Knox may refer to:

Places

United States
 Fort Knox, a United States Army post in Kentucky
 United States Bullion Depository, a high security storage facility commonly called Fort Knox
 Fort Knox (Maine), a fort located on the Penobscot River in Prospect, Maine
 Knox Memorial Bridge, a bridge that crosses the Intracoastal Waterway north of Ormond Beach, Florida
 Knox, Indiana
 Knox, Henry County, Indiana
 Knox, Maine
 Knox, New York
 Knox, North Dakota
 Knox, Knox County, Ohio
 Knox, Vinton County, Ohio
 Knox, Pennsylvania
 Knox, Wisconsin, a town
 Knox Mills, Wisconsin, a ghost town
 Knox City, Missouri
 Knox City, Texas
 Knox County (disambiguation)
 Knox Township (disambiguation)

Other places
 City of Knox, Victoria, Australia
 Knox Atoll, Marshall Islands
 Knox Coast, the coast of Antarctica lying between Cape Hordern and the Hatch Islands
 Westfield Knox, a shopping centre in Wantirna South, a suburb of Melbourne, Victoria, Australia

Ships
 USS Knox (FF-1052), the prototype and lead ship of the Knox class of destroyer escorts
 Knox-class frigate, a class of United States Navy ships
 USS Frank Knox (DD-742), a Gearing-class destroyer in the United States Navy during World War II

Organisations
 Knox Automobile Company, an American Brass Era car manufacturer
 Knox Basketball Inc, a basketball association in Melbourne, Australia
 Knox Associates, d.b.a. The Knox Company, an American company that makes security devices such as the Knox Box

Schools
 Knox Academy, a secondary school in Haddington, Scotland
 Knox College (Illinois), a liberal arts college in Galesburg, Illinois
 Knox College, Otago, one of the constituent colleges of the University of Otago in New Zealand
 Knox College, Toronto, a theological college in Toronto, Canada
 Knox Grammar School in New South Wales, Australia
 The Knox School (Australia), in Wantirna South, a suburb of Melbourne, Victoria, Australia

Churches
 Knox Presbyterian Church (Oakville)
 Knox Presbyterian Church (Ottawa)
 Knox Presbyterian Church (Toronto)
 Knox United Church (Calgary)
 Knox United Church (Scarborough), a Presbyterian Church in Scarborough, Ontario

People

 Knox (given name)
 Knox (surname), including list of persons and fictional characters with the surname
 Knox (musician) (born 1945), guitarist, singer and songwriter of original UK punk rock band The Vibrators
 Knox Cameron (born 1983), Jamaican-American soccer striker

Fictional characters
 Knox, one of the characters in the Dr. Seuss book Fox in Socks (1965)
 Knox Overstreet, a character in the film Dead Poets Society (1989)

Other uses
 Knox Bible (Knox's Translation of the Vulgate), a 1950 twentieth century translation of the Bible by Msgr. Ronald Knox
 Knox Box, a small, wall-mounted safe that holds building keys for firefighters to retrieve in emergencies
 Knox gelatin, a brand of gelatin now marketed by Kraft Foods
 Henry Knox Trail, marking the Historic path of Colonel Henry Knox's transport of cannon during the Revolutionary war.
 Samsung Knox, an enterprise mobile security solution

See also
 KNOX (disambiguation)
 Blaw-Knox tower, a guyed tower for medium wave transmission
 John Knox House, an historic house in Edinburgh, Scotland
 Albright–Knox Art Gallery, a major showplace for modern art and contemporary art in the western New York Region
 Knox Mine disaster, a mining accident that took place near the village of Port Griffith, in Jenkins Township, Pennsylvania
 Frank Knox Memorial Fellowship, fellowships affiliated with Harvard University, given in honor of Frank Knox
 Knocks (disambiguation)
 Nox (disambiguation)

Knox


O Podilymbus é um gênero de aves aquáticas que pertence à família Podicipedidae. Este gênero abriga espécies conhecidas popularmente como mergulhões, que se destacam por suas adaptações únicas ao ambiente aquático e por seu comportamento singular. Com uma distribuição principalmente nas Américas, essas aves têm sido objeto de estudo e admiração por parte de ornitólogos e entusiastas da natureza.

Taxonomia e Classificação
O gênero Podilymbus é classificado na família Podicipedidae, que inclui outras aves aquáticas mergulhadoras. Este gênero é composto por duas espécies bem conhecidas: o Podilymbus podiceps, também conhecido como Mergulhão-caçador, e o Podilymbus gigas, conhecido como Mergulhão-de-atitlan. Ambas as espécies compartilham características morfológicas e comportamentais que os distinguem de outros grupos de aves.

Características Morfológicas
Os membros do gênero Podilymbus possuem uma série de adaptações para a vida aquática. Eles têm corpos alongados, pescoços curtos e pernas localizadas na parte posterior do corpo. Essas adaptações anatômicas permitem que eles se movam com facilidade tanto na água quanto debaixo dela. Suas penas densas e impermeáveis garantem flutuabilidade e isolamento térmico.

Uma das características mais marcantes dessas aves é o formato de seus bicos. Os mergulhões têm bicos afilados e pontiagudos, ideais para a captura de presas aquáticas, como peixes e invertebrados. Além disso, eles possuem olhos vermelhos brilhantes, conferindo um aspecto único e distintivo.

Comportamento e Habitat
Os membros do gênero Podilymbus são conhecidos por seus comportamentos de mergulho e natação. Eles são excelentes nadadores, capazes de mergulhar rapidamente em busca de alimento ou para escapar de predadores. Seus mergulhos podem ser impressionantemente profundos e duradouros, permitindo-lhes explorar as profundezas de lagos, lagoas e outras massas d'água.

Essas aves preferem habitats de água doce, como lagos, pântanos, rios e lagoas. Eles são frequentemente encontrados em áreas com vegetação aquática densa, onde podem se esconder, se alimentar e nidificar. A construção de ninhos flutuantes é uma característica distintiva dos mergulhões, permitindo-lhes adaptar-se às variações de nível da água.

Conservação e Importância Ecológica
As espécies do gênero Podilymbus desempenham um papel crucial nos ecossistemas aquáticos. Como predadores de invertebrados e pequenos peixes, eles contribuem para o controle populacional de suas presas, ajudando a manter o equilíbrio do ecossistema. Além disso, essas aves também servem como indicadores da saúde dos habitats aquáticos, já que são sensíveis às mudanças ambientais e à poluição.

Apesar de sua importância ecológica, as populações de algumas espécies de mergulhões enfrentam desafios de conservação devido à perda de habitat, poluição e perturbação humana. A proteção de seus habitats e a conscientização pública sobre a importância dessas aves são fundamentais para garantir sua sobrevivência e contribuição contínua para os ecossistemas aquáticos.

Conclusão
O gênero Podilymbus representa um grupo fascinante de aves aquáticas adaptadas a ambientes de água doce. Sua anatomia especializada, comportamento de mergulho e papel ecológico destacado fazem deles alvos interessantes de estudo e apreciação. A preservação dos habitats aquáticos e a conscientização sobre a importância dessas aves são essenciais para garantir que as espécies do gênero Podilymbus continuem a enriquecer nossos ecossistemas.

Podicipedidae
Podilymbus
Géneros de aves

Podilymbus


André Marie Ampère (, ; ; 20 Ocak 1775 - 10 Haziran 1836), Fransız fizikçi ve matematikçi. Elektromanyetizmayı ilk bulan kişiler arasında gösterilir. Ayrıca solenoid (kendisi tarafından icat edilen bir terim) ve elektrikli telgraf gibi sayısız uygulamanın mucididir. Bir otodidakt olarak Ampère, Fransız Bilimler Akademisi üyesiydi ve Ecole Polytechnique ile Collège de France'da profesördü.

Uluslararası Birimler Sistemi elektrik akımı ölçüm birimi, Amper, onun adına ithafen verilmiştir. Adı aynı zamanda Eyfel Kulesi'ne yazılan 72 ünlü isim'den biridir.

İlk yılları
André-Marie Ampère, 20 Ocak 1775'te zengin bir iş insanı olan Jean-Jacques Ampère ve Fransız Aydınlanması'nın zirvesinde Jeanne Antoinette Desutières-Sarcey Ampère'nin çocuğu olarak Lyon'da dünyaya geldi. Çocukluğunu ve ergenliğini Lyon yakınlarında Poleymieux-au-Mont-d'Or'daki aile mülkünde geçirdi.

Başarılı bir tüccar olan Jean-Jacques Ampère, eğitim teorileri (Émile adlı eserinde ana hatlarıyla belirtildiği gibi) Ampère'in eğitiminin temelini oluşturan Jean-Jacques Rousseau felsefesinin bir hayranıydı. Rousseau, genç erkeklerin resmi eğitimden kaçınmaları ve bunun yerine "doğrudan doğadan eğitim" almaları gerektiğine inanıyordu. Ampère'in babası bu ideali, oğlunun iyi stoklanmış kütüphanesinin duvarları arasında kendi kendini eğitmesine izin vererek gerçekleştirdi. Georges-Louis Leclerc, Kont de Buffon'un Histoire naturelle, générale et particulière (1749'da başladı) ve Denis Diderot ile Jean le Rond d'Alembert'in Encyclopédie (1751 ile 1772 arasında eklenen ciltler) gibi Fransız Aydınlanmasının başyapıtları) böylece Ampère'in öğretmenleri oldu.

Babası ona Latince öğretmek istiyordu ancak matematiğe olan ilgisini ve yatkınlığını görünce bundan vazgeçti. Ancak Ampere, Latincesini, Euler ve Bernoulli'nin konularını izleyip uzmanlaşacak derecede ilerletti.

Buna ek olarak, Ampère kitaplara erişimini en son 12 yaşında ileri matematik öğretmeye başlamak için kullandı. Daha sonraki yaşamında Ampère, on sekiz yaşındayken matematik ve bilim hakkında bildiği kadar çok şey bildiğini iddia etti, ancak bir polimat olarak okumaları tarih, seyahat, şiir, felsefe ve doğa bilimlerini içeriyordu.

Annesi dindar bir Katolikti, bu yüzden Ampère de Aydınlanma bilimi ile birlikte Katolik inancı içinde yetişti. Gençliğinde başlayan Fransız Devrimi (1789–99) de yaşamında etkili oldu. Fransız Devrimi sırasında, Ampère'in babası Lyon'da güvende olacağını düşünerek orada kalmaya devam etti. Ancak yeni devrimci hükûmet tarafından kamu hizmeti'ne çağrıldı  ve Lyon yakınlarındaki küçük bir kasabada barış elçisi oldu. Jacobin grubu 1792'de devrimci hükûmet kontrolü ele geçirdiğinde, babası Jean-Jacques Ampère yeni siyasi gelgitlere direndi ve 24 Kasım 1793'te dönemin Jacobin tasfiyesinin bir parçası olarak giyotinle idam edildi. Babasının ölümü Ampère üzerinde derin bir etki bırakmıştır.

1799'da Julie Carron ile evlendi. 1796'yı izleyen yıllarda Lyon'da özel matematik, kimya ve dil dersleri verdi. 1801'de bir fizik ve kimya profesörü olarak Bourg'a taşındı. Hasta eşini ve küçük oğlunu (Jean Jacques Ampère) Lyon'da bıraktı. Eşi 1804'te öldü. Aynı yıl Ampere, Lyon Lisesi'nde matematik profesörü oldu.

1809'da Paris Politeknik okulunda matematik profesörü olarak göreve başladı ve bilimsel çalışmalarını sürdürdü. 1814'te enstitü üyeliğine kabul edildi. Elektrik ile manyetizma arasındaki ilişki ve dolayısıyla elektromanyetizma bilimi (kendi deyişiyle "elektrodinamik") ile çok yakından ilgileniyordu. 11 Eylül 1820'de Örsted'in, Volta akımına maruz kalan bir iğnenin manyetikleştiğini keşfettiğini öğrendi. Aynı ayın 18'inde akademiye bu ilişkili kavramlar hakkında oldukça açıklayıcı bir makale sundu. Aynı gün akım taşıyan paralel tellerin üzerinden geçen akımın yönüne göre tellerin, birbirini iteceklerini veya çekeceklerini ispat etmiştir.

Yalnızca elektromanyetizma kavramını açıklayan matematik teorileri oluşturmakla kalmadı ve pek çok yenilerini de öne sürdü. Marsilya'da ölmüş olup mezarı Paris'tedir. Ölümünden 45 yıl kadar sonra matematikçiler tarafından resmen tanınmıştır.

Öğretmenlik kariyeri

Karısının Temmuz 1803'te ölümünden sonra Ampère, 1804'te yeni Ecole Polytechnique'de öğretmenlik görevine başladığı Paris'e taşındı. Resmi nitelikleri olmamasına rağmen, Ampère 1809'da okulda matematik profesörü olarak atandı. 1828'e kadar bu okulda görev yapmanın yanı sıra, 1819 ve 1820'de Paris Üniversitesi'nde sırasıyla felsefe ve astronomi dersleri verdi ve 1824'te Collège de France'da deneysel fizik alanında prestijli kürsüye seçildi. 1814'te Ampère, reformdan geçirilmiş devlet Bilimler Akademisi'nin altında yer alacağı yeni Impérial Enstitüsü'ndeki matematikçiler sınıfına katılmaya davet edildi.

Elektromanyetizma çalışmaları
Eylül 1820'de, Ampère'nin arkadaşı François Arago, Fransız Bilimler Akademisi üyelerine, Danimarkalı fizikçi Hans Christian Ørsted'in manyetik bir iğnenin bitişik bir elektrik akımı tarafından saptırıldığına dair şaşırtıcı keşfini gösterdi. Ampère, elektrik ve manyetizma arasındaki ilişkiyi anlamak için matematiksel ve fiziksel bir teori geliştirmeye başladı. Ørsted'in deneysel çalışmasını ilerleten Ampère, elektrik akımları taşıyan iki paralel telin, akımların sırasıyla aynı veya zıt yönlerde akıp akmadığına bağlı olarak birbirini çektiğini veya ittiğini gösterdi - bu, elektrodinamiğin temelini oluşturdu. Ayrıca bu deneysel sonuçlardan fiziksel yasaları genellemek için matematiği uyguladı. Bunlardan en önemlisi, iki uzunluktaki akım taşıyan telin karşılıklı hareketinin uzunlukları ve akımlarının şiddetleri ile orantılı olduğunu belirten Ampère yasası olarak adlandırılan ilkeydi. Ampère aynı prensibi manyetizmaya da uygulayarak Fransız fizikçi Charles Augustin de Coulomb'un manyetik eylem yasası arasındaki uyumunu gösterdi. Ampère'nin deneysel tekniklere olan bağlılığı ve becerisi, bilimini deneysel fiziğin gelişmekte olan alanlarına sabitlendi.

Ampère ayrıca elektromanyetik ilişkinin fiziksel olarak anlaşılmasını sağladı ve hem elektriğin hem de manyetizmanın bileşen unsuru olarak görev yapan "elektrodinamik bir molekülün" (elektron fikrinin öncüsü) varlığını teorize etti. Elektromanyetik hareketin bu fiziksel açıklamasını kullanarak Ampère, hem deneysel olarak gösterilebilir hem de matematiksel olarak öngörülebilir olan elektromanyetik olayların fiziksel bir hesabını geliştirdi. 1827'de Ampère, yeni biliminin adını türeten eseri, Mémoire sur la théorie mathématique des phénomènes électrodynamiques uniquement déduite de l'experience (Deneyimden Benzersiz Şekilde Çıkarılmış Elektrodinamik Olayların Matematiksel Teorisi Üzerine Anı) adlı eserini yayımladı

1827'de Ampère, Kraliyet Cemiyeti'nin Yabancı Üyesi ve 1828'de İsveç Kraliyet Bilim Akademisi'nin yabancı bir üyesi seçildi.

Başarılar

 8.10.1825: Belçika Kraliyet Bilim, Edebiyat ve Güzel Sanatlar Akademisi Üyesi.

Mirası
Modern elektrik biliminin yaratılmasına katkılarından dolayı, 1881 Uluslararası Elektrik Fuarı'nda imzalanan uluslararası bir sözleşme, amperi; coulomb, volt, ohm ve watt ile birlikte standart bir elektrik ölçüm birimi olarak belirledi. Sırasıyla, Ampère'nin çağdaşları Fransız Charles-Augustin de Coulomb, İtalya'dan Alessandro Volta, Almanya'dan Georg Ohm ve İskoçya'dan James Watt'tan sonra adlandırılmıştır. Ampère'nin adı Eyfel Kulesi'nde yazılı 72 isimden biridir.

Yazıları
 Considérations sur la théorie mathématique du jeu, Perisse, Lyon Paris 1802

Partial translations:
 Magie, W.M. (1963). A Source Book in Physics. Harvard: Cambridge MA. pp. 446–460.
 .
Complete translations:

Kısa çalışmaları
 Henriette Cheuvreux (Ed.): Journal et correspondance de André-Marie Ampère. Recueillis par Mme H. C., J. Hetzel, Paris 1872
 André-Marie Ampère. Correspondance et souvenirs (de 1793 a 1805). Recueillis par Madame H. C., J. Hetzel, Paris 1877 (7. baskı)
 André-Marie Ampère. Journal et correspondance (1793 à 1805). Recueillis par Madame H. C., Paul Ollendorff, Paris 1893 (9. baskı)
 Henriette Cheuvreux (Ed.): André-Marie Ampère et Jean-Jacques Ampère. Correspondance et souvenirs (de 1805 a 1864). Recueillis par Madame H. C., J. Hetzel, Paris 1875 (cilt 1, cilt 2)
 Correspondance du Grand Ampère, 3 cilt, Paris 1936-1943

Literatür
 François Arago: Ampère in: Franz Aragos Sämtliche Werke, Band 2, Leipzig 1854, S. 3–94
 James R. Hofmann: André-Marie Ampère, Cambridge University Press 1996
 Christine Blondel: A.-M. Ampere et la creation de l'electrodynamique 1820–1827, Paris, Bibliotheque Nationale 1982
 Louis de Broglie: André Marie Ampère, in: Louis de Broglie, Elementarteilchen, Hamburg 1954, S. 245–269
 Adolphe Quételet: Notice sur M. Ampère, né à Lyon en 1775, mort à Marseille, le 10 juin 1836, Annuaire de l'Académie royale des sciences et belles-lettres de Bruxelles 3, 1837, S. 134–136 (Ölüm ilanı; Fransızca; )
 Charles-Augustin Sainte-Beuve: Ampère. Sa jeunesse, ses études diverses, ses idées métaphysiques, etc. (Ölüm ilanı; Fransızca), Revue des deux mondes 9, 1837, S. 389–422 (); Revue du Lyonnais 5, 1837, S. 332–372 ()
 Célébration à Lyon du Centenaire de la mort d'André-Marie Ampère 1836–1936, 2 Cilt, Lyon 1936
 Jules Barthélemy-Saint-Hilaire: Philosophie des deux Ampère, Didier, Paris 1866 ()
 Claude-Alphonse Valson: La vie et les travaux d'André-Marie Ampère, Vitte et Perrussel, Lyon 1886 (Fransızca)
 Tomáš Borec: Guten Tag, Herr Ampère. Wissenswertes und Unterhaltsames über berühmte Wissenschaftler und nach ihnen benannte Maßeinheiten, Harri Deutsch, Thun Frankfurt am Main 1979, ISBN 3-87144-372-7 (Übersetzung aus dem Slowakischen, Originaltitel Dobrý deň, pán Ampère)
 L. Pearce Williams: André-Marie Ampère als Physiker und Naturphilosoph, Spektrum der Wissenschaft, März 1989, S. 114–124

 Ernst Schwenk: Maßmenschen. Von Ampère und Becquerel bis Watt und Weber. Wer den internationalen Maßeinheiten den Namen gab, Oesch, Zürich 2003, ISBN 3-0350-2005-1
 Friedrich Steinle: Explorative Experimente. Ampère, Faraday und die Ursprünge der Elektrodynamik, Franz Steiner, Berlin 2005, ISBN 3-515-08185-2
 K. Jäger, F. Heilbronner (Hrsg.): Lexikon der Elektrotechniker, VDE Verlag, 2. Auflage von 2010, Berlin/Offenbach, ISBN 978-3-8007-2903-6, S. 20–21
 P. Volkmann: Technikpioniere: Namensgeber von Einheiten physikalischer Einheiten, VDE Verlag, Berlin/Offenbach 1990, ISBN 3-8007-1563-5, S. 19–22
 Isaac Asimov: Biographische Enzyklopädie der Naturwissenschaften und der Technik, Herder, Freiburg/Basel/Wien 1974, ISBN 3-451-16718-2, S. 203–204

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

  ()

Dış bağlantılar

 Société des Amis d'André-Marie Ampère, André-Marie Ampère'in anısını korumaya adanmış ve Ampère Müzesi'nden sorumlu bir Fransız topluluğu.

1775 doğumlular
1836 yılında ölenler
Fransız fizikçiler
Elektrikçi bilim insanları
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
St Petersburg Bilimler Akademisi'nin şeref üyeleri
Elektrostatik
Montmartre Mezarlığı'na defnedilenler
Fransız bilim insanları
Bağımsız bilim insanları
Fransız Roma Katolikleri
Collège de France öğretim üyeleri
Royal Society'nin yabancı üyeleri
Royal Society of Edinburgh üyeleri
Belçika Kraliyet Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi üyeleri

Andre Marie Ampere


#Selfie este un film românesc de comedie din anul 2014 regizat de Cristina Iacob. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Olimpia Melinte, Crina Semciuc și Flavia Hojda. Este urmat de filmul Selfie 69 din anul 2016.

Prezentare

Distribuție

Primire
Selfie a fost cel mai de succes film românesc din 2014, la zece zile de la premieră fiind vizionat de peste 37.000 de spectatori cu un record de încasări de 570.000 de lei.

Filmul a fost vizionat de 87.288 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 2014 în film

Filme românești
Filme de comedie românești
Filme în limba română
Filme din 2014
Filme regizate de Cristina Jacob
Filme de comedie din anii 2010

Selfie (film)


Der Bischofberg ist eine  hohe Erhebung der Ybbstaler Alpen im Gebiet der Gemeinde Ertl, an der oberösterreichischen Landesgrenze bei Maria Neustift, in der Eisenwurzen des Mostviertels, Niederösterreich.

Lage und Landschaft
Der Bischofberg liegt im Hügelland der Eisenwurzen-Region, zwischen Oberösterreichischem Ennstal und Ybbstal, in direkter Verlängerung des Neustiftgrabens, der von Südwesten von Großraming heraufkommt, und des Redtenbachs von Waidhofen an der Ybbs im Osten.
Der Berg ist eine offene, mit zwei Waldinseln und vier Gehöften bestandene Kuppe oberhalb Maria Neustift.

An diesem Berg und dem benachbarten höheren Freithofberg (), der Schulter des Feichtecks, fließen die Gewässer nahezu sternförmig in alle Richtungen ab:
 Der Ramingbach entspringt im Süden der Erhebung, umrundet sie westlich und strebt dann gegen Nordwesten der Stadt Steyr an der Enns zu.
 Am Nordhang des Bischofbergs liegt der Urlursprung (im Wald Weidenberg), die Url strebt ebenfalls nordwest, knickt beim Verlassen der Alpen ostwärts und mündet bei Amstetten in die Ybbs.
 Im Nordosten, in Großau entspringt der Kohlenbach zur Url.
Wenig weiter östlich am Freithofberg aber entspringen Nellingbach nach Nordosten gegen Böhlerwerk an der Ybbs hin, Redtenbach nach Osten nach Waidhofen, und im Süden Hundsbach ostwärts zum Neustiftbach und dann Südost zur Enns.

Gleichzeitig bildet der Bischofberg eine natürliche Einschartung in der Gipfelflur der Ybbstaler Alpen, die das oberösterreichische Ennstal mit dem östlichen Mostviertel verbindet, südlich und östlich liegen Feichteck (), Lindauer Berg () und Spindeleben () oberhalb Weyer und Gaflenz, westlich Glasenberg () und Spadenberg (). Nordöstlich liegen Briefberg (, mit Sender) und Hirschberg (), dann fällt das Mostviertel gegen die Donau hin ab.

Geologisch noch Kalkvoralpen, rechnet sich der Bischofberg hydrographisch (nach Trimmel 1962) zu Flyschzone und Alpenvorland zwischen Enns und Erlauf (die Grenze zu den Ybbstaler Voralpen läuft südlich des Bergs vorbei), nach oberösterreichischer Landesgeographie zu den Enns- und Steyrtaler Flyschbergen, und allgemein den Ybbstaler Alpen.

Zum Namen
Der Bischof-Name bezieht sich wohl auf die Grenze der Bistümer Linz und St. Pölten. Die Steyrer Traungauer, die die Mark an der Mur erschlossen hatten, waren Anfang des 12. Jahrhunderts zunehmend in die Grazer Gegend übersiedelt und bildeten die heutige Steiermark. 1138 tauschte Sophie, Witwe Leopold I. des Starken und Regentin für Ottokar (III. der Steiermark), mit Erzbischof Konrad I. den Ort Weyer, und später die ganze Herrschaft Gaflenz, als Morgengabe ihr Eigenbesitz, an das Kloster Garsten. Damit wurde die Pfarre Gaflenz, ursprünglich eine Filiale von Waidhofen an der Ybbs, in den Grenzen Neustiftergrabenbach und Frenzbach zur Pfarre erhoben. Auch Großraming ist eine Garstener Gründung. Seit 1490, unter Friedrich III., gehört das Gebiet zu Österreich ob der Enns. Als 1784 durch Kaiser Joseph II. die Diözese Passau zum Verzicht auf ihre Pfarren in Ober- und Niederösterreich zwang, und die Bistümer Linz und St. Pölten gründete, war der Bischofberg markante Diözesan- und auch Kirchenprovinzgrenze.

Geologie

Der Bischofberg liegt mitten in den Weyerer Bögen, einer Scherzone, in denen sich die Längsrichtung der Alpenzüge auf Nord–Süd dreht. Darin liegt die hydrographische Situation begründet.

Der Berg selbst besteht aus einer Scholle triassischer (Kössener Schichten, Frankenfelser Decke) und jurassischer Kalke (Vilser-Kalke des Dogger) im Hauptdolomit des Cenoman der Cenomanklippenzone.

Wanderwege
Die Österreichischen Weitwanderwege 04 Voralpenweg und 06 Mariazeller Wege, die hier ein Stück weit gemeinsam laufen, führen, von Waidhofen kommend, über der Bischofberg nach Maria Neustift, und dann weiter über den Spadenberg nach Garsten im Ennstal.

Einzelnachweise

Ybbstaler Alpen
Ertl
Grenzmarkierung (Oronym)
Wasserscheide Enns − Ybbs
Geographie (Bezirk Amstetten)

Bischofberg (Ybbstaler Alpen)


Julius Theodor Schmidt (* 6. Juni 1814 in Wurzen; † 25. September 1861 in Newport (Missouri), USA) war ein deutscher Politiker, Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung sowie Bürgermeister von Wurzen.

Leben
Schmidt besuchte die Fürstenschule in Grimma (1827–1834), von 1834 bis 1837 das Gymnasium in Wurzen und studierte im Anschluss Rechtswissenschaften in Leipzig, wo er sich 1834 der Alten Leipziger Burschenschaft anschloss. Ab 1841 war er Gerichtsverwalter, dann bis 1849 Rechtskonsulent in Wurzen. Um 1840 wurde er Mitglied der Stadtverordnetenversammlung in Wurzen, deren Vorsitzender er auch war. Von 1845 bis 1849 war er Bürgermeister in Wurzen. Er wurde 1848 Abgeordneter des Vorparlaments und der Frankfurter Nationalversammlung für den Wahlkreis 5 Königreich Sachsen (Grimma) und gehörte dort der Fraktion Donnersberg an. 1848 wurde er auch Abgeordneter der Zweiten Kammer des Sächsischen Landtags. 1848 bis 1849 war er auch Vorsitzender der Vaterlandsvereins in Wurzen. In Sachsen beteiligte er sich an der Revolution von 1848/49 und wurde Mitglied des Regierungsausschusses zur Durchführung der Befehle der Provisorischen Sächsischen Regierung in Wurzen, weswegen er verhaftet, wegen Hochverrat angeklagt und von 1849 bis 1850 auf der Festung Wurzen inhaftiert wurde. 1850 floh er aus dem Gefängnis über Brüssel und London in die USA, woraufhin er steckbrieflich gesucht und in Abwesenheit zu 15 Jahren Zuchthaus wegen Hochverrats durch das Landgericht Wurzen verurteilt wurde. Seit 1851 lebte er als Farmer in Franklin County und nahm 1861 am amerikanischen Sezessionskrieg teil, wo er verwundet wurde und an den Folgen verstarb.

Ehrung
In Wurzen gibt es den Bürgermeister-Schmidt-Platz – als Dank und als Erinnerung an das wohl überregional bekannteste Stadtoberhaupt der Stadt.

Literatur
 Hansrainer Baum: 200. Geburtstag von Julius Schmidt - Bürgermeister von Wurzen, 1848er-Revolutionär und Bürgerkriegsteilnehmer in den USA. S. 28 in: Leipziger Volkszeitung, Ausgabe Muldentalkurier, 26. Mai 2014
 Hansrainer Baum und Jürgen Schmidt: Von Schmidt zu Schmidt - Über Wurzener Bürgermeister 1832–2008. Wurzen 2011
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 5: R–S. Winter, Heidelberg 2002, ISBN 3-8253-1256-9, S. 274.
 Werner Breuer: Julius Theodor Schmidt, ein Wurzener Freiheitskämpfer, in: Wurzen 961-1961. Festschrift zur Tausendjahrfeier, Wurzen 1961, S. 86–95

Weblinks
 Julius Theodor Schmidt in der Datenbank der Historischen Protokolle des Sächsischen Landtags

Siehe auch
 Liste der Bürgermeister der Stadt Wurzen

Einzelnachweise

Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Mitglied der Zweiten Kammer der Ständeversammlung des Königreichs Sachsen
Bürgermeister (Wurzen)
Revolutionär 1848/49
Person im Sezessionskrieg
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Deutscher
Deutscher Emigrant in den Vereinigten Staaten
Geboren 1814
Gestorben 1861
Mann
Mitglied des Vorparlaments

Julius Theodor Schmidt


An Canistrum montanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Canistrum montanum in nahilalakip ha genus nga Canistrum, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Canistrum

Canistrum montanum


Cristóbal Acosta eller Cristóvão da Costa (eller latiniseret som Christophorus Acosta Africanus) (ca. 1525ca. 1594) var en portugisisk læge og naturhistoriker. Han anses for at være pioner inden for undersøgelse af planter fra Orienten, især deres brug i farmakologi. Sammen med apotekeren Tomé Pires og lægen Garcia de Orta var han en af pionererne inden for Indo-portugisisk medicin. Han udgav en bog om lægeplanter fra Orienten med titlen Tractado de las drogas y medicinas de la Indias Orientales i 1578.

Liv
Cristóvão da Costa menes at være blevet født et sted i Afrika, måske i Tanger, Ceuta (begge portugisiske byer på dette tidspunkt), eller i portugisisk Kap Verde, da han i sine arbejder hævder at være afrikansk (Christophorus Acosta Africanus), men det nøjagtige sted og tidspunkt for hans fødsel er ukendt. Han har sikkert studeret i Salamanca og rejste først til Ostindien i 1550 som en soldat. Han tog del i nogle kampagner mod den indfødte befolkning og blev på et tidspunkt taget til fange og holdt som fange i Bengalen. Efter at være vendt tilbage til Portugal sluttede han sig til sin tidligere kaptajn, Luís de Ataíde, der var blevet udnævnt til statholder over Portugisisk Indien. Han vendte tilbage til Goa i 1568, da Garcia de Orta døde.

Han fungerede som personlig læge for statholderen og blev i 1569 udpeget som læge ved det kongelige hospital i Cochin, hvor han havde lejlighed til at behandle kongen af Cochin. I 1571 vides han at have indsamlet botaniske prøver fra forskellige dele af Indien. Han vendte tilbage til Portugal i 1572, da Ataídes tjenestetid udløb. Fra 1576 til 1587 fungerede han som kirurg og derefter læge i Burgos i Spanien.

Han udgav i 1578 i Burgos sit arbejde Tractado de las drogas y medicinas de las Indias orientales ("Afhandling om lægemidler og medicin i Ostindien") på spansk. Heri fortæller han, at han tog til Indien på grund af sit ønske om "i flere regioner og provinser at finde lærde og nysgerrige mænd, fra hvem jeg dagligt kunne lære noget nyt; og for at se den mangfoldighed af planter, som Gud har skabt for menneskets sundhed". Dette arbejde blev oversat til italiensk i 1585 af Francesco Ziletti. Dele af værket blev oversat til latin af Charles de l'Ecluse (Carolus Clusius) og indgik til sidst i dennes illustrerede kompendium Exoticorum libri decem.

Costas bog anses ikke for at være fuldt ud original, eftersom den indeholdt en hel del materiale fra den tidligere offentliggjorte Colóquios dos Simples e Drogas da Indien af Garcia de Orta. Med treogtyve træsnit blev den snart bedre kendt end Garcias arbejde (der var et sjældent værk med kun omkring ti eksemplarer i Europa). Det sidste indlæg i den var en afhandling om den asiatiske elefant, sandsynligvis den første, der blev udgivet i Europa. Det var også blandt de første værker, der indeholdt ord fra det baskiske sprog.

Et andet værk af betydning var Tractado de la yerbas, plantas, frutas y animales, men denne afhandling menes at være gået tabt.

Da hans hustru døde, trak Acosta sig tilbage og levede som eneboer. Han døde omkring år 1594 i Huelva, Spanien.

Den Internationale Astronomiske Union har opkaldt nedslagskrateret Acosta på Månen efter ham.

Se også
 Cristóvão da Costa

Galleri

Kilder

Eksterne henvisninger

 Tractado de las drogas, y medicinas de las Indias orientales (1578)
 Tratado da loor de las mugeres
 Tratado da contra y pro de la vida solitaria
 Galileo-Projektet

Læger fra Portugal
Videnskabsfolk fra Portugal
Personer i 1500-tallet

Cristóbal Acosta


Pape Alassane Gueye (Montreuil, 24 de janeiro de 1999) é um futebolista franco-senegalês que atua como volante. Atualmente joga pelo Olympique de Marseille.

Carreira

Início
Gueye Iniciou sua carreira aos seis de idade no Blanc-Mesnil, um clube local de sua comuna natal, Montreuil. De talento notável, ao mesmo tempo em atuava no clube local, estudava em uma escola chamada secundária Nelson-Mandela. Nessa época, atuava como um meio-campista mais ofensivo, tendo recuado conforme foi passando o tempo. Em 2012, chegou ao Le Havre aos 13 anos onde se tornaria profissonal.

Le Havre
Gueye fez estreia como profissional no dia 5 de maio de 2017, no empate de 0–0 com o Chamois Niortais na 36ª rodada da Ligue 2. Assinou seu primeiro contrato profissional no mês seguinte. No time B do Le Havre, destacou-se na Ligue 3 de 2018-19, tendo o treinador do time principal do Le Havre Paul Le Guen integrado-o definitivamente no time principal. Gueye até usou a braçadeira de capitão algumas vezes por sua liderança em campo.

Watford
Em 29 de abril de 2020, foi anunciado que Gueye havia acertado sua ida para o Watford, tendo seu contrato com Le Havre expirado em julho de 2020. Gueye assinou por cinco anos com o clube inglês e foi apresentado.

24 horas depois de sua chegada, o Watford acertou sua transferência para o Olympique de Marseille, que incluía uma cláusula de um revenda para o Watford. Sobre esse episódio, Gueye alegou que seu agente tinha lhe dado "maus conselhos", citando que seu contrato com Watford continha um salário de 45.000 libras por mês e não as 45.000 por semana que seu agente havia prometido.

Marseille
Em 1 de julho de 2020, Gueye foi apresentado e assinou um contrato de quatro anos com o Marseille,  por uma taxa de 3 de euros  (equivalente a 2,7 milhões de libras). Na temporada (2022/23) Gueye fez 19 jogos, mas apenas cinco deles como titular.

Sevilla
Em 30 de janeiro de 2023, Gueye foi emprestado pelo Olympique de Marselha ao Sevilla. Ele foi cedido até o final da temporada. Gueye estreou pelo Sevilla em 5 de fevereiro, na derrota por 3–0 para o Barcelona na 20ª rodada da La Liga.

Seleção nacional
Nascido na França mas com ascendência senegalesa, Pape atuou pelas categorias Sub-18 e Sub-19 da França. Fez sua estreia pela Seleção Senegalesa em 14 de novembro de 2021, na vitória de 2–0 sobre o Congo em jogo das Eliminatórias da Copa do Mundo de 2022.

Foi um dos convocados para a Copa das Nações Africanas de 2021 e compôs o elenco vencedor do torneio, batendo o Egito nos pênaltis por 4–2 após empate de 0–0 no tempo normal. Pela conquista, foi juntamente com todos os integrantes da Seleção condecorado com a Ordem Nacional do Leão em fevereiro de 2022. Em 11 de novembro de 2022, foi um dos 26 convocados pelo técnico Aliou Cissé para representar Senegal na Copa do Mundo de 2022, na Catar.

Estilo de jogo
Gueye é descrito com um meio-campista box-to-box, notável por sua agressividade e alto competitividade em seu estilo, tendo também uma boa visão de jogo, força física e altura.

Títulos

Senegal

 Campeonato Africano das Nações: 2021

Prêmios individuais

 Ordem Nacional do Leão: 2022

Ligações externas

Naturais de Seine-Saint-Denis
Futebolistas da França
Futebolistas do Senegal
Franceses de ascendência senegalesa
Pessoas com dupla nacionalidade
Futebolistas do Havre Athletic Club
Futebolistas do Watford F.C.
Futebolistas do Olympique de Marseille
Futebolistas do Sevilla Fútbol Club
Senegaleses expatriados na França
Senegaleses expatriados no Reino Unido
Senegaleses expatriados na Espanha
Jogadores da Seleção Senegalesa de Futebol
Jogadores do Campeonato Africano das Nações de 2021
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

Pape Gueye


La Ruta Estatal de Arizona 68, y abreviada SR 68 (en inglés: Arizona State Route 68) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Arizona. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la . La carretera tiene una longitud de 44,9 km (27.88 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Arizona 68 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Arizona por sus siglas en inglés ADOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ADOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Arizona

Ruta Estatal de Arizona 68


Napoli (Napolice: Napule), güney İtalya'nın Campania bölgesinde ve kendi ismini taşıyan Napoli ilinde bulunan, Campania bölgesinin ve Napoli ilinin başkenti olan bir şehir ve  yerel idare bakımından bir komündür. İtalya'nın nüfus itibarıyla, Roma ve Milano'dan sonra  üçüncü büyük şehridir.

Şehir tarih, sanat, kültür, mimari, müzik ve astronomi yönlerinden İtalya'da hayati rol oynar.

İtalya tarihinde 2.800 yıllık geçmişi ve (1285 - 1816 döneminde özerk bir devlet olan) Napoli Krallığı başkentliği yapması nedeniyle çok büyük öneme sahiptir.

720 hektarlık eski tarihsel şehir merkezi UNESCO Dünya Mirasları listesindedir.

MÖ ilk binyıl'da Yunanlar tarafından kurulan Napoli, dünyanın sürekli yerleşimin olduğu en eski kentsel alanlarından biridir. MÖ sekizinci yüzyılda, Pizzofalcone tepesinde Parthenope (Grekçe:Παρθενόπη) adlı bir koloni kuruldu. MÖ altıncı yüzyılda, Neápolis olarak yeniden kuruldu. Şehir, Magna Graecia'nın önemli bir parçasıydı, Yunan ve Roma toplumunun birleşmesinde önemli bir rol oynadı ve Romalıların idaresinde önemli bir kültür merkeziydi.

Napoli, Napoli Dükalığı'nın (661–1139), daha sonra Napoli Krallığı'nın (1282–1816) başkenti ve son olarak da 1861'te İtalya'nın birleşmesi'ne kadar İki Sicilya Krallığı'nın başkenti olarak görev yaptı.

Mimari

UNESCO Dünya Mirası Alanı

Napoli'nin 2,800 yıllık tarihi, Orta Çağ kalelerinden klasik kalıntılara kadar çok sayıda tarihi bina ve anıtın yanı sıra yakınlardaki Caserta Sarayı ve Pompeii ve Herculaneum Roma kalıntıları da dahil olmak üzere çok çeşitli kültürel ve tarihi açıdan önemli yerler bıraktı.

Günümüz Napoli'sinde görülebilen en belirgin mimari formlar Orta Çağ, Rönesans ve Barok stilleridir.

Napoli'nin toplam 448 tarihi kilisesi (toplamda 1000), onu ibadet yeri sayısı bakımından dünyanın en Katolik şehirlerinden biri yapar.
1995 yılında, Napoli'nin tarihi merkezi UNESCO tarafından ortak insanlık mirası için olağanüstü kültürel veya doğal öneme sahip alanları kataloglamayı ve korumayı amaçlayan Birleşmiş Milletler programında Dünya Mirası Alanı olarak listelenmiştir.
.

Coğrafya

Şehir Akdeniz sahilinde Napoli Körfezi'nde, güney İtalya'nın batı kıyısında, Roma'nın 250 km güneyindedir; deniz seviyesinden  yüksekliğe kadar yükselir. Eskiden şehrin merkezinden geçen küçük nehirler, o zamandan beri inşaatlarla kapatılmıştır. İki önemli volkanik bölge, doğusunda Vezüv Yanardağı ve batısında Campi Flegrei (İngilizce: Phlegraean Fields) arasındadır. Procida, Capri ve Ischia adalarının tümüne Napoli'den deniz otobüsü ve feribotla ulaşılabilir. Sorrento ve Amalfi Sahili şehrin güneyinde yer alırken, Roma kalıntıları MS 79'da Vezüv'ün patlamasında yok olan Pompeii, Herkulaneum, Oplontis ve Stabiae' da yakınlarda görülebilir. Portus Julius'un Roma donanma tesisinin parçası Pozzuoli ve Baia liman kentleri şehrin batısındadır.

Napoli limanı Akdeniz'in ve Avrupa'nın en büyük limanlarından biri olup yakında bulunan birçok küçük Akdeniz adalarına, Sardinya'ya, Sicilya'ya, Eoliyen adalarına, Korsika'ya ve Tunus'a giden feribotların merkez limanıdır.

Mahalleleri

Napoli'nin otuz mahallesi (quartieri) aşağıda listelenmiştir. İdari amaçlar için, bu otuz mahalle birlikte on hükûmet topluluk kurulunda gruplandırılmıştır.

İklim

Demografi
Şehir idaresi Comune sınırları içinde nüfusu (2009) 962.638 olup İtalya'da Roma ve Milano'dan sonra üçüncü şehir idare nüfusuna sahiptir. Napoli şehri İtalya'nın en yüksek nüfus yoğunluğu gösteren şehridir. Metropoliten Napoli alanı için nüfus ise 3 ile 5 milyon olarak verilmektedir.

Napoli komününün belediye sınırları içinde nüfusunun 19 ve 20. yüzyıllarda gelişmesi resmî nüfus sayımı sonuçlarına göre şu gösterimde özetlenmiştir:

<small>Kişi</small>

 Ekonomi

Napoli, idari sınırları dahilinde, Milano, Roma ve Torino'dan sonra İtalya'nın en büyük dördüncü ekonomisidir ve satın alma gücüne göre dünyanın en büyük 103. kentsel ekonomisi'dir ve kişi başına 28.749 ABD Doları'na denk gelen 2011 tahmini GSYİH'sı 83,6 milyar ABD Dolarıdır."Which are the largest city economies in the world and how might this change by 2025?"  PricewaterhouseCoopers. November 2009. Retrieved 23 April 2012.

Napoli büyük kargo terminali ve Napoli limanı ile Akdeniz'in en büyük ve en işlek limanlarından biridir. Şehir, II. Dünya Savaşı'ndan bu yana önemli bir ekonomik büyüme yaşadı, ancak işsizlik önemli bir sorun olmaya devam etmektedir. Napoli, ülkenin diğer şehirlerinde de var olan yüksek düzeyde siyasi yolsuzluk ve organize suç ile nitelenir.

Napoli önemli bir ulusal ve uluslararası turizm merkezidir. Napoli,  İtalya'nın ve Avrupa'nın en çok turist çeken şehirlerinden biridir. Turistler, 18. yüzyılda Grand Tur sırasında Napoli'yi ziyaret etmeye başladılar.

Son yıllarda, Napoli ilinde geleneksel tarıma dayalı ekonomiden hizmet endüstrileri'ne dayalı ekonomiye geçiş oldu. Hizmet sektörü, Napolililerin çoğunu istihdam eder, ancak bunların yarısından fazlası 20'den az işçi çalıştıran küçük işletmelerdir. Yaklaşık 70 şirketin 200'den fazla çalışanı olan orta ölçekli şirket olduğu ve yaklaşık 15'inin 500'den fazla çalışanı olduğu söylenir.

Napoli şehri ekonomik bakımdan çok büyük gelişme göstermektedir. Napoli şehrinde ve merkezi olduğu Campania eyaletinde, işsizlik  1999'dan beri devamlı düşmektedir. Bunun dışında Napoli şehri politik ve ekonomik bozukluk ve çok gelişmiş karaborsa faaliyetleri merkezi olarak tanınmışlığını korumaktadır. İtalya'nın çok büyük şirketlerinden bazılarının (örneğin MSC) merkezliğini yapmaktadır. 1958'den itibaren "Napoli Center RAI" medya merkezidir. NATO Napoli Müşterek Kuvvet Komutanlığı Lago Patria'da bulunmakta olup operatif seviye merkezdir.

Turizm açısından çok önemlidir. Özellikle Vezüv Yanardağı ve etrafındaki arkeolojik antik şehirler (Pompei, Herkulaneum vb.) ve Kapri Adası başlıca turist çeken yerlerdir. Güneydoğusundaki Amalfi Kıyısı ("Costiera amalfitana") UNESCO Dünya Mirasları listesinde bulunmaktadır.

 Turizm
Napoli, Floransa, Roma, Venedik ve Milano ile İtalya'nın başlıca turistik yerlerinden biridir.

2018'de 3,700.000 ziyaretçi ile, şehir, geçmiş on yılların güçlü turist depresyonundan tamamen çıktı (öncelikle bir sanayi kentinin tek taraflı hedefinden dolayı ve aynı zamanda 1980 Irpinia depremi ve atık krizi yüzünden  metropolitan alanı kıyı merkezleri lehine  İtalyan medyasının neden olduğu imaja verilen zarardan dolayı). Bununla birlikte, fenomeni yeterince değerlendirmek için, her yıl büyük bir turist diliminin Napoli'yi ziyaret ettiği, çevresindeki sayısız yerde konakladığı ve  şehre hem özel hem de kamusal direkt hatlarla bağlı olduğu göz önünde bulundurulmalıdır.
Napoli'ye günlük ziyaretler, çeşitli Roma tur operatörleri ve Campania'nın başlıca tüm turistik tatil beldeleri tarafından gerçekleştirilir: Napoli en çok ziyaret edilen İtalya'daki belediyeler arasında on birinci ve Güney'de ise birinci sıradadır. Sektör sürekli büyüyor ve nispeten kısa bir sürede kendi seviyesindeki sanat şehirlerine ulaşma beklentisi bir kez daha bekleniyor; turizm giderek şehrin ekonomisi için belirleyici bir ağırlık üstleniyor, bu nedenle, örneğin Venedik veya Floransa'da olduğu gibi tarihi merkez'in soylulaştırılması riski artık yüksektir

 Ulaşım

Napoli'ye birçok ana otoyol hizmet vermektedir (it: autostrade). Autostrada A1, İtalya otoyolu, Napoli'yi Milano'ya bağlar. A3 Napoli'den güneye doğru, Reggio Calabria'ya giden otoyol'un başladığı Salerno'ya doğru uzanırken, A16 doğuya Canosa'ya gider. A16 Tiren Denizi ile Adriyatik Denizi'ni birbirine bağladığı için "autostrada dei Due Mari" ("İki Denizin Otoyolu") lakaplıdır.

 Kültür
 Sanat

Napoli uzun zamandır Orta Çağ, Barok ve Rönesans dönemi kiliseleri, kaleleri ve saraylarıyla dolu bir sanat ve mimari merkezi olmuştur. Napoliten resim okulunun gelişmesinde kilit faktör, Caravaggio'nun 1606'da Napoli'ye gelişiydi. 18. yüzyılda, Napoli, Herculaneum ve Pompeii'nin dikkate değer biçimde bozulmamış Roma kalıntılarının keşfini takiben bir neoklasisizm döneminden geçti.

1752'de  Bourbon'lu III. Charles tarafından kurulan, Napoli Güzel Sanatlar Akademisi, Real Accademia di Disegno (en: Royal Academy of Design) 19. yüzyılda Posillipo sanat okulunun merkeziydi. Domenico Morelli, Giacomo Di Chirico, Francesco Saverio Altamura ve Gioacchino Toma gibi sanatçılar bu dönemde Napoli'de çalıştı ve eserlerinin çoğu şu anda Akademinin sanat koleksiyonunda sergileniyor.
Modern Akademi, resim, dekorasyon, heykel, tasarım, restorasyon ve şehir planlama kursları sunar. Napoli, Avrupa'nın en eskileri arasında yer alan tiyatrolarıyla da tanınır- örneğin San Carlo Tiyatrosu opera binası 18. yüzyıla kadar uzanır.
Napoli aynı zamanda Capodimonte porselen sanat geleneğinin de evidir. 1743'te Bourbon'lu Charles, çoğu sanat eseri Capodimonte Müzesi'nde sergilenen Kraliyet Capodimonte Fabrikası'nı kurdu. Napoli'nin 19. yüzyılın ortalarından kalma porselen fabrikalarının birçoğu bugün aktif durumdadır.

 Mutfak

Napoli mutfağı ve şarabı uluslararası üne sahiptir; Yunanlar, İspanyollar ve Fransızlar da dâhil olmak üzere tarihi boyunca yaşadığı sayısız kültürden mutfağı etkilenmiştir. Napoli mutfağı 18. yüzyılda ayrı bir tarz olarak ortaya çıktı. Malzemeler halk için uygun fiyatlı kalırken, genelde lezzet bakımından zengindir.

Napoli geleneksel olarak pizzanın evi olarak kabul edilir. Bu, yoksulların yemeği olarak ortaya çıktı, ancak Ferdinand IV döneminde üst sınıflar arasında popüler hale geldi: Kraliçe Savoylu Margherita şehri ziyaret ettikten sonra, Margherita pizzası adını bu Kraliçe'den aldı. Odun ateşinde fırında geleneksel olarak pişirilen Napoli pizzasının malzemeleri 2004'ten beri sıkı şekilde kanunla düzenlenmiştir ve hamurunda "00" tipi buğday unu kullanılmalı ve ona "0" tipi un mayası, doğal maden suyu, soyulmuş domates veya taze kiraz domates, mozzarella, deniz tuzu ve sızma zeytinyağı eklenmelidir.

Spagetti de Napoli ile ilişkilendirilir ve spagetti genellikle vongole or lupini di mare istiridye ile yenir: popüler Napoliten folklorik sembolü bir tabak spagetti yiyen Pulcinella komik figürüdür.

Napoli'de sevilen diğer yemekler arasında Parmigiana di melanzane, spagetti alle vongole ve casatiello vardır.

Bir sahil kenti olarak Napoli ayrıca "impepata di cozze" (biberli midye'ler), "purpetiello affogato" (et suyunda haşlanmış ahtapot), "alici marine" (marine edilmiş hamsi), "baccalà alla napoletana" (tuzlu morina) ve Noel döneminde yaygın yenen "baccalà fritto" (kızarmış morina balığı) yemeği dahil olmak üzere çok sayıda deniz ürünü yemeğiyle tanınır.

Napoli, daha çok meyve esaslı olsa da dondurmaya benzeyen renkli gelato gibi tatlı yemekleriyle ünlüdür. Popüler Napoliten pasta yemekleri arasında zeppole (daha yaygın olarak "'a Pasta Cresciuta" ve "'e fFritt' 'e Viento" olarak adlandırılır) babà, sfogliatella ve Paskalya kutlamaları için özel olarak hazırlanan pastiera bulunur.
Bir başka mevsim tatlısı da Noel'de süslenip yenen tatlı bir bal hamuru olan struffoli'dir.

Napoliten kahvesi de büyük beğeni toplar. Cuccima veya cuccumella denilen geleneksel Napoliten flip cezve, espresso makinesinin icadının temeliydi ve aynı zamanda Moka pot'a da ilham verdi.

Vezüv bölgesindeki şaraphaneler, Lacryma Christi ("İsa'nın gözyaşları") ve Terzigno gibi şaraplar yapar. Napoli aynı zamanda popüler limon likörü olan limoncello'nun da yeridir.
Napoli mutfağının besin değeri 1950'de Amerikalı epidemiyolog Ancel Keys tarafından keşfedildi ve daha sonra epidemiyologlar tarafından Akdeniz diyetinin en iyi örneklerinden biri olarak bahsedildi.

 Müzik

Napoli, dört yüzyıldan fazla bir süredir Batı Avrupa sanat müziği tarihinde önemli bir rol oynamıştır.
İlk müzik konservatuarları, 16. yüzyılda İspanyol egemenliği altında şehirde kuruldu. 1826'da Bourbon'lu Francesco I tarafından kurulan San Pietro a Majella müzik konservatuarı, bugün hem prestijli bir müzik eğitimi merkezi hem de bir müzik müzesi olarak faaliyet göstermeye devam eder.

Geç Barok dönem sırasında, Domenico Scarlatti'nin babası Alessandro Scarlatti Napoliten opera okulunu kurdu; bu zamanına göre yeni bir gelişme olan opera seria şeklindeydi
Napoli kökenli başka bir opera biçimi, Battista Pergolesi ve Piccinni ile güçlü bir şekilde bağlantılı olan comic opera tarzı opera buffadır.; türe daha sonra katkıda bulunanlar arasında Rossini ve Wolfgang Amadeus Mozart vardı. 1737'de inşa edilen San Carlo Tiyatrosu, Avrupa'nın en eski çalışan tiyatrosudur ve Napoli'nin opera merkezi olmaya devam etmektedir.

En eski altı telli gitar, 1779'da Napoliten Gaetano Vinaccia tarafından yaratıldı; enstrüman şimdi romantik gitar olarak anılıyor. Vinaccia ailesi de mandolin'i geliştirdi. İspanyollardan etkilenen Napolililer, Ferdinando Carulli ve Mauro Giuliani'nin önde gelen temsilcileriyle klasik gitar müziğinin öncüleri oldular. Aslında Apulia'dan olan ancak Napoli'de yaşayan ve çalışan Giuliani, Katalan çağdaş Fernando Sor ile birlikte 19. yüzyılın en büyük gitaristlerinden ve bestecilerinden biri olarak kabul edilir. Dikkate değer bir başka Napoliten müzisyeni, tüm zamanların en önde gelen operalarından tenor biri olan opera şarkıcısı Enrico Caruso idi: Napoli'de işçi sınıfından gelen bir halk adamı olarak kabul edildi.

Güney İtalya ve Napoli'de popüler bir geleneksel dans, Apulia bölgesinden gelen ve İki Sicilya Krallığı'nın her yerine yayılmış olan Tarantella'dır. Napoliten tarantella, "ritimleri, melodileri, jestleri ve eşlik eden şarkıları oldukça farklı" daha hızlı ve daha neşeli bir müzik eşliğinde çiftler tarafından gerçekleştirilen bir kur dansı'dır.

Popüler Napoliten müziğinin dikkate değer bir elemanı, bazılarının geçmişi 13. yüzyıla kadar giden ve yüzlerce folk şarkıdan oluşan repertuvarıyla şehrin geleneksel müzik tarzı Canzone Napoletana'' 'dır. Tür, yıllık Piedigrotta Festivali şarkı yazma yarışmasının başlamasından sonra 1835'te resmi bir kurum haline geldi.
Bu alanda en çok tanınan kayıt edilen sanatçılarından bazıları Roberto Murolo, Sergio Bruni ve Renato Carosone'dur.
Ayrıca Napoli'de popüler olan ancak onun dışında pek bilinmeyen çeşitli müzik türleri de vardır, örneğin "cantautore" ("şarkıcı-söz yazarı") ve müzikal pembe dizi olarak tanımlanan "sceneggiata"; bu tarzın en bilinen temsilcisi Mario Merola'dır.

Komşu komünler
Napoli komunünün şu komünlerle ortak sınırları bulunur: Arzano, Casandrino, Casavatore, Casoria, Cercola, Marano di Napoli, Melito di Napoli, Mugnano di Napoli, Portici, Pozzuoli, Quarto, San Giorgio a Cremano, Volla, San Sebastiano al Vesuvio

Kardeş şehirler
Napoli şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:

Resimler

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Campania
Napoli (il)
İtalya'daki şehirler listesi

Dış bağlantılar

 Resmi Napoli belediyesi websitesi
 :/Napoli/ DMOZ - Open Directory Projesi "Napoli" maddesi

Napoli


A micro air vehicle (MAV), or micro aerial vehicle, is a class of man-portable miniature UAVs whose size enables them to be used in low altitude, close-in support operations. Modern MAVs can be as small as 5 centimeters. Development is driven by commercial, research, government, and military purposes; with insect-sized aircraft reportedly expected in the future. The small craft allows remote observation of hazardous environments inaccessible to ground vehicles. MAVs have been built for hobby purposes such as aerial robotics contests and aerial photography.

Practical implementations
In 2008, the TU Delft University in the Netherlands developed the smallest ornithopter fitted with a camera, the DelFly Micro, the third version of the DelFly project that started in 2005. This version measures 10 centimeters and weighs 3 grams, slightly larger (and noisier) than the dragonfly on which it was modeled. The importance of the camera lies in remote control when the DelFly is out of sight. However, this version has not yet been successfully tested outside, although it performs well indoors. Researcher David Lentink of Wageningen University, who participated in the development of previous models, DelFly I and DelFly II, says it will take at least half a century to mimic the capabilities of insects, with their low energy consumption and multitude of sensors—not only eyes, but gyroscopes, wind sensors, and much more. He says fly-size ornithopters should be possible, provided the tail is well designed. Rick Ruijsink of TU Delft cites battery weight as the biggest problem; the lithium-ion battery in the DelFly micro, at one gram, constitutes a third of the weight. Luckily, developments in this area are still going very fast, due to the demand in various other commercial fields.

Ruijsink says the purpose of these crafts is to understand insect flight and to provide practical uses, such as flying through cracks in concrete to search for earthquake victims or exploring radioactivity-contaminated buildings. Spy agencies and the military also see potential for such small vehicles as spies and scouts.

Robert Wood at Harvard University developed an even smaller ornithopter, at just 3 centimeters, but this craft is not autonomous in that it gets its power through a wire. The group has achieved controlled hovering flight in 2013 as well as landings on and takeoffs from different overhangs in 2016  (both inside a motion tracking environment).

The T-Hawk MAV, a ducted fan VTOL Micro-UAV, was developed by the United States company Honeywell and entered service in 2007. This MAV is used by the US Army and US Navy Explosive Ordnance Division to search areas for roadside bombs and inspect targets. The device was also deployed at the Fukushima Daiichi Nuclear Power Plant in Japan to provide video and radioactivity readings after the 2011 Tōhoku earthquake and tsunami.

In early 2008, Honeywell received FAA approval to operate its MAV, designated as gMAV in the national airspace on an experimental basis. The gMAV is the fourth MAV to receive such approval. The Honeywell gMAV uses ducted thrust for lift, allowing it to take off and land vertically and to hover. It is also capable of "high-speed" forward flight, according to the company, but no performance figures have been released. The company also states that the machine is light enough to be carried by a man. It was originally developed as part of a DARPA program, and its initial application is expected to be with the police department of Miami-Dade County, Florida.

In January 2010, Tamkang University (TKU) in Taiwan realized autonomous control of flight altitude of an 8-gram, 20-centimeter wide, flapping-wing MAV. The MEMS (MICRO-ELECTRO-MECHANICAL SYSTEMS) Lab of TKU had been developing MAVs for several years, and in 2007 the Space and Flight Dynamics (SFD) Lab joined the research team for the development of autonomous flight MAVs. Instead of traditional sensors and computational devices, which are too heavy for most MAVs, the SFD combined a stereo-vision system with a ground station to control the flight altitude, making it the first flapping-wing MAV under 10 grams that realized autonomous flight.

In 2012, the British Army deployed the sixteen gram Black Hornet Nano Unmanned Air Vehicle to Afghanistan to support infantry operations.

Practical limitations
Although there are currently no true MAVs (i.e., truly micro scaled flyers) in existence, DARPA has attempted a program to develop even smaller Nano Air Vehicles (NAVs) with a wingspan of 7.5 centimeters. However, no NAVs meeting DARPA's original program specification were forthcoming until 2009 when AeroVironment demonstrated a controlled hovering of DARPA's flapping-wing NAV.

Beyond the difficulties in developing MAVs, few designs adequately address control issues. The MAVs' small size makes teleoperation impractical because a ground station pilot cannot see it beyond 100 meters. An onboard camera allowing the ground pilot to stabilize and navigate the craft was first demonstrated in the Aerovironment Black Widow, but truly micro air vehicles cannot carry onboard transmitters powerful enough to allow for teleoperation. For this reason, some researchers have focused on fully autonomous MAV flight. One such device, which has been designed from its inception as a fully autonomous MAV, is the biologically-inspired Entomopter originally developed at the Georgia Institute of Technology under a DARPA contract by Robert C. Michelson.

Given that MAVs can be controlled by autonomous means, significant test and evaluation issues continue to exist. Some of the problems that might be encountered in physical vehicles are being approached through simulations of these models.

Bio-inspiration

A new trend in the MAV community is to take inspiration from flying insects or birds to achieve unprecedented flight capabilities. Biological systems are not only interesting to MAV engineers for their use of unsteady aerodynamics with flapping wings; they are increasingly inspiring engineers for other aspects such as distributed sensing and acting, sensor fusion and information processing. Recent research within the USAF has focused on development of bird like perching mechanism. A ground mobility and perching mechanism inspired from bird claws was recently developed by Vishwa Robotics and MIT and sponsored by US Air Force Research Laboratory.

Various symposia bringing together biologists and aerial roboticists have been held with increasing frequency since 2000 and some books have recently been published on this topic. Bio-inspiration has been also used in design of methods for stabilization and control of systems of multiple MAVs. Researchers took inspiration from observed behaviors of schools of fish and flocks of birds to control artificial swarms of MAVs  and from rules observed in groups of migratory birds to stabilize compact MAV formations.

See also

 AeroVironment Nano Hummingbird
 Entomopter
 DelFly
 History of unmanned aerial vehicles
 Hybrid Insect Micro-Electro-Mechanical Systems
 Miniature helicopter
 Miniature UAVs
 Model aircraft
 Surveillance
 Unmanned aerial vehicle (UAV)
 Honeywell RQ-16 T-Hawk

References

Further reading

 Peter Forbes, The Gecko's Foot: How Scientists are Taking a Leaf from Nature's Book, Harper Perennial, 2006, pp. 161–179.
 Guo et al., An Autonomously Hopping-off Micro Raised-flapping-wing Air Vehicle, published in the 31st Chinese Control Conference, 2012.

External links
 Delfly.nl DelFly Micro photographs

Emerging technologies

Micro air vehicle


Vikingo es uno de los protagonistas de una saga nórdica llamada Þorsteins saga Víkingssonar, un guerrero vikingo hijo de Vífil y Eimyrja. Vikingo es el padre de Thorsten y Thorer. Su madre es una de las dos hijas de Logi (Haloge) que fueron secuestradas por vikingos de las islas cercanas. Vikingo creció en Bornholm y a los quince años de edad era el más grande y fuerte de los hombres de su tiempo. Tenía una espada mágica llamada Angurvadel, que era mortal hasta para los gigantes. Su mejor amigo y compañero de aventuras era Halfdan. Vikingo tenía un drakkar con el nombre Ellida, grande como una fortaleza, pero rápido y ligero como el águila; era la mejor nave de todo el norte, un regalo del dios Aegir.

Hunvor, una princesa de Suecia, le pide ayuda contra un jotun que la acecha. El gigante la secuestra y escapan a la India, pero Vikingo los encuentra, reta al gigante a un holmgang (duelo) y lo mata. No obstante, Vikingo no puede casarse porque se considera una desgracia el matrimonio antes de los veinte años. La familia del gigante están instruidos en el seidr (magia) y en la persecución, Vikingo vive situaciones de peligro en el mar.

Vikingo llega a Suecia. Su amigo Halfdan se casa con Ingeborg, la asistenta de Hunvor. Vikingo tiene nueve hijos de su segunda esposa. Allí hace amistad con el rey Njorfe de Oppland, Noruega, que también tiene nueve hijos. Los dos grupos de hijos son muy competitivos entre sí. En un juego de pelota brutal, se golpean y mutilan, rompiendo los brazos de los demás. Un hijo de Vikingo, casi muerto, mata a un hijo de Njorfe. Vikingo regaña a este hijo y lo destierra a una isla en el lago Vänern. Dos hijos más le acompañan, incluyendo Thorsten. Vikingo le dice a Thorsten que esperen tranquilamente en la isla hasta que el peligro haya pasado. Pero los hijos de Njorfe quieren venganza. Ellos usarán la magia para conjurar una helada que congele el lago y frene el viaje a través del mismo para atacar a los tres hijos de Vikingo. Dos de los hijos de Vikingo sobreviven: Thorsten y Thorer. Dos de los hijos Njorfe también, incluyendo a su hijo mayor, Jokul, un hechicero. Los hijos de Njorfe usan la magia para descubrir que Thorsten y Thorer siguen vivos. Vikingo entonces envía a sus dos hijos a la corte de Halfdan para que les proteja. Jokul invade Sogn, mata al rey, destierra al heredero Beli, y maldice a la hija del rey Ingeborg, transformándola en un horrible trol.

Thorsten, Beli, y el campeón Angantyr recuperan el barco Ellida que había sido robado con magia. Thorsten lucha contra Sote, un pirata fantasma en un montículo, para obtener un anillo mágico (forjado por Völundr). Thorsten, Beli, y Angantyr conquistan las Orcadas. El hijo de Vikingo Thorsten y su nieto Frithiof heredan la espada Angurvadel y el drakkar Ellida.

Véase también
 Fornjot
 Friðþjófs saga hins frœkna
 Saga de Gautrek

Referencias

Personajes de la mitología nórdica
Guerreros vikingos
Vikingos de Suecia

Vikingo (mitología)


Societatea studenților români a fost înființată la 2 decembrie 1845 de către studenții români la Paris, în frunte cu Ion Ghica (președinte), C. A. Rosetti și Scarlat Vârnav (secretari). În 1846 Societatea a organizat în capitala Franței o Bibliotecă română și a militat pentru unitatea politică a Țărilor Române.

Poetul Alphonse de Lamartine a acceptat funcția de președinte de onoare al societății și a devenit, apoi, ministrul afacerilor externe al guvernului revoluționar provizoriu, sub al cărui patronaj ființa și Societatea studenților români de la Paris.

Printre membrii fondatori se numărau și frații Ion Brătianu și Dumitru Brătianu, Dimitrie Bolintineanu, Mihail Kogălniceanu și Nicolae Bălcescu. După absolvirea studiilor lor peste hotare, aceste personalități au revenit în țară și au pus bazele Statului Român modern.

În sânul grupului de tineri români aflați la Paris existau și divergențe, mai ales între Ion Ghica și C. A. Rosetti. După plecarea în țară a celor doi, N. Bălcescu a preluat sarcina de a îndruma Societatea studenților români.

În 1847, erau înregistrați 131 de studenți cotizanți la "Societatea Studenților Români" din Paris.

Ion Ghica, în ale sale "Scrisori către V. Alecsandri", își amintea că:
La 1846, pe când mă găseam și eu la Paris, s-a mai înființat și o altă societate: Societatea studenților români, cu scop d-a ajuta și a încuraja la studii pe tinerii fără mijloace bănești. Erau membri acelei societăți mai toți românii aflători atunci în Paris: C.A. Rosetti, Kogălniceanu, Nicu Bălcescu, Al. Catargiu și frate-so Calimac, Grigorie Romalo, Scarlat Vârnav (mai în urmă devenit Popa Vârnav), Nicu Ruset, Bălănescu, Ion Ghica și mai mulți alți. Societatea aceasta era pusă sub patronajul poetului Alfons de Lamartine și avea un comitet compus de Ion Ghica, președinte, C.A. Rosetti, secretar, și Scarlat Vârnav, casier.

Societatea studenților români de la Paris a reușit să editeze o revistă cu același nume, care a fost expediată și în țară. Printre colaboratori se numărau și G. Crețeanu, A. I. Odobescu, D. Berindei, G. Lecca și G. Florescu, redactor șef.

Când, în periplul său, Badea Cârțan a ajuns la Paris, a fost oaspete la Societatea studenților români, s-a întâlnit cu Gogu Rădulescu, care l-a adăpostit și i-a arătat monumentele importante ale capitalei Franței. După o săptămână, Societatea studenților români a organizat o recepție de adio.

În contextul manifestațiilor studențești care au avut loc la Paris în perioada 1845-1847 împotriva hotărârii autorităților de a suspenda "cele trei catedre de democrație" de la Collège de France (catedra de Istorie și morală condusă de Jules Michelet, catedra de Literaturi și instituții comparate ale Europei meridionale a lui Edgar Quinet și catedra de Literaturi slave condusă de Adam Mickiewicz), la care au luat parte activă și studenții români, Societatea studenților români a organizat o manifestație separată, la 17 ianuarie 1847, în fața casei lui Edgar Quinet, cunoscut filoromân.

Note

Organizații studențești
Fondări în 1845

Societatea studenților români


Tianhe Stadyumu, Çin'in Guangzhou şehrinde 1987 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Tianhe Stadyumu, 60.000 seyirci kapasitelidir.

Çin'deki stadyumlar

Tianhe Stadyumu


Christen Heiberg henviser til:

 Christen Heiberg (amtmand) (1737-1801) – en norsk-dansk amtmand
 Christen Heiberg (læge) (1799-1872) – en norsk læge

Christen Heiberg


El AS-90 (, Sistema de Artillería de los 90) es un obús autopropulsado de blindaje ligero en uso actualmente por el Ejército del Reino Unido. Sus primeras entregas se efectuaron el año 1993, y su designación oficial es Gun Equipment 155 mm L131.

El AS-90 es usado por al menos cinco regimientos de la Royal Horse Artillery y de la Royal Artillery:  RHA,  RHA, 4.º Regimiento de la RA, 19eno Regimiento de la RA y el 26.º Regimiento de la RA, reemplazando los sistemas de calibre 105 mm; como el FV433 Abbot SPG, al Howitzer M109 155 mm SPG, y al cañón estacionario FH-70 cal. 155 mm.

Los sistemas AS-90 fueron diseñados y construidos por la División de Armamentos de Vickers Shipbuilding and Engineering (VSEL, hoy día propiedad de BAE Systems desde 1999), siendo entregados hasta la fecha 179 vehículos desde 1992 hasta 1995, cada uno con un precio de £1.6752 millones, para £300 millones en total.

Historia y desarrollo
En el año 1963 ciertas naciones del pacto OTAN, incluido el Reino Unido; acordaron la unificación de sus medidas y municiones balísticas mediante un Memorando de Entendimiento para la adopción de piezas de artillería del calibre estándar 155 mm, y que tuvieran un largo de 39 calibres, usándose como estándar el proyectil asistido por cohete M549A, de uso en los Estados Unidos.

El AS-90 empezó a mediados de los años 80, como una iniciativa privada británica, y después del fracaso del proyecto trinacional del SP70. Ocurrido este incidente, el Ministerio de Defensa del Reino Unido (MoD) instó a la industria local al plantearle una serie de condiciones para el desarrollo de un sistema autopropulsado de artillería del calibre 155 mm; un sistema de artillería que era el estándar dentro del pacto OTAN, y que no tuviese inconvenientes en su operación en conjunto con los ejércitos de dicho pacto. Cuatro propuestas se remitieron para su estudio por parte del susodicho, y el AS-90 era la única oferta que no se rezagaba frente a las exigentes requisitos del estamento militar. El M. de D. incluso llamó a presentarse a los pliegos de requerimientos y tuvo a bien considerar a los sistemas estadounidenses "Paladin", y una versión muy actualizada del M109.

En el año 2002, la firma BAE Systems ganó un contrato en donde se actualizarían al menos 96  AS-90; reemplazándole sus cañones, de 39 calibres de longitud a los de 39 a 52 calibres, para permitirle la aceptación de munición inasistida, que incrementaría su alcance efectivo hasta los 30 km y la aceptación en su uso por parte de este sistema de munición ERA de largo alcance; que incrementaría su alcance efectivo de entre 60 hasta los 80 km. Aun así y bajo estas exigentes condiciones, dada la inhabilidad de la firma contratista; que por medio de la carga seleccionada (que era del tipo bi-modular) de una firma subcontratista de la Denel LLC. (Somchem) de Sudáfrica y al no cumplir los requisitos para una carga insensitiva se canceló el proyecto.

El M. de D. realizó una serie de estudios entre los años 2006-09 para "renovar" los armamentos principales a bordo de los buques de la Royal Navy, como el cañón naval 4.5 inch Mark 8 naval gun, y que permitiesen el aceptar el obús de 155 mm y su sistema de recarga proveniente del AS-90. Esto le permitió introducir una especie de arma común en calibre para ahorrar en costes logísticos al Ejército del Reino Unido y a la Armada real Británica, colaborarse en caso de conflicto en el suministro y logística de sus municiones, y al darle una nueva capacidad de interoperatividad Ejército-Armada, al extender el alcance operativo y la precisión en la guía de sus proyectíles.

Durante el periodo 2008-09, al AS-90 se le mejoraron sus capacidades en cuanto a movilidad y otros mediante un programa especial. Este más que todo involucró el reemplazo de algunos sistemas de gestión y computación electrónica del blindado, ya desfasados.

Características
El obús AS-90 de conformidad a éste acuerdo usa un cañón de 39 calibres de longitud que dispara el proyectil L15; el cual tiene un alcance máximo de 24.7 km. Empero, ya que había constantes avances en los diseños de munición de artillería y a la disposición de uso de cierres de cañón semi-deslizantes con obturadores del tipo Crossley, frente a los de tipo convencional; que le permiten al operador solamente disponer de cargas seccionadas (que no usan vaina de metal como en otros tipos de cartuchos). El sistema de este tipo le permite al cañón el disponer de hasta 18 proyectiles de uso primario.

Está equipado con una unidad de potencia auxiliar para eliminar la necesidad de hacer funcionar el motor principal todo el tiempo, reducir su firma térmica; y para mantener las baterías cargadas mientras se encuentra en modo de actividad estacionaria; unos sistemas de accionamiento eléctrico y de elevación automatizada; mediante servomotores, que funcionan para accionar los sistemas de traverso, el alimentador de municiones, el brazo de transferencia de cargas, así como la alimentación suplementaria para el conjunto de sistemas electrónicos y de radiocomunicaciones.

El vehículo está equipado con un sistema de navegación autónomo y otro de puntería para el cañón, que está instalado en una unidad de referencia dinámica (DRU); y va montado sobre el saliente del afuste de carga del mismo. Todas las funciones principales del sistema son controladas por una computadora central de control ubicada en la torreta (TCC); y que cuenta con unidades de control y visualización para el Número 1 (Comandante del destacamento), el Número 2(cargador) y el Número 3 (apuntador). La combinación de los sistemas DRU, TCC y controles de puntería motorizados permite automatizar el apuntado del obús. Cada obús está equipado con un dispositivo de radar para medir la velocidad de boca. Mediante el modo de reversión y de desviación de los sistemas; se puede accionar y abrir fuego a un blanco, a través de las imágenes de los equipos de visión instalados dentro del vehículo.

El obús se puede accionar desde el interior del vehículo totalmente cerrado, su caña pudiendo fijarse o soltarse desde adentro. La preparación para entrar en acción le toma menos de 1 minuto a la tripulación, dándole un tiempo de reacción al sistema bastante elevado.

Características generales

 Tripulación: 5, a bordo del vehículo en movimiento (conductor más 4 hombres del destacamento del cañón), el destacamento completo para el cañón es de 10 soldados; incluido el conductor, y 4 hombres de la asignación del blindado en la torreta.
 Longitud: 9,07 m
 Ancho: 3,3 m
 Altura: 3,0 m
 Blindaje: 17 mm (máximo, acero)
 Peso (en combate): 45 toneladas.
 Calibre del arma principal: 155 mm
 Alcance máximo: 24,9 km (cañón de 39 calibres de longitud), 30 km (cañón de 52 calibres de longitud) usando proyectiles estándar.
 Cadencia de fuego: 3 disparos en 10 segundos (ráfaga), 6 disparos por minuto por 3 minutos (en modo de fuego intensivo), 2 disparos por minuto por 60 minutos (en modo de fuego sostenido).
 Armamento secundario: Una L7 GPMG de 7,62 mm.
 Capacidad de munición: 48 proyectiles con sus respectivas cargas propulsoras (31 listas en la torreta y 17 en el casco), 1000 balas para la ametralladora + 1500 de los sirvientes del cañón.
 Motor principal: Cummins VTA903T con 660 hp; cilindros inclinados a 90 grados, 8 cilindros en V; motor de 4 tiempos, refrigerado por líquido, turbodiésel.
 Velocidad máxima: 55 km/h (En carretera).
 Rango operativo: 360 km (231 mi - en carretera).
 Rebase de obstáculos: 0,41 m
 En pendiente; Gradiente máximo de paso 60°.
 En Obstáculos verticales: 0,75 m.
 Cruce de trincheras: 27,97 metros (110 pulgadas).
 Vadeo (en profundidad): 1,5 m (máximo sin preparación).

Variantes

 AS-90D - Variante modificada para su uso en el desierto. Se han añadido sistemas de protección térmica para la tripulación, y dispositivos extra para la refrigeración del motor, y la maquinaria del blindado. Las orugas se han adaptado para reducir el desgaste causado por su desplazamiento en los desiertos en los que es desplegado.

 AS-90 "Braveheart" - Básicamente es el mismo AS-90, pero que incorpora un cañón de 52 calibres de longitud. Este proyecto se terminó dado que no cumplía con todos los requisitos propuestos en el programa de mejoras.

 Haubicoarmata "Krab" - ( Cañón Howitzer Cangrejo) Una versión bajo licencia de la torreta "AS-90 Braveheart"  en el chasis de un UPG, con los modernos sistemas de control de tiro "Azalia BMS". Diseñado y ensamblado en Polonia, por la sociedad Huta Stalowa Wola SA y la firma de componentes electrónicos WB Electronics. Para el año 2007, dos prototipos del Krab (", Cangrejo") se habían construido, de manera exitosa; y pasaron todas las pruebas de desempeño y resistencia a las que se vieron sometidos, así mismo se aceptaron de forma oficial en el servicio activo. Se han ordenado en principio 48, de 80 howitzers proyectados en el programa de construcción para las Fuerzas Armadas de Polonia; y ya se han comenzado sus entregas desde el año 2008. Dado que usa el chasis modificado de una de las muchas variantes de un T-72, el Ejército de la India se ha mostrado interesado en dicho diseño.

Véase también

Referencias

Artillería de 155 mm
Artillería autopropulsada
Vehículos blindados del Reino Unido
Artillería del Reino Unido

AS-90


Cannonball Run II is a 1984 action comedy film starring Burt Reynolds and an all-star cast, released by Warner Bros. and Golden Harvest. Like the original Cannonball Run, it is set around an illegal cross-country race.

This was the last of the "formula" comedies for Reynolds. It also marked the final feature film appearances of Dean Martin and Frank Sinatra. Their appearances, coupled with those of Sammy Davis Jr. and Shirley MacLaine, marked the final on-screen appearance of the Rat Pack team. The film also marked the final film appearance of Jim Nabors before his death in November 2017. The film also featured Jackie Chan in his third Hollywood role.

Plot
Having lost the first Cannonball Run race, Sheik Abdul ben Falafel is ordered by his father, the King, to go back to America and win another Cannonball Run in order to "emblazon the Falafel name as the fastest in the world". When Sheik Abdul points out that there is no Cannonball Run that year, his father simply tells him to "buy one".

To make sure his "Royal Ulcer" does not prevent him from winning, the Sheik hires Doctor Nikolas Van Helsing, who teamed with J.J. McClure and Victor Prinzi in the first race as his in-car physician. Most of the participants from the first race are lured back, including J.J. and Victor, who have taken jobs working with a flying stunt crew.

Meanwhile, Blake and Fenderbaum are in financial trouble with Don Don Canneloni, who in turn is in similar financial trouble with mob enforcer Hymie Kaplan. After the Sheik manages to bail out Blake and Fenderbaum by handing one of Don Don's thugs a stack of cash, Don Don hatches a plot to kidnap the Sheik in an attempt to extort money from him.

The race begins with J.J. and Victor dressed as a US Army general and his driver, a private. They catch the attention of Betty and Veronica, who are dressed as nuns for a musical, but remain in character and hitch a ride with J.J. and Victor when they think the guys could become overnight millionaires. They do not lose their habits until later.

Other racers include Mitsubishi engineer Jackie Chan, teamed with Arnold, a giant, behind the wheel in a car—a Mitsubishi Starion—able to go under water. In a red Lamborghini (white at first) with "two great-looking chicks in it" (as the cops chasing them continually say) is the duo of Jill Rivers and Marcie Thatcher. Another team in a Cadillac Fleetwood is accompanied by an orangutan, who has a penchant for destructive behavior and giving elderly ladies the middle finger and appears to be the vehicle's chauffeur. They are pulled over at one point by two California Highway Patrol officers.

J.J. and Victor stop along the way to help a stranded soldier, Homer Lyle. They also get much better acquainted with their passengers, Betty and Veronica, who change into something a little more comfortable.

Don Don's enforcers continue to blunder along the way, with disastrous results.

After Don Don's gang capture the Sheik, the racers band together to invade Don Don's "Pinto Ranch". J.J., Victor, and Fenderbaum infiltrate it in drag, dressed as belly dancers. Others barrel in by car and rescue the Sheik, who is reluctant to leave, since he has his pick of women there. The three "dancers" and Blake go to their Leader, Frank Sinatra, to seek help, only to have him jump into the race himself.

In the end, the Sheik bankrolls Don Don's Ranch and then declares that he is upping the stakes to $2 million for the winner. All jump into their automobiles and make a dash for the finish line, avoiding traffic patrollers on the way.

The Sheik, as it turns out, loses yet again, this time blaming the doctor who rode with him for injecting him with an unknown substance. He convinces his father that he will win the return-trip race, having hired the winner of this one. It turns out to be the orangutan, who kisses the startled King on the lips.

Cast

 Burt Reynolds as J.J. McClure
 Dom DeLuise as Victor Prinzi/Captain Chaos (DeLuise also appears uncredited as Don Canneloni)
 Dean Martin as Jamie Blake
 Sammy Davis Jr. as Morris Fenderbaum
 Jamie Farr as Sheik Abdul ben Falafel
 Ricardo Montalbán as King Abdul ben Falafel
 Telly Savalas as Hymie Kaplan
 Marilu Henner as Betty
 Shirley MacLaine as Veronica
 Susan Anton as Jill Rivers ("Lamborghini Babe #1", originally played by Tara Buckman)
 Catherine Bach as Marcie Thatcher ("Lamborghini Babe #2", originally played by Adrienne Barbeau)
 Foster Brooks, Sid Caesar and Louis Nye as the fishermen in the rowboat
 Jackie Chan as himself, Mitsubishi engineer
 Richard Kiel as Arnold, Jackie's driver
 Tim Conway and Don Knotts as California Highway Patrol officers who pull over the driving orangutan.
 Mel Tillis as Mel (back from the first film) and Tony Danza as Tony, the limo drivers with the orangutan
 Manis as the Orangutan 'Limo driver'.
 Jack Elam as Doctor Nikolas Van Helsing
 Charles Nelson Reilly as Don Don Canneloni
 Michael V. Gazzo as Sonny, Don Don's Henchman
 Alex Rocco as Tony, Don Don's Henchman
 Henry Silva as Slim, Don Don's Henchman
 Abe Vigoda as Caesar, Don Don's Henchman
 Jim Nabors as Private Homer Lyle, a parody of his popular character, Gomer Pyle
 Molly Picon reprises her role of Mrs. Goldfarb, Seymour's mother. In this film, Cannonballers drive into her house
 Frank Sinatra as himself
 Joe Theismann as Mack, the truck driver who helps out Jill and Marcie
 Shawn Weatherly as the girl in Jamie Blake's bed
 Linda Lei as the Beautiful Girl, Japanese-American girl that Jackie talks to after biker fight
 Kai Joseph Wong as a Japanese businessman
 Dale Ishimoto as a Japanese father, during biker fight scene
 Arte Johnson as an "ace" pilot Victor who says is "from World War 2" and speaks with a telltale German accent
 Fred Dryer as a California Highway Patrol sergeant (listed in the opening credits as "Fred Dreyer")
 Chris Lemmon as a young California Highway Patrol officer
 George Lindsey as Uncle Cal
 Doug McClure as The Sheik's servant, an out-of-work actor who has not had a series in nine years
 Jilly Rizzo as Jilly
 Dub Taylor as a sheriff
 Harry Gant as a mob henchman

 Director Hal Needham appears uncredited as a Porsche 928 driver in a cowboy hat, whose car is crushed flat in the movie by the monster truck, Bigfoot (driven by owner/creator Bob Chandler)
 Producer Albert Ruddy appears in the satirical Mafioso subplot with Rocco and Vigoda, both of which had also appeared in The Godfather which Ruddy produced.

Production
Jaclyn Smith was originally meant to be the female lead but dropped out. Needham said that Smith was worried about his improvisational style: "I think she was scared to death to be up there against Burt and Dom. I don't want someone on the set that's gonna be that scared. So we went somewhere else". She was replaced by Shirley Maclaine.

Frank Sinatra agreed to do a cameo at the suggestion of Davis and Martin. Needham wrote three versions of the script for him, ones where he would either work a week, two days, or a day. He picked the latter. He was paid $30,000 which he donated to charity. It was the first film he had made in three years and the first time he had reunited with Rat Pack members professionally or personally in three years. Needham says he turned up half an hour early and did his scene with minimal fuss.

Part of the film was shot near Tucson, Arizona. To show the momentum of the race, the producers commissioned Ralph Bakshi to animate a cartoon sequence for the finale.

Reception

Box office
In North America, after the tenth-highest 1984 opening weekend of , Cannonball Run II slowed down, becoming the 32nd-most popular 1984 film at the American and Canada box office with a total lifetime gross of , less than half that of the first Cannonball Run. According to one review of the film, Cannonball Run II still turned a healthy profit, and the reviewer attributed the film's financial success to preselling.

The film enjoyed more success overseas. In Japan, it was the second-highest-grossing foreign film of 1984 (along with Jackie Chan's Project A at number three), grossing . In Germany (where it was the year's seventh highest-grossing film) and France, the film drew 3,748,167 box-office admissions. The film had a total worldwide gross of .

Critical reception
Cannonball Run II was met with harsher reviews than was its predecessor, with a 13% approval rating on Rotten Tomatoes based on reviews from 16 critics. Roger Ebert awarded the film one half star out of four, calling it "one of the laziest insults to the intelligence of moviegoers that I can remember. Sheer arrogance made this picture". Ebert's At the Movies cohost Gene Siskel was even harsher, awarding it zero stars out of four, referring to it as "worthless" and referring to it as "a total ripoff, a deceptive film that gives movies a bad name" in his At the Movies review. Siskel named it his least-favorite film that he had seen during his time doing At the Movies with Ebert- sometimes citing it as the worst movie ever made. Both critics expressed bewilderment by Burt Reynolds' career choices, declaring that he was wasting his considerable talent and noting that Reynolds' huge fan base did not like the film (nor the recent Stroker Ace) and would stop going to see his movies if he continued to make such terrible films.

The film received eight Golden Raspberry Award nominations at the 1984 Golden Raspberry Awards, including Worst Picture, Worst Actor and Worst Actress.

See also
 Speed Zone, also known as Cannonball Fever and Cannonball Run III
 Cannonball Baker Sea-to-Shining-Sea Memorial Trophy Dash''

References

External links

 Movie stills

1984 films
1980s comedy road movies
American comedy road movies
American sequel films
Hong Kong action comedy films
1980s English-language films
American auto racing films
Films directed by Hal Needham
Warner Bros. films
Films shot in Tucson, Arizona
Films shot in Connecticut
Films shot in Nevada
Films shot in California
Golden Harvest films
1984 comedy films
1980s American films

Cannonball Run II


Gerardus Gottfried Joseph von Raesfeld (* 23. September 1706 in Köln; † 21. Dezember 1765 in Bonn) war kurkölnischer Großkanzler und Konferenzminister des Kurfürsten Clemens August von Bayern.

Familie

Er stammte aus der Linie Romberg des Adelsgeschlechts Raesfeld und war der Sohn des kurkölnischen Hofrates Dr. jur. Johann Gottfried von Raesfeld (1659–1728) und der Agnes Valeria von Nemhardt († 1737), einer Tochter des Valerius von Nemhardt und der Sibilla la France. Paten waren Joh. Gerardus Gise und Magdalena Fürstin.

Leben und Karriere

Das Studium der Rechte schloss er mit der Promotion zum Dr. jur. ab. Sein in der kurkölnischen Administration bereits beschäftigter Vater Johann Gottfried von Raesfeld verschaffte ihm nach dem Abschluss seiner Studien den Eintritt in die kurkölnische Beamtenlaufbahn bei der Zentralregierung in Bonn. Er avancierte zum Hof- und Regierungsrat sowie zum Vogt der Stadt Bonn, wo er sich als guter Jurist und Verwaltungsfachmann bewährte. In der Folge stieg er zum Staatssekretär auf. Er war in den "Expeditionen für Münster und Paderborn" für die ebenfalls von Clemens August von Bayern regierten Hochstifte Münster und Paderborn. Bald wurde er für die gesamten "Reichs- und Auswärtigen Angelegenheiten" zuständig. Später übertrug ihm Kurfürst Clemens August, die Leitung und Bearbeitung sämtlicher "hoch-politischen Angelegenheiten". Im September 1755 traf ein in Venedig ausgestellter Befehl des Kurfürsten in Bonn ein, durch den Gottfried Joseph von Raesfeld zum Großkanzler und Kurkölnischen Hofrats-Kanzler ernannt wurde. Im Juni 1756 wurde er auch noch zum Staats- und Konferenzminister mit der Aufgabe der "Akkordierung aller militärischen Honneurs" ernannt. Er trug den Titel "Grand-Chancelier de la Cour et du conceil antique et interdant des archives."  Schließlich wurde er noch zum Präsidenten des Staatsrates ("president du conceil d'état") ernannt. Am 14. März 1757 wurde ihm durch Kaiser Franz I., den Gemahl der Erzherzogin Maria Theresia von Österreich, die Erhebung in den Reichsfreiherrnstand zuteil.

So sah er sich  mit einer Machtfülle ausgestattet, wie sie vor ihm in dieser Verwaltung kaum einer innegehabt hatte. Der neue Großkanzler wurde nach außen der alleinige Vertreter der kurkölnischen Politik. Er war in diesen schwierigen politischen Zeiten – zudem bei leeren Kassen – nach dem Urteil fremder Diplomaten genötigt, ohne fremde Hilfe alle Geschäfte zu erledigen. Mit Eifer bemühte sich Gottfried von Raesfeld, die Masse der Arbeit zu bewältigen, was ihm durch seine zu diesem Zeitpunkt noch allseits attestierten großen Kenntnisse erleichtert wurde.

Seiner Standeserhöhung zum Reichsfreiherrn lag folgender politischer Sachverhalt zugrunde: Unter dem Wittelsbacher Clemens August, dem Fürstbischof von Münster seit 1719 und Kurfürst von Köln 1722–1761, war die kurkölnische Politik traditionell der anti-habsburgischen Richtung gefolgt. Der Vater des Kurfürsten Clemens August, Kurfürst Max Emanuel von Bayern, war der engste Verbündete Ludwig XIV. im Spanischen Erbfolgekrieg. 1740 protestierte der ältere Bruder Clemens Augusts, der bayrische Kurfürst Karl Albrecht, beim Tod Kaiser Karl VI. sofort gegen die "Pragmatische Sanktion" mit Preußen, Sachsen und Frankreich als Verbündete. Er griff damit Maria Theresia, die einzige Tochter Karls VI., an und beanspruchte die habsburgischen Erblande. Karl Albrecht wurde 1742 als Karl VII. zum Kaiser gewählt und gekrönt. In diesem Kampf gegen die Habsburger war Clemens August der eifrigste Parteigänger seines Bruders, der auch durch seine ungewöhnlich hohen Geldmittel diese Wahl beeinflussen konnte.

Bei der Verfolgung dieser politischen Ziele trat Gottfried Josef von Raesfeld noch wenig hervor. Als aber 1745 Kaiser Karl VII. starb, wurde damit die Politik des bayrischen Hauses auch gegenstandslos, denn sein Nachfolger wurde von den Habsburgern gewonnen. Das Haus Wittelsbach, also auch Clemens August, erkannte nun die "Pragmatische Sanktion" an und Franz I. Stephan wurde am 13. September 1745 zum deutschen Kaiser gewählt.

Nun begann das Werben um das französische Bündnis gegen Friedrich den Großen. Der Bonner Hof unterstützte die Politik Habsburgs. 1756 wurde das französisch-österreichische Bündnis geschlossen. An dieser politischen Arbeit hatte Gottfried Joseph von Raesfeld maßgeblichen Anteil, da sein Dienstherr Kurfürst Clemens August sich mehr der Kunst und Jagd widmete. In dieser Zeit entstanden das Schloss zu Brühl, das Poppelsdorfer Schloss, die Erweiterungsbauten der kurfürstlichen Residenz in Bonn und schließlich das Bonner Rathaus. Clemens August, der 1761 starb, setzte in seinem Testament vom 6. Februar 1761 Gottfried Josef von Raesfeld ein Legat von 1000 Reichsthalern aus.

Dem Wittelsbacher Clemens August folgte als Fürstbischof Maximilian Friedrich von Königsegg-Rothenfels, der sich noch weniger als sein Vorgänger um die Politik und die Regierungs- und Verwaltungsarbeit in seinem Territorium kümmerte. Sie lag jetzt ausschließlich in den Händen Gottfried Joseph von Raesfelds. Seine Leistung wird in eigentlich allen Geschichtsquellen als mustergültig anerkannt. Er hielt sich vom Hofleben fast gänzlich fern und widmete sich in seinen wenigen Mußestunden mit Leidenschaft der Musik. So gelang es ihm, sich weitestgehend aus Hofintrigen herauszuhalten und sich als einziger Minister die Gunst Clemens Augusts bis zu dessen Tod zu erhalten. Natürlich lag ihm viel daran, seine Position auch unter dem neuen Regenten zu erhalten. Gleich nach dem Tode Clemens Augusts wandte er sich an den kaiserlich-österreichischen Gesandten Graf Pergen mit der Bitte,

Die österreichischen Vertreter und auch der französische Gesandte setzten sich für den Verbleib Gottfried von Raesfelds in seinem Amt ein. Kurfürst Maximilian Friedrich zeigte dagegen wenig Neigung für den alten Großkanzler, erklärte sich aber bereit, ihm wenigstens die Besorgung der Reichs- und Kreissachen zu belassen. Nach 1764 verschwand der Name des Großkanzlers von Raesfeld aus den Hofalmanachen. Das Urteil des neuen französischen Gesandten Bausset über den Großkanzler lautete ganz anders als das des alten: Er sagte ihm eine "unerschütterliche Stupidität und Unfähigkeit" nach.

In manchen politischen Angelegenheiten war sein Gegenspieler sein weitläufiger Vetter Peter von Raesfeld, klevischer Regierungskanzler Friedrich des Großen aus dem Ast Kleve-Kreuzforth-Winnenthal.

Raesfeld starb unverheiratet am 21. Dezember 1765 im Alter von 59 Jahren und wurde in St. Martin zu Bonn beigesetzt. Der Begräbniseintrag im Kirchenbuch St. Martin in Bonn lautet:

Belege

Minister (Kurköln)
Person (Bonn)
Gottfried Joseph
Geboren 1706
Gestorben 1765
Mann

Gottfried Joseph von Raesfeld


48 şehir;

 Adrar
 Ain Defla
 Ain Temouchent
 Annâbe
 Batna
Barika
 Bechar
 Bejaia
 Biskra
 Blida
 Bordj Bou Arreridj
 Bouira
 Boumerdes
Cezayir
 Chlef
 Djelfa
 El Bayadh
 El Oued
 El Tarf
 Ghardaia
 Guelma
 Illizi
 Jijel
 Khenchela
 Konstantin
 Laghouat
 Mascara
 Medea
 Mila
 Mostaganem
 M'Sila
 Naama
 Vahran
 Ouargla
 Oum el Bouaghi
 Relizane
 Saida
 Setif
 Sidi Bel Abbes
 Skikda
 Souk Ahras
 Tamanghasset
 Tebessa
 Tiaret
 Tindouf
 Tipaza
 Tissemsilt
 Tizi Ouzou
 Tlemcen

Şehir
Ülkelerine göre şehir listeleri

Cezayir'deki şehirler listesi


La Otto-Nuschke-Haus est un immeuble de bureau situé sur le Gendarmenmarkt à Berlin au Charlottenstraße 53/54 portant le nom de Otto Nuschke, ancien vice-président de la République démocratique allemande.

Construit entre 1981 et 1985 par les architectes Manfred Prasser et Günter Boy, le bâtiment a accueilli la direction de l'Union chrétienne-démocrate d'Allemagne jusqu'à la réunification en 1990. La Otto-Nuschke-Haus est rachetée au gouvernement fédéral en 1993 par l'Église protestante en Allemagne et sert aujourd'hui de bureaux à la représentation ecclésiastique au Bundestag, gouvernement fédéral et à l'Union européenne.

L'immeuble est classé en 2021 aux monuments historiques du Land de Berlin avec le Gendarmenmarkt dans le but de préserver le patrimoine architectural de l'ancienne RDA.

Notes et références

Architecture en République démocratique allemande
Berlin-Mitte

Otto-Nuschke-Haus


Luis Alberto Guadalupe Rivadeneyra, né à Chincha Alta au Pérou le , est un footballeur péruvien qui jouait au poste de défenseur central.

Biographie

Carrière en club
Surnommé Cuto Guadalupe, il joue durant dix saisons à l'Universitario de Deportes. Il y fait ses débuts professionnels le  comme attaquant et joue dans cette position pendant deux ans, avant d'être replacé en défense centrale, position qu'il conservera définitivement. Il remporte trois championnats du Pérou avec l'Universitario en 1998, 1999 et 2000 pour un total de 250 matchs disputés toutes compétitions confondues (10 buts marqués).

Il compte trois expériences à l'étranger : au CA Independiente (Argentine) en 1999, suivi du KV Malines (Belgique) entre 2000 et 2002 et enfin au PAE Veria (Grèce) en 2007.

Il remporte un quatrième championnat du Pérou en 2011 au sein du Juan Aurich en tant que capitaine de l'équipe. Il raccroche les crampons en 2015 en jouant pour Los Caimanes en .

Au cours de sa carrière, il dispute six éditions de la Copa Libertadores entre 1996 et 2013 (37 matchs en tout pour un but inscrit).

Carrière en équipe nationale
International péruvien, Luis Guadalupe reçoit 16 sélections entre 1996 et 2005.

Il participe à la Copa América 1999 au Paraguay. Lors de cette compétition, il ne joue qu'une seule rencontre, contre le pays organisateur. Il dispute également les éliminatoires du mondial 1998 (deux matchs) et celles du mondial 2006 (cinq matchs).

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international péruvien
Joueur de l'Universitario de Deportes
Joueur du Club Atlético Independiente
Joueur du KV Malines
Joueur du PAE Veria
Joueur de Juan Aurich
Joueur du León de Huánuco
Joueur du Cusco FC
Joueur de l'Universidad César Vallejo
Joueur du CCD Los Caimanes
Naissance en avril 1976
Naissance à Chincha Alta

Luis Guadalupe


Bu listede Bulgaristan'daki 20.000'den fazla nüfusa sahip şehirler sıralanmıştır.

Nüfus sırasıyla

Kaynakça
 http://grao.bg/tna/tab01.html

Şehir
Avrupa'daki şehir listeleri

Bulgaristan'daki şehirler listesi


Rethi oder Réthi ist der Familienname folgender Personen

 Adalbert Rethi (1943–2008), rumänischer Tischtennisspieler
 Leopold Réthi (1857–1924), österreichischer Mediziner
 Lili Réthi (1894–1969), österreichisch-amerikanische Malerin und Grafikerin

Siehe auch:
 Réthy
 Réti
 Rety (Begriffsklärung)
 Rétyi

Rethi


Enea Silvio Piccolomini (Siena,  - Rimini, ) foi um cardeal italiano

vida
Ele foi o segundo de oito filhos de Ranieri Piccolomini, Cavaleiro e Comandante da Ordem dos Cavaleiros do Papa Santo e Mártir Stephen , e Camilla (Paola) Franceschi. Enea Silvio veio da mesma família dos Papas Pio II e Pio III. bem como os Cardeais Giovanni Piccolomini, Celio Piccolomini e Giacomo Piccolomini. Depois de estudar na Universidade de Siena, mudou-se para a corte papal em 1729 para encontrar uma posição condizente com seu status. No entanto, como sua família não podia levantar os meios financeiros necessários para sustentá-lo em Roma, ele se tornou o favorito do cardeal de lá Juan Álvaro Cienfuegos Villazón (1657–1739) e por Nicola Casoni, um clérigo da Câmara Apostólica.

Em dezembro de 1730, Piccolomini foi nomeado camareiro de honra papal e enviado a Viena como legado apostólico, para entregar o barrete vermelho ao recém-nomeado Cardeal Girolamo Grimaldi. Tornou-se coadjutor do cônego da Basílica Papal de Santa Maria Maggiore e corretor da Penitenciária Apostólica Giovanni Iacopo Fattinelli. Pouco depois, o Papa Clemente XII o fez camareiro papal participante e secretário das letras latinas. Em 3 de janeiro de 1738 tornou-se escrivão nos tribunais da Assinatura Apostólicanomeado. Após a morte de Clemente XII. (6 de fevereiro de 1740) o Colégio dos Cardeais pediu a Piccolomini que fizesse a oração fúnebre. O recém-eleito Papa Bento XIV confirmou Enea Silvio Piccolomini em todos os seus cargos. Em setembro de 1743 tornou-se consultor da Sagrada Congregação dos Ritos e em abril de 1747 clérigo da Câmara Apostólica; como tal, ele também foi governador de Castelnuovo e Montone. Depois de mais alguns cargos na Cúria Romana , tornou-se Decano da Câmara Apostólica. De 27 de novembro de 1761 a 26 de setembro de 1766 foi Governador de Roma e Vice Camerlengo da Igreja Romana.

Papa Clemente XIII o fez cardeal diácono no consistório de 26 de setembro de 1766 . Piccolomini recebeu o chapéu do cardeal em 30 de setembro do mesmo ano e, em 1º de dezembro de 1766, foi premiado com Sant'Adriano como diácono titular . Foi designado para a Congregação Conciliar , a Consulta , a Congregação Index e a Congregação das Águas. Foi desde dezembro de 1766 comendador abade de Santa Maria di Galeata, desde abril de 1767 de Santa Maria dell'Acque em Bolonha e desde outubro de 1767 de Sant'Orsola di Cesena. Em 16 de janeiro de 1768 tornou-se Cardeal Protetor da Congregação Beneditina de Vallombrosans. Em 25 de janeiro de 1768 foi nomeado legado na Romagna.

Ele morreu em uma viagem legacional no Mosteiro de Santa Marina em Rimini e foi enterrado na catedral de lá, o Tempio Malatestiano .

Naturais de Siena
Cardeais nomeados pelo papa Clemente XIII

Enea Silvio Piccolomini (Cardeal)


An Uncinia macloviana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Gaudichaud-Beaupré. An Uncinia macloviana in nahilalakip ha genus nga Uncinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Uncinia

Uncinia macloviana


Die Arado E.500 war das Konzept für einen Zerstörer der Arado Flugzeugwerke, das 1936 entwickelt wurde. Die Besatzung sollte aus vier Personen bestehen.

Beschreibung
Aufgrund des relativ kurz gehaltenen Flugzeugrumpfes und der verlängerten beiden Leitwerksträger konnte dieser Flugzeugtyp eine schwere Angriffs- und Abwehrbewaffnung aufnehmen. Letztere bestand aus zwei Drehtürmen an der Rumpfober- bzw. Rumpfunterseite, die mit je zwei 2-cm-Kanonen bestückt waren. Der obere Drehturm sollte dabei von einem Bordschützen manuell bedient werden, während der an der Rumpfunterseite in einer Wanne liegende zweite Schütze diesen über eine Periskopanlage steuerte. Der dritte Schütze bediente die starren Waffen am Bug der Maschine.

Arado entwickelte von der E.500 ein 1:1-Mock-up, das jedoch nicht das Interesse des Technischen Amtes des Reichsluftfahrtministeriums fand. Das Projekt wurde daraufhin eingestellt.

Literatur
 Geheimprojekte der Luftwaffe. Band 3: Dieter Herwig, Heinz Rode: Schlachtflugzeuge und Kampfzerstörer 1939–1945. Motorbuch-Verlag, Stuttgart 2002, ISBN 3-613-02242-7, S. 14.
 Manfred Griehl: Jet Planes of the Third Reich. The Secret Projects. Band 2. Monogram Aviation Publications, Sturbridge MA 2005, ISBN 0-914144-37-5.
 Heinz J. Nowarra: Die deutsche Luftrüstung 1933–1945. Band 1: Flugzeugtypen AEG – Dornier. Bernard & Graefe, Koblenz 1993, ISBN 3-7637-5465-2.
 Jean-Denis G. G. Lepage: Aircraft of the Luftwaffe, 1935–1945. An illustrated guide. McFarland, Jefferson NC u. a. 2009, ISBN 0-7864-3937-8, S. 290.
 Ingolf Meyer: Luftwaffe Advanced Aircraft Projects to 1945. Band 1: Fighters & Ground-Attack Aircraft, Arado to Junkers. Midland Publishing u. a., Hinckley u. a. 2006, ISBN 1-85780-240-3.
 David Myhra: Secret Aircraft Designs of the Third Reich. Schiffer Publishing, Ltd., Atglen PA 1998, ISBN 0-7643-0564-6.
 Walter Schick: Luftwaffe Secret Projects. Fighters 1935–1945. Midland Publishing, Hinckley 1997, ISBN 1-85780-052-4.

Zerstörer (Flugzeug)
Flugzeugtyp des Zweiten Weltkrieges (Deutsches Reich)
Nicht realisiertes Flugzeugprojekt
E500

Arado E.500


Jean-Augustin Barral (Metz, 31. siječnja 1819. — Fontenay-sous-Bois, 10. rujna 1884.), bio je francuski fizičar, kemičar i agronom.

Barral je rođen u Metzu. Studirao je fiziku na École polytechnique a kasnije je postao profesor kemije i agronomije. Napisao je brojne popularne znanstvene radove, posebice u oblastima poljoprivrede i navodnjavanja, te je postao ravnateljem objavljivanja znanstvenih radova. Imenovan je trajnim tajnikom Francuskog poljoprivrednog društva. Umro je u Fontenay-sous-Bois 1884. godine.

Bio je prijatelj Jacquesa Alexandra Bixia. Njegovo ime nalazi se na popisu 72 znanstvenika ugraviranih na Eifellovom tornju.

Bibliografija (izbor)
L'Agriculture, les prairies et les irrigations de la Haute-Vienne, Imprimerie nationale, 1884.
Les Irrigations dans le département de Vaucluse : rapport sur le concours ouvert en 1877 pour le meilleur emploi des eaux d'irrigation, Imprimerie nationale, 1878.
Les Irrigations dans le département des Bouches-du-Rhône : rapport sur le concours ouvert en 1875 pour le meilleur emploi des eaux d'irrigation, Imprimerie nationale, 1876.
Avenir de grandes exploitations agricoles établis sur les côtes du Vénézuéla, 1881.

Francuski znanstvenici
Francuski kemičari
Francuski fizičari

Jean-Augustin Barral


An Gongora glicensteiniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rudolph Jenny. An Gongora glicensteiniana in nahilalakip ha genus nga Gongora, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gongora

Gongora glicensteiniana