Uvertira (iz francuskog ouverture, otvaranje) u glazbi je izvorno bila instrumentalni uvod u balet, operu ili oratorij u 17. stoljeću. Tijekom ranog romantizma, skladatelji poput Beethovena i Mendelssohna skladali su uvertire koje su bile neovisna instrumentalna odnosno programska djela koja su prethodila glazbenim oblicima poput simfonijske pjesme.

Povijest

17. stoljeće
Ideja instrumentalnog uvoda za operu nastala je tijekom 17. stoljeća. Opera Euridice Jacopa Perija započinje kratkim instrumentalnim ritornellom, Monteverdijeva opera Orfej (L'Orfeo, 1607.) otvara se toccatom, u ovom slučaju fanfarama za prigušene trube. Važniji je ipak bio prolog, koji se sastojao od otpjevanog dijaloga alegorijskih likova koji su tako najavili teme prikazanih priča.

Francuska uvertira
Kao glazbeni oblik, francuska uvertira prvo se pojavljuje u dvorskim baletima i operama Jeana-Baptiste Lullyja, koje je razradio iz sličnog, dvodijelnog oblika nazvanog Ouverture, pronađenog u francuskim baletima de cour (ballet de cour) već 1640-ih. Ovakva francuska uvertira sastojala se od sporog uvoda s istaknutim punktiranim ritmom, praćenog živahnim pokretom u stilu fuge. Uvertira je često praćena nizom plesnih melodija prije nego što se zastor podigne, a često bi se vraćala slijedeći Prolog da uvede akciju pravilno. Ovaj stil uvertira također je bio korišten u engleskom operi, poglavito u operi "Didona i Eneja" Henryja Purcella. Njegen karakteristični ritmički profil i funkcija doveli su do francuskog stila uvertire kakav je pronađen u djelima kasnobaroknih skladatelja kao što su Johann Sebastian Bach, Georg Friedrich Händel i Georg Philipp Telemann. Stil se najčešće koristi u preludijima i suitama, a može se naći i u insceniranim vokalnim djelima poput kantata, na primjer u uvodnom zboru Bachove kantate "Nun komm, der Heiden Heiland, BWV 61". Handel također koristi francuski stil uvertira u nekim svojim talijanskim operama, primjerice u operi "Julije Cezar" (Giulio Cesare).

Talijanska uvertira
U Italiji je poseban oblik nazvan "uvertira" nastao 1680-ih, a posebno se istaknuo u operama Alessandra Scarlattija. Ovaj se oblik proširio i cijelom Europom zamijenivši francuski oblik kao standardne operne uvertire do sredine 18. stoljeća. Njegov uobičajeni oblik nalazi se u tri općenito homofona stavka: brzi – spori – brzi. Prvi stavak obično je bio u dvodobnoj mjeri i u duru. Drugi, spori stavak u ranijim primjerima obično je bio prilično kratak, te je najčešće bio u kontrastnom tonalitetu. Zaključni, treći stavak, bio je plesni i najčešće s ritmovima gigue ili menueta, te se vratio tonalitetu početnog stavka. Kako se forma razvijala, prvi je stavak često uključivao elemente fanfara i poprimao obrazac takozvanog sonatinskog oblika (sonatni oblik bez tzv. provedbe), dok je drugi stavak postao je prošireniji i lirski. Talijanske uvertire često su se odvajale od njihovih opera i izvodile kao neovisne koncertne skladbe. U tom su kontekstu one postale važne u ranoj povijesti simfonije.

18. stoljeće
Prije 18. stoljeća, simfonija i uvertira bile su kao oblik gotovo iste, te se ne bi razlikovale ako bi se uvertire izdvojile iz opera i izvodile kao samostalna instrumentalna djela, dok bi se simfonije izvodile prije opere kao uvertira. Nakon što je opera seria (ozbiljna opera) reformirana, uvertira se počela uvelike razlikovati od simfonije, a skladatelji su počeli dramatično i emotivno povezivati sadržaj uvertira sa svojim operama. Uvertira bi sadržavala elemente same opere,  prateći reformsku ideologiju kojom glazba i svi drugi elementi na pozornicama služe za poboljšanje zapleta. Tipičan primjer takvih uvertira bila je La Magnifique, autora André Ernesta Modeste Grétryja, u kojoj je glazbeno citirano nekoliko arija.

Opera 19. stoljeća
U operi 19. stoljeća uvertira, Vorspiel, Einleitung, Introduction ili kako se god još može nazvati, općenito nije ništa drugo do li glazba koja se odvija prije podizanja zastora. Vorspiel Richarda Wagnera za operu Lohengrin kratki je samostalni stavak utemeljen na glazbi Grala. U talijanskoj operi nakon oko 1800. "uvertira" je postala poznata kao sinfonia. Fisher također primjećuje da je pojam Sinfonia avanti l'opera (doslovno: "simfonija prije opere") bio "rani izraz za sinfoniju koja se koristila za početak opere, tj. kao uvertira".

Koncertna uvertira

Početkom 19. stoljeća
Iako su se do kraja osamnaestog stoljeća operne uvertire već počele izvoditi kao zasebni stavci u koncertnoj dvorani, "koncertna uvertira" kao samostalno koncertno djelo neovisno od scenskih izvedba i općenito temeljeno na nekoj književnoj temi, počela se pojavljivati već početkom romantizma. Carl Maria von Weber napisao je dvije koncertne uvertire, Der Beherrscher der Geister ('Vladar duhova', 1811., reviziju uvertira za svoju nedovršenu operu Rübezahl iz 1805.) i Jubel-Ouvertüre ('Jubilarna uvertira', 1818., inkorporirajući himnu God Save the King u njenom vrhuncu). Ipak, uvertira Ein Sommernachtstraum Felixa Mendelssohna (1826.) općenito se smatra prvom koncertnom uvertirom. Ostali Mendelssohnovi doprinosi ovom obliku uključuju njegove uvertire Meeresstille und glückliche Fahrt (1828), Die Hebriden (1830; poznata i kao Fingalova špilja), Die schöne Melusine (Lijepa Melusina, 1834.) i Ruy Blas (1839.). Ostale zapažene rane koncertne uvertire skladao je Hector Berlioz (npr. Les Francs juges (1826.) i Le corsaire (1828.)).

Kasnije u 19. stoljeću
U 1850-im koncertnu je uvertiru zamijenila simfonijska pjesma, oblik koji je osmislio Franz Liszt u nekoliko djela koja su započela kao dramatične uvertire. Razlika između dva žanra bila je sloboda oblikovanja glazbene forme prema vanjskim programskim zahtjevima. Simfonijska pjesma postala je preferirani oblik za "naprednije" skladatelje, poput Césara Francka, Camillea Saint-Saënsa, Richarda Straussa, Aleksandra Scriabina i Arnolda Schoenberga, dok su konzervativniji skladatelji poput Antona Rubinsteina, Čajkovskog, Johannesa Brahmsa, Roberta Schumanna i Arthura Sullivana ostali vjerni uvertirama. U doba kad je simfonijska pjesma već postala popularna, Brahms je napisao svoju Svečanu akademsku uvertiru (op. 80) i Tragičnu uvertiru (op. 81). Primjer očitog utjecaja simfonijske pjesme kao oblika na uvertiru jest Uvertira 1812. Petra Iljiča Čajkovskog (op. 49., 1880.). Njegova jednako poznata Romeo i Julija također je klasificirana kao uvertira-fantazija.

20. stoljeće
U europskoj glazbi nakon 1900., tipičan primjer činjenice kako uvertira počinje imati vezu s tradicionalnim oblicima je Svečana uvertira Dmitrija Šostakoviča (op. 96, 1954.), podjeljena u dva povezana dijela: "Allegretto" i "Presto". Velika, velika uvertira (A grand, grand overture) Malcolma Arnolda (op. 57; 1956.), također jedan od primjera uvertire 20. stoljeća, parodija je na temu uvertira s prijelaza 19. na 20. stoljeće skladana za veliki orkestar s orguljama, proširenom sekcijom limenih puhača i obveznim dionicama za četiri puške, tri Hooverova usisivača i jedan električni čistač podova, a posvećena je američkom predsjedniku H. C. Hooveru.

Vidi još
 Simfonija
 Opera

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
 LZMK / Proleksis enciklopedija: uvertira

Glazba

Uvertira


Diana Ross (f. 26. mars 1944) er bandarísk söngkona, lagahöfundur og leikkona, fædd í Detroit, Michigan. Hún varð fyrst fræg sem forsöngvari raddsveitarinnar The Supremes sem voru vinsælasta hljómsveit Motown-útgáfunnar á 7. áratugnum og ein af vinsælustu stúlknahljómsveitum allra tíma. The Supremes eru enn sú kvennahljómsveit sem á flesta smelli á vinsældalistum, með alls tólf lög í fyrsta sæti á bandaríska Billboard-listanum; þar á meðal lögin "Where Did Our Love Go", "Baby Love", "Come See About Me" og "Love Child".

Ross yfirgaf The Supremes árið 1970 og hóf þá sólóferil í tónlist, kvikmyndum, sjónvarpi og á sviði. Fyrsta sólóplata hennar hét einfaldlega Diana Ross og innihélt smellina "Ain't No Mountain High Enough" (sem fór í 1. sæti Billboard-listans) og "Reach Out and Touch (Somebody's Hand)". Önnur sólóplatan, Everything is Everything innihélt smellinn "I'm Still Waiting" sem komst í 1. sæti breska vinsældalistans. Hún fylgdi plötuútgáfum eftir með tónleikaferðalögum um allan heim þar sem hvert aðsóknarmetið á fætur öðru var slegið, og með því að koma fram í sjónvarpsþáttum. Á eftir komu metsöluplötur eins og Touch Me in the Morning (1973) með smellinn "Touch Me in the Morning", Mahogany með titillagið úr samnefndri kvikmynd (1975) og Diana Ross (1976) með smellinn "Love Hangover". Ross gaf út fjölda laga sem náðu í efstu sæti vinsældalista á 8., 9. og 10. áratugnum. Hún átti lög í fyrsta sæti bandaríska listans 1980 ("Upside Down") og 1981 ("Endless Love") og breska listans 1986 ("Chain Reaction"). Lagið "When You Tell Me That You Love Me" náði í annað sæti breska listans árið 1991.

Ross hefur líka fengist við leiklist. Hún hlaut óskarstilnefningu sem besta leikkona í aðalhlutverki fyrir hlutverk sitt sem Billie Holiday í kvikmyndinni Lady Sings the Blues árið 1972. Hún flutti líka tónlistina í kvikmyndinni, en sú plata varð metsöluplata í Bandaríkjunum. Hún lék hlutverk í kvikmyndunum Mahogany 1975 og The Wiz 1978. Seinna lék hún í sjónvarpsmyndunum Out of Darkness 1994, þar sem hún fékk tilnefningu til Golden Globe-verðlauna, og Double Platinum 1999.

Ross var útnefnd "kvenkyns skemmtikraftur aldarinnar" af Billboard-tímaritinu árið 1976. Hún hefur gefið út 25 stúdíóplötur sem sólólistamaður, auk fjölda smáskífa og safnplatna sem hafa selst í yfir 75 milljónum eintaka. Hún er eina tónlistarkonan sem hefur átt lög í 1. sæti Billboard-listans bæði sem sólólistakona, sem hluti af dúett, tríói og hljómsveit. Billboard hefur sett hana í 30. sæti yfir vinsælustu tónlistarmenn allra tíma. Ross er í topp 5 yfir listamenn sem hafa átt lög á Billboard-listanum frá 1955 til 2018 ef saman eru tekin lög hennar með The Supremes og frá sólóferlinum. Hún hefur átt lag í efstu sætum breska vinsældalistans á hverjum áratug síðustu fimm áratugi og átti lag í topp 75 í Bretlandi á hverju ári frá 1964 til 1996, sem er met. Árið 1988 var Ross skráð í Rock and Roll Hall of Fame sem söngkona í The Supremes. Samkvæmt Heimsmetabók Guinness á hún fleiri smelli á vinsældalistum en nokkur önnur tónlistarkona, með alls 70 lög samanlagt frá ferli hennar með The Supremes og sem sólólistakona. Hún hlaut heiðursverðlaun John F. Kennedy Center for the Performing Arts árið 2007, Grammy Lifetime Achievement Award árið 2012 og Frelsismerki Bandaríkjaforseta árið 2016.

Tilvísanir

Bandarískar söngkonur
Bandarískir lagahöfundar
Bandarískar leikkonur

Diana Ross


Joseph Calmette (* 1. September 1873 in Perpignan; † 16. August 1952 in Toulouse) war ein französischer Mediävist.

Nach seinem Studium an der École nationale des chartes, das er mit einer Thesis über Ludwig XI. und Aragon abschloss, wurde er Mitglied der École française de Rome (1900–1902). Anschließend unterrichtete er mittelalterliche Geschichte an der Universität Montpellier (ab 1903), der Universität Dijon (ab 1905) und schließlich von 1911 bis 1946 an der Universität Toulouse. 1934 wurde er in die Académie des Inscriptions et Belles-Lettres gewählt.

Schriften
 La diplomatie carolingienne du traité de Verdun à la mort de Charles le Chauve. (843–877) (= Bibliothèque de l'Ecole des hautes études. Sciences historiques et philologiques. 135, ). Bouillon, Paris 1901, (Digitalisat).
 Les comtés et les comtes de Toulouse et de Rodez sous Charles le Chauve. In: Annales du Midi. Band 17, Nr. 65, 1905, S. 5–26, .
 mit Henri Drouot: Histoire de la Bourgogne. Boivin et Cie, Paris 1928.
 Le monde féodal (= Clio. Introduction aux études historiques. 4, ). Presses Universitaires de France, Paris 1934.
 L'effondrement d'un Empire et la naissance d'une Europe. (IXe–Xe siècles). Aubier – Éditions Montaigne, Paris 1941.
 Charles V. Fayard, Paris 1945.
 La question des Pyrénées et la Marche d'Espagne au moyen âge. Janin, Paris 1947.
 Les grands ducs de Bourgogne. Michel, Paris 1949.
 deutsch: Die großen Herzöge von Burgund. Aus dem Französischem übertragen von Eleonore Seitz und Hermann Rinn. Callwey, München 1963.
 Le Reich allemand au Moyen Age. Payot, Paris 1951.
 mit David Henri: Les grandes heures de Vézelay. SFELT, Paris 1951.

Literatur
 François Galabert: Joseph Calmette (1873–1952). Nachruf. In: Bibliothèque de l'École des chartes. Band 111, 1953, S. 339–343.

Weblinks
 Veröffentlichungen von und über Joseph Calmette im Opac der Regesta Imperii.

Mittelalterhistoriker
Hochschullehrer (Universität Montpellier)
Hochschullehrer (Universität von Burgund)
Hochschullehrer (Universität Toulouse)
Mitglied der Académie des Inscriptions et Belles-Lettres
Franzose
Geboren 1873
Gestorben 1952
Mann

Joseph Calmette


Botevgrad (, 1934'ten önce Орхание / Orhanie, 1866'dan önce Самунджиево / Samunđievo), Bulgaristan'ın batısında, Sofya ilinde bulunan bir şehirdir.

Nüfusu 24.000 civarındadır. Sofya'nın 47 kilometre uzağındadır. Aynı adı taşıyan belediyenin merkezidir. Şehrin sembolü, armasında da yer alan Botevgrad Saat Kulesi'dir.

Botevgrad Belediyesi, doğal kaynaklar açısından zengin bir beldedir.

Dış bağlantılar

 Botevgrad resmî sitesi
 Botevgrad fotoğrafları

Kaynakça

Sofya ili
Bulgaristan'daki şehirler

Botevgrad


Ain't Misbehavin' este un film muzical american din 1955 regizat de Edward Buzzell. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Rory Calhoun, Piper Laurie, Jack Carson și Mamie Van Doren.

Distribuție
 Rory Calhoun - Kenneth Post
 Piper Laurie - Sarah Bernhardt Hatfield
 Jack Carson - Hal Nort
 Mamie Van Doren - Jackie
 Reginald Gardiner - Anatole Piermont Rogers
 Barbara Britton - Pat Beaton

Referințe

Legături externe

Filme din 1955
Filme în limba engleză
Filme de comedie
Filme americane
Filme Universal Pictures
Filme muzicale

Ain't Misbehavin' (film)


Steven Chadwick McQueen (Los Angeles, 13. srpnja 1988.), profesionalno poznat kao Steven R. McQueen, američki je glumac i model poznat po ulozi Jeremyja Gilberta u fantastičnoj drami SW The Vampire Diaries od 2009. do 2017. godine. Također je glumio Jimmyja Borellija u NBC drami Chicago Fire od 2015. do 2016. godine.

Rani život
McQueen rođen je u Los Angelesu u Kaliforniji, roditelji Stacey Toten (danas Stacia Robitaille) i glumca, producenta Chada McQueena. Njegovi baka i djed s očeve strane bili su glumci Steve McQueen i filipinska glumica Neile Adams. Nećakinja Neile Adamas je filipinsko-španjoslka novinarka i televizijska voditeljica Isabel Preysler, majka Enriquea Iglesiasa. Njegov očuh, Luc Robitaille, bivši je profesionalni hokejaš na ledu koji je veći dio svoje karijere proveo u Los Angeles Kingsu iz Nacionalne hokejaške lige. McQueen je najstarije od četvero djece s polubratom Chaseom rođenim 1995. i polusestrom Madison 1997. iz očeva drugog braka, dok polubrat Jesse Robitaille je iz majčina drugog braka. McQueenovo umjetničko ime je "Steven R. McQueen",a "R" se odnosi na prezime njegovog očuha Robitaille.

Karijera
2005. godine McQueen je debitirao na televiziji pojavljujući se u epizodi kratkotrajne CBS-ove znanstveno fantastične drame Threshold. Gostovao je u brojnim televizijskim serijama uključujući Bez traga, CSI: Miami i Numb3rs. Jedna od njegovih najzapaženijih uloga do danas bila je ponavljajuća uloga Kylea Huntera za sedam epizoda četvrte i posljednje sezone WB-ove drame Everwood od 2005. do 2006. U siječnju 2008. debitirao je u Disney Channel Original Movie Minutemen gdje je igrao zlikovsku ulogu Dereka Beaugarda.

2009. godine McQueen glumio je Jeremyja Gilberta u CW-ovoj televizijskoj adaptaciji romana LJ Smitha "Vampirski dnevnici" i glumio je u prvih šest sezona do 2015. godine. Gilbert je najavio da napušta Mystic Falls zbog umjetničke škole kada je objavljeno da je šesta sezona će biti zadnja za McQueena.

McQueen se pridružio glumačkoj postavi NBC-ove drame Chicago Fire u četvrtoj sezoni kao Jimmy Borelli, novi kandidat dodijeljen Firehouseu. U prvih šest epizoda zaslužan je za ponavljanje uloga, a u sedmoj je epizodi dodan glavnoj ulozi. U listopadu 2016.godine, lik McQueena izbačen je iz emisije tijekom pete sezone.

Filmografija

Nagrade i nominacije

Američki glumci

Steven R. McQueen


Prime Cut is a 1972 American action crime film produced by Joe Wizan, directed by Michael Ritchie from a screenplay written by Robert Dillon, and starring Lee Marvin, who portrays a mob enforcer from the Chicago Irish Mob sent to Kansas to collect a debt from a meatpacker boss played by Gene Hackman. The picture co-stars Sissy Spacek in her first credited on-screen role as a young orphan being sold into prostitution as well as Angel Tompkins and Eddie Egan.

The film was considered highly risqué for its time based on its violence and the hint of a homosexual relationship between two brothers. Its graphic depiction of female slavery includes a scene depicting naked young women (including Sissy Spacek and Janit Baldwin) in pens being auctioned like cattle. It is also noted for its depiction of the beef slaughtering process and for a chase scene involving a combine harvester in an open field.

Plot
A slaughterhouse process follows the unloading of cattle to the making of sausages. A wristwatch and a shoe appear on a conveyor line, making it clear that a human cadaver is processed among the cattle. A woman operating the sausage machine is interrupted by "Weenie", who has timed the machine using his watch. He wraps up a string of sausages, then marks the package with an address in Chicago.

Weenie is the brother of "Mary Ann", the crooked operator of the slaughterhouse in Kansas City, Kansas. The particular sausages that Weenie was wrapping were made from the remains of an enforcer from the Chicago Irish Mob sent to Kansas City to collect $500,000 from Mary Ann.

After the head of the Irish Mob in Chicago receives the package, he contacts Nick Devlin, a WWII veteran and enforcer with whom he has worked previously, to go to Kansas City to collect the debt. He tells Devlin about the sausages and that another enforcer sent to Kansas City was found floating in the Missouri River.

Devlin agrees to the fee of $50,000 and asks for some additional muscle. He gets a driver and three other younger members of the Irish Mob as help, including the young O'Brien, who makes Devlin meet his mother as he leaves Chicago.

It is later revealed that Devlin and Mary Ann have a shared history involving Mary Ann's wife Clarabelle, who previously had an affair with Devlin. In Kansas City at a flophouse, Devlin finds Weenie in an upstairs room. He beats him up and tells him to inform Mary Ann that he is in town to collect the debt.

The next day, Devlin and his men drive to the prairie and find Mary Ann in a barn, where he is entertaining guests at a white slave (prostitute) auction. Devlin demands the money from Mary Ann, who tells him to come to the county fair the next day to get it. Mary Ann tells him Chicago is "an old sow, begging for cream" that should be melted down.

As they are standing by a cattle pen with naked young women offered for auction, one of them, Poppy, begs Devlin for help. Devlin takes her with him "on account." Back at the hotel, she tells Devlin her history of growing up at an orphanage in Missouri with her close friend, Violet, before they were brought to the slave auction.

At the county fair, in the midst of a livestock judging competition, Mary Ann gives Devlin a box that supposedly contains the money. When Devlin cracks the box open, he finds it contains only beef hearts. Devlin is able to escape with Poppy after Violet distracts Weenie, who claimed her after the auction.

Mary Ann's men chase Devlin, his men and Poppy through the fair. O'Brien is killed underneath a viewing stand. Devlin and Poppy run into a nearby wheat field, where they escape detection. When they try to leave the field, they are chased by a combine harvester operator. Poppy falls. They are about to be sliced up by the machine's blades, until...

Devlin and Poppy are saved by the arrival of Devlin's men in their car, which they abandon and let ram into the front of the combine. Devlin's driver shoots the combine operator. The entire car is demolished by the threshing apparatus and turned into bales of hay and metal.

They hitch a ride back into Kansas City on a truck. Devlin jumps off near the river and sends the rest of them with Poppy back into town. He enters a houseboat, the luxurious accommodation of Clarabelle, purchased for her by Mary Ann; she is there alone. He gets information on the whereabouts of Mary Ann while surmising that she was the one pushing Mary Ann to cut out Chicago. Clarabelle attempts to seduce him, but he rebuffs her. Clarabelle tells him she would be perfectly happy being a widow and joining Devlin again. He responds by setting the houseboat adrift on the river, with an angry Clarabelle aboard.

When he returns to the hotel, Devlin finds an ambulance, with one of his men being hauled away. He learns that Mary Ann's men ambushed them and took Poppy.  When he returns to Weenie's hotel to look for him, he finds that Violet has been gang-raped, apparently as a warning of what will happen to Poppy.

He and his two remaining men drive out to Mary Ann's farm to finally take care of business. On the way, Devlin takes out a Smith & Wesson M76 submachine gun from a case.

Devlin stops the car on the edge of a field of sunflowers near Mary Ann's farm. They approach the farm through the field and engage in a long gun battle with Mary Ann's men, a seemingly infinite number of identical men wearing bib overalls. Both of Devlin's men are hit. He tells them to stay behind while he advances with the submachine gun. Unable to get past Mary Ann's men, he stops a truck hauling livestock, commandeers it and uses it to ram the gate and smash into the greenhouse on the farm, demolishing it.

Devlin kills several of Mary Ann's men, then advances into the barn where Mary Ann and his brother are holding Poppy. From behind an apparently bulletproof bale of hay, he hits Mary Ann, who falls seriously injured down into a pig pen. Enraged at seeing his brother shot, Weenie runs toward Devlin, who kills him. As he dies, Weenie tries to stab Devlin with a sausage.

Devlin carries Poppy out of the barn. They pass the mortally wounded Mary Ann, flat on his back, next to a sow pen. Mary Ann taunts Devlin to kill him, telling him to finish him off, like he would an animal. Devlin tells him that since Mary Ann is a man, not an animal, he won't do that. He walks away, leaving Mary Ann to die on his back.

In the final scene, Devlin and Poppy go back to the Missouri orphanage and demand the release of the rest of the girls.  When the matron resists, Poppy knocks her out, to the approval of Devlin.  As they walk away Devlin tells her they're going back to Chicago, and when Poppy asks what it's like, he replies it's "as peaceful as anyplace anywhere".

Credits

Cast
Lee Marvin - Nick Devlin
Gene Hackman - Mary Ann
Angel Tompkins - Clarabelle
Gregory Walcott - Weenie
Sissy Spacek - Poppy
Janit Baldwin - Violet
William Morey - Shay
Clint Ellison - Delaney
Howard Platt - Shaughnessy
Hugh Gillin - Hotel Desk Clerk
Les Lannom - O'Brien
Eddie Egan - Jake
Therese Reinsch - Jake's Girl
Bob Wilson - Reaper Driver
Gordon Signer - Brockman
Gladys Watson - Milk Lady
Wayne Savagne - Freckle Face

Production
Mickey Borofsky - associate producer
Kenneth L. Evans - executive producer
Joe Wizan - producer
Michael Ritchie - director
Robert Dillon - screenplay
Carl Pingitore - editor

Reception
Roger Ebert gave a mostly positive review to Prime Cut, rating the film 3 stars out of a possible 4. He wrote, "Prime Cut is very different from the usual gangster movie; it's put together almost like a comic strip, with all of the good and bad things that implies..."

See also
 List of American films of 1972

References

External links

1972 films
American crime thriller films
American crime action films
American action thriller films
1970s crime thriller films
1970s crime action films
1970s action thriller films
Films shot in Canada
Films set in Kansas
Films directed by Michael Ritchie
Cinema Center Films films
Films scored by Lalo Schifrin
Films about the Irish Mob
American neo-noir films
1970s English-language films
1970s American films

Prime Cut


Betsy DeVos Prince (f. 8. janúar 1958) er bandarískur fjárfestir og stjórnmálamaður. Hún var menntamálaráðherra Bandaríkjanna í ríkisstjórn Donald Trump.

Fjölskylda
Faðir DeVos, er iðnjöfurinn Edgar Prince, stofnandi Prince Corporation sem framleiddi vélarhluta fyrir bíla. Hún er gift Dick DeVos, fyrrverandi framkvæmdastjóra stórfyrirtækisins Amway og bróðir hennar er Erik Prince, stofnandi málaliðafyrirtækisins Academi (áður Blackwater). DeVos-fjölskyldan, sem var árið 2016 metin 88 ríkasta fjölskylda Bandaríkjanna, hefur gefið yfir tvö hundruð milljóna til stuðnings hægrisinnaðra og kristinna stofnana.

Stjórnmálaferill
DeVos hefur verið virk í starfi Repúblíkanaflokksins síðan 1982 og var meðal annars formaður Repúblikanaflokks Michigan frá 1996 til 2000. Í valdatíð George W. Bush var hún virk í fjáröflun fyrir frambjóðendur Repúblíkanaflokksins. Hún hefur löngum verið ötul baráttumanneskja fyrir einkarekstri í skólastarfi og einkaskólum (e: charter schools) og opinberum stuðning og skattaívilnunum fyrir foreldra sem kjósa að senda börn sín ekki í almenningsskóla. Hún hefur verið gagnrýnd harðlega af kennurum og baráttufólki fyrir almenningsfræðslu fyrir árásir á almenningsskóla.

Þann 7 febrúar 2017 skipaði Donald Trump DeVos menntamálaráðherra Bandaríkjanna, og hefur hún gegnt því embætti síðan. Í embætti sínu hefur hún undið ofan af eða fellt úr gildi ýmsar reglur og stefnumál sem komið var á í valdatíð Barack Obama.

DeVos sagði af sér þann 8. janúar 2021, þegar Trump átti tæpar tvær vikur eftir í embætti, vegna þáttar Trumps í að espa upp árás á bandaríska þinghúsið í Washington tveimur dögum fyrr.

Tilvísanir

fólk fætt árið 1958
Bandarískir milljarðamæringar
Menntamálaráðherrar Bandaríkjanna
Repúblikanar

Betsy DeVos


Kaynak veya pınar, Mağaralarda veya yeraltı dehlizlerinde toplanan suların hidrostatik basınç altında ve bazen sanki büyük bir akarsu oluşturmak istercesine yüzeye çıktıkları bu kaynaklara da su çıkan adı verilir. Yeraltı sularının yüzeye çıktığı alanlara kaynak denir. Göze, bulak, pınar, eşme, menba kelimeleri kaynak yerine farklı bölgelerde kullanılmaktadır. Kaynak topoğrafya yüzeyinin yeraltı su yatağını kestiği nokta veya çizgi boyunca oluşur.

Kaynaklar yeryüzüne farklı güçlerde çıkarlar. Bazıları bir çeşme suyu kadar, bazıları tek kaynaktan bir dere oluşturacak kadar güçlü, bazıları da yamaçta bir nemlilik, ıslaklık yapacak derecede süzülerek çıkarlar.

Başlıca kaynak türleri
a. Vadi kaynağı: Vadilerin yeraltı sularının yüzeyinden daha derinlere kadar kazındığı durumlarda oluşur. Sular yukarıdan gelir. Vadi yamaçında oluşurlar, yamaç kaynağı da denilir.
b. Fay kaynakları: Fay hatlarından yeryüzüne çıkarlar. Geçirimli ve suyla doygun bir tabakanın kırık alanının karşısında geçirimsiz tabaka varsa faydan yukarı çıkmaya zorlanır. Beslenme bölgesine göre fay kaynakları çoğunlukla sürekli ve bol sulu kaynaklardır.
c. Tabaka kaynağı: Üstte geçirimli tabaka, altta geçirimsiz tabaka bulunur, eğim yönleri aynıdır. Yeraltı suyu eğim doğrultusunda akışa geçer, kaynak olarak yeryüzüne çıkar. Suyu yukarıdan gelen kaynakların çoğu böyledir.
d. Karstik kaynaklar: Karstik alanlarda çıkan kaynaklardır. Voklüz kaynakları bir kaynaktan bir dere oluşturacak güçteki kaynaklardır. İsmi Fransa'daki Vaucluse kentindeki kaynaktan alınmıştır. Türkiye'de bu tür kaynaklara yerel olarak büngüldek, karpuzatan gibi adlar verilir. Suları gür, soğuk ve kireçlidir. Sürekli karstik kaynakların yanında birde aralıklı çıkan sifonlu kaynaklar vardır.
e. Gayzer: Yanardağ alanlarında püskürerek çıkan, sıcak su kaynaklarıdır. İzlanda, Yeni Zelanda, Japonya, ABD'de bulunur.
f. Artezyen: Suyun kendi basınçıyla yüzeye yükseldiği sulardır. Genellikle geçirimsiz iki tabaka arasındaki akifer oluşum sebebidir.

Özelliklerine göre kaynak türleri

Süreklilik
a. Aralıklarla çıkan kaynaklar: Fazla yağışın olduğu zamanlarda bolca çıkarken, kurak zamanda cılızlaşır ve kururlar.
b. Dönemli kaynaklar: Yeraltı su seviyesinin durumuna göre güçlenir veya zayıflarlar.
c. Sürekli kaynaklar: Hiç kurumadan sürekli suyun geldiği kaynaklar.

İçeriklerine göre kaynaklar
Derinlerden gelen kaynak suları yolları boyunca madenleri ve mineralleri eriterek bünyelerine alırlar. Bu sular pek nadir kimyasal açıdan arı olurlar. İçeriğinde erimiş madde oranı düşük olan sulara tatlı sular denilir. Diğerleri içindeki erimiş maddelere göre isimlendirilir.
a. Tuzlu sular: İçerisinde erimiş tuzların fazlaca olduğu sulardır.
b. Kireçli sular: Kaynak sularında en bol bulunan madde kalsiyum karbonattır. Kireçtaşının bulunduğu alanlarda oluşan karstik kaynaklarda bolca bulunur. Kireç miktarı suyun sertliği/yumuşaklığını belirler.
c. Maden suları: İçeriğinde bolca erimiş maden ve mineral olan sulardır. CO2'nin çokça bulunduğu asit sulara ekşi su denilir.  Alkalin sularda bolca Na2, Co3 ve CaCo3 bulunan maden sularıdır.Ayrıca, kükürtlü sular, çelikli sular, acı sular, acı-tuzlu sular vardır. Bu kaynaklar çıktıkları alanda renkli tortular bırakır. Pamukkale travertenlerini oluşturan kaynak Yellowstone Millî Parkındaki Castle Gayzeri bu kaynaklara örnektir.

Sıcaklıklarına göre kaynaklar
a. Soğuk kaynaklar: Çıkış sıcaklığı bulunduğu enleme uyan veya daha az olan kaynaklar.
b. Sıcak kaynaklar: Bulunduğu enlemin yıllık ortalama sıcaklığından daha sıcak kaynaklardır. Ilıca ve kaplıcalar gibi.
c. Sıcaklığı yıl boyunca değişmeyen kaynaklar; genellikle yerin derinliklerinden gelir. Yeryüzündeki mevsimlik sıcaklık değişimlerinden etkilenmez.
d. Sıcaklığı mevsimlere göre değişen kaynaklar; suları yüzeye yakın alanlardan gelir.

Deniz değirmeni, bazı karstik bölge kıyılarında ender de olsa deniz suyunun, karanın derinliklerine doğru aktığı görülür. Bir değirmeni döndürecek kadar suyun aktığı bu alanlara deniz suyunu yutan yer, deniz değirmeni denilir. Karadaki yeraltı suyunun deniz seviyesinden aşağıda olduğu durumlarda oluşmaktadır.

Galeri

Kaynakça

Tatlı su ekolojisi

Kaynak (coğrafya)


බෝංචි is a common name for large plant seeds of several genera of the family Fabaceae (alternately Leguminosae) some of which are used for human food or animal feed.

බෝංචි


Capitol Punishment: The Megadeth Years is a greatest hits compilation album by heavy metal band Megadeth, released in 2000, through Capitol Records. The album featured the Dave Mustaine/David Ellefson/Jimmy DeGrasso/Al Pitrelli line-up on the new tracks "Kill the King" and "Dread and the Fugitive Mind". The album features a hidden track, "Capitol Punishment", which is a medley of numerous previous Megadeth songs.

Background
The title of the album is an allusion to the band's persistent difficulties with their record label, Capitol Records. Megadeth ultimately left Capitol and signed with Sanctuary Records, but were contractually obliged to release one further album with Capitol, hence the greatest hits compilation. With the exception of material from the band's debut album, Killing Is My Business... and Business Is Good!, which was released on Combat Records rather than Capitol, the compilation contains songs from all Megadeth's previously released albums at the time, in reverse-chronological order. In addition to the new track "Kill the King", Capitol insisted on the inclusion of "Dread and the Fugitive Mind", a track recorded for the album The World Needs a Hero, then in the production stage. The band agreed simply to release themselves from their obligations to Capitol, but the enmity between band and label was memorialized in the title of the album, intended to demonstrate that working with Capitol was a form of punishment. It is out of print. As of December 2005, Capitol Punishment had sold 200,000 copies in the U.S.

Reception

Nick Lancaster of Drowned in Sound criticized the compilation for including too many tracks from albums like Cryptic Writings and Risk instead of earlier, heavier material. Lancaster took particular aim at the inclusion of the "ludicrously moronic" "Crush 'Em". Despite that, he did give praise to the two then-new songs "Dread and the Fugitive Mind" and "Kill the King", citing them as a "return to form".

Similarly, Steve Huey of AllMusic also criticized the album for focusing more on commercial material at the expense of the band's earlier thrash material, as well as the exclusion of soundtrack songs like "Go to Hell", "Angry Again" and "99 Ways to Die". Huey summed up the compilation as "more of a sampler for casual fans", finding the release "too incomplete" and "too scattershot" otherwise.

Track listing

Hidden track (US version)

Bonus track (Japanese version)

Charts

References

Megadeth compilation albums
2000 greatest hits albums
Capitol Records compilation albums
Heavy metal compilation albums

Capitol Punishment: The Megadeth Years


The Zimmers et et engelsk band, der blev dannet i 2007, og den har antageligvis de ældste bandmedlemmer i hele verden. Det ældste medlem, Buster Martin, hævdede at være født i 1906, selvom nogle kilder indikerer at han først blev født i 1913. Martin døde i 2011. Den tidligere forsanger Alf Carretta døde den 29. juni 2010 i en alder af 93. Gruppen har taget sit navn fra et gangstativ kaldet en Zimmer frame der er et britisk udtryk for gangstativ.

Bandet blev skabt til at deltage i en BBC-dokumentar, som blev sendt den 28. maj 2007. Den omhandler dannelsen af bandet og deres indspilning af en single, der skulle udbrede viden om følelsen af isolation og fængsling som mange ældre har. The Zimmers logo er en parodi på The Beatles' logo og The Beatles der går over gaden Abbey Road, der er afbildet på coveret af albummet af samme navn.

Den 7. april 2012 optrådte bandet med Beastie Boys' "(You Gotta) Fight for Your Right (To Party!)" i den sjette sæson af Britain's Got Talent. Bandet turnerede i 2013 og optrådte i Warrington den 25. maj dette år.

Medlemmer

 Frank Armstrong
 Sylvia Beaton
 Jack Beers (døde i en alder af 98, den 14. juli 2009)
 Joan Bennett
 Peggy Bohan
 Joan Bonham (døde i en alder af 81, den 10. februar 2011, mor til John Bonham)
 Evelyn Brierley
 Raffaele "Alf" Carretta (døde i en alder af 93, den 29. juni 2010)
 Peter Comerford (afdød)
 Grace Cook, grandmother of Dexter Fletcher
 Charlotte Cox
 Peggy Crowley
 Deddie Davies (døde i en alder af 78, den 21. december 2016)
 Adrian Derrick
 Rose Dickens
 Tim Donovan

 Marie Duckett
 Annetta Falco
 Patsey Feeley
 Kathleen Fowler
 Rob Fulford
 Mollie P Hardie
 Maura Haughey
 Joanna Judge
 John Langridge
 John Leonard
 Dolceta Llewellyn-Bowden
 Avis Lewinson
 Ivy Lock
 Buster Martin (afdød i 2011)
 Anne Morrissey
 Delores Murray
 Frank Morrissey (afdød)

 Peter Oakley (døde i en alder af 86, den 23. marts 2014)
 Tim O'Donovan
 Sally Page
 Nadine Richardson
 Rita Roberts
 Bill Russell
 Irene Samain
 Gwen Sewell
 Anne Sherwin
 Dennis Skillicorn
 Jessie Thomason
 Dorothy "Bubbles" Tree
 John Tree
 Winifred Warburton (døde i en alder af 101, den 31. december 2008)
 Paddy Ward
 Norma Walker
 Eric Whitty

Referencer

Musikgrupper fra 2007
Musikgrupper fra Storbritannien

The Zimmers


Kuyumcusaray, Çorum ilinin Alaca ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Koyuncu ya da Kuyumcu, 1928 yılı kayıtlarında ise Kuyumcuviran olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 60 km, Alaca ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaca belde ve köyleri

Kuyumcusaray, Alaca


Ulus, Türkiye'nin Bartın ilinin bir ilçesidir. Batı Karadeniz Bölgesi'nde yer alır. İçeri kesimde yer alan ilçe, diğer Bartın ilçelerinden farklı olarak denize kıyısı bulunmayan tek ilçedir. İklimi sahil ikliminden farklı olarak daha kurudur ve nispeten karasal iklim içindedir. İlçe merkezi denizden yaklaşık 250 metre yüksekliğindedir. Küre dağlarına uzanan ilçede, bazı bölgelerde denizden yükseklik 1200 metreye kadar uzanır. Güneyde Karabük ilinin Safranbolu ilçesi, doğuda Kastamonu ilinin Pınarbaşı ve Azdavay ilçeleri, kuzeyde Kurucaşile, batıda ise merkez ilçe ile çevrilidir.

Tarihçe
Ulus'un tarihinin MÖ 3000 yıllarına kadar dayandığı kabul edilmektedir. MÖ 800 ile MÖ 2000 yılları arasında bölgeye ilk önce doğudan, sonra batıdan akınlar, göçler olmuş, Hititlerle çağdaş Gasgolar uzun süre bu bölgede barınmışlardır. Anadolu Selçukluları zamanında Ulus Candaroğulları Beyliği'nin sınırları içinde kalmıştır.

Osmanlılar zamanında ilçe küçük bir yerleşim merkezi olarak kalmış, herhangi bir ticari, siyasi ve askeri olaya sahne olmamıştır.

Ulus, Safranbolu ilçesine bağlı nahiye durumunda iken, 8 Ağustos 1944 tarihinde Zonguldak iline bağlı ilçe yapılmıştır. 28 Ağustos 1991 gün ve 3760 sayılı kanunla Bartın'ın il olması üzerine Ulus, Bartın iline bağlanmıştır.

Coğrafya
İlçe genelde engebeli araziye sahiptir. Bölgenin esas bitki örtüsü ormandır. Denizden ortalama yüksekliği 200 metre olup, yüzölçümü 713 km²'dir.

Nüfus

Şive
Ulus ilçesinde kullanılan Türk şivesinin Batı Anadolu ağızları içindeki konumu Prof. Dr. Leyla Karahan'ın Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması (Türk Dil Kurumu yayınları: 630, Ankara 1996) adlı çalışmasına göre şöyledir:

Uluyayla Şenlikleri
Her yıl ağustos ayının ilk haftasında düzenlenir.

Ulukaya köyü
Ulus ilçe merkezine 17 km uzaklıkta olan Ulukaya köyü, Ulukaya Kanyonu ve kanyonun içindeki şelalesi ile turizm potansiyeli yüksek bir yerdir.

Kaynakça

Ulus, Bartın


Jakobson Tersanesi, Long Island adasında New York kenti yakınlarındaki Oyster Bay kasabasında 1938 yılında kurulan tersane. Bu nedenle Oyster Bay tersanesi olarak da bilinir. II. Dünya Savaşı sırasında 600 kişilik personel sayısına ulaşan tersane savaş boyunca Amerikan Donanması için ATR sınıfı 4 adet römorkör botu ve 2 adet Adroit sınıfı mayın tarama gemisi, Amerikan Ordusu için ise 14 adet LT sınıfı römorkör botu inşasını gerçekleştirdi. Amerikan Donanması'nın ilk ve tek mini denizaltısı olan X-1 sınıfı tekne de Jakobson Tersanesi'nde imal edildi. Ayrıca tersane yapımı muhtelif 3 adet sivil tekne harp sırasında Amerikan Donanması'na katıldı.

II. Dünya Savaşı sonrasında Mississippi eyaletinin doğusundaki en büyük sivil römorkör inşa firması haline gelen Jakobson Tersanesi, 1961-65 yılları arasında 4 adet Natick sınıfı liman römorkörünü Amerikan Donanması'na teslim etti. Tersanede 1993 yılında gemi inşa faaliyetine son verildi.

Tersanede inşa edilen gemiler ve isimleri aşağıdaki gibidir:

Amerikan Donanması:

II. Dünya Savaşı:
 ATR-15 römorkörü (1943)
 ATR-16 römorkörü (1943)
 ATR-66 römorkörü (1943)
 ATR-67 römorkörü (1943)
 AM-94 USS Excel mayın tarama gemisi (1942)
 AM-95 USS Exploit mayın tarama gemisi (1943)
 X-1 denizaltısı (1955)

El konulan sivil gemiler:
 YT-171 USS Yaquima römorkörü (1941)
 IX-51 USS Sea Otter feribotu (1941)
 YFB-42 USS Asquith feribotu (1942)

Savaş sonrası:
 YTB-760 USS Natick römorkörü (1961)
 YTB-761 USS Ottumwa römorkörü (1961)
 YTB-772 USS Mascoutah römorkörü (1964)
 YTB-773 USS Menasha römorkörü (1965)

Amerikan Ordusu:
 LT-1 römorkörü (1943)
 LT-2 römorkörü (1943)
 LT-3 römorkörü (1943)
 LT-4 römorkörü (1943)
 LT-5 römorkörü (1943)
 LT-6 römorkörü (1943)
 LT-7 römorkörü (1943)
 LT-8 römorkörü (1943)
 LT-643 römorkörü (1944)
 LT-644 römorkörü (1944)
 LT-645 römorkörü (1944)
 LT-646 römorkörü (1944)
 LT-647 römorkörü (1944)
 LT-648 römorkörü (1944)

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tersaneler
Amerika Birleşik Devletleri'nde su ulaşımı
Tekneler
Yatlar

Jakobson Tersanesi


O Jardim Bardini (em italianoː Giardino Bardini) é um jardim histórico que abrange uma área de quatro hectares na colina de Montecuccoli, localizado na comuna italiana de Florença, na região da Toscana.

História
No início do século XIV, de propriedade da família Mozzi, os jardins e o palácio são vendidos para o município de Florença, devido a problemas financeiros da família. Em 1551, os Mozzi compram novamente as terras.

Por volta dos anos de 1650, a propriedade é dividida em duas, sendo o lado oeste vendido para Giovan Francesco Manadori e o lado leste permanecendo com os Mozzi. No século XVII, é construída a escadaria no estilo barroco e, no final do século XVIII, Giulio Mozzi decora a escadaria com fontes, esculturas e mosaicos.

Durante o século XIX, a família Mozzi constrói dois pavilhões Kaffeehauses. Em 1819, a outra parte da propriedade, pertencente ao Manadori, é comprada por Luigi Le Blanc, que constrói um jardim em estilo anglo-chinês. Em 1839, a propriedade de Le Blanc é comprada pela família Hubs, e passa por um período de abandono até o ano de 1880, quando a propriedade é comprada pela princesa Wanda Carolath von Beuthen, que restaura os jardins e instala decorações vitorianas.

Em 1913, Stefano Bardini compra a propriedade da família Mozzi e constrói uma via interligando o jardim até a Villa Belvedere, se desfazendo de algumas partes do jardim original. Também constrói uma loggia entre os dois antigos Kaffeehauses. Com a morte de Bardini, a propriedade é herdada pelo seu filho Ugo. No ano de 1996, o jardim passa para o município de Florença, após uma disputa judicial.

Entre os anos de 2000 e 2005, o jardim passa por uma restauração, feita pela Fondazione Cassa di Risparmio di Firenze em parceria com a Fondazione Parchi Monumentali Bardini e Peyron. No ano de 2005, passa a fazer parte da European Garden Heritage Network, e no ano de 2006 reabre ao público.

Características
O Jardim Bardini é dividido em três setoresː o jardim italiano, o bosque inglês e o parque agrícola.

O parque agrícola se localiza a leste. Possui uma pérgola coberta de wistéria, um pomar com árvores frutíferas e há jardins de rosas e hortênsias.

O jardim italiano se localiza ao centro. Possui uma escadaria em estilo barroco, que leva até a loggia belvedere. Na parte inferior do jardim, há um canteiro de rosas e um de peônias; o brasão de armas da família Mozzi; uma escultura de Vênus e uma escultura de Vertumnus e Pomona; uma pérgola de rosas; e a fonte Mascherone. Na parte superior da escadaria há íris e rosas bourbon.

O bosque inglês se localiza a oeste. Possui em sua parte central com um gramado e com o canal do dragão, e ao fundo, um jardim em estilo anglo-chinês. Nesta área, há também, a casa de limão, um pequeno templo com uma cachoeira e a fonte de Vênus no gramado em frente à Villa Bardini.

Turismo
O jardim está aberto ao público todos os dias da semana, com entrada paga. Há duas entradas, uma pela Costa San Giorgio, nº 2, e uma pela Via die Bardi, nº 1. Devido a inclinação do terreno, é difícil o acesso para pessoas com problemas de mobilidade. No local há estacionamento, banheiros e cafeteria.

Ligações externas

 Site oficial do Jardim Bardini

Jardins de Florença

Jardim Bardini


ألفريد أوتو شفيده Alfred Otto Schwede (ولد في أبريل 1915 في هاينسبورج قرب تسايتس – ومات في أغسطس 1987 في مرتفعات نويندورف) هو أديب ألماني.

حياته

كان شفيده ابنا لصانع سلال. درس اللاهوت والدراسات الشمالية في جامعة لايبزج. وقد أقام في سنوات دراسته الأخيرة في السويد. وأثناء الحرب العالمية الثانية عمل مترجما فوريا. ثم عمل قسيسا ومترجما حرا وكاتبا في هاينسبورج وأوتليبن وبراندنبورج جوردن، قبل أن يقرر الاستقرار في موطنه الثاني مرتفعات نوينبورج.

ويتضمن مشواره الأدبي الغني الروايات التاريخية والقصص والقصص القصيرة، التي عادة ما تدور في الدول الإسكندنافية. كما كتب غير ذلك السير وقصص من الكتاب المقدس وقصص كنسية وغير ذلك.

من أعماله

 أهرامات رأس السنة 1980
 حول العمل والرحمة 1976
 هذه الحياة الغامضة
 رجل بلا خوف
 الأم الغريبة الحبيبة – سيرة حياة كارين يبس
 ترايانو والدبة – قصص روأمنية
 عودة راهب إلى بيته
 عبدي سائق الجمال
 ناتان زودربلوم – صورة حياة
 أحد أبناء الحاخام
 قصة أبراهام لينكون

مراجع

كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1915
وفيات 1987
وفيات في هوين نويندورف

ألفريد أوتو شفيده


Fare, (İngilizce: mouse), genellikle avuç içinde tutulan, hareketleri bilgisayar ekranındaki imlecin hareketlerini kontrol eden, bilgi giriş aygıtıdır. Fare modeline göre üzerinde bir veya daha fazla sayıda tuş ve tekerlek bulunabilir. İlk bilgisayar faresi 1964 yılında Douglas Engelbart tarafından yapıldı. Fare el hareketlerini mekanik, LED'li optik, lazerli optik yöntemle algılayabilir. Fare elde ettiği bilgileri bilgisayara kablo, kızılötesi, radyo dalgalar veya Bluetooth ile aktarabilir.

Programın yapısına göre bazen menü seçmek veya ekran içerisinde çalışılacak noktaya gidebilmek klavyedeki gösterge tuşlarıyla uzun zaman alabilir. Bu işlemin hızlandırılmasında görev alır.

İsimlendirme
Bu konuyla ilgili ilk yayın olan 1965 yılı Bill English'in yayımında, fare; bir işaretleme aracı olarak bilgisayar destekli ekran kontrolü olarak geçmiştir. The Compact Oxford English Dictionary (3. basım) ve  The American Heritage Dictionary of the English Language'''ın 3. basımında, computer mice ve computer mouses (bilgisayar fareleri) terimleri bilgisayar faresinin çoğul formları olarak onaylanmıştır. Bazı teknik belge yazarları tarafından "fare araçları" ya da "genel işaretleme araçları" olarak kullanılmaktadır.

Ayrıca günümüzde de fare mimarlık, mühendislik gibi birçok alanda kullanılan programlar için çeşitli şekillerde ve fonksiyonlarda üretilmeye başlanmıştır. Sağ ve sol tuşa ek olarak mercek (zoom) görevi görebilen tekerlek ve birden fazla görevi olan ek tuşlar konulmuştur.

3Ds Max, Rhinoceros 3D gibi modelleme programlarında da zamandan tasarruf için bu fareler tercih edilmektedir.

 Bilgisayara bağlanma şekline göre türleri

 Kablolu fareler

Bilgisayarın ilk zamanında seri port ve AUTOEXEC.BAT dosyalarına özel eklenen sürücüler ile çalışan fareler, zamanla PS/2 adlı porta alınmış ve çoğu işletim sisteminde alt seviyelerde desteklenmeye başlamıştır.

Günümüzde çoğu kablolu fare bilgisayara USB portundan bağlanır. Ayrıca çeşitli adaptörler vasıtasıyla USB girişler PS/2'ye ya da tam tersine dönüştürülebilir. Günümüzde en çok kullanılan fare çeşididir.

 Kablosuz fareler
Küçük bir çip yardımı ile kullanılır, bu çip bilgisayara takılır ve fare kullanıma hazır olur. Boyutları genellikle küçüktür.
Kızılötesi fareler
Bu fareler, bilgisayar ile iletişiminde bir kızılötesi sistem kullanır. Sistem, bilgisayarın seri, PS/2 veya USB portuna takılır, fare ise sistemle kızılötesi ışınlar ile iletişim kurar. Eğer fare ile sistem arasına bir cisim girerse, fare hareketleri hissedilmeyecektir. Satışları günümüzde devam etmektedir.

Radyo dalgalı fareler
Kızılötesi farelerden farklı olarak bu fareler iletişim için kızılötesi ışın yerine radyo sinyalleri kullanırlar. Kapsama alanları genelde onlarca metre civarındadır.

Bluetooth fareler
Bu fareler, kimi bilgisayarlar ile entegre gelen Bluetooth kablosuz teknolojisini kullanarak iletişim kurarlar. İlk iki türe göre büyük bir avantajları vardır: Standart bir protokol kullandığı için her cihazla kullanılabilir (PC, Apple ve hatta Pocket PC).

3D fareler
1990'lı yılların sonlarında Kantek firması ilk 3D ring faresini tanıttı. Parmağa takılan, yüzük şeklindeki ve 3 tuş bulunduran bu aygıt üstündeki kızılötesi ışık ile parmak hareketini algılamaktaydı. Ancak yeterli ve verimli bir fare olmayı başaramadığı için popüler olamadı. Bu tür fareler üzerinde gerçekleştirilen çalışmalar hâlâ sürmektedir.

 Hareketi algılama şekline göre türleri

Mekanik fareler
Topu ve hareketli parçaları vardır.

Optik fareler
Optik fare: Mekanik bir fare olduğu gibi iç hareketli parçalar yerine hareketin altında yatan yüzeye göre tespit etmek, bir ışık yayan diyot ve fotodiyotlar kullanır.

 LED'li optik fareler
Bu tür fareler altlarında bulunan LED'in yaydığı ışığın yansıması ile hareketi algılarlar. En üst modelleri 1000-1600 dpi gibi yüksek hassaslığa varabilir.

 Lazerli optik fareler
Bu tür fareler altlarında bulunan lazer ışık kaynağının yaydığı ışıklar vasıtasıyla hareketi algılarlar. İmleç hareketlerine çok yüksek hassasiyet isteyenler için uygun bir seçenektir. Hassasiyetleri 3000 dpi ve üzerine çıkabilir. Hareketi algılama şekline göre fareleri üçe ayırırsak en pahalı tür lazerli optik farelerdir.

 Dokunsal fareler
Logitech firması 2000 yılında titreşimi sağlayan küçük bir işletici içeren dokunsal fareyi (tactile mouse) tanıttı. Bu fare, örneğin pencere sınır geçişlerinde dokunsal geri dönüşler ile kullanıcının duyusal ara yüzünü arttıracaktı. Dokunarak sörf yapmak kullanıcının derinlik ve sertliği hissedebilmesini gerektirir. Bu özellik ilk elektroreolojik dokunsal fare ile sağlandı, fakat ürün piyasaya sunulmadı.

 Touchpad

Touchpad birimi genellikle dizüstü bilgisayarlarda görülür. Dizüstü bilgisayarlarının klavyelerinin hemen alt tarafında bulunur. Yaklaşık 5 × 5 kadar hassas alanı vardır. Kullanıcı, parmağını bu hassas temas yüzeyi üzerinde gezdirerek işaretçinin hareketini sağlar. Tıklama işlemi, hassas olan bölgede parmağın iki kez vurulmasıyla sağlanır.

 Trackpad
Bir Touchpad çeşididir. Apple şirketinin ürettiği dizüstü bilgisayarlarda touchpad işlevini görür. Çoğunlukla Multi-Touch (Çoklu Dokunma) teknolojisiyle üretilmiştir. Hâlen satışı devam etmekte olan teknolojik faredir.

 Fare aksesuarları

 Fare altlığı

Üretilen ilk farelerde fare altlığına gerek yoktu; farelerin hemen hemen her yüzeyde yuvarlanabilen iki büyük tekerlekleri vardı. Ancak, küçük çelik toplu farenin geliştirilmesiyle başlayan dönemden sonraki mekanik farelerin yüksek performansta çalışması için fare altlığına ihtiyaç duyuldu.

Fare altlığı, en sık kullanılan fare aksesuarıdır, mekanik farelerde topun hareketleri algılayabilmesi için çalışma masalarının oluşturduğundan daha fazla sürtünme gerektirir. Sürtünmeyi arttıran yeni fare altlıkları sert fare altlıkları'' olarak nitelendirdi.

Optik fare ve lazeri farelerle sert veya yumuşak fare altlığı kullanmak kişisel bir tercih meselesidir.

Tek istisna, masa üstü optik ya da lazer izlemeli farelerdir, saydam veya yansıtıcı yüzeyde bu farelerin yüksek bir performansta çalışması beklenemez.

Sebep olabileceği çeşitli sağlık sorunları
Karpal Tünel Sendromu (CTS)

Kaynakça

 Fare
Bilgisayar giriş cihazları
İnsan bilgisayar etkileşimin tarihi
Amerika Birleşik Devletleri icatları
1964 tanıtımları

Fare (bilgisayar)


මනෝ චිකිත්සකයෙකු යනු මනෝ චිකිත්සාව විශේෂඥ පුහුණුව ලද සහ මානසික රෝග ප්‍රතිකාරය සඳහා බලපත්‍ර (සහතික ලද) කායික රෝග වෛද්‍යවරයෙකි. මොවුන් රෝගීන් ඇගයීමේ ක්‍රියාවලියේ අගයක් ලෙස මානසික රෝග සඳහා ඖෂධ නියම කළ හැකි, කායික පරීක්ෂාවට ලක් කළ හැකි පර්යේෂණ නියම කළ හැකි සහ ඒවා විශ්ලේෂණය කළ හැක විද්‍යුත් නිකර්පරේඛය, සහ මොළය පිළිඹිබු කළ හැකි computed tomography හෝ computed axial tomography, magnetic resonance imaging, සහ positron emission tomography scanning වැනි මානසික සෞඛ්‍ය වෘත්තිකයන් මෙම කාර්යයන් සඳහා වරප්‍රසාද ලබා ඇති අල්පතර කණ්ඩායම් අතරින් එකක් ද වෙයි.

වෘත්තිය ක්ෂේත්‍රයේ ම‍නෝ විද්‍යාව

මනෝ චිකිත්සකයින් යනු මානසික රෝග ප්‍රතිකර්ම සඳහා ජීව වෛද්‍ය ප්‍රවේශණය උපයෝගී කර ගැනීමට විශේෂඥ පුහුණුව ලද වෛද්‍යවරුන්ය. මනෝ චිකිත්සකයින් මනෝ ප්‍රතිකාර, මනෝ විශ‍්ලේෂණ සහ ඥාණාත්මක චර්යා ප්‍රතිකාරයේ යොදා ගැනීමට පුහුණුව ලැබුව ද ඔවුන් අනෙක් මානසික සෞඛ්‍ය වෘත්තයින්ගෙන් වෙනස් වනුයේ ඔවුන‍් ලද වෛද්‍ය පුහුණුව නිසාය.

මනෝ චිකිත්සාවේ ක්ෂේත්‍ර පහත සඳහන් පරිදි උප - ප්‍රධාන ක්ෂේත්‍රයන් බෙදා වෙන් කළ හැක.

 ළමා සහ තරුණ මනෝ චිකිත්සාව
 වැඩිහිටි මනෝ චිකිත්සාව
 වයෝවෘද්ධ මනෝ චිකිත්සාව
 ඉගෙනුම් දුර්වලතා
 චර්යා වෛද්‍ය විද්‍යාව
 උපදේශක - සම්බන්ධනය මනෝ චිකිත්සාව
 හදිසි අවස්ථා මනෝ චිකිත්සාව
 ඇබ්බැහිවීමේ මනෝ චිකිත්සාව
 අධිකරණ වෛද්‍ය විද්‍යා මනෝ චිකිත්සාව
 වෛද්‍ය විද්‍යාව සහ මනෝ චිකිත්සාවේ සංයෝජනය
 ස්නායු විද්‍යාවේ සහ මනෝ චිකිත්සාවේ සංයෝජනය
 ළමා මනෝ විද්‍යා, මනෝ විද්‍යා සහ ළමා රෝග විද්‍යාවේ සංයෝජනය

ඇතැම් මනෝ චිකිත්සකයෝ විවිධ වයස් කාණ්ඩ සඳහා උපකාර කිරීමට විශේෂ පුහුණුවක් ලබති. උදාහරණයක් ලෙස, ළමා සහ තරුණ මනෝ චිකිත්සකයා - ළමා සහ තරුණ මානසික ප්‍රශ්න උපකාර කිරීමට ද , වයෝවෘද්ධ මනෝ චිකිත්සකයා - වයෝ වෘද්ධ පුද්ගලයින් සමඟ කටයුතු කිරීමට ද, කර්මාන්තශාලා ආශ්‍රිත මනෝ චිකිත්සකයා - කර්මාන්තශාලා ආශ්‍රිතව තම වෘත්තිය කටයුතු ද, අධිකරණ වෛද්‍ය මනෝචිකිත්සකයා - අපරාධ සහ සිවිල් නඩු සඳහා අධිකරණය තුළ සහ ජූරි සභාව එක්ව කටයුතු කිරීමට අමතරව මනෝ රෝගවලට ගොදුරුව පන්තිකරුවනට ප්‍රතිකාර කිරීම ද සිදු කරනු ලබයි.

මීට අමතරව මනෝ චිකිත්සකයින් සහ ම‍නෝ සෞඛ්‍ය වෘත්තිකයින් විසින් මනෝ ඖෂධ වේදය, මනෝ ව්‍යාධි වේදය, ස්නායු මනෝ චිකිත්සාව , මනෝ දෛහික වේදය, ආහාර ගැනීමේ රෝග, මානසික රෝග සඳහා මුල් අවධියේ ප්‍රතිකාර වේදය යන ක්ෂේත්‍ර ඔස්සේ ද පුහුණුවක් ලැබීමට ද ඉඩ ඇත.

ළමා මනෝ විද්‍යව

මනෝ විද්‍යාව

මනෝ වෛද්‍ය


هم أمم ومجموعات عرقية ترجع في أصولها إلى اليابان

 وهم يشكلون ما يقارب 98.5% من عدد السكان في اليابان.
129 مليون شخص حول العالم هم من أصول يابانية؛ 125 مليون شخص منهم يقطن فقط في اليابان.
الأشخاص من الأصول اليابانية الذين يعيشون خارج اليابان يطلق عليهم  والتي تعني اليابانيين في الشتات.

اللغة

اللغة اليابانية هي من اللغات اليابانية ولها علاقة بلغات جزر ريوكيو، كانت تعتبر لغة معزولة ويرجع أول استخدام مثبت لليابانية القديمة إلى القرن الثامن بعد الميلاد. يتميز نطق اللغة اليابانية بعدد صغير نسبيا من فونيمات الصوائت، وتتضمن التشديد ونظام نبر يتعلق بالحدة. يتكون نظام الكتابة باللغة اليابانية الحديثة من الهيراغانا، الكاتاكانا، والكانجي كما تتضمن اللغة كلمات أصلية وعددا كبير من الكلمات المستمدة من اللغة الصينية، وتنتشر عدة لهجات للغة باليابان.

الدين
البوذية، شنتو، الديانية اليابانية الجديدة والمسيحية، بالإضافة إلى عدة ديانات أخرى.

تاريخ

إستوطن الجومون اليابان فيما يسمى حاليا طوكيو وتحولت لملكية الإمبراطور ثم سقطت في يد المحاربين القادمين من المناطق الشرقية المعروفين وقتها باسم كاما كورا.
ومنذ هذا الوقت أصبحت المدينة عاصمة لهم باسم ايدو ثم حولها الإمبراطور إلى عاصمة البلاد بدلاً من كيوتو

انظر أيضا
 كوسكي (نظام أسري)
 متلازمة الزوج المتقاعد
 الآداب الاجتماعية في آسيا

روابط خارجية
 كتاب حقائق عن العالم 2006
 The Association of Nikkei & Japanese Abroad
 Discover Nikkei- Information on Japanese emigrants and their descendants
 Jun-Nissei Literature and Culture in Brazil
 The Ministry of Foreign Affairs of Japan
 The National Museum of Japanese History
 Japanese society and culture
 Dekasegi and their issues living in Japan

المصادر

يابانيون


El desprecio puede referirse a:

 El desprecio (1954), novela de Alberto Moravia.
 El desprecio (1963), película de Jean-Luc Godard.
 El desprecio (1991), telenovela venezolana.
 El desprecio (2006), telenovela venezolana.
 El desprecio (2008), canción de la banda Aventura.

El desprecio


Automobili i javni prijevoz
 Citroën C8
 Sauber C8, trkači automobil iz 1985.
 Spyker C8, sportski automobil tvrtke Spyker Cars
 C-8 (Cercanías Madrid), linija madridske brze željeznice
 Osma generacija automobila Chevrolet Corvette (C8)

Mediji
 C8 (Francuska), francuski TV kanal

C8


El clima semitropical semiestépico es una variante cálida del clima subtropical semiestépico, relacionándose también con otros climas semitropicales. Las áreas con clima semitropical húmedo generalmente se encuentran, a la latitud de los trópicos, del lado centro-oriental de los continentes del hemisferio Sur: América del Sur, África y Oceanía, estando ausente en el hemisferio Norte.

Clasificación

Definición térmica

Al clima semitropical semiestépico, según la clasificación climática de Papadakis, se lo incluye dentro de los climas de tipo semitropical de los subtropicales, es decir, le asigna el número climático 4. Para que sea clima semitropical debe combinar por un lado que el mes más frío sea: «m», «n», «o», «M», «N», «O», y por el otro que el número térmico (comparación entre los meses más fríos versus los más cálidos) sea: «8».

 mes más frío «m»: Mínima extrema absoluta media: entre -2.5 y 0 °C; mínima media: superior a 8 °C; máxima media: entre 21 y 25 °C. Ejemplo en este clima: Presidencia Roque Saenz Peña, Argentina.
 mes más frío «n»: Mínima extrema absoluta media: entre 0 y 2 °C; mínima media: superior a 8 °C; máxima media: entre 21 y 25 °C. Ejemplo en este clima: Pilar, Paraguay.
 mes más frío «o»: Mínima extrema absoluta media: entre 2 y 7 °C; máxima media: entre 21 y 25 °C. Ejemplo en este clima: Asunción, Paraguay.
 mes más frío «M»: Mínima extrema absoluta media: entre -2.5 y 0 °C; máxima media: superior a 25 °C. Ejemplo en este clima: Las Lomitas, Argentina.
 mes más frío «N»: Mínima extrema absoluta media: entre 0 y 2 °C; máxima media: superior a 25 °C. Ejemplo en este clima: Bela Vista, Brasil.
 mes más frío «O»: Mínima extrema absoluta media: entre 2 y 7 °C; máxima media: superior a 25 °C. Ejemplo en este clima: Puerto Casado, Paraguay.
 número térmico «8»: Promedio de las máximas medias de los 6 meses más cálidos: superior a 25 °C; mínima extrema media durante 4 meses y medio o más: superior a 7 °C; mínima media en por lo menos 1 mes: inferior a 18 °C. Ejemplo en este clima: Sunginge, Angola.

Dentro de los semitropicales, las precipitaciones, tanto su cantidad como la distribución a lo largo del año, además del tipo de verano, indicarán si a una localidad le corresponde el tipo climático semitropical semiestépico (número climático: 4.6). Para ello, las precipitaciones en primavera serán mayores al 50% de la evapotranspiración potencial, y el régimen hídrico debe ser monzónico seco o estépico.

Clasificación según Köppen

En la clasificación climática de Köppen, al clima semitropical semiestépico se lo incluye dentro de los climas del tipo Templado/Mesotermal (letra «C»).

Características

Las áreas con clima semitropical semiestépico cuentan con muchas de las características del clima subtropical semiestépico, pero en ellas la vernalización invernal no es suficiente, por lo que los cultivos con necesidades criófilas sufren o sólo se hacen empleando variedades de bajo requerimiento de frío. Como resultado, estas regiones presentan tanto las desventajas de los climas tropicales (vernalización exigua), como las desventajas de los climas subtropicales (inviernos con heladas).

Regiones con clima semitropical semiestépico

En América del Sur el clima semitropical semiestépico se encuentra en el centro del Brasil en el sudoeste del estado de Mato Grosso del Sur; en la franja central de Paraguay, con eje en el río homónimo, en el noreste de Argentina, en el este de las provincias de Formosa y Chaco, y el extremo norte de la de Corrientes.

En África, se distribuye en Angola.

En Oceanía, se distribuye en el este de Australia.

Localidades

 Sunginge,
 Caá Catí, Corrientes,
 ciudad de Corrientes, Corrientes, Argentina
 Itá Ibaté, Corrientes, Argentina
 Itatí, Corrientes, Argentina
 Ituzaingó, Corrientes, Argentina
 ciudad de Formosa, Formosa, Argentina
 Las Lomitas, Formosa, Argentina
 El Colorado, Formosa, Argentina
 Clorinda, Formosa, Argentina
 Pirané, Formosa, Argentina
 El Espinillo, Formosa, Argentina
 Presidencia Roque Sáenz Peña, Chaco, Argentina
 Juan José Castelli, Chaco, Argentina
 La Leonesa, Chaco, Argentina
 General José de San Martín, Chaco, Argentina
 Resistencia, Chaco, Argentina
 Nyngan, Nueva Gales del Sur,
 Bourke, Nueva Gales del Sur, Australia
 Walgett, Nueva Gales del Sur, Australia
 Charleville, Queensland, Australia
 Rolleston, Queensland, Australia
 Maryborough, Australia
 Puerto Suárez, Santa Cruz,
 Bela Vista, Mato Grosso del Sur,
 Asunción, Central,
 Puerto Casado, Alto Paraguay, Paraguay
 Misión Inglesa, Paraguay
 Concepción, Concepción, Paraguay
 San Pedro del Ycuamandiyú, San Pedro, Paraguay
 Caacupé, Cordillera, Paraguay
 Puerto Pinasco, Presidente Hayes, Paraguay
 Paraguarí, Paraguarí, Paraguay
 Bahía Negra, Alto Paraguay, Paraguay
 Pilar, Ñeembucú, Paraguay

Vegetación

En América del Sur, las regiones con este clima presentan como vegetación dominante un complejo de bosques chaqueños semixerófilos, sabanas, bosques monoespecíficos de palmeras, selvas en galería bordeando los ríos, y vegetación acuática en los humedales, la que en el sector norte, forma el gran Pantanal.

Véase también

 Clima semitropical
 Clima semitropical continental
 Clima semitropical húmedo

Notas y referencias

semiestépico

Clima semitropical semiestépico


Die Autobahn Hunchun–Ulanhot oder Hunwu-Autobahn (), chin. Abk. G12, ist eine Ost-West-Autobahn in China. Sie führt von der Stadt Hunchun an der Grenze zu Nordkorea und Russland quer durch die Provinz Jilin nach Ulanhot im Autonomen Gebiet Innere Mongolei. Die Autobahn wird nach Fertigstellung eine Länge von 885 km erreichen.

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Jilin
Straße in der Inneren Mongolei

Autobahn Hunchun–Ulanhot


Higijenski uložak, menstrualni uložak ili uložak upijajući je predmet kojeg žene nose u donjem rublju tijekom menstruacije, krvarenja nakon poroda, oporavka od ginekološke operacije, spontanog ili induciranog pobačaja ili u bilo kojoj drugoj situaciji u kojoj potrebno je apsorbirati izljev krvi iz rodnice. Higijenski uložak je vrsta proizvoda za menstrualnu higijenu koji se nosi izvana, za razliku od tampona i menstrualnih čašica koji se nose unutar rodnice. Ulošci se mijenjaju tako da se odlijepe s donjeg rublja, bacanjem starog uloška i lijepljenjem novog s unutarnje strane donjeg rublja. Preporuča se mijenjanje uloška svaka 3 – 4 sata kako bi se izbjegla pojava bakterija koje se mogu namnožiti u nataloženoj krvi, no vrijeme mijenjanja se može razlikovati ovisno o vrsti uloška i količini krvarenja.

Higijenski ulošci mogu biti izrađeni od različitih materijala, koji se razlikuju ovisno o stilu, zemlji podrijetla i marki. Higijenski ulošci nisu isto što i ulošci za inkontinenciju, koji općenito imaju veću upijajuću moć i nose ih osobe koje imaju problema s urinarnom inkontinencijom ili pate od stresne inkontinencije. Iako menstrualni ulošci nisu prilagođeni toj uporabi, neki ih koriste i u tu svrhu.

Vrste

Za jednokratnu upotrebu
Proizvođači nerado otkrivaju točan sastav svojih proizvoda, no glavni materijali najčešće su izbijeljeni rejon (celuloza izrađena od drvenjače), pamuk i plastika. Osim toga, mogu se dodati mirisne i antibakterijske tvari. Plastični dijelovi su stražnji sloj i polimerni prah kao dodatni snažni upijajući materijal koji se pretvara u gel u doticaju s tekućinom. Općenita struktura higijenskog uloška predviđa upijajući materijal jezgre postavljen između fleksibilne gornje ploče propusne za tekućinu i plastične stražnje ploče nepropusne za tekućinu koja ima ljepilo izvana za pričvršćivanje uloška na donje rublje. Kao što je slučaj s tamponima i pelenama za jednokratnu upotrebu, recikliranje je teško i rijetko se prakticira zbog velikih troškova. Kada se ne odlažu na odlagališta smeća u kojima dijelovi koji nisu biorazgradivi mogu opstati tisućama godina, ulošci se u najboljem slučaju mogu termički reciklirati, odnosno spaliti.

Za višekratnu upotrebu (platneni)
Neke žene koriste platnene uloške koji se mogu oprati i ponovno koristiti. Izrađeni su od niza vrsta tkanina - najčešće pamučne flanele, bambusa ili konoplje (koja je visoko upijajuća i nije tako voluminozna kao pamuk). Većina njih ima krila kojima se pričvršćuju oko donjeg rublja, ali neki se samo drže na mjestu (bez krila) između tijela i rublja. Neki (osobito stariji modeli) dostupni su s pojasom. Platneni ulošci vratili su se u uporabu oko 1970 -ih, a njihova popularnost je porasla zadnjih par desetljeća. Razlozi zbog kojih se žene odlučuju za prelazak na platnene uloške su veća udobnost, novčana ušteda tijekom dužeg vremenskog razdoblja te utjecaj na okoliš i zdravlje.

Perive platnene uloške nije potrebno baciti nakon uporabe i stoga nude ekonomičniju alternativu. Mogu se pronaći na brojnim web stranicama ili se samostalno izrađuju kod kuće. Postali su popularna alternativa jer ne sadrže alergene i parfeme te mogu biti ugodniji za žene koje pate od iritacije zbog upotrebe jednokratnih uložaka.

Povijest

Tijekom povijesti žene su koristile različite oblike zaštite za vrijeme menstruacije. Higijenski ulošci spominju se već u 10. stoljeću, u Sudi, gdje je rečeno da je Hipatija, koja je živjela u 4. stoljeću, bacila jednu od svojih rabljenih krpica za menstruaciju na obožavatelja u pokušaju da ga obeshrabri. Prije komercijalno dostupnih proizvoda za menstrualnu higijenu, većina žena koristila je komade tkanine za upijanje krvi.

Jednokratni ulošci kreirani su korištenjem izuma Benjamina Franklina stvorenog da spriječi krvarenje ranjenih vojnika, a prvi put su postali komercijalno dostupni oko 1888. To su bili Listerovi ručnici koje su izradili Johnson&Johnson. Jednokratne uloške koristile su medicinske sestre koje su koristile svoje zavoje za apsorpciju izrađene od lako dostupnih materijala i dovoljno jeftinih da se nakon upotrebe bace. Nekoliko prvih proizvođača jednokratnih uložaka također su bili proizvođači zavoja, što daje naznaku kakvi su bili ti proizvodi.

Zemlje u razvoju
U zemljama u razvoju i dalje se koriste improvizirani ulošci samostalne izrade jer su jeftiniji. Krpe, zemlji i blato navodno tijekom menstrualnog ciklusa koriste ljudi koji si ne mogu priuštiti skuplje uloške ili tampone za jednokratnu upotrebu.

Izvori

Higijena
Žensko zdravlje
Menstrualni ciklus

Higijenski uložak


Podocarpus brasiliensis er sígrænt tré frá Brasilíu og Venesúela.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Podocarpus brasiliensis


The Hocking Hills is a deeply dissected area of the Allegheny Plateau in Appalachian Ohio, primarily in Hocking County, that features cliffs, gorges, rock shelters, and waterfalls.  The relatively extreme topography in this area is due to the Blackhand Sandstone (so named because of Native American graphics on the formation near Newark, Ohio), a particular formation that is thick, hard and weather-resistant, and so forms high cliffs and narrow, deep gorges.

Component open-space areas
Most of the more scenic areas of the region are under state ownership, including:
Hocking Hills State Park (with five use areas: Ash Cave, Cedar Falls, Old Man's Cave, Rockhouse, and Cantwell Cliffs)
Hocking State Forest
Conkle's Hollow State Nature Preserve
Sheick Hollow State Nature Preserve (entry by permit only)
Little Rocky Hollow State Nature Preserve (entry by permit only)
Kessler Swamp State Nature Preserve
Lake Logan State Park
Wayne National Forest
Rockbridge State Nature Preserve

The core area also includes two privately owned preserves, Crane Hollow and Camp Oty-Okwa (owned by Big Brothers and Big Sisters of Central Ohio).

The geological series that forms the Hocking Hills extends south and west, gradually diminishing but still forming impressive bluffs and gorges in:
Clear Creek Metro Park, part of the Columbus and Franklin County Metropolitan Park District
Rising Park in Lancaster
Wahkeena Memorial State Nature Preserve in Fairfield County
Christmas Rocks State Nature Preserve in Fairfield County
Rhododendron Cove State Nature Preserve in Fairfield County
Shallenberger State Nature Preserve in Fairfield County
Saltpetre Cave State Nature Preserve in Hocking County
Boch Hollow State Nature Preserve (exposure is along the westernmost edge only) in Hocking County
Lake Katharine State Nature Preserve in Jackson County
Blackhand Gorge State Nature Preserve in Licking County
Liberty Wildlife Area in Jackson County

The Buckeye Trail, along with the North Country Trail and the American Discovery Trail, passes through the Hocking Hills region.

Also nearby are:
Lake Hope State Park
Zaleski State Forest
Camp Wyandot
Tar Hollow State Park
Tar Hollow State Forest
Camp Akita (UCC church camp)

Climate
The region has mild weather with an average rainfall of 40.3 inches per year and an average of about 175 sunny days per year. The average July high is 84.8 degrees Fahrenheit and the average January low is 19.3 degrees Fahrenheit.

History

The region was first settled by Christian Eby and was named from a shortened version of the Hockhocking River by the Shawnee Indian tribe.  "Hockhocking", in the Delaware tongue, signifies a bottle. The Shawnee people thought that a very narrow and straight creek above the waterfall on the Hockhocking River resembled a bottle's neck.

Other notable settlers were George Starkey and Moses Dolson. The first election on county matters was held in Eby's mill near Queer Creek. The first post office in the area was called the "Rockhouse" and was located in Herschel Badford's home.

Hocking County formation
Hocking County was formed on March 1, 1818, from Ross, Athens, Fairfield and Logan. The county's boundaries and townships have not been altered since 1851. Due to its natural surroundings, it has become a tourist attraction.

Outdoor activities
Visitors can experience Hocking Hills through outdoor activities year round, including farmers' markets, wine tastings and train rides. Activities include:
 Athens Farmers Market
 Earth, Water, Rock: Outdoor Adventures
 Hocking Hills Canopy Tours (late March through the last weekend in November)
 Happy Hills Fun Park
 Hocking Hills Gem Mine
 Hocking Hills Marina at Lake Logan
 Hocking Hills Primal Trek
 Hocking Hills Adventures
 Ultimate Zipline Adventures
 Hocking Valley Scenic Railway
 Hunting at Hocking Hills Cabins
 Shade Winery
 Sharp Farms Pumpkins & Corn Maze
 The Buckeye Trail
 Touch the Earth Adventures
 Valley Zipline Tours Walker Farm
 Wayne National Forest
 Nelsonville's Historic Public Square
 Uncle Buck's Riding Stable and Dance Barn

Hiking trails
Hocking County offers miles of trails that vary in length and difficulty depending on location. Some trails are pet friendly.

 Old Man's Cave: 1 mile
 Ash Cave Gorge: ¼ mile, wheelchair accessible
 Ash Cave Rim:  mile
 Cedar Falls:  mile
 Rock House: 1 mile
 Cantwell Cliffs: various trails, around 3 miles
 Conkle's Hollow: 1 mile, wheelchair accessible
 Conkle's Hollow Rim:  miles
 Buckeye Trail: Cedar Falls – Ash Cave: 3 miles, Old Man's Cave – Cedar Falls: 3 mile; also over 1,400 other miles around the state of Ohio, coincident with the North Country Trail and the American Discovery Trail in the Hocking Hills area.

Rare plants
The Hocking Hills area harbors a number of rare plants, including Huperzia porophila, the rock firmoss; Botrychium simplex, the least grape fern; Silene rotundifolia, the round-leaf catchfly, and Trichomanes boschianum, the Appalachian filmy fern.

See also
Appalachian Ohio
Ohio public lands

References

External links

Hocking Hills at American Byways
 Hocking Hills State Park
 Hocking Hills Official Website
 Hocking Hills Tourism Association
 Hocking Hills Tourism Website
Hocking Hills tourist information and maps
Zipline in Hocking Hills

Mountains of Ohio
.Hocking Hills
Hills of the United States
Allegheny Plateau
Landmarks in Ohio

Hocking Hills


أوصرة قرية أردنية في شمال غرب مدينة عجلون، تبعد عنها 17 كم تتبع إداریاً لقضاء عرجان، أحد أقضیة محافظة عجلون، وأوصرة هي مركز القضاء. ترتفع عن سطح البحر حوالي 850 متر .تشتهر بزراعة الزيتون والعنب والتين واللوز، ومعظم أراضيها تطل على جبال فلسطين من بعيد، وهي من أصغر قرى محافظة عجلون.

أنشأ أول مجلس قروي في أوصرة عام 1981 م، ثم تحول المجلس القروي إلى بلدیة عام 1996 م، وبعد ذلك أصبحت أوصرة إحدى القرى التي تضمھا بلدیة العیون، أما القرى الأخرى التي تضمھا البلدیة فھي: راسون وعرجان وباعون

التسمية
كلمة أوصرة تعني في اللغات السامیة:مكان جمع وخزن الحبوب أو مكان الكنز، فكلمة أوصر بالعبریة: خزینة أو خزانة أو ثروة أو كنز. وتقابل بالعربیة: أیصر وتعني: الكساء الذي یملأ من الكلأ ویشد. وبالسریانیة: مخزن القمح.

السكان
بلغ عدد سكان أوصرة حسب إحصاء عام 2004 م 1704 نسمة ینتمون إلى عشائر: البعیرات، والقرشى، وغیرھما. وكان البعیرات قد سكنوا أولا في خربة (أم الجلود) الواقعة قرب الطریق الرئیسیة بین عنجرة .وساكب، ثم استقروا في أوصرة.

مراجع

أماكن مأهولة في محافظة عجلون
قرى الأردن
قرى محافظة عجلون

أوصرة


Keisuke Harada (født 11. juni 1988) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Vegalta Sendai, Tochigi SC og FC Machida Zelvia.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Keisuke Harada


La casa de los Ovalle es una vivienda de estilo Barroco en el casco histórico de ciudad de Salamanca (España). La casa posee tres plantas y un blasón central de Juan Antonio Ovalle Prieto (que fue regidor de Salamanca y propietario del edificio). En ella residió y murió Miguel de Unamuno. No debe confundirse con la Casa-museo de Unamuno que está en la calle Libreros.

Véase también
 Casa-museo de Unamuno

Enlaces externos

Casas de España del siglo XVIII
Casas de Castilla y León
Palacios de España del siglo XVIII
Palacios barrocos de España
Palacios de Salamanca
Arquitectura en Castilla y León en el siglo XVIII
Arquitectura barroca en Castilla y León

Casa del Regidor Ovalle Prieto


Autofradates II (; ; ) foi uma dinasta (frataraca) de Pérsis no final do , governando algum tempo depois de . Foi nomeado frataraca pelo xainxá arsácida  , que lhe concedeu mais autonomia, provavelmente em um esforço para manter relações saudáveis com Pérsis, pois o Império Arsácida estava sob constante conflito com os sacas, selêucidas e Caracena. A cunhagem de Autofradates mostra a influência das moedas cunhadas sob Mitrídates. Foi sucedido por , o primeiro dos reis de Pérsis, depois de .

Bibliografia

Frataracas de Pérsis
Persas do século II a.C.

Autofradates II


Satoshi Hashida (født 20. december 1981) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kataller Toyama og Thespa Kusatsu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Satoshi Hashida


The Marcel Benoist Prize, offered by the Marcel Benoist Foundation, is a monetary prize that has been offered annually since 1920 to a scientist of Swiss nationality or residency who has made the most useful scientific discovery.  Emphasis is placed on those discoveries affecting human life. Since 1997, candidates in the humanities have also been eligible for the prize.

The Marcel Benoist Foundation was established by the will of the French lawyer Marcel Benoist, a wartime resident of Lausanne, who died in 1918. It is managed by a group of trustees comprising the Swiss interior minister and heads of the main Swiss universities. It is often dubbed the "Swiss Nobel Prize."

History

The first award was given to immunologist Maurice Arthus (1862–1945) at the University of Lausanne.  Other winners have included computer scientist Niklaus Wirth, astronomer Michel Mayor, and cardiologist Max Holzmann. , eleven Marcel Benoist winners have later also won the Nobel Prize: Paul Karrer, Leopold Ruzicka, Walter R. Hess, Tadeus Reichstein, Vladimir Prelog, Niels Kaj Jerne, Johannes G. Bednorz, Karl. Alexander Müller, Richard R. Ernst, Kurz Wüthrich, and Michel Mayor.

In 2009, Françoise Gisou van der Goot (École polytechnique fédérale de Lausanne) was the first woman to win the Marcel Benoist Prize.

Laureates

 1920: Maurice Arthus
 1921: Conrad Brunner
 1922: Paul Karrer
 1923: Albert Heim
 1924: Heinrich Zangger
 1925: Alfred Gysi
 1926: Emile Argand
 1927: Hermann Sahli
 1928: Jules Gonin
 1929: Paul Niggli
 1930: Aloys Müller
 1931: Walter R. Hess
 1932: Maurice Lugeon
 1933: Robert Doerr
 1934: Max Askanazy
 1935: Jakob Eugster
 1936: Alfredo Vannotti
 1937: Charles Dhéré
 1938: Leopold Ruzicka
 1939: Fritz Baltzer
 1940: Friedrich T. Wahlen
 1941: Hermann Mooser
 1942: Arthur Stoll
 1943: Paul Scherrer
 1944:
 1945: Ernst Albert Gäumann
 1946: Alexander von Muralt
 1947: Tadeus Reichstein
 1948: Hans E. Walther
 1949: Albert Frey-Wyssling
 1950: Emile Guyénot
 1951: Anton Fonio
 1952: Otto Gsell
 1953: Alfred Fleisch
 1954: Ernst Hadorn
 1955: Max Holzmann
 1956: Siegfried Rosin
 1957: Jakob Seiler
 1958: Klaus Clusius
 1959: Albert Wettstein
 1960: Pierre Duchosal
 1961: Werner Kuhn
 1962: Alfred Hässig
 1963: Gerold Schwarzenbach
 1964: Vladimir Prelog
 1965: Georges de Rham
 1966: Edouard Kellenberger and Alfred Tissières
 1967: Kurt Mühlethaler and Hans J. Moor
 1968: Michel Dolivo
 1969: Walter Heitler
 1970: Charles Weissmann
 1971: Manfred Bleuler
 1972: Albert Eschenmoser
 1973: Lucien Girardier, Eric Jéquier and Georges Spinnler
 1974: Ewald Weibel
 1975: M. Gazi Yasargil
 1976: Theodor K. Brunner, Jean Charles Cerottini and Jean Lindenmann
 1977: Hans Günthard and Edgar Heilbronner
 1978: Niels Kaj Jerne
 1979: Michel Cuénod
 1980: Hans Kummer
 1981: Karl Illmensee
 1982: Franz Fankhauser
 1983: Hans R. Brunner
 1984: Harald Reuter
 1985: Richard R. Ernst
 1986: Johannes G. Bednorz and Karl Alexander Müller
 1987: Maurice E. Müller, Martin Allgöwer and Hans R. Willenegger
 1988: Ulrich Laemmli
 1989: Niklaus Wirth
 1990: Bruno Messerli, Hans Oeschger and Werner Stumm
 1991: Duilio Arigoni and Kurt Wüthrich
 1992: Gottfried Schatz
 1993: no prize
 1994: Martin Schwab
 1995: Henri Isliker and Alfred Pletscher
 1996: Bernard Rossier
 1997: Jürg M. Fröhlich
 1998: Michel Mayor
 1999: Jörg Paul Müller and Luzius Wildhaber
 2000: Dieter Seebach
 2001:
 2002: Rüdiger Wehner
 2003: Denis Duboule
 2004: Adriano Aguzzi
 2005: Othmar Keel
 2006: Timothy J. Richmond
 2007: Ari Helenius
 2008: Ernst Fehr
 2009: Françoise Gisou van der Goot (first time that the prize is awarded to a woman)
 2010: Daniel Loss
 2011: Michele Parrinello
 2012: Michael N. Hall
 2013: Michael Grätzel
 2014: Nicolas Gisin
 2015: Laurent Keller
 2016: Johan Auwerx
 2017: Thomas Stocker
 2018: Lars-Erik Cederman
 2019: Nicola Spaldin
 2020: Rudolf Aebersold
 2021: Thomas Berger

See also

 List of general science and technology awards
 Science and technology in Switzerland
 Prizes named after people
 Latsis Foundation
 Louis-Jeantet Prize for Medicine

References

External links
 Official website

Benoist
Benoist
Benoist
Benoist Prize

Marcel Benoist Prize


Victor Santos, né le  à São Paulo, est un fondeur brésilien.

Biographie

Il est originaire du bidonville São Remo à São Paulo et pratique à l'origine le football. Mais à quinze ans, il abandonne son éducation et doit travailler (laveur de voiture) pour sa famille en tant qu'aîné de sa fratrie, jusqu'à ce qu'il bénéficie d'un programme de skis à rollers Ski na Rua lancé par Leandro Ribela. En plus de retrouver le chemin de lycée, il est détecté par sa fédération, qui voit en Santos un espoir olympique. Il reçoit une bourse appelée Bolsa Atleta et cela lui permet de se concentrer sur le sport.

Il dispute ses premières compétitions officielles gérées par la FIS en 2015, puis gagne ses premières courses en Amérique du Sud quelques mois plus tard.

Durant l'hiver 2016-2017, il dispute de multiples courses à travers l'Europe et est sélectionné pour les Championnats du monde junior à Soldier Hollow et les Championnats du monde élite à Lahti, où il occupe la  place au sprint.

Il obtient sa qualification pour les Jeux olympiques d'hiver de 2018 à Pyeongchang, où il est  du quinze kilomètres libre.

En 2019, ses moments phare sont ses participations aux Championnats du monde à Seefeld ( du sprint) et à l'Ushaia Loppet, course part du calendrier Worldloppet de longue distance qu'il achève au deuxième rang.

En 2020, il devient le premier fondeur de son pays à réaliser une performance lui valant moins de 100 points FIS.

Après une troisième sélection en championnat du monde en 2021 à Oberstdorf, il decouvre la Coupe du monde à Engadine.

Références

Liens externes

Fondeur brésilien
Fondeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2018
Naissance en juin 1997
Naissance à São Paulo

Victor Santos


est une série de manga par Hiro. Elle est prépubliée sur le site Tonari no Young Jump de Shueisha  et douze volumes tankōbon sont parus au . Une adaptation en série d'animation produite par CloverWorks est diffusée entre le  et le .

Synopsis
Depuis qu'elle est toute petite, Komichi adore les sailor fuku, uniformes scolaires au style inspiré de la marine britannique typiques du Japon. Elle demande même à sa mère de lui en confectionner un pour son entrée au collège. Lorsqu'elle est acceptée à l'école Rôbai pour filles, autrefois fréquentée par sa mère, elle est ravie de pouvoir porter son uniforme fait maison. Une fois arrivée dans sa nouvelle école, elle est surprise de découvrir que les uniformes imposés par Rôbai ne sont plus les marinières mais des blazers. Malgré les circonstances, la directrice de l'école fait une exception et lui permet de porter l'uniforme traditionnel. Commencent ainsi les années d'adolescence de Komichi, qui rencontre de nouvelles amies et s'épanouit dans sa vie collégienne.

Personnages

Classe 1-3 de l'école Rôbai

 Une élève de première année de collège à l'école Rôbai pour filles, la même école que sa mère fréquentait quand elle avait son âge. Depuis son plus jeune âge, elle a une fascination pour les marinières, depuis qu'elle a vu une publicité où l'idol Fukumoto Miki en porte une. Elle finit par demander à sa mère de lui en confectionner un pour son entrée au collège. Une fois arrivée à la cérémonie d'entrée de l'école, elle s'aperçoit que son uniforme de marine ne correspond plus à celui de l'école et que toutes les autres élèves portent des blazers. Heureusement pour elle, Komichi est autorisée par la directrice à porter sa marinière, faisant d'elle la seule élève de l'école et de sa classe à porter cet uniforme. En fréquentant sa nouvelle école, elle espère se faire des centaines d'amis.

 Une étudiante transférée de Tokyo et la première personne que Komichi rencontre lors de son premier jour d'école. Elle est issue d'une famille riche et vit dans un manoir. Lorsqu'elle se sent nerveuse ou anxieuse, elle se coupe les ongles, disant que le son du coupe-ongles l'apaise. Elle a de nombreux passe-temps, comme jouer du violon, du piano et faire de l'équitation.

 Une fille à la voix douce dans la classe de Komichi. Elle est l'une des élèves les plus petites de sa classe.

Famille Akebi

 La mère de Komichi et Kao et la femme de Sato. Elle est diplômée et ancienne élève de l'école Rôbai pour filles. Yuwa apparaît sur une vieille photo avec deux de ses amies portant la marinière de l'école Rôbai, ce qui donne envie à Komichi d'intégrer cette école et de demander à sa mère de lui créer sa propre marinière.

 L'adorable sœur cadette de Komichi et une élève de troisième année d'école primaire.

 Le père de Komichi et Kao et le mari de Yuwa. Il est souvent en voyage d'affaires, mais il prend le temps de voir sa famille dès qu'il a du temps libre.

Productions et supports

Manga
Akebi's Sailor Uniform est écrit et illustré par Hiro. La série est prépubliée sur le site Tonari no Young Jump de Shūeisha à partir du . Le premier volume parait le . Au , douze volumes ont été publiés.

|}

Anime
Une adaptation en série télévisée d'animation par CloverWorks est annoncée le . Miyuki Kuroki dirige la série, tandis que Rino Yamazaki écrit et supervise les scripts de la série. Les conceptions des personnages sont fournies par Megumi Kouno. Kana Utatane compose la musique de la série. Elle est diffusée entre le  et le  sur Tokyo MX et différentes chaîne. Les seize acteurs principaux, sous le nom , interprètent la chanson thème d'ouverture , tandis que Manatsu Murakami interprète la chanson thème de fin Baton. Une reprise de la chanson de Spitz , chantée par Mitsuho Kambe (la voix d'Oshizu Hebimori ) est donnée dans l'épisode 7. La série est initialement diffusée en dehors de l'Asie sur Funimation et Wakanim, avant la migration des catalogues vers Crunchyroll.

|}

Notes et références

Notes

Références

Manga

Liens externes

Manga publié par Shūeisha
Seinen manga
Animation réalisée par CloverWorks
Série télévisée japonaise des années 2020
Série diffusée sur Wakanim
Série diffusée sur Crunchyroll

Akebi's Sailor Uniform


Armando de Armas Meléndez fue un empresario venezolano dedicado al ámbito del periodismo y la distribución mundial de publicaciones. Fue fundador del llamado Bloque Dearmas y presidente de varios medios de comunicación en su país, además de la Editorial América, S.A..

Véase también
 Bloque Dearmas
 Meridiano TV
 Diario 2001

Referencias

Empresarios de Venezuela
Larenses
Grandes oficiales de la Orden al Mérito por Servicios Distinguidos

Armando de Armas (empresario)


Aceasta este o listă de filme germane din 1931:

Lista
{| class="wikitable"
|-
!  Titlu  !! Regizor !! Distribuție !! Gen  !! Note
|-
| 1914 || Richard Oswald || Albert Bassermann, Hermann Wlach || Drama ||
|-
| 24 Hours in the Life of a Woman || Robert Land || Henny Porten, Walter Rilla || Drama ||
|-
| The Adventurer of Tunis || Willi Wolff || Philipp Manning, Ellen Richter || Adventure ||
|-
| Alarm at Midnight || Johannes Meyer || Hans Stüwe, Otto Wallburg, Gerda Maurus || Thriller ||
|-
| Anna Christie || Jacques Feyder || Greta Garbo, Theo Shall|| Drama || German Version made by MGM in Hollywood
|-
| Ariane || Paul Czinner || Elisabeth Bergner, Rudolf Forster, Annemarie Steinsieck || Drama ||
|-
| Ash Wednesday || Johannes Meyer || Karl Ludwig Diehl, Hans Stüwe, Claire Rommer || Drama ||
|-
| Ein ausgekochter Junge || Erich Schönfelder ||  ||  ||
|-
| The Battle of Bademunde || Philipp Lothar Mayring || Max Adalbert, Claire Rommer, Paul Wagner || Comedy ||
|-
| The Beggar Student || Victor Janson ||Jarmila Novotná, Fritz Schulz || Musical ||
|-
| Berlin Alexanderplatz || Phil Jutzi || Heinrich George, Margarete Schlegel || Drama || based on the novel by Alfred Döblin published two years earlier
|-
| Between Night and Dawn || Gerhard Lamprecht || Aud Egede-Nissen, Oskar Homolka || Drama ||
|-
|  Bombs on Monte Carlo || Hanns Schwarz || Hans Albers, Heinz Rühmann, Anna Sten, Peter Lorre || Comedy ||
|-
| Bunte Tierwelt || Ulrich K.T. Schultz ||  ||documentary ||
|-
|Calais-Dover || Anatole Litvak || Lilian Harvey, Andre Roanne || Comedy || German/French co-production
|-
| The Captain from Köpenick || Richard Oswald || Max Adalbert, Paul Wagner || Comedy ||
|-
| Checkmate || Georg Asagaroff || Gerda Maurus, Hans Rehmann, Trude Berliner || Drama ||
|-
| Danton || Hans Behrendt || Fritz Kortner, Lucie Mannheim || Historical ||
|-
| The Daredevil || Richard Eichberg || Hans Albers, Gerda Maurus, Mártha Eggerth || Crime ||
|-
| Demon of the Sea Dämon des Meeres || Michael Curtiz || William Dieterle, Lissy Arna || Drama || German language version of Moby Dick
|-
| Dienen will ich || Gertrud David || documentary ||
|-
| Die Fledermaus || Karel Lamac || Anny Ondra, Georg Alexander || Musical || Co-production with France
|-
| Different Morals || Gerhard Lamprecht ||  Walter Rilla, Elga Brink || Comedy ||
|-
| The Duke of Reichstadt || Viktor Tourjansky || Lien Deyers Grete Natzler || Historical ||
|-
| Duty is Duty || Carl Boese || Fritz Spira, Maly Delschaft || Comedy ||
|-
|Elisabeth of Austria||Adolf Trotz||Lil Dagover, Paul Otto||Period Drama||
|-
| Emil and the Detectives || Gerhard Lamprecht || Rolf Wenkhaus, Käthe Haack, Fritz Rasp, Rudolf Biebrach || Family || based on a story by Erich Kästner
|-
| Everyone Asks for Erika || Frederic Zelnik || Lya Mara, Alexander Murski || Comedy ||
|-
| Express 13 || Alfred Zeisler || Charlotte Susa, Fee Malten || Drama ||
|-
| The Fate of Renate Langen || Rudolf Walther-Fein || Mady Christians, Francis Lederer || Drama ||
|-
| The Firm Gets Married || Carl Wilhelm || Ralph Arthur Roberts, Charlotte Ander || Comedy ||
|-
| The Forester's Daughter || Frederic Zelnik || Irene Eisinger, Paul Richter || Musical ||
|-
| Geheimnisse im Pflanzenleben  || Wilhelm Prager ||  ||documentary ||
|-
| Geisterschenke  || Paul N. Peroff ||  || Animation ||
|-
| Die geknipste Frau || Paul N. Peroff ||  || Animation ||
|-
| The Girl and the Boy || Wilhelm Thiele, Roger Le Bon || Lilian Harvey, Henri Garat || Comedy || French-language version
|-
| Gloria || Hans Behrendt || Gustav Fröhlich, Brigitte Helm || Drama ||
|-
| Goldgräber in Rumänien || Ulrich K.T. Schultz, Johannes Guter ||  ||documentary ||
|-
| Grock || Carl Boese || Liane Haid, Betty Bird || Circus ||
|-
| Am grossen Strom  || Adolf Freiherr von Dungern ||  ||documentary ||
|-
| Harlekin || Lotte Reiniger ||  || Animation ||
|-
| Headfirst into Happiness || Hans Steinhoff || Jenny Jugo, Fritz Schulz || Comedy ||
|-
|Hell on Earth || Victor Trivas || Ernst Busch, Vladimir Sokoloff || War drama ||
|-
|Her Grace Commands||Hanns Schwarz||Käthe von Nagy, Willy Fritsch||Romantic Comedy|| French language version also released
|-
| Her Majesty the Barmaid || Joe May || Käthe von Nagy, Francis Lederer || Comedy ||
|-
| Himatschal – Der Thron der Götter  ||  Günter Oskar Dyhrenfurth  ||  ||documentary ||
|-
| Hooray, It's a Boy! || Georg Jacoby || Lucie Englisch, Max Adalbert || Comedy ||
|-
| I Go Out and You Stay Here || Hans Behrendt || Camilla Horn, Hermine Sterler || Comedy ||
|-
| I'll Stay with You || Johannes Meyer || Jenny Jugo, Hermann Thimig || Comedy ||
|-
| Im Auto durch zwei Welten  || Clärenore Stinnes ||  ||documentary ||
|-
| In der Nacht || Walter Ruttmann ||  || ||
|-
| In the Employ of the Secret Service || Gustav Ucicky || Brigitte Helm, Willy Fritsch, Oskar Homolka || Spy drama ||
|-
|Inquest || Robert Siodmak || Albert Bassermann, Gustav Fröhlich || Crime ||
|-
| Ins dritte Reich || Alois Floroth, Karl Holtz ||  || animated propaganda || Available online here
|-
| Instinkt und Verstand  || Felix Lampe ||  ||documentary ||
|-
| Kameradschaft (Comradeship) || Georg Wilhelm Pabst || Ernst Busch ||  || Fr. title: La Tragédie de la mine
|-
| Das Kind und die Welt || Eberhard Frowein ||  ||documentary ||
|-
| Der Kongreß tanzt (Congress Dances) || Erik Charell || Lilian Harvey, Willy Fritsch, Conrad Veidt || comedy  || French language version: Le Congrès s'amuse
|-
| Kyritz – Pyritz || Carl Heinz Wolff ||  ||  ||
|-
| Liebesspiel  || Oskar Fischinger ||  || animation ||
|-
| Liebe im Strandkorb  || Peter Schaeffers, Guenther Schwenn ||  ||documentary ||
|-
| The Little Escapade || Reinhold Schünzel || Renate Müller, Hermann Thimig || Comedy ||
|-
| Louise, Queen of Prussia||Carl Froelich||Henny Porten, Gustaf Gründgens||Historical||
|-
| The Love Express || Robert Wiene || Georg Alexander, Dina Gralla ||Musical Comedy||
|-
| M - Un oraș își caută ucigașul || Fritz Lang || Peter Lorre, Otto Wernicke, Gustaf Gründgens || Thriller ||
|-
| Madame Pompadour || Willi Wolff || Anny Ahlers, Kurt Gerron || Musical ||
|-
| Mädchen in Uniform|| Leontine Sagan || Hertha Thiele, Dorothea Wieck || drama || Girls in Uniform
|-
| The Man in Search of His Murderer || Robert Siodmak || Heinz Rühmann, Lien Deyers  || Comedy ||
|-
| The Man Who Murdered || Curtis Bernhardt || Conrad Veidt, Trude von Molo || Crime ||
|-
| Marriage with Limited Liability || Franz Wenzler || Charlotte Susa, Georg Alexander || Comedy || Co-production with Austria
|-
| Mary || Alfred Hitchcock || Alfred Abel, Olga Chekhova || Crime || German version of Hitchcock's Murder! (1930)
|-
| Melodie der Wellen || Hans Fischerkoesen ||  || Animation ||
|-
| Menschen im Busch  ||  Friedrich Dalsheim, Gulla Pfeffer  ||  ||documentary ||
|-
| The Merry Wives of Vienna || Géza von Bolváry || Willi Forst, Lee Parry, Paul Hörbiger || Musical comedy ||
|-
| Moritz Makes His Fortune || Jaap Speyer || Sig Arno, Willy Prager || Comedy ||
|-
| Mountains on Fire || Karl Hartl, Luis Trenker || Lissy Arna, Luigi Serventi || War ||
|-
| The Murderer Dimitri Karamazov || Erich Engels || Fritz Kortner, Anna Sten || Drama  ||
|-
| My Cousin from Warsaw || Carl Boese || Liane Haid, Tala Birell || Comedy ||
|-
| My Leopold || Hans Steinhoff || Max Adalbert, Harald Paulsen || Comedy ||
|-
| My Wife, the Impostor||Kurt Gerron||Heinz Rühmann, Käthe von Nagy||Comedy||
|-
| A Night at the Grand Hotel || Max Neufeld || Mártha Eggerth, Ulrich Bettac, Kurt Gerron || Drama ||
|-
| The Night Without Pause || Andrew Marton, Franz Wenzler || Sig Arno, Camilla Horn || Comedy ||
|-
| No Man's Land  || Victor Trivas || Ernst Busch, Vladimir Sokoloff || War ||
|-
|No More Love || Anatole Litvak || Lilian Harvey, Harry Liedtke || Musical comedy ||
|-
| The Office Manager || Hans Behrendt || Felix Bressart, Hermann Thimig || Comedy ||
|-
| Once I Loved a Girl in Vienna || Erich Schönfelder || Werner Fuetterer, Gretl Theimer || Comedy ||
|-
| One Hour of Happiness || William Dieterle || Evelyn Holt, Harald Paulsen || Drama ||
|-
|The Other Side||Heinz Paul||Conrad Veidt, Theodor Loos||War||
|-
| Panic in Chicago || Robert Wiene || Olga Tschechowa, Hans Rehmann || Crime ||
|-
| Peace of Mind || Max Obal || Fritz Kampers, Lucie Englisch || Comedy ||
|-
| The Private Secretary || Wilhelm Thiele || Renate Müller, Hermann Thimig || Musical ||
|-
| Reckless Youth || Leo Mittler || Camilla Horn, Walter Rilla || Drama ||
|-
| Road to Rio || Manfred Noa|| Maria Matray, Oskar Homolka || Crime ||
|-
| Ronny || Reinhold Schünzel || Käthe von Nagy, Willy Fritsch || Musical comedy ||
|-
| Queen of the Night || Fritz Wendhausen || Friedl Haerlin, Karl Ludwig Diehl || Musical || German-language version of a French film
|-
| Salto Mortale || Ewald André Dupont || Anna Sten, Anton Walbrook || Drama ||
|-
| Shadows of the Underworld || Harry Piel || Harry Piel, Dary Holm, Elisabeth Pinajeff || Thriller ||
|-
| Schatten der Manege || Heinz Paul ||  ||  ||
|-
|Schubert's Dream of Spring||Richard Oswald||Gretl Theimer, Lucie Englisch ||Musical||
|-
| The Scoundrel||Eugen Schüfftan, Franz Wenzler||Max Adalbert, Emilia Unda ||Comedy||
|-
| The Soaring Maiden || Carl Boese || Lissy Arna, S.Z. Sakall || Comedy ||
|-
| The Song of the Nations || Rudolf Meinert || Camilla Horn, Igo Sym, Betty Amann || Musical ||
|-
| The Squeaker || Martin Frič, Karel Lamač || Lissy Arna, Karl Ludwig Diehl, Fritz Rasp || Mystery ||
|-
| Storm in a Water Glass || Georg Jacoby || Hansi Niese, Renate Müller || Comedy || Co-production with Austria
|-
|A Storm Over Zakopane||Domenico Gambino, Adolf Trotz|| Alphons Fryland  Lilian Ellis||Drama|| Produced in partnership with Poland
|-
| The Stranger || Fred Sauer || Gerda Maurus, Harry Hardt, Grete Natzler || Drama || Co-production with France
|-
| The Street Song || Lupu Pick || Ernst Busch, Hans Deppe || Musical ||
|-
| Student Life in Merry Springtime || Heinz Paul || Anita Dorris, Fritz Alberti || Musical ||
|-
| Studie Nr. 7 || Oskar Fischinger ||  || Animation ||
|-
| Studie Nr. 8 || Oskar Fischinger ||  || Animation ||
|-
| Studie Nr. 9 || Oskar Fischinger ||  || Animation ||
|-
| Such a Greyhound || Carl Heinz Wolff || Ralph Arthur Roberts, Max Adalbert, Lucie Englisch  || Comedy ||
|-
| Tanzendes Holz  || Ulrich K.T. Schultz ||  ||documentary ||
|-
| Terror of the Garrison || Carl Boese || Felix Bressart, Lucie Englisch || Comedy ||
|-
| That's All That Matters || Joe May || Nora Gregor, Harry Liedtke || Musical comedy ||
|-
| The Theft of the Mona Lisa || Géza von Bolváry || Willi Forst, Trude von Molo, Gustaf Gründgens || Drama  ||
|-
| Three Days of Love || Heinz Hilpert || Hans Albers, Käthe Dorsch, Trude Berliner || Drama ||
|-
| The Threepenny Opera || Georg Wilhelm Pabst || Rudolf Forster, Lotte Lenya || Musical || A film of Bertolt Brecht; French version: L'Opéra de quat'sous|-
| The Trunks of Mr. O.F. || Alexis Granowsky || Peter Lorre, Alfred Abel  || Comedy ||
|-
| The True Jacob || Hans Steinhoff || Ralph Arthur Roberts, Anny Ahlers || Comedy ||
|-
| Der unbekannte Gast || E. W. Emo ||  ||  ||
|-
| The Unfaithful Eckehart || Carl Boese || Ralph Arthur Roberts, Paul Hörbiger || Comedy ||
|-
| Die verliebte Firma || Max Ophüls ||  ||  ||
|-
|Venetian Nights||Pierre Billon, Robert Wiene || Florelle Roger Tréville ||Musical|| French-language version of The Love Express|-
| Victoria and Her Hussar || Richard Oswlad || Michael Bohnen, Friedel Schuster || Musical ||
|-
| The Virtuous Sinner || Fritz Kortner || Max Pallenberg, Heinz Rühmann, Dolly Haas || Comedy ||
|-
| A Waltz by Strauss || Conrad Wiene || Hans Junkermann, Gustav Fröhlich || Historical ||
|-
| Weekend in Paradise || Robert Land || Trude Berliner, Claire Rommer || comedy ||
|-
| When the Soldiers || Jacob Fleck , Luise Fleck || Otto Wallburg , Gretl Theimer , Ida Wüst || Comedy ||
|-
| The White Ecstasy || Arnold Fanck || Leni Riefenstahl, Hannes Schneider  || |Adventure ||
|-
| Who Takes Love Seriously? || Erich Engel || Max Hansen, Jenny Jugo || Romantic comedy  ||
|-
| Wibbel the Tailor || Paul Henckels || Paul Henckels, Wolfgang Zilzer || Comedy ||
|-
| Without Meyer, No Celebration is Complete || Carl Boese || Sig Arno, Dina Gralla || Comedy ||
|-
| The Woman They Talk About || Victor Janson || Mady Christians, Hans Stüwe || Drama ||
|-
| The Wrong Husband || Johannes Guter || Johannes Riemann, Maria Paudler || Comedy ||
|-
| Wunder der Tierwelt im Wasser ||  Felix Lampe  ||  ||documentary ||
|-
| Yorck || Gustav Ucicky || Werner Krauss, Gustaf Gründgens || Historical war ||
|}
Note

Legături externe
 Filme germane din 1931 la Internet Movie Database
Listă de filme germane la Filmportal.de''

Vezi și
1931 în Germania
1931 în film
1931 în televiziune

 *Listă
germane
Liste de filme germane

Listă de filme germane din 1931


උඩල

මෙම අල වර්ගයේ වැලේ මූලයේ මෙන්ම අල වැලේ ද බෝල හැඩයෙන් යුතු අල හට ගනී.

මෙම අල වර්ගය අර්තාපල් අලවල රසයට සමාන රසයකින් යුතු බව සඳහන් වන අතර වෑංජනයක් ලෙස ද පිළියෙල කර ගනී. මෙම අල වර්ගයේ වල් දර්ශක ද ඇත.

උඩල


Gölgede Aynı, 1996 çıkışlı Mustafa Sandal'ın 2. albümüdür. Şahin Özer'in yapımcılığını üstlendiği albüm, Sandal'ın büyük ticari başarı yakaladığı çalışmalarından biridir. Suç Bende albümüyle büyük başarı yakalayan Mustafa Sandal 1996 yılında 2. albümü Gölgede Aynı'yı piyasaya çıkardı. Albüm ilk hafta 570 bin satarken toplam 3 milyon MC ve 600 bin CD satışıyla rekor üstüne rekor kırdı.

Albümün çıkış parçası Araba yaklaşık 40 hafta listelerin zirvelerinde kaldı. Araba'nın klibi de çok beğeni topladı. Klip Beşiktaş'ta ve boğazda çekildi. Klipteki danslarıyla dikkat çeken Mustafa Sandal'ın dansları gençler tarafından taklit ediliyordu. Araba'da sonra 2. klip Mustafa Sandal'ı uzun süre düşündürmüş olamalıydı. Çünkü albümün bütün parçaları hitti. Ve Musti 2. klibini Jest Oldu'ya çekti. Klip yine benzer başarıları tekrarladı. Albümün 3. ve son klibi 1997 yazında Bir Anda parçasının remixine geldi. Bir Anda'ya çekilen action tarzındaki klip Volkan isimli karakterin kısa metrajlı bir filmi gibiydi.

Mustafa Sandal bu albümde Suç Bende'den farklı olarak müzik direktörlüğünü tek başına yapmıştı. Musti Gölgede Aynı albümüyle 140 konser vermenin yanı sıra stadyum konserleri serisiyle her konserinde en az 20 bin kişiye seslenmiştir. Gölgede Aynı Mustafa Sandal'ı Türkiye'de sarsılması zor bir konuma getirmiş ve bu albümle inanılması güç bir Mustafa Sandal fanatizmi doğmuştur. Bu albüm ile birlikte Mustafa Sandal, Özer Müzik'le çalışmalarını sonlandırmıştır.

Şarkı Listesi
10. parçanın düzenlemesi Bülent Tezcan, 12. parçanın düzenlemesi Mustafa Sandal ve Orhan Şallıel, diğer tüm düzenlemeler ise Mustafa Sandal'a aittir.

Kaynakça

Mustafa Sandal albümleri
1996 albümleri
Şahin Özer Müzik albümleri

Gölgede Aynı


دوري الرغبي أو رغبي 13 هي أحد الفرعين الرئيسيين لرياضة الرغبي, فرق دوري الرجبي مكونة من 13 لاعباً بخلاف لعبة اتحاد الرغبي المكونة من 15 لاعباً. رغم سيطرة لعبة اتحاد الرغبي أو رغبي 15 في العالم, دوري الرغبي أو رغبي 13 لا زال يتمتع بشعبية كبيرة في أستراليا ونيوزيلندا.

لاعبون مشهورون
 انثوني مندين
 بليك فيرجسون

مراجع

ألعاب رياضية تستخدم الكرة
ألعاب رياضية جماعية
ألعاب رياضية نشأت في إنجلترا
شيفرات كرة القدم
ألعاب ورياضات استحدثت في 1895
أشكال كرة قدم رغبي

دوري الرغبي


Svijet

Književna  djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 27. prosinca – Jakša Fiamengo, hrvatski pjesnik i akademik (* 1946.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 2018.


Mykhailo Gerasimovych Ilienko (nascido a 29 de junho de 1947, em Moscovo) é um director de cinema ucraniano, roteirista e actor. Ele é um académico da Academia Nacional de Artes da Ucrânia (2017) e um Artista Homenageado da Ucrânia (2003).

Roteiristas da Ucrânia
Roteiristas
Nascidos em 1947
Pessoas vivas

Mykhailo Illienko