblinks
Maike Albath: Neapolitanischer Dekalog, Neue Zürcher Zeitung vom 22. September 2010.
Jobst-Ulrich Brand: Das Mafia-Buch, Focus Magazin vom 23. April 2010.
Christine Westermann: , WDR 2 vom 24. April 2011.

Autor
Italiener
Geboren 1959
Mann

Andrej Longo


Beethoven - un câine puțin prea mare (titlu original: Beethoven) este un film de comedie american din 1992 regizat de Brian Levant. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Charles Grodin și Bonnie Hunt ca George și Alice Newton. Este primul film din seria de filme  Beethoven.

Prezentare

Familia Newton locuiește în casa lor confortabilă, dar se pare că există ceva care le lipsește. Acest "gol" este umplut de un mic cățeluș care intră în casa și în viața lor. Beethoven, așa cum este numit, crește și se transformă într-un câine uriaș: un Saint-Bernard. Medicul veterinar local, Varnick, desfășoară un experiment secret și oribil care necesită o mulțime de câini, Beethoven se află și el  pe lista medicului malefic.

Distribuție
 Charles Grodin ca George Newton
 Dean Jones ca Dr. Herman Varnick
 Bonnie Hunt ca Alice Newton
 Nicholle Tom ca Ryce Newton
 Christopher Castile ca Ted Newton
 Sarah Rose Karr ca Emily Newton
 Oliver Platt ca Harvey
 Stanley Tucci ca Vernon
 David Duchovny ca Brad
 Patricia Heaton ca Brie
 Laurel Cronin ca Devonia Peet
 Nancy Fish ca Miss Grundel
 Joseph Gordon-Levitt ca Student #1

Muzică
Coloana sonoră a filmului Beethoven a fost lansată la 15 decembrie 1992.

Continuări
Filmul a avut șapte continuări: Beethoven's 2nd a fost lansat în 1993. Celelalte filme au fost direct-pe-video: Beethoven's 3rd (2000), Beethoven's 4th  (2001), Beethoven's 5th (2003), Beethoven's Big Break  (2008), Beethoven's Christmas Adventure (2011) și Beethoven's Treasure Tail (2014).  Un serial TV animat  a fost creat în 1994.

Note

Legături externe

Filme din 1992
Filme de comedie din anii 1990
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Brian Levant
Filme cu câini
Filme Universal Pictures
Scenarii de John Hughes
Filme cu oameni de știință nebuni

Beethoven (film)


Morski plodovi su bilo koji oblik morskog života koji ljudi smatraju hranom. Primarno uključuje ribe i školjke.

U školjke se ubrajaju razne vrste mekušaca, rakova i bodljikaša. Nekada su morski sisavci kao što su kitovi i dupini također bili konzumirani kao hrana, a ovo se u moderno doba sve rjeđe događa. Jestive morske biljke, kao što su neke morske trave i mikroalge, često se jedu širom svijeta — pogotovo u Aziji. U Sjevernoj Americi i u Ujedinjenom Kraljevstvu, naziv morski plodovi (eng. seafood) koristi se i za slatkovodne organizme koji se jedu, tako da se svi vodeni živi organizmi mogu smatrati morskim plodovima.

Kultivacija i uzgajanje hrane iz mora naziva se akvakultura ili ribogojstvo u slučaju riba. Morski plodovi važan su izvor proteina širom svijeta, pogotovo u priobalnim područjima.

Većinu morskih plodova konzumiraju ljudi, ali značajan dio koristi se i kao hrana za ribe u ribnjacima ili na drugim životinjskim farmama. Tako se plodovi indirektno koriste za proizvodnju druge hrane. Produkti kao što je riblje ulje i spirulina također se dobivaju iz morskih plodova. Neki se koriste za hranjenje organizama u akvarijima ili kućnih ljubimaca (npr. mačaka), a određeni čak i u medicini ili za industrijske neprehrambene svrhe (koža).

Galerija

Hrana

Morski plodovi


Mary Ellen Mark (n. 20 martie 1940 - d. 25 mai 2015) a fost un fotograf american cunoscut pentru fotojurnalism, fotografie documentară, portretistică și publicitate. Ea a fotografiat oameni care au fost "departe de societatea dominantă și spre franjurile sale mai interesante, de multe ori cu probleme".

Biografie
Mark s-a născut și a crescut în Elkins Park, într-o suburbie din Philadelphia, Pennsylvania, iar prima sa fotografie a fost făcută cu un aparat Brownie la vârsta de 9 ani.

În 1962 a primit un BFA (este gradul de licență pentru studenții din Statele Unite și Canada care doresc o educație profesională în artele vizuale sau artele spectacolului).

După un timp a revenit pentru o diplomă de master în  fotojurnalism la școala Annenberg de la Universitatea din Pennsylvania. La un an distanță, Mark a primit o bursă pentru prima sa fotografie făcută în Turcia ( 1965) , din care a produs prima ei carte numită "Pașaport"( 1974).

Marcu a devenit recunoscută pentru abordarea subiectelor dificile în fotografiile ei în timpul unei cariere ce se întinde de aproape cinci decenii. Accentul imaginilor ei au variat de-a lungul vieții sale și s-a mutat de la prostituate, copii ai străzii, dependenți de heroină și a vieții în instituțiile psihiatrice pentru capturarea celebrității, majorete și chiar membri ai Ku Klux Klan. (organizații extremiste care susțin superioritatea rasei albe).

În 1983 ea a fotografiat prostituate de pe străzile din Seattle. A fotografiat mai târziu prostituate din India.

Acesta a fost cazul cu familia Damm (1987), care trăiau o viață precară în fermele și motelurile abandonate din deșert ridicate la nord de Los Angeles. Fotografiile ei au capturat copiii lui Damm, adormiți în mașini, mama care aștepta la un gard școlar, tatăl dependent de droguri adormit pe un pat murdar.

Mary Ellen Mark era un membru Magnum 1977-1981. În 1988, ea și-a deschis propria agenție. Ea a publicat 18 cărți de peste patru decenii, au fost expuse în întreaga lume și a câștigat numeroase premii, inclusiv premiul "contribuție remarcabilă la fotografie" de la Organizația Mondială a Fotografiei în 2014.

Ea a publicat 18 cărți în timpul vieții sale și fotografiile ei au apărut în New York Times, revista The New Yorker, Rolling Stone și Vanity Fair, printre alte publicații.

Marcu a murit la 25 mai 2015 , în Manhattan , în vârstă de 75 de ani , de sindromul mielodisplazic , o boală de sânge cauzată de o insuficiență  a măduvei osoase.

Nașteri în 1940
Decese în 2015
Fotografi americani

Mary Ellen Mark


Sjávarspendýr eru vatnaspendýr sem reiða sig á hafið og sjávarvistkerfi til að lifa af. Sjávarspendýr eru til dæmis selir, hvalir, sækýr, sæotrar og ísbirnir. Þetta er óformlegur flokkur dýra sem eiga það eitt sameiginlegt að treysta á sjóinn til að lifa af.

Aðlögun sjávarspendýra að lífi í vatni er mjög mismunandi eftir tegundum. Bæði hvalir og sækýr lifa alfarið í sjó og eru nauðbundin vatni. Selir og sæljón eru hálfgerð vatnadýr sem verja meirihlutanum af tíma sínum í vatni en þurfa að snúa aftur til lands fyrir mikilvægar athafnir eins og pörun, kæpingu og moltun. Aftur á móti eru bæði otrar og ísbirnir mun minna aðlagaðir að vatni. Mataræði sjávarspendýra er einnig mjög breytilegt; sum borða dýrasvif, önnur borða fisk, smokkfisk, skelfisk, eða þörunga og nokkur borða önnur spendýr. Þó að fjöldi tegunda sjávarspendýra sé lítill miðað við tegundir sem finnast á landi, þá er hlutverk þeirra í ýmsum vistkerfum stórt, sérstaklega varðandi viðhald vistkerfa sjávar, meðal annars með því að halda stofnum annarra tegunda í skefjum. Þetta hlutverk þeirra í viðhaldi vistkerfa er sérstakt áhyggjuefni þar sem 23% af tegundum sjávarspendýra eru talin í hættu.

Sjávarspendýr


Kim Daugaard, né le  à Herfølge au Danemark, est un footballeur international danois évoluant au poste de milieu défensif, reconverti entraîneur.

Joueur emblématique du Brøndby IF de 1993 à 2008, Kim Daugaard remporte cinq championnats du Danemark. Il fait toute sa carrière dans ce même club, avec un total de 466 matchs joués, faisant de lui le quatrième joueur le plus capé dans l'histoire du Brøndby IF.

Biographie

Carrière de joueur

En club
Né à Herfølge au Danemark, Kim Daugaard commence sa carrière au Brøndby IF. Il joue son premier match en championnat le , face au FC Copenhague. La rencontre se solde par une défaite de son équipe par deux buts à un. Il remporte son premier trophée en étant sacré champion du Danemark lors de la saison 1995-1996.

En 1997, il atteint avec Brøndby les quarts de finale de la Coupe de l'UEFA, en étant éliminé par le club espagnol du CD Tenerife.

Kim Daugaard participe au premier match de phase de groupe de Ligue des champions de l'histoire du club, contre le Bayern Munich, futur finaliste de cette édition 1998-1999, le . Il est titularisé et son équipe s'impose grâce à un but d'Allan Ravn en fin de match (2-1 score final). Daugaard marque également un but dans cette phase de groupe, le 21 octobre contre Manchester United. Son équipe s'incline toutefois lourdement ce jour-là (2-6 score final).

En , Daugaard prolonge son contrat jusqu'à la fin de l'année 2008.

Le bilan de la carrière de Kim Daugaard s'élève à 335 matchs en Superligaen, pour 34 buts inscrits, 24 en Ligue des champions (cinq buts), 46 en Coupe de l'UEFA (quatre buts), et enfin une rencontre en Coupe des coupes.

En sélection
Kim Daugaard honore sa première sélection avec l'équipe nationale du Danemark le , lors d'un match amical face au Mexique. Il est titularisé et son équipe s'incline par trois buts à un ce jour-là.

Carrière d'entraîneur
Kim Daugaard entame sa carrière d'entraîneur en tant qu'adjoint de Kent Nielsen au Brøndby IF en 2009.

Palmarès
 Brøndby IF
 Championnat du Danemark (5) :
 Champion : 1995-1996, 1996-1997, 1997-1998, 2001-2002 et 2004-2005.

Références

Liens externes

Footballeur international danois
Joueur du Brøndby IF
Entraîneur danois de football
Naissance en mars 1974
Naissance au Danemark

Kim Daugaard


Battaglia Terme ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Padua in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 15 Kilometer südwestlich von Padua am Parco regionale dei Colli Euganei.

Geschichte
Durch die geothermische Aktivität der Region um die Euganeischen Hügel kann hier und in einigen Nachbargemeinden warmes Wasser gewonnen werden. Seit der Zeit um 1000 ist dann auch von einer Siedlung an der Stelle der heutigen Ortschaft auszugehen. Durch das Ortszentrum führt der Canale Bisatto, der sich im Norden mit dem Canale Battaglia vereinigt.

Verkehr
Die östliche Gemeindegrenze bildet die parallel zur A13 verlaufende Strada Statale 16 Adriatica, die auf diesem Teilstück von Padua Richtung Rovigo und weiter nach Ferrara und zur Adriaküste führt. Der Bahnhof von Battaglia Terme liegt an der Bahnstrecke Padua–Bologna.

Sehenswürdigkeiten
 Castello del Catajo
 Museo della Navigazione Fluviale

Quellen

Weblinks

Ort in Venetien

Battaglia Terme


Decline and Fall  é um romance do autor inglês Evelyn Waugh, lançado pela primeira vez em 1928. Foi o primeiro romance publicado de Waugh; uma tentativa anterior, com a nomenclatura The Temple at Thatch, foi destruída por Waugh enquanto ainda estava em forma de manuscrito. Decline and Fall é baseado, parcialmente, nos tempos de escola de Waugh no Lancing College, período que marcou seus anos de graduação no Hertford College, em Oxford, e pela sua experiência como professor na Arnold House, no norte do País de Gales. É uma sátira social que emprega o humor negro, ou seja, trata-se de um gosto pessoal do autor em satirizar várias características da sociedade britânica na década de 1920.

O título do romance é uma contração de Edward Gibbon, intitulada A História do Declínio e Queda do Império Romano. O título também faz alusão a The Decline of the West (1918–1922), do filósofo alemão Oswald Spengler, que apareceu pela primeira vez em uma tradução para o inglês em 1926 e que argumentou, entre outras coisas, que a ascensão de nações e culturas é inevitavelmente seguida pelo seu eclipse.

Waugh leu as obras de Gibbon e Spengler enquanto escrevia seu primeiro romance. A sátira de Waugh é inequivocamente hostil a muito do que estava na moda no final dos anos 1920, e "temas de confusão cultural, desorientação moral e tumulto social (...) impulsionam o romance e alimentam seu humor". Essa "ressaca de seriedade moral fornece uma tensão crucial dentro [dos romances de Waugh], mas não os domina". O próprio Waugh declarou em sua 'nota do autor' para a primeira edição: 'Por favor, tenha em mente que é para ser engraçado.' No texto da edição uniforme de 1962 do romance, Waugh restaurou uma série de palavras e frases que ele havia sido solicitado a suprimir para a primeira edição. O romance foi dedicado a Harold Acton, "em homenagem e afeto".

Enredo
O modesto e despretensioso estudante de teologia, Paul Pennyfeather, passou uma noite de farra e muita bebedeira em Bollinger Club e, posteriormente, expulso de Oxford por correr pelos terrenos do Scone College sem as calças. Diante disso, sem ter chances de se manter financeiramente, ele é obrigado a aceitar um emprego como professor em uma obscura escola particular no País de Gales chamada Llanabba, que era dirigida pelo Dr. Fagan. Paul logo descobre que os outros profissionais são todos desajeitados no dia-a-dia.

Após ser atraído pela mãe de um de seus alunos, uma viúva rica chamada Honorável Margot Beste-Chetwynde, ele fica encantado por ser contratado por ela como professor de seu filho durante as férias. Morando em sua mansão de campo, ele fica sabendo de suas amantes e do uso de drogas, mas não percebia que o negócio dela se tratava da administração de uma rede de bordéis de alta classe na América Latina. Ela, entretanto, quer se casar com ele. Primeiro ele tem que viajar para Marselha, na França, no qual a presença das filhas de Margot, com destino ao Brasil, foi retida pela polícia em decorrência de um suborno. As atividades de Paul lá são acompanhadas por seu amigo de faculdade Potts, que agora trabalha para a Sociedade das Nações investigando o tráfico de pessoas.

De volta a Londres, ele é preso na manhã do casamento e, assumindo a culpa para proteger a honra de sua noiva, é condenado a sete anos de prisão por tráfico de prostituição. Na prisão, ele conhece vários ex-funcionários de Llanabba, que foi fechado. Incapaz de esperar sete anos, Margot se casa com um ministro do governo, que faz com que Paul seja levado às pressas da prisão para uma clínica particular para uma operação urgente. A clínica é dirigida pelo Dr. Fagan, que atesta que Paul morreu sob anestesia e o coloca em um barco para a Grécia.

Decidido a retomar seus estudos teológicos interrompidos, Paul deixa crescer um bigode farto e se inscreve em seu próprio nome para Scone, dizendo que é primo distante do criminoso morto. O romance termina como começou, com Paul sentado em seu quarto ouvindo os gritos distantes do Bollinger Club.

Repercussão e crítica
O periódico britânico The Guardian, em 1928, elogiou o livro como "uma grande brincadeira; o autor tem um senso de comédia e caracterização agradável, e o dom de escrever conversas inteligentes e reveladoras, enquanto seus desenhos estão bastante em sintonia com o espírito do conto". O jornal também comparou a apresentação superficial do romance à empregada por PG Wodehouse. Arnold Bennett saudou-o como "uma sátira intransigente e brilhantemente maliciosa" e o escritor John Mortimer chamou de "romance mais perfeito de Waugh (...) um enredo implacavelmente cômico".

Na biografia de Waugh, o jornalista Christopher Sykes relembrou: "Eu estava em uma casa de repouso quando Decline and Fall foi lançado, e Tom Driberg me visitou e trouxe uma cópia. Ele começou a ler algumas passagens favoritas e foi literalmente incapaz de lê-las até o fim porque ele e eu estávamos tão dominado pelo riso."

Em um episódio de Desert Island Discs de 2009, o ator e comediante britânico David Mitchell intitulou Decline and Fall como o livro que levaria para uma ilha deserta, chamando-o de "um dos livros mais engraçados que já li" e "exatamente o tipo de romance que gostaria de ter escrito".

Adaptação para cinema, rádio e TV
O romance foi dramatizado no cinema em 1969, Decline and Fall... of a Birdwatcher, protagonizado por Robin Phillips e também por Jeremy Front.

Em 2017, a BBC produziu uma dramatização para a TV em três partes, estrelado por Jack Whitehall como Paul Pennyfeather, David Suchet como Dr. Fagan, Eva Longoria como Margot Beste-Chetwynde, Douglas Hodge como Capitão Grimes e Vincent Franklin como Sr. Prendergast. A produção foi a primeira adaptação do livro para a televisão e recebeu críticas amplamente positivas. Alastair Mckay, do jornal Evening Standard, elogiou como "delicadamente construído e perfeito". Ellen E. Jones comentou sobre as "muitas atuações agradáveis" do programa, especialmente a de Hodge como o "desviante encharcado de bebida" Capitão Grimes, acrescentando: "Dê a ele uma série secundária imediatamente."

Bibliografia

Ligações externas

 Declínio e Queda no Internet Archive (em inglês)

Romances da década de 1920
Romances em língua inglesa
Romances do Reino Unido

Declínio e Queda


Nação Delgamuukw vs Colúmbia Britânica, também conhecido como Delgamuukw vs A Rainha, Delgamuukw-Gisday'wa, ou simplesmente Delgamuukw, é uma decisão da Suprema Corte do Canadá que contém sua primeira conta do título indígena (um tipo distinto de direito indígena) no Canadá. Os povos Gitxsan e Wet'suwet'en reivindicaram o título e a jurisdição indígenas sobre 58.000 km² de terras no noroeste da Colúmbia Britânica. Os demandantes perderam o caso no julgamento, mas a Suprema Corte do Canadá deu provimento parcial ao recurso e ordenou um novo julgamento por causa de deficiências relacionadas aos articulados e tratamento de provas. Nesta decisão, a Corte passou a descrever a "natureza e alcance" da proteção dada ao título indígena sob a seção 35 da Lei Constitucional de 1982, que definiu como um requerente pode provar o título indígena e esclareceu como o teste de justificação de R vs Sparrow se aplica quando o título indígena é infringido. A decisão também é importante pelo consideração do depoimento oral como prova de ocupação histórica.

Embora grande parte da decisão seja tecnicamente obiter dicta (uma vez que um novo julgamento foi ordenado devido a erros na forma como as provas e as alegações foram tratadas), os princípios de Delgamuukw foram reafirmados e resumidos em Nação Tsilhqot'in Nation vs Colúmbia Britânica, 2014 SCC 44. Ainda não houve um segundo julgamento neste caso.

Fundo
Os povos Gitxsan e Wet'suwet'en tentaram negociar jurisdição, reconhecimento de propriedade e autogoverno indígenas desde que os europeus começaram a se estabelecer em suas terras tradicionais no século XIX. O governo federal canadense recebeu a declaração de reivindicação de Gitxsan em 1977, mas a Colúmbia Britânica não participou do processo de reivindicação de terras. Em 1984, a Colúmbia Britânica começou a permitir o corte raso de madeira no território Gitxsan e Wet'suwet'en sem permissão dos chefes hereditários. Em 24 de outubro de 1984, 35 chefes hereditários Gitxsan e treze Wet'suwet'en apresentaram sua declaração de reivindicação à Suprema Corte da Colúmbia Britânica.

Descrições pré-Delgamuukw do título indígena
Na década de 1970, os tribunais "começaram a reconhecer a existência de direitos legais indígenas sobre a terra, além daqueles previstos em tratados ou estatutos". Em Calder vs Colúmbia Britânica (AG), a Suprema Corte reconheceu que o título aborígine à terra se baseava na "ocupação e posse histórica" de seus territórios tradicionais e "não depende de tratado, ordem executiva ou promulgação legislativa".

Em Guerin vs A Rainha, a Corte descreveu o título indígena como um direito sui generis, não encontrado em nenhum outro lugar do direito de propriedade. Em Canadian Pacific Ltd vs Paul, a Corte elaborou que "é mais do que o direito de gozo e ocupação, embora, ... seja difícil descrever o que mais na terminologia tradicional da lei de propriedade". Em R vs Adams, o Tribunal disse que o título indígena é uma espécie de direito indígena.

Até Delgamuukw, nenhum tribunal canadense havia definido em detalhes o que significa título indígena. E, no início deste caso em 1984, a Seção 35 da Lei Constitucional de 1982 era relativamente nova. Os tribunais ainda não deram significado à subseção (1): "Os direitos indígenas existentes e tratados dos povos indígenas do Canadá são reconhecidos e afirmados", embora o significado tenha sido bastante bem desenvolvido no momento em que o caso chegou à Suprema Corte em 1997.

Réu em nome das Nações Wet'suwet'en e Gitxsan
O réu, nascido em 16 de maio de 1936 como 'Delgamuukw', serviu como líder dos direitos indígenas Gitxsan, como um dos chefes hereditários no Gabinete dos Chefes Hereditários do Wet'suwet'en e como representante do Conselho Tribal conjunto das Nações Gitxsan e Wet'suwet'en.  Em 1997, para efeitos do processo judicial, 'Delgamuukw', então com 61 anos, teve seu nome anglicizado como 'Earl Muldoe'. Em 2010, Muldoe também foi designado como 'Companheiro da Ordem do Canadá' por suas pinturas e arte. Delgamuukw morreu em 3 de janeiro de 2022, aos 85 anos.

Tribunais da Colúmbia Britânica

A reivindicação
Em 1984, os chefes hereditários Gitxsan e Wet'suwet'en reivindicaram, em nome de suas Nações, o título indígena inextinguível e a jurisdição sobre o território no noroeste da Colúmbia Britânica, totalizando 58.000km², e compensação por terras já alienadas. Delgamuukw (cujo nome foi traduzido em inglês para Earl Muldoe) era um requerente da Nação Gitxsan, enquanto Gisday'wa (Alfred Joseph) era um dos que representavam da Nação Wet'suwet'en. O pedido de jurisdição era novo. Se essa reivindicação tivesse sucesso, as leis indígenas prevaleceriam em caso de conflito com a lei estadual. BC argumentou que os "queixosos não tinham nenhum direito ou interesse na terra, e que seu pedido de indenização deveria ser contra o governo federal".

O julgamento e a decisão do Chefe de Justiça McEachern (1991)
O julgamento durou 374 dias (318 dias de provas e 56 dias de alegações finais), de 11 de maio de 1987 a 30 de junho de 1990, em Vancouver e em Smithers, na Colúmbia Britânica.

Os Gitxsan e os Wet'suwet'en confiaram em suas histórias orais como evidência de sua relação histórica com a terra. 61 testemunhas depuseram no julgamento, muitas em suas próprias línguas, usando tradutores. Algumas testemunhas cantaram ou descreveram canções cerimoniais e performances, relatando o adaawḵ (as histórias de linhagem pessoal) dos Gitxsan e o kungax (uma canção ou canções sobre trilhas entre territórios) dos Wet'suwet'en. Parte desse conhecimento foi traduzido em mapas.

A decisão do Chefe de Justiça Allan McEachern foi emitida em 8 de março de 1991. Ao contrário de precedentes legais, como Calder vs Colúmbia Britânica (AG), o juiz McEachern rejeitou as reivindicações dos demandantes de título indígena, jurisdição (autogoverno) e direitos indígenas nos territórios. Apesar de descobrir que os direitos indígenas do Gitxsan e Wet'suwet'en haviam sido extintos, o Juiz McEachern descobriu que a Coroa havia feito promessas a partir de 1859 e 1860, que deram origem a um dever fiduciário: "permitir que os indígenas, apesar de sujeitos a lei geral do estado, usassem qualquer terra da Coroa desocupada ou vazia para fins de subsistência até que a terra seja dedicada a outro fim." Ele também rejeitou os pedidos reconvencionais do estado de uma declaração de que os Gitxsan e Wet'suwet'en não teriam direito ou interesse no território e de uma declaração de que seu único pedido de compensação poderia ser contra o Canadá.

Essa decisão foi criticada tanto pelo tratamento da prova oral quanto pelo tom. O chefe de justiça McEachern descreveu a vida pré-contato do Gitxsan e Wet'suwet'en como "desagradável, brutal e curta". Ele não reconheceu "instituições" pré-contato e, em vez disso, disse que "eles provavelmente agiram como agiram por causa de instintos de sobrevivência". Ele foi "incapaz de aceitar adaawk, kungax e tradições orais como bases confiáveis para uma história detalhada, mas elas poderiam confirmar descobertas baseadas em outras evidências admissíveis". Ele descreveu a posição do Gitxsan e Wet'suwet'en como "idílica" e "romântica". A Sociedade Canadense de Antropologia disse que o julgamento "gratuitamente descarta evidências científicas, tem viés etnocêntrico e está enraizado na crença colonial de que a sociedade branca é inerentemente superior". O chefe de justiça Lamer, escrevendo para a maioria da Suprema Corte do Canadá, reconheceu que o chefe de justiça McEachern não teve o benefício das razões de R v Van der Peet, que diz que "os tribunais não devem subestimar as provas apresentadas pelos requerentes indígenas simplesmente porque que a evidência não está em conformidade precisamente com os padrões probatórios [aplicados em outros contextos]".

Tribunal de Apelação da Colúmbia Britânica (1993)
As Nações Gitxsan e Wet'suwet'en apelaram. No período entre o julgamento e o recurso, o governo da Colúmbia Britânica mudou de partido, do Partido do Crédito Social para o Novo Partido Democrata. O novo governo abandonou a posição tomada no julgamento sobre a questão da extinção, então amici curiae foram nomeados para auxiliar o tribunal nessa questão.

Em 25 de junho de 1993, cinco membros do Tribunal de Apelação da Colúmbia Britânica rejeitaram por unanimidade a decisão do juiz McEachern de que todos os direitos indígenas dos demandantes haviam sido extintos. O Tribunal de Apelação ordenou que o caso voltasse a julgamento para determinar a natureza e o alcance desses direitos indígenas. Dois dos ministros, dissidentes, teriam ido mais longe e permitido o recurso sobre a questão do título indígena e enviar essa questão de volta a julgamento.

Suprema Corte do Canadá
Em março de 1994, as Nações Gitxsan e Wet'suwet'en e a Província da Colúmbia Britânica foram autorizadas a apelar para a Suprema Corte do Canadá. No entanto, eles obtiveram um adiamento para buscar um acordo do tratado. A província suspendeu essas negociações em fevereiro de 1996 e as partes retomaram o litígio.

O recurso foi ouvido na Suprema Corte do Canadá em 16 e 17 de junho de 1997. Os seis juízes anunciaram sua decisão em 11 de dezembro de 1997. A opinião do Chefe de Justiça Lamer atraiu a maioria: os juízes Cory e Major aderiram; Juiz McLachlin concordou. A opinião concordante do Juiz La Forest foi acompanhada pelo Juiz L'Heureux-Dubé; Juiz McLachlin estava de acordo substancial.

Tanto a maioria quanto a concordância concordaram que era um erro "[amalgamar] as reivindicações individuais trazidas pelas 51 Nações Gitxsan e Wet'suwet'en em duas reivindicações coletivas, uma por cada nação, por título aborígine e autogoverno". O tribunal considerou este erro suficiente para pedir um novo julgamento. Assim, o resto da opinião é tecnicamente obiter dicta, mas ainda é significativo na medida em que foi reformulado e resumido em Nação silhqot'in Nation vs Colúmbia Britânica.

A maioria também considerou que as conclusões factuais do tribunal de primeira instância não se sustentavam porque a abordagem do Juiz McEachern não atendeu aos princípios estabelecidos em R vs Van der Peet.

Título indígena
O Chefe de Justiça Lamer resumiu o conteúdo do título indígena:

A maioria afirma que se trata de um direito sui generis decorrente da ocupação prévia da terra pelos indígenas; não é uma questão de propriedade simples. O limite inerente (que os usos protegidos não sejam inconciliáveis com a natureza da vinculação do grupo à terra) decorre de uma das finalidades do título indígena: manter "a relação de uma comunidade indígena com sua terra aqui é que ela se aplica não apenas para o passado, mas também para o futuro."

A maioria coloca o título indígena em um espectro ao lado de outros direitos indígenas:

 práticas, costumes e tradições integrantes da cultura distintiva do grupo, com pouca ligação a um determinado pedaço de terra, que ainda levam a direitos indígenas a essas atividades,
 atividades que ocorrem e têm uma conexão íntima com um determinado pedaço de terra, o que pode levar a direitos indígenas específicos do local, e
 Título, que é direito à própria terra, e que implica o direito a uma ampla gama de usos, sujeito apenas ao limite inerente aos usos inconciliáveis com a natureza da vinculação do grupo à terra.

A maioria também estabelece o teste para comprovação do título de indígena: "(i) a terra deve ter sido ocupada antes da soberania, (ii) se a ocupação atual é invocada como prova de ocupação pré-soberania, deve haver continuidade entre e ocupação pré-soberana, e (iii) na soberania, essa ocupação deve ter sido exclusiva." Isso será suficiente para demonstrar que a ocupação da terra é "suficientemente importante para ter um significado central para a cultura dos reclamantes".

Infrações e justificativas
Tal como acontece com outros direitos indígenas, o título indígena pode ser infringido. A maioria em Delgamuukw esclareceu como o teste de justificação desenvolvido em R vs Sparrow e modificado em R vs Gladstone se aplica quando o título indígena é infringido.

A maioria afirmou a ampla caracterização de objetivos legislativos convincentes e substanciais que podem justificar uma infração: "objetivos governamentais legítimos também incluem a busca da equidade econômica e regional e o reconhecimento da dependência histórica e participação na pesca por grupos não-indígenas." Então vai além:

A segunda vertente do teste de justificação pergunta se a infração é "consistente com a relação fiduciária especial entre a Coroa e os povos indígenas". Essa relação fiduciária dá origem a dois componentes adicionais quando o título indígena é infringido: o dever de consultar (que varia de acordo com o grau da violação) e a exigência de fornecer uma compensação justa.

Autogoverno
O tribunal disse que o julgamento não produziu provas suficientes para dar qualquer opinião sobre o direito ao autogoverno.

Extinção pela província
O tribunal considerou que a província não tem o poder de extinguir os direitos indígenas, nem diretamente (por causa do artigo 91).

Incentivo a negociar
Ambos os pareceres concluíram incentivando todas as partes a buscar acordos negociados por meio de negociações de boa fé.

Influência e tratamento subsequentes
Os princípios estabelecidos por Delgamuukw foram reafirmados e resumidos em Tsilhqot'in e o limite inerente foi reformulado. Lá, o Tribunal disse que o título aborígine "não pode ser alienado, exceto para a Coroa, ou onerado de maneira que impeça as gerações futuras do grupo de usá-lo e gozá-lo. Tampouco a terra pode ser desenvolvida ou mal utilizada de uma forma que prive substancialmente as gerações futuras do benefício da terra."

O segundo julgamento que foi ordenado nunca aconteceu, então a reclamação neste caso permanece sem solução. Nos anos que se seguiram à decisão, a província manteve em grande parte a sua posição negocial, alterando-a apenas minimamente. A decisão não ordenou que o governo mudasse de posição e deixou claro o valor do título indígena. O governo adotou algumas medidas provisórias que compartilharam alguns dos benefícios econômicos resultantes do desenvolvimento de recursos em áreas de reivindicação de terras. A resposta das várias Primeiras Nações na Colúmbia Britânica variou: alguns interessados no processo de negociação do tratado, alguns na integração econômica por meio de medidas provisórias e alguns considerando litígios adicionais.

Delgamuukw foi destaque na discussão em torno dos protestos canadenses sobre oleodutos e ferrovias de 2020, iniciados em solidariedade aos chefes hereditários de Wet'suwet'en que se opõem ao desenvolvimento do gasoduto Coastal GasLink através do território ao qual reivindicam direitos e títulos.

Referências

Casos da Suprema Corte do Canadá
Direitos indígenas

Delgamuukw × Colúmbia Britânica


المخطوف  هي رواية مغامرة تاريخية بقلم المؤلف الإسكتلندي روبرت لويس ستيفنسون، ونشرها أولا في مجلة Young Folks لأدب الشباب من مايو إلى يوليو 1886، ونشرت في كتاب كامل في العام نفسه. جذبت الرواية استحسان وإعجاب مختلف المؤلفين مثل هنري جيمس، خورخي لويس بورخيس، هيلاري مانتل. نشر ستيفنسون تكملة بعنوان كاتريونا في عام 1893.

تدور الرواية حول أحداث حقيقية في اسكتلندا القرن الثامن العشر، وبالأخص «جريمة أبين»، والتي حدثت إثر التمرد اليعقوبي عام 1745. هناك شخصيات في الرواية هم أناس حقيقيون، مثل الشخصية الرئيسية ألن بريك ستيوارت. تم تصوير الوضع السياسي وقتها من وجهات نظر متعدّدة، وتم تصوير أهل المرتفعات بصورة متعاطفة.

القصة

الشخصية المركزية والراوي في القصة هو فتى عمره 17 عاما يدعى ديفيد بلفور. (بلفور هو اسم أم ستيفنسون قبل الزّواج). مات أبواه مؤخرا، واستعد ليشقّ طريقه في الدنيا. أعطاه السيد كامبل كاهن إيسندين رسالة لكي يسلّمها إلى بيت شوز في كراموند، حيث يعيش إبنيزر بلفور عمّ ديفيد.

يصل ديفيد إلى بيت شوز ويواجه عمّه الشكاك إبنيزر الذي يقابله بالسلاح. كان عمّه بخيلا أيضا ويعتاش على حساء الشعير والبيرة، وبيت شوز نفسه غير منتهي وبعض أجزائه خربة. يسمح العم لديفيد بالبقاء، ويكتشف ديفيد دليلا على أن أباه ربما كان أكبر من عمه، ما يجعل ديفيد الوريث الشرعي للأملاك. يطلب إبنيزر من ديفيد إحضار صندوق من قمة برج في البيت لكن يرفض أن يزوده بمصباح أو شمعة. يضطر ديفيد لصعود الدرج في الظلام ويدرك البرج غير منتهي، بل أن الدرج ينتهي فجأة ويقود إلى الهاوية. يستنتج ديفيد أن عمّه يدبر له حادثا كي لا يعطي الميراث لابن أخيه.

يواجه ديفيد عمّه الذي يعده بأن يروي له قصة والده كاملة الصباح التالي. يصل فتى يعمل في سفينة ويدعى رانسوم في اليوم التالي ويخبر إبنيزر أن الربان هوزياسون قائد السفينة «كوفينانت» يحتاج لمقابلته لمناقشة عمل معه. يأخذ إبنيزر ابن أخيه معه إلى رصيف على خور فورث حيث ينتظرهم هوزياسون، ويترك ديفيد عمه مع الربان ويزور الشاطئ مع رانسوم. يعرض عليهم هوزياسون لاحقا أن يركبوا سفينته لبرهة، يوافق ديفيد قبل أن يرى عمه يعود إلى الشاطئ وحده على متن زورق صغير. تم ضرب ديفيد وفقد وعيه على الفور.

يصحو ديفيد وهو مقيّد داخل السفينة، ويعلم بعدها أن القائد يخطّط لبيعه عبدا في كارولاينا. لكن السفينة تصادف رياح مضادة أعادتها إلى اسكتلندا. ضاعت السفينة وسط الضباب قرب جزر هبريدز واصطدمت بمركب صغير. مات كل على المركب إلا رجلا واحدا هو ألن بريك ستيوارت والذي تم إنقاذه. يعرض بريك على هوزياسون مبلغا كبيرا لإنزاله على البر الرئيسي. يسمع ديفيد خطط الطاقم لقتل ألن وأخذ كل ماله. يحصّن ديفيد وألن نفسيهما في وسط السفينة، يقوم ألن بقتل أحدهم، وبينما يجرح ديفيد الربان هوزياسون. قتل خمسة من أفراد الطاقم ورفض البقية الاستمرار بالقتال.

لم يكن لدى هوزياسون خيار إلا وضع ألن وديفيد على البر الرئيسي. يحكي ديفيد حكايته لألن، والذي يحكي دوره أن مسقط رأسه، أبين، واقع تحت نيّر وكيل الملك كولين روي كامبل من غلينور. ويقسم ألن أنه إن عثر على كولين أو «الثعلب الأحمر» سيقتله.

يحاول ربان السفينة تجاوز قناة وعرة بدون خريطة، وتتحطم على صخور توران. انفصل ديفيد وألن عن بعضهما في هذه المشكلة، وانجرف ديفيد إلى اليابسة على جزيرة إيريد قرب جزيرة مول، بينما جدف ألن ومن بقي من الطاقم إلى بر الأمان على نفس الجزيرة. يقضي ديفيد بضعة أيام وحده في البرية قبل أن يستجمع قوته.

يعلم ديفيد أن صديقه الجديد قد نجا، ويقابل في طريقه دليلين فقيرين: يحاول الأول طعنه بسكين، وبينما كان الآخر أعمى ولكنه كان بارعا بتصويب المسدّس. يصل ديفيد إلى توروساي، حيث يعبر النهر، ويتلقى الإرشاد من رجل يدعى نيل روي ماكروب كان صديق ألن، ويلتقي لاحقا بمعلم ديني يأخذه إلى البر الرئيسي.

يواصل ديفيد رحلته، ويلتقي بالثعلب الأحمر (كولن روي) شخصيا، والذي رافقه محامي وخادم وأحد ضباط مأمور المنطقة. قام ديفيد باستيقاف كامبل ليسأله عن الطريق، ثم يظهر قنّاص متخفي فجأة ويقتل وكيل الملك المبغوض.

تم الشك بديفيد على أنه متآمر فهرب بجلده، لكن الصدفة جمعته مجددا مع ألن. يعتقد الشاب أن ألن هو القاتل، لكن ألن أنكر مسؤوليته. يبدأ ألن وديفيد بالهرب عبر الخلنج، ويختفيان عن الجنود الحكوميين في النهار. أحس ديفيد بالإرهاق من الرحلة وتدهورت صحته بسرعة؛ وفي هذا الوقت وقعوا في قبضة مجموعة من أتباع كلوني ماكفيرسون وهو أحد زعماء عشائر المرتفعات وهارب من القانون. قام ألن بإقناع كلوني أن يأويهم، وبينما رعي ديفيد طبيب من المرتفعات. تعافى ديفيد إلا أن أغلب المال ضاع بعد أن خسره ألن في لعبة ورق مع كلوني، قبل أن يعيده كلوني عندما ترجاه ديفيد.

استأنف ديفيد وألن رحلتهما في البرد والمطر، ووقع ديفيد ضحية المرض مجددا، وحمله ألن على ظهره عبر الجدول ووصلا إلى أقرب بيت، وكان حظهم أنه بيت دنكان دو من عشيرة ماكلارين، وهو حليف لآل ستيوارت وزمّار ماهر. يبقى ديفيد طريح الفراش ويعتني به الطبيب، بينما يختفي ألن في مكان قريب ويزوره بعد الظلام.

يصل الاثنان إلى لايمكيلن، يقنع ألن ابنة صاحب الحانة (غير مسماة في الرواية، لكنها سميت «أليسون هاستي» في التكملة) أن ديفيد هو نبيل يعقوبي شاب على حافة الموت، رغم اعتراض ديفيد على الأمر، وتنقلهم عبر مضيق فورث. وهناك يجتمعان بمحامي عمّ ديفيد، وهو السيد رانكيلور، والذي يوافق على مساعدة ديفيد ليستلم ميراثه. يوضّح رانكيلور له أن أباه وعمه تخاصما مرة على امرأة، وهي أمّ ديفيد، وتزوجها أبوه وأعطى أملاكه بشكل غير رسمي إلى أخيه بينما عاش كمعلّم فقير مع زوجته. هذا الاتفاق تقض بموته.

يختفي ديفيد والمحامي في الغابة خارج بيت إبنيزر بينما يتكلّم ألن معه، مدّعيا أنه الرجل الذي وجد ديفيد وهو شبه ميت تقريبا بعد تحطم سفينة كوفينانت وقال أنه يمثّل القوم الذين يحتجزونه أسيرا في جزر هيبريدز. يسأل عمّ ديفيد عما إذا كان سيقتل ديفيد أو يبقيه. يرفض العمّ كلام ألن بشكل قاطع بأنّ ديفيد قد اختطف ولكنه يعترف في النهاية أنّه دفع عشرين جنيها لهوزياسون ليأخذ ديفيد إلى أرض كارولينا. يظهر ديفيد ورانكيلور من مخبئهما، ويتكلّمان مع إبنيزر في المطبخ، الذي يوافق في النهاية بأن يمنح ديفيد ثلثي دخل العقار طوال حياة عمّه.

تنتهي الرواية بافتراق ديفيد ألن على تل كورستورفرين؛ يعود ألن إلى فرنسا، وديفيد يذهب إلى مصرف ليضع ماله.

النوع

هذه الرواية من صنف الرواية التاريخية، لكن الوقت الذي كتبت فيه كان الأدب التاريخي يتطور من الاهتمام بالدقة التاريخية إلى تصوير روح الزمن الغابر. وحسب كلمات أحد النقاد في مجلة "Bentley's Miscellany"، فعلى الروائي التاريخي «أن يلقي الشعر التاريخي بدلا من أن يؤرخ الأحداث: لا يجب أن يصبح عمله عبدا للتواريخ؛ بل يجب أن يكون مخلصا لشخصية تلك الفترة». كما أن ستيفنسون نفسه يحذّر القارئ في المقدّمة بأن الدقة التاريخية لم تكن من أولوياته.

يقدّم ستيفنسون الرواية اليعقوبية لجريمة أبين في الرواية، ولكن يضع الأحداث في عام 1751، بينما حدثت الجريمة في الواقع عام 1752.

الشخصيات

يتّهم ديفيد بلفور بأنه متواطئ في جريمة أبين، حيث تم قتل كولين كامبل وكيل الملك من قبل مجهول في عام 1752. وتضم الرواية شخصيات حقيقة مثل ألن بريك ستيوارت، كولن روي كامبيل، جيمس ستيوارت، كلوني ماكفيرسون، روب روي ماكغريغور.

العنوان الكامل

العنوان الكامل للكتاب هو «المخطوف: عن مذكرات ومغامرات ديفيد بلفور في سنة 1751: كيف اختطف ورمي على الشاطئ؛ ومعاناته في جزيرة مقفرة؛ رحلته في المرتفعات البرية؛ معرفته بألن بريك ستيوارت وغيره من اليعقوبيين؛ ومعاناته على يد عمه، إبنيزر بلفور من شوز، ودعيت خطأ: كتبها بنفسه وبيّنها الآن روبرت لويس ستيفنسون».

المواضيع الرئيسية
الموضوع المركزي في الرواية هو مفهوم العدالة، ونقائص نظام العدالة وانعدام التعريف العالمي للعدالة. حيث أن العدالة تعني لديفيد استعادة ميراثه، بينما تعني لألن موت عدوه كولن روي.

اقترح الناقد الأدبي ليزلي فيدلر أن هناك «مفهوما أسطوريا» موحدا في عدد من كتب ستيفنسون، ويشمل هذا رواية المخطوف، ودعاه مفهوم «الوغد المحبوب»، أو «شيطان كالملاك»، «جمال الشر». والشرير في هذه الحالة هو ألن، «ثائر وطريد، ربما كان قاتلا... دون أن يملك شيئا من المبادئ الأخلاقية المسيحية». والخير ينتصر في النهاية على الشر، كما في حالة ديفيد بلفور.

الأهمية والنقد الأدبي
تلقت الرواية الاستحسان وحققت مبيعات جيدة في زمن حياة ستيفنسون. ولكن تغيرت النظرة إليها بعد وفاته، حيث أصبح ينظر إليها ببساطة على أنها رواية أولاد عادية، لكنها استعادت استحسان النقاد وتمت دراستها بحلول منتصف القرن العشرين.

الاقتباسات
تم اقتباس الرواية عدة مرات وفي عدد من الوسائط الإعلامية.

أنتجت نسخ للتلفزيون والسينما في أعوام 1938، 1948، 1960، 1971، 1978، 1986، 1995، 2005.

نشرت مجلة مارفل إلوستريتد نسخة مصورة بين عامي 2007-2008، من قبل روي توماس وماريو غولي، الذي سبق له أن نشر رواية جزيرة الكنز.

كتب اقتباس إذاعي من أربعة أجزاء من قبل كاثرين تشيركافسكا وبطولة ديفيد رينتول بدور ديفيد بلفور وبول يونغ بدور ألن بريك ستيوارت وأذيع على راديو بي بي سي 4 في 1985. وأذيع اقتباس جديد من جزأين من قبل كريس دولان وبطولة أوين وايتلو بدور ديفيد بلفور ومايكل ناردون بدور ألن بريك وأذيع أيضا على راديو بي بي سي 4 في عام 2016.

قضية جيمس أنسلي
بعد عرض المراجعات الأولى للرواية في عام 1886، قيل أن ستيفنسون بنى الأحداث على قصّة حقيقية لشخص يدعى جيمس أنسلي، وهو الوريث الافتراضي لخمسة ألقاب أرستقراطية وتم اختطافه في عمر الثانية عشرة من قبل عمه ريتشارد ونقل من دبلن إلى أمريكا في عام 1728. وتمكن من الهرب بعد 13 سنة وعاد ليسترد حقه من عمّه في إحدى أطول المحاكمات في ذلك الوقت. ذكر المؤرخ روجر إكريتش عن الموضوع، «لا أصدّق أن ستيفنسون الذي كان قارئا نهما للتاريخ القانوني لم يكن مطلعا على قصّة جيمس أنسلي، خاصة أنه في زمن نشرها في 1886 كانت قد أثّرت على أربع روايات أخرى من القرن التاسع عشر، وأشهرها غاي مانرينغ بقلم السير والتر سكوت (1815) والوريث التائه بقلم تشارلز ريد (1873)».

أدنبرة: مدينة الأدب
عندما أصبحت أدنبرة أول مدينة للأدب من قبل اليونسكو، تم وضع نسخ مجانية من الرواية في الأماكن العامّة حول المدينة كجزء من الاحتفالية؛ تم توزيع 25,000 نسخة بهذه الطريقة خلال فبراير 2007.

انظر أيضًا
 جزيرة الكنز.
 دكتور جيكل ومستر هايد.
 السهم الأسود.
 سيد بالانتري.
 رواية كاتريونا.

المراجع

اقتباسات

بيبلوغرافيا

وصلات خارجية

الخيال في 1751
برامج تلفزيون مستندة على روايات
روايات العصر الفكتوري
روايات باللغة الإنجليزية
روايات بريطانية أنتجت سينمائيا
روايات بريطانية حولت إلى عروض تلفزيونية
روايات بريطانية في 1886
روايات تاريخية إسكتلندية
روايات تقع أحداثها في عقد 1750
روايات تقع أحداثها في هایلند
روايات حولت إلى قصص مصورة
روايات روبرت لويس ستيفنسون
روايات عن اليتيم
روايات متلفزة
روايات مغامرات بريطانية
روايات نشرت أولا بشكل سلسلة
كتب أطفال عقد 1880
كتب عقد 1700
مختطفون

المخطوف


كفر منصور إحدى قرى مركز طوخ التابع لمحافظة القليوبية بجمهورية مصر العربية.

السكان
بلغ عدد سكان كفر منصور 11,312 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة القليوبية

مصادر

قرى طوخ

كفر منصور (طوخ)


هبوب الريح هو مسلسل من إنتاج التلفزيون الأردني عام 1985، وهو قصة سيناريو وحوار الكاتب الأردني محمود الزيودي ومن إخراج محمد عزيزية ومن بطولة عادل عفانة، موسى الغربي، احمد الغوانمه، جميل عواد وآخرين. هذا المسلسل تدور أحداثه في بداية الاربعينات من القرن العشرين لما كانت فلسطين تحت الانتداب البريطاني.

تدور أحداث الفلم حول البطل المقدام عيد نجمات الصانع البقمي من قبيلة الترابين الفلسطينة من بئر السبع البدوية في فلسطين قام عيد الصانع الملقب بهبوب الريح بمحاربة الإنجليز واليهود بكل قوة وجسارة.

سبب التسمية
كان عيد الصانع هبوب الريح يقوم بعمليات ضد الجيش الإنجليزي وكانت عملياته سريعة التنفيد فكان كل مرة تخرج فرقة الاستطلاع لمعرفة من قام بالهجوم فلا يجدون أحد فقال لهم القائد الإنجليزي كيف لم تجدو أحد. تكررت هذه العمليات نفس الشي يعودون الي قائدهم فقبل أن يقولوا له شي يشاهد علي وجوههم الخيبة فيقول لهم آه أكيد هبوب الريح. يعني يقوم بعملية سريعة ويختفي عن الانظار بسرعة.

مسلسلات تلفزيونية أردنية
مسلسلات في عقد 1970

هبوب الريح (مسلسل)


440P/Kobayashi est une comète périodique du système solaire.

Elle a été observée pour la première fois par Takao Kobayashi les 30 et . Elle avait alors été prise pour une planète mineure et a été rapportée à l'Union astronomique internationale comme telle par Syuichi Nakano. Au cours des jours suivants, il a été déterminée que cet objet a une orbite cométaire. Warren Offutt a montré plus tard qu'il s'agissait d'une comète. La comète a alors reçu la désignation P/1997 B1 (Kobayashi). Pour la découverte d'une comète avec un CCD, ainsi que la découverte la plus faible, Kobayashi se classe premier parmi les astronomes amateurs. Il démontre que les astronomes amateurs ont encore un rôle important à jouer dans le domaine de la découverte d'objets astronomiques.

La redécouverte de la comète en novembre 2021 est annoncée le  sous la désignation P/2021 W2. La comète reçoit sa désignation permanente 440P le .

Articles connexes
 Liste de comètes
 Liste des comètes périodiques numérotées

Références

Liens externes

Comète découverte en 1997
Comète périodique numérotée
Objet céleste découvert par Takao Kobayashi
Objet céleste découvert à l'observatoire astronomique d'Ōizumi

440P/Kobayashi


لوفتهانزا للشحن هي شركة طيران شحن ألمانية وشركة فرعية مملوكة بالكامل لشركة لوفتهانزا. يقع مقر لوفتهانزا للشحن في مدينة فرانكفورت في ألمانيا، المحور الرئيسي لشركة لوفتهانزا. وعلى الرغم من اعتبارها شركة طيران منفصلة إلا أنها تحمل نفس رمز الإياتا التابع للشركة الأم. وتقدم لوفتهانزا للشحن خدمات نقل الشحن على متن طائراتها وحوالي 300 طائرة ركاب تابعة للوفتهانزا.

تاريخ

جاء قرار إنشاء لوفتهانزا للشحن في يوليو 1994 كشركة محدودة فكانت أول شركة طيران تفصل بين عمليات نقل الركاب والشحن بهذه الطريقة. وتم دمج عمليات الشحن مع شركة خدمات الشحن الألمانية المحدودة. ولفترة من الزمن كانت هي الناقل الأول للشحن بين القارات إلا في السنوات الآخيرة تعدتها كل من شركة الشحن الجوية الكورية وإير فرانس-كي إل إم للشحن.

في عام 2004 ساهمت كل من شركتي لوفتهانزا للشحن ودي أتش أل بنسبة 50:50 في تأسيس شركة إيرولوجيك، وتخطط الشركة الجديدة في تشغيل 11 طائرة من فئة بوينغ 777 فريتر (شحن) بحلول عام 2012.

الأسطول

الأسطول الحالي
، يتكون أسطول لوفتهانزا للشحن من الطائرات التالية:

الأسطول التاريخي
شغلت لوفتهانزا للشحن أنواع الطائرات التالية سابقا:

الوجهات

تقوم لوفتهانزا للشحن برحلات 57 مدينة حول العالم بطائرات الشحن الخاصة بها.

أفريقيا
 مصر
 القاهرة - مطار القاهرة الدولي
 كينيا
 نيروبي - مطار جومو كينياتا الدولي
 السنغال
 دكار - مطار دكار الدولي
 جنوب أفريقيا
 جوهانسبرغ - مطار أوليفر تامبو الدولي

آسيا

آسيا الوسطى
 كزاخستان
 ألماتي - مطار ألماتي الدولي
 أوزباكستان
 طشقند - مطار طشقند الدولي

شرق آسيا
 الصين
 قوانغتشو - مطار قوانغتشو باييون الدولي
 شانغهاي - مطار شانغهاي بودنغ الدولي
 اليابان
 أوساكا - مطار كنساي الدولي
 طوكيو - مطار ناريتا الدولي

جنوب آسيا
 الهند
 بنغالور - مطار بانغالورو الدولي
 تشيناي - مطار تشيناي الدولي
 دلهي - مطار إنديرا غاندي الدولي
 حيدر أباد - مطار حيدر أباد الدولي
 مومبي - مطار تشهاتراباتي شيفجي الدولي
 باكستان
 كراتشي - مطار جينا الدولي

جنوب شرق آسيا
 سنغفورة
 مطار شانغي سنغافورة
 تايلاند
 بانكوك - مطار سوفارنابومي الدولي
 فيتنام
 هانوي - مطار نوي باي الدولي
 الفلبين
 مانيلا - مطار نوي أكوينو الدولي

جنوب غرب آسيا
 إيران
 طهران - مطار مهراباد الدولي
 الكويت
 مدينة الكويت - مطار الكويت الدولي مركز رئيسي
 المملكة العربية السعودية
 جدة - مطار الملك عبد العزيز الدولي
 الرياض - مطار الملك خالد الدولي
 الإمارات العربية المتحدة
 الشارقة - مطار الشارقة الدولي مركز رئيسي
 العــــراق
 شمال العراق-كوردستان-مطار اربيل الدولي

أوروبا
 بلجيكا
 بروكسل - مطار بروكسل
 ألمانيا
 فرانكفورت - مطار فرانكفورت الدولي مركز رئيسي
 لايبزغ - مطار لايبزغ/هال الدولي مركز رئيسي
 إيطاليا
 ميلان - مطار مالبينسا الدولي
 روسيا
 كراسنويارسك - مطار ياميلينوفو مركز رئيسي
 موسكو - مطار شيريميتييفو الدولي
 السويد
 غوتنبرغ - مطار غوتنبرغ
 المملكة المتحدة
 نوتنغهام - مطار إيست مدلاندز الدولي
 هولندا
 أمستردام - مطار سخيبول أمستردام

أمريكا الشمالية
 كندا
 تورونتو - مطار بيرسون الدولي
 المكسيك
 مدينة مكسيكو - مطار مدينة مكسيكو الدولي
 الولايات المتحدة
 أتلانتا - مطار هارتسفيلد جاكسون
 شيكاغو - مطار أوهير الدولي
 دالاس - مطار دالاس فورت ورث الدولي
 لوس أنجلوس - مطار لوس أنجلوس الدولي
 نيو يورك - مطار جون إف كينيدي الدولي
 ويلمينغتون - مطار ويلمينغتون

أمريكا الجنوبية
 الأرجنتين
 بوينس آيرس - مطار منيسترو بيستاريني الدولي
 البرازيل
 كامبينيس - مطار فيراكوبوس كامبيناس الدولي
 كوريتيبا - مطار أفونسو بينا الدولي
 كولومبيا
 بوغوتا - مطار رل دورادو الدولي
 الإكوادور
 كيتو - مطار ماريسكال سوكري الدولي

تعليم
 رحلة لوفتهانزا للشحن 8460

المراجع

وصلات خارجية
 لوفتهانزا للشحن /

أعضاء إياتا
العلاقات الألمانية الروسية
تأسيسات سنة 1994 في ألمانيا
شركات الشحن الجوي في ألمانيا
شركات طيران أسست سنة 1994
شركات طيران في ألمانيا
شركات مقرها في فرانفكورت
لوفتهانزا

لوفتهانزا للشحن


غلييزا 581 ، هو نجم قزم أحمر ذو تصنيف نجمي M3V، يقع على بعد 20.3 سنة ضوئية من الأرض. تقدر كتلته بثلث كتلة الشمس، ويعد في الترتيب 87 من النظام النجمي الأقرب للشمس. اقترحت المراقبات أن لهذا النجم ستة كواكب على الأقل: غليزا 581 بي، غليزا 581 سي، غليزا 581 دي، وغليزا 581 إي، غليزا 581 أف، غليزا 581 جي.

اقرأ أيضا
 نجم برنارد
 وولف 359
 قزم أحمر
 قائمة أقرب النجوم إلينا
  واي زد قيطس

مراجع

أجرام جليزا وجليزا-يارايس
أجرام مسماة بتسميات النجوم المتغيرة
أجرام هيباركوس
أقزام حمراء
أنظمة كوكبية لديها أربع كواكب مؤكدة
أنظمة كوكبية لديها ثلاث كواكب مؤكدة
كوكبة الميزان
مسح بون الفلكي
نجوم النسق الأساسي نوع-M

غليزا 581


ලංකා මැලේ, සිංහල භාෂාවෙන් ජා මිනිසුන් ලෙස හදුන්වන මැලේවරු, ගිනිකොන ආසියාවේ සම්භුත ප්‍රජාවකි. ශ්‍රී ලංකාවේ සමස්ත ජනගහනයෙන් 40,000 වන අතර එය ප්‍රතිශතයෙන් 0.20% පමණ වේ. ලන්දේසි යටත්විජිත යුගයේදී මැලේ ප්‍රජාව ලංකාවට පැමිණි අතර බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍ය යුගයේදී  (1796–1948) හමුදා සේවාව සදහා ඉන්දුනීසියානු අර්ධද්වීපයෙන් බොහෝ පිරිසක් පැමිණියහ.

සැලකිය යුතු ප්‍රජාවක් ශ්‍රි ලංකාව තුල 13 වන සියවස පෙර සිටම සිටි බව සාධක ඇත. 1247 දී යාපනය අල්ලා ගැනීම සදහා මෙහෙයවූ රජකු වන චන්ද්‍රභාහු ස්රිධර්මරාජ මැලේජාතිකයෙකු වේ.

ලංකා මැලේ ප්‍රජාව


Charles Southward Singleton (* 21. April 1909 in McLoud, Oklahoma; † 10. Oktober 1985 im Carroll County, Maryland) war ein US-amerikanischer Romanist, Italianist und Mediävist.

Leben und Werk

Singleton studierte u. a. in Florenz bei Michele Barbi und Mario Casella. 1936 promovierte er an der University of California in Berkeley mit der Arbeit The literature of pagentry in Florence during the Renaissance. Er lehrte von 1937 bis 1948 an der Johns Hopkins University, von 1948 bis 1957 an der Harvard University und ab 1957 wieder an der Johns Hopkins University. 1950 wurde er in die American Academy of Arts and Sciences und 1962 in die American Philosophical Society gewählt.

Weitere Werke

 (Hrsg.) Canti carnascialeschi del Rinascimento, Bari 1936
 (Hrsg.) Nuovi canti carnascialeschi, Modena 1940
 An Essay on the Vita Nuova, Cambridge, Mass. 1949, 1958, Baltimore/London 1977 (italienisch: Bologna 1968)
 Dante Studies, 2 Bde., Cambridge, Mass. 1954-1958: 1. Commedia. Elements of structure (auch Baltimore 1977). 2. Journey to Beatrice (Teilübersetzung italienisch: Studi su Dante I. Introduzione alla Divina Commedia, Neapel 1961, 1965; Viaggio a Beatrice, Bologna 1968; Gesamtübersetzung italienisch: La poesia della "Divina Commedia", Bologna 1978, 1988, 1990, 1999, 2004)
 (Hrsg.) Boccaccio, Il Decameron, 2 Bde., Bari 1955, Baltimore 1974
 (Hrsg.) Paget Toynbee, Dante Alighieri. His life and works, New York 1965
 (Hrsg.) Art, science, and history in the Renaissance, Baltimore 1967
 (Bearbeiter) Paget Toynbee, A Dictionary of proper names and notable matters in the works of Dante, Oxford 1968
 (Hrsg. mit Peter Brieger und Millard Meiss) Illuminated manuscripts of the Divine Comedy, 2 Bde., Princeton 1969
 Interpretation. Theory and Practice, Baltimore 1969
 (Übersetzer) Dante, The Divine Comedy, 6 Bde., Princeton 1970-1975
 La poesia della "Divina Commedia", Bologna 1978, 1988, 1990, 1999, 2004 (italienische Übersetzung von Dante Studies, 1954-1958, sowie eines Textes aus Illuminated manuscripts, 1969)
 (Hrsg.) Giovanni Boccaccio, Decameron. The John Payne translation, Berkeley/London 1982

Literatur

  Aldo S. Bernardo, Anthony L. Pellegrini (Hrsg.): Dante, Petrarch, Boccaccio. Studies in the Italian Trecento in honor of Charles S. Singleton. Binghamton, N. Y. 1983.
 New York Times, 12. Oktober 1985 (http://www.nytimes.com/1985/10/12/us/charles-s-singleton.html)
 Corriere della Sera, 14. Oktober 1985
 Dante Della Terza, s.v. Singleton. In: Enciclopedia dantesca. Band 5. Rom 1976.
 Anthony L. Cassell: In Memoriam: Charles S. Singleton (1909-1985). In: Italica. Journal of the American Association of Teachers of Italian. 1986.
 Giornata internazionale di studi in onore di Charles S. Singleton (10 settembre 1988). In: Letture classensi. Band 18, 1989, S. 129–260.
 Rino Caputo: Per far segno. La critica dantesca americana da Singleton a oggi. Rom 1993.
 A. Charles S. Singleton. In memoriam. In: Filologia e critica. Band 20, Nr. 2-3, 1995.

Weblinks

 http://www.italica.rai.it/scheda.php?scheda=dante_charles_s_singleton
 http://www.treccani.it/enciclopedia/charles-southward-singleton/
 http://www.brown.edu/Departments/Italian_Studies/LD/numbers/04/fido.html (Würdigung durch Franco Fido)

Romanist
Hochschullehrer (Harvard University)
Hochschullehrer (Johns Hopkins University)
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der American Philosophical Society
US-Amerikaner
Geboren 1909
Gestorben 1985
Mann

Charles S. Singleton


Colin Edward Hughes ( 1957) es un botánico, y profesor escocés. Es investigador especialista en bosques, colector de germoplasma de leguminosas arbóreas de los trópicos de América.

Algunas publicaciones

Libros
 a.m.j. Robbins, colin edward Hughes. 1985. Técnicas de producción de leña en fincas pequeñas. Editor Bib. Orton IICA / CATIE, pp. 88-457 en línea

 colin edward Hughes, Óscar Ochoa M., ovidia Vides de Ponce. 1983. Provenance regions for Pinus caribaea Morelet and Pinusoocarpa schiede within the Republic of Honduras, C.A.: (same as p.o) Número 18 de Tropical forestry papers. Editor Unit of Tropical Silviculture, Commonwealth Forestry Institute, 77 pp.

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Escocia del siglo XX
Plantas descritas por C.E.Hughes

Colin Edward Hughes


Gopčević je bila jedna od istaknutih hrvatskih brodovlasničkih obitelji iz Kotora, poslije istaknuta u Trstu. Podrijetlom iz Poda i Orahovca u Boki kotorskoj. Dala je nekoliko značajnih ljudi u 18. i 19. stoljeću. Po vjeri pravoslavni (grko-istočni nesjedinjeni kršćani).

Dala je pomorskog kapetana i brodovlasnika Krstu, njegova sina Spiridiona i astronoma amatera Spiridiona. U Trstu se od 1850. nalazi palača Gopčević, danas Kazališni muzej.

Izvori

Kotor
Hrvati u Crnoj Gori

Gopčević


215886 Barryarnold este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
215886 Barryarnold este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Saint-Sulpice de Bernard Christophe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 3,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 215001-216000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

215886 Barryarnold


Max-Weber-Platz  est une station de la section commune aux lignes U4 et U5 du métro de Munich. Elle est située Max-Weber-Platz dans le quartier de Haidhausen, secteur Au-Haidhausen à Munich en Allemagne. Elle dessert notamment : le Landtag de Bavière, l'hôpital Rechts der Isar et la Nouvelle église Saint-Jean-Baptiste de Munich.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, Max-Weber-Platz est une station de bifurcation du tronc commun à la ligne U4 et la ligne U5 du métro de Munich. Elle est située entre la station, du tronc commun, Lehel, en direction des terminus ouest : Westendstraße de la ligne U4 et Laimer Platz de la ligne U5, et : sur la ligne U4, la station Prinzregentenplatz en direction du terminus Arabellapark ; sur la ligne U5, la station gare de Munich-Est, en direction du terminus Neuperlach Süd.

Du fait de sa fonction de station de jonction/bifurcation, la station dispose de trois trois voies : à la sortie de la ville, les lignes 4 et 5 s'arrêtent à la voie 2, qui est équipée d'un quai latéral ; l'embranchement s'effectue derrière la station. En direction de la ville, les lignes entrent dans la station par leurs propres voies, elles ont un quai central commun. Les lignes 4 et 5 traversent l'Isar entre la station Max-Weber-Platz et sa voisine du centre-ville Lehel.

Histoire
La station Max-Weber-Platz est mise en service le . En plus du bandeau de ligne, qui est de couleur jaune comme dans toutes les stations des lignes 4 et 5, la station est principalement conçue en bleu clair. Sur les murs, il y a des photos artistiques et des coupures de journaux qui reflètent l'histoire de Haidhausen. À l'entresol ouest de la station de métro se trouve une voiture de tramway à cheval reconstituée.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
Les deux quais sont accessibles via une mezzanine sous Max-Weber-Platz et une autre plus à l'est sous l'Einsteinstraße.

Desserte
Max-Weber-Platz est desservie par les rames de la ligne U4 et les rames de la ligne U5.

Intermodalité
En surface, il y a une jonction importante pour le réseau de tramway de Munich, cinq lignes vont à Max-Weber-Platz : la ligne 21 en direction de St.-Veit-Straße à l'arrêt Johannisplatz, où se terminent également les lignes 15 et 25. De plus, Max-Weber-Platz est le dernier arrêt des lignes de bus 155 et 9410.

À proximité
 Landtag de Bavière
 Hôpital Rechts der Isar
 Nouvelle église Saint-Jean-Baptiste de Munich.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Munich
 Ligne U4 du métro de Munich
 Ligne U5 du métro de Munich

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne U4 du métro de Munich
Station de la ligne U5 du métro de Munich
Station de métro mise en service en 1988

Max-Weber-Platz (métro de Munich)


الغبري هم مجموعة عرقية موجودة في إيران وبالتحديد في محافظة يزد. يدين الغبري بالديانة الزرادشتية.

مجموعات عرقية في إيران

غبري


عبد الرحمن فهد مشاري العنجري ، من مواليد 1957، نائب سابق عن الدائرة الثانية في مجلس الأمة الكويتي..

السيرة الذاتية
حاصل على بكالوريوس إدارة أعمال من جامعة سونوما في كاليفورنيا في الولايات المتحدة الأمريكية في عام 1980، وقد عمل عضو مجلس إدارة في البنك القومي للسياحة والتنمية في تونس بين عامي 1996 و1997، ومدير عام شركة المنتجات للأغذية الزراعية بين 2001 و2004، وعمل في المجموعة المالية الكويتية وشركة ساحل الاستثمار وبنك الكويت وآسيا، والمجموعة الاستثمارية العقارية الكويتية في تونس، وشركة عقار العقارية بين 2005 و2006، وهو عضو مجلس إدارة الجمعية الكويتية للدفاع عن المال العام وعضو المكتب السياسي في التحالف الوطني الديمقراطي بين عامي 2004 و2006 وأمينا عاما له، وهو عضو جمعية الخريجين الكويتية.

حياتة الشخصية
متزوج ولديه ولدان مشاري (21 سنة) ومحمد (20 سنة).

سيرتة البرلمانية
شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2008 في الدائرة الثانية، وحصل على المركز الثالث عشر برصيد 3397 صوت وخسر الانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2009 في الدائرة الثانية، وحصل على المركز الخامس برصيد 5168 صوت وفاز بالانتخابات.

https://twitter.com/alanjary_majlis

مراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2009
أعضاء مجلس الأمة الكويتي فبراير 2012
مواليد 1957

عبد الرحمن العنجري


Pfaffenhof ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Dinkelsbühl im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Die Einöde liegt in der Talebene der Wörnitz und des Hellenbachs, der 0,5 km südwestlich als linker Zufluss der Wörnitz mündet und ist von Acker- und Grünland umgeben. 0,25 km nordöstlich liegt das Sägholz. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Hellenbach (0,4 km östlich) bzw. zur B 25 (0,3 km südwestlich). Ein Anliegerweg führt zur Kemmleinsmühle (0,2 km südlich).

Geschichte
Die Fraisch über Pfaffenhof war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Feuchtwangen, dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen und der Reichsstadt Dinkelsbühl. Pfaffenhof gehörte zur Realgemeinde Hellenbach. 1732 bestand der Ort aus einem Gütlein und einem Zehntstadel. Grundherr war das Stiftsverwalteramt Feuchtwangen. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts wurde das Anwesen als Gut bezeichnet. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Im Jahr 1809 wurde Pfaffenhof infolge des Gemeindeedikts dem Steuerdistrikt Schopfloch und der Ruralgemeinde Lehengütingen zugeordnet. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde der Ort in die neu gebildete Ruralgemeinde Hellenbach überwiesen. Am 1. Juli 1971 wurde Pfaffenhof im Zuge der Gebietsreform in Bayern nach Dinkelsbühl eingegliedert.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Wendelin (Lehengütingen) gepfarrt. Die Katholiken sind nach St. Georg (Dinkelsbühl) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dinkelsbühl)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung

Pfaffenhof (Dinkelsbühl)


The Matrix Awakens est un jeu vidéo free-to-play en monde ouvert et une démonstration technologique développé par Epic Games à l'aide de l'Unreal Engine 5 en partenariat avec Warner Bros., The Coalition, WetaFX, Evil Eye Pictures, SideFX.

Annoncé lors de la cérémonie The Game Awards, le 9 décembre 2021, il sort quelques semaines avant la sortie de Matrix Resurrections. Parmi les caractères de l'univers The Matrix on retrouve Neo (Matrix) (Keanu Reeves) et Trinity (Matrix) (Carrie-Anne Moss).

Conçu comme démonstrateur des technologies de UE5, il présente les possibilités offertes par ses nouveaux systèmes comme Nanite et Lumen, ainsi que les caractères réalistes qui peuvent être générés avec l'outil MakeHuman. La démo joue sur ces points en alternant des scènes réelles de Keanu Reeves et des scènes à l'intérieur du jeu.

Contributeurs
La démo a été écrite et dirigée par la réalisatrice de Resurrections, Lana Wachowski. De nombreux membres de l'équipe qui a travaillé sur les trois premiers films Matrix ont participé au projet, notamment John Gaeta, James McTeigue, Kym Barrett et Kim Libreri, le directeur technique d'Epic Games.

Accueil
Eurogamer a commenté que le jeu avait un rendu "4K convenable" sur PS5 et Xbox Series X en utilisant la technologie TSR de super résolution temporelle pour un rendu sub-natif. ArsTechnica a fait l'éloge des effets de particules, du traçage de rayons et de l'éclairage de la démo, ainsi que de l'étendue de sa distance de dessin.

VentureBeat a estimé que cette démonstration technologique était "un bon signe qu'Epic Games souhaite sérieusement construire son propre métavers". GameSpot a déclaré que The Matrix Awakens était "une démo technologique impressionnante qui contribue à brouiller davantage les frontières entre les jeux et les films, et peut-être même la réalité", comme le suggère le récit de la démo.

Notes et références

Liens externes

Jeu Xbox Series
Jeu vidéo développé aux États-Unis
Jeu Unreal Engine
Jeu PlayStation 5
Jeu Epic Games
Jeu d'action-aventure
Jeu vidéo sorti en 2021
Matrix

The Matrix Awakens