Bijeljina () is a city and municipality in Bosnia and Herzegovina. It is the provincial center of Semberija, a geographic region in the country's northeast. Administratively, Bijeljina is part of the Republika Srpska entity. As of 2013, it has a population of 107,715 inhabitants.

Geography
Bijeljina is located in Bosnia and Herzegovina's northeast, bound by the Sava and Drina rivers, extending over the Majevica mountains and covering a land mass of 734 km2. It is a part of the entity of Republika Srpska and is the center of the Semberija region. Semberija is a flat region with a fertile land ideal for agriculture. Due to this, Bijeljina is a major place for food production and trade, particularly wheat and vegetables.

Climate

History

Prehistory and Antiquity
The earliest established evidence of human life in the area of today's Bijeljina date from the New Stone Age (5000–3000BC). Characteristics of pottery, tools and weapons confirm cultural connections of indigenous inhabitants of Semberija with the eneolithic and Bronze Age cultures – Vučedol, Kostolac and Baden culture.

Old Slavs and Middle Ages

The oldest archeological site of this period is located on both sides of the Bistrik channel, between the villages of Batković and Ostojićevo and it consists of four smaller sites which date from the period of the 7th to the 12th century. At Jazbina and Oraščić, remains were found of a settlement with half-buried huts, but the most significant discovery was a complex of metallurgical workshop at the site Čelopek where iron was melted in the 8th century and iron tools were manufactured. The oldest religious building, the Tavna Monastery was built in the Middle Ages. The region was incorporated into the Bosnian banate during the reign of Stephen Kotromanić. At this time the village Bistrik was called Bistrica and it was the center of the parish, which covered the entire territory of present-day city of Bijeljina.

The first documented mention of the name Bijeljina occurred in 1446. The city fully fell to the Ottomans in 1530. Following the Great Turkish War, it was incorporated into Austrian possession before being retaken by the Ottomans in 1739. Many of the settlements were decimated as a result of unsuccessful Serb rebellions against the occupation.

Austro-Hungarian rule in Bosnia and Herzegovina rule lasted from 1878 until 1918. The name Bijeljina was only used after 1918 and World War I. During Austro-Hungarian rule, the town had the name Bjelina and, before that, Belina or Bilina.

Modern history
In 1838, the first confessional elementary school was opened. A modern school building was built in 1902. In this school Jovan Dučić, famous Herzegovinian Serb poet, writer and diplomat, worked between 1893 and 1895.

In front of City Hall is a statue of King Peter I of Serbia, who ruled the Kingdom of Serbia between 1903 and 1918. During the Second World War, the Ustaša removed it. After World War II, the communist government refused to return the monument. The first non-communist local government returned the monument in the early 1990s.

Bosnian War

In September 1991, Bosnian Serbs proclaimed a Serbian Autonomous Oblast with Bijeljina as its capital. In March 1992, the Bosnian referendum on independence was passed with overwhelming support from Bosniaks and Bosnian Croats. Local Bosniak Patriotic League had been established in response to the Bosnian Serb proclamation and started the clashes. On 1–2 April, the SDG and the JNA overtook Bijeljina with little resistance; A massacre was carried out and involved the killing of between 48 and 78 civilians by Serb paramilitary groups. The majority of those killed were Bosniaks (or Bosnian Muslims). The dead included members of other ethnicities, such as Serbs deemed unloyal by the local authorities. The killing was committed by a local paramilitary group known as Mirko's Chetniks and by the Serb Volunteer Guard (SDG, also known as Arkan's Tigers), a Serbia-based paramilitary group under the command of the Yugoslav People's Army (JNA).

The village of Batković in the municipality of Bijeljina was the site of the Batković camp, believed to be the first concentration camp in operation during the Bosnian War. It was run by Serbs from 1 April 1992 until late January 1996. The prisoners were predominantly ethnic Bosniaks, who were tortured, sexually assaulted, and killed. A "State Commission for the Free transfer of the Civilian Population" or "Commission for the Exchange of Population" was created and headed by Vojkan Đurković, a Major in the SDG.

Post-war period

Post-war development of Bijeljina is experienced in the late 1990s and the first decade of the 21st century. After a population boom due to war events and population saturation and insufficient capacity of the city that was built in less need, today there is re-building of Bijeljina with new settlements, roads, schools, universities, and cultural institutions.

The Serb Democratic Party (SDS) governed Bijeljina for 28 years since 1992. Following the 2018 Bosnian general election, in March 2020 mayor Mićo Mićić (governing the city since 2004) left the party to found the Party of Democratic Srpska of Semberija (SDSS) and signed a coalition agreement with Milorad Dodik's SNSD. In June 2020, SDSS and SNSD put SDS in minority in the local council. At the 2020 Bosnian municipal elections, SDS's Ljubiša Petrović became the new mayor, succeeding Mićić.

Demographics

Population

Ethnic composition

Architecture

The Atik mosque was built between 1520 and 1566 during the period of Sultan Suleiman the Magnificent, the mosque was completely destroyed on 13 March 1993 and rebuilt where it stood before.

Serbian Orthodox Church (Svetog Đorđa) Saint George which was built in 1872. The second oldest building is the Semberija. Museum which was built in 1876. It is noted that the oldest building in Bijeljina was Atik Mosque in the city centre, built in 1530 and demolished to the ground during the Bosnian War 1992–1995.

Basil of Ostrog Monastery in the center of Bijeljina is a newly built monastery (2001.) Dedicated to St Basil of Ostrog. The bell tower with a clock of over 30 meters dominates the surroundings and a symbol of the monastery. As part of the monastery is a museum, dining room, library, hermitages for monks. Inside the temple is painted magnificent frescoes. It is particularly valuable copy Trojeručica miraculous icons, the gift from Hilandar monastery. In Bijeljina is also located the Holy Temple, the Church of St. Petka, and the old Catholic church.

The Filip Višnjić Library is the oldest cultural institution in Bijeljina - founded in 1932 year, thanks to prominent people and intellectuals. Played a major role in raising the cultural level of the construction and opening of reading rooms in rural villages of Semberija. Now located in a modern building and has over 100,000 books.

The Tavna Monastery is located in the southern part of the Bijeljina municipality. The date of foundation is hidden somewhere in the shadows of the far past. The chronicles of monasteries Tronosha and Pech say it was built by Dragutin's sons Vladislav i Urosic. Stefan Dragutin was the King of Serbia from 1276 to 1282 and king of Srem from 1282 to 1316. The present church of monastery Tavna, is built in the same place as the original one. The Tavna Monastery is older than the other monasteries in the region such as Ozrena, Liplja, Vozuce and Gostovica. Tavna was damaged in the first years of Turkish rule, but was restored by the people. This was not the only time the monastery was damaged. It was damaged many times during the Turkish period and also during World War Two. Between 1941 and 1945, Tavna was bombed by the Ustase. One of the gravestones says "Zdravko Jovanovic Killed 1943 by the Ustasa Blue Division protecting and defending the monastery"; after WWII Tavna was rebuilt.

Education

The first primary school in Bijeljina was opened in 1938. After World War II, changes were made to the school system, and in 1951 the first elementary school was opened. In 1956, a second elementary school was opened. The third and fourth elementary schools opened in 1959 and 1966, respectively.

Since 1953, a basic music school has been operating in the city.

Primary schools in Bijeljina include the following: OŠ Sveti Sava, OŠ Kinez Ivo od Semberije, OŠ Vuk Karadžić, OŠ Jovan Dučić. There are several high schools operating in the city, such as Filip Višnjić Gymnasium, Stevan Stojanovic Mokranjac Music School, an agricultural high school, a medicine highschool, an economic and a technical school. The University of Bijeljina has several faculties: Law, Economics, Business Economics and Education. The main private universities in the city are Slobomir P University and University Sinergija.

Economy

The following table gives a preview of total number of registered people employed in legal entities per their core activity (as of 2018):

Transportation

The road network is dependent on the main routes: the M-14.1 Brcko-Zvornik and the M-18 Raca-Ugljevik.
The complete road network in contact with the city and the urban traffic network is extremely radial orientation. She had eleven major transportation routes, which link directly to the city. Around the city is located bypass, but isn't completed. The main bus station in Bijeljina is located in the central zone of the city. The main bus station in Bijeljina is owned by Semberija Transport. From Bijeljina passengers can travel to other cities in the region as well as some cities in Europe such as Ljubljana, Vienna, Berlin, Munich, Zürich, Stockholm. There is only one railway line in Bijeljina. That railway line stretches from Bijeljina to Šid in Serbia. From Šid it joins another line going east towards Belgrade or going west to Croatia.

Public transport
The main public transport system in Bijeljina is made up of bus routes that provide transportation from surrounding villages to the city center. Public passenger transport performed in Bijeljina 50 buses. There are 12 lines of public transport in the city. Price of one-way ticket is 1.5 convertible mark = 75 euro cents

Bus routes

Distances
Sarajevo: ;
Belgrade: ;
Banja Luka: ;
Vienna: ;
Budapest: ;
Zagreb: .

Tourism

Bijeljina holds an international folklore festival known as Semberija folk fest

The Dvorovi Spa is one of the most famous spas in the Republika Srpska. The Dvorovi Spa was formed after the discovery of thermal water drilling for oil exploration 1957th in Semberija. The depth of the source is at 1435 meters, the water is oligomineral, and the thermal temperature is 75°S.

Sports

Bijeljina has one major stadium known as Bijeljina City Stadium. The Stadium is home to FK Radnik Bijeljina, which competes in the Premier League of Bosnia and Herzegovina. Radnik won the Bosnian Cup in 2016. Their president is Predrag Perković and their manager is Vlado Jagodić.

OFK Zenit Bijeljina is a young club from Bijeljina but their youth teams had earned a lot of medals in Bosnia and Herzegovina, Serbia, Slovenia, Romania, Austria, Germany. Their stadium is 'Zenit Arena' in Novo Selo, 5 min from the city center. OFK Zenit competes in the leagues of Football Association of Republika Srpska (FSRS). They have the contract with Zvijezda 09 (team in Premier League BiH) to Zenit's youth teams play like Zvijezda 09's players.

Bijeljina was designated European city of sport in 2020.

Basketball clubs include:
KK Budućnost Bijeljina;
KK Radnik Bijeljina;
KK Fenix Basket Bijeljina.

Volleyball clubs include:
OK Radnik Bijeljina;
OK Libero Bijeljina.

Handball clubs include:
RK Bijeljina;
ZRK Bijeljina.

Twin towns – sister cities

Bijeljina is twinned with:

Azov, Russia
Brașov, Romania
Budva, Montenegro
Goraždevac, Kosovo
Kosjerić, Serbia
Kruševac, Serbia
Kumanovo, North Macedonia
Langenhagen, Germany
Leskovac, Serbia
Ruse, Bulgaria
Zrenjanin, Serbia

Notable people

Admir Smajić, footballer, Olympic bronze medalist
Ana Mirjana Račanović, Miss Bosnia and Herzegovina 2001
Bego Ćatić, footballer
Cvijetin Mijatović, Chairman of the Collective Presidency of Yugoslavia, Yugoslav People's Hero
Darko Todorović, Bosnian footballer
Duško Kondor, human rights activist, professor of sociology and philosophy
Filip Višnjić, epic poet
Frenkie, rapper
Luka Jović, Serbian footballer
Mirko Ilić, Serbian graphic designer and comics artist
Mirza Begić, Slovenian basketball player
Nevenka Tadić, neuropsychiatrist and mother of former president of Serbia Boris Tadić
Nihad Hrustanbegovic, composer, accordionist and pianist
Miloš Bojanić, folk singer
Rodoljub Čolaković, politician and writer
Rodoljub Roki Vulović, Bosnian Serb singer, author, performer, former professor, and former school director
Srđan Vuletić, filmmaker
Cican Stankovic, Austrian footballer
Savo Milošević, Serbian footballer, UEFA Euro 2000 Top scorer
Svetozar Marković (footballer), Serbian footballer

Notes

See also
Janja
Semberija
Slobomir

References

External links

Bijeljina danas

Populated places in Bijeljina
Municipalities of Republika Srpska

Bijeljina


José Sarney de Araújo Costa (født 24. april 1930) er en brasiliansk politiker, advokat og forfatter, som var Brasiliens præsident fra 15. marts 1985 til 15. march 1990. Han er den ældste stadigt levende tidligere præsident, og efter João Figueiredo død i 1999, den eneste nulevende tidligere præsident der ikke er blevet valget igennem direktevalg. Sarney er det nuværende længst siddende medlem af Brasiliens kongres, hvor han startede i 1958.

Referencer

Eksterne henvisninger

Brasiliens præsidenter

José Sarney


Romont (antiguamente en alemán Remund) es una ciudad histórica y comuna suiza del cantón de Friburgo, situada en el distrito de Glâne. Limita al noreste con La Folliaz y Villaz-Saint-Pierre, al este y al sureste con Mézières, al suroeste con Siviriez y Billens-Hennens, y al noroeste con Prévonloup (VD), Dompierre (VD), Valbroye (VD) y Villarzel (VD).

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial de la comuna de Romont

Comunas de Friburgo
Ciudades históricas de Suiza

Romont (Friburgo)


Madame Charles Max est une peinture à l'huile sur toile de Giovanni Boldini, peintre italien installé à Paris ; datable de 1896, l'œuvre est conservée au musée d'Orsay à Paris.

Contexte
Boldini représente la belle et renommée Jeanne Max, cantatrice mondaine d'un « réel et incontestable talent », qui recevait dans son salon « de suprême élégance » toute l'élite parisienne.

Ce portrait en pied est exposé par Boldini au Salon de la Société nationale des beaux-arts où il est admiré, comme en témoignent ces remarques du critique François Thiébault-Sisson : « Dans l'art scabreux d'accentuer, par l'imprévu du mouvement, par l'inattendu, souvent risqué, de la pose, la grâce et le piquant de ses modèles, Boldini ne connait point de rival. »

Description
L'œuvre donne un sentiment de beauté, de jeunesse et de dynamisme. La femme, enveloppée de vêtements flottants et de coups de pinceaux, s'avance légèrement vers le spectateur, vers qui elle tourne un regard décomplexé et détendu. Boldini décrit soigneusement l'anatomie du personnage : comme l'ont observé les critiques d'art Giorgio Cricco et Francesco Di Teodoro, « la jambe gauche est juste levée, avec le genou par conséquent avancé et le bras correspondant élancé vers l'arrière, pour équilibrer le pas, tandis que la main droite ramasse habilement la robe longue pour faciliter encore la démarche ». Boldini insiste aussi longuement sur l'ovale du visage, où ressortent les joues roses, le sourire légèrement en retrait teinté d'un rouge à lèvres vermillon et la coiffure ébouriffée. Madame Max est vêtue d'une robe blanche, soutenue à la taille par une ceinture et, derrière, par une seule bande élancée (l'autre a glissé de manière provocante sur l'épaule) ; elle est dotée d'un décolleté généreux.

Si les coups de pinceau qui dessinent le visage sont descriptifs et attentifs aux détails, dans la représentation de la robe, Boldini s'autorise un dessin frétillant et utilise son proverbial « sciabolate » (« sabre ») : la somptueuse robe de soirée autorise en effet, l'utilisation de coups de pinceau longs et délicats, avec laquelle la figure de Madame Max semble acquérir une légèreté sans précédent, presque comme si le peintre avait capté l'instant merveilleux d'un envol suspendu.

Analyse
Typique de l'idéal féminin de Boldini, ce portrait est dans une harmonie toute whistlerienne de gris, entre les moulures du fond du tableau et le couleur de la robe du modèle. La pose instable et dynamique du modèle exalte sa sensualité.

Le tableau aux tonalités blanches et grises est admirablement exécuté ; le cadrage réduit au maximum le rapport de la figure avec son environnement et les objets alentour.

Avec le sourire sans équivoque plein de malice que Madame Max adresse au spectateur, Boldini fait cependant également référence à une autre vérité : celle d'une époque où les femmes défient les coutumes bourgeoises et affichent fièrement leur féminité. En arrière-plan, enfin, Boldini représente un chambranle mouluré, faisant ainsi allusion au monde fabuleux dans lequel vit la noblesse, pleine de faste et de mondanité.

Références

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Giovanni Boldini
 James Abbott McNeill Whistler
 Liste d'œuvres de Giovanni Boldini

Liens externes

Tableau de Giovanni Boldini
Tableau réalisé en 1896
Portrait de femme
Œuvre de Giovanni Boldini en France
Œuvre conservée au musée d'Orsay

Madame Charles Max


John Pond (født 1767 i London, død 7. september 1836 i Blackheath) var en engelsk astronom.

Pond var 1811—1835 Astronomer Royal og direktør for observatoriet i Greenwich og har som sådan udgivet Astronomical Observations made at the Royal Observatory at Greenwich in the years 1811 to 1835 with 3 supplements, hvori han har publiceret flere stjernekataloger over fundamentalstjerner. I Royal Societys og Royal Astronomical Societys publikationer har Pond offentliggjort talrige astronomiske afhandlinger. Sine meridianobservationer for årene 1816—1833 har han samlet i A Catalogue of 1112 stars (1833). Hans observationer i årene 1811—1819 har Arthur von Auwers bearbejdet: Mittlere Örter von 570 S termen (1902).

Kilder

Astronomer fra Storbritannien
Modtagere af Copleymedaljen
Faglitterære forfattere fra England
Engelsksprogede forfattere
Briter i 1700-tallet
Briter i 1800-tallet
Personer fra London

John Pond


Serseri, 2003-2004 yılları arasında Kanal D'de yayımlanan romantik komedi ve drama türündeki Türk televizyon dizisidir. 2 sezondan oluşan dizi, 63. bölümü ile sona erdi.

Konu
Ömer hırsızlık yaparak geçimin sağlayan bir gençtir. Ancak bu durumdan ailesinin haberi yoktur. Hapishaneye düşmüş ve ailesine yabancı ülkelerde olduğunu, ithalat-ihracat işiyle uğraştığını söylemiştir. Annesi ve iki kardeşinden sonra en yakını Cemo ve Cafer'dir. Ömer hapishaneden bir gün erken çıkar. Cemo ve Cafer'in yardımıyla her şeyi kılıfına uydurur. Kalabalık bir mahalleli grubu onu karşılamaktadır. Herkes onun gerçekten yurt dışından geldiğine inanır. Ömer'in yokluğunda Ömer'in annesi Zehra ve kardeşlerine büyük destek olan Komser Kemal'in kızı Eylül, Ömer'i görünce heyecanlanır. Ömer'e karşı gizli bir sevgi beslemektedir. Ömer kardeşi Osman'ın askerde sakatlandığını ve o haliyle el işi yaparak evin geçimini sağladığını görünce çok üzülür. Ömer, Cemo ve Cafer'le beraber dolaşmaktadır. Genç, güzel ve zengin bir kızı bir arabanın takip ettiğini ve arabadaki adamla tartıştığını görürler. Kız adamı sepetledikten sonra Cemo ve Cafer onun çantasını çalar. Ömer genç kızın, yani Sibel'in, astım hastası olduğunu fark eder. Hırsızlardan dayak yemiş numarası yaparak Sibel'e çantasını geri verir. Ertesi gün Ömer'i hırsızlığa alıştıran Baykuş ve adamları hapishane kapısında Ömer'in çıkmasını beklemektedir. Daha fazla dayanamayıp oradan giderlerken Ömer'i görürler. Baykuş Ömer'e borç aldığı parayı geri vermesi için iki gün mühlet verir. Yoksa annesini ve kardeşlerini öldürecektir. Cemo ve Ömer karşılaşır. Cemo'nun peşinde polis vardır. İkisi beraber kaçmaktadır. Ömer evlerden birine girer. Bu ev Sibel'in evidir. Kader yine onları karşılaştırmıştır. Ömer aslında hala resmini sakladığı çocukluk aşkının Sibel olduğunu bilmemektedir.

Oyuncu kadrosu ve karakterler
 Gamze Özçelik - Sibel (ses Birtanem Coşkun Candaner)
 Okan Yalabık - Ömer
 Erkan Petekkaya - Bülent
 Cüneyt Arkın - Şahin
 Zeynep Eronat - Zehra
 Levent Özdilek - Komiser Kemal
 Mahir İpek - Cemo
 Metin Büktel - Şanzıman Cafer
 İpek Tanrıyar - Eylül
 Sezai Aydın - Bakkal Tahsin
 Ali Hürol - Hulusi
 Gamze Saygı - Psikolog Esra
 Betül Şahin - Maral
 Erdinç Olgaçlı - Baykuş
 Ferhat Yılmaz - Niyazi
 Tolga Gülcüler - Osman
 Anta Toros - Ayten
 Burçin Üçüncüoğlu - Mithat
 Osman Albayrak - Seyfo
 Beliz İnal - Neşe
 Emel Elevli - Hatice
 Yaprak Gürsoy - Aslı
 Ayhan Eroğlu - Şaş
 Erdil Eser - Polat

Yayın takvimi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kanal D dizileri
Türk dramatik televizyon dizileri
TV dizisi taslakları
2003'te başlayan Türk televizyon dizileri
2004'te sona eren Türk televizyon dizileri
Yağmur Ajans dizileri
2000'lerde Türkçe televizyon dizileri
Türk romantik komedi televizyon dizileri

Serseri (dizi)


Diana Gómez (Igualada, Barcelona, 7 de março de 1989) é uma atriz espanhola.

Gómez é mais conhecida por ter interpretado Tatiana na série de sucesso La Casa de Papel (2019-2021) e Valeria (2020-presente) onde interpreta Valeria Férriz Henares.

Biografia
Diana Gómez Raich nasceu em Igualada, Barcelona em Espanha a 7 de março de 1989. Começou sua carreira de atriz em 2006 como figurante em algums filmes.

Carreira
Depois de participar com personagens secundários, estrelou o filme Eloïse em 2009, no papel de Àsia. Posteriormente, estrelou e participou de séries de televisão locais e nacionais como La Vía Augusta (2007), El secreto de Puente Viejo (2012-2013) na ou Las Aventuras del Capitán Alatriste (2015). Embora ela não se tenha destacado até 2015, ela se tornou reconhecida pelo grande público graças a ficções como Sé quién eres (2017), onde deu vida ao personagem Mónica, El día de mañana (2018), com o papel de Nita Castellnou, 45 revoluciones (2019), interpretando Clara Baroja e La Casa de Papel (2019-2021), onde interpretou um papel secundário o de Tatiana, a mulher de Andrés de Fonollosa « Berlim » (Pedro Alonso), ao lado de Úrsula Corberó, Álvaro Morte, Itziar Ituño, Pedro Alonso, Alba Flores, Jaime Lorente, Miguel Herrán, Najwa Nimri e Luka Peroš.

Em 2019, foi anunciada sua contratação para estrelar a série Valeria, baseada nos romances de Elísabet Benavent e que estreou na Netflix em 8 de maio de 2020. Em agosto de 2021, estreou a segunda temporada da série, retomando seu papel como Valeria.

Vida privada
Diana Gómez namora com Roger Escapa e tem 1 filho.

Filmografia

Cinema
2006 : Salvador : Bébé n°1
2007 : Atlas de geografía humana : Amanda
2008 : Sin límites : Ana María
2009 : Eloïse : Àsia
2011 : Año de Gràcia : Noa
2013 : Faraday : Pati
2013 : Los inocentes : Sandra
2014 : Las altas presiones : Paula
2014 : L'altra frontera : Lisa
2015 : El virus del miedo : Laura

Televisão
2007 : La Vía Augusta : Júlia
2007 : Yo, el desconocido (Telefilme) : Teresa
2008 : Cuenta atrás : Extra
2009-2011 : Águila Roja : Chica
2010 : El pacto : María
2011 : Barcelona ciudad neutral : Maria
2012 : Concepción Arenal, la visitadora de cárceles (Telefilme) : Florentina
2012-2013 : El secreto de Puente Viejo : Pía Toledano
2014-2017 : El crac : Carla Casanova
2015 : Habitaciones cerradas : Concha
2015 : Capitão Alatriste : Infanta Ana
2017 : Sé quién eres : Mónica
2017 : Vida privada : Maria Lluïsa de Lloberola
2018 : El día de mañana : Nita Castellnou
2019 : 45 Revoluciones : Clara Baroja
2019 : L'enigma Verdaguer : María Gayón, marquesa de Comillas
2019-2021 : La Casa de Papel : Tatiana, esposa de Berlim
2020-presente : Valeria : Valeria Férriz Henares

Curta-Metragem
2006 : Con lengua : Julia
2008 : La despedida : Mónica
2009 : Socarrat : Hija
2016 : Bus Story : Chica
2016 : Naturaleza muerta
2018 : Tinder Sorpresa : Ari
2021 : La Tarotista : Diana Gómez

Referências

Ligações externas

Atrizes da Espanha

Diana Gómez


Çevre mühendisliği, doğal kaynakların kullanımı ve insan sağlığına uygun çevre koşullarının yaratılması ile ilgili mühendislik dalıdır. Diğer mühendislik dallarından farklı olarak, doğanın kaynaklarını tüketmeyi değil, doğaya sahip olduklarını geri vermeye çalışan bir mühendislik dalıdır.

Çevre mühendislerinin başlıca çalışma alanları; su ve atık su arıtma, hava kirliliği kontrolü, katı atık bertarafı, toprak kirliliği, gürültü kirliliği vb. dir. Bir "mühendislik" dalı olan Çevre Mühendisliğinin başlıca faaliyet sahası su, hava ve toprak için birinci önceliği ve amacı, bu ortamların kirlenmemesi için yapılması gerekenleri belirlemek ve henüz kirlenmeden yapılması gerekenleri uygulamaya almaktır. İkinci olarak ise, eğer bu ortamlardan herhangi birisi herhangi bir şekilde kirlenmiş ise, bu ortamın doğal haline geri döndürülebilmesi için yapılacakları belirleyerek uygulamaya koymaktır. Bunu yaparken de mevcut en uygun teknolojik çözümler araştırılır ve uygulanacak tedbirler belirlenir. Daha çok sanayi tesislerinden kaynaklanan bu atıkların arıtılması için uygulanan arıtma projelerinde makine, inşaat, kimya ve biyoloji bilim dallarından da faydalanılmaktadır. Evsel ve sanayi atık su arıtma tesislerinin tasarımı, inşası ve işletilmesi, su şebekeleri, isale hatları, kanalizasyon tesislerinin tasarımı ve inşası çevre mühendislerinin en çok ilgilendiği konular olarak sıralanabilir.
Çevre Mühendisliği ayrıca içme suyu arıtımı, atık suların geri çevrimi ve yeniden kullanılması, çevresel etkilerin değerlendirilmesi raporu hazırlanması, hava ve toprak kirliliği, tesis içi proses kontrolü ve temiz üretim teknolojilerinin araştırılması gibi konularla da uğraşmaktadır.

Çevre Mühendisliği alanında son zamanlarda üretilen teknolojilerden birisi de temiz enerji kaynağı olan biyo-gazlardır. Evsel veya endüstriyel atık su çamurunda bulunan organik maddelerin oksijensiz çalışan (anaerobik) mikroorganizmalar tarafından parçalanmasıyla metan gazı açığa çıkar. Bu metan gazının kojenerasyon tesislerinde işlenmesiyle zararlı emisyon değeri daha düşük olan biyo-gaz elde edilir.

Kaynakça

Çevre mühendisliği


An Habenaria megapotamensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frederico Carlos Hoehne. An Habenaria megapotamensis in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria megapotamensis


Branko Trajkov (Zagreb, 9. listopada 1966.), također poznat po svom nadimku Trak, je hrvatski glazbenik i glazbeni producent. Najpoznatiji je kao bubnjar rock skupine Zabranjeno pušenje. Također, organizira kreativne i glazboterapijske bubnjarske radionice za djecu i odrasle.

Glazbena karijera
Kao dijete, Trajkov je bio veliki obožavatelj sarajevskog rock benda Bijelo dugme. Kada je imao 10 godina otac ga je odveo na njihov koncert, promociju albuma Eto! Baš hoću! (1976.), u Domu sportova u Zagrebu. Na tom koncertu je shvatio što želi biti kad odraste. Diplomirao je 1979. godine na nižoj glazbenoj školi, gdje je svirao klavir. Kasnije je samostalno naučio svirati gitaru.

Trajkov se pridružio bendu Karavele, pratećem bendu rock skupinama Električni orgazam i Idoli, 1983. godine. U kasnim osamdesetima je bio član nekoliko rock bendova, kao što su Mačke i Rocket Stars. Godine 1990. postaje bubnjar novoosnovane zagrebačke rockabilly teen atrakcije Fantomi. Bend je napustio 1994. godine kada se skupina raspada. Dobio je posao na HRT-u 1994. godine, a sljedeće u Koncertnoj dvorani Vatroslava Lisinskog. Radio je tamo kao ton majstor i producent sve do 1997. godine. U to vrijeme surađuje i na mnogobrojnim projektima studija "Crno Bijeli Svijet", skupine Prljavo kazalište. Početkom 2000. godine pridružio se skupini 7/8, pratećem bendu zagrebačkog ženskog zbora Ezerki koji izvodi tradicionalne makedonske narodne pjesme. Tih godina radi i s Lidijom Bajuk na njena četiri studijska albuma, a nastupao je s njom i na nekim koncertima.

Od sjevernoameričkog indijanskog plemena Picuris Pueblo iz Novog Meksika, SAD, je 2011. godine dobio ovlaštenje za izvođenje pjesama na tradicijskim ritualima "Ples Sunca i Mjeseca". Također, član je Hrvatske zajednice samostalnih umjetnika (HZSU).

Zabranjeno pušenje
Trajkov se pridružio rock skupini Zabranjeno pušenje u jesen 1996. godine. Njegova prva suradnja s bendom dolazi s koncertima, među kojima su i oni u Zagrebu i Sarajevu kad se snimao live album Hapsi sve! (1998.). Nakon toga sudjelovao je u snimanju njihovih sedam studijskih albuma Agent tajne sile (1999.), Bog vozi Mercedes (2001.), Hodi da ti čiko nešto da! (2006.), Muzej Revolucije (2009.), Radovi na cesti (2013.), Šok i nevjerica (2018.) i Karamba! (2022.).

Skupa s članovima Zabranjenog pušenja Davorom Sučićem i Robertom Boldižarom, Trajkov je i član skupine Shaderwan Code. Riječ je o zajedničkoj skupini Zabranjenog pušenja i zagrebačkog Zbora Arabeske. Trajkov je radio na oba njihova albumima Kada procvatu behari (2011.) i Ah, ono što će voljeti pokriti (2018.).

Mechanical
Od 2019. godine Trajkov je bubnjar, pjevač i suosnivač alternatvno-psihodelično-progresivne rock skupine Mechanical. Idejne temelje svog stvaralaštva ovaj dvojac crpi iz učenja ruskih mistika s početka 20-og stoljeća te u tekstovima slijedi načela "četvrtog puta". Odmah nakon objavljivanja, njihov prvi singl "Fluorescent Black" dospjeo je na prvo mjesto internacionalne Free40 Indie ljestvice. Njihov prvi album je u pripremi.

Rad za opće dobro
Od 2000. godine Trajkov organizira kreativne i glazboterapijske bubnjarske radionice za djecu i odrasle osobe s posebnim potrebama. On je osmislio ovu jedinstvenim bubnjarsku radionicu kako bi ušao u najskrovitije i najekstremnije situacije i ustanove, pokušavajući energijom glazbe i ritma ući u svijet onih kojima sustav ne pomaže uvijek na odgovarajući način. Stoga je cilj ovakvih radionica na spontan i prirodan način sudionicima pružiti uvid u ritam, glazbenu kreaciju i osobni zvučni doživljaj. Za vrijeme izvođenja radionica gradi se skladna i čvrsta zajednica temeljena na hijerarhiji zvuka i ritma, a ne tjelesnih, umnih ili društvenih predispozicija sudionika. Isto tako, putem glazbenih obrazaca cilj je i otvoriti i stimulirati nove kanale neverbalne komunikacije.

U 2000. godini Trajkov sa svojim kolegama iz benda Zabranjeno pušenje sudjeluje u jednom društvenoodgovornom projektu gdje su organizirali glazbene radionice za djecu i mladež koji su bili žrtve mina. Radionice su organizirane dva puta u godini. Zimske radionice održane su u Kranjskoj Gori, a ljetne su održane u Rovinju. Godine 2005. održane su i glazbene radionice u sklopu projekta "Zemlja bez granica". U radionici pod nazivom "Vratimo glazbu i ritam na njihova vjekovna ognjišta" Trajkov je usmjeravao polaznike u ponovnom pronalaženju svoga ritma i usklađivanje s vibracijama okoline.

U travnju 2013. godine, Ministarstvo kulture Republike Hrvatske odabralo je Trajkova kao prvog voditelja projekta za svoj pilot projekt "Ruksak (pun) kulture". On je kasnije održao više od 15 radionica kao dio ovog projekta Ministarstva. Radionice su održane u Novoj Gradišci, Križevcima, Kninu, Koprivnici, Metkoviću, Slavonskom Brodu i drugim gradovima. Trajkov je 2014. godine imenovan za stalnog suradnika Zavoda za javno zdravstvo Brodsko-posavske županije. Do početka 2018. godine održao je gotovo 25 glazboterapijske radionice s liječenim ovisnicima u Slavonskom Brodu. Godine 2015. izdavačka kuća Školska knjiga imenovala ga je stručnim suradnikom njihovog odjela za glazbeni odgoj. Tako je bubnjarske radionice je održao i na mnogim stručnim skupovima profesora glazbene kulture i razredne nastave u mnogim gradovima, kao što su Kutina, Senj, Čakovec, Jastrebarsko, Beli Manastir i drugi.

U posljednjih 20 godina Trajkov je organizirao više od stotinu bubnjarskih radionica u gotovo svim većim hrvatskim gradovima i općinama.

Privatni život
Trajkov se rodio i odrastao u Zagrebu. Njegov otac Stojan svira harmoniku. Trajkov je diplomirao 1994. godine kao inženjer arhitekture na Arhitektonskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu.

Diskografija

Izvori

Vanjske poveznice

 Branko Trajkov na Discogsu
 Zabranjeno pušenje
 Mechanical

Članovi sastava Zabranjeno pušenje
Hrvatski bubnjari
Hrvatski gitaristi
Hrvatski rock-glazbenici
Životopisi, Zagreb

Branko Trajkov


Gestionar de pachete sau manager de pachete (engleză: package manager) este o colecție de aplicații care automatizează procesul de instalare, dezinstalare și actualizare a software-ului pe un sistem de operare. De obicei, pachetele reprezintă programe precompilate care pot fi instalate ușor, spre deosebire de instalarea din surse care este mai dificilă.
Termenul este folosit pe sistemele de operare Unix/Linux, majoritatea dintre acestea utilizează un manager de pachete, adesea furnizat ca standard, o instalare tipică având mii de pachete individuale.

Un pachet de programe conține o aplicație, o bibliotecă sau o colecție de aplicații și biblioteci, de regulă arhivate. Pachetele conțin de asemenea, metainformații, cum ar fi numele aplicației, descrierea, numărul versiunii, furnizorul, suma de control și o listă de dependențe necesare pentru buna funcționare a software-ului. La instalare, metainformațiile sunt stocate într-o bază de date locală a pachetelor.

Pentru instalarea unui anumit program poate fi necesară instalarea mai multor pachete de care acesta depinde pentru a funcționa, dacă pachetele respective nu sunt deja instalate în sistem. Gestionarul de pachete le descarcă și le instalează automat atunci când se dorește instalarea programului sau aplicației respective.

Majoritatea distribuțiilor Linux folosesc noțiunea de repository (depozit de pachete). Acesta este un site web care precizează locația diverselor pachete ale distribuției. Aceste depozite sunt precizate în fișiere de configurare specifice distribuției. Aplicațiile front-end pot interoga depozitele și descărca/instala noi pachete.

Exemple
Pe sistemele de operare GNU/Linux, BSD, Mac OS X, Solaris și alte sisteme de operare UNIX, există mai multe gestionare de pachete:

GNU/Linux
dpkg (Debian Package Manager): standard pentru Debian, Ubuntu și distribuții derivate
Advanced Packaging Tool (APT), Aptitude, dselect, Gdebi: front-end-uri la dpkg în linie de comandă
Synaptic, Ubuntu Software Center: interfață GUI
RPM (Red Hat Package Manager): format de bază creat de RedHat, aflat în Red Hat Enterprise Linux și distribuții derivate
YUM (Yellowdog Updater Modified): în CentOS, Fedora ≤21, Red Hat Enterprise Linux 5

DNF (Dandified Yum): Fedora ≥ 22, în linie de comandă
Zyppper, implicit în openSUSE, openSUSE Enterprise, folosește libzypp
urpmi: linie de comandă, pentru Mageia, OpenMandriva Lx,  ROSA Linux
APT-RPM (versiune modificată APT): ALT Linux, PCLinuxOS
Pacman: ArchLinux
Trizen: pentru alte distribuții bazate pe ArchLinux
Portage: Gentoo
slackpkg: Slackware
Entropy:  Sabayon Linux
netpkg: Zenwal

BSD
Ports
PKGNG

Solaris
IPS (Image Packaging System): OpenSolaris, OpenIndiana, Oracle Solaris 11
pkgsrs: SmartOS

Mac OS
Homebrew
Fink

MS Windows
NuGet
Scoop
Ninite
Npackd
RuckZuck
Slashdot
just-install
Windows Installer

Multiplatform
GNU Guix
OpenPKG
PackageKit
pkgsrc
Zero Install

Formate de pachete
Formatele de pachete pot fi pachete binare (numai executabile), sau coduri sursă (care includ codurile sursă ale programului). Utilitarul alien permite conversia între diverse formate de pachete.

deb - folosit în distribuții derivate din Debian și Ubuntu

rpm - Red Hat Package Manager,  utilizat de  Red Hat Enterprise Linux (RHEL) și multe alte distribuții, precum openSUSE, Fedora, CentOS, Mageia

ebuild - distribuțiile bazate pe Gentoo

tgz, txz sau tar.gz - Tar standard + gzip, folosite de Slackware

tbz2, formatul standard al pachetelor Sabayon, gestionat de Entropy

pkg.tar.xz sau pkg.tar.gz, formatul pachetelor standard și arhivelor din ArchLinux, inclusiv derivate (Chakra, Manjaro, Antergos gestionate de Pacman

PUP și PET - utilizate de Puppy Linux

PKG - MacOS X, Solaris, SunOS, BeOS

APPX - distribuirea și instalarea aplicațiilor pe Windows 8.x și 10.

Note

Vezi și
Nix
Instalare de software

Legături externe
How Software Installation & Package Managers Work On Linux
Linux Package Management
Ubuntu and Debian Package Management Essentials

Software de sistem
Gestionar de pachete
Software pentru Linux

Gestionar de pachete


An Festulolium loliaceum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Hudson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Victor Fournier. An Festulolium loliaceum in nahilalakip ha genus nga Festulolium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Festulolium

Festulolium loliaceum


Stefan D'Bart, es un actor, productor, escritor y modelo inglés.

Carrera
En el 2009 ontuvo pequeños papeles en las películas Three and Out y en Whatever It Takes.

En el 2010 apareció en los cortometrajes Talk donde interpretó a Eloise y a Johnny en Seductiion.

En el 2011 apareció en la película Documental y en la película de terror The Hike donde interpretó a Adam junto a Barbara Nedeljakova.

En el 2012 fue coproductor de la película Dickens and Isabella-

Filmografía
 Películas.:

 Productor.:

 Documental.:

Referencias

Enlaces externos

 Welcome - Stefan D'Bart Actor/Producer/Writer

Actores de televisión de Inglaterra
Actores de cine de Inglaterra

Stefan D'Bart


Friðrik Jóhann Róbertsson (fæddur 2. mars 1998), oftast nefndur Floni er íslenskur rappari. Hann hefur gefið út tvær breiðskífur, 'Floni' og 'Floni 2'.

Íslenskir tónlistarmenn

Floni


Die Rosenkönigin ist ein deutsch-österreichischer Fernsehfilm von Peter Weck aus dem Jahr 2007.

Handlung
Die Firma Weidemann-Parfüm schreibt rote Zahlen, seit die Tochter des greisen Inhabers Karl Friedrich Weidemann, Mercedes, die Geschäfte übernommen hat. Mercedes hat zwar ein Geschick für Zahlen, jedoch kein Näschen für Parfüm, und so wurde die letzte Parfüm-Kollektion ein Ladenhüter. Nun steht die Firma vor der Insolvenz. Die Salzburger Stadtbank, die Weidemann lange mit Krediten ausgeholfen hat, wird wiederum von Bernhard Reichenberg geführt. Der hat die Bankgeschäfte von seiner Mutter Katja übernommen, die wiederum ins Hotelfach eingestiegen ist und in Kürze ihr erstes Hotel eröffnen wird. Die Reichenbergs sind langjährige Freunde der Weidemanns, doch will Bernhard nun nicht länger ein Auge zudrücken. Er gibt Karl Friedrich einen Zahlungsaufschub von drei Wochen, den der Profi auf sechs Wochen verlängern kann. Kann Weidemann nicht zahlen, muss das Unternehmen verkauft werden.

Bei Mercedes und Karl Friedrich Weidemann bewirbt sich die junge Chemikerin Marie Gruber um eine Arbeit als Parfümeurin. Sie hat Bernhard kurz in der Stadt kennengelernt, als der sie mit seinem Auto fast überfahren hätte. Sie hält ihn jedoch für den Chauffeur von Katja Reichenberg, die zufällig mit im Auto saß. Beide kommen sich näher und werden schließlich ein Paar, auch wenn Bernhard vergeblich versucht, das Missverständnis aufzuklären. Karl Friedrich ist ebenfalls von Marie fasziniert, die ein erstaunliches Gespür für Duftnuancen besitzt und ihn mit ihrer guten Nase an seine eigene beste Zeit als Parfümeur erinnert. Er stellt sie gegen den Willen seiner Tochter Mercedes ein, damit sie in der kurzen Zeit von drei Wochen den perfekten Duft für das Unternehmen kreieren kann. Nicht nur Mercedes sieht die Zuneigung von Karl Friedrich zu Marie ungern. Auch der langjährige Parfümeur Stefan Schneider würde die junge Konkurrenz gerne ausschalten, zumal sich Marie als talentierter als er erweist. Marie experimentiert unterdessen mit verschiedenen Stoffen, um den perfekten Duft L'âme de la Rose zu schaffen. Stefan manipuliert mehrfach ihre Proben und Werte, doch lässt sich Marie nicht beirren und arbeitet eifrig weiter, bis ihr nur noch ein Zusatz zum perfekten Duft fehlt.

Karl Friedrich erkennt, dass sich Marie überarbeitet, und schickt sie für ein Wochenende in den Urlaub. Marie fährt mit Bernhard zu ihren Eltern und beide schließen Bernhard in ihr Herz. Kurz nach der Abfahrt der beiden erscheint Karl Friedrichs Buchhalter und Sekretär Otto bei der Familie Gruber und erkundigt sich nach einer gewissen Anna. Anna war die frühere Geliebte von Karl Friedrich und weist eine überraschende Ähnlichkeit mit der jungen Marie auf. Maries Mutter Helga Gruber gibt wirsch an, keine Anna zu kennen. Otto erfährt schließlich von einer Frau auf dem Friedhof, dass Anna bereits 1983 verstorben ist – ein Jahr nachdem Marie auf die Welt kam. Von Marie selbst erfährt Otto, dass Anna Helgas Schwester war. Otto weiß nun, dass Anna Maries Mutter war und ihr Vater niemand anderes als Karl Friedrich selbst ist.

Karl Friedrich lädt Marie ein, mit ihm zur Eröffnung von Katjas erstem Hotel zu gehen. Am Tag der Eröffnung geht es ihm jedoch so schlecht, dass Otto an seiner statt mit Marie zur Feier geht. Hier sieht sie Bernhard und erfährt, dass er der reiche Sohn von Katja und Leiter der Salzburger Stadtbank ist. Sie ohrfeigt ihn und verlässt enttäuscht die Feier. In der Nacht stürzt sie sich in die Arbeit und findet in ihrem Liebeskummer die bittere Note, die ihrem Duft noch gefehlt hatte. Sie nimmt eine Probe mit und fährt nach Hause. Bernhard ist ihr zu ihrem Arbeitsplatz gefolgt und sieht nun, wie sich Stefan nachts an Maries Computer und ihren Proben zu schaffen macht. Er filmt die Szene mit seiner Kamera. Noch in der Nacht hat Stefan die Komponenten von Maries Parfüm ermittelt und benachrichtigt Mercedes, dass er das perfekte Parfüm kreiert habe. Als Marie am nächsten Tag mit derselben Nachricht zu Weidemann kommt, trifft sie der Hohn von Mercedes. Über den Streit beider Frauen bricht Karl Friedrich zusammen. Er wird mit einem Herzinfarkt ins Krankenhaus gebracht. Marie gibt auf und fährt zu ihren Eltern zurück. Otto jedoch hat die Familie Gruber überzeugen können, Marie die Wahrheit über ihre Herkunft zu sagen. Zusammen mit Otto fährt Marie daher zurück nach Salzburg und besucht ihren Vater Karl Friedrich im Krankenhaus. Bernhard hat Mercedes unterdessen das Video gezeigt, das Stefan beim Diebstahl des Parfüms zeigt, und sie entlässt Stefan. Marie wird rehabilitiert, versöhnt sich mit ihrer neuen Schwester Mercedes und verzeiht Bernhard. Die Parfümvorstellung wird zum großen Erfolg und das Unternehmen ist gerettet – auch, weil der genesene Karl Friedrich und seine langjährige Freundin Katja sich endlich ihre Liebe gestanden haben.

Produktion und Ausstrahlung
Die Rosenkönigin wurde vom 24. April bis 25. Mai 2007 in Salzburg und Wien gedreht. Der Film erlebte am 4. Oktober 2007 auf dem Ersten seine Fernsehpremiere. Den Film sahen 6,19 Millionen Zuschauern.

Im Januar 2008 erschien der Film auf DVD.

Kritik
"Angesichts der zahlreichen Verwicklungen eine bemerkenswert überraschungsarme (Fernseh-)Romanze von der Stange", befand der film-dienst.

Die TV Spielfilm vergab die schlechteste Bewertung (Daumen runter) und nannte den Film "eine schale Lovestory um die 'Existenzängste' einer gestopften Oberschicht, das ist zum Himmel stinkender Eskapismus."

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2007
Deutscher Film
Österreichischer Film
Fernsehfilm (Das Erste)

Die Rosenkönigin


Hermann Paul Müller (Bielefeld, Drugo Njemačko Carstvo, 21. studenog 1909. - Ingolstadt, Zapadna Njemačka, 30. prosinca 1975.) je bio njemački vozač motociklističkih i automobilističkih utrka.

Počeo se utrkivati 1928., a 1932. osvojio je naslov u prvenstvu motocikala s prikolicom. Godine 1936. osvojio je naslov u Njemačkom motociklističkom prvenstvu u klasi 500cc. Sljedeće se godine počeo utrkivati u automobilizmu za Auto Union. Godine 1937. počeo je nastupati u Europskom automobilističkom prvenstvu. Prvu i jedinu pobjedu ostvario je na Velikoj nagradi Francuske 1939. na stazi Reims-Gueux, kada je momčadskog kolegu Georga Meiera pretekao za cijeli krug. Iste sezone osvojio je i drugo mjesto na Velikoj nagradi Njemačke koja se vozila na Nürburgringu. Sezona je ubrzo prekinuta zbog izbijanja Drugog svjetskog rata. U trenutku prekida prvenstva, Müller je bio vodeći vozač u ukupnom poretku. Usprkos tome, Njemački automobilistički savez je dodijelio titulu drugoplasiranom Hermannu Langu. Razlog je bio bodovni sistem, koji je bio predmet rasprave cijelu sezonu. U svim sezonama Europskog automobilističkog prvenstva, prvak je postajao vozač s najmanje osvojenih bodova, a 1939. to se nastojalo promijeniti, tako da prvak postane vozač s najviše osvojenih bodova, no zahtjev nije naišao na odobrenje svih momčadi. Svakako AIACR, odnosno današnja FIA, nije dodijelio naslov niti jednom vozaču, a Njemački automobilistički savez nije bio nadležan za dodjelu naslova. Nakon završetka rata, Müller se vratio motociklizmu, gdje je nakon dva 3. mjesta u klasi 125cc i 250cc 1954., sljedeće 1955. osvojio naslov prvaka u klasi 250cc, a s 46 godina, do danas je ostao najstariji vozač koji je osvojio naslov svjetskog prvaka u jednoj od kategorija motociklizma.

Izvori

Vanjske poveznice
Hermann Paul Müller - Driver Database

Njemački automobilisti
Njemački športski motociklisti

Hermann Paul Müller


Dimak (lat. Crepis) rod jednogodišnjeg i dvogodišnjeg raslinja i trajnica iz porodice glavočika ,dio je portporodice Cichorioideae, i tribusa Cichorieae.

Rod je raširen po velikim dijelovima Euroazije i Sjeverne Amerike i Afrike s preko 200 vrsta. U Hrvatskoj raste tridesetak vrsta

Vrste

 Crepis achyrophoroides Vatke
 Crepis aculeata Boiss.
 Crepis acuminata Nutt.
 Crepis aitchisonii Boiss.
 Crepis albescens Kuvaev & L.S.Demidova
 Crepis albida Vill.
 Crepis alfredii Bornm.
 Crepis alikperi Tamamsch.
 Crepis alpestris (Jacq.) Tausch, planinski dimak
 Crepis alpina L.
 Crepis amanica Babc.
 Crepis amplexifolia Willk.
 Crepis apula (Fiori ex Fiori, Paol. & Bég.) Babc.
 Crepis arcuata Kamari & Strid
 Crepis arenaria (Pomel) Pomel
 Crepis armena DC.
 Crepis asadbarensis Bornm. ex Rech.f.
 Crepis aspera L.
 Crepis aspromontana Brullo, Scelsi & Spamp.
 Crepis atheniensis Babc.
 Crepis athoa Boiss.
 Crepis atribarba A.Heller
 Crepis atripappa Babc.
 Crepis aurea Rchb., zlatni dimak
 Crepis auriculifolia Sieber
 Crepis bakeri Greene
 Crepis baldaccii Halácsy
 Crepis balliana Babc.
 Crepis barbigera Leiberg
 Crepis bellidifolia Loisel.
 Crepis bertiscea Jáv.
 Crepis biennis L., dvogodišnji dimak
 Crepis bithynica Boiss.
 Crepis bodinieri H.Lév.
 Crepis bungei Ledeb. ex DC.
 Crepis bupleurifolia Freyn & Sint.
 Crepis burejensis F.Schmidt
 Crepis bursifolia L.
 Crepis calycina (Hoffmanns. & Link) Nym.
 Crepis canariensis (Sch.Bip.) Babc. ex Jenkins
 Crepis capillaris Wallr., zeleni dimak
 Crepis carbonaria Sch.Bip.
 Crepis caucasica C.A.Mey.
 Crepis chloroclada Collett & Hemsl.
 Crepis chondrilloides Jacq., 	uskoliskasti dimak
 Crepis chrysantha (Ledeb.) Turcz.
 Crepis ciliata K.Koch
 Crepis claryi Batt.
 Crepis clausonis (Pomel) Batt. & Trab.
 Crepis commutata (Spreng.) Greuter
 Crepis connexa Babc.
 Crepis conyzifolia Dalla Torre
 Crepis coreana (Nakai) Sennikov
 Crepis crocea (Lam.) Babc.
 Crepis cytherea Kamari
 Crepis czerepanovii Tzvelev
 Crepis dachhigamensis G.Singh
 Crepis darvazica Krasch.
 Crepis demavendi Bornm.
 Crepis dianthoseris N.Kilian, Enke, Sileshi & Gemeinholzer
 Crepis dioritica Schott & Kotschy ex Boiss.
 Crepis dioscoridis L.
 Crepis divaricata F.Schultz
 Crepis elbrusensis Boiss.
 Crepis elongata Babc.
 Crepis elymaitica Bornm.
 Crepis erythia Pau
 Crepis faureliana Maire
 Crepis filiformis Aiton
 Crepis foetida L., smrdljivi dimak
 Crepis foliosa Babc.
 Crepis fraasii Sch.Bip.
 Crepis friesii Babc.
 Crepis frigida (Boiss. & Balansa) Babc.
 Crepis froelichiana DC.
 Crepis gaubae Bornm.
 Crepis gemicii Yildirim, Bingöl & Armagan
 Crepis gmelinii (L.) Tausch
 Crepis gossweileri S.Moore
 Crepis granatensis (Willk.) Blanca & Cueto
 Crepis guioliana Babc.
 Crepis gymnopus Koidz.
 Crepis hakkarica Lamond
 Crepis heldreichiana (Kuntze) Greuter
 Crepis heterotricha DC.
 Crepis hieracioides Ledeb.
 Crepis hierosolymitana Boiss.
 Crepis himalaica Kitam.
 Crepis hokkaidoensis Babc.
 Crepis hookeriana Ball
 Crepis hypochoeridea Thell.
 Crepis incana Sm.
 Crepis insignis Babc.
 Crepis insularis Moris & De Not.
 Crepis intermedia A.Gray
 Crepis jacquinii Tausch, Žakenov dimak
 Crepis juvenalis (Delile) F.W.Schultz
 Crepis karakuschensis Czerep.
 Crepis kashmirica Babc.
 Crepis khorassanica Boiss.
 Crepis koelzii Babc.
 Crepis kotschyana Boiss.
 Crepis kurdica Rech.f.
 Crepis lacera Ten.
 Crepis lampsanoides (Gouan) Tausch
 Crepis leontodontoides All.
 Crepis libanotica J.Thiébaut
 Crepis libyca (Pamp.) Babc.
 Crepis lignea (Vaniot) Babc.
 Crepis litardieri Emb.
 Crepis lomonosovae Tzvelev
 Crepis lyrata (L.) Froel.
 Crepis macedonica Kitan.
 Crepis macropus Boiss. & Heldr.
 Crepis magellensis F.Conti & Uzunov
 Crepis marschallii F.Schultz
 Crepis merxmuelleri Kamari & Hartvig
 Crepis micrantha Czerep.
 Crepis microtaraxaconoides P.Fourn.
 Crepis miyabei Tatew. & Kitam.
 Crepis modocensis Greene
 Crepis mollis Asch., hrvatski dimak
 Crepis monrealensis Pau
 Crepis monticola Coville
 Crepis muhlisii Babc.
 Crepis multicaulis Ledeb.
 Crepis multiflora Sm.
 Crepis napifera (Franch.) Babc.
 Crepis neglecta L.
 Crepis newii Oliv. & Hiern
 Crepis nicaeensis Balb., francuski dimak
 Crepis nigrescens Pohle
 Crepis nigricans Viv.
 Crepis noronhaea Babc. ex Jenkins
 Crepis novoana S.Ortiz, X.Soñora & Rodr.Oubiña
 Crepis occidentalis Nutt.
 Crepis oporinoides Boiss. ex Froel.
 Crepis oreadis Schrenk
 Crepis palaestina Bornm.
 Crepis paludosa Moench, močvarni dimak
 Crepis paniculas C.Presl
 Crepis pannonica (Jacq.) K.Koch
 Crepis pantocsekii (Vis.) Latzel, Pantočekov dimak
 Crepis papposissima Babc.
 Crepis patula Poir.
 Crepis phoenix Dunn
 Crepis pleurocarpa A.Gray
 Crepis pontana Dalla Torre
 Crepis porrifolia D.Don
 Crepis praemorsa (L.) Tausch, mnogoglavičasti dimak
 Crepis pterothecoides Boiss.
 Crepis pulchra L., lijepi dimak
 Crepis pulmonariifolia Froel.
 Crepis purpurea (Willd.) M.Bieb.
 Crepis pusilla (Sommier) Merxm.
 Crepis pygmaea L.
 Crepis pyrenaica (L.) Greuter, Pirinejski dimak
 Crepis quercifolia Bornm. & Gauba
 Crepis ramosissima d'Urv.
 Crepis reuteriana Boiss. & Heldr.
 Crepis rhaetica Hegetschw.
 Crepis rigescens Diels
 Crepis robertioides Boiss.
 Crepis rubra L., ružičasti dimak
 Crepis rueppellii Sch.Bip.
 Crepis runcinata (E.James) Torr. & A.Gray
 Crepis sahendi Boiss. & Buhse
 Crepis salzmannii Babc.
 Crepis sancta (L.) Babc., rascijepani zečevac
 Crepis schachtii Babc. & Babc.
 Crepis schultzii Hochst. ex Oliv.
 Crepis semnanensis Heidarnia & Assadi
 Crepis senecioides Delile
 Crepis setosa Haller f., bodljastotrepavičavi dimak
 Crepis sibirica L.
 Crepis sibthorpiana Boiss. & Heldr.
 Crepis smyrnaea DC.
 Crepis sonchifolia C.A.Mey.
 Crepis sprengelii Nicotra
 Crepis stojanovii T.Georgiev
 Crepis straussii Bornm. & Bornm.
 Crepis subscaposa Collett & Hemsl.
 Crepis suffreniana Steud.
 Crepis syriaca (Bornm.) Babc. & Navashin
 Crepis tectorum L., krovni dimak
 Crepis tenerrima Sch.Bip. ex Oliv.
 Crepis terglouensis A.Kern.
 Crepis thompsonii Babc.
 Crepis tianshanica C.Shih
 Crepis tingitana Ball
 Crepis triasii (Cambess.) Nyman
 Crepis trichocephala (Krasch.) V.V.Nikit.
 Crepis tungusica Egorova & Sipliv.
 Crepis turcica Degen & Bald.
 Crepis turcomanica Krasch.
 Crepis tybakiensis Vierh.
 Crepis urundica Babc.
 Crepis vesicaria L., mjehurasti dimak
 Crepis viscidula Froel.
 Crepis willdenowii Czerep.
 Crepis willemetioides Boiss.
 Crepis xylorrhiza Sch.Bip. ex Babcock
 Crepis zacintha (L.) Babc., bradavičava žutenica

Izvori

Vanjske poveznice

Crepidinae

Dimak


ألبانو بينجامين بيزاري  الشهير باسم ألبانو بيزاري (مواليد 9 نوفمبر 1977 في فيلا ماريا - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى كييفو فيرونا الإيطالي منذ 2014 في مركز حارس مرمى .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
أرجنتينيون من أصل إيطالي
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من قرطبة (محافظة)
إيطاليون متجنسون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون أرجنتينيون من أصل إيطالي
رياضيون من محافظة قرطبة (الأرجنتين)
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو أودينيزي
لاعبو بسكارا 1936
لاعبو جنوى
لاعبو خيمناستيك طركونة
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو راسينغ
لاعبو ريال بلد الوليد
لاعبو ريال مدريد
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من محافظة كوردوبا، الأرجنتين
لاعبو كوبا أمريكا 1999
لاعبو كييفو فيرونا
لاعبو لاتسيو
لاعبو نادي بروجا
لاعبو نادي فوجيا
لاعبو نادي كاتانيا
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مواليد 1977

ألبانو بيزاري


Slovenska republička nogometna liga, također i kao Slovenska nogometna liga, je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1983./84.  Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Maribor".

Ljestvica

 Titovo Velenje – tadašnji naziv za Velenje
 "Železničar" iz Maribora se ponegdje spominje i kao "Željezničar"

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

 Slaven Zambata i dr.: Nogomet 84, Zagreb, 1984., UDK: 796.332"1984", str. 39
 Jože Volfand: 80 let nogometa v Celju, Celje, 1999.,  (Fit Media), str. 77
 nkmaribor.com, ''Slovenska republiška liga - 1983/84', pristupljeno 1. ožujka 2019.

1983-84 1
SLO 1
1983-84 1 republička
1983-84 1

Slovenska republička nogometna liga 1983./84.


Caumont may refer to:

Places in France
Caumont, Aisne, Picardy
Caumont, Ariège, Aquitaine
Caumont, Eure, Haute-Normandie
Caumont, Gers, Aquitaine
Caumont, Gironde, Aquitaine
Caumont, Pas-de-Calais, Nord-Pas-de-Calais
Caumont, Tarn-et-Garonne, Aquitaine
Caumont-l'Éventé, Calvados, Basse-Normandie
Caumont-sur-Durance, Vaucluse, Provence
Caumont-sur-Garonne, Lot-et-Garonne, Aquitaine
Caumont-sur-Orne, Calvados, Basse-Normandie
Château de Caumont, in Cazaux-Savès, Gers department, see List of châteaux in the Midi-Pyrénées

People
Caumont family, or Lords of Caumont, who bore the title of Duc de La Force
Arcisse de Caumont (1801-1873), French historian and archaeologist

Other
Caumont (chicken), a French chicken breed from Caumont-l'Eventé

Caumont


Men of War este o franciză de tactică care se bazează în primul rând pe Al Doilea Război Mondial.

Referințe

Legături externe

Jocuri video cooperative
Jocuri multiplayer online
Francize de jocuri video

Men of War


A greatest hits album or best-of album is a type of compilation album that collects popular and commercially successful songs by a particular artist or band. While greatest hits albums are typically supported by the artist, they can also be created by record companies without express approval from the original artist as a means to generate sales. They are typically regarded as a good starting point for new fans of an artist, but are sometimes criticized by longtime fans as not inclusive enough or necessary at all.

It is also common for greatest hits albums to include new recordings, remixes or unreleased alternate takes of the hit songs, plus other new material as bonus tracks to increase appeal for longtime fans (who might otherwise already own the recordings included). At times, a greatest hits compilation marks the first album appearance of a successful single that was never attached to a previous studio album. Greatest hits albums usually are released after an artist or band's contract with a major label is completed, they've been dropped or died, with next releases following on new labels.

History
The first greatest hits album was Johnny Mathis's Johnny's Greatest Hits, released in 1958. The album collected eight of Mathis's charting singles, as well as three non-charting B-sides and an altogether new track. The album spent three weeks at the number one spot on Billboard's Best Selling Pop LP's chart. The greatest hits album format then gained popularity in the 1960s and 1970s among American and British rock and pop artists. One notable example was the Beach Boys 1974 album Endless Summer, which upon release was certified 3× platinum by the Recording Industry Association of America. It propelled them from an opening act for Crosby, Stills, Nash & Young to headlining their own tour in just a matter of weeks. Some artists were even popular enough to release multiple greatest hits albums during and after their career.

By the 1990s, greatest hits albums were common for popular artists, with some artists even releasing the greatest hits album as a music video collection concurrently with the album. It also became a commercially viable option to boost popularity for artists with dwindling careers. Some bands refuse to release a greatest hits album, such as rock groups AC/DC, Tool, and Metallica. Garth Brooks had initially refused releasing one, but he eventually agreed to it in 1994 for a limited release (the resulting record, The Hits, sold over ten million copies).

In 2000, Sony Music Entertainment launched their The Essential series, which collects singles and other career-defining tracks of artists licensed to Sony. The Essential Bob Dylan was the first in the series, and the company has since released dozens of albums in the series with other artists under their label. In addition to artist-specific collections, the series has also released genre-specific and themed albums, such as The Essential Christmas (collecting pop and rock covers of Christmas songs) or The Essential Australian Rock (collecting a specific regional output). In 2005, Universal Music Group launched a similar line, Gold, which collects artists' greatest hits onto two discs.

In the late 2000s and 2010s, digital downloads and music streaming services increased in popularity, which allow users to listen to their favorite tracks without the need of a greatest hits package. In 2016, Pitchfork said that "in the digital era, once a catalog enters a streaming service or an MP3 store, there's no need for a reissue and, therefore, there's no reason for a label to mine the vaults, searching for old music to make new again. Users can assemble their own personalized greatest hits playlists or just scan through an act's most accessed songs", which has led to greatest hits collections becoming redundant.

Despite the popularity of streaming in the 2010s and early 2020s, some artists continued to issue physical greatest hits albums, including the White Stripes, Spoon, and the Weeknd. Spoon lead singer Britt Daniel said he chose to compile 2019's Everything Hits at Once: The Best of Spoon out of an affinity for compilations such as Standing on a Beach by the Cure and Substance 1987 by New Order, which had introduced him to those artists in his youth, and to provide an official introduction to Spoon's catalog for new listeners. Alex Kapranos of Franz Ferdinand echoed those sentiments when describing the decision to release the band's 2022 Hits to the Head compilation, stating that "I have friends who believe you're somehow not a 'real' fan if you own a best of rather than a discography. I disagree. I think of my parents' record collection as a kid. I loved their compilation LPs. I am so grateful that they had Changes or Rolled Gold. Those LPs were my entrance point. My introduction."

Notable examples

Various compilation albums became amongst the best-selling albums worldwide with sales of over 20 million copies. For example, Eagles' Their Greatest Hits (1971–1975) is the best-selling album in the United States, according to Billboard, selling over 38 million copies. Worldwide, The Immaculate Collection by Madonna is the best-selling compilation by a solo artist, with 30 million copies, and is the best-selling compilation by a female artist in major music markets such as Australia, United Kingdom and United States. In the UK, Queen's Greatest Hits is the biggest selling album of all time. In second place is ABBA Gold, another greatest hits compilation which has gone on to become the longest-charting album in the UK. Queen's Greatest Hits II is also one of the UK's top ten biggest sellers.

One example of a greatest hits compilation released against the artists' intentions is British rock group the Rolling Stones' 1971 compilation Hot Rocks 1964–1971. The music magazine Rolling Stone remarked that the album served as a "beautifully packaged... purely mercenary item put together by the Stones' former record company to cash in on the Christmas season and wring some more bucks out in the name of the Mod Princes they once owned." After their manager tricked the band into signing over the copyrights to their 1963–1970 song catalog, the band did succeed in changing management and record labels. However, they could neither prevent the release of Hot Rocks nor its successor, More Hot Rocks (Big Hits & Fazed Cookies). Hot Rocks remains the best-selling album of the Rolling Stones' career. Mick Jagger and Keith Richards continue to collect significant songwriting royalties from the Hot Rocks sales, but not the ownership royalties.

In other media
The concept of greatest hits compilations has been adapted to other media as well. In television, some shows have released compilations of their critically successful and highest-rated episodes to drive new viewers to watch a program, such as Family Guys Freakin' Sweet Collection and South Park: The Hits. Several video game companies have re-released popular games for continued sales, sometimes with discounted prices: Sony's PlayStation has released games under their Greatest Hits series; Nintendo has re-released games under the Nintendo Selects label (formerly called "Player's Choice"); and Microsoft has re-released games under the Platinum Hits label. Some video game franchises have released greatest hits collections of their own content, such as Super Mario All-Stars, Sonic Mega Collection, and Guitar Hero Smash Hits.

See also
 Hit record
 Grandes éxitos – the Spanish language equivalent of the concept

References

Album types

Greatest hits album


Morcego-de-franja (Myotis nattereri) é uma espécie de morcego insetívoro da família dos Vespertilionídeos, nativo de maior parte da Europa, incluindo Portugal. Possui porte pequeno, com cerca de 10 cm de comprimento e 30 cm de envergadura das asas, pêlo claro de tom cinzento ou castanho, focinho de tom rosa e orelhas compridas e estreitas.

Ligações externas

Myotis
Mamíferos de Portugal

Morcego-de-franja


علم صناعة الآلات هو فرع من فروع الهندسة التي تتعامل مع القياس والتحكم.

الآلة هي جهاز يعالج المتغيرات مثل التدفق ، ودرجة الحرارة والمستوى ،و الضغط. الآلات تشمل العديد من النماذج المتنوعة التي يمكن أن تكون بسيطة مثل الصمامات وأجهزة الإرسال أومعقدة مثل المحللات. الآلات كثيرا ما تشمل أنظمة التحكم في العمليات المختلفة. السيطرة على العمليات هي واحدة من الفروع الرئيسية لتطبيق الآلية

وتشمل أجهزة التحكم مثل أجهزة الملف اللولبي ، الصمام
القواطع، المحركات . هذه الأجهزة قادرة على تغيير برمترات الميدان ، و
توفير قدرات التحكم عن بعد أو التحكم الآلي. وتستخدم الالات في خدمة المجتمع والعالم.

المرسلات هي الأجهزة التي تنتج إشارة تناظرية ، عادة في شكل 4-20 مللي أمبير إشارة التيار الكهربائي ، على الرغم من العديد من الخيارات الأخرى باستخدام التيار الكهربائي ، تردد ، أو الضغط الممكنة. وهذه يمكن أن تكون إشارة تستخدم للسيطرة على غيرها من الآلات مباشرة ، أو يمكن إرسالها مثلاً إلى المجلس التشريعي الفلسطيني ، دائرة الخدمة المدنية ، نظامسكادا ، أو أي نوع آخر من التحكم بالحاسوب ، حيث يمكن أن يفسر إلى قيم قابلة للقراءة وتستخدم للسيطرة على الأجهزة والعمليات الأخرى في النظام.

الآلية تلعب دورا هاما في كل من جمع المعلومات من الميدان وتغيير
معلمات الميدان ، وعلى هذا النحو هي جزء أساسي من حلقة السيطرة .

اسم الطالبة : منيرة الشمري.

القياس
يمكن أن تكون الأجهزة المستخدمة لقياس بارامترات مجال معين (القيم المادية) :

هذه القيم المقاسة تشمل :

 الضغط ، إما التفاضلي أو ثابت
 التدفق
 درجة الحرارة
 المستوى -- مستوى القياس
 الكثافة
 اللزوجة
 الإشعاع
 التيار
 الجهد
 الحث
 مواسعة
 التردد
 المقاومة
 الإتصال الكهربي
 التركيب الكيميائي
 الخصائص الكيميائية
 مختلف الخصائص الفيزيائية

التحكم

بالإضافة إلى قياس بارامترات الميدان ،فالأجهزة مسؤولة أيضا عن توفير القدرة على تعديل بعض المعلمات الحقل.

بعض الأمثلة على ذلك فيما يلي :

أدوات هندسية
الأدوات الهندسية هو الاختصاص الهندسي الذي ركز على جوهر و طريقة تشغيل أجهزة القياس التي تستخدم في تصميم وتشكيل الأنظمة الآلية في المجالات الكهربائية والهوائية (الغازية) الخ.
وهم عادة ما يعملون مع الصناعات ذات العملياتالمميكنة ، مثل المواد الكيميائية أو مصانع الصناعات التحويلية ، مع هدف تحسين نظام الإنتاجية والاعتمادية والسلامة ، والتحسين والاستقرار.
للسيطرة على المعلمات في العملية أو في نظام معين للمعالجات الدقيقة نستخدم التحكم الجزئي، الشركات المحدودة العامة(PLCs) وخلافه، ولكن هدفها النهائي هو السيطرة على معالم هذا النظام.

آلية التكنولوجيين والميكانيكيين
التكنولوجيين والفنيين والميكانيكيين في صناعة الآلات متخصصين في استكشاف وتصليح وصيانة الأجهزة ونظم الآلات. هذه التجارة متعلقة بشدة بالكهربائيين ومهندسي الكهرباء ، والشركات الهندسية ، يمكن للمرء أن يجد نفسه / نفسها في حالات عمل متنوعة للغاية . وكثيراً ما نستخدم مصطلح «فني ميكانيكا» لوصف الناس في هذا المجال ، بغض النظر عن أي تخصص.

روابط إضافية
 جمعية الأجهزة الأمريكية ، انظر جمعية صناعة الآلات الأمريكية لمزيد من المعلومات.
 أجهزة القياس والتحكم
أدوات الهندسة

تخصصات الهندسة
مجسات

علم صناعة الآلات


Juan José Jiménez Blázquez, conocido por el seudónimo de Juanjo el rápido, es un historietista y editor de cómic español, nacido en Carabanchel (Madrid) el 10 de febrero de 1967. Con sus premiados fanzines, dinamizó la industria de su país.

Biografía
Juan José Jiménez Blázquez estudió Bellas Artes en la Universidad Complutense.

En 1993 aprobó la oposición a profesor de Secundaria y junto a Pepe Murciego y Diego Ortiz cofundó el fanzine "La más bella".

Cuatro años después, hizo lo propio con "Idiota y Diminuto", que ganó el premio al mejor fanzine en el Salón del Cómic de Barcelona (1998) y en el Salón del Cómic de Madrid (2001).

En el nuevo siglo produjo "TOS" (2002), con Nacho Casanova, y "Humo" (2005) para Astiberri.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
Página web del autor

Editores de historieta de España
Fanzines de España
Historietistas de España

Juanjo el Rápido


Eupetomena é um gênero de aves apodiformes pertencente à família dos troquilídeos, que inclui os beija-flores. O gênero possui um total de duas espécies reconhecidas, anteriormente consideradas coespecíficas; que se distribuem exclusivamente ao leste do continente sul-americano, principalmente na região sudeste brasileira, que apresenta uma espécie endêmica, e em algumas partes próximas à região do Río de la Plata, habitando as florestas subtropicais úmidas e a vegetação litorânea características desta parte do território; a espécie recentemente descrita era uma subespeciação da espécie principal, senão mesmo uma espécie distinta em gênero monotípico, por se distribuírem simultaneamente; tempo depois, a última seria reclassificada em Eupetomena.

Com ambas as espécies sendo muito frequentes em toda a sua área de distribuição, a União Internacional para a Conservação da Natureza classifica ambos os beija-flores dentro de Eupetomena (e por convenção da BirdLife International, Aphantochroa) em "espécie pouco preocupante". Estes beija-flores se encontram na lista das 84 espécies com distribuição no Brasil, e no caso dos beija-flor-cinza (Eupetomena cirrochloris) entre as 16 que são endêmicas do país.

Descrição
Estes beija-flores apresentam uma média entre 12 a 17 centímetros de comprimento, enquanto a média de peso varia de 7,1 a 9,1 gramas, caracterizando-os como troquilíneos de tamanho relativamente grande. Geralmente, seus espécimes machos são sutilmente maiores e mesmo mais pesados do que as fêmeas. Ambos sexos possuem características morfológicas em comum nas espécies existentes, como seu bico preto e ligeiramente curvilíneo, porém não apresenta a mandíbula rosada na extremidade. O dimorfismo sexual mínimo se manifesta em seu comprimento, onde fêmeas são, normalmente, um quarto menores do que os machos, visto que não possuem a cauda longa e bifurcada, que representa quase metade do comprimento do beija-flor-tesoura; no beija-flor-cinza, a divergência é ainda menor. Os beija-flores imaturos apresentam a plumagem cinzenta e escurecida, que adquire coloração conforme seu desenvolvimento. A cabeça e as partes superiores são verde-bronzeado ou verde-metálico no beija-flor-cinza, que apresenta as penas superiores da cauda na mesma cor; ao que no beija-flor-tesoura, a maioria significativa de suas penas são verde iridescente, exceto cabeça, cauda, abdômen e cloaca, que são azuis. Enquanto isso, as partes inferiores do Eupetomena cirrochloris, que dá nome à ave, são acinzentadas com algumas poucas manchas verde-escuras. O beija-flor-tesoura possui, assim como muitos dos beija-flores típicos, tufos de plumas brancas nos pés, que são pretos, embora não apresentem, na maioria dos casos, a mancha branca atrás do olho. São beija-flores residentes dentro de toda a sua área de distribuição, ou seja, logo não realizando migrações sazonais ao longo do ano.

Distribuição e habitat
Estes beija-flores podem ser encontrados no norte do continente sul-americano, especificamente extremo-sul do Suriname ao extremo-norte da região norte do Brasil, no norte dos municípios paraenses de Óbidos, Alenquer, Almeirim e Oriximiná. Depois, seguindo ao nordeste brasileiro, incluindo passagem às unidades federativas desde centro-sul de Amapá, ao noroeste do Maranhão, com uma ampla distribuição ao sul da região centro-oeste e, principalmente, região sudeste do Brasil. Na região sul do país, pode ser encontrada principalmente pela totalidade do estado do Paraná e pela maior parte de Santa Catarina, com distribuição pelo extremo-norte do Rio Grande do Sul. Nos outros países sul-americanos, o beija-flor-tesoura apresenta distribuição pelo extremo-norte argentino, seguindo à porção mais ao nordeste paraguaio e boliviano, e no extremo centro-leste peruano, com duas populações isoladas na região fronteiriça Rondônia—Amazonas e em na região de Cuzco. Em relação ao seu parente, o beija-flor-cinza possui uma distribuição mais restrita, sendo endêmica do território do leste brasileiro, indo desde o sul de Pernambuco, seguindo ao oeste até o Mato Grosso ao norte do Rio Grande do Sul. Os beija-flores habitam principalmente florestas inabitadas e florestas secundárias ou altamente degradadas, pelo menos nas florestas tropicais e subtropicais úmidas e nas florestas tropicais pluviais e nubladas que são encontradas pelo continente sul-americano. Também são encontradas em áreas urbanas semi-abertas ou semi-urbanas, que inclui plantações de café e cacau, praças, parques e florestas estaduais e nacionais. No Brasil, ocorrem nos biomas do cerrado, caatinga, nas vegetações litorâneas e na mata atlântica, bem como na amazônia. Pode ser encontrado em altitude baixa ou média, frequentemente até 1500 metros acima do nível do mar.

Sistemática e taxonomia
Esse gênero foi introduzido primeiramente no ano de 1853, por um importante pesquisador e ornitólogo do Reino Unido durante o século XIX, John Gould, este o responsável pela nomeação e introdução deste novo gênero, Eupetomena, originalmente visava classificar dentro dos parâmetros recentes Trochilus macroura, que depois passaria a ser conhecido como beija-flor-tesoura, descoberto por Johann Friedrich Gmelin, um professor acadêmico alemão, em 1788, por meio das revisões do Systema Naturae, escrito por Lineu. Etimologicamente, o nome do gênero deriva dos dois termos gregos antigos, εὖ, eu, e significa literalmente "bom, ótimo"; e petomena, que significaria algo como "para voar, sustentar-se nas asas". Com isso, a outra espécie existente seria descrita em um gênero monotípico conhecido por Aphantochroa, nos dias de hoje considerado apenas pela BirdLife International. A espécie seria descrita em 1818 pelo francês Louis Jean Pierre Vieillot, no gênero que ocasionalmente, seria movido para Campylopterus, embora tal decisão não fosse reconhecida e, então, anulada. No ano de 2014, seria publicado um estudo filogenético molecular de McGuire et al. que descobriria que esse gênero monotípico estava intimamente relacionado a Eupetomena, causando a reclassificação da espécie dentro do gênero descrito por Gmelin, que apresenta prioridade. Atualmente, um único identificador taxonômico internacional importante considera este último em Aphantochroa, sendo esse o Handbook of the Birds of the World, publicado pela BirdLife.

Espécies

 Eupetomena macroura (Gmelin, 1788), beija-flor-tesoura — pode ser encontrado desde o sul das Guianas, seguindo ao leste brasileiro, e populações isoladas em Rondônia e no Peru seguindo à região do Rio da Prata
 Eupetomena macroura macroura (Gmelin, 1788) — subespécie nominal; ocorre nas Guianas, ao norte, centro-oeste e sudeste brasileiros, Paraguai e extremo-nordeste da Argentina
 Eupetomena macroura simoni (Hellmayr, 1929) — pode ser encontrado exclusivamente no nordeste do Brasil
 Eupetomena macroura cyanoviridis (Grantsau, 1988) — pode ser encontrado exclusivamente no sudeste do Brasil
 Eupetomena macroura hirundo (Gould, 1875) — pode ser encontrado exclusivamente no leste do Peru
 Eupetomena macroura boliviana (Zimmer, 1950) — pode ser encontrado exclusivamente no nordeste da Bolívia

 Eupetomena cirrochloris (Vieillot, 1818), beija-flor-cinza — pode ser encontrado exclusivamente no Brasil, indo desde o sul de Pernambuco, passando ao centro-oeste por onde se distribui pelo Mato Grosso ao extremo-nordeste do Rio Grande do Sul

Ligações externas

 Eupetomena macroura no Avibase
 Eupetomena cirrochloris no Avibase

Eupetomena
Géneros de beija-flor
Aves da América do Sul
Aves do Brasil
Troquilídeos

Eupetomena


Christos Harilaos Papadimitriou (în ; ) este un informatician teoretician grec și profesor de informatică la Universitatea din California, Berkeley.

Educație
Papadimitriou a studiat la Universitatea Politehnică Națională din Atena, unde în 1972 a obținut diploma de inginer electrotehnist. El a continuat să studieze la Universitatea Princeton, unde a obținut un masterat în inginerie electrică în 1974 și un doctorat în Inginerie Electrică și informatică în 1976.

Cariera
Papadimitriou a predat la Harvard, MIT, , Stanford, și , și este în prezent profesor de inginerie electrică și calculatoare C. Lester la U. C. Berkeley.

În 2001, Papadimitriou a devenit membru al Association for Computing Machinery, iar în 2002 a fost distins cu . El a devenit membru al  pentru contribuții la teoria complexității, teoria bazelor de date, și optimizare combinatorică. În 2009, a fost ales în . În cadrul celui de al 36-lea  (ICALP 2009), a avut loc un eveniment special în care au fost onorate contribuțiile lui  Papadimitriou în domeniul informaticii. În 2012, împreună cu Elias Koutsoupias, a fost distins cu  pentru munca lor comună la conceptul de .

Papadimitriou este autor al manualului Computation Complexity, unul dintre cele mai utilizate manuale în domeniul teoriei complexității. El este și co-autor al manualului Algorithms (2006) împreună cu Sanjoy Dasgupta și , și al romanului grafic Logicomix (2009) împreună cu Apostolos Doxiadis.

Numele lui a fost trecut la poziția 19 în baza de date și biblioteca digitală acatemică a motorului de căutare CiteSeerX.

Distincții și premii
În 2011, Papadimitriou a primit un doctorat honoris causa de la .

În 2013, Papadimitriou a primit un doctorat honoris causa de la .

Papadimitriou a fost distins cu  în 2016, cu  în 2015, cu  în 2012 și cu  în 2002.

Publicații
 Elements of the Theory of Computation (cu ). , 1982; ediția a doua septembrie 1997. ediția în greacă
 Combinatorial Optimization: Algorithms and Complexity (cu ).  Prentice-Hall, 1982; ediția a doua, Dover, 1998.
 The Theory of Database Concurrency Control. CS Press, 1986.
 Computational Complexity. , 1994.
 Turing (a Novel about Computation). , noiembrie 2003.
 Hackeri condamnați pe viață? (în greacă). Kastaniotis Editions, 2004. Compilație de articole scrise pentru ziarul grecesc .
 Algorithms (coautor, împreună cu Sanjoy Dasgupta și ). McGraw-Hill, septembrie 2006
 , An Epic Search for Truth (coautor, alături de Apostolos Doxiadis, cu ilustrații de Alecos Papadatos și Annie di Donna). Bloomsbury Publishing și Bloomsbury USA, septembrie 2009.
 Coautor al unui articol împreună cu Bill Gates, cofondatorul Microsoft.

Viața personală
La UC Berkeley, în 2006, s-a alăturat unei formații muzicale de profesori și studenți numită Lady X and the Positive Eigenvalues (Doamna X și Valorile Proprii Pozitive).

Referințe

Nașteri în 1949
Informaticieni americani
Greci în viață
Cadre didactice ale Massachusetts Institute of Technology
Membri ai Academiei Naționale de Științe a Statelor Unite
Nașteri pe 16 august
Americani de origine greacă

Christos Papadimitriou


An Panicum niihauense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harold St.John. An Panicum niihauense in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Panicum

Panicum niihauense


Mehmet Yılmaz (d. 22 Mayıs 1979, Trabzon), Türk eski millî futbolcu ve teknik direktör.

Kulüp kariyeri
Futbolculuk kariyerine 1997 yılında Trabzon Telekomspor'da başlayan Yılmaz, bir sezon sonra Gümüşhanespor'a transfer oldu. Burada çıktığı 26 maçta 6 gol kaydetti. Yine bir sezon burada oynadıktan sonra Çanakkale Dardanel'de forma giymeye başladı. Burada 2 sezon boyunca forma giydi ve 57 maçta 27 gol atarak başarılı bir performans sergiledi. 2001 yılında Altay'a transfer oldu. Altay'da forma giydiği 2 sezonun ilkinde Samsunspor'da, ikincisinde ise Trabzonspor'da kiralık forma giydi. 2003 yılında Trabzonspor'a transfer oldu. Burada 2,5 yıl forma giydi. Daha sonra Denizlispor'da yarım yıl kiralık oynadı. 2006-2007 sezonu başında Ankaraspor'a transfer oldu. Burada 2 yıl oynadıktan sonra MKE Ankaragücü'ne geçti. Burada da 1 yıl oynadı ve Eskişehirspor'a transfer oldu. Eskişehirspor'dan sonra Gaziantepspor ve Medical Park Antalyaspor'da forma giydi.

3 Eylül 2012 günü Akhisar Belediyespor'a transfer olmuştur.
Ardından Kızılcahamam spor'a teknik direktör olarak gitmiş ama futbolcu olarak 2 maça çıkarak sezon sonunda jubile'sini yapmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 mehmetyilmaz.com - Mehmet Yılmaz Kişisel İnternet Sitesi

1979 doğumlular
Of doğumlular
Trabzon doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Antalyaspor futbolcuları
Gümüşhanespor futbolcuları
Çanakkale Dardanelspor futbolcuları
Altay SK futbolcuları
Samsunspor futbolcuları
Trabzonspor futbolcuları
Denizlispor futbolcuları
Ankaraspor futbolcuları
MKE Ankaragücü GSK futbolcuları
Eskişehirspor futbolcuları
Gaziantepspor futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye A2 millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
Trabzon doğumlu teknik direktörler

Mehmet Yılmaz


Doomer et doomerisme (de l'anglais ) sont des termes d'origine anglaise apparus sur le réseau internet afin de décrire les personnes qui s'inquiètent de l'effondrement de la civilisation lié à la surpopulation, la pollution et le réchauffement climatique, pouvant entraîner à terme l'extinction de l'humanité.

Définition et description
Un doomer est un individu convaincu que les problèmes mondiaux (autant au niveau de l'environnement que de la gestion humaine de cet environnement) entraîneront l'effondrement de la civilisation, une baisse importante de population et pourraient même entrainer l'extinction de l'humanité.

Le doomer (de « Doom » signifiant « ruine » ou « destin tragique » en anglais) est présenté par un article de La Dépêche du Midi comme un , nihiliste, généralement jeune et portant sur le monde un regard désabusé.

Selon un site spécialisé dans la résilience à l'effondrement, certains doomers sont adeptes du survivalisme, proches du « peakiste » - de la théorie du pic pétrolier - avec également une croyance en une réaction malthusienne. La différence fondamentale entre le « peakiste » et le « doomer » est que ce dernier ne veut pas perdre de temps dans les discussions et les revendications, l'effondrement de la civilisation étant pour lui imminent.

Selon l'anthropologue et sociologue Pierre Sansot, le doomer croit que le problème de l'épuisement écologique (surpopulation, changement climatique, pollution) provoquera l'effondrement de la civilisation et explique que son idéologie pessimiste s'oppose aux . Sansot précise également que .

Historique
Le terme, lié à un mouvement musical du même nom né en Russie, est répertorié en 2019 ; il est apparu sur le forum anglophone 4chan, lequel avait été lancé sur le web le , celui-ci garantissant l'anonymat. Il est essentiellement utilisé par des jeunes, souvent qualifiés de marginaux.

Dans la culture

En 2018, un dessin fait son apparition sur le forum d'échange d'images 4chan ; celui-ci représente un jeune homme hagard, blanc et chauve, coiffé d'un bonnet qui devient rapidement le visage universel du doomer. Dénommé Wojak, ou Feels Guy, son origine est russe (ou issu d'un ancien pays de l'Union Soviétique), il semble triste et sans espoir, mais amateur d'une musique identifiée comme étant de la mouvance new wave post-punk.

Références

Voir aussi

Articles connexes

Collapsologie

Doomer


ඡමිබුද්දීපයේ බුදුන් වහන්සේ වැඩවාසය කළ තැන්

මිනිසාගේ ඉතිහාසය විසින් බිහිකළ මිනිසුන් ගනන ප්‍රකෝටි ගනනාවක් වියහැකිය. ප්‍රඥාවෙන්ද,කරැණාවෙන්ද, උද්‍රාර බවට අයත් හැම අංගයකින්මද බුදුන් වහන්සේ අතීත-අනාගත-වර්ථමාන සියළු මිනිසුන් ඉක්මවා සිටින සේක. උන් වහන්සේගේ දේශනා "බුදු දහම" ලෙස හදුන්වයි. එය දර්ශනයක් හෝ ආගමක්හෝ නොවෙයි. එහෙත්, ඒ සියල්ලේ අංගවලින් සමන්විතය. බුදුන් වහන්සේ හැර, ලෝකයේ වෙනත් කිසිදු ආගමික ශාස්තෘවරයෙකුගේ ඓතිහාසික බව සනාත කර නැත. දුගීන්ගේද, සිටුවරැන්ගෙන්ද, ළමයින්ගෙන්ද, මහළු පඩිවරැන්ගෙන්ද, ස්ත්‍රීන්ගේද, පුරැෂයන්ගෙන්ද, රටවාසීන්ගෙන්ද, රජවරැන්ගෙන්ද, සියළු පංතිවල මිසුන්ගෙන්ද, දෙවිවරැන්ගෙන්ද බුදුන්වහන්සේ ජීවත්ව සිටියදීම ඉමහත් හරසර ලැබීය. සැළකිළි ලැබීය.වැදුමි ලැබීය. උන් වහන්සේ දේශනා කළ සියළුදේ මනුෂ්‍ය-සත්ව-පරිසර ආදි අංගවලට සාකල්යන්ම හිකතරදේවල්ය.
බුදුන් වහන්සේ වැඩවාසය කළේ කොහේද ? මෙය බුදුන් වහන්සේගේ දේශනා පිළිබදව තුලනාත්මක හැදෑරීමක් කරන පුහුදුන් අප කා හටත් දැනගනීමට ඇතිවන ආශාවකි. බුදුන් වහන්සේ වැඩවාසයකළ ස්ථාන පිළිබදව ඇති ප්‍රධානම බුද්ධ දේශනාව වන්නේ දීඝනිකායේ මහාවග්ග කෙ‍ාටසේ තුන්වන සූත්‍රය වූ "[මහාපරිනිබිබාණ සූත්‍රය]" තුලයි. මහාපරිනිබිබාණ සූත්‍ර‍ෙය් සැදැහැවත් බෙ‍ෟද්ධයෙකු වැදපුදාගෙන, පහන් සංවේගය උපදවාගැනීමට සුදුසු ස්ථාන හතරක් දේශනාකර ඇත. ඒවානමි,

01 බෝසත් උපත සිදු වූ ස්ථානය  (ලුම්බිනි)
02 බුදු වූ ස්ථානය  (බුද්ධගයාව)
03 දමිසක් පැවැත් වූ ස්ථානය (බරණැස ඉසිපතනාරාමය)
04 පිරිණිවන් පෑ ස්ථානය (කුසිනාරා නුවර)

ලුමිබිණිය,

වර්ථමාන නේපාලයේ ෛභෟරව දිස් ත්‍රික්කයේ රැමිමින්දෙයි (ලුම්බිනි) නමි ගම පිහිටා ඇත.එහිදී සිදුහත් බෝසතානන් වහන්සේගේ උපත සිදුවී ඇත..

ඉතාමත් සතුටු දායක ලෙස බුද්ධ චරිතයට අයත්, ස්ථාන සියල්ලම පුරා විද්වතුන් විසින් තහවුරැ කර ඇත. සිද්ධාර්ථ ගෞතම බෝසතානන් වහන්සේ ශාක්‍ය වංශයට අයත් සුද්ධෝදන නමි රජ කෙනෙකුගේ පුතෙකි. මව මහමායා  සිද්ධාර්ථ ගෞතම බෝසතානන් වහන්සේ උපත ලැබුවේ ඉංදියාවෙ උත්තර් ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ සොන්රැලි දිස්ත්‍රික්කයේ නේපාල දේශ සීමා‍ෙව සිට කි.මි.10 නේපාලයතුලට ගිය පසු භෛෟරව දිස්ත්‍රික්කයේ රැමිමින්දෙයි (ලුම්බිනි) නමි ගමෙහිය. ක්‍රි.ව.1896 දී රැමිමින්දෙර් හි කැණීමි කරන ලදී. එහිදී ශිලාලේඛනයක් සහිත අශෝක අධිරාජ්‍යා පිහිට වූ ශිලා ස්ථමිභයක්ද හමුවිය. සිදුහත් උපත සිදු වූ ස්ථානය නිශ්ච්තව දැන ගැනීමට හැකි හොදම සාදකය වන්නේ එකී ලුම්බිනි ශිලා ලිපියයි. එහි සිංහල පරිවර්ථනය මෙසේය,

"....අභිෂේක කළ විසිවස් ඇත්තාවූ (ක්‍රි.පූ. 248 වසර ) දී දෙවියන්ට ප්‍රිය වූ ප්‍රියදර්ශී රජු (හෙවත්, අශෝක අධිරාජ්‍යා: ක්‍රි.පූ. 268- 237 ) මෙහි ශාක්‍යමුණි වූ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ උපන් සේකැයි තමා විසින්ම ඇවිත් පූජා කරන ලදී. ලුමිබිණි ග්‍රාමය අය බද්දෙන් නිදහස් කරන ලදී. ........"

ඉහත ශිලාලේඛන‍ෙය් සදහන් 'ලුමිබිණි ග්‍රාමය' සහ බෞද්ධ සාහිත්‍ය ග්‍රන්තවල සදහන් සිදුහත් උපත සිදු වූ බව කියන 'ලුමිබිණිය' පැහැදිළිවම එකම ස්ථනයකි. ශිලා ලිපියේ සදහන් "ශාක්‍යමුණි වූ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ" ලෙස හදුන්වා ඇත්තේ බුදුන් වහන්සේ බව නිරවුල්ව හදුනාගෙන ඇත. ෙමි අනුව, වත්මන් නේපාලයේ භෛෟරව දිස්ත්‍රික්කයේ රැමිමින්දෙර් (ලුම්බිනි) නමි ගමෙහි ක්‍රි.පූ. 566 දී පමන සිදුහත් ගෞතම උපත ලබා ඇත.

කිබුල්වත් නුවර

 ශාක්‍ය රාජධාණිය සහ "කපිලවස්තු" නුවර (කිබුල්වත් නුවරය),
වර්ථමාන ඉංදියාවෙ උත්තර් ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ සිද්ධාර්ථ නගර් නගරයේ සිට කි.මි. 20 දුරින් පිහිටි වත්මන් ප්‍රිපර්වා ප්‍රදේශය අතීත කපිලවස්තු නගරයයි.

ඉන්පසුව වයස 27 තෙක් සිදුහත් ගෞතම බෝසතානන් වහන්සේ ජීවත්ව ඇත්තේ සුද්ධෝධන පිය රජුට අයත් කිබුල්වත් නුවරය. ෆා- හියං නමි චීන ජාතික දේශාටක භික්ෂුව ක්‍රි.ව. 5 සියවස කිබුල්වත් නුවරට ගොස් ඒ ගැන වාර්තා කර ඇත. ෆා- හියං වාර්තා අනුව ලුමිබිණියට ලීග 50 දුරින් කිබුල්වත් නුවර පිහිටා ඇත. මෙම ඉපැරණි නගරය ඉංදියාවෙ උත්තර් ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ සිද්ධාර්ථ නගර් නගරයේ සිට කි.මි. 20 දුරින් පිහිටි වත්මන් ප්‍රිපර්වා ප්‍රදේශය ලෙස ක්‍රි. ව. 1971 දී එහි කැණීමි කළ කේ. එමි.  ශ්‍රී වාස්ත නැමැති පුරාවිද්වතා හදුනාගෙන ඇත. ප්‍රිපර්වා ග්‍රාමයේ තිබූ එක් ඉපැරණි ස්ථුපයක කරඩුවක තිබී අගනා ශිලා ලිපියක් හමු විය. එහි සිංහල පරිවර්ථනය මෙසේය,

"මෙය භාග්‍යවත් බුදුරජානන් වහන්සේගේ ධාතූන්වහන්සේලා ශාක්‍ය සුකිනි සහෝදරවරැන්, සොහොයුරියන් පුත්‍රයන් සහ පතිනිවරැන් සමගින් පුදකරන ලද දානයයි........."

මෙම ධාතු කරඩුව පිහිටි ප්‍රදේශය කොතැනද එය බුදුරජානන් වහන්සේගේ "ශාක්‍ය" ඥාතීන් වාසය කළ ප්‍රදේශය බව කිසිම සැකයක් නැත. එබැවන්, බුදුරජානන් වහන්සේගේ "ශාක්‍ය" ඥාතීන් පිළිබද සදහන් මුද්‍රා ඵලක හමු වූ ප්‍රිපර්වා ස්ථූපය අවට ප්‍රදේශය අතීත ශාක්‍ය ජනපදය ලෙස හදුනාගත හැකිය. ප්‍රිපර්වා ස්ථුපයට නුදුරැ තැනක තිබු ගොඩනැගිල්ලක තන්ත්‍රයාන භික්ෂූන් ලියූ මැටි මුද්‍රා ඵලක කීපයක්ම හමුවිය. ඒවායේ,
කපිලවස්තු භික්ෂු සංඝස්ස " සහ " මහ කපිලවස්තු භික්ෂු සංඝස්ස " යන වැකි සහිත මුද්‍රා ඵලක කීපයක්ම හමුවිය.
ඒවායේ සදහන් "කපිලවස්තු" නැමැති ස්ථානය සහ බෞද්ධ සාහිත්‍ය ග්‍රන්තවල සදහන් සුද්ධෝධන රජුගේ අගනුවර වූ කපිලවස්තු (කිබුල්වත් නුවර) එකම ස්ථානයක් ලෙස නිරවුල්ව පිළිගත හැකිය. " කපිලවස්තු භික්ෂු "න් වහන්සේලා පිළිබද සදහන් මුද්‍රා ඵලක හමු වූ ප්‍රිපර්වා ස්ථූපය අවට ප්‍රදේශය අතීත කපිලවස්තු නගරය බව වඩ-වඩාත් තහවුරැ විය. සිදුහත් ගෞතම බෝසතානන් වහන්සේ වසර 27 පුරා ජීවත්ව ඇත්තේ, මෙම වත්මන් ඉංදියාවෙ උත්තර් ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ සිද්ධාර්ථ නගර් නගරයේ සිට කි.මි. 20 දුරින් පිහිටි වත්මන් ප්‍රිපර්වා ප්‍රදේශයේය.

වර්තමානයේ සිද්ධාර්ථ නගර් පිහිටා ඇත්තේ නේපාලයට අයත් භූමියේය. එහි සිට  කිලෝමීටර් 21 බටහිරට වන්නට ලූම්බිනිය පිහිටා ඇත. ලූම්බින්යේ සිට කිලෝමීටර් 20 පමණ බටහිරට වන්නට කපිලවස්තු පිහිටා ඇත.[27° 34.577', 83° 3.289'] එම පෙදෙස අද හැදින්වෙන්නේ තවුලිහවා/තිලවුරකොට් යනුවෙනි. එහි සිට කිලෝමීටර් 3 ක පමණ දකුණට වන්නට කුඩාන් නම් ස්ථානයේ නීග්‍රෝධාරාමය හමුවෙයි.[+27°31'39.42", +83°2'28.68"]

අභිනිෂ්ක්‍රමණය

ක්‍රි.පූ.539 දී සිදුහත් ගෞතම බෝසතානන් වහන්සේ ස්වකීය ශාක්‍ය ඥාතීන්ගෙන් සමුගෙන (අභිනිෂ්ක්‍රමණය කර) මධ්‍ය ඉංදියාවෙ "මගධ" රාජ්‍ය හෙවත් විකල්ප දර්ශන මතවාදීන්ගේ අගනගරයට පැමිණියේය. මුලින්ම බිමිබිසාර රජතුමාගේ අගනුවර වූ රජගහනුවර අවට පුදේශයේ සමකාලීන ආචාර්ය වරැන්ගෙන් ගුරැ-හරැකමි ලබාලගන වසරක් පමන අධ්‍යාත්මික ගවේශනයේ නිරත විය. මෙතැන් සිට තවත් වසර පහක් මගධයේ නොයෙක් දර්ශනවාද හදාරමින් ද, උග්‍ර තපස් ව්‍රත සමාදන්වෙමින්ද කල්ගෙවීය. අවසානයේදී මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව නමි තමන්ගේම ක්‍රමයකට අනුව ජීවත්ව - භාවනා කර චතුරාර්ය සත්‍යය නැමැති නවතම දහමක් අනාවරනය කරගත් සේක. ක්‍රි.පූ. 531 දී සිදුහත් ගෞතම බෝසතානන් වහන්සේ බුද්ධත්වයට පත්විය.

බුද්ධගයාව
ක්‍රි.පූ. 531 දී බුද්ධත්වයට පත්වීම,
වත්මන් ඉංදියාවෙ බිහාර් ප්‍රාන්තයේ "ගයා" නගරයේ සිට කි.මි. 11  දකුණට වන්නනට අතීත බුද්ධගයාව පිහිටා ඇත.

මෙලෙස බුද්ධත්වයට පත්වූ ස්ථානය බුද්ධගයාව ලෙස හදුන්වයි. මෙම ස්ථානයද නිවැරදිව හදුනාගන ඇත. වත්මන් ඉංදියාවෙ බිහාර් ප්‍රාන්තයේ "ගයා" නගරයේ සිට කි.මි. 11  දකුණට වන්නනට අතීත බුද්ධගයාව පිහිටා ඇත. ක්‍රි.ව. 1880 ජෙනරාල් කණිංහැමි බුද්ධගයාව අවට සංරක්ෂණය කළේය. ස්ථනය හදුනා ගැනීමට ක්‍රි.ව. 6 සියවස බුද්ධගයාවට පැමිණි හියුං-සාං නමි චීන ජාතික දේශාටක භික්ෂුව ගේ වාර්තා බෙහෙවින්ම උපකාරීවිය. එහි ගල් ගරාදි වැටකින් වට කළ ශ්‍රීමා බෝධීන් වහන්සේ පවා ඒවන තෙක් සුරක්ෂිතව තිබුණි. නමුත් ඒ පූජණිය වෘක්ෂය පසුකලෙක ඉදිරී වැටුනි. ලංකාවෙ මේඝවර්ණාභය රජතුමා බුද්ධගයාවෙහි විශ්‍රාම ශාලාවක් ඉදිකළ බව සදහන් ශිලාලේඛනය ස්ථානය තහවුරැ කිරීමට උපකාරීවිය. එහි අදත් දැකිය හැක්කේ ගුප්ත අදීරාජ්‍ය සමයේ ඉදිකරන ලද සුවිශාල විහාර මන්දිරයයි.

ඉසිපතනාරාමය

ධමිමචක්කප්පත්තන සූත්‍රය දේශනාකළ වත්මන් ඉංදියාවෙ "බරණාසි" නගරයේ සිට කි.මී. 64 උතුරින් පිහිටි තැනක අතීත ඉසිපතනාරාමය පිහිටා ඇත.

බුදුන් වහන්සේගේ මංගල ධර්ම දේශනාව වූ  "ධමිමචක්කප්පත්තන සූත්‍රය" දේශනා ක‍ෙළ් බරණැස ඉසිපතනාරාමය (මිගදාගෙය) නැමැති මුවන් නිතර ගැවසෙන නොයෙක් ශ්‍රමණයන් නිතර වාසය කරන ස්ථානයකයි. වත්මන් ඉංදියාවෙ "බරණාසි" නගරයේ සිට කි.මී. 64 උතුරින් පිහිටි තැනක බෞද්ධ නටඹුන් හමුවිය. ක්‍රි. ව. 1836 වසරේ දී කණිංහැමි මහතා මෙහි ගවේශන පටන් ගෙන ඇත. එතැන පිහිටි මහා ස්ථූපය "ධමෙක තූපය" ලෙස ශිලා ලිපියක් අනුව හදුනාගෙන ඇත.  ධමෙක තූපයට නැගෙනහිරින් පිහිටි තවත් ස්ථූපයක තිබී තඹ ලිපියක් හමුවිය. එහි සිංහල පරිවර්ථනය මෙසේය,

".....අෂ්මසාහස්‍රිකා පඥා පාරමිතා නමි ග්‍රන්තයේ ප්‍රති ලිපියක් ධර්මචක්‍ර ප්‍රවර්ථන මහා විහාරයේ වැඩවාසය කරන භික්ෂූන්ට මහායාන භික්ෂූන් විසින් පූජා කරන ලදී......"

මෙම විහාරය "ධර්මචක්‍ර ප්‍රවර්ථන මහා විහාරය" ලෙස සුවිශේෂී වචනයකින් හැදින් වූයේ එහි සුප්‍රකට "ධමිමචක්කප්පත්තන සූත්‍රය" දේශනා කළ ස්ථානය නිසා වන්නට ඇත. මෙම විහාර භූමියේම තිබී අතිශය අලංකාර වූ කලාත්මක නිමාවෙන්ද යුත් අශෝක අධිරාජ්‍යා පිහිට වූ ශිලා ස්ථමිභයක්ද හමුවිය. වත්මන් ඉංදීය ජනරජයේ රාජ්‍ය ලාංජනය ලෙස තෝරාගෙන ඇති මෙය සිවි දෙසට මූණ ලා සිංහ නාද කරන සිංහයන් හතර දෙනෙකු (ඉදිරිපස ගාත් දක්වා කොටස) බද්ධ කර නිර්මානය කළ මූර්තියකි. එහි මුදුනේ ධර්ම චක්‍ර රෑපයකි. මෙහි අදහස බුදු දහම සිවිදෙස පැතිර යාමයි.

රජගහ නුවර

අතීත රජගහ නුවර පිහිටා ඇත්තේ, වත්මන් ඉංදියාවෙ දකුණු බිහාරයේ පැටිනා නගරයේ සිට කි.මී. 100 ගිනිකොන දෙසින්ය.දැන් අතීත රජගහ නුවර රාජ්ගීර් ලෙස හදුන්වයි.

වේළුවනාරාමය

බුද්ධත්වයෙන් පසු ප්‍රථම වස්කාලය, දෙවන වස්කාලය ගත කළ වේළුවනාරාමය පූජා කළේ එවක ඉංදියාව පාලනය කළ බලවත්ම අධිරාජ්‍යා වූ බිමිබිසාර රජතුමා විසින්ය. මගධ අධිරාජ්‍යයේ අගනුවර වූ රජගහනුවර අවට පුදේශය පළමුව බුදු දහම මුල් බැසගත් ප්‍රදේශයයි. බුදු දහම රැක ගැනීම සදහා සංගායනා තුනක්ම පැවැත් වූ පසු කාලීන මගධ පාලකයන් එය ලෝකය පුරා පැතිර වීමටද කටයුතු කළ රාජ්‍යයි. සැවැත් නුවර හැර, බුදුන් වහන්සේ වැඩිපුරම වාසය කළේද  වේළුවනාරාම‍ෙය් හෝ වෙනත් මගධ පෙදෙසකය. අතීත රජගහ නුවර පිහිටා ඇත්තේ, වත්මන් ඉංදියාවෙ දකුණු බිහාරයේ පැටිනා නගරයේ සිට කි.මී. 100 ගිනිකොන දෙසින්ය.දැන් අතීත රජගහ නුවර රාජ්ගීර් ලෙස හදුන්වයි. ෙවහාර,ගිජ්ජකූට,ඉසිගිලි ආදී අති මනහර පර්වත වලින් අලංකාර වූ රජගහ නුවර ධනවත්ය.සාංචි ස්ථූපයේ කැටයමකද මෙම වේළුවනාරාම පූජා කිරීම කැටයමි කර ඇත.
"රාජගහෙ විහරති වේළුවනේ කලන්දක නිවාපෙ............"
ආදී වශයෙන් පටන් ගන්නා සූත රාශියකි.වෛහාර පර්වත පාදය පාමුළ උණු දිය ඇළිවලින් මීටර් 150 උතුරින් විශාල විලකි. බෞද්ධ ග්‍රන්ථ වල "කරන්දක නිවාපි" ලෙස හදුන් වන්නේ මෙතැන විය යුතුය. මෙම විලට දකුණු පැත්තෙන් ඇති ඉපැරණි  බෞද්ධ  ගොඩනැගිලි සහ ස්ථූප සහිත ප්‍රදේශය අතීත වේළුවනාරාමයයි. වෛහාර පර්වත පාදය පාමුළ අනෙක් පස පිහිටි සප්ත පර්ණී ගුහාව බුදුන් වහන්සේ වැඩ සිටි ස්ථානයක් සේම, අජාසත් රජුගේ අනුග්‍රහයෙන් පළමු ධර්ම සංගායනාව කළ ස්ථානයයි. ගිජ්ජකූට පර්වත පාදය පාමුළ නැගෙන හිර පැත්තේ ජීවකගේ අඹ උයන පිහිටා ඇත. "රජෝ හරණං" කමටහන අනුව චුල්ලපන්ථක හිමියන් රහත් වූයේද මෙම පිහිටි ජීවකාමිබවනාරාමයේ දීය.

ජේතවනාරාමය

ඉංදියාවෙ උත්තර් ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ ගොණ්ඩා සහ බරෙමි දිස්ත්‍රික් මායිමි බද සහෙත්-හෙත් ප්‍රදේශයේත අචිරවතී නදිය අසල සැතපුමි 3 ½ වූ ඉපැරණි ගල් බමිමකින් වට වූ භූමිය අතීත සැවැත් නුවර සහ ජේතවනාරාමය අයත් භූමියයි.

සැවැත් නුවර

මෙනැන් සිට මධ්‍ය ඉංදියාව පුරා ඇවිදිමින් තවත් වසර 45 ක් දහමි දේශනාකළ සේක. ඒ අතර කාලයෙන් වැඩිම ප්‍රමානයක් ගතකර ඇත්තේ සැවැත් නුවරයි. පසේනදී කොසොල් රජුගේ අගනුවර වූයේද සැවැත් නුවරයි. එහි ජේතවනාරාමය -පූර්වාරාමය -ජීවකගේ අඹ උයන ඇතුළු බොහෝ ස්ථන අන්තර්ගතය. කොසොල් රජුගේ පුත් ජේත කුමරාගේ උයන පුරා අතුරා ඒ අගයට ජේතවනය මිලදී ගෙන ඇත. භාරැත් චෛත්‍ය කැටයමි පුවරැවකද මහපොළොව කහවුණු අතුරා ඒ අගයට ජේතවනය මිලදී ගෙන ආරාමය කරවා පූජා කිරීම කැටයමි කර ඇත. කහවුණු 18 කෝටියක් වැය කර තැනූ මෙහි සැලැස්ම හා උපදෙස් ශාරිපුත්‍ර මහ රහතන් වහන්සේගේය. රජගහ නුවර වැඩ සිටි බුදුන් වහන්සේ යොදුන් හතලිස් පහක්ගෙවා, බුද්ධත්වයෙන් තුන්වන වස ක්‍රි.පූ. 528 දී ජේතවනාරාමය බුදුන් වහන්සේට පූජා කර ඇත. මංගල සූත්‍රය - පරාභව සූත්‍රය - වසල සූත්‍රය ඇතුළු සිය ගනනක් සූත්‍ර ආරමිභ වන්නේ ඒවා දේශනා කළ ස්ථානය පිළිබදව මෙලෙස අවධාරණය කිරීමෙනි.
"ඒවං ෙම සුතං සමයං ජේතවනං විහරති භගවතා............"
මෙකී දේශනා දෙවා වදාළා වූ ජේතවනාරාමය සහ සැවැත් නුවරද හදුනාගෙන ඇත. ඉංදියාවෙ උත්තර් ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ ගොණ්ඩා සහ බරෙමි දිස්ත්‍රික් මායිමි බද සහෙත්-හෙත් ප්‍රදේශයේ අචිරවතී නදිය අසලක සැතපුමි 3 ½ වූ ඉපැරණි ගල් බැමිමකි. බෞද්ධ සාහිත්‍ය විස්තර අනුව මෙම පවුරෙන් වටව ඇත්තේ අතීත සැවැත් නුවරයි. නගරයේ දකුණු දොරටුව පැත්තේ විශාල ආරාමයකි. එහි ප්‍රධාන ශාලාවෙ තිබී ශිලා ලේකනයක් හමුවිය. එහි සිංහල පරිවර්ථනය මෙසේය,

"ගන්ධකූටි........ ජේතවනය අනාථපිණ්ඩිකයන් විසින්, කෝටි ගනන් ධනය වැයකර ක්ෂේම වූ නිවන් ප්‍රතිලාභ පිණිස දානය කරනු ලැ‍බි......"

මෙය ඉංදියාවේ කියවා ඇති පැරණිම ශිලා ලේඛණයයි. මජ්ජිම නිකාය අටුවාව අනුව, සැවැත් නුවර දකුණු දොරටුව පැත්තේ ජේතවනාරාමය පිහිටා තිබී ඇත. හමු වූ නගරය සැවැත් නුවර නමි එහි, දකුණු දොරටුව පැත්තේ "ජේතවනය" ලෙස හැදින් වූ ආගමික ගොඩනැගිල්ල පැහැදිළිවම බුදුන් වහන්නසේට අනාථපිණ්ඩිකස්ස සිටුතුමා පූජා කළ ජේතවනාරාමයම විය යුතුය. ශිලා ලේඛණයේ මුලින්ම "ගන්ධකූටි" ලෙස හදුන්වා ඇත්තේ බුදුන් වහන්සේ වැඩසිටි ගදකිළිය විය යුතුය. මෙහි අඩි 115 × 86 ප්‍රමානයේ මහා ශාලාව දමිසභා මණ්ඩපයය. එයට ආලද්ධ කළ අඩි 8×8 ප්‍රමානයේ කුඩා කුටිය බුදුන් වහන්සේ වැඩ වාසය කළ ගදකිළියයි. වැඩිම සූත්‍ර ගනනාවක් ජාතක කතා ගනනාවක් දේශනා කර ඇත්තේ ජේතවනාරාමයේ දීය.
ඒ ජේතවනාරාමයේ දොරටුව අසල අදත් දැකිය හැකි අනෙක් අගනාම දෙය වන්නේ ආනන්ද බෝධියයි. බුදුන් වහන්සේ ජේතවනාරාමයේ නොමැති අවස්ථාවල සැදැහැවතුන්ට වැද පුදා ගැනීමට ශ්‍රීමා බෝධි අංකුරයකින් සිට වූ ආනන්ද බෝධිය වසර දෙදහස් පන්සීයක් පුරා සුරක්ෂිතව තිබීම භාග්‍යකි. මේ අසල ඇති අනෙක් ආරාමය වන්නේ භික්ෂුණින් වහන්සේලාට කොසොල් රජතුමා පූජා කළ රාජකාරාමයයි. ප්‍රජාපතී, වීශාඛා, ෙ ඛීමා, රාහුල මාතා වැනි භික්ෂුණින් වහන්සේලා එදා වැඩ වාසය කළේ මෙම රාජකාරාමයේය. මජ්ජිම නිකාය අටුවාව අනුව, සැවැත් නුවර නැගෙනහිර දොරටුව පැත්තේ විශාකාව පූජා කළ පූර්වාරාමය තිබී ඇත. සත්‍ය ලෙසින්ම  නගර පවුරේ නැගෙනහිර දොරටුව පැත්තේ තවත් විහාරයක අවශේෂ හමුවිය. එය පූර්වාරාමය විය යුතුය. මේ අනුව, සැවැත් නුවර පිහිටි ජේතවනාරාමය-පූර්වාරාමය-වෙළුවනාරාමය-ජීවකගේ අඹ උයන ඇතුළු සියළු ගොඩනැගිලි නූතන ඉංදියාවෙ උත්තර් ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ ගොණ්ඩා සහ බරෙමි දිස්ත්‍රික් මායිමි බද සහෙත්-හෙත් ප්‍රදේශයේ අචිරවතී නදිය අසල පිහිටා ඇත.

 සිදු වූ කුසිනාරා නුවර

කුසිනාරා නුවර
ක්‍රි.පූ. 486
ඉංදියාවෙ උත්තර් ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ (ගෝරක්පූර් නගරයේ සිට කි.මී. 55 ඈතින්) දේවාරියා දිස්ත්‍රික්කයේ, කාසියා ජනපදයේ කි.මී. 34 නිරිත දිගින් අතීත කුසිනාරා නුවර පිහිටා ඇත.

සම්බුද්ධ පරිනිර්වානය

45 වන වස් කාලය නිමා වී වස් පවාරණයෙන් පසු තවත් මාස තුනකින් (කාර්තිකේය හෙවත් ඔක්තෝමිබර් මස )තමන් වහන්සේ පිරිණිවන් පාන බව ප්‍රකාශ කළසේක. බෞද්ධ උපාසක උපාසිකාවන් ශෝකායන් හැඩූ, මාර්ග ඵල නොලැබූ භික්ෂූන් ශෝකයෙන් පෙලා දැමූ, මාර්ග ඵල ලැබූ භික්ෂූන් පහන් සංවේගය උපවා ඉවසා වදාළා වූ ද බුද්ධ පරිනිර්වාණය සිදුවූයේ කුසිනාරා නුවරයි. මල්ල නැමැති වංශයට අයත් රජවරැ පාලනය කළ ගණතන්ත්‍ර රාජ්‍යක් වූ මල්ල ජනපදයේ එක් අගනුවරක් වූයේ කුසිනාරා නුවරයි. හිරණ්‍යවතී ගග අසල පිහිටි රාජකීය උයන වූ උපවර්ථන සල් උයන බුදුන් වහන්සේ පිරිණිවන් පෑ ස්ථානයයි. මල්ල රජවරැ තම අභිෂේක උත්සව පවත්වන "මකුට බන්ධන නමි" ස්ථානයේ සදුන් චිතකයක, සක්විති රජකෙනෙකුට සේ ඉමහත් ගෞරව බුහුමන් සහිත උත්සවයක් පවත්වා බුදු සිරැර ආදාහනය කරවීය. මෙය ක්‍රි.පූ. 486 දී සිදු වී ඇත.
හියුං-සාං නමි චීන ජාතික දේශාටක භික්ෂුව ක්‍රි.ව. 620 - 644 දී කුසිනාරා නුවර සංචාරය කර ඒ පිළිබදව වාර්තා සටහන් කර ඇත. එම වාර්තා ඇසුරින් ඇලෙක්සැන්ඩර් කණිංහැමි නැමැති පුරාවිද්වතා අතීත කුසිනාරා නුවර යලි හදුනා ගත්තේය. එම ප්‍රදේශම ආරාම සහ ස්ථූප නටඹුන් පිරී ගිය තැනකි. එහි එක් තැනක පේසාවළල්ළේ විශ්කමිභය මීටර් 34 ක් වූ මුදුණේ ගඩොල් නැති විශාල ස්ථූපයක් හමුවිය. ස්ථූප පාදම අසල මැටි මුද්‍රා ඵලක කීපයක්ම හමු විය.ඉන් එකක ගිණිගෙන දැවෙන චිතකයකට වදින අයෙකුගේ කැටයමකි. එහි මෙලෙස වැකියක් ලියා තිබුණි.
"ශ්‍රී මකුට බන්දේ සංඝ" ලෙසත් තවත් මුද්‍රාවක "ශ්‍රී මකුට බන්දන මහ විහාර භික්ෂු සංඝ"

ලෙසත් බ්‍රාහ්මී ලේඛන දෙකක් තිබුණි. මෙතැන සදහන් "ශ්‍රී මකුට බන්දන මහ විහාර" බුදු සිරැර ආදාහනය කරවූ "මකුට බන්ධන නමි" ස්ථානයේ පසු කළෙක ඉදිකළ විහාරයක්ම විය හැකිය. ගිණිගෙන දැවෙන චිතකයකට වදින අයෙකුගේ රැව සහිත කැටයම එය වඩාත් තහවුරැ කරයි. මෙම ස්ථනයට යාර 1600 බටහිරින් තවත් විශාල ස්ථූපයකි. ක්‍රි.ව. 1867 දී ඇලෙක්සැන්ඩර් කණිංහැමි සහ කාර්ලයිල් එහි කැණීමි කළේය. එය ඉතිරිවූ කොටසේ උස අඩි 30 ක් සහ පාදම අඩි 150 බැගින් වූ ස්ථූපයකි. ක්‍රි.ව. 1911 දී හිරානන්ද ශාස්ත්‍රී මහතා ස්ථූපය මදින් හාරා පරීක්ෂාකළේය. එවිට ධාතු ගර්භයේ තිබී පුරාවස්තු සමග තඹ ලේඛනයක් හමුවිය. එහි සිංහල පරිවර්ථනය මෙසේය,
" ..........සෑම තැනම ශාක්‍ය භික්ෂූ ධර්මානන්ද තෙ‍ෙමි උත්කර්ෂයෙන් පිළිගනු ලැ‍ෙබි. මෙය පරිණිර්වාණ චෛත්‍යයේ තඹ පත්‍රයයි"
මෙහි සදහන් පරිණිර්වාණ චෛත්‍ය බුද්ධ පරිණිර්වාණය හේතු කොටගෙන ඉදිකරන ලද ස්ථූපයක්විය හැකිය. මෙම අනුමානය නිවරැදි බව සහතික කරගැනීමට අසල්වැසි "මකුටබන්ධන" ස්ථූපය උපකාරී කරගත හැකිය. මකුටබන්ධන නමි ස්ථානය බුදු සිරැර ආදාහනය කරවූ ස්ථානය නමි ඒ අසල ඇති පරිණිර්වාණ චෛත්‍යය [බුදුන් වහන්සේ] පිරිණිවන් පා වදාළා වූ ස්ථානයයි. මෙතැන ධාතූන් වහන්සේලා බෙදා ගැනීම සදහා ගණ [සමූහාණ්ඩු] වාදීන් අතර අරගලයක් පවා ඇතිවිය. ඒ අවාසනාවන්ත සිදුවීම වැළැක් වූයේ සියල්ලන්ටම ගුරැවරයෙකු වූ ද්‍රෝණ බමුණා මැදිහත් වී ධාතූන් වහන්සේලා බෙදා දීමෙනි. මෙම සිදුවීමද සාංචි ස්ථූපවය් කැටයමි කර ඇත.
ලෝකය යහපත් තැනක් කිරීමට ඉපිද, ලෝකය යහපත් තැනක් කිරීමට කටයුතු කළ බුදුන් වහන්සේ පවා අස්ථිර පැවැත්මකින් යුතු විය. අනෙක් පෘතක්ජන මිනිසුන්ගේ මෙන්ම, බුදුන් වහන්සේගේ ජීවිතයද මරණයෙන් කෙළවර විය. එහෙත්, උන් වහන්සේ අවුළුවාලූ ඥාණාලෝකය මනූෂ සමාජය තිබෙන තාක්කල් මිනිසාගේ පරම යහපත පිණිස පවතිනු ඇත.
වැඩි විස්තර සදහා,
" රිවිර " 2008 ජූලි 27
" රිවිර " 2009 අගෝ 02 කියවන්න
බුදුන් වහන්සේ හා බෞද්ධ ඉතිහාස කරැණු විකීපීඩියා එකට මා එකතු කරමි. අමතර කරැණු, රෑප සටහන්, හෝ විශය කරැණුවල අඩුපාඩු හෝ ඇත්නමි පහත ඊ ෙමිල් ලිපිනයට හෝ දුරකථන අංකයට හෝ දැනුමි දෙන්න
[[ලලීන්ද්‍ර සන්නස්ගම]], 071 246 7 346 හෝ
email@example.com

www.divaina.com/2009/09/23/

SPREAD OF THE MESSAGE OF BUDDHISM

බෞද්ධ ඉතිහාස