Životopis

Gradimir Gojer (Mostar 1951.) je bosanskohercegovački pisac, redatelj i teatrolog.
Objavio je knjige iz oblasti teatrologije, književne kritike i historije književnosti, zatim knjige u kojima su sabrani njegovi publicistički tekstovi te zbirke poezije. Publicirao je i libreta za balet Maskerata (prema istoimenoj Krležinoj legendi), Dubrovački kantuni (prema glazbi Đela Jusića), Katarina jedna bosanska fantazgomija i Omer i Merima.
Književni uraci su mu prevođeni na makedonski, engleski, norveški, poljski i rumunjski jezik.

Svoje najznačajnije kazališne režije ostvario je prema djelima Ibsena, Dostojevskog, Krleže, Sterije, Ionesca, Čehova, Sušića, Ibrišimovića, Topčića, Kajana,  Gavrana, Kiša i dr. u teatrima Sarajeva, Tuzle, Zenice, Banja Luke, Mostara, Splita, Rijeke, Beograda, Prijedora, Bitole... Specifičnost njegovog teatrološkog rada su teatrografsko-muzikološka djela posvećena Ivici Šariću, Đelu Jusiću i Vladi Jokanoviću, koji su pionirski pothvati u toj vrsti literature u BiH, kao i sintetska monografija Karijatide scenske umjetnosti, koja jezikom eseja govori o najznačajnijim stvaraocima u oblasti teatra u Sarajevu od Drugog svjetskog rata do danas.

Jedan je od osnivača Mostarskog teatra mladih i Sarajevskog ratnog teatra – SARTR.
Osnovao je i vodio Umjetničku akciju Krleža, hotel Europa, Stari Grad, koja je izvođena na lokalitetima općine Stari Grad, Sarajevo. Osnivač je manifestacije I pod pećinom svjetla, koja je stvarna preteča Mostarskog ljeta.
U dva mandata obnašao je dužnost predsjednika Društva pisaca Bosne i Hercegovine.

Bio je direktor i umjetnički voditelj Pozorišta mladih Sarajevo (jedan mandat), direktor i umjetnički rukovoditelj Kamernog teatra 55 (dva mandata), direktor Poslovne zajednice profesionalnih pozorišta BiH (jedan mandat) i direktor Narodnog pozorišta Sarajevo (dva mandata).
Predavao je u svojstvu izvanrednog profesora predmete Pozorišna režija i Historija pozorišne režije na Akademiji scenskih umjetnosti Univerziteta u Sarajevu, kao i predmet Historija južnoslavenske drame i teatra na Fakultetu humanističkih nauka Univerziteta Džemal Bijedić u Mostaru.
Bio je potpredsjednik, član glavnog odbora i predsjednik savjeta za kulturu i umjetnost SDP BiH. Po napuštanju ove stranke prelazi u Stranku za BiH gdje postaje njen potpredsjednik i vodi općinski savjet Stranke za BiH Stari grad, Sarajevo.
Bio je ministar u ratnoj Vladi RBiH i ministar kulture i sporta Kantona Sarajevo. Jedan mandat bio je zastupnik u Zastupničkom domu Parlamenta Federacije BiH. Bio je dogradonačelnik Grada Sarajeva, predsjednik Upravnog odbora Narodnog pozorišta Tuzla i predsjednik UO Radio-televizije BiH kao i član upravnog odbora Likovne akademije Sarajevo.
Surađivao je s bh. časopisima: Izraz, Život, Diwan, Bosanska vila, Most, gdje je jedno vrijeme obavljao i dužnost urednika.

Član je Hrvatskog društva za znanost i umjetnost, akademik Mediteranske akademije iz Struge (Makedonija) te počasni član Crnogorskog narodnog pozorišta u Podgorici.

Za svoj teatarski rad nagrađen je Šestoaprilskom nagradom Grada Sarajeva, te brojnim nagradama na teatarskim festivalima. Dobitnik je nagrade za poetsko stvaralaštvo Kočićevo pero, nagrade iz oblasti dramske pedagogije Grozdanin Kikot. Pripala mu je i nagrada Sloboda Međunarodnog centra za mir u Sarajevu, kao i priznanje Mimar mira Centra za mir i multietničku suradnju iz Mostara.
Tijekom rata u Bosni i Hercegovini Gojeru je dodijeljeno visoko priznanje Hrvatsko glumište, od Društva dramskih umjetnika Republike Hrvatske za vođenje Kamernog teatra 55 tijekom agresije na Bosnu i Hercegovinu i za plodonosnu suradnju s teatarskim djelatnicima Republike Hrvatske.
Magistrirao je iz oblasti javnopravne djelatnosti tezom Radnopravni odnosi u institucijama kulture Bosne i Hercegovine.

Gojer redovno objavljuje kolumne i eseje na portalu www.tacno.net i u mostarskom Dnevnom listu, a kolumnista je i crnogorskog nezavisnog nedjeljnika Monitor.

Živi i radi u Sarajevu.

Bibliografija

Poezija
 Večernje ispovijesti, Hrvatski kulturni centar, Banja Luka, 2007.
 Cappuccino u caffeu Manhattan, Rabic, Sarajevo, 2008.
 Kaze iz Ferhadije, Bemust, Sarajevo, 2008.
 Breza crvena, TKD Šahinpašić, Sarajevo 2008.
 Lađar s Aheronta, Hrvatski leksikografski institut, Mostar, 2010.
 Epitaf za zvjezdoznanca, Svjetlost, Sarajevo, 2010.
 Ohridski ritmovi, Zadužbina Petar Kočić, Banja Luka – Beograd, 2011.
 Vedrina, Klepsidra, Sarajevo, 2011.
 Sidro zrelosti, Svjetlost, Sarajevo, 2012.
 Raspućinov notturno, TKD Šahinpašić, Sarajevo, 2013.
 Daleki Zapad, Kaligraf, Sarajevo, 2013
 Klecalo pape Franje, Napredak,  Sarajevo 2014.
 Šekspirov sonet u Trapistima, Gariwo, Sarajevo, 2015.
 Podizanje jedara, Gariwo, Sarajevo, 2015.
 Pijesni iz Vallarse, Gariwo, Sarajevo, 2016.
 Svjetline Laništa, Gariwo, Sarajevo, 2017. – u pripremi

Redateljski opus Gradimira Gojera
Narodno pozorište Sarajevo
 Matko Sršen: Galop (diplomska režija, mentor Prof. dr.  Josip Lešić)
 Michael de Ghelderode: Escurial
 Andrej Hing: Izgubljeni sin
 Marin Držić: Dundo Maroje
 Irfan Horozović: Soba
 Miroslav Krleža: Kraljevo
 Jovan Sterija Popović: Rodoljupci
 Dubravko Jelačić Bužimski: Ponoćna igra
 August Strindberg: Gospođica Julija
 Danilo Kiš – Gradimir Gojer: Drveni sanduk Tomasa Vulfa
 Miroslav Krleža – Gradimir Gojer: Hrvatska rapsodija
 Kamerni Teatar 55 - Sarajevo
 Miroslav Jančić: Krajem stoljeća
 Miro Gavran: Noć bogova
 Miro Gavran: Urotnici
 Antun Šoljan: Galilejevo uzašašće
 Ahmed Muradbegović: Husein-kapetan Gradaščević
 Mak Dizdar - Nijaz Duraković: Krinovi
 Miro Gavran: Ugovor za cijeli život
 Miro Gavran: Stranac u Beču
 Miro Gavran: Čehov je Tolstoju rekao zbogom
 Nedžad Ibrišimović: Ugursuz
 Zlatko Topčić: Refugees
 Zlatko Topčić: Plaza hotel
 Džemaludin Latić - Gradimir Gojer: Alifakovac
 Nikola Šop – Gradimir Gojer: Seansa Šop
 Fjodor Mihailovič Dostojevski - Anžej Vajda: Nastasja Filipovna
 Miroslav Krleža: Gospoda Glembajevi
 Nedžad Ibrišimović: Woland u Sarajevu
 Miro Gavran: Kako ubiti predsjednika
 Irfan Horozović: Proba
 Sarajevski ratni teatar – SARTR
 Zlatko Topčić: Kako Musa dere jarca
 Ežen Jonesko: Stolice
 Ibrahim Kajan: Katarina Kosača
 Pozorište mladih Sarajevo
 Eduard Bond: Uski put prema dubokom sjeveru
 Branko Ćopić: Vuk Bubalo
 Goran Simić: Proljeće, ljeto, zima
 Darko Lukić: Bašeskija san o Sarajevu
 Branislav Nušić: Analfabeta
 Branislav Nušić: Dva lopova
 Branislav Nušić: Leiletul kadr
 Ežen Jonesko: Kralj umire
 Koncert Mocartove muzike (opera)
Teatarska trupa "EN FACE" Sarajevo
 Abdulah Sidran: Čega sam zbir (adaptacija poezije)
 Jan Beran: San i umiranja
 Vasko Popa: Vrati mi moje krpice (adaptacija poezije)
 Ibrahim Kajan: Stakleno prijestolje (adaptacija poezije)
 Dijana Burazer: Naranča (adaptacija poezije)
 Samjuel Beket: Koraci
 Gradimir Gojer: Izohipsa sna (autorski projekat)
 Miroslav Krleža – Gradimir Gojer: Adam i Eva
Narodno pozorište Tuzla
 Henrik Ibzen: Kad se mrtvi probudimo
 Jovan Hristić: Sedmorica protiv Tebe: kako bismo ih danas čitali
 Derviš Sušić: Posljednja ljubav Hasana Kaimije
 Milan Begović: Pustolov pred vratima
 Miroslav Jančić: Vuk
 Lada Kaštelan: Posljednja karika
 Haris Silajdžić: Hamdibeg
 Nijaz Alispahić: Hasanaginica
 Ivan Lovrenović – Ljubica Ostojić: Putovanje Ivana Franje Jukića
 Samjuel Beket: Čekajući Godoa
 Nijaz Alispahić: Nadrastanje bola
 Nedžad Ibrišimović: Karabeg
Bosansko Narodno pozorište Zenica
 Dragutin Dobričanin: Paunice
 Safet Plakalo: Fenix je sagorio uzalud
 Lav Ustinov: Nedirka
 Jovan Hristić: Čiste ruke
 Peter Turini: Krčmarica
 Fjodor Mihailovič Dostojevski – Evald Shorm: Braća Karamazovi
 Pavel Kohout: Rat na trećem spratu
 Sead Fetahagić: Velika rasprodaja
 Nedžad Ibrišimović: Zmaj od Bosne
 Abdulah Sidran: Sarajevski tabut (scenska adaptacija Radovan Marušić)
 Maša Norman: Laku noć, majko
 Miro Gavran: Ljubavi Georgea Washingtona
 Alija Isaković: Dodir
 Ivan Cankar: Sablazan u dolini Šentflorijanskoj
 Miodrag Žalica: Posljednji iz kaste strasti
 Miroslav Krleža - Gradimir Gojer: Put u raj
 Narodno pozorište Bosanske krajine Banja Luka
 Fadil Hadžić: Špijun
 Antun Pavlovič Čehov: Medvjed
 Antun Pavlovič Čehov: Prosidba
 Antun Pavlovič Čehov: Svadba
Dječje pozorište Banja Luka
 Tin Ujević: Pobratimstvo lica u svemiru (adaptacija poezije)
Beogradsko dramsko pozorište Beograd
 Milan Kundera: Žak Fatalist i njegov gospodar
Naroden teatar Bitola
 Janis Gudelis: Neron osjećajni
 Peter Turini: Vienski tango
HNK Split, Splitsko ljeto
 Vilijam Šekspir, Luko Paljetak: Nespreman za igre što u svijetu važe (adaptacija Šekspirovih soneta)
 Jakša Fiamengo: Oteto iz tmine
Narodno pozorište Mostar
 Odon Fon Horvat: Don Juan se vraća iz rata
 Lada Kaštelan: Helena
Mostarski teatar mladih
 Branko Ćopić - Svetozar Rapajić: Straža pod Kozarom
 Mak Dizdar – Gradimir Gojer: Kosarina snoviđenja
Bosansko pozorište Tešanj
 Musa Ćazim Ćatić: Mystica
Slovo gorčina, Stolac
 Vasko Popa: Uspravna zemlja (adaptacija poezije)
 Mak Dizdar – Gradimir Gojer: Brotnjice
 Antun Branko Šimić, Jure Kaštelan, Čedo Kisić: Zastava s jedinom oznakom srca (kolaž poezija)
 Poetski portret pjesnika Maka i Hamida Dizdara (scenska adaptacija Gradimir Gojer)
Šimićevi susreti, Grude
 Federico Garsia Lorka – Čedo Kisić: Zeleno, volim te zeleno (adaptacija poezije)
 Antun Branko Šimić – Čedo Kisić: Prazno nebo (adaptacija poezije)
 Čedo Kisić – Nada Rakić: Sve naše godine
Poetsko-turističko-gospodarska manifestacija u povodu 100 godina organizirane proizvodnje vina u Hercegovini, Mostar
 Fadil Hadžić: Od Cima do Rima nema boljeg vina
 Hamza Humo: Grozdanin kikot (fragmenti ambijentalno, adaptacija Gradimir Gojer)
 Vlado Puljić: Vinska mušica (adaptacija poezije, autor Gradimir Gojer)
Hrvatsko kulturno društvo Napredak
 Darko Lukić: Razvežimo ruke zajedno (kolaž poezija)
 Radovan Marušić: Uspravni hod Napretka (stoljetnica društva)
 Karol Vojtila: Rimski triptih (adaptacija Gradimir Gojer)
 Venko Andonovski: Majka Terezija – svetica tame
Radničko kulturno-umjetničko društvo Proleter, Sarajevo
 Svečana akademija u povodu stoljetnice društva
Kazalište lutaka Rijeka
 Momčilo Popadić: Ružičasti gusar Malcolm, strah i lepet južnih mora
Pozorište Prijedor
 Fjodor Mihailovič Dostojevski: Zločin i kazna
 Danilo Kiš: Grobnica za Borisa Davidoviča
 Milorad Pavić - Gradimir Gojer: Petkutin i Kalina
 Travničko muftijstvo – BNP Zenica
 Džemaludin Latić: Gazi-husrev beže ili: Bukagije
Manifestacija Miroslav Krleža, Hotel Europa, Stari Grad...
 Miroslav Krleža: U agoniji
 Miroslav Krleža - Gradimir Gojer: Ver sacrum (adaptacija poezije)
 Miroslav Krleža – Gradimir Gojer: Smrt bludnice Marije i druge smrti
 Miroslav Krleža – Ivo Štivičić - Gradimir Gojer: Pijana novembarska noć
BKC Tuzla
 Samjuel Beket: Malone umire, Tada
JNA – inžinjerijski vod, Tuzla
 Petar Kočić – Gradimir Gojer: Jazavac pred sudom
 Gradsko pozorište Ohrid
 Samjuel Beket: Sretni dani
VRHBOSANSKA KATOLIČKA TEOLOGIJA SARAJEVO
 Arsen Travica: Josip, Safenat Paneah
SPKD Prosvjeta, Sarajevo
 Svetlana Broz: Dobri ljudi u vremenu zla (dokumentarni teatar)

Izvori
 https://web.archive.org/web/20160305033233/http://www.sarajevo.ba/ba/files/biografija-gojer.pdf
 Promocija knjiga Gradimira Gojera u Beogradu
 Promocija knjige Karijatide scenske umjetnosti
Pisci

Gradimir Gojer


Referendumul din Carintia (în , în ) a avut loc pe 10 octombrie 1920 într-o zonă locuită predominant de sloveni carintieni. El a determinat frontiera sudică definitivă între Republica Austriacă și nou formatul Regat al Sârbilor, Croaților și Slovenilor (ulterior Iugoslavia), după Primul Război Mondial.

Context
După înfrângerea multietnicului imperiu Austro-Ungar și a dinastiei de Habsburg în Primul Război Mondial au apărut noi state pe fostul său teritoriu. Printre acestea era și Statul Slovenilor, Croaților și Sârbilor, nerecunoscut pe plan internațional, care a fost creat în ultimele zile ale războiului, potrivit Declarației de la Corfu din 1917, și a fuzionat cu Regatul Serbiei, formând noul regat slav sudic al sârbilor, croaților și slovenilor la 1 decembrie 1918.

Determinarea granițelor dintre noile țări a fost complicată, dificilă și nu întotdeauna pașnică: în timp ce granița nord-estică cu Regatul Italiei de-a lungul "graniței iuliene" fusese deja stabilită prin Tratatul de la Londra din 1915, linia de demarcație între Iugoslavia și statul de scurtă durată Austria Germană a fost o chestiune dificilă și extrem de disputată. Principiul autodeterminării, promovat de președintele SUA, Woodrow Wilson, a fost preluată de către slovenii și germano-austriecii din provinciile Carintia, Stiria și Carniola ale defunctului imperiu Habsburgic. Tensiunile în creștere au culminat cu ciocniri armate, precum Duminica Însângerată din Marburg în Stiria de Jos, și cu lupte continue ale grupurile paramilitare din sud-estul Carintiei.

"Chestiunea carintiană" a devenit în special o problemă în ultimele zile ale Primului Război Mondial, când evenimentele s-au desfășurat rapid, începând cu pretențiile teritoriale formulate de Adunarea Națională Slovenă pe 17 octombrie 1918. Aceste pretenții au fost respinse de către Landtag-ul provizoriu al Carintiei pe 25 octombrie 1918, când a fost proclamată includerea provinciei în Austria Germană. Din 5 noiembrie 1918, forțele militare iugoslave s-au mutat în zona locuită de slovenii carintieni din munții Karawanken până la râul Drava și dincolo. Membrii Landtagului au fugit de la Klagenfurt în orașul nord-vestic Spittal an der Drau și pe 11 noiembrie au cerut în mod oficial autodeterminarea, care în acest caz însemna solicitarea efectuării unui referendum într-o regiune cu o populație mixtă.

Odată cu ocuparea sud-estului Carintiei de către trupele iugoslave, confruntarea a evoluat către ciocniri armate. Guvernul provizoriu al Carintiei condus de guvernatorul Arthur Lemisch a decis să înceapă o luptă armată în scopul de a păstra frontiera sudică a Carintiei în munții Karawanks. Luptele îndârjite ale grupurilor paramilitare în jurul orașelor Arnoldstein și Ferlach au alarmat puterile Antantei. Ele au arbitrat o încetare a focului, după care o comisie a Armatei SUA, sub comanda lt. col. Sherman Miles, a cercetat regiunea disputată între râu și munți în ianuarie și februarie 1919 și a făcut recomandarea crucială ca frontiera din munții Karawanks să fie păstrate, deschizând astfel ocazia unui referendum. Reprezentanții iugoslavi au cerut o frontieră pe râul Drava; delegații americani cu toate acestea s-au manifestat în favoarea menținerii unității zonei Klagenfurt și i-au convins pe delegații britanici și francezi. Până pe 7 mai, toate teritoriile ocupate în Carintia au fost eliberate. Atunci când forțele iugoslave comandate de generalul Rudolf Maister au făcut o încercare de a reintra în regiune la 28 mai 1919, au fost nevoite să se retragă de către armatele Antantei.

Întrebarea era dacă majoritatea considerabilă vorbitoare de limba slovenă din regiunea sud-estică a provinciei, adiacentă munților Karawanks, ar vota pentru unirea cu Austria sau dacă acea majoritate dorea să se alăture unui stat al slavilor sudici, nou creat. Acest lucru a fost în mare măsură o consecință a creșterii naționalismului romantic în cadrul Monarhiei Austro-Ungare și a ideii de autonomie a "pământurilor slovene", cu referire la principatul slav medieval Carantania, care fusese desființat în secolul al IX-lea. Un stat comun format cu alte popoare slave sudice părea compromisul cel mai acceptabil spre împlinirea năzuințelor naționaliste.

Referendumul

Tratatul de la Saint-Germain cu Republica Austria, semnat la 10 septembrie 1919, trebuia să stabilească frontiera austro-iugoslavă. S-a considerat că unele părți mici din Carintia — adică valea Meža (în ) cu orașul Dravograd (Unterdrauburg) și zona Jezersko (Seeland) — ar trebui să fie încorporate în noul Regat al Sârbilor, Croaților și Slovenilor, în timp ce soarta zonei sud-estice largi a Carintiei până în apropierea orașului Klagenfurt urma să fie determinată printr-un referendum.

Dorind să rezolve conflictul în mod pașnic, Aliații învingători în Primul Război Mondial au împărțit sud-estul Carintiei în două zone, "A" în partea de sud și "B" în partea de nord. Un referendum în două etape urma să aibă loc pentru a determina anexarea la Austria sau la Regatul Sârbilor, Croaților și Slovenilor în zona mai mică B numai dacă majoritatea populației din Zona A ar fi votat pentru Iugoslavia. Populația din Zona A era predominant vorbitoare de limba slovenă: în conformitate cu recensământul austriac antebelic din 1910, oamenii din aceste localități care aveau slovena ca limbă principală reprezentau aproape 70% din populație, în timp ce numărul etnicilor sloveni era, probabil, mai mare. Vorbitorii de limba germană erau concentrați în orașul Völkermarkt și în anumite localități mai mici, aflate în special în jurul orașelor Bleiburg (în ) și Ferlach (Borovlje).

Înainte de referendum, ambele părți au organizat campanii intense de propagandă. Propaganda austriacă a subliniat beneficiile economice ale menținerii unității bazinului Klagenfurt și a făcut apel la sentimentele de unitate carintiană și frăție între populațiile vorbitoare de slovenă și germană din Carintia. Realizată în dialectul sloven carintian, propaganda austriacă a promis că limba slovenă și identitatea națională slovenă vor avea un statut egal cu limba germană și identitatea națională germană din Austria, confirmată oficial de către Landtagul Carintiei cu două săptămâni înainte de organizarea referendumului. Cu toate acestea, de asemenea, a avut loc o campanie tendențioasă antiiugoslavă ce a prezentat condițiile de trai din Regatul Sârbilor, Croaților și Slovenilor ca fiind haotice și dificile. Propaganda iugoslavă a folosit aproape exclusiv argumente care au subliniat identitatea națională slovenă. A luat încă de la început o tendință antigermană agresivă și s-a referit la chestiunile economice abia în ultimele câteva săptămâni înainte de referendum. Organizatorii campaniei propagandistice nu au fost capabili să se folosească de instabilitatea politică a tinerei republici austriece și de poziția sa dificilă în comunitatea internațională pentru a obține un avantaj.

În ciuda faptului că fusese stabilit un termen de șase luni prin Tratatul de la Saint-Germain, referendumul a avut loc în Zona A abia la 10 octombrie 1920. În afară de schimbarea datei plebiscitului, celelalte clauze ale Tratatului de la Saint-Germain au fost ignorate sau schimbate: un reprezentant austriac a fost acceptat în comisie, iar comisia de organizare a referendumului a schimbat regulile, nepermițând militarilor iugoslavi să controleze granița dintre Zonele A și B pe 8 iunie 1920. În schimb, armata iugoslavă a trebuit să se retragă din Zona A în conformitate cu decizia comisiei de organizare a referendumului din 18 septembrie 1920. Au fost operate modificări în listele electorale, ceea ce a permis oamenilor din zona nordică B să voteze în zona A, sprijinind opțiunea austriacă. În următoarele decenii ambele părți au continuat să interpreteze și să pună în discuție circumstanțele desfășurării referendumului în felul lor.

Rezultate
Rezultatul referendumului desfășurat pe 10 octombrie 1920 a fost 22.025 de voturi (59,04% din totalul voturilor exprimate) în favoarea aderării la Austria și 15.279 de voturi (40,96%) în favoarea anexării regiunii de către Regatul Sârbilor, Croaților și Slovenilor. Presupunând că întreaga minoritate vorbitoare de limba germană a votat pentru Austria, aproape unul din doi sloveni carintieni a decis să rămână în Austria. În timp ce majoritatea din satele alpine de pe pantele munților Karawanks a votat pentru Iugoslavia, locuitorii din zonele dens populate aflate în bazinul Klagenfurt au fost motivați de propriile interese sociale și culturale și, nu în ultimul rând, de relațiile economice cu restul regiunii Carintia.

După ce opțiunea austriac a câștigat majoritatea voturilor în Zona A predominant slovenă, cea de-a doua etapă a referendumului în Zona nordică B, populată în principal cu vorbitori de limba germană, nu a mai avut loc. O altă incursiune armată iugoslavă a fost respinsă cu duritate de trupele Antantei. Regiunea carintiană unde s-a desfășurat referendumul a fost plasată sub administrație austriacă în 18 noiembrie 1920 și a declarat parte a Republicii Austria pe 22 noiembrie 1920. Până astăzi, ziua de 10 octombrie este o sărbătoare publică în landul Carintia.

Referendumul a stabilit definitiv granița dintre Austria și Regatul Sârbilor, Croaților și Slovenilor. Granița a rămas neschimbată după cel de-al Doilea Război Mondial, chiar și în timpul Republicii Socialiste Federative Iugoslavia a lui Iosip Broz Tito, deși la sfârșitul războiului partizanii iugoslavi au ocupat din nou, pentru o scurtă perioadă, această zonă, inclusiv capitala Klagenfurt. După dezintegrarea Iugoslaviei, granița a separat Austria și Slovenia.

Note

Lectură suplimentară
  Janko Pleterski, Koroški plebiscit 1920. Ljubljana: Zveza zgodovinskih društev Slovenije, 2008.
 Thomas M. Barker and Andreas Moritsch, The Slovene Minority of Carinthia. New York: Columbia University Press, 1984.

Legături externe

 A hybrid map of the region on Google Maps

1920 în Europa
Geografie politică
Istoria politică a Austriei
Istoria politică a Sloveniei

Referendumul din Carintia din 1920


Der  ist ein Fluss in der Region  auf der Südinsel von Neuseeland.

Geographie
Der  entspringt dem  an seiner Ostseite und fließt nach dem Verlassen des Gletscherbereiches nordöstlich entlang der  in südöstliche Richtung, bis er rund 5 km westlich des  einen Linksschwenk um ca. 90 Grad in nordöstlich Richtung vollzieht und mehrarmig durch das Feuchtgebiet der Ebene ab 1,5 nordnordwestlich des  in den  mündet. Der  miss eine Länge von rund 22 km.

Weblinks

Einzelnachweise

Cameron River (Lake Stream)


Giuseppe Paolucci, né à Spello en 1661 et mort à Rome le , est un poète italien.

Biographie
Giuseppe Paolucci naquit en 1661 à Spello. Ayant terminé ses études à Rome, il contracta bientôt une amitié durable avec Giambattista Felice Zappi, Vincenzio Leonio et Giovanni Mario Crescimbeni, et devint l'un des fondateurs de la célèbre Académie d'Arcadie. Secrétaire du cardinal Spinola, il accompagna ce prélat dans sa légation à Bologne, où il passa plusieurs années dans la société des savants les plus distingués. À son retour à Rome, il fut pourvu d'un canonicat du chapitre de Saint-Ange, et consacra le reste de sa vie à la culture des lettres. Il mourut le , regretté de tous ceux qui l'avaient connu. Homme de goût, sa bibliothèque était peu nombreuse, mais bien choisie.

Œuvres
Outre une excellente édition des Poésies de Chiabrera, Rome, 1718, 3 vol. in-8°, ornée d'une bonne préface, on a de Paolucci des Rime dans la Raccolta de Gobbi, , et dans le tome  des Rime degli Arcadi ; — la Vie de Benedetto Menzini, dans les Vite degli Arcadi, tome  ; — Discorso che forse non meritava il titolo di Savio, dans les Prose degli Arcadi, . Voy. l'éloge de Paolucci dans les Vite degli Arcadi, .

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Poète italien du XVIIIe siècle
Membre de l'Accademia della Crusca
Naissance en 1661
Naissance en Ombrie
Décès en mars 1730
Décès à Rome

Giuseppe Paolucci


San Clemente se poate referi la:
Papa Clement I,
Bazilica San Clemente din Roma, monument istoric și de arhitectură
San Clemente, Emilia-Romagna, o comună din provincia Rimini, Italia.
San Clemente, Spania, un oraș din Spania, situat în provincia Cuenca din comunitatea autonomă Castilia-La Mancha.
San Clemente, Chile, un oraș și comună din provincia Talca, regiunea Maule, Chile

San Clemente


سان لويس أوبيسبو  هي إحدى مدن مقاطعة سان لويس أوبيسبو، كاليفورنيا. حصلت على لقب مدينة في 16 فبراير، 1856. تحتضن المدينة جامعة كاليفورنيا متعددة التقنيات الولائية وهي من أشهر الجامعات على مستوى الولاية.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لسان لويس أوبيسبو:

أعلام

 دون ريتش
 فولفغانغ غارتنر
 جون ستورجس
 كامي كرايغ
 ألبرت س. مارتن جونيور
 إسحاق ليستير
 بوبي جيمسون
 كريس سايتز
 جينافيف جولي
 زاك إيفرون

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1772
أماكن مأهولة أسست في 1856
تأسيسات سنة 1772 في كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1856 في كاليفورنيا
مدن جامعية في الولايات المتحدة
مدن في مقاطعة سان لويس أوبيسبو (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا
مقرات المقاطعات في كاليفورنيا

سان لويس أوبيسبو


An assessor may be:

 Assessor (fish), a genus of fishes
 Assessor (law), the assistant to a judge or magistrate
 Assessor (Oxford), a senior officer of the University of Oxford
 Assessor (property), an expert who calculates the value of property
 Collegiate Assessor, a civil rank in Imperial Russia
 Assessor (Italy), a member of the executive board in Italian local government
 scabinus or its various derived offices, in English translation
 Assessor (horse)

See also
 Possession (disambiguation)

Assessor


Hollingsworth v. Virginia, 3 U.S. (3 Dall.) 378 (1798), was a case in which the United States Supreme Court ruled early in America's history that the President of the United States has no formal role in the process of amending the United States Constitution and that the Eleventh Amendment was binding on cases already pending prior to its ratification.

Background
Levi Hollingsworth was a Pennsylvania merchant who owned shares in the Indiana Company, which was heavily involved in land speculation.  The Indiana Company was seeking to resolve a land claim with the state of Virginia regarding land in what is now West Virginia.  Hollingsworth replaced a previous plaintiff in the case, a Virginian named William Grayson.  This replacement was made when the U.S. Supreme Court decided in Chisholm v. Georgia (1793) that a state could be sued in federal court by a citizen of another state; Hollingsworth was from another state, whereas Grayson was not.  This derivative suit dragged on, and President John Adams announced on January 8, 1798 that the Eleventh Amendment was ratified.  That Amendment overturned Chisholm.

So, the first main issue in the case became whether the Eleventh Amendment was valid, not having been presented to the President for approval or veto.  The second main issue was whether the Eleventh Amendment applied retroactively to ongoing cases that had already begun before the Amendment was ratified.

The attorneys for Hollingsworth were William Tilghman and William Rawle.  They argued for presidential involvement in the amendment process (and against the constitutionality of the Eleventh Amendment), saying: "Upon an inspection of the original roll, it appears that the amendment was never submitted to the President for his approbation."  The proposed amendment had been laid before President George Washington merely "for transmission" to the states.

U.S. Attorney General Charles Lee took the position during oral argument in Hollingsworth that the Eleventh Amendment had been properly proposed, and Lee's argument was reproduced together with the opposing argument and the Court's decision in the case.  Here is the exchange between Attorney General Lee and Associate Justice Chase during oral argument:

Decision, rationale, and later discussion by the Court

The Court decided unanimously that the Eleventh Amendment had been validly adopted.  The Court also decided in Hollingsworth that it had no jurisdiction in the case, even though the case had arisen prior to ratification of the Eleventh Amendment.  Here is the full text of the Court's opinion:

In oral argument, Justice Samuel Chase had stated that the president "has nothing to do with the proposition, or adoption, of amendments to the Constitution".  The brief report by the reporter of decisions quotes Chase and the arguments of the opposing attorneys, but fails to explicitly give precise reasons for the Supreme Court's unanimous decision in this case, though it is known that none of the earlier amendments had been presented to the president for approbation either.

Article V of the Constitution says: "The Congress, whenever two thirds of both Houses shall deem it necessary, shall propose Amendments to this Constitution".  Congress thus may propose an amendment if there is a two-thirds vote of both houses of Congress, without waiting for a constitutional convention or a presidential signature or anything else, according to the decision in Hollingsworth. The clarity of this language in Article V has been cited as a reason why the Court did not think that further explanation of its decision was needed.

Although the Presentment Clause generally gives the president veto power, the ancient interpretive principle that the specific governs the general (generalia specialibus non derogant) is applicable to the specific circumstance of a constitutional amendment. Article V requires Congress to propose amendments, "whenever" it deems necessary by the same supermajority specified in the Presentment Clause, and therefore Congress has always treated the latter vote as unnecessary and inapplicable.

The question of whether the president can veto a proposed amendment was also answered negatively in INS v. Chadha (1983), albeit in dicta:

Hollingsworth remains good law.  Even those scholars who find it difficult to justify concede that it is firmly entrenched.

Instance of judicial review
Hollingsworth was one of the earliest instances of judicial review by the U.S. Supreme Court.  In this case, the Court decided whether the Eleventh Amendment would be upheld or stricken down.  Hollingsworth also may mark the first time that the Court struck down a federal law as unconstitutional, assuming that the Court in Hollingsworth was reading the Eleventh Amendment retroactively to invalidate part of the Judiciary Act of 1789.

However, there was an even earlier case, U.S. v. Todd (1794), that also may have held an act of Congress unconstitutional.  In 1800, Justice Chase implied that neither Hollingsworth nor Todd involved any unconstitutional federal statute:

Assuming that Chase was correct, then perhaps Marbury v. Madison was the first such case.  Indeed, Walter Dellinger has written that the first judicial review of a constitutional amendment (in Hollingsworth) pre-dated the first invalidation of federal legislation (in Marbury).

Alternative theory about the case
In 2005, an article in the Texas Law Review by Seth B. Tillman theorized that it may be incorrect to interpret Hollingsworth as holding that constitutional amendment resolutions need not be presented to the President for possible veto.  This notwithstanding that the Court—in decisions issued in the twentieth century—itself has adopted that interpretation of its prior decision in Hollingsworth. Tillman did not suggest that Hollingsworth was wrongly decided, but only that its scope (as originally understood) might have been narrower than commonly thought today.

Tillman noted that Justice Chase's statement was not his official opinion, but merely a remark from the bench at oral argument, and therefore the failure of the other justices to contradict him should not elevate the status of Chase's remark to an official opinion by either him or by the Court.  Moreover, Tillman argued that there were several other grounds potentially explaining the Court's decision, including: that the proposed Eleventh Amendment was in fact delivered to George Washington, he declined to sign it, and Washington's non-signature did not amount to a pocket veto because Congress remained in session. If this latter explanation explains the Court's obscure language in its opinion, then the Court only decided that on the particular facts actually before it the Eleventh Amendment was valid.

Other explanations for the Hollingsworth holding are also possible. For example, Tillman also noted Chase's specific language at oral argument. Chase took the position that the president played no role in regard to the "proposition ... or adoption" of amendments. But the Court's actual opinion only used the "adoption" language, not the "proposition" language used by Chase at oral argument. This might lead to the conclusion that the Court was of the view that once  of the states had ratified a proposed amendment (i.e., how the amendment was "adopted"), then it was part of the Constitution without respect to potential defects in how an amendment (such as the Eleventh Amendment) was proposed.

During oral argument in Hollingsworth, U.S. Attorney General Lee advanced two independent arguments in support of the validity of the Eleventh Amendment (leaving aside his discussion of the issue of whether or not the amendment only had prospective effect). He argued that it was valid because presentment to the president was not necessary. Lee also argued that "the amendment was in due form" because it was enacted using the same procedures which were used in enacting the Bill of Rights. 3 U.S. 381.

Lee did not advance the alternative theory that the Eleventh Amendment was valid because George Washington declined to veto it.  If the Court adopted this position in Hollingsworth, which was one of the theories presented in the 2005  Texas Law Review article, then the Court silently based its decision in regard to a matter of law (not fact) on arguments which were not presented to it by one of the parties. On the other hand, Lee's "due form" argument is consistent with the text of the Court's decision. And once Chase had opened discussion distinguishing the proposition of amendments (by Congress) and their adoption (by the States), the parties were on notice that these issues were important to the Court. The parties had an opportunity to speak to these issues at oral argument. If they chose to neglect them, the Court could still address them, and arguably the Court did so in its decision.

Historian David E. Kyvig has argued that the Supreme Court in Hollingsworth adopted the position put forward by Attorney General Lee, although Kyvig published that argument several years prior to the 2005 article in the Texas Law Review. Kyvig suggests that the Court adopted Lee's position. However, Kyvig does not explain which of Lee's specific arguments were adopted by the Court or how the language in the Court's opinion explains the primary issue in the case: the scope of Article V and the scope of Article I, Section 7, Clause 3 and the interplay (if any) between the two provisions.

See also
 List of United States Supreme Court cases, volume 3

References

External links

1798 in United States case law
United States Supreme Court cases
United States Supreme Court cases of the Ellsworth Court
United States Constitution Article Five case law
United States Eleventh Amendment case law
Legal history of Virginia
1798 in Virginia

Hollingsworth v. Virginia


This article lists the winners and nominees for the NAACP Image Award for Outstanding Actress in a Daytime Drama Series. The award was given every year since the 1993 ceremony and later retired in 2015. Victoria Rowell holds the record for most wins in this category with 12.

Winners and nominees
Winners are listed first and highlighted in bold.

1990s

2000s

2010s

Multiple wins and nominations

Wins

 12 wins
 Victoria Rowell

 4 wins
 Tatyana Ali

 2 wins
 Debbi Morgan
 Tonya Williams

Nominations

 15 nominations
 Tonya Williams

 12 nominations
 Victoria Rowell

 9 nominations
 Tracey Ross

 7 nominations
 Christel Khalil

 5 nominations
 Tatyana Ali
 Renée Jones

 4 nominations
 Debbi Morgan

 3 nominations
 Julia Pace Mitchell
 Amelia Marshall

 2 nominations
 Angell Conwell
 Yvette Freeman
 Marla Gibbs
 Kristolyn Lloyd
 Eva Marcille
 Tamara Tunie

References

NAACP Image Awards
Television awards for Best Actress


Kuća Vučetić, kuća u Hvaru, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Nalazi se na adresi Kroz Burak 39. Renesansna katnica sagrađena u prvoj polovini 16. stoljeća. Smještena je na zapadnom obodu bloka u središnjem dijelu Burga. Jedino je zapadno pročelje otvoreno prema glavnoj ulici predjela. Tlocrt kuće je pravokutan, zaključena je trovodnim krovom. Zapadno pročelje se ističke kvalitetnom renesansnom dekoracijom. Posebno je zanimljiv nadvratnik s natpisom i reljefom bradve, te danas zazidana kapelica.

Zaštita
Pod oznakom Z-6893 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Hvaru

Kuća Vučetić u Hvaru, ul. kroz Burak 39


محمد بديع عبد المجيد سامي (7 أغسطس 1943-)، المرشد العام الثامن لجماعة الإخوان المسلمين بعد انتخابه في 16 يناير 2010 خلفا للمرشد السابق مهدي عاكف، وهو ممن تم محاكمتهم عسكريًا في تنظيم 65 الذي قاده سيد قطب وحكم عليه بالأشغال الشاقة 15 عامًا، كما تم محاكمته عسكريا مرتين في عهد الرئيس حسني مبارك في قضية جمعية الدعوة الإسلامية والنقابيين.

بعد الإنقلاب العسكري عام 2013 كان المرشد محمد بديع من بين أول من صدر قرار بالقبض عليهم بتهم «القتل والتحريض على العنف»، وقد أنكر تلك الاتهامات وأكد علي دعوته لسلمية الاحتجاجات وإدانة أعمال العنف. تم تعيين محمود عزت كقائم بأعمال المرشد العام مؤقتًا منذ 20 أغسطس 2013.

السيرة الذاتية
ولد محمد بديع يوم 7 أغسطس 1943 في مدينة المحلة الكبرى بمحافظة الغربية، وعمل أستاذ علم الأمراض بكلية الطب البيطري بجامعة بني سويف. ووفق الموسوعة العلمية العربية التي أصدرتها الهيئة العامة للاستعلامات المصرية في 1999، قد صنفته كواحد من «أعظم مائة عالم عربي».، ومؤسس المعهد البيطري العالي في الجمهورية العربية اليمنية، كما انتخب لعضوية مكتب الإرشاد بجماعة الإخوان المسلمين في مصر منذ عام 1993.

وبعد عزل الرئيس محمد مرسي، أصدرت النيابة العامة المصرية في 11 يوليو 2013 أمرا بضبط وإحضار د. محمد بديع للتحقيق معه في تهمة التحريض على الإشتباكات التي وقعت حول دار الحرس الجمهوري.
حكم عليه بالإعدام يوم 24 مارس 2014، كما حكم عليه بالإعدام في قضية أخرى يوم 19 يونيو 2014.

المرشد العام
اُنتخِب مرشداً عامًا لجماعة الإخوان المسلمين في 16 يناير 2010م؛ ليصبح المرشد الثامن للجماعة، بعد انتخابات أثارت الكثير من الجدل. وقد خلف محمد بديع عبر هذه الانتخابات سلفه محمد مهدي عاكف المرشد العام السابق؛ في سابقة هي الأولى على مر تاريخ الجماعة في مصر، باختيار مرشد عام للجماعة بالانتخاب في ظل وجود مرشد عام على قيد الحياة؛ ليصبح محمد مهدي عاكف صاحب لقب أول مرشد عام سابق للجماعة.

يقول البعض أن عاكف كان قد قرر الانسحاب في أكتوبر 2009 بعد انتهاء فترة ولايته، وذلك بسبب ما ووصف بالخلافات بين من يوصفون بالمحافظين والإصلاحيين داخل الجماعة بينما نفى عاكف أن يكون ذلك هو سبب تنحيه، وكان يذكر من قبل أنه سيتنحى عندما تكتمل مدة الولاية الأولى له، ولن يجدد لفترة أخرى، وأضاف أنه اشترط ذلك على الإخوان عندما قبّل أن يكون مرشدا.

أعلنت جماعة الإخوان المسلمين في مصر أنها اختارت تعيين محمد بديع في منصب مرشد عام الجماعة؛ في وقت غاب فيه محمد حبيب النائب الأول للمرشد السابق عن مؤتمر إعلان المرشد. وكان محمد حبيب قد أعلن - من قبل - اعتراضه على إجراءات انتخابات مكتب الإرشاد والمرشد، لأن التصويت فيها كان يخالف قواعد اللائحة الداخلية لجماعة الإخوان المسلمين. مشيرا إلى أن اختيار المرشد الجديد جاء «نتيجة اختيار وليس نتيجة انتخاب». وقد شهدت هذه الانتخابات أيضا خروج عضو مكتب الإرشاد عبد المنعم أبو الفتوح من مكتب الإرشاد، كما شهدت أزمة بسبب عدم تصعيد عصام العريان.

كذلك أتى تولي محمد بديع لمنصبه كمرشد لجماعة الإخوان مصاحبا لموجة إعلامية ألمحت لوجود اعتراضات بين أعضاء التنظيم العالمي للإخوان المسلمين على د. محمد بديع، حيث كان التنظيم يرغب في تولي الدكتور رشاد البيومي لهذا المنصب.
محمد بديع صديق مقرب للمرشد الأسبق محمد مهدي عاكف، وكلاهما كان من تلاميذ منظر جماعة الإخوان المسلمين سيد قطب الذي أُعدم في فترة الرئيس المصري الأسبق جمال عبد الناصر في محاكمة عسكرية في مصر عام 1965.

وقبل انتخاب محمد بديع، انتُخب مكتب إرشاد جديد للجماعة في ديسمبر 2009، وسط انقسامات بين تياري ما يوصف بتيار المحافظين الذي يسيطر عليه خيرت الشاطر ومحمود عزت وبين تيار الإصلاحيين الذي كان يتزعمه كل من محمد حبيب وعبد المنعم أبو الفتوح، حيث استبعدت انتخابات مكتب الإرشاد كل من محمد حبيب النائب الأول للمرشد آنذاك وعبد المنعم أبو الفتوح القيادي وعضو مكتب الإرشاد آنذاك.

العمل
عمل كأستاذ متفرغ بقسم الباثولوجيا بكلية الطب البيطري جامعة بني سويف.
كما كان أمين عام النقابة العامة للأطباء البيطريين لدورتين، وأمين صندوق اتحاد نقابات المهن الطبية لدورة واحدة.

أسرته
 تزوج سمية الشناوي ابنة الضابط طيار محمد علي الشناوي من الرعيل الأول لجماعة الإخوان المسلمين.
 أبناؤه.. «عمَّار» (مهندس كمبيوتر) 38 عاما متزوج وله طفلان. قُتل في 16 أغسطس 2013 خلال أحداث مسجد الفتح في ميدان رمسيس بالقاهرة.
 «بلال» (طبيب أشعة)،
 «ضحى» (طالبة صيدلة)، متزوجة من أحمد حسين محمد علي راغب في 2012.
 والأحفاد رؤى وحبيب وإياد.

الشهادات
 بكالوريوس طب بيطري جامعة القاهرة سنة 1965م.
 معيد بكلية طب بيطري جامعة أسيوط 1965م.
 ماجستير طب بيطري ومدرس مساعد 1977م من جامعة الزقازيق.
 دكتوراة طب بيطري ومدرس سنة 1979م من جامعة الزقازيق.
 أستاذ مساعد طب بيطري 1983م جامعة الزقازيق.
 أستاذ طب بيطري 1987 جامعة القاهرة فرع بني سويف.
 رئيس قسم الباثولوجيا بكلية طب بيطري جامعة بني سويف سنة 1990 لدورتين.
 وكيل كلية الطب البيطري بني سويف لشئون الدراسات العليا والبحوث سنة 1993م لدورة واحدة.

تصريحات

إسرائيل
في خطبة أسبوعية بعنوان «كيف يواجه الإسلام الظلم والطغيان»، أتهم فيها بديع النظامين العربي والإسلامي بتجنب المواجهة مع الكيان الصهيوني والولايات المتحدة الأمريكية، وكذلك عدم احترام أمر الله عز وجل بأن يجاهدوا في سبيله بأموالهم وأنفسهم حتى تكون تكون كلمة الله فيه هي العليا وكلمة الذين كفروا السفلى. صرح بديع أن حضارة الولايات المتحدة غير أخلاقية ومحكوم عليها بالانهيار. واتهم السلطة الفلسطينية بقيادة الرئيس محمود عباس ببيع القضية الفلسطينية، مشيرًا إلى اندلاع انتفاضة ثالثة كانت على وشك الانفجار. وأوضح بديع أن «المقاومة هي الحل الوحيد ضد الغطرسة والاستبداد الصهيوني- الأمريكي، وكل ما نحتاجه هو وقوف الشعوب العربية والإسلامية إلى جانبها ودعمها».

في يوليو 2012 ، خلال خطبته الأسبوعية، صرح محمد بديع بأن الإسرائيليين «مغتصبو» القدس، ودعا جميع المسلمين إلى «الجهاد بأموالهم وأنفسهم لتحرير القدس». ووصف إنشاء دولة إسرائيل في القانون الدولي بأنه «حق مزعوم وهمي».

في أكتوبر 2012 ، قال أن «اليهود سيطروا على الأرض، ونشروا الفساد في الأرض، وسفكوا دماء المؤمنين ودنسوا في أفعالهم الأماكن المقدسة بما في ذلك بلادهم». على هذا النحو، طالب الرئيس محمد مرسي والعالم العربي برفض المفاوضات مع إسرائيل لصالح «الجهاد المقدس»، قائلاً إن «الصهاينة لا يفهمون إلا القوة» وفي الوقت ذاته زعم أن السماح لليهود بالصلاة في المسجد الأقصي سيؤدي إلى تدمير المسجد الاقصى وتهويده.

الحرب علي غزة 2012م
المقال الرئيسي: عملية عمود السحاب

شجب بديع جهود السلام مع إسرائيل، وحث على الجهاد ضد إسرائيل، في 22 نوفمبر 2012 - بعد يوم واحد فقط من نجاح الرئيس المصري محمد مرسي في التوسط في هدنة لإنهاء ثمانية أيام من القتال بين إسرائيل وحركة المقاومة الإسلامية. وقال إن «الجهاد واجب» على المسلمين، وإن صفقات السلام مع إسرائيل هي «لعبة خداع كبري». وقال انه كانت هناك مفاوضات كافية، «العدو لا يعرف سوى لغة القوة».

الإطاحة بمحمد مرسي
في يوليو 2013 ، أدان بديع عزل الجيش المصري للرئيس المصري محمد مرسي قائلاً: «أقسم بالله أن ما فعله اللواء عبد الفتاح السيسي في مصر أكثر إجرامًا مما لو حمل فأساً وهدم الحرم الشريف. الكعبة حجرا حجرا».

القضايا

 القضية العسكرية الأولى: سنة 1965م مع سيد قطب والإخوان، وحُكم عليه بخمسة عشر عامًا، قَضى منها 9 سنوات، وخرج في 4/4/1974م، وعاد لعمله بجامعة أسيوط، ثم نُقل إلى جامعة الزقازيق، وسافر بعدها لليمن حيث أسس هناك معهدها البيطري، عاد بعدها إلى جامعة بني سويف.
 القضية العسكرية الثانية: السجن لمدة 75 يومًا في قضية جمعية الدعوة الإسلامية ببني سويف عام 1998م؛ حيث كان يشغل منصب رئيس مجلس إدارة جمعية الدعوة ببني سويف بعد اعتقال الحاج حسن جودة.
 القضية العسكرية الثالثة: قضية النقابيين سنة 1999م؛ حيث حكمت عليه المحكمة العسكرية العليا بالسجن خمس سنوات، قضى منها ثلاث سنوات وثلاثة أرباع السنة وخرج بأول حكم بثلاثة أرباع المدة سنة 2003م.
 القضية الرابعة: قام الأمن المصري في فجر يوم الثلاثاء 20 أغسطس 2013 بإلقاء القبض على محمد بديع بتهمة التحريض على العنف في أحداث ميدان رابعة العدوية وميدان النهضة.
 أصدرت محكمة جنايات الجيزة، في مارس 2015، حكما يقضي بإعدام مرشد جماعة الإخوان المسلمين محمد بديع و13 متهما آخرين في القضية المعروفة إعلاميا بـ«غرفة عمليات رابعة». لكن محكمة النقض، ألغت في ديسمبر 2015، أحكام الإعدام الصادرة ضد بديع وعدد من قيادات الاخوان كما قررت إعادة المحاكمة من جديد.
 أصدرت محكمة جنايات بورسعيد، في أغسطس 2015، حكما بمعاقبة محمد بديع ومحمد البلتاجي وصفوت حجازي، و16 آخرين، بالسجن المؤبد في القضية المعروفة باسم «أحداث قسم شرطة العرب» في اتهماهم بالتحريض على العنف والإنضمام لجماعة أسست على خلاف أحكام القانون، وترويع المواطنين. لكن محكمة النقض قضت في مايو 2017 بإلغاء الأحكام وإعادة المحاكمة. وفي 12 سبتمبر 2020، قضت محكمة جنايات بورسعيد بالسجن المؤبد لمحمد بديع، ومحمد البلتاجي، وصفوت حجازي، و9 آخرين في إعادة محاكمتهم في نفس القضية. بيد أن محكمة النقض أيدت الحكم بشكل نهائي في 20 ابريل 2022.
 قضت محكمة جنايات القاهرة، السبت 7 سبتمبر 2019، بالسجن المؤبد على المرشد العام لجماعة الإخوان المسلمين محمد بديع، و10 من قيادات الجماعة في القضية المعروفة إعلاميا بـ«اقتحام الحدود الشرقية».
 قضت محكمة جنايات القاهرة، المنعقدة بمجمع محاكم طرة، الأربعاء 11 سبتمبر 2019، بالسجن المؤبد لمحمد بديع وخيرت الشاطر، ومحمد سعد الكتاتني، و8 آخرين، بتهمة التخابر مع حماس.
 أصدرت محكمة النقض، في يوليو 2020، قرارا نهائيا غير قابل للطعن بالسجن المؤبد لمحمد بديع مرشد جماعة الإخوان المسلمين في القضية المعروفة إعلاميا بـ«أحداث مكتب الإرشاد». وكانت محكمة جنايات القاهرة، قد قضت في 5 ديسمبر 2018، بالسجن المؤبد لكلا من محمد بديع وخيرت الشاطر و4 آخرين في نفس القضية.
 أيدت محكمة النقض الثلاثاء 14 يوليو 2020، الحكم الصادر ضد محمد بديع المرشد العام لجماعة الإخوان وآخرين بالسجن المؤبد في قضية أحداث العدوة بالمنيا، بعد رفض الطعون المقدمة منهم. وكانت محكمة جنايات المنيا قضت في سبتمبر 2018، بمعاقبة محمد بديع و64 متهمًا آخرين بالسجن المؤبد، في القضية التي اشتهرت إعلاميًا بـ«أحداث العدوة».
 قضت محكمة النقض المصرية، في 14 يونيو 2021، بالسجن المؤبد لمرشد جماعة الإخوان المسلمين محمد بديع وإعدام 12 آخرين من بينهم قيادات في الجماعة في القضية المعروفة إعلاميا بـ«قضية فض إعتصام رابعة العدوية».
 وصل مجموع الأحكام التي صدرت في حق محمد بديع إلى 261 سنة سجن في 12 قضية بعضها بصفة نهائية وبعضها مازال في مرحلة الطعون.

مهام أخرى
 رئيس مجلس إدارة جمعية الباثولوجيا والباثولوجيا الإكلينيكية لكليات الطب البيطري على مستوى الجمهورية.
 رئيس هيئة مجلة البحوث الطبية البيطرية لكلية طب بيطري بني سويف لمدة 9 سنوات.
 رئيس مجلس إدارة مركز خدمة البيئة بكلية طب بيطري بني سويف.
 القيام بإنشاء المعهد البيطري العالي بالجمهورية العربية اليمنية صنعاء لمدة أربع سنوات خلال الإعارة من 1982-1986، وإنشاء المزرعة الداجنة والحيوانية الخاصة به، وكذلك ترجمة المناهج الدراسية للغة العربية، وإنشاء متحف علمي وأقسام علمية بالمعهد البيطري.
 وتم إدراج محمد بديع ضمن أعظم مائة عالم عربي في الموسوعة العلمية العربية التي أصدرتها هيئة الاستعلامات المصرية 1999م.
 عضو مكتب الإرشاد العالمي منذ 2007.

مراجع

وصلات خارجية
 صفحة د. بديع على موقع كلية الطب البيطري جامعة بني سويف - الأبحاث
 أبرز المرشحين لمنصب مرشد الإخوان في مصر: محمد بديع.. رجل يجمع ولا يفرق، إسلام أون لاين، 24 ديسمبر 2009
 محمد بديع.. الأجدر، جريدة الدستور المصرية، 3 يناير 2010
 بطاقة تعارف بالمرشد العام الثامن للإخوان المسلمين، إخوان أون لاين، 16 يناير 2010
 الإخوان يختارون بديع مرشدا عاما، الجزيرة نت، 16 يناير 2010
 مرشد الإخوان: لا نريد حكم مصر.. ونتفق مع البرادعي في كل مطالبه، العاشرة مساء، قناة دريم 2، مصراوي، 15 أبريل 2010
 ، برنامج اتجاهات، 29 مايو 2011

انقلاب 2013 في مصر
أساتذة جامعة بني سويف
أشخاص شاركوا في ثورة 25 يناير
أشخاص على قيد الحياة
أطباء بيطريون مصريون
إخوان مسلمون مصريون
بياطرة مصريون
خريجو جامعة الزقازيق
خريجو جامعة القاهرة
دعاة مصريون
سجناء حكم عليهم بالحبس المؤبد من قبل مصر
سجناء مصريون محكوم عليهم بالسجن مدى الحياة
سجناء ومعتقلون مصريون
متأثرون بسيد قطب
مرشدو الإخوان المسلمين
مسجونون مصريون حكم عليهم بالإعدام
مواليد 1362 هـ
مواليد 1943
مواليد في المحلة الكبرى
ناشطو ديمقراطية إسلاميون
ناشطو ديمقراطية مصريون

محمد بديع


Dominique Monami (Verviers, Bélgica, 31 de mayo de 1973), es una extenista belga, que llegó a ser Top 10 del ranking de la WTA.

En 1995, tras su matrimonio con su entrenador Bart van Roost, jugó con el nombre de Dominique van Roost, hasta su divorcio en 2003, tras lo que volvió a usar su nombre original.

Referencias

Tenistas femeninas de Bélgica
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Atlanta 1996
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Sídney 2000
Medallistas olímpicos de bronce de tenis
Medallistas olímpicos de bronce de Bélgica
Medallistas olímpicos de bronce de Sídney 2000
Nacidos en Verviers
Mujeres de Bélgica del siglo XX

Dominique Monami


Trebouxiophyceae ordo incertae sedis, red zelenih algi čije porodice imaju nesigurnu sistematsku pripadnosti u poddiviziji Chlorophytina.

Porodice
 Coccomyxaceae G.M.Smith   57 vrste
 Dictyosphaeriaceae Kützing   4 vrste
 Micractiniaceae G.M.Smith   1 vrsta
 Trebouxiophyceae incertae sedis 43 vrsta

Izvori

Trebouxiophyceae

Trebouxiophyceae ordo incertae sedis


An Dichaea muyuyacensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson. An Dichaea muyuyacensis in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichaea

Dichaea muyuyacensis


Wings of Tomorrow ist das 1984 veröffentlichte zweite Studioalbum der schwedischen Band Europe.

Hintergrund
Europe hatte 1983 ihr selbstbetiteltes Debütalbum veröffentlicht, nachdem die Gruppe durch die Teilnahme an einem Talentwettbewerb einen Plattenvertrag mit dem schwedischen Label Hot Records gewonnen hatte. Europe erreichte Platz Acht der schwedischen Charts, außerdem wurde die Single Seven Doors Hotel ausgekoppelt. Eine Tournee führte die Gruppe durch Skandinavien und nach Japan, bevor sie mit den Arbeiten an ihrem zweiten Album begann.

Wings of Tomorrow wurde in den Polar Studios in Stockholm aufgenommen und von Leif Mases produziert. Das Album erschien am 6. März 1984, als Singles wurden die Titel Lyin' Eyes, Dreamer, Stormwind und Dance the Night Away ausgekoppelt, die jedoch keinen Charterfolg verzeichnen konnten. Das Album verhalf Europe zum Durchbruch in Japan. Gründungsmitglied und Schlagzeuger Tony Reno soll dem Erfolg nicht gewachsen gewesen sein und wurde durch Ian Haugland ersetzt. Der Keyboarder Mic Michaeli wurde nach Veröffentlichung des Albums als festes Mitglied der Gruppe engagiert.

Titelliste
 4:29 – Stormwind (Tempest)
 4:04 – Scream of Anger (Tempest, Jacobs)
 4:07 – Open Your Heart (Tempest)
 3:44 – Treated bad Again (Tempest)
 2:31 – Aphasia (Instrumentalstück) (Norum)
 3:57 – Wings of Tomorrow (Tempest)
 4:08 – Wasted Time (Tempest)
 3:45 – Lyin' Eyes (Tempest)
 4:25 – Dreamer (Tempest)
 3:35 – Dance the Night Away (Tempest)

Erfolge
Während sich keine der veröffentlichten Singles in den Hitlisten etablieren konnte, gelangte das Album auf Platz 20 der schwedischen Hitparade, in der es sich sechs Wochen halten konnte.

Einzelnachweise

Album (Rock)
Album (Hard Rock)
Album 1984
Europe-Album

Wings of Tomorrow


Robert Fredrick "Rob" Paulsen III (* 11. März 1956 in Detroit, Michigan) ist ein US-amerikanischer Schauspieler und Synchronsprecher. Neben einigen namhaften Hauptrollen bekannter Zeichentrickserien sprach Paulsen in seiner Karriere über 250 unterschiedliche Zeichentrickfiguren und in über 1000 Werbespots mit.

Leben
In seiner Karriere lieh Paulsen bereits über 250 verschiedenen animierten Figuren seine Stimme und war in über 1000 Werbungen zu hören. Neben unzähligen kleineren Rollen als Synchronsprecher ist Paulsen für die Stimmen vieler bekannter Zeichentrickhelden bekannt.

So gab Paulsen gleich zwei Teenage Mutant Hero Turtles seine Stimme: In der Zeichentrickserie Teenage Mutant Hero Turtles von 1987 bis 1995 sprach er Raphael, in der gleichnamigen 3D-Animationsserie spricht er seit 2012 Donatello. In der Zeichentrickserie Die Maske sprach er Stanley Ipkiss, Saber Rider in Saber Rider und die Starsheriffs, Yakko Warner in Animaniacs, Pinky in Pinky und der Brain, KJ in Goofy und Max und Karl Keuchler in Jimmy Neutron. In zwölf der 13 Zeichentrickfilmen und der gleichnamigen Zeichentrickserie In einem Land vor unserer Zeit sprach er den Dinosaurier Spike.

Für seine Rolle als Pinky erhielt er vier Nominierungen für einen Annie Award, wovon er drei gewann, und drei Nominierungen für einen Daytime Emmy Award, mit dem er einmal ausgezeichnet wurde.

Paulsen ist mit Parrish Todd, mit der er einen gemeinsamen Sohn hat, verheiratet.

Filmografie (Auswahl)

Schauspieler
 1984: Der Tod kommt zweimal (Body Double)
 1986: Die Stewardessen Academy (Stewardess School)
 1987: Mel Brooks' Spaceballs (Spaceballs)
 1988: Perfect Match – Ein tolles Paar (The Perfect Match)
 1989: Warlock – Satans Sohn (Warlock)

Synchronsprecher

Videospiele
 1990: The Secret of Monkey Island
 1991: Teenage Mutant Ninja Turtles: Turtles in Time
 1994: Lost Vikings 2
 1996: Toonstruck
 1999: Planescape: Torment
 2000: Flucht von Monkey Island (Escape from Monkey Island)
 2001: Baldur's Gate 2: Thron des Bhaal (Baldur's Gate 2: Throne of Bhaal)
 2002: Star Wars: Jedi Starfighter
 2002: Star Wars: Galactic Battlegrounds
 2003: Freelancer
 2004: Doom 3
 2005: The Incredibles: Rise of the Underminer
 2006: The Sopranos: Road to Respect
 2008: SpongeBob SquarePants featuring Nicktoons: Globs of Doom
 2009: FusionFall
 2011: Ben 10: Galactic Racing
 2018: Rise of the Teenage Mutant Ninja Turtles

Filme

 1987: Scooby-Doo Meets the Boo Brothers (Die Geisterjäger)
 1988: Scooby Doo und der widerspenstige Werwolf (Scooby-Doo and the Reluctant Werewolf)
 1988: Yogis Entführung ins Weltall (Yogi & the Invasion of the Space Bears)
 1990: Jetsons – Der Film (Jetsons: The Movie)
 1994: In einem Land vor unserer Zeit II – Das Abenteuer im großen Tal (The Land Before Time II: The Great Valley Adventure)
 1995: Aladdin und der König der Diebe (Aladdin and the King of Thieves)
 1995: Goofy – Der Film (A Goofy Movie)
 1995: In einem Land vor unserer Zeit III – Die Zeit der großen Gabe (The Land Before Time III: The Time of the Great Giving)
 1996: In einem Land vor unserer Zeit IV – Im Tal des Nebels (The Land Before Time IV: Journey Through the Mists)
 1997: In einem Land vor unserer Zeit V – Die geheimnisvolle Insel (The Land Before Time V: The Mysterious Island)
 1998: Die Schöne und das Biest: Belles zauberhafte Welt (Belle's Magical World)
 1998: Pocahontas 2 – Die Reise in eine neue Welt (Pocahontas II: Journey to a New World)
 2000: Arielle, die Meerjungfrau 2 – Sehnsucht nach dem Meer (The Little Mermaid II: Return to the Sea)
 2000: Goofy nicht zu stoppen (An Extremely Goofy Movie)
 2001: In einem Land vor unserer Zeit VII – Der geheimnisvolle Zauberstein (The Land Before Time VII: The Stone of Cold Fire)
 2001: In einem Land vor unserer Zeit VIII – Der erste Schnee (The Land Before Time VIII: The Big Freeze)
 2001: Jimmy Neutron – Der mutige Erfinder (Jimmy Neutron: Boy Genius)
 2001: Mickys Grösstes Weihnachtsfest (Mickey's Magical Christmas: Snowed in at the House of Mouse)
 2001: Susi und Strolch 2: Kleine Strolche – Großes Abenteuer! (Lady and the Tramp 2 – Scamp's Adventure)
 2001: Verschwörung der Superschurken (Mickey's House of Villains)
 2002: Balto II – Auf der Spur der Wölfe (Balto: Wolf Quest)
 2002: Cinderella 2 – Träume werden wahr (Cinderella II: Dreams Come True)
 2002: In einem Land vor unserer Zeit IX – Die Reise zum großen Wasser (The Land Before Time IX: Journey to the Big Water)
 2002: Peter Pan: Neue Abenteuer in Nimmerland (Return to Never Land)
 2002: Robbie, das Rentier in Die Legende des vergessenen Stammes  (Legend of the Lost Tribe)
 2003: 101 Dalmatiner Teil 2 – Auf kleinen Pfoten zum großen Star! (101 Dalmatians II: Patch's London Adventure)
 2003: In einem Land vor unserer Zeit X – Die große Reise (The Land Before Time X: The Great Longneck Migration)
 2003: Stitch & Co. – Der Film (Stitch! The Movie)
 2004: Disneys Klassenhund: Der Film (Teacher's Pet)
 2004: Micky, Donald, Goofy – Die drei Musketiere (Mickey, Donald, Goofy: The Three Musketeers)
 2004: Mickys turbulente Weihnachtszeit (Mickey's Twice Upon a Christmas)
 2004: Mulan 2 (Mulan II)
 2005: In einem Land vor unserer Zeit XI – Das Geheimnis der kleinen Saurier (The Land Before Time XI: Invasion of the Tinysauruses)
 2005: Tom & Jerry – Abenteuer auf dem Mars (Tom and Jerry Blast Off to Mars!)
 2006: Cap und Capper 2 – Hier spielt die Musik (The Fox and the Hound 2)
 2006: Der tierisch verrückte Bauernhof (Barnyard)
 2006: In einem Land vor unserer Zeit XII – Die große Flugschau (The Land Before Time XII: The Great Day of the Flyers)
 2006: Leroy & Stitch
 2006: Lucas, der Ameisenschreck (The Ant Bully)
 2007: Cinderella – Wahre Liebe siegt (Cinderella III: A Twist in Time)
 2007: In einem Land vor unserer Zeit XIII: Auf der Suche nach dem Beerental ("The Land Before Time XIII: The Wisdom of Friends)
 2008: TinkerBell
 2009: El Superbeasto (The Haunted World of Superbeasto)
 2009: Tinkerbell – Die Suche nach dem verlorenen Schatz (Tinker Bell and the Lost Treasure)
 2010: Tinkerbell – Ein Sommer voller Abenteuer (Tinker Bell and the Great Fairy Rescue)
 2011: Das Rotkäppchen-Ultimatum (Hoodwinked Too! Hood vs. Evil)
 2022: Rise of the Teenage Mutant Ninja Turtles: The Movie (Stimme)

Serien
 1981: Die Schlümpfe (The Smurfs, unbekannte Anzahl an Folgen)
 1986–1991: Disneys Gummibärenbande (Disney's Adventures of the Gummi Bears, 18 Folgen)
 1987–1988: Saber Rider und die Starsheriffs (Saber Rider and the Star Sheriffs, 52 Folgen)
 1987: DuckTales – Neues aus Entenhausen (DuckTales, vier Folgen)
 1987–1995: Teenage Mutant Hero Turtles (Teenage Mutant Ninja Turtles, 170 Folgen)
 1990–1992: Tiny Toon Abenteuer (Tiny Toon Adventures, 40 Folgen)
 1991–1992: Darkwing Duck (10 Folgen)
 1991–1992: Yo Yogi (19 Folgen)
 1991–1995: Tazmania (Taz-Mania, 52 Folgen)
 1992: Goofy und Max ((Disney's) Goof Troop, 48 Folgen)
 1993–1998: Animaniacs (Steven Spielberg Presents: Animaniacs, 56 Folgen)
 1993–1996: Biker Mice from Mars (65 Folgen)
 1993–1994: Mighty Max (40 Folgen)
 1993–1994: Sonic the Hedgehog (Sonic the Hedgehog, 26 Folgen)
 1994–1995: Aladdin (sechs Folgen)
 1994–1996: Der Tick (The Tick, 24 Folgen)
 1995–1997: Die Maske (The Mask: The Animated Series, 54 Folgen)
 1995–1996: Abenteuer mit Timon und Pumbaa (Timon & Pumbaa, 10 Folgen)
 1995–1998: Pinky und der Brain (Pinky and the Brain, 65 Folgen)
 1996–1998: Casper (52 Folgen)
 1996: Die Dschungelbuch-Kids (Jungle Cubs, 13 Folgen)
 1996–2003: Dexters Labor (Dexter's Laboratory, 20 Folgen)
 1998–1999: Pinky, Elmyra & der Brain (13 Folgen)
 1998–2004: Powerpuff Girls (The Powerpuff Girls, 10 Folgen)
 2000–2001: Captain Buzz Lightyear – Star Command (Buzz Lightyear of Star Command, sechs Folgen)
 2002–2006: Jimmy Neutron (The Adventures of Jimmy Neutron: Boy Genius, 58 Folgen)
 2002–2007: Kim Possible (20 Folgen)
 2003–2005: Lilo & Stitch (Lilo & Stitch: The Series, 13 Folgen)
 2004–2006: Jimmy Neutron vs. Timmy Turner (The Jimmy Timmy Power Hour, drei Teile)
 2005–2007: Katzekratz (Catscratch, sieben Folgen)
 2007: In einem Land vor unserer Zeit (The Land Before Time, 26 Folgen)
 2013–2017: Teenage Mutant Ninja Turtles
 2019: Grünes Ei mit Speck (Green Eggs and Ham, zwei Folgen)

Weblinks

 Offizielle Internetpräsenz von robpaulsenfans.com

Filmschauspieler
Synchronsprecher
US-Amerikaner
Geboren 1956
Mann

Rob Paulsen


Hong Kongul a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 38 de sportivi, care a concurat în nouă sporturi. Nu a primit nicio medalie.

Participanți
Delegația din Hong Kong a cuprins 38 de sportivi: 15 bărbați și 23 femei. Cel mai tânăr atlet din delegație a fost înotătoarea Siobhan Haughey (19 de ani), cel mai bătrân a fost jucătoarea de tenis de masă Yana Tie (37 de ani).

Natație

Scrimă

Referințe
 Hong Kong la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Hong Kong la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Tugþraut er íþróttagrein samsett úr tíu greinum: Þremur hlaupum (100 m, 400 m, 1500 m), 110 m grindahlaupi, kúluvarpi, kringlukasti, spjótkasti, hástökki, langstökki og stangarstökki.

Ásamt ættingjum sínum sjöþraut og fimmtarþraut er um að ræða einu frjálsíþróttagreinina þar sem árangurinn er ekki einfaldur út af fyrir sig heldur reiknaður yfir í stig.

Í tugþraut er keppt á tveimur dögum í fastri röð.

Dagur 1:
100 metra hlaup
langstökk
kúluvarp
hástökk
400 metra hlaup
Dagur 2:
110 metra grindarhlaup
kringlukast
stangarstökk
spjótkast
1500 metra hlaup

Tugþraut

Tugþraut


Fahriye (Arapça: فخرية), bir edebiyat terimi. Bazen fahr terimi, fahriye kelimesiyle eş anlamlı olarak kullanılabilmektedir.

Mahiyeti
Klasik Arap edebiyatında, fahriye teması oldukça yaygın şekilde işlenen mevzuların başında gelmektedir. Şairler bu şiirlerinde, kabileleriyle, soylarıyla, kendileriyle, kahramanlıkları ve cesaretleriyle övünmektedirler. Fahriye terimi Türkçeye Arapça üzerinden, Arap edebiyatının etkisiyle girmiştir.

Divan edebiyatında şairin övünmek için yazdığı şiir türüne fahriye adı verilir. Bir şairin yazmış olduğu özel bir şiirde uzun uzadıya kendini övmesi garip bir davranış olarak kabul edilebilir. Ancak bu övgünün şairin kişiliğini değil, onun sanatının ve yaratıcılığı ile ortaya çıkardığı şiir eserinin övgüsü olarak düşünmek imkânı olduğu için bir fahriye eseri için olan negatif yargıyı biraz yumuşatmış oluruz.

Fahriye ayrıca Divan edebiyatı şiirinin önemli bir şiir türü olan kaside içinde şairlerin kendilerini övdükleri beyitlerin bulunduğu beşinci özel bir bölüm olarak da görülür. Bu halde bir kaside içinde, iki ayrı değişik biraz tezatlı ama birini tamamlayan övgü bölümü, medhiye ve fahriye, bulunduğu aşikardır. Medhiye bölümü şairin kasidesini sunduğu kişiyi yüceltip övmesidir; fahriye bölümü ise kaside şairinin kendini övmesidir. Bu bir çeşit tezatlı tutum olarak görülebilir. Diğer taraftan, bu iki bölüm birbirini tamamlayıp destekler. Zira kaside şairi kasidesini sunduğu kişiye "seni öven, sıradan bir şair değil; böyle değerli, böyle büyük bir şairdir" demiş olmaktadır ve böylece değerli bir kişinin övgüsü (fahriye), medhiye ile övülenin değerini daha da yüceltmektedir.

Konuyla ilgili yayınlar
Esat Ayyıldız. "'Alkame b. 'Abede el-Fahl ve İki Kasidesi" . İSTEM / 36 (Aralık 2020): 389-415 . https://doi.org/10.31591/istem.836393

Ayrıca bakınız

 Fahr
 Mufâhara

Türlerine göre Divan nazımı

Fahriye (edebiyat)


A Copa do Mundo de Snooker ou Snooker World Cup foi um torneio de snooker por equipe criado pelo inglês Mike Watterson. A competição anual apresentava equipes de três (dois desde 2011) jogadores representando seu país contra outras equipes. O inglês Steve Davis foi o maior vencedor do evento, com quatro títulos pela Inglaterra.

História
O evento começou em 1979 como World Challenge Cupcom o patrocínio da State Express. Foi realizado no Haden Hill Leisure Centre, em Birmingham, com a participação de seis equipes: Inglaterra, Irlanda do Norte, País de Gales, Canadá, Austrália e o Resto do Mundo. As equipes foram divididas em dois grupos com jogos no sistema de todos contra todos e as partidas foram no melhor de 15 frames. As melhores equipes dos grupos se enfrentaram na final. Em 1980, o torneio foi transferido para o New London Theatre e o equipe da Irlanda do Norte foi substituído por um time represenatando toda a Irlanda.

O evento foi renomeado para World Team Classic em 1981 e mudou-se para o Hexagon Theatre em Reading. As partidas foram reduzidas para um melhor de sete frames e as duas primeiras equipes dos grupos avançaram para as semifinais. Desta vez, sete equipes competiram. A equipe do Resto do Mundo foi substituída pela equipe da Escócia e, em vez de uma equipe de toda a Irlanda, tivemois a participação das duas: da República da Irlanda e da Irlanda do Norte. Após o evento de 1983, o State Express encerrou seu patrocínio ao evento e o lugar do torneio no calendário de snooker foi ocupado pelo Grand Prix.

O evento foi transferido para a primavera na temporada de 1984–85 e foi rebatizado de World Cup ou Copa do Mundo. Foi realizada no International, em Bournemouth. O torneio também passou a ser disputado no sistema "mata-mata" com oito equipes. A Irlanda e a Irlanda do Norte disputaram o torneio com equipe combinada, conhecida como Toda a Irlanda (do original: All-Ireland), a seleção do Resto do Mundo voltou e a defensora eventual do título, a Inglaterra, tinha duas equipes. O evento foi encerrado após a edição de 1990.

O evento foi brevemente ressuscitado em 1996 e foi realizado no Amari Watergate Hotel em Bangkok, na Tailândia. Houve muitas inscrições e tivemos a realização de uma qualificação para o evento principal. As 20 equipes qualificadas foram divididas em quatro grupos de cinco e as duas primeiras equipes dos grupos avançaram para as quartas de final.

Em 22 de março de 2011, foi revelado que a World Professional Billiards and Snooker Association (WPBSA) planejava reviver o evento com o patrocínio da companhia petrolífera tailandesa PTT e da EGAT. Acabou sendo realizado entre 11 e 17 de julho no Centro de Convenções de Bangkok (Bangkok Convention Centre), em Bangkok e vinte equipes (de dois jogadores) participaram do torneio.

Edições

Competições de snooker

Copa do Mundo de Snooker


Lophoceros é um gênero de aves da família Bucerotidae.

O género compreende sete espécies:

 Calau-de-bradfield, ou calau-do-mutiáti Lophoceros bradfieldi
 Calau-coroado-africano, Lophoceros alboterminatus
 Calau-preto, ou calau-pretibranco Lophoceros fasciatus
 Calau-de-hemprich, ou calau-da-abissínia Lophoceros hemprichii
 Calau-cinzento, Lophoceros nasutus
 Calau-pigmeu, ou calau-anão-castanho Lophoceros camurus
 Calau-de-bico-pálido, ou calau-de-bico-de-marfim Lophoceros pallidirostris

Bucerotidae
Lophoceros

Lophoceros


Mexic U-17 Echipa națională de fotbal este una dintre echipele tinere, care reprezintă Mexic, în fotbal și este controlată de Federația de Fotbal mexican (spaniolă: Federación Mexicana de Fútbol). A doua oară FIFA U-17 Cupa Mondială campion, echipa s-a bucurat de un succes recent că a fost încoronat în 2005 și 2011 ediții ale turneului. În 2011, Mexic a găzduit și a câștigat ulterior turneul prin înfrângerea Uruguay, devenind singura dată când o națiune-gazdă a câștigat vreodată acest turneu. Mexicul a participat la 11 din 15 evenimente FIFA U-16 / U-17 Cupa Mondială.

Campionatul Mondial de Fotbal sub 17 ani
Aur  : 2005 2011

Argint  : 2013

Locul 4 : 2015

CONCACAF U-17 Championship
Aur   : 1985, 1987, 1991, 1996, 2013, 2015

Argint   : 1992

Bronz   : 1983

Locul 4 : 1994

Mexic (selecționata de fotbal sub 17)


The Barbary Coast (also Barbary, Berbery or Berber Coast) was the name given to the coastal regions of North Africa or Maghreb, specifically the Ottoman borderlands consisting of the regencies in Algiers, Tunis, and Tripoli, as well as the Sultanate of Morocco from the 16th to 19th centuries. The term originates from the exonym of the Berbers.

History

Barbary was not always a unified political entity. From the 16th century onwards, it was divided into the political entities of the Regency of Algiers, Tripolitania, Regency of Tunis, and Sharifan Empire. Major rulers and petty monarchs during the times of the Barbary States' plundering parties included the Dey of Algiers, the Pasha of Tripoli, the Bey of Tunis, and the Sultan of Morocco.

In 1625, Algiers' pirate fleet (by far the largest) numbered 100 ships of various sizes employing 8,000 to 10,000 men. The corsair industry accounted for 25 percent of the workforce of the city, not counting other activities made from the port. The fleet averaged 25 ships in the 1680s, but these were larger vessels than had been used since the 1620s, thus the fleet still employed some 7,000 men. In addition 2,500 men manned the pirate fleet of Tripoli, 3,000 in Tunis, and several thousand more in all the various minor pirate bases such as Bona, Susa, Bizerta, and Salé. The corsairs were not solely natives of their cities; while many were Arabs and Berbers, there were also Turks, Greeks, Albanians, Syrians, and renegade Italians (especially Corsicans) among their number.Gregory Hanlon. "The Twilight Of A Military Tradition: Italian Aristocrats And European Conflicts, 1560-1800." Routledge: 1997. Pages 27-28.

The first military land action overseas by the United States was executed by the US Marines and the US Navy in 1805 at the Battle of Derna, Tripoli, a coastal town now in eastern Libya, in April 1805. It formed part of an effort to destroy all Barbary pirates, to reclaim American slaves in captivity and end piracy acts between the warring tribes on the part of the Barbary states, which were themselves member states of the Ottoman Empire. The opening line of the Marines' Hymn refers to this action: "From the halls of Montezuma to the shores of Tripoli...".https://www.marineband.marines.mil/Audio-Resources/The-Marines-Hymn/

See also

References

Sources

 LAFI (Nora), Une ville du Maghreb entre ancien régime et réformes ottomanes. Genèse des institutions municipales à Tripoli de Barbarie (1795–1911), Paris: L'Harmattan, 2002, p. 305

External links

"When Europeans Were Slaves: Research Suggests White Slavery Was Much More Common Than Previously Believed", Ohio State University

Barbary Wars
Berber history
Coasts of Africa
Historical regions
Ottoman Algeria
History of Libya
History of Morocco
History of Tunisia
North Africa
Regions of Africa
Eurocentrism

Barbary Coast


Die Martinsklause ist ein Filmdrama unter der Regie von Richard Häussler von 1951, das auf dem gleichnamigen Roman von Ludwig Ganghofer basiert. In den Hauptrollen sind Willy Roesner, Gisela Fackeldey, Paul Richter, Inge Cornelius und Heinz Engelmann besetzt.

Der seinerzeitige Filmtrailer warb mit folgenden Worten für den Film: "Die Martinsklause nach Ludwig Ganghofers bekanntestem Roman, ein Film der Spannung und Dramatik, voll menschlicher Leidenschaften, von hohem christlichen Ethos, im Schatten des sagenumwobenen Watzmanns. Kampf der Naturgewalten, entfesselte Elemente."

Handlung
Propst Eberwein will im Berchtesgadener Land nach dem Rechten sehen. Ihm ist zu Ohren gekommen, dass der dort eingesetzte Verwalter Waze sehr selbstherrlich mit seinen Rechten umgeht. Das Land gehört den Augustinermönchen. Die dort eingenommenen Steuern sind an den Fürsten von Salzburg abzuführen, jedoch behält Waze den Großteil des eingenommenen Geldes für sich selbst.

Waze ist die Ankunft Eberweins gar nicht recht und er geht sogar soweit, den Propst einzusperren. Wazes Tochter Recka ist mit dem Vorgehen ihres Vaters nicht einverstanden und befreit Eberwein. Nicht nur die Bauern, die Waze ausnimmt, verfluchen ihn und seine Söhne, die ähnlich selbstherrlich auftreten wie ihr Vater. Wazes Sohn Henning hat bereits mehrfach versucht, Fischer Sigenot zu töten, sodass dieser sich aktiv dafür einsetzt, Waze und seine Sippe zu entmachten. Recka, die sich heimlich in Sigenot verliebt hat, sagt sich von ihrer Familie los, und stellt sich auf die Seite der Bauern.

Sigenots Schwester Rötli macht eine unangenehme Erfahrung mit einem Knecht Wazes. Als der Mann ihr Gewalt antun will, tritt Ruedlieb, der Sohn des Richtmanns Schönauer, dazwischen und erschlägt den Knecht in Notwehr. Sigenot sorgt dafür, dass Rötli, Ruedlieb und Schönauer selbst sich in einer Almhütte verstecken können. Waze hört davon. Nun beherrscht ihn nur noch der Gedanke, die Widersacher für immer zu vernichten. Zusammen mit seinen Söhnen macht er sich auf den Weg zur Hütte in den Bergen. Sigenot und Recka folgen ihnen, um Schlimmeres zu verhindern. Ein Steinschlag, der Waze und seine Söhne mit sich in die Tiefe reißt, setzt dem Treiben der Sippe ein plötzliches Ende. Zu Sigenots großem Leid wird auch Recka von den Steinen erschlagen.

Produktion

Produktionsnotizen

Es handelt sich um einen Film im Verleih von Unitas-Film, Kopp-Filmverleih. Die Martinsklause wurde in den Studios der Bavaria Film produziert. Die Außenaufnahmen entstanden am Königssee, am Hirschbichl, im Wimbachtal, auf der Burg Gruttenstein, im Hafelkar und in der Nordkette des Karwendels.

Hintergrund
Sowohl die Ostermayrs Produktion Die Martinsklause als auch Die Alm an der Grenze stellen einen Zeitbezug her zu einem in den 50er Jahren virulenten Problem, der Zuwanderung.

Ludwig Ganghofer, geboren 1855 in Kaufbeuren, Promotion in Philologie, der die Vorlage lieferte, war Dramaturg am Ringtheater in Wien und Feuilletonredakteur. Ganghofer war einer der erfolgreichsten Schriftsteller seiner Zeit. In seinem Roman Die Martinsklause geht es um den Watzmann, den berühmten Berg, und seine Faszination. Ganghofer schildert, was sich im frühen Mittelalter auf diesem Berg abgespielt haben mag und wie es zu der unverwechselbaren Form dieses Berges gekommen ist. Der Name einer der Hauptfiguren «Waze» ist bewusst so gewählt.

Veröffentlichung, Erfolg
Der Film wurde am 21. Dezember 1951 in München, im Theater am Karlstor, uraufgeführt. Er lief am 22. November 1967 das erste Mal im Fernsehen (ZDF).

Die Martinsklause wurde am 14. Oktober 2016 von Alive – Vertrieb und Marketing innerhalb der Reihe "Juwelen der Filmgeschichte" auf DVD veröffentlicht.

Der Film befand sich in der Liste der erfolgreichsten Filme des Jahres 1951/1952 laut der Filmblätter Berlin, Nr. 52/53 vom 22. Dezember 1952 auf Platz 36 unter 50 genannten Filmen.

Kritik
Cinema war der Meinung: "Ernster, recht sorgfältig gemachter Mix aus Heimat- und Historienfilm."

Ralf Schnell schrieb: "Die zahlreichen Adaptionen der Romane Ganghofers illustrieren deren hohen Unterhaltungswert, der von ihrem kontrastiven, vergleichsweise schlichten Gesellschaftsbild nicht zu trennen ist."

Weblinks

 Die Martinsklause 3 Filmplakate bei filmportal.de

 Die Martinsklause Abb. Titelblatt Illustrierte Film-Bühne Nr. 1371
 Die Martinsklause Abb. Titelblatt Das Neue Film-Programm

Einzelnachweise

Filmtitel 1951
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Heimatfilm
Ludwig-Ganghofer-Verfilmung
Mittelalter im Film

Die Martinsklause (1951)


Der Kunstpavillon Heringsdorf im Ostseebad Heringsdorf auf der Insel Usedom besteht seit 1970. Verantwortlich für den Pavillon war bis 1989 die Arbeitsgemeinschaft Kunstpavillon, ab 1991 der für diesen Zweck gegründete Usedomer Kunstverein e. V. Mit wechselnden Ausstellungen bekannter und auch junger Künstler, Konzerten, Lesungen und einer alljährlichen Kunstauktion setzt der Pavillon Maßstäbe.

Geschichte
1970 wurde der Pavillon, entworfen von Bauingenieur Ulrich Müther, an der Strandpromenade Heringsdorf errichtet. Sein Umfang beträgt 52 Meter, die größte Innenhöhe seiner gefalteten Decke 4,60 Meter, mit einer Ausstellungsfläche von etwa 80 laufenden Metern. Die Eröffnung fand mit einer 1. Ausstellung von neun auf der Insel Usedom ansässigen Künstlern statt. Nach der Wende gründeten ein Teil dieser Künstler zum Weiterbetrieb des Kunstpavillons den Usedomer Kunstverein e. V. Beteiligte an der Gründung des Vereins und künstlerischen Beirates waren unter anderem Roger David Servais, Matthias Wegehaupt, Sabine Curio, Oskar Manigk, Peter Dulke, später Ricarda Horn, Volker Köpp, Franka Keil und Sibylle Leifer.

Ausstellungen
Eine Auswahl von Künstlern, Ausstellern und Projekten im Kunstpavillon Heringsdorf:

Matthias Wegehaupt, Oskar Manigk, Eva-Maria Hagen, Wolf Biermann, Strawalde, Manfred Gabriel, Siegfried Krepp, Christiane Latendorf, Robert Rehfeldt, Peter Makolies, Peter Graf, Peter Herrmann, Jörg Bach, Sylvia Hagen und andere.

Darüber hinaus veranstaltet der Kunstpavillon Konzerte und Lesungen. So ist er Spielstätte des Usedomer Musikfestivals oder begleitet das Festival mit einer Ausstellung gleichen Themas und hat Gäste wie z. B. Markus Kavka oder Friedo Solter.

Einzelnachweise

Weblinks

 Website des Kunstpavillons Heringsdorf

Bauwerk in Heringsdorf
Veranstaltungsstätte in Mecklenburg-Vorpommern
Baudenkmal in Heringsdorf
Ulrich Müther
Heringsdorf
Heringsdorf
Kunstausstellung in Deutschland
Heringsdorf
Ausstellungsbau
Gegründet 1991
Schalenkonstruktion
Erbaut in den 1970er Jahren
Zentralbau in Deutschland
Organisation (Heringsdorf)

Kunstpavillon Heringsdorf


Geert van Bruaene, né à Courtrai le  et mort à Bruxelles le , est un galeriste, brocanteur et tenancier de bistrots belge qui fut proche des écrivains et peintres surréalistes de Bruxelles ainsi que des artistes du groupe Cobra.

Biographie
Comme le souligne Henri-Floris Jespers, « il est difficile de trouver des informations précises sur Geert van Bruaene (...) et ses entreprises diverses. Compagnon de route des surréalistes bruxellois et de Cobra, auréolé de ses relations avec des icônes artistiques incontournables, de Paul van Ostaijen et René Magritte à Dubuffet et Hugo Claus, il était inévitable qu'une légende se fût créée autour de ce personnage truculent.(...) Homme attachant mais roublard, esprit frondeur et volontiers mystificateur, provocateur par conviction et légèrement faussaire (tant par nécessité que par goût), il fut à sa manière un passeur discret (et distrait) entre les avant-gardes francophones et néerlandophones. »

Avant la Seconde Guerre mondiale
thumb|left | Grand-Place de Bruxelles, 1917.
Geer (qui signera souvent Gérard) van Bruaene arrive à Bruxelles avec ses parents vers 1905. D'abord acteur au théâtre royal flamand de Bruxelles et au théâtre de l'Alhambra, il se fait connaître comme galeriste, tenancier de bistrots et aussi brocanteur. Il donne aux galeries qu'il ouvre, et ferme de faillite en faillite, des noms pittoresques. À la Galerie du Parlement, il expose Félicien Rops et James Ensor. Au Cabinet des estampes philosophiques  Maldoror qu'il crée en 1921, galerie composée de deux salles d'exposition et située dans l'hôtel Ravenstein, dont Michel de Ghelderode est le gérant, il vend à des prix dérisoires des œuvres de George Grosz, Otto Dix, Constant Permeke, Kandinsky, Paul Klee, Magritte, Victor Servranckx, Kurt Schwitters, Arp.

Avec son ami Paul van Ostaijen d' jusqu'en , puis avec Camille Goemans jusqu'à la fin de l'année 1927, il dirige la galerie À la Vierge poupine dans la rue de Namur, réinstallée 32 avenue Louise. Il y organise des expositions, notamment de la série de collages L'Histoire naturelle de Max Ernst, et Van Ostaijen y donne des conférences sur l'art moderne et la poésie. En , van Bruaene est l'un des protagonistes, avec Camille Goemans, René Magritte, E. L. T. Mesens et Paul Nougé, du tumulte qui bouleverse la représentation de Tam-Tam de Géo Norge.

Suivirent La Galerie de la Pépinière, Le Jabot de pluie, Le Vase de Soissons. Dans les années 1930 van Bruaene adopte avec sa compagne Marietje Cleren, elle-même patronne de café (De Hoef à Uccle, La Belle Étoile  à Woluwe-Saint-Pierre), la formule bistrot-galerie-brocante pour À l'imaige Nostre-Dame, Impasse des Cadeaux, rue du Marché aux Herbes, « qu'il décorait lui-même, couvrant les murs d'un bric-à-brac affolant, où se mêlaient objets trouvés, peintures naïves, découpages de revues et de journaux, ainsi que des inscriptions manuscrites reproduisant ses aphorismes préférés ». « Que je dise tout de même », dit Louis Scutenaire, « que, à l'époque où tout le monde tenait ça pour des croûtes innommables, Gérard vendait les expressionnistes allemands, que c'est lui qui a répandu – on peut dire en Europe et, peut-être dans le monde, des gens comme Klee, comme Schwitters, comme Kokoschka, et quelques autres, et Arp ». Ses entreprises « financièrement catastrophiques, mais nourries d'une incomparable ferveur », écrit Patrick Waldberg, « furent les premières à glorifier Magritte en un temps où les "experts" et les "gens de goût" radiaient son nom des cadres de l'art ».

Durant le mois de  Geert van Bruaene est également le créateur à Bruxelles, avec Paul Nougé, d'une des premières tentatives de ciné-club, à la « Salle Nouvelle », 11 rue Ernest Allard, au Grand Sablon, où sont projetés les films d'Abel Gance (La Dixième Symphonie), de D. W. Griffith (Le Lys brisé) et de Marcel L'Herbier (El Dorado).

Après la Seconde Guerre mondiale
thumb | La Fleur en papier doré, 55 rue des Alexiens, en 2008.
En  le Centre public d'action sociale de Bruxelles octroie à la compagne de van Bruaene, Marietje Cleren, patronne de café, la location de l'ancien Café des artistes au 55 rue des Alexiens afin d'y créer, selon sa proposition, une auberge à l'ancienne, de caractère folklorique, présentant des expositions permanentes de tableaux populaires et Geert van Bruaene y ouvre  La Fleur en papier doré, café littéraire et artistique, que fréquentent notamment Paul Nougé, René Magritte, Marcel Mariën, Robert Goffin, Louis Scutenaire, Paul Colinet.

En , Gérard van Bruaene ouvre une nouvelle boutique, Le Diable par la Queue, au 12 de la rue de l'Homme-Chrétien. Pour son inauguration il organise une exposition de dessins et de peintures de son ami Jean Dubuffet. Une affiche-invitation est tirée en photolithographie ainsi qu'un catalogue, dénommé « Mémorial », de huit pages calligraphiées, avec trois lithographies de Dubuffet. La boutique est rapidement rebaptisée L'Agneau moustique et van Bruaene y expose notamment des peintres modernes congolais (entre autres les précurseurs Lubaki et Djilatento).

Le 8 mars 1953, les surréalistes bruxellois organisent un banquet à La Fleur en papier doré pour fêter le retour de Marcel Mariën, parti comme commis de cuisine à bord d'un cargo suédois. La photographie de groupe réalisée par l'antiquaire Albert van Loock sur le perron est l'un de leurs portraits les plus connus des surréalistes belges, rassemblant, autour de van Bruaene dans son fauteuil, Marcel Mariën, Camille Goemans, Irène Hamoir, Georgette Magritte, E. L. T. Mesens, Louis Scutenaire, René Magritte et Paul Colinet. Une seconde photographie est probablement faite par Georgette Magritte

Dans les années 1950, sans faire lui-même partie du Mouvement CoBrA , Gérard van Bruaene  se fait des amis de Lucebert, Karel Appel, Pierre Alechinsky, mais aussi de Christian Dotremont, Pol Bury, Hugo Claus (qui fête en présence de Corneille le  ses noces avec Elly Overzier à La Fleur en papier doré), Louis Paul Boon, Simon Vinkenoog et Jan Walravens, rédacteur en chef de la revue Tijd en Mens dont l'équipe se réunit  à La Fleur en papier doré.

Portraits
  Dans le roman « Boulevard Jacqmain d'Irène Hamoir édité en 1953, les surréalistes belges apparaissent sous des surnoms plus ou moins transparents : « Paul Nouguier » pour Paul Nougé, « Gritto » pour René Magritte, « Maître Bridge » pour Louis Scutenaire, « Édouard Massens » pour E. L. T. Mesens, « Bergère » pour Georgette Magritte, « Marquis » pour Paul Magritte, « Sourire » pour André Souris, « Monsieur Marcel » pour Marcel Lecomte, « Evrard » pour Geert van Bruaene.
 « Il était né à Courtrai, en 1891, dans l'une de ces maisons minuscules d'où l'on s'attend toujours à voir sortir des fées ou des farfadets. De la fée et du farfadet, ce petit homme rond et rose aux vêtures si personnelles avait d'ailleurs toute la malice et le charme. » (Irène Hamoir, dans Le Soir, Bruxelles, , )
 Jane Graverol peint en 1964 La Goutte d'eau, où sont réunis les portraits des surréalistes belges, dont celui de Geert van Bruaene, en chapeau (à la droite d'Irène Hamoir et Louis Scutenaire, au-dessus de Magritte). Le tableau est conservé au Musée des Beaux-Arts de Liège.

Publications
 Selon Henri-Floris Jespers, Magritte et Marcel Mariën tentèrent, en vain, dès 1941 de convaincre van Bruaene de publier ses aphorismes, autrement que par des affiches manuscrites au-dessus de son comptoir, aux éditions de L'Aiguille aimantée que dirige Mariën à Anvers (et qui publient la même année Moralité du sommeil d'Éluard. Magritte déplore que van Bruaene ne paraisse pas « très enthousiaste car le projet en question me plaît énormément et redresserait, à mon avis, le niveau de ce que l'on publie généralement ». Annonçant leur visite à van Bruaene, Magritte et Mariën espèrent pouvoir le convaincre. Scutenaire qui les accompagnera lui écrit que l'édition de ses aphorismes « serait un moment de charme et d'utilité » et n'entraînerait pour leur auteur « aucuns débours ni frais, bien entendu » : « Nous nous étions attachés à ce projet avec tant de cœur que nous avions déjà trouvé un titre à te soumettre ainsi qu'un projet de frontispice par Mag (renversant). [...] J'espère que les motifs de modestie que tu invoques dissimulent une authentique paresse (d'ailleurs éminemment respectable) dont tu parviendras pourtant à tirer parti en t'en départant pour les quelques minutes nécessaires à coucher le texte ». Parmi les aphorismes de van Bruane, « Tout homme a droit à vingt-quatre heures de liberté par jour » ou « Nous ne sommes pas assez rien du tout ». Scutenaire en reprend quelques autres dans son René Magritte (Bruxelles, Librairie Sélection, 1947 [texte daté de 1942]. Repris dans Avec Magritte, Bruxelles, Lebeer-Hossmann, 1977; réédition augmentée, L'Atelier contemporain, 2021, p. 29).
 Le petit Gérard, Ole Com Bove (« L'huile remonte à la surface »), La fleur en papier doré, 1951, 50 pages.
 Geert van Bruaene, Six petites histoires banales de petit bistrot racontées par le petit Gérard et deux petits textes pour commencer et pour finir, La Fleur en papier doré, 1953
 En 1953 et 1954 René Magritte publie dans La Carte d'après nature, revue généralement sous forme de cartes postales qu'il dirige (dix numéros d'octobre 1952 à avril 1956 et deux numéros spéciaux en 1954), quelques aphorismes ou « annonces » de Geert van Bruaene.
 Jane Graverol, textes de Paul Colinet, De Angelis, Irine (Irène Hamoir), Marcel Lecomte, René Magritte, Marcel Mariën, Louis Scutenaire et Geert van Bruaene, Temps mêlés, Verviers, 1955.
 Lettres mêlées (1920-1966), de Joë Bousquet, André Breton, Herman Closson, Paul Colinet, René Crevel, Fernand Dumont, Paul Eluard, André Gide, Camille Goemans, Amande Hooreman, Paul Hooreman, Marcel Lecomte, Paul Magritte, René Magritte, Marcel Mariën, E. L. T. Mesens, Paul Nougé, Erik Satie, Louis Scutenaire, André Souris, Geert van Bruaene, Bruxelles, Les Lèvres nues, 1979, 72 pages

Éléments de bibliographie
 Louis Scutenaire, « Pour prendre date », dans Bizarre, , Paris, 1956, .
 Irène Hamoir, « Geert van Bruaene », dans Le Soir, Bruxelles, .
 Louis Scutenaire, « Le cœur net », dans Rhétorique, , Tilleur-les-Liège, .
 .
 Rik Sauwen, Geert Van Bruaene, le petit homme du Rien, frontispice de Jane Graverol, Verviers, Temps mêlés , 1970.
 Georges Thiry, Promenades dans les estaminets du cabaretier Van Bruaene, préface d'André Blavier, Liège, Yellow Now, 1985,  [nombreuses photographies, notamment de Marcel Dieu, Michel De Ghelderode, Robert Goffin, René Magritte, Marcel Mariën, E. L. T. Mesens, Jacques Lacomblez, Marcel Lecomte, Louis Scutenaire].
 Irène, Scut, Magritte & C°, Bruxelles, Musées royaux des beaux-arts de Belgique, 1996 [notamment « Gérard van Bruaene », ].
 Henri-Floris Jespers, Geert van Bruaene, Bruxelles, Éditions Connexion, 2009,
 Éric Min, « La Fleur en papier doré, un lieu de mémoire bruxellois », dans Bruxelles patrimoines, n° spécial « Journées du Patrimoines », Bruxelles, septembre 2019.

Radio
 Christian Bussy, Gérard Van Bruaene et Paul Colinet, RTB, 1968.

Références

Articles connexes
 La Fleur en papier doré
 Surréalisme en Belgique

Naissance en juin 1891
Naissance à Courtrai
Écrivain belge du XXe siècle
Collectionneur belge d'œuvres d'art
Marchand d'art
Café à Bruxelles
Personnalité bruxelloise
Décès en juillet 1964
Décès à Bruxelles
Décès à 73 ans

Geert van Bruaene


Gay Libertaion Front (GLF) var hreyfing sem barðist fyrir réttindum samkynhneigðra í Bandaríkjunum á sjöunda og áttunda áratugnum. Fyrstu GLF samtökin voru stofnuð í New York í júlí 1969 og á næstu árum voru GLF samtök stofnuð í öðrum borgum Bandaríkjanna, auk Bretlands og Kanada. Þau eru ein af mörgum róttækum baráttusamtökum samkynhneigðra sem spruttu upp úr Stonewall-uppþotunum árið 1969 og eru meðal róttækum fjöldahreyfinga sem komu fram á sjöunda áratugnum og kallaðar hafa verið Nýja vinstrihreyfingin. Ólíkt eldri hreyfingum (e. Homophile Movemet) voru þessar hreyfingar róttækari í baráttuaðferðum og kröfum.

Hugmyndafræði
Stefnuskrá Gay Liberation Front lagði áherslu á baráttu gegn kapítalisma, feðraveldi, hvítri kynþáttahyggju og heimsvaldastefnu og endurspeglaði greiningu hins nýja vinstris á bandarísku samfélagi eftirstríðsáranna. Barátta samkynheigðra væri hluti af baráttu gegn "kerfinu" og hliðstæð réttindabaráttu jaðarsetts fólks um allan heim. Gay Liberation Front gagnrýndi bæði eldri réttindabaráttusamtök homma og lesbía á borð við Mattachine Society og Daughters of Bilitis fyrir að horfa framhjá hlutverki feðraveldisins í kugun samkynhneigðra, og systurhreyfingar sínar innan hins Nýja vinstris fyrir hómófóbíu. Þó að sumir af fremstu hugsuðum hins Nýja vinstris hefðu verið samkynhneigðir, til að mynda Allen Ginsberg, James Baldwin og Paul Goodman, var hómófóbía útbreidd innan hreyfingarinnar og réttindabarátta samkynhneigðra jaðarsett.

Gay Liberation Front sagði heteronormatívu samfélagi eftirstríðsáranna og hefðbundnum fjölskyldugildum stríð á hendur og hafnaði því að samkynhneigt fólk ætti að aðlagast gildum ríkjandi samfélags, heldur ætti það að skapa nýtt samfélag. Samkynhneigt fólk ætti að vera stolt af kynhneigð sinni og játa hana opinberlega. Að "koma út úr skápnum" væri róttæk og byltingarkennd persónuleg athöfn sem hafnaði samfélagslegri kúgun. Hið persónulega væri í þessu sambandi pólítískt.

Áhrif
Samtökin voru virk á árunum 1969-71. Þau einkenndust af flötum strúktúr og grasrótarlýðræði. Innan GLF störfuðu ýmsar sellur eða hópar, þeirra á meðal The Flaming Faggots, Third World Gay Revolution,  Street Transvestite Action Revolutionaries (STAR) og Radicalesbians, sem var hópur róttækra lesbía sem litu á lesbíanisma sem "femínisma í framkvæmd". Í maí 1970 stóðu félagar í hópnum fyrir gjörningi á kvenréttindaþingi í New York þar sem þær gagnrýndu ótta meginstraumsfemínista við "lavenderógnina" og fjandskap margra leiðtoga hreyfingarinnar, á borð við Betty Friedan, við réttindabaráttu samkynhneigðra kvenna. Gjörningur Radicalesbians er einn mikivægasti vendipunktur réttindabaráttu LGBTQ hreyfingarinnar.

Tveir af leiðtogum Street Transvestite Action Revolutionaries voru klæðskiptingarnir og dragdrottningarnar Marsha P. Johnson og Sylvia Rivera sem höfðu mikilvægt hlutverk í Stonewall-uppþotunum. STAR stofnaði athvörf fyrir LGBT ungmenni og fólk sem starfaði við vændi í New York. Þó Johnson og Rivera hafi skilgreint sig sem klæðskiptinga og dragdrottningar, frekar en transkonur, enda var það hugtak ekki í almennri notkun á þeim tíma, varð barátta þeirra innblástur og hornsteinn réttindabaráttu transkvenna og annars transfólks.

Sellur The Gay Liberation Front gáfu út nokkur tímarit, þar á meðal Come Out! sem birti fjölda ritgerða sem áttu eftir að hafa mikil áhrif á réttindabaráttu samkynhneigðra. GLF lék mikilvægt hlutverk þróun samfélags og menningar samkynhneigðra með stofnun félagsmiðstöðva. Dansleikir GLF voru einnig mikilvægur hluti af menningu samkynhneigðra í New York á árunum 1969-1971. Lágur aðgangseyrir og ódýrar veitingar, ásamt háværri rokktónlist og andrúmslofti sem var í anda kynlífsbyltingar sjöunda áratugarins, og átti lítið skylt við stífa hommaklúbba New York, stuðluðu að vinsældum þeirra.

Samtökin lognuðust út af á árunum 1971-72 meðal annars vegna innbyrðis deilna ólíkra milli hópa lesbía annars og róttækra femínista vegar og homma og transfólks hinsvegar. Þó samtökin hafi lognast út af 1971-2 höfðu þau varanleg áhrif á baráttuaðferðir, orðræðu og hugmyndafræði baráttuhreyfingar samkynhneigðra í Bandaríkjunum.

Tilvísanir

Hinsegin saga

Gay Liberation Front


Villingebæk er et tidligere fiskerleje i Esbønderup Sogn, indtil kommunalreformen i 1970 lå det i Holbo Herred, Frederiksborg Amt, fra 1970 til 2007 i Græsted-Gilleleje Kommune.

Historie

Villingebæk omtales første gang ca. 1173 (Widelingbec).

I henhold til jordebogen for Kronborg og Frederiksborg len 1582-83 havde Villingebæk 27 fiskere, som kun ydede fisk i landgilde.

I 1682 bestod Villingebæk af 1 gård og 8 huse med jord. Det samlede dyrkede areal udgjorde 14,5 tønder land skyldsat til 6,60 tdr hartkorn.

Noter

Litteratur

 Henrik Pedersen: De danske Landbrug fremstillet paa Grundlag af Forarbejderne til Christian V.s Matrikel 1688; København 1928 (Reprotryk for Landbohistorisk Selskab, København 1975);

Byer i Gribskov Kommune

Villingebæk


André Galle () a fost un gravor, desenator și inventator francez.

Gravori francezi
Desenatori francezi
Inventatori francezi
Cavaleri ai Legiunii de onoare
Nașteri în 1761
Nașteri pe 27 mai
Decese în 1944
Decese pe 21 decembrie
Medaliști francezi

André Galle


නර්ගිස්තාන් සමුහාණ්ඩුව

මං තීරුව - දකුණ
අන්තර්ජාල TLD - .kg
දුරකථන සංකේත - 996

කර්ගිස්තාන් නිල වශයෙන් නර්ගිස්තාන් සමුහාණ්ඩුව මධ්‍යම ආසියාවේ රටකි. එය මායිම් වන්නේ උතුරැ කසස්ථානය, බටහිර යස්බෙතිස්ථානය. නිරිත ටජ්නිස්ථානය සහ නැගෙනහිර චීනයටය. පුරාවෘත්තයක සදහන් මනාස් යන වීරයාගෙන් ගෝත්‍රයන් 40 යන නාමයෙන් බිදී ආ නමක් ලෙස නර්ගිස්තානය හදුන්වයි. ඒ රටේ ජාතික කොඩියේ ඇති ඉරැ කිරණ 40 යෙන් එම ගෝත්‍ර 40 විදහා දැක්වේ. වර්තමානයේ එහි රජයේ ප්‍රධානියා අවිනිශ්චිතය. රොසා ඔටුන්බ‍ෙය්බා නැමැත්තෙකුගෙන් ප්‍රාදේශීය රාජ්‍යයන් ගොඩ නගා ඇති බව විපක්ෂය කියන අතර අගමැතිතුමා දැන්වීමේ ලිපියක් අත්සන් කොට ඇත. කර්වැඩ්බෙග් බනියේඩිගේ (ජනාධිපති) අස්ථිරය.

කීර්ගිස්තාන්
කීර්ගිස් සමුහාණ්ඩුව
පින්තූරය - කොඩිය
ජාතික ගීය - කීර්ගිස් සමුහාණ්ඩු ජාතික ගීය
සිතියම
අගනුවර සහ විශාලම නගරය - බිෂ්කෙක් - 420 52'N 740 36 E
රාජ්‍ය භාෂාව	- 	කීර්ගිස් (රාජ්‍ය)
		රැසියානු (රාජ්‍ය)
ජන වර්ගය - 68.9%, කීර්ගිස්, 14.4% උස්බෙක්, 9.1% රැසියානු
රාජ්‍යය - ජනාධිපති සමුහාණ්ඩුව
ජනාධිපති - කුමාන්බෙක් බකියෙව්
අගමැති - ඩැනියර් යුස්නොව්
නිදහස - සෝවියට් සමුහය සිට
ස්ථාපිත කිරිම - 14 ඔක්තෝම්බර් 1924
කීර්ගිස් SSR – 5 දෙසැම්බර් 1936
ප්‍රකාශයට පත් කිරිම - 31 අගෝස්තු 1991
සම්පුර්ණ කිරිම - 25 දෙසැම්බර් 1991
වර්ග ප්‍රමාණය -	එකතුව	-	199 900 Km2
			71 181 sq mi
ජලය (%) – 3.6
ජනගහනය - 2009 තක්සේරැව - 5 482 000
1999 ජන සංඛ්‍යාකය - 4 896 100
ඝනත්වය	-	27.4 / Km2
		71 / sq. mi
GDP (PPP) – 2008 තක්සේරැව
එකතුව - $ 11.604 බිලියන
එකතුව - $ 5.050 බිලියන
සාමාන්‍ය - $ 950
ගිනි (2003) – 30.3 (මධ්‍ය්‍ය)
HDI (2007) – 0.710 (මධ්‍යය)
මුදල්
කාල මණ්ඩලට - KGT (UTC + 6)

නර්ගිස්තාන් සමුහාණ්ඩුව


Calumma tjiasmantoi est une espèce de reptiles de la famille des Chamaeleonidae.

Répartition

Endémique de Madagascar, ce caméléon s'observe dans la région de Vatovavy-Fitovinany, à l'est de Madagascar.

Description
Cette espèce est ovipare.

Publication originale

Liens externes

Références

Saurien (nom scientifique)
Chamaeleonidae
Faune endémique de Madagascar

Calumma tjiasmantoi


John Daszak est un ténor britannique d'opéra. Il a chanté pour la première fois avec l'Opéra Royal de Londres en 1996, et a chanté sur de nombreuses scènes en Europe.

Le père de Daszak était ukrainien, et sa mère britannique.

Daszak a étudié à la Guildhall School of Music and Drama, au  Royal Northern College of Music et à l'Accademia d'Arte Lirica, à Osimo (Italie).

Références

Liens externes

Chanteur britannique d'opéra
Ténor britannique
Élève de la Guildhall School of Music and Drama

John Daszak


Višecvjetni ljulj (ljulj mnogocvjetni, talijanski ljulj, lat. Lolium multiflorum), jednogodišnja ili dvogodišnja raslinja iz porodice trava raširena po zemljama Mediterana u Europi i Africi, te u središnjoj Aziji.

Izvori

Ljulj

Višecvjetni ljulj


Matej Ašanin, hrvatski reprezentativni rukometaš

Igrač Zagreba.

S mladom reprezentacijom 2011. na svjetskom prvenstvu plasirao se na 8. mjesto.

S hrvatskom seniorskom reprezentacijom osvojio je zlato na Mediteranskim igrama u Tarragoni 2018.

Izvori

Hrvatski rukometaši

Matej Ašanin


Manuel Earl (Lima, Perú, 28 de marzo de 1968 - Nueva Jersey, Estados Unidos, 5 de agosto del 2011) fue un futbolista peruano que se desempeñaba como defensa. Fue campeón de la Primera División del Perú en tres ocasiones, todas con Sporting Cristal.

Trayectoria

Earl inició su carrera como futbolista a fines de los años 80, hizo su debut en Sporting Cristal en 1987.

Debido a la Tragedia aérea del Club Alianza Lima en 1987, el Sporting Cristal lo prestó al cuadro íntimo para reforzar el equipo de cara a la Copa Libertadores 1988 y al Descentralizado 1988. Se mantuvo una temporada más en Alianza Lima y luego tuvo un paso por Defensor Lima en 1990.

En 1991 regresó a Sporting Cristal consiguiendo tres campeonatos nacionales: 1991, 1994 y 1995.. Mantuvo un buen juego como defensa que para 1993 fue llamado la integrar el Seleccionado Peruano aunque solo llegó a jugar el amistoso con Rumania en el Estadio Nacional.

Jugó por el Sport Boys en 1996, en 1997 se trasladó al Deportivo Municipal donde anotó su último gol en Primera División ante Atlético Torino. Finalmente tuvo un corto paso por Alianza Atlético de Sullana donde jugó hasta mediados de 1998.

Luego de su retiro fue a vivir a Nueva Jersey, donde falleció en agosto de 2011.

Por la Selección Peruana, fue convocado a la Selección Sub-20 en 1987 que participó en Colombia.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Ficha del futbolista en BDFA.com.ar

Nacidos en Lima
Fallecidos en Nueva Jersey
Defensas de fútbol
Futbolistas de Perú
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 1980
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 1990
Futbolistas del Club Alianza Lima
Futbolistas del Sport Boys Association
Futbolistas del Club Centro Deportivo Municipal

Manuel Earl