Vârsta Pământului este estimată la 4,54 ± 0,05 miliarde de ani  Această vârstă poate reprezenta vârsta acreției Pământului, a formării nucleului sau a materialului din care s-a format Pământul. Această datare se bazează pe dovezi provenite din  meteoriților și este în concordanță cu vârstele radiometrice ale celor mai cunoscute eșantioane terestre și lunare.

În urma dezvoltării datării radiometrice la începutul secolului al XX-lea,  au arătat că unele din ele depășeau un miliard de ani. Cele mai vechi astfel de minerale analizate până în prezent mici cristale de zircon din  din Australia de Vest au cel puțin 4,404 miliarde de ani. Incluziuni bogate în calciu-aluminiu cele mai vechi componente solide cunoscute din meteoriții care se formează în Sistemul Solar au 4,567 miliarde de ani,  ceea ce dă o limită inferioară a vârstei Sistemului Solar.

S-a lansat ipoteza că acreția Pământului ar fi început curând după formarea incluziunilor bogate în calciu-aluminiu și a meteoriților. Deoarece nu s-a cunoscut încă durata acestui proces de acreție, iar predicțiile diferitelor modele de acreție variază de la câteva milioane până la aproximativ 100 de milioane de ani, diferența dintre vârsta Pământului și a celor mai vechi roci este dificil de determinat. De asemenea, este dificil să se stabilească vârsta exactă a celor mai vechi roci de pe Pământ, expuse la suprafață, deoarece ele sunt  de minerale de vârste posibil diferite.

Dezvoltarea conceptelor geologice moderne
 Studiile asupra  de roci și pământ au oferit naturaliștilor o apreciere a faptului că Pământul a trecut prin multe schimbări în timpul existenței sale. Aceste straturi conțineau adesea resturi fosilizate de creaturi necunoscute, ceea ce i-a determinat pe unii să interpreteze o progresie a organismelor de la strat la strat.

În secolul al XVII-lea, Nicolas Steno a fost unul dintre primii naturaliști care a apreciat legătura dintre rămășițele fosile și straturi. Observațiile sale l-au determinat să formuleze concepte stratigrafice importante (adică "" și ""). În anii 1790, William Smith a emis ipoteza că dacă două straturi de rocă din locații diferite conțineau fosile similare, atunci era foarte plauzibil ca straturile să aibă aceeași vârstă. Nepotul și studentul lui William Smith, , a calculat ulterior prin astfel de mijloace că Pământul avea aproximativ 96 de milioane de ani.

La mijlocul secolului al XVIII-lea, naturalistul Mihail Lomonosov a sugerat că Pământul a fost creat separat, cu câteva sute de mii de ani înainte de restul universului. Ideile lui Lomonosov erau în mare parte speculative. În 1779, Comte du Buffon a încercat să obțină o valoare pentru vârsta Pământului folosind un experiment: el a creat un glob mic care semăna în compoziție cu Pământul și apoi a măsurat viteza lui de răcire. Aceasta l-a determinat să estimeze că Pământul avea aproximativ 75.000 de ani.

Alți naturaliști au folosit aceste ipoteze pentru a construi o istorie a Pământului, deși cronologiile lor erau inexacte, întrucât nu știau cât a durat să se stabilească straturile. În 1830, geologul Charles Lyell, dezvoltând ideile găsite în operele lui James Hutton, a popularizat conceptul potrivit căruia caracteristicile Pământului se aflau într-o schimbare perpetuă, erodându-se și reformându-se continuu, iar ritmul acestei schimbări este aproximativ constant. Aceasta a fost o provocare pentru viziunea tradițională, care considera istoria Pământului ca fiind statică, cu modificări aduse de cataclisme intermitente. Mulți naturaliști au fost influențați de Lyell să devină "uniformitari", care credeau că schimbările sunt constante și uniforme.

Primele calcule
În 1862, fizicianul William Thomson, primul baron Kelvin a publicat calcule care fixau vârsta Pământului între 20 de milioane și 400 de milioane de ani. El a presupus că Pământul s-a format ca un obiect complet topit și a determinat perioada de timp necesară pentru ca gradientul de temperatură aproape de suprafață să scadă până la valoarea sa actuală. Calculele sale nu țineau cont de căldura produsă prin descompunerea radioactivă (un proces pe atunci necunoscut) sau, mai semnificativ, convecția în interiorul Pământului, ceea ce permite ca temperatura din  să rămână ridicată mult mai mult, menținând un gradient termic ridicat mult mai mult timp în scoarță. Și mai restrictive au fost estimările lui Kelvin cu privire la vârsta Soarelui, care s-au bazat pe estimările producției sale termice și o teorie conform căreia Soarele și-ar obține energia în urma colapsului gravitațional; Kelvin a estimat că Soarele are aproximativ 20 de milioane de ani.

Geologilor precum Charles Lyell le-a fost greu să accepte o vârstă atât de mică pentru Pământ. Pentru biologi, chiar și 100 de milioane de ani păreau o durată mult prea scurtă pentru a fi plauzibilă. În teoria evoluției a lui Darwin, procesul de variație aleatoare ereditară cu selecție cumulativă necesită mari durate de timp. Conform biologiei moderne, istoria evolutivă totală de la începutul vieții și până în ziua de azi a avut loc începând cu 3,5–3,8 miliarde de ani în urmă, perioada de timp care a trecut de la ultimul strămoș universal al tuturor organismelor vii, așa cum se arată prin datarea geologică.

Într-o prelegere din 1869, marele susținător al lui Darwin, Thomas H. Huxley, a atacat calculele lui Thomson, sugerând că acestea par exacte separat de context, dar se bazau pe presupuneri eronate. Fizicianul Hermann von Helmholtz (în 1856) și astronomul Simon Newcomb (în 1892) au venit cu propriile lor calcule care dădeau 22 și, respectiv, 18 milioane de ani: ei au calculat independent perioada de timp necesară pentru ca Soarele să condenseze până la diametrul și luminozitatea curente din nebuloasa de gaz și praf din care s-a născut. Valorile lor erau în concordanță cu calculele lui Thomson. Ei au presupus însă că Soarele strălucește doar prin căldura generată de . Procesul de fuziune nucleară solară nu era încă cunoscut științei.

În 1895,  a contestat cifra avansată de Kelvin pe baza ipotezelor sale despre conductivitate, iar Oliver Heaviside a intrat și el în discuție, considerând-o "un vehicul care să afișeze capacitatea metodei sale cu operatori de a rezolva probleme de o complexitate extraordinară".

Alți oameni de știință au susținut cifrele lui Thomson. Fiul lui Charles Darwin, astronomul , a susținut că Pământul și Luna s-au despărțit în primele zile când erau amândouă topite. El a calculat perioada de timp necesară pentru ca  să îi dea Pământului ziua actuală de 24 de ore. Valoarea sa de 56 de milioane de ani a adăugat dovezi suplimentare că Thomson era pe drumul cel bun.

Ultima estimare pe care Thomson a dat-o, în 1897, a fost: "că are mai mult de 20 și mai puțin de 40 de milioane de ani și probabil mult mai aproape de 20 decât de 40". În 1899 și 1900,  a calculat viteza cu care oceanele ar fi trebuit să acumuleze sare din procesele de eroziune și a stabilit că oceanele aveau aproximativ 80–100 de milioane de ani.

Datarea radiometrică

Generalități
Prin natura lor chimică, mineralele de rocă conțin anumite elemente și nu altele; dar în rocile care conțin izotopi radioactivi, procesul de descompunere radioactivă generează în timp elemente exotice. Prin măsurarea concentrației produsului final stabil al descompunerii, împreună cu cunoașterea timpului de înjumătățire și a concentrației inițiale a elementului în descompunere, se poate calcula vârsta rocii.  Produsele finale radioactive tipice sunt argonul provenit din dezintegrarea potasiului-40 și plumbul provenit din descompunerea uraniului și thoriului. Dacă roca se topește, așa cum se întâmplă în , astfel de produse finale neradioactive de obicei scapă sau sunt redistribuite. Astfel, vârsta celei mai vechi roci terestre dă un minim pentru vârsta Pământului, presupunând că nicio rocă nu a fost intactă mai mult timp decât Pământul însuși.

Mantaua convectivă și radioactivitatea
În 1892, Thomson fusese făcut Lord Kelvin ca apreciere pentru numeroaselor sale realizări științifice. Kelvin calculase vârsta Pământului folosind gradienți termici, și ajunsese la o estimare de aproximativ 100 de milioane de ani. Nu și-a dat seama că  Pământului avea convecție, iar acest lucru i-a invalidat estimarea. În 1895,  a produs o estimare pentru vârsta Pământului de 2 până la 3 miliarde de ani folosind un model cu manta convectivă și scoarță subțire, dar opera sa a fost în mare parte ignorată. Kelvin a susținut în continuare estimarea sa de 100 de milioane de ani, iar mai târziu a redus-o la aproximativ 20 de milioane de ani.

Descoperirea radioactivității a introdus un alt factor în calcul. După descoperirea inițială a lui Henri Becquerel în 1896, Marie și Pierre Curie au descoperit elementele radioactive poloniu și radiu în 1898; iar în 1903, Pierre Curie și Albert Laborde au anunțat că radiul produce suficientă căldură pentru a topi propria greutate în gheață în mai puțin de o oră. Geologii și-au dat seama rapid că acest lucru răstoarnă toate presupunerile care stăteau la baza celor mai multe calcule ale vârstei Pământului. Aceștia au presupus că căldura inițială a Pământului și Soarelui s-a disipat constant în spațiu, dar descompunerea radioactivă însemna că această căldură se înnoiește continuu. George Darwin și John Joly au fost primii care au subliniat acest lucru, în 1903.

Inventarea datării radiometrice
Radioactivitatea, care a răsturnat vechile calcule, a oferit un bonus oferind o bază pentru noi calcule, sub forma .

Ernest Rutherford și Frederick Soddy continuaseră împreună lucrul în domeniul materialelor radioactive și au ajuns la concluzia că radioactivitatea se datora unei transmutări spontane a elementelor atomice. În degradare radioactivă, un element se descompune într-un alt element mai ușor, eliberând radiații alfa, beta sau gamma în proces. De asemenea, au stabilit că un izotop particular al unui element radioactiv se descompune într-un alt element într-un ritm distinctiv. Această rată este dată în termeni de "timp de înjumătățire" sau de timpul necesar pentru ca jumătate din masa materialului radioactiv să se descompună în "produsul său de descompunere".

Unele materiale radioactive au timpi de înjumătățire scurții; unii au timpi de înjumătățire lungi. Uraniul și thoriul au timpi de înjumătățire lungi și astfel persistă în scoarța Pământului, dar elementele radioactive cu timpi de înjumătățire scurți au dispărut în mare parte. Acest lucru sugerează că ar putea fi posibilă măsurarea vârstei Pământului prin determinarea proporțiilor relative ale materialelor radioactive din probele geologice. În realitate, elementele radioactive nu se descompun întotdeauna direct în elemente neradioactive ("stabile"), ci se descompun în alte elemente radioactive care au propriul lor timp de înjumătățire și așa mai departe, până când ajung la un element stabil. Aceste "lanțuri de descompunere", cum ar fi seriile uraniu-radiu și thoriu, au devenit cunoscute în câțiva ani după descoperirea radioactivității și au oferit o bază pentru construirea tehnicilor de datare radiometrică.

Pionierii radioactivității au fost chimistul  și energicul Rutherford. Boltwood a realizat studii de materiale radioactive ca consultant, iar când Rutherford a ținut prelegeri la Yale în 1904, Boltwood a fost inspirat să descrie relațiile dintre elemente din diferite serii de dezintegrare. La sfârșitul anului 1904, Rutherford a făcut primul pas către datarea radiometrică, sugerând că particulele alfa eliberate de descompunerea radioactivă ar putea fi prinse într-un material stâncos sub formă de atomi de heliu. La vremea respectivă, Rutherford abia intuia relația dintre particulele alfa și atomii de heliu, dar el avea să le dovedească legătura patru ani mai târziu.

Soddy și Sir William Ramsay tocmai determinaseră viteza cu care radiul produce particule alfa și Rutherford a sugerat că se poate determina vârsta unui eșantion de rocă măsurând concentrația de heliu din ea. Prin această tehnică, el a datat o piatră aflată în posesia sa la o vârstă de 40 de milioane de ani. Rutherford scria:

Rutherford a presupus că rata de descompunere a radiumului, determinată de Ramsay și Soddy, era exactă și că heliul nu ieșea din eșantion în timp. Schema lui Rutherford era inexactă, dar a fost un prim pas util.

Boltwood s-a concentrat pe produsele finale ale seriei de descompunere. În 1905, el a sugerat că plumbul este produsul final stabil al dezintegrării radiului. Se știa deja că radiul este un produs intermediar al dezintegrării uraniului. Rutherford a susținut și el ideea, subliniind un proces de descompunere în care radiul emite cinci particule alfa prin diferite produse intermediare pentru a ajunge la plumb și a speculat că lanțul de descompunere a plumbului poate fi utilizat pentru a obține eșantioane de rocă. Boltwood a depus munca de demonstrare, iar până la sfârșitul anului 1905 furnizase date pentru 26 de eșantioane de rocă separate, cuprinse între 92 și 570 de milioane de ani. Nu a publicat aceste rezultate, lucru norocos, deoarece ele fuseseră distorsionate de erori de măsurare și estimări greșite ale timpului de înjumătățire a radiului. Boltwood și-a perfecționat activitatea și a publicat în sfârșit rezultatele în 1907.

Lucrarea lui Boltwood arăta că eșantioanele prelevate din straturi comparabile au rapoarte plumb-uraniu similare și că eșantioanele din straturile mai vechi aveau o proporție mai mare de plumb, cu excepția cazurilor în care există dovezi că plumbul s-ar fi  din probă. Studiile sale erau defectuoase deoarece seria de degradare a thoriului nu era bine înțeleasă, ceea ce a dus la rezultate incorecte pentru eșantioanele care conțineau uraniu și thoriu. Cu toate acestea, calculele sale erau cu mult mai precise decât cele care se efectuaseră până atunci. Rafinările tehnicii aveau să dea mai târziu vârste pentru cele 26 de eșantioane ale lui Boltwood între 410 milioane și 2,2 miliarde de ani.

Arthur Holmes dezvoltă datarea radiometrică
Deși Boltwood și-a publicat lucrarea într-o revistă geologic proeminentă, comunitatea geologică nu prea era interesată de radioactivitate. Boltwood a renunțat la activitatea în datarea radiometrică și a continuat să investigheze alte serii de descompunere. Rutherford a rămas curios de problema vârstei Pământului, dar a lucrat prea puțin la ea.

 a încercat metoda heliului dezvoltată de Rutherford până în 1910 și apoi a încetat. Cu toate acestea, studentul lui Strutt, , s-a interesat de datarea radiometrică și a continuat să lucreze la ea după ce toți ceilalți au renunțat. Holmes s-a concentrat pe datarea cu plumb, pentru că considera metoda heliului  nepromițătoare. El a efectuat măsurători pe eșantioane de rocă și a concluzionat în 1911 că cel mai vechi (un eșantion din Ceylon) avea aproximativ 1,6 miliarde de ani. Aceste calcule nu erau deosebit de demne de încredere. De exemplu, el a presupus că eșantioanele conțineau doar uraniu și deloc plumb când au fost formate.

Cercetări mai importante au fost publicate în 1913. Acesta a arătat că, în general, elementele există în mai multe variante cu mase diferite, denumite "izotopi". În anii 1930, avea să se demonstreze că izotopii au nuclee cu număr diferit de particule neutre cunoscute sub numele de "neutroni". În același an, s-au publicat alte cercetări care au stabilit regulile descompunerii radioactive, permițând identificarea mai precisă a seriilor de descompunere.

Mulți geologi au crezut că aceste noi descoperiri fac ca datările radiometrice să fie atât de complicate încât să fie inutile. Holmes credea însă că ele îi oferă instrumente pentru a-și îmbunătăți tehnicile, și și-a continuat cercetările, publicând înainte și după Primul Război Mondial. Opera sa a fost în general ignorată până în anii 1920, deși în 1917, , profesor de geologie la Yale, a rescris istoria geologică așa cum era ea înțeleasă la acea vreme conform concluziilor lui Holmes prin datare radiometrică. Cercetările lui Barrell au stabilit că straturile nu s-au așezat toate în același ritm și, prin urmare, vitezele actuale ale schimbărilor geologice nu pot fi extrapolate pentru a oferi o cronologie exactă a istoriei Pământului.
[ nevoie de citare ]
Persistența lui Holmes a început în sfârșit să dea rezultate în 1921, când vorbitorii de la reuniunea anuală a  au ajuns la un consens aproximativ că Pământul ar avea câteva miliarde de ani și că datarea radiometrică este credibilă. În 1927, Holmes a publicat The Age of the Earth, an Introduction to Geological Ideas, în care a prezentat un interval de 1,6 până la 3,0 miliarde de ani. Nu a urmat însă nicio mare cerere de a îmbrățișa datarea radiometrică, iar rezistența din sânul comunității geologilor au rezistat cu încăpățânare. Ei nu au agreat niciodată încercările fizicienilor de a intra în domeniul lor și i-au ignorat cu succes până atunci. Greutatea crescândă a dovezilor a înclinat în cele din urmă echilibrul în 1931, când Consiliul Național de Cercetări al  a hotărât să rezolve problema vârstei Pământului prin numirea unui comitet care să cerceteze. Holmes, fiind una dintre puținele persoane de pe Pământ instruită în tehnici de datare radiometrică, a fost membru al comisiei și chiar a redactat cea mai mare parte a raportului final.

Astfel, raportul lui Arthur Holmes a ajuns la concluzia că datarea radioactivă este singurul mijloc de încredere de a fixa scara timpului geologic. S-a pus și problema părtinirii raportului, dar ele au fost înlăturate de detaliile exacte și precise. Au fost descrise metodele utilizate, grija cu care au fost efectuate măsurătorile, precum și nivelurile de eroare și limitările acestora.
[ nevoie de citare ]

Datare radiometrică modernă
Datarea radiometrică este în continuare modul prin care oamenii de știință datează timpii geologici. Tehnicile de datare radioactivă au fost testate și ajustate în mod continuu încă din anii 1960. Până în prezent au fost utilizate circa patruzeci de tehnici diferite de datare, care funcționează pe o mare varietate de materiale. Datele pentru același eșantion folosind aceste tehnici diferite sunt în acord foarte strâns cu privire la vârsta materialului.

Există posibile probleme de contaminare, dar acestea au fost studiate și tratate printr-o investigație atentă, ceea ce a dus la reducerea la minimum a procedurilor de preparare a eșantionului pentru a limita șansa de contaminare.

De ce au fost folosiți meteoriți
O vârstă de 4,55 ± 0,07 miliarde de ani, foarte aproape de vârsta acceptată de astăzi, a fost determinată de Clair Cameron Patterson folosind datarea cu uraniu și izotopi de plumb (anume ) pe mai mulți meteoriți, inclusiv meteoritul , rezultatele fiind publicate în 1956.

Vârsta Pământului se calculează, în parte, din meteoritul Canyon Diablo din mai multe motive importante și se bazează pe o înțelegere modernă a cosmochimiei, construită în decenii de cercetare.

Majoritatea eșantioanelor geologice de pe Pământ nu sunt în măsură să dea o dată directă a formării Pământului din nebuloasa solară, deoarece Pământul a suferit o diferențiere în nucleu, manta și scoarță, iar aceasta a trecut apoi printr-o lungă istorie de amestec al acestor surse de eșantioane prin tectonica plăcilor, intemperii și .

Toate aceste procese pot afecta negativ mecanismele izotopice de datare deoarece nu se poate presupune întotdeauna că eșantionul ar fi rămas ca un sistem închis, prin care se înțelege că fie nuclidul (o specie de atom caracterizată prin numărul de neutroni și protoni conținuți de atom) părinte, fie un nuclid fiu intermediar ar fi putut fi parțial îndepărtat din probă, ceea ce ar influența datarea izotopică rezultată. Pentru a atenua aceste efecte, se obișnuiește să se dateze mai multe minerale din același eșantion, pentru a oferi o . Alternativ, mai multe sisteme de datare pot fi utilizate pe un eșantion pentru a verifica datarea.

Unii meteoriți sunt considerați a reprezenta materialul primitiv din care a fost format discul solar de acreție. Unele s-au comportat ca sisteme închise (pentru unele sisteme izotopice) puțin timp după ce discul solar și planetele s-au format. Până în prezent, aceste presupuneri sunt susținute de multe observații științifice și de datări izotopice repetate și este cu siguranță o ipoteză mai robustă decât cea care presupune că o rocă terestră și-a păstrat compoziția inițială.

Cu toate acestea, minereurile arheene străvechi de galenă au fost folosite până în prezent la datarea formării Pământului, deoarece acestea reprezintă cele mai vechi minerale formate doar din plumb de pe planetă și înregistrează cele mai timpurii sisteme omogene de izotopi plumb-plumb de pe planetă. Acestea au produs vârste de 4,54 miliarde de ani cu o precizie de până la 1% marjă de eroare.

Statisticile pentru mai mulți meteoriți care au trecut prin datarea izocronă sunt următoarele:

Meteoritul Canyon Diablo

Meteoritul  a fost utilizat deoarece este atât mare cât și reprezentativ pentru un tip deosebit de rar de meteorit care conține minerale sulfide (în special , FeS), aliaje metalice nichel-fier, plus minerale de silicat. Acest lucru este important deoarece prezența celor trei faze minerale permite investigarea datelor izotopice folosind probe care asigură o mare separare în concentrațiile dintre nuclidele părinte și fiu. Acest lucru este valabil în special pentru uraniu și plumb. Plumbul este puternic  și se găsește în sulfură la o concentrație mult mai mare decât în silicat, față de uraniu. Datorită acestei segregări în nuclidă părinte și nuclidă-fiu în timpul formării meteoritului, se permite o datare mult mai precisă a formării discului solar și, prin urmare, a planetelor.

Vârsta determinată din meteoritul Canyon Diablo a fost confirmată de alte sute de determinări ale vârstei, atât din eșantioane terestre, cât și din alți meteoriți. Eșantioanele de meteorit arată, însă, o dispersie de la 4,53 la 4,58 miliarde de ani în urmă. Aceasta este interpretată ca durata formării nebuloasei solare și prăbușirea acesteia în discul solar pentru a forma Soarele și planetele. Această perioadă de timp de 50 de milioane de ani permite acumularea planetelor din praful solar și meteoriții originali.

Luna, ca un alt corp extraterestru care nu a suferit tectonica plăcilor și care nu are atmosferă, oferă date de vârstă destul de precise din eșantioanele returnate de misiunile Apollo. Stâncile aduse de pe Lună au fost datate cu o vechime de cel mult 4,51 miliarde de ani.  care au aterizat pe Pământ au fost datați și ei la o vechime de aproximativ 4,5 miliarde de ani prin . Eșantioanele lunare, netulburate de intemperii, de tectonica plăcilor sau de materialul deplasat de organisme, pot asigura și datarea prin examinarea cu microscopul electronic a urmelor de raze cosmice. Acumularea de dislocări generate de impactul particulelor cu raze cosmice de mare energie oferă o altă confirmare a datelor izotopice.  este utilă numai pentru materialele care nu au fost topite, deoarece topirea distruge structura cristalină a materialului și șterge urmele lăsate de particule.

În total, concordanța dintre datele de vârstă ale celor mai vechi zăcăminte de plumb terestru și a tuturor celorlalte zăcăminte din Sistemul Solar găsite până în prezent sunt folosite pentru a susține faptul că Pământul și restul Sistemului Solar s-au format cu aproximativ 4,53–4,58 miliarde de ani în urmă.

Note

Bibliografie

Lecturi suplimentare

 Baadsgaard, H.; Lerbekmo, J.F.; Wijbrans, J.R., 1993. Multimethod radiometric age for a bentonite near the top of the Baculites reesidei Zone of southwestern Saskatchewan (Campanian-Maastrichtian stage boundary?). Canadian Journal of Earth Sciences, v.30, p. 769–775.
 Baadsgaard, H. and Lerbekmo, J.F., 1988. A radiometric age for the Cretaceous-Tertiary boundary based on K-Ar, Rb-Sr, and U-Pb ages of bentonites from Alberta, Saskatchewan, and Montana. Canadian Journal of Earth Sciences, v.25, p. 1088–1097.
 Eberth, D.A. and Braman, D., 1990. Stratigraphy, sedimentology, and vertebrate paleontology of the Judith River Formation (Campanian) near Muddy Lake, west-central Saskatchewan. Bulletin of Canadian Petroleum Geology, v.38, no.4, p. 387–406.
 Goodwin, M.B. and Deino, A.L., 1989. The first radiometric ages from the Judith River Formation (Upper Cretaceous), Hill County, Montana. Canadian Journal of Earth Sciences, v.26, p. 1384–1391.
 Gradstein, F. M.; Agterberg, F.P.; Ogg, J.G.; Hardenbol, J.; van Veen, P.; Thierry, J. and Zehui Huang., 1995. A Triassic, Jurassic and Cretaceous time scale. IN: Bergren, W. A. ; Kent, D.V.; Aubry, M-P. and Hardenbol, J. (eds.), Geochronology, Time Scales, and Global Stratigraphic Correlation. Society of Economic Paleontologists and Mineralogists, Special Publication No. 54, p. 95–126.
 Harland, W.B., Cox, A.V.; Llewellyn, P.G.; Pickton, C.A.G.; Smith, A.G.; and Walters, R., 1982. A Geologic Time Scale: 1982 edition. Cambridge University Press: Cambridge, 131p.
 Harland, W.B.; Armstrong, R.L.; Cox, A.V.; Craig, L.E.; Smith, A.G.; Smith, D.G., 1990. A Geologic Time Scale, 1989 edition. Cambridge University Press: Cambridge, p. 1–263.
 Harper, C.W., Jr., 1980. Relative age inference in paleontology. Lethaia, v. 13, p. 239–248.
 Obradovich, J.D., 1993. A Cretaceous time scale. IN: Caldwell, W.G.E. and Kauffman, E.G. (eds.). Evolution of the Western Interior Basin. Geological Association of Canada, Special Paper 39, p. 379–396.
 Palmer, Allison R. (compiler), 1983. The Decade of North American Geology 1983 Geologic Time Scale.Geology, v. 11, p. 503–504. September 12, 2004.
 Powell, James Lawrence, 2001, Mysteries of Terra Firma: the Age and Evolution of the Earth, Simon & Schuster,
Istoria științelor Pamântului
Geocronologie

Vârsta Pământului


Knjaz (eller kniaz; fra , ; ) er den oprindelige almindeligt anvendte betegnelse for en hersker i de slaviske områder. Adelstitlen findes på de fleste slaviske sprog. Titlen betyder egentligt "anfører" og oversættes oftest med fyrste; i nogle tilfælde oversættes titlen fejlagtigt med prins eller hertug. Titlen velikij knjaz oversættes normalt med storfyrste.

Etymologi

Ordet stammer fra urgermansk kuningaz (konge) og henviser ofte til en politiks stort set uafhængig hersker.

På slaviske sprog

Titeln udtales og staves lignende på alle slaviske sprog og findes på følgende sprog:

Historie

Titlen blev for første gang dokumenteret anvendt om den bulgarske herskere Asparuh (668-700), der var grundlægger af det første bulgarske rige og Donau Bulgarien. Titeln senere blev flittigt anvendt om adelige i midelalderen og også senare i 18- och 1900-tallet i bland andet Det Russiske Kejserrige, Serbien og Montenegro.

I latinske kilder er det derfor nogle gange oversat med rex (konge), oftest dog oversat som princeps (fyrste). Imidlertid er oversættelsen fyrste også misvisende, da fyrster i Det tysk-romerske Rige og Danmark generelt var underlagt et feudalt forhold til en overordnet person (konge). Alligevel bruges udtrykket til at henvise til små herskere i forskellige perioder og i forskellige dele af verden.

Med den voksende centralisering i Kijevriget tiltog herskeren sig titlen Velikij Knjaz (, ). Han regerede et Velikoje Knjazjestvo (, , ), mens en hersker over et len (udel, udelnoe kniazhestvo eller volost) blev kaldt udelny Knjaz eller blot Knjaz.

Den danske fyrste Knud Lavard (1096-1131) var knees over obotritterne.

Da Kijevriget blev fragmenteret i 1200-tallet, fortsatte titlen Knjaz at anvendes i østslaviske stater, herunder Tjernigovskoje knjazjestvo, Novgorodskaja respublika, Perejaslavskoje knjazjestvo, Vladimiro-Suzdalskoje knjazjestvo, Velikoje knjazjestvo Moskovskoje, Velikoje knjazjestvo Tverskoje, Galitsko-Volynskoje knjazjestvo og i Velikoje knjazjestvo Litovskoje.

Ivan IV af Rusland ophørte med at benytte titlen Velikij Knjaz i 1547, hvor han kronedes til , , .

Titelen var almindeligt anvendt for slaviske adelige til det tidlige 1900-tal. I Sovjetunionen blev titlen Knjaz (sammen med andre adelige titler) afskaffet i et dekret fra den centrale eksekutivkomité den 10. november 1917.

Se også
 Vojvod
 Bojar
 Szlachta

Referencer

Eksterne henvisninger

Adelige titler
Ruslands historie
Ukraines historie
Hvideruslands historie
Bulgariens historie
Serbiens historie
Kroatiens historie
Litauens historie
Polens historie

Knjaz


O campus São Paulo da Universidade Federal de São Paulo é composto pela pela Escola Paulista de Medicina (EPM) e pela Escola Paulista de Enfermagem (EPE). A EPM, fundada em 1933, foi o segundo curso médico do Estado de São Paulo, sendo inicialmente uma entidade privada que tempos depois, em 1956, viria a ser federalizada. Em 14 de julho de 2017, a Prefeitura de São Paulo, por meio do despacho  Nº317/2017, reconheceu o Campus São Paulo como Complexo de Saúde, Educação em Saúde e Pesquisa em Saúde.

A Escola Paulista de Medicina abriga 7 cursos: Biomedicina, Fonoaudiologia, Medicina, Tecnologia Oftálmica, Tecnologia em Informática e Saúde e Tecnologia em Radiologia. A Escola Paulista de Enfermagem abriga o curso de enfermagem. A Universidade Federal de São Paulo foi criada em  26 de dezembro de 1994 pela lei lei n. 8.957 de 15 de dezembro do mesmo ano. As atividades do campus se desenvolvem, em sua maioria, no bairro da Vila Clementino, zona sul de São Paulo.

Histórico
O Campus São Paulo (CSP) da Universidade Federal de São Paulo foi fundado em 2011 pelo Estatuto da Unifesp (a universidade, na época, estava em grande processo de expansão pelo programa REUNI). As unidades então pertencentes ao Campus foram a Escola Paulista de Medicina (1933) e a Escola Paulista de Enfermagem (1939). Vinculado ao CSP, há a Extensão Universitária localizada em Santo Amaro (zona sul da capital paulista), com intuito de fornecer qualificação profissional e atividades culturais para a população local.

Além da parte de Ensino, há o desenvolvimento de pesquisas e serviços assistenciais. Por concentrar cursos da área da saúde, o Campus São Paulo possui diversas estruturas que colaboram com o seu funcionamento, incluindo hospitais, serviços ambulatoriais e prédios de pesquisa. O campus possui a Biblioteca Central (anteriormente denominada BIREME - Biblioteca Regional de Medicina) que futuramente será o Centro Cultural em Saúde da Unifesp. A BIREME foi criada em 1967 por meio de um convênio entre a Organização Panamericana de Saúde (OPAS) e o Governo Brasileiro por meio do Ministério da Saúde e Educação, Secretaria de Saúde do Estado de São Paulo e Escola Paulista de Medicina.

Ensino e Pesquisa
A Escola Paulista de Medicina e a Escola Paulista de Enfermagem são reconhecidas pela qualidade de seus cursos, tanto em rankings internacionais   (QS Rankings e Times Higher Education) como em Rankings nacionais (Folha e Estadão). A EPM e a EPE possuem mais de 36 programas de pós-graduação (mestrado, doutorado e mestrado profissional) com 2.800 alunos. Além disso, há a residência médica e multiprofissional, com mais de 96 programas médicos e 9 programas multiprofissionais, totalizando aproximadamente 1400 residentes. A residência médica na EPM é referência no Brasil, sendo uma das primeiras a ser criada no país.

A Escola Paulista de Medicina é composta por 24 departamentos: Biofísica, Bioquímica, Cirurgia, Dermatologia, Diagnóstico por Imagem, Farmacologia, Fisiologia, Fonoaudiologia, Ginecologia, Informática em Saúde, Medicina, Medicina Preventiva, Microbiologia Imunologia e Parasitologia, Morfologia e Genética, Neurologia e Neurocirurgia, Obstetrícia, Oftalmologia, Oncologia Clínica e Experimental, Ortopedia e Traumatologia, Otorrinolaringologia e Cirurgia de Cabeça e Pescoço, Patologia, Pediatria, Psicobiologia e Psiquiatria. A Escola Paulista de Enfermagem é composta por 4 departamentos: Enfermagem Clínica e Cirúrgica, Administração e Saúde Coletiva, Enfermagem Pediátrica e Enfermagem na Saúde da Mulher.

Infraestrutura
O campus São Paulo utiliza diversos prédios e construções a fim de fornecer o serviço assistencial, educacional e científico. Seu complexo engloba:

 Edifício Octavio de Carvalho: prédio assistencial e de ensino
 Edifício Leitão da Cunha: abriga a direção da EPM, salas de aula, anfiteatro e laboratório de anatomia
 Edifício Lemos Torres: abriga salas de aula, laboratórios e o departamento da Patologia
 Laboratório de Técnica Cirúrgica
 Edifício de Pesquisa I (Horácio K. Melo): pesquisa
 Edifício de Pesquisa II (Nestor Schor): pesquisa
 Edifício de Ciências Biomédicas: pesquisa
 Edifício Leal Prado: pesquisa
 Edifício Ribeiro do Valle (INFAR - Instituto de Farmacologia e Biologia Molecular UNIFESP)
 Hospital São Paulo: assistencial e ensino (graduação, residência, pós-graduação)
 Hospital do Rim e Hipertensão: assistência e ensino (residência em nefrologia)
 GRAACC: parceria técnico-científica vinculado ao Departamento de Pediatria da Escola Paulista de Medicina
 Amparo Maternal: parceria com a SPDM
 Hospital Universitário 2 (HU2): assistencial e ensino
 Hemocentro da Unifesp - Hospital São Paulo: ensino e assistencial
 Ambulatórios espalhados pela Vila Clementino
 CAISM Vila Mariana (Centro de Atenção Integrada à Saúde Mental): assistência, ensino e pesquisa
 Associação Atlética Acadêmica Pereira Barretto

Universidade Federal de São Paulo
Campi da Universidade Federal de São Paulo

Campus de São Paulo da Universidade Federal de São Paulo


Sphaerocarpales, red od 40 vrsta jetrenjarnica, podijeljen na tri porodice. Ime je došlo po rodu Sphaerocarpos.

Porodice
 Monocarpaceae D.J. Carr ex Schelpe
 Riellaceae Engl.
 Sphaerocarpaceae Heeg

Izvori

Jetrenjarnice

Sphaerocarpales


Kurachowe (; ) ist eine Stadt in der Ukraine mit etwa 20.000 Einwohnern (2016).

Geographie
Kurachowe liegt im Westen der Oblast Donezk auf dem linken Ufer des Kurachower Stausees, einem Stau des Wowtscha-Flusses. Die Stadt liegt rund 50 km westlich von Donezk an der Fernstraße N 15.

Vom Kraftwerk Kurachowe führt seit 1964 eine Hochspannungsfreileitung nach Saporischschja.
Die örtliche Bahnstation befindet sich im östlichen Ortsteil Roja.

Geschichte
Kurachowe entstand 1936 aus einer Arbeitersiedlung, die für Arbeiter des nahegelegenen Kraftwerks errichtet wurde, und trug bis 1943 den Namen Kurachowgrjesstroj (), danach bis 1956 Kurachowgrjes ().
Im Ortsteil Roja befand sich bis 1950 ein Kriegsgefangenenlager. 1956 war das Dorf so weit angewachsen, dass es zur Stadt erklärt wurde.

Seit Mai 2022 ist Kurachowe Kriegsschauplatz im russischen Überfall auf die Ukraine. So fanden im Juni Bombardierungen seitens der russischen Luftwaffe statt, von denen auch Zivilisten betroffen waren.

Verwaltungsgliederung
Am 12. Juni 2020 wurde die Stadt zum Zentrum der neugegründeten Stadtgemeinde Kurachowe (Курахівська міська громада/Kurachiwska miska hromada). Zu dieser zählen auch die Stadt Hirnyk, die Siedlungen städtischen Typs Hostre, Illinka und Kurachiwka, die 21 in der untenstehenden Tabelle aufgelisteten Dörfer sowie die 2 Ansiedlungen Ostriwske und Stari Terny, bis dahin bildete der Ort zusammen mit der Siedlung städtischen Typs Illinka, dem Dorf Stepaniwka sowie den Ansiedlungen Ostriwske und Stari Terny die gleichnamige Stadtratsgemeinde Kurachowe (Курахівська міська рада/Kurachiwska miska rada) im Norden des Rajons Marjinka.

Am 17. Juli 2020 wurde der Ort selbst ein Teil des Rajons Pokrowsk.

Folgende Orte sind neben dem Hauptort Kurachowe Teil der Gemeinde:

Bevölkerung

Quellen:

Wirtschaft
Wichtigste Arbeitgeber sind ein großes Kohlekraftwerk zur Strom- und Wärmeerzeugung und ein Stahlwerk.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Oblast Donezk
Rajon Pokrowsk
Gegründet 1936

Kurachowe


Le Tour des Alpes-Maritimes et du Var 2022, est la  de cette course cycliste sur route masculine. Il a lieu du 18 au  dans les départements des Alpes-Maritimes et du Var, dans le sud de la France, et fait partie du calendrier UCI Europe Tour 2022 en catégorie 2.1.

Présentation

Parcours

Équipes

Favoris

Diffusion
Les trois étapes sont diffusées par France 3 Côte d'Azur.

Étapes

Déroulement de la course

Les échappés sont repris au Col du Mai alors que Cyril Gautier est en tête du peloton. Kevin Geniets attaque et franchit seul le sommet mais il est repris peu après. Mark Donovan attaque également, mais les Lotto mènent le peloton pour leur sprinteur Caleb Ewan.

Classements finals

Classement général final

Classements annexes

Classement par points

Classement de la montagne

Classement du meilleur jeune

Classement par équipes

Classement UCI
La course attribue des points aux coureurs pour le Classement mondial UCI 2022 selon le barème suivant :

Évolution des classements

Liste des participants

Notes et références

Liens externes

2022
Cyclisme en France en 2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en février 2022
Sport en France en février 2022

Tour des Alpes-Maritimes et du Var 2022


The Catholic Church in Taiwan is part of the worldwide Catholic Church, under the spiritual leadership of the Pope in Rome. The Church operates one university, the Fu Jen Catholic University.

Demography
According to the 2005 census, Christianity in Taiwan constituted 3.9% of the population;  this included approximately 300,000 Catholics.

Estimates in 2020 suggested that the portion had risen to 4% or 6%, with Catholics making up 1% of the country's population. In the same year there were over 600 priests and 1,000 nuns serving in 424 parishes.

History
In 1514, Taiwan was included in the Diocese of Funchal as a missionary jurisdiction; there was some organized Catholic activity on the island. In 1576, the first Chinese diocese, the Diocese of Macau, was established in Macau, a Portuguese colony, and covered most of China including Taiwan. The diocese of Macau was sub-divided several times over the next few centuries. In 1626, Northern Taiwan became a Spanish colony. In 1631, Jacinto Esquivel, a Spanish Dominican friar, built a church in Northern Taiwan. In chronological order, Taiwan belonged to the Archdiocese of Manila (1627), the Apostolic Vicariate (now Archdiocese) of Nanjing (1660), the Apostolic Vicariate of Fujian (now the Archdiocese of Fuzhou) (1696) and the Apostolic Vicariate (now Diocese) of Xiamen (1883).

In 1913, the Apostolic Prefecture of the Island of Taiwan (then called Formosa in foreign languages) was established out of the Diocese of Xiamen. It was renamed Apostolic Prefecture of Kaohsiung (Gaoxiong) in 1949, when the Apostolic Prefecture of Taipei (now the Archdiocese of Taipei) was established out of its territory.

Before the end of World War II the Catholic Church had a very minor presence in Taiwan, based mainly in the south of the island and centred on Spanish Dominican priests who went there from the Philippines in the 1860s. The end of World War II and the following years saw a mass migration of religious communities from mainland China as Communist persecution began to take effect following the Chinese Communist Revolution in 1949. As a result, the Catholic Church has many Mandarin-speaking emigrants from the mainland.

In September 1951 the Papal Internuncio to China was expelled to Hong Kong. Since 1952, the Papal internuncio has been stationed in Taiwan (Republic of China). Also, the ROC ambassador to the Holy See has provided the only permanent diplomatic link between China and the Holy See. Attempts to move the Papal nuncio to Beijing have failed, as the Holy See has not accepted demands by the People's Republic of China that it sever its diplomatic links with Taiwan.

The current archbishop of Taipei is the Most Reverend Thomas Chung An-Zu (鐘安住), who was appointed on 23 May 2020  to succeed John Hung Shan-chuan (洪山川), S.V.D., who retired in the same year.

On 19 February 2021, Pope Francis formally granted a decree of canonical coronation for a Marian image of Our Lady of China, currently venerated at the National Shrine of Our Lady of China in Chiayi County, Taiwan.

Dioceses
Archdiocese of Taipei (台北) founded 1949, archdiocese since 1952
Diocese of Kaohsiung (高雄), founded 1913, renamed and upgraded 1949 and 1961
Diocese of Taichung (台中), founded 1951, upgraded 1962
Diocese of Chiayi (嘉義), founded 1952, upgraded 1962
Diocese of Hwalien (花蓮), founded 1952, upgraded 1963
Diocese of Hsinchu (新竹), founded 1961
Diocese of Tainan (台南), founded 1961
Kinma Apostolic Administration (金馬), founded 1968

See also

 Catholic Church in China
 Catholic Church in Hong Kong
 Catholic Church in Macau
 Chinese Rites Controversy
 Christianity in Taiwan
 Holy See–Taiwan relations

References

External links

 Chinese Regional Bishops' Conference
 The Catholic Church in TW by GCatholic.org
 Shamanism and Catholic Indigenous Communities in Taiwan

Taiwan

Catholic Church in Taiwan


Karpuzlu ist eine Stadt im gleichnamigen Landkreis der türkischen Provinz Aydın und gleichzeitig ein Stadtbezirk der 2012 geschaffenen Büyükşehir belediyesi Aydın (Großstadtgemeinde/Metropolprovinz). Nordwestlich der Stadt befindet sich die Yaylakavak-Talsperre. Laut dem Stadtlogo wurde der Ort 1984 zu einer Belediye (Gemeinde erhoben).

Seit einer Gebietsreform 2014 ist der Landkreis flächen- und einwohnermäßig identisch mit der Kreisstadt, alle ehemaligen Dörfer und Gemeinden des Kreises wurden Mahalle (Stadtviertel) der Stadt.

Sehenswertes
In unmittelbarer Nähe der Kreisstadt liegen die bemerkenswerten Ruinen der antiken karischen Stadt Alinda.

Weblinks

 Mahallelere Göre Aydin Karpuzlu Nüfusu (Liste aller Stadtviertel ab 2013, mit Einwohnerzahl n. Geschlecht)
 Karpuzlu Mahalleleri Nüfusu Aydın (Liste aller Stadtviertel 2012–2019, mit Einwohnerzahl)
 Yerelnet: Karpuzlu

Einzelnachweise

Karpuzlu


An Malaxis espejoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni R.González, Lizb.Hern. ngan E.Ramírez. An Malaxis espejoi in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis espejoi


Der Fernmeldeturm Krefeld ist ein 103 Meter hoher, für die Öffentlichkeit nicht zugänglicher Fernmeldeturm. Er befindet sich im Krefelder Stadtteil Bockum. Baulich handelt es sich um einen Typenturm.

Neben dem nichtöffentlichen Richtfunk wird der Sender auch zur Ausstrahlung von UKW-Rundfunk für die Stadt Krefeld verwendet.

Frequenzen und Programme

Analoges Fernsehen (PAL)
Vor der Umstellung auf DVB-T diente der Sendestandort weiterhin für analoges Fernsehen.

Bauwerk in Krefeld
Krefeld Fernmeldeturm
Krefeld
Medien (Niederrhein)

Fernmeldeturm Krefeld


Noel McLoughlin (* 1955 in Limerick) ist ein irischer Musiker und Interpret traditioneller besonders irischer oder schottischer Folk Music.

Leben
Noel McLoughlin wurde 1955 in Limerick im Südwesten Irlands geboren. Er begann mit 15 Jahren Gitarre zu spielen. Beeinflusst wurde er von Bands wie den Johnstons, Planxty, De Dannan und anderen. Er spielte in den 1970er Jahren in unterschiedlichen Musikgruppen, unter anderem bei Cromlach und Celtic Tradition. Als Solosänger für Irish-Folk-Songs tourte er durch Europa und die USA. In Irland sang er bei seinen Tourneen besonders Lieder der 1960er und 1970er Jahre sowie Irish Folk und irische Balladen. Er trat in irischen Radio- und Fernsehshows auf und brachte mehrere Singles heraus. Seit 1988 veröffentlichte er vier reine Soloalben mit irischer und schottischer Folklore Musik sowie weitere Alben. Sein Erfolg basiert auf seiner eindrucksvollen, sanften Stimme und seiner Gitarrenmusik, die besonders das Publikum seiner Live-Konzerte begeistert.

Alben
 20 Best of Ireland (Im November 2001 wurde Noel McLoughlin mit einer Goldenen Schallplatte in Anerkennung für sein meistverkauftes Album ausgezeichnet.)
 20 Best of Scotland.
 Best of Ireland.
 Christmas & Winter Songs from Ireland.
 FAMOUS IRISH BALLADS (No Matter Where I Wander…)
 Ireland The Songs – Vol. 1 & Vol. 2.
Gemeinschaftsproduktionen mit anderen Interpreten
 Celtic Tradition: I Have Waited Many A Night And Day. (1984).
 Ireland The Music.
 Late Starters in Love.
 Live!
 From Clare to Here.
 Home Away From Home.
 Festival of Irish Musik Vol I und Vol II. (gemeinsam mit den Dubliners, Tara und Golden Bough).

Weblinks

 Website von Noel McLoughlin: deutsch und  englisch
 Noel Mc Loughlin & The Cluricaune in Marienberg, April 2007

Einzelnachweise

Folksänger
Ire
Geboren 1955
Mann

Noel McLoughlin (Sänger)


Nasyonal sosyalizm ({{dil|de|yazı=Nationalsozialismus}}), kökten Yahudi aleyhtarı, ırkçı, aşırı milliyetçi, völkisch, sosyal Darwinist, anti-komünist, anti-liberal ve anti-demokratik bir ideolojidir. İtalya'da Benito Mussolini önderliğinde kurulan faşizm akımından etkilenerek ortaya çıkmıştır. Meydana gelişi Almanya'da gerçekleşen ve temel ilkeleri Adolf Hitler tarafından ortaya konan nasyonal sosyalizm, Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin 30 Ocak 1933'ten Almanya'nın II. Dünya Savaşı'nda teslim olduğu 8 Mayıs 1945 tarihine kadar, 12 yıl 3 ay iktidarda olduğu dönem boyunca Almanya'nın resmî ideolojisi olarak uygulanmıştır.

Nasyonal sosyalist ideolojide sosyalizm sözcüğünün kullanımı Alman milletinin ortak refaha ulaşmasıyla alakalıydı. Hitler, komünistlerin "sosyalizm" sözcüğünü çaldığını iddia etti ve bir röportajında; "Sosyalizm ortak refahla uğraşmanın bilimidir. Komünizm, sosyalizm değildir. Marksizm, sosyalizm değildir. Marksistler terimi çalmışlar ve anlamını bozmuşlar. Sosyalizmi, onların elinden alacağım." dedi. Nasyonal sosyalist doktrinin ilanı 1898'in Mayıs ayında, ilk kez Fransız teorisyen Maurice Barrès tarafından gerçekleştirilmiştir. Sosyalist bir milliyetçilik düşüncesinin temel doktrinlerini belirleyen Barrès, dönemin Rusya merkezinden tüm dünyaya yayılan Marksist-sosyalizmi bir zehir olarak tanımlamış; Marksist-sosyalizmin "liberal bir zehir" olduğunu, ancak nasyonal bir sosyalizmin kolektif milliyetçiliği gerçekleştirmenin aracı olduğunu açıklamıştı. Barrès'ye göre, işçiler kendi uluslarındaki işverenlere karşı değil (Marksist-sosyalizm), yabancı işverenler ve "Yahudi sermayesine" karşı mücadele etmeliydi. Barrès'nin bu düşünceleri Adolf Hitler'e ilham vermiş ve nasyonal sosyalist ideolojinin oluşmasına katkı sağlamıştır. Sosyalizmden farklı olarak nasyonal sosyalizmin doğrudan "kolektif çalışan bir milliyetçilik sistemi" olduğunu empoze eden Adolf Hitler önderliğindeki Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi, Barrès'nin ortaya attığı düşünceleri kendilerine uyarlayarak birçok toplantıda duyurmaya başlamıştır.

Adolf Hitler "milliyetçi ve sosyalist" öğretinin fikirsel önderi olan Barrès'nin ideolojilerini halka aktarırken Alman işçilerinin klasik olarak ülke içindeki işveren sınıfı ile değil, doğrudan ülke dışındaki yabancı güçlerle savaşması gerektiğinden bahsediyordu. Adolf Hitler'in 1920-1933 yılları arasında özellikle sosyalizme eğilimli Alman işçi sınıfını nasyonal sosyalizm söylemleri ile etki altına alması, seçim arifelerinde partinin ve kuşkusuz kendisinin büyük bir desteği arkasına almasını sağlamıştır. Alman işçi sınıfının kendi ulusundan olan işverenler yerine "Yahudi kaynaklı yabancı sermayeye" karşı savaş vermesi gerektiğini söyleyen Hitler, tüm ekonomik ve sosyokültürel sorunların nedeni olarak Yahudileri suçluyordu. Barrès'nin 19. yüzyılın sonundaki düşüncelerinden ilham alan Adolf Hitler, milliyetçi bir sosyalizm öğretisini Alman halkına uyumlu bir hale getirerek, "nasyonal sosyalizm" ideolojisini ortaya çıkardı. Geleneksel politik yelpazede sağ görüşün en aşırıya kaçan hâli olarak tanımlanan ve politik pusulada otoriter sol köşede bulunan nasyonal sosyalizm, milliyetçi düşüncelerin ağırlaştırılarak sosyalizm doktrinleri ile harmanlanmış hâli olarak adlandırılır.

Alman nasyonal sosyalistlerin politik çalışmalarına başladıkları 1920 yılından itibaren nasyonal sosyalizm, Alman sosyal demokratlar ve komünistler tarafından kısaca Nazizm (Almanca: Nazismus) olarak adlandırılmıştır. Bu kısaltma, nasyonal sosyalistleri küçümsemek amacıyla ortaya çıkarılmıştır. Bunun nedeni, Güney Almanya'da Nazi veya Naczi adının (Latince Ignatius erkek adından) o dönemde aynı zamanda "aptal, beceriksiz, garip insan" anlamında da kullanılmış olmasıdır.

Etimoloji
Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin Almanca adı, Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, kısaca NSDAP olmuştur.

"Nasyonal" sözcüğü Türkçeye Fransızcadan geçmiştir ve "ulusal" sözcüğünün eş anlamlısı olarak kullanılmaktadır. Nasyonal sosyalizmi benimseyen kişi ve kurumlara "nasyonal sosyalist" denilmektedir.

"Nasyonal sosyalizm"in kısaltılmış hali olan "Nazizm" sözcüğü Almanca "Nationalsozialismus" sözcüğünden türetilmiş, o dönemde Almanya'dan kaçabilmiş veya sürgün edilmiş kişiler tarafından yaygınlaştırılmıştır. Buna bağlı olarak "Nazi" kısaltması "National" sözcüğünün ilk hecesindeki "Na", "Sozialismus" sözcüğünün ise ikinci hecesindeki "zi" alınarak oluşturulmuştur.

Nasyonal sosyalizm, Türkiye'de literatüre "millî sosyalizm", "milliyetçi sosyalizm" ve "milliyetçi toplumculuk" olarak da geçmiştir ve Türk Dil Kurumu tarafından "Hitlercilik" adı da kullanılmıştır.

İdeoloji

Felsefe

Nasyonal sosyalizm, başlıca dayanak noktasını ortak güç birliğini esas alan bir toplum birlikteliği fikrinin oluşturduğu halk hareketidir. Bu felsefeye sahip olan nasyonal sosyalizm, tek bir toplumu oluşturan insanların birlikteliğini de, halkı bir bütün haline getirecek ulusal dayanışmanın politik ruhu içerisinde belirlemektedir. Halk birliğini ortak bir ideolojik yoldaşlıkta ve dolayısıyla totaliter bir harekette buluşturan nasyonal sosyalizm, doktrinsel olarak faşizmden ayrı bir ideoloji olmasına karşın akademinin çoğunluğu tarafından yanlış bir biçimde faşist bir hareket olarak bilinegelmiştir. Günümüz bilimsel değerlendirmeleri tarafından geleneksel politik yelpazede aşırı sağ düşünüşe bağlı bir politik sistem olarak sınıflandırılmıştır. Aynı zamanda milliyetçi ve ırkçı görüşler ile sosyalizmi birleştirmiş olduğu için senkretik bir ideolojidir, bununla birlikte "üçüncü görüş" akımına bağlıdır.

Nasyonal sosyalizm, ekonomik olarak serbest piyasa karşıtı anti-liberal ve anti-komünist bir stratejiyle kolektif milliyetçiliği gerçekleştirmeyi amaçlamaktadır.

Nasyonal sosyalist hareket, radikal Alman milliyetçiliği öğelerini kullanan bir ideoloji olarak I. Dünya Savaşı sonrası komünist devrimcilere karşı savaşan Freikorps birliklerinin anti-komünist kültürüyle uyumlu bir şekilde örgütlenmiştir. Nasyonal sosyalistlerin Alman işçi sınıfını komünist fikirlerden uzaklaştırıp milliyetçi saflara çekmeyi amaçlayan anti-komünist hedeflerinin yanında Yahudi sermayesine karşı cephe aldıkları ve burjuvaziyi aşağıladıkları anti-kapitalist görüşleri, dönemin Marksist düşüncelerinin yanında bir alternatif sunmaktaydı. Nasyonal sosyalizm totaliter, şovenist, militarist ve popülisttir, tek bir ulusun yüceltilerek kendi içinde sosyoekonomik eşitliğinin sağlanması esasına dayanır. Karl Marx'ın evrensel enternasyonalist sosyalizm öğretilerinin nasyonalist (ulusal) bir modeli olduğu da söylenebilir.

Faşizm ve falanjizm gibi benzer totaliter ideolojilerde de olduğu gibi nasyonal sosyalizmde de radikalizm, anti-komünizm, anti-kapitalizm ve liderlik prensibi gibi ögeler mevcuttur ancak diğer benzer ideolojilerin aksine nasyonal sosyalizm ırkçılık içermektedir. Nasyonal sosyalist Alman ırkçılığının bazı ögeleri şunlardır:
 Holokost ile sonuçlanan Yahudi karşıtlığı, yani antisemitizm.
 Alman ırkının üstünlüğüne inanan, pan-Cermenist bir etnik milliyetçilik.
 "Irkın hijyeni"nin sağlanması için zihinsel ve fiziksel engelliler ile eşcinsellerin yok edilmek istenmesi, öjeni.

Irksal teori
Alman nasyonal sosyalistler, ari ırk (Aryan ırkı) olarak adledilen Alman ırkının diğer tüm ırklardan üstün olduğunu ve ari ırkın korunumunun insan medeniyeti için önemli olduğunu iddia ederek Yahudileri ari ırk için tehdit olarak kabul etmişlerdir. Nasyonal sosyalist ideolojiye göre, dünyada kapitalizme ait olan tüm kuruluşlar ve sistemler Yahudiler tarafından kurulup yönetilmekteydi ve Yahudiler diğer tüm uluslar için, özellikle de ari ırk için, bir parazit görevini görmekteydi. Nasyonal sosyalistlere göre Yahudiler çeşitli ekonomik nedenlerin yanında ırksal olarak da Alman ırkının saflığını bozmakta ve Almanlara kendi benliklerini kaybettirmekteydi. Naziler iktidardayken, Alman ırkının "melezleşmesinin önüne geçilmesi" için Almanların Yahudiler ve diğer ırklardan olan insanlarla evlenmesi yasaklanmıştır.

Nasyonal sosyalizme göre, ari ırktan olan kişiler uzun boylu, geniş omuzlu, mavi gözlü, sarışın, çevik ve atletik yapılı olup zeki ve IQ seviyesi yüksek bireylerdir.

Kapitalizm karşıtlığı

Nasyonal sosyalizmde, kapitalizm karşıtlığı önemli bir yer tutar. Nasyonal sosyalistler özellikle; kapitalizmin ırk-ulus ayırmadan parası olan kişiyi üstün tutmasına karşı çıkmıştır. Nasyonal sosyalizme göre, üstün ırk üyelerinin; iyi bir geleceğe sahip olabilmesi için eşit haklara sahip olmaları gerekir. Kapitalizm üstün ırka karşı en açık tehditlerden biridir. Marksist-sosyalist olmayan, milliyetçi bir sosyalizm ise; kapitalizme karşı Aryan ırk için ideal bir sistem olarak görülür.

Aynı zamanda radikal bir nasyonal sosyalist olan Nazi Propaganda Bakanı Joseph Goebbels bu konu hakkında şunları söylemiştir:

Parlamentarizmin ve diğer ideolojilerin reddi

Parlamenter sistem reddedilerek liberalizme, komünizme ve sosyal demokrasiye kesinlikle karşı çıkılmıştır. Hitler'e göre kesin kararlar verebilecek bir liderin yürürlüğe koyacağı uygulamalar ve hükümler, bir parlamentodaki yüzlerce parlamenterin yapacağı tartışmalardan ve bu tartışmaların sonunda varılacak kararlardan daha keskindir. Hitler, nasyonal sosyalist devlette parlamentonun oylama yapılan yerler olmayacağını, merkezî bir çalışma organı niteliği göreceğini "Kavgam" isimli kitabında belirtmiştir. Halkı gerçek anlamda temsil edebilecek tek bir partinin tüm ülkeye egemen olmasının parlamentoda işleyen çoğulcu demokrasiden daha iyi olduğu düşüncesi oluşmuş ve Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'ne olan bağlılık vurgulanmıştır. Nasyonal sosyalizme göre, vatana edilecek hizmet yalnızca vatansever bir yönetimin yetkili olduğu gerçek halkçı bir idare ile sağlanabilir. Liberalizme, komünizme ve sosyal demokrasiye ideolojik ve I. Dünya Savaşı'ndaki politik sebeplerden dolayı karşı çıkılmıştır. Hitler, komünistleri ve sosyal demokratları Almanya'yı savaşta içten yok ederek diplomatik yollarla saf dışı bırakmakla suçlamış, savaşın cephedeki yenilgiler yüzünden değil, başta Yahudiler olmak üzere savaşa karşı olan kesimler yüzünden kaybedildiğini iddia etmiştir.

Avusturya'nın Almanya'ya katılmak istenmesi
Alman nasyonal sosyalizmi irredantist bir ideolojidir ve dünya üzerinde Alman kanı taşıyan tüm toplumların Büyük Alman İmparatorluğu altında birleşmesi gerektiğini savunur. Alman kanı taşıyan toplumların başında bir Alman devleti olan Avusturya gelmektedir. Hitler, Kavgam'ın giriş kısmında Avusturya'nın Almanya'ya katılması gerektiğini şu sözleriyle ifade etmiştir:

Sembolizm

Gamalı haç (svastika), Thule Cemiyeti ve Kapp Darbesi'nde yer alan Marine-Brigade Ehrhardt adlı Freikorps grubu tarafından kullanılıyordu; Thule'ninki siyah renkli kalın bir çemberin içerisinde yer almaktaydı. 24 Şubat 1920 tarihinde Alman İşçi Partisi'nin isminin Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi (NSDAP) olarak değiştirilmesiyle beraber Thule'nin gamalı haçının şekli üzerinde değişiklik yapıldı ve yeni gamalı haç modeli, partinin resmî sembolü olarak kabul edildi. Parti bayrağı kırmızı zemin üzerinde beyaz dairenin içinde yer alan 45 derece eğik siyah renkli gamalı haçtan oluşmaktadır. Parti bayrağının tasarımı ile ilgili çalışmaları Hitler yapmıştır. Siyah-kırmızı-altın renklerini Cumhuriyet'i temsil eden renkler oldukları için reddetmiş, eski İmparatorluğu temsil eden siyah-beyaz-kırmızı renklerini tercih etmiştir. Ancak siyah-beyaz-kırmızı renklerinin üçlü şerit halinde bulunmasını da istememiştir. Tamamı beyaz bir zeminden oluşan ve üzerinde amblemin olduğu bir bayrak modelini de reddederek bu konuyu Kavgam'da şöyle açıklamaktadır:

Adolf Hitler, ülkenin aydınlık geleceği için bedenen, ruhen ve ahlaken iyi durumda olan bir gençliğin yetişmesi gerektiğini vurgulamaktadır:

Kitlelerin millîleştirilmesi

Hitler'e göre, Almanya dış bağımsızlığını yeniden elde edecek olursa, ülke içindeki her yenilik hareketi en uygun şartlarda bile, diğer devletler için bir çeşit sömürge olma yeteneğini geliştirmekten başka bir işe yaramayacaktır. Ekonomik yönden gelişmenin faydaları Almanya'yı enternasyonali kontrol eden efendilere götürecektir. Ayrıca Almanya'da tüm sosyal konulardaki bütün ilerlemeler, kalkınma için yapılan çalışmaların sonucunu bu efendilerin çıkarı için hazır hale getirecektir. Kültür incelemelerine gelince, bunları paylaşmada Alman milletinin payına düşen bölüme el uzatamazlar. Çünkü siyasi bağımsızlığa ve bir milletin şeref ve kişiliğine sıkı bir şekilde bağlıdırlar. Bundan dolayı, halkın büyük bir bölümü millî düşünceyle birleştirildiği zaman eğer ülke için bir istikbal görünüyorsa, bu büyük kitleyi nasyonal sosyalizmin saflarına çekmek, hareketin en büyük ve en önemli görevi sayılmaktadır.

Kitlelerin millîleştirilmesi meselesi, Kavgam'da birkaç madde halinde şöyle açıklanıyor:

 « 1. Toplulukları millî kalkınma hareketine çekmek için ne kadar fedakârlık yapılsa azdır. Mevcut durumda işçilere verilen ve daima verilecek olan finansal imkânlar ne olursa bağlı oldukları, sosyal bünyeye girmelerine yarıyorsa, bu imkânlar kötü bir durum göstermiyor demektir. Halbuki kör gözlü ve dar kafalı kimseler, işçi çevreleri ile millet arasında derin bir bağ kurulmadıkça kendileri için hiçbir finansal gelişmenin mümkün olmayacağını anlayamamışlardır. Eğer savaş sırasında sendikalar işçilerin menfaatlerini kuvvetli şekilde savunmuş olsalardı, grevleri yöneten ve gözleri kazançtan başka bir şey görmeyen aç gözlü kimseler baskı altında tuttukları işçilerin isteklerine cevap verselerdi, millî savunma işine devam ederek Almanlık fikrine karşı bağlılıklarını samimiyetle ilân etselerdi ve nihayet vatana borçlu olduğumuz şeylerin hepsini ateşli bir duyguyla yerine getirselerdi savaş kaybedilmezdi. Bu, daha iyi bir ortamın yani uygun olan ortamın ve hatta daha büyükleri bile zaferin o hiç duyulmamış önemi karşısında çok gereksiz kalırdı. İşte Alman işçisini milletine geri vermek isteyen bir hareket, finansal fedakârlıkların millî ekonomiyi sarsmadığı sürece ihmâl edilmesi gereken şeyler olduğunu anlamalıdır.

 2. Toplulukların millî eğitimi ancak sosyal kalkınma ile ortaya çıkarılır. Gerçekte, herkesle kültür nimetlerinden payını almak imkânını verecek asıl finansal şartlar, yalnız sosyal kalkınma ile sağlanabilir.

 3. Topluluğun millîleştirilmesi hiçbir zaman yarım önlemlerle elde edilemez. Bunun için bütün çalışmaları bir noktaya toplamak ve bu yolda, amaca ulaşana kadar ısrarlı bir şekilde devam etmek gerekir. Bu söz bugünkü burjuvazinin anladığı anlamı ifade etmemektedir. Büyük hâl çarelerinin gerekli kıldığı şeyleri, ateşle dolu olan tek bir kalp gibi hareket ederek yerine getirmek lâzımdır. Zehire ancak, panzehirle karşı konur. Ancak orta yolların kendilerini "gökler hükümetine" ulaştıracaklarını sananlar, anlayıştan yoksun burjuvalardır.

 Bir milletin büyük topluluğu ne profesörlerden, ne diplomatlardan meydana gelir. Topluluk soyut fikirden pek az anlar. Buna karşın topluluğu duygu alanında daha kolay elde etmek mümkündür. İster olumlu olsun, ister olumsuz; bütün tepkilerin gizli anahtarları buradadır. Topluluk, ancak bir tarafa çekilmiş ya da ters yöne yöneltilmiş bir gücün ortaya çıkması lehinde tepki gösterir. Topluluk hiçbir zaman iki yön arasında tereddüt arasında kalmış yarım önlemler tarafına katılmaz. Topluluğun duyguları üzerinde etki uyandıracak bir şey yapmak, bu duygunun fevkalâde istikrarlı olmasını gerekli görür. İnançları sarsmak, ilmi sarsmaktan daha zordur. Aşk, takdir ve saygıya oranla çok daha az değişebilir. Kin, sevmekten çok daha fazla kalıcıdır. Dünyadaki bütün büyük düşünceleri harekete geçiren kuvvet, halkı ele geçiren ilmî bir fikrin yayılması ile değil, halk topluluklarını çılgınca coşturan ve ona can veren inançta ve gerçek hislerde saklanmış bulunuyordu.
 Kim toplulukları kazanmak istiyorsa, o toplulukların kalbini açan anahtarı bilmesi gerekir. Bu durumda objektif olmak zaaf göstermek demektir, irade ise kuvvettir.

4. Halkın sevgisini kazanmak, ancak o vatandaşın hedefine erişmek için mücadele etmek ve aynı zamanda bu hedefe ulaşılmasına engel olanları da yok etmekle mümkün olur. Halkın gözünde, halk düşmanlarını yok etmekten vazgeçmek, vatandaşın bu hakkından şüphe etmek hatta, hakkın var olduğunu kabul etmemektir.
 Topluluk doğanın bir parçasıdır. Topluluğun duygusu bir şeyi isteyenlerle, o şeyi istemeyenlerin bir arada uyumlu bir şekilde yaşamasına imkân vermez. Topluluk yalnız kuvvetinin üstünlüğünü, zayıfın yok olmasını veyahut hiç değilse onun kayıtsız-şartsız boyunduruk altına girmesini normal karşılar. Bu topluluğun millîleştirilmesi işi, milletimize eski ruhunu kazandırmak için girişilen kavgadan başka, milletimizi uluslararası alanda zehirleyenleri yok etmeye çalışmadıkça başarılı olamayacaktır. »

Eğitim sistemi
Nasyonal sosyalist eğitim sistemi, çocuklara ve geleceğin yetişkini olmaya hazırlanan gençlere okullarda verilecek eğitimin, hayatları boyunca işlerine yarayacak bilgiler dahilinde uygulanmasını şart koşar. Öğrencilere verilecek eğitimin içeriğinde gereksiz ayrıntılara yer verilmez. Öğrenilen konuyla ilgili bilgiler genel hatlarıyla sunulur. Hitler, eğitimin amacını şöyle açıklamıştır:

En çok önem verilen müfredat konusu kültür dersleridir. Müfredatın önemli kısımlarından birini içeren ders, fen ilimlerinden önce, kültür derslerinin arasında yer alan tarih dersidir. Tarih öğreniminin amacı, çocukların ve gençlerin ülkenin geçmişinden haberdar olmalarını sağlamaktır ve bu öğrenim, ülke tarihinin önemli şahsiyetlerini genç bireylere birer ilham kaynağı olarak öğretmektir. Nasyonal sosyalist eğitim sistemi tarih eğitiminde de, diğer derslerin öğretiminde olduğu gibi gereksiz ayrıntılara yer vermez. Hedeflenmek istenen şey, ulusun geçmişinin anlatılarak yeni nesile bir 'şuur' aşılanmak istenmesidir. Hitler şöyle diyor:

Eğitim hayatında her gence öğretilecek kültür derslerinin yanı sıra kişiyle beraber doğuştan gelen sanatkârlık yeteneklerinin, bu yeteneklere sahip kişiler tarafından değerlendirilmesi de nasyonal sosyalizmin eğitim politikalarındandır:

"Reich" kavramı

Almanya'nın güçlü olduğu eski zamanları hatırlatılırken "Reich" (Türkçesi: İmparatorluk) kavramı kullanılırdı. Reich kavramı Alman tarihi için önem taşımaktadır. Almanya'nın resmî adı 1918 yılı öncesinde olduğu gibi 1919 ile 1933 yılları arasındaki Weimar Cumhuriyeti döneminde de "Deutsches Reich" yani "Alman İmparatorluğu" idi. Adolf Hitler'e göre kendisini Deutsches Reich olarak adlandıran cumhuriyet yönetimi, bu adı asla kullanmamalıydı. Çünkü Weimar Cumhuriyeti 1918'deki yenilgiye boyun eğmişti ve artık geçmişin güçlü Almanya'sından geriye bir şey kalmamıştı.

Hitler, Almanya'nın idaresini ele almasıyla birlikte "Birinci Reich" olarak adlandırdığı Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu ve "İkinci Reich" olarak adlandırdığı Bismarck'ın Alman İmparatorluğu'ndan sonra "Üçüncü Reich" adını verdiği yeni devletini kurdu. 1933'ten 1943'e kadar Deutsches Reich adı kullanılmış, 1943'te ise devletin adı "Großdeutsches Reich" yani "Büyük Alman İmparatorluğu" olarak değiştirilmiştir.

Führer

Üçüncü Reich'ta, toplumun her kesimine "Führer" (Türkçesi: Lider, ebedi şef, rehber vb.) anlayışı egemen olmuştur. Buna göre iktidar führerde toplanmakta, kanunları o yapmakta ve tatbik ettirmektedir. Führer, milletin bütün isteklerini benliğinde duyar ve milletin tarihini, geleceğini o belirler. Onunla millet arasındaki ilişkiyi sadece, Alman halkının temsilcisi olan Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi sağlar. Hitler, Friedrich Nietzsche'nin batı medeniyetini çöküşten kurtaracak "üstinsan" kavramına dayanarak kendisine bir misyon izafe etmeye çalışmıştır. "...Tanrı beni halkıma hizmet etmek ve onu korkunç sefaletinden kurtarmakla vazifelendirdi." diyerek Almanya'nın tek egemeni olmak istemiştir. Bütün kararları tek başına kendisi vermiştir. Parlamentonun (Reichstag) yetkileri yok edilircesine sınırlandırılmıştır. Bu yer, sadece Hitler'in dünya kamuoyu için yapacağı konuşmaları alkışlamak maksadıyla toplanılan ve onun isteklerini "kaydeden" bir müessese hâline gelmiştir. Hitler'e göre "Sayı egemenliğine dayanan demokrasi, führerin sorumluluklarını yok eder."

Parti yapılanması
Nasyonal sosyalizmde siyasi partiye önem verilerek teşkilatlanma sıkı tutulmuştur. Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'ne mensup kişiler partiye ait üniforma giymekte ve kol bandajlarıyla kendilerini belli etmekteydi. Yapılan mitinglerle ve sokak yürüyüşleriyle çeşitli propagandalar yapılmış ve nasyonal sosyalistlerin gücü Alman halkına gösterilmeye çalışılmıştır. NSDAP içinde aktif bir aktivizm faaliyetinde bulunan nasyonal sosyalistlerin üniforma giymelerindeki amaçlarından bir diğeri ise I. Dünya Savaşı sonrası silahsızlandırılmış Almanya'da resmî olmayan silahlı güçlerin varlığını kitlelere anlatabilmek ve Almanya'nın askerî gücünün zirvede olduğu eski zamanlarını hatırlatmaktı.

Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi sıradan bir siyasal parti olmanın dışındaydı. O dönemin Almanya'sındaki çoğu siyasi parti gibi, örneğin Almanya Komünist Partisi'nin yaptığı gibi, nasyonal sosyalistlerin de partilerine bağlı olarak kurmuş oldukları yarı askerî bir milis kuvveti vardı. Nasyonal sosyalistlerin milis gücünü, Sturmabteilung (SA) isimli silahlı kanat sağlıyordu. Partinin silahlı kanadı olan bu örgüt, gönüllü olarak katılmış olan milyonlarca mensuba sahip askerî bir kuruluştu ve yalnızca 100.000 personelden oluşan Alman ordusundan daha büyüktü. Sturmabteilung gibi partinin gençlik kolu, genç kızlar kolu ve kadınlar kolu da bulunmaktaydı.

Yaşam alanı siyaseti

Hitler için en önemli siyasi konulardan biri "yaşam alanı" projesiydi. Hitler'e göre Almanya'nın bir süper güç olması Doğu Avrupa'da kazanılacak olan yeni topraklarla sağlanabilecekti. Hitler'in Lebensraum ismini verdiği bu politikası doğrudan Alman popülasyonu ile ilgiliydi. 80 milyon civarında bir nüfusa sahip olan Alman halkı, mevcut olan Almanya topraklarından daha fazlasına iskân ederek nüfusunu besleyebilecek yeterliliğe sahip olmalı; bunun için Rusya'nın batı kesimleriyle birlikte bir tahıl ambarı niteliğinde olan Ukrayna'yı egemenliği altına almalıydı. Hitler Lebensraum politikasını 1938'de Çekoslovakya'yı işgal ederek gerçekleştirmeye başladı, 1 Eylül 1939'da ise Polonya'nın işgali geldi. 1941'de Sovyetler Birliği'nin işgaliyle birlikte Doğu Avrupa'nın tamamı Alman işgali altına girdi.

Hitler, Almanya için son derece gerekli gördüğü Lebensraum politikasını iktidara gelmeden yıllar önce Kavgam'da anlatmıştır. Bir milletin sahip olduğu toprakların önemini şöyle açıklıyor:

Önemli simalar

Nasyonal sosyalizmin gelişmesinde etkili olan tek kişi Adolf Hitler olmamıştır. Hitler'in 1920'den itibaren yakın ilişki kurduğu dostlarından olan Rudolf Hess onun ilk destekçilerinden olmuştur. Aynı tarihlerde tanıştığı dostlarından olan ve Birahane Darbesi'nde Hitler'e yardım eden Ernst Röhm, Hermann Göring ve Heinrich Himmler, Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin örgütlenmesinde etkili olmuşlardır. Joseph Goebbels'in 1924'te partiye katılmasıyla NSDAP ivme kazandı ve nasyonal sosyalizm yükselişe geçti. Zekası ve Hitler kadar başarılı olan etkileme yeteneğiyle parti içinde hızla yükselen Goebbels, propagandayı büyük bir ustalıkla kullandı, bunun sonucunda da NSDAP Almanya'nın en büyük partisi olarak 1933'te iktidara geldi.

Nasyonal sosyalizmin ari ırk hakkındaki öğretilerine ve antisemitist görüşlerine şekil veren önemli kişilerden biri Alfred Rosenberg'dir. Son derece katı bir Alman ırkçılığına sahip olan Rosenberg'in en bilinen çalışması olan Der Mythus Des 20. Jahrhundertsin (20. Yüzyılın Miti) kitabının yanı sıra 1919'dan 1933'e kadar yazdığı bazı makalelerin toplandığı Blut und Ehre (Kan ve Onur) adlı dört ciltlik bir kitabı da vardır. Yaptığı en büyük icraatlar ise 1934'e kadar aktif olan ve nasyonal sosyalist sanat anlayışının temellerini atan Alman Kültürünü Koruma Cemiyeti'ni kurması ve II. Dünya Savaşı sırasında Ele Geçirilmiş Doğu Toprakları Bakanı olarak görev yapmasıdır. Rosenberg Hristiyanlığa karşı tepkili ve pagan kültürünü yücelten bir nasyonal sosyalizm ideoloğudur, öyle ki kiliselerin değiştirilmesi, İskandinav mitolojisine ait çeşitli sembol ve ritüellerin yeniden yaygınlaştırılması gibi önerilerde bulunmuştur. Alman ırkına en büyük düşman olarak Samileri, Hristiyanlığı, Latinleri, Yahudileri ve Rus Tatarlarını saymıştır. (Bakınız: Blut und Ehre)

Alman filozof Martin Heidegger de bir nasyonal sosyalist idi. Heidegger, "Metafiziğe Geçiş" isimli kitabında nasyonal sosyalizmi "içsel bir hakikat ve büyüklük" olarak tanımlamıştır. 1953'te kendisinden nasyonal sosyalizmi öven bu satırları silmesi istenmiş, fakat Heidegger bu isteği reddetmiştir. (Bakınız: Heidegger ve Nazizm)

 Nasyonal sosyalizmin doğuşu ve gelişimi
 Bu bölümün bir kısmı Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'ni anlatmaktadır. Parti ile ilgili ayrıntılı bilgi için bakınız: Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'''1918'de I. Dünya Savaşı'ndan yenik çıkan Almanya'da İmparator II. Wilhelm tahtı bırakmış ve hemen ardından yaşanan ihtilalin sonucunda cumhuriyet kurulmuştu. Seçime dayalı bu yeni yönetim biçimi, Almanlar için daha önce alışık oldukları monarşi yönetiminden farklı, daha demokratik bir deneyimdi. Seçimler sonucu değişik siyasal partiler parlamentoya girdi. Bu sırada I. Dünya Savaşı'nın getirdiği büyük altüstlüklere, haksızlıklar ve savaştan yenik çıkmanın vermiş olduğu manevi eziklik de eklenmişti. Bu durumdaki yeni Alman Cumhuriyeti daha sonraları Weimar Cumhuriyeti adıyla anılacaktı.

Nasyonal sosyalistler, veya siyasi rakiplerinin ve daha sonra ise tüm dünyanın onlara vereceği kısa isimleriyle Naziler, bu koşullarda savaşı izleyen işsizlik, yoksulluk ve enflasyondan demokratik kurumların, komünistlerin ve beceriksiz siyaset adamlarının sorumlu olduğunu öne sürüyorlardı. I. Dünya Savaşı'nın sonunda sömürgelerini kaybeden, ordusu dağıtılıp yerine "Reichswehr" isimli yalnızca gönüllülerden oluşan küçük bir kara ve deniz askeri birliği bulundurmasına izin verilen Almanya, savaş sonrasında bir türlü aşamadığı bu siyasal ve ekonomik bunalım nedeniyle daha da güç durumda kaldı. Böyle bir ortamda ortaya çıkan nasyonal sosyalistler, yenilginin verdiği ezikliği üzerinden atamayan ve ekonomik durumu iyice bozulan Alman halkına iş, ekmek ve güçlü bir Almanya vadettiler. Almanların üstün bir ırk olduğunu ve başlarına gelen tüm kötülüklerin sorumlusunun başta Yahudiler olmak üzere Çingeneler, komünistler ve sosyal demokratlar olduğunu öne sürüyorlardı.

Eski bir asker olan Adolf Hitler, Alman İşçi Partisi isimli siyasi partiye girdi ve partinin ilk üyelerinden biri oldu. Alman İşçi Partisi, milliyetçi ve sosyalist bir partiydi. Politikada aşırı Alman milliyetçisi, ekonomide ise sosyalist bir devletçi ekonomi programı benimsenmişti. 24 Şubat 1920 tarihinde partinin 25 maddelik programı açıklandı ve alınan karar sonucu partinin ismi "Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi" olarak değiştirildi. Hitler, 29 Temmuz 1921'de partinin lideri oldu. Parti üyeleri asker üniforması giyer, asker gibi davranır ve Hitler'in ordusuymuş gibi hareket ederlerdi. Hitler'in 1921'de kurduğu ve 1925'te yeniden örgütlediği Sturmabteilung (Taarruz Bölüğü), kısa ismiyle SA, NSDAP'nin silahlı kanadıydı. SA mensupları başta Almanya Komünist Partisi'nin silahlı kanadı Roter Frontkämpferbund olmak üzere nasyonal sosyalistlere rakip olan pek çok siyasi kuruluşla silahlı çatışmaya giriyor ve NSDAP toplantılarının güvenliğini sağlıyorlardı.

Hitler önderliğindeki nasyonal sosyalistler 1923'te Bavyera eyaletinin yönetimini ele geçirmek için ayaklandılar. Bu olay tarihe "Birahane Darbesi" olarak geçti. Darbe girişimi başarısızlıkla sonuçlandı ve Hitler, kendisine 5 yıl hapis verilmesine karşın 9 ay hapiste kaldı. Mahkûmiyeti sırasında dostu Rudolf Hess aracılığıyla, nasyonal sosyalistlerin, kutsal kitapları olarak benimsedikleri "Kavgam" (Mein Kampf) adlı kitabını yazdı. Kitapta Hitler kendi çocukluk ve gençlik yıllarını anlatıyor, Viyana'da geçirdiği yıllarda düşüncelerinin nasıl şekillendiğini anlatıp bunları çeşitli nedenlere bağlıyor, parlamenter demokrasinin eleştirisini yapıyor, Alman ırkının üstünlüğü ile ilgili çeşitli deliller öne sürüyor, Yahudilere karşı olan düşmanca fikirlerini ifade ediyor, nasyonal sosyalizmin felsefesiyle beraber amaçlarını anlatarak nasyonal sosyalistlerin mücadelesi uğruna yapılan haklı ya da haksız her şeyin yararlı ve gerekli olduğunu savunuyordu.

Adolf Hitler, Almanya'yı Avrupa'nın efendisi yapma isteğini gizleyemiyordu. Ülke geliştikçe ve halkın durumu iyileştikçe nasyonal sosyalist düşünceler Almanlar arasında yeterince ilgi görmedi. Ama 1929-1932 yılları arasında tüm dünyayı etkisi altına alan Büyük Buhran Almanya'yı büyük ölçüde sarstı. Sonunda %20'leri bulan işsizlik nasyonal sosyalist ülkülerin yeniden canlanmasını sağladı ve Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi ilk büyük başarısını 1930 seçimlerinde kazandı. Ama iktidara gelmelerini sağlayacak yeterli oyu henüz alamamışlardı.

1932 seçimlerinde Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin aldığı oylar biraz gerilediyse de nasyonal sosyalist olmayan bazı milliyetçi önderler Hitler'i denetleyebileceklerini düşünerek başbakan olmasında anlaştılar. Böylece Alman Cumhurbaşkanı Paul von Hindenburg, 30 Ocak 1933 tarihinde Hitler'i başbakan olarak atadı. Birkaç ay sonra yapılan 5 Mart 1933 seçimlerinde ise Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi oyların % 43.9'unu aldı ve iktidarda kalmaları kesinleşti.

Hitler, iktidara gelir gelmez yaşamın her alanında nasyonal sosyalizmi yerleştirmeye çalıştı. Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi ve yeni İmparatorluk Şansölyesi Adolf Hitler, Alman İmparatorluğu devletinin ve Alman halkının siyasi ve sosyal idaresini ele alarak tek bir irade ile kendi egemenliği altında birleştirdi, bundan dolayı nasyonal sosyalist yönetim, kendine karşı olabilecek hiçbir düşüncenin var olmasına izin vermedi. Weimar Cumhuriyeti'nin zayıf ve ezilmiş rejimi yerine çok daha güçlü bir ülke yaratmak amacıyla harekete geçildi ve bunun sonucunda çalışma yaşamı, eğitim ve öğretim nasyonal sosyalist ideolojiye uygun olarak yeniden örgütlendi. 21 Nisan 1933'te, kurulan yeni düzende halka rehberlik edilmesi için Halkı Aydınlatma ve Propaganda Bakanlığı kuruldu. 1 Aralık 1933'te çıkarılan kanun ile Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi dışındaki tüm partiler kapatıldı.

Nasyonal sosyalist devrim, NSDAP yöneticilerinin ve sivil nasyonal sosyalist Almanların desteği ile sürdü ve 1933-1934 yılları içerisinde, hızlı bir süreç halinde gerçekleşti. Toplum, bireylerin çoğunun desteklediği ve yürürlüğe girmesini beklediği nasyonal sosyalist sisteme kendisini adapte etti. Devlet kurumları nasyonal sosyalist sistemin ön gördüğü şekilde düzenlendi. Ulusal semboller ve bayrak değiştirildi. 2 Ağustos 1934'te Hindenburg'un vefatıyla birlikte Hitler, cumhurbaşkanlığı makamını da üstlendi ve Führer und Reichskanzler (Führer ve İmparatorluk Şansölyesi) unvanını kullanmaya başladı. Böylece Hitler, geniş yetkilere sahip olarak tüm Almanya'nın idaresine seçildi. Hitler, nasyonal sosyalist devrim hakkında şu sözleri söylemişti:

Devlet bir polis devletine dönüştürüldü. 1934'ten sonra doğrudan Hitler'e bağlanan koruma birliği anlamına gelen, nasyonal sosyalistlere bağlı yarı askerî milis kuvveti olan SS (Koruma Timi) Heinrich Himmler tarafından örgütlenmişti. Hitler'in en sadık yoldaşlarından biri olan Joseph Goebbels ise etkileyici konuşmaları ve Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi adına yaptığı propagandalar ile Alman halkına nasyonal sosyalizmi aşılıyordu.

Hitler, iktidara geldikten 1 yıl sonra, "Uzun Bıçaklar Gecesi" olarak isimlendirilecek olan 30 Haziran 1934'ü 1 Temmuz 1934'e bağlayan gece üst düzey SA elemanlarının öldürülmesini emretti. Bu görevi SS'e bağlı askerler gerçekleştirdi. Ernst Röhm başta olmak üzere önemli pek çok SA yöneticisi öldürüldü. Hitler, SA'nın liderliğine ise Viktor Lutze'yi atadı. Bu olaydan sonra Hitler ordu üzerinde tam otorite kurmayı başarmış, önce Avrupa sonra da dünya fethi için güçlü bir Alman ordusu yaratma hazırlıklarına hız vermiştir.

Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi, Alman ekonomisinin ve halkın moralinin düzelmesi için devletçi bir politika izleyerek yeni iş imkânları yaratmaya başladı. İşçi örgütlenmesi üzerinde kontrol sağlandı: 2 Mayıs 1933'te tüm sendikalar kapatıldı ve 24 Ekim 1934'te işçi ve işverenlerin bir arada bulunup uzlaştığı korporatif Alman Emek Cephesi kuruldu. Alman halkının ekonomik durumu böylece zaman ilerledikçe düzeliyordu ama aynı zamanda ortamda bir kargaşa hakimdi. Nasyonal sosyalist yönetim toplum üzerinde etkin bir propaganda çalışması yürütüyor, Yahudiler ve Bolşevizm düşman addedilerek hedef gösteriliyordu. Alman halkının çoğu, nasyonal sosyalizmi büyük bir bağlılıkla benimsemişti ve halkın Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'ne verdiği destek giderek artıyordu. Öyle ki, o dönemin Alman gençlerinin % 60'ı Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin gençlik kolu olan Hitler Gençliği (Hitlerjugend) örgütüne gönüllü olarak katılmıştı. Halkın rejime bu denli destek vermesinin sebebi, nasyonal sosyalizmin özünde yatan devingen ruhtaydı. Nasyonal sosyalistlere göre, ulusu oluşturan insanlar arasında aynı kanı taşımanın verdiği yakınlaşmadan kaynaklanan bir topluluk ruhu vardır. Aynı ırkın parçalarını oluşturan bu insanları bir araya toplayan şey, kişisel çıkarlar ve yasalardan çok, taşıdıkları kan bağıdır. Kişiler kendi yararlarına bir hak talebinde bulunmazlar, ırkın çıkarlarını esas alan hukuki düzenlemelerin sağladığı olanaklarla yetinirler. Her türlü gelişmenin temel koşulu, ırkın yükselmesi ve korunması olduğundan, özel ve kişisel çıkarlara hizmet eden örgütlenmelere izin verilmez.

O yıllarda yapılan başarılı ekonomi politikaları sayesinde Weimar Cumhuriyeti döneminde % 20'leri bulan işsizlik % 0'a indirilmiş, hiçbir Alman işsiz kalmamıştır. Yahudi para babalarına ait olan mülkiyetlere devlet tarafından el konulmuş ve ülkedeki Alman vatandaşların yararına kullanılmıştır. Yahudi para babalarına ait olan şirketlere devlet tarafından el konulmuş ya da kapatılmıştır. Yahudilere ait olan her mülkiyet kamulaştırılmış ve Almanların zenginleşip refaha kavuşması için kullanılmıştır. Hitler'in yönetimindeki Almanya'da şehirler modernize edilerek sanatsal ve kültürel alanda ilerleme sağlanmıştır. İnşa edilen geniş meydanlar, gösterişli caddeler ve yeni bir medeniyetin simgesi olan klasikliğin ve modernizmin karışımı kentsel yapılarla beraber ari ırkı simgeleyen genç erkek ve kadın heykelleri ve daha birçok şey, nasyonal sosyalist kültürün birer örneği idi. Ancak tüm bu ekonomik ve sosyal ilerlemeler II. Dünya Savaşı'nın sonunda tamamen durmuş, hatta yok olmuştur.

Alman nasyonal sosyalistlerin aşağı ırk olarak niteledikleri Yahudiler ile siyasal karşıtlarını gönderdikleri ilk toplama kampı 1933'te Dachau'da kurulmuştu. Hitler'in emriyle aynı yıl Yahudilere karşı boykot başlatıldı. 1933'ten 1940'a kadar Almanya'da yaşayan Yahudiler tüm vatandaşlık haklarından men edildiler. 1939'a gelindiğinde Almanya'da altı toplama kampı vardı. 1938'deki Kristal Gece'den sonra, Yahudilere karşı ilk soykırım girişimi 1940'ta başladı. Almanlar işgal ettikleri bölgelerde aşağı ırk olarak niteledikleri Yahudilerin yanı sıra savaş tutsaklarını, boyunduruk altına aldıkları halkların içerisinde isyan eden sivilleri, komünistleri, sosyal demokratları buralarda kurdukları kamplarda topladılar. Aralarında Polonya'daki Auschwitz'in de bulunduğu bu kamplardaki tutsakları köle gibi çalıştırdılar. Özellikle Yahudiler ve Çingeneler, soylarını yok etmeyi hedefleyen nasyonal sosyalist rejim tarafından, toplu halde gaz odalarında öldürüldü ve cesetleri ölü yakma fırınlarında yakıldı.

Hitler, dış politikada, üstün olarak nitelediği Alman ırkını bir araya toplamak ve bu ırkın rahatça yaşamasını sağlayacak "yaşam alanı"nı elde etmek amacıyla önce Avusturya'yı (1938) ardından Çekoslovakya'yı (1939) Alman topraklarına kattı. 1939'da Polonya'yı işgal ederek II. Dünya Savaşı'nı başlattılar. Nasyonal sosyalistler zafer tutkusuyla Almanya'yı savaşa soktular ve kısa bir süre içerisinde Avrupa'nın büyük bir kısmını fethettiler, ancak cephede alınan yenilgilerin 1943'ten itibaren başlayarak 1944'te hızla artmasıyla ve 1945'te kesin bir yenilgiye dönüşmesi sonucuyla, II. Dünya Savaşı'nın Avrupa cephesi 8 Mayıs 1945'te Almanya'nın yenilgisiyle son buldu.

 Nasyonal sosyalist propaganda Bakınız: NSDAP maddesi "Propaganda" bölümü''

1945 sonrası

İkinci Dünya Savaşı'nın ardından tarih bilimi tarafından yapılan çalışmalar ve dünya toplumlarının değerlendirmesi sonucunda, nasyonal sosyalizm hakkındaki görüşler olumsuz veya olumlu olarak iki genellemeyle gözlenebilir. Olumsuz görüşler çoktur ki; nasyonal sosyalizm, bugün Alman halkı ile geri kalan dünyanın içerisinde yer aldığı uluslararası boyuttaki siyasi ve toplumsal alanlarda kabul görmemektedir. Almanya'nın nasyonal sosyalizm dönemi, olumsuz görüşe sahip çevreler tarafından 'karanlık bir dönem' olarak değerlendirilir. Özellikle de Hitler, Holokost'un yanı sıra büyük bir yıkıma sebep olan ve milyonlarca insanın hayatını kaybettiği İkinci Dünya Savaşı'nı başlatmakla sorumlu tutulur. Dünya toplumlarında nasyonal sosyalizm hakkında olumlu görüşe sahip bazı çevrelerin ve bazı tarihçilerin bakış açısı ise farklıdır. Olumlu görüşe göre; Birinci Dünya Savaşı'nın hemen ardından yaşanan sıkıntılı yıllar, o dönemin Almanya'sında ülkeyi yönetmek için NSDAP'yi tek seçenek haline getirmişti ve Alman halkını birlik-beraberlik içerisinde bir bütün haline getirmekte başarılı olmuştu. Nasyonal sosyalist yönetim altındaki Almanya'da ekonomik, siyasi, askerî ve sanatsal alanda ilerlemelerin kaydedilmiş olması; olumlu görüş belirten çevrelerde savaş kaybedilse de nasyonal sosyalizmin Almanya'yı ileri bir aşamaya getirdiği fikrini oluşturmuştur.

Nasyonal sosyalizmin mirasçısı olan neo-Nazizm bugün hâlen açık veya gizli eylemlerle faaliyetini çeşitli ülkelerde sürdürmeye çalışmaktadır. Bunlar arasında Almanların neo-Nazi Almanya Ulusal Demokratik Partisi ve aşırı sağcı siyasi oluşumları, İngiltere, Rusya ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ufak neo-Nazi gruplarıyla beraber, Avrupa başta olmak üzere dünyanın çoğu yerinde neo-Nazi siyasi parti ve akım mevcuttur. Almanya başta olmak üzere birçok ülkede neo-Nazilerin açıkça siyasi ve dernek çalışmaları sınırlandırılmış veya yasaklanmıştır. Nasyonal sosyalizm ve Hitler hakkındaki tartışmalar günümüzde de hâlen devam etmektedir.

Bir "Alman ideolojisi" mi?
Nasyonal sosyalizmin kurucusu Adolf Hitler, bu fikirlerini Alman milliyetçiliği üzerinden şekillendirmiştir. İlk olarak Alman milliyetçiliğinin radikal bir modeli olan bu ideoloji daha sonraları diğer dünya toplumlarındaki bazı aşırı sağ kesimler tarafından da savunulmaya başlanmıştır. Dünya toplumlarındaki neo-Nazilerin bu sistemi kendilerine uyarlayarak benimsemeleri II. Dünya Savaşı'nın bitimiyle gerçekleşmiştir. Dünya üzerindeki her neo-Nazi bu sistemi kendi ulusuna uyarlayarak kendi politik duruşunu ortaya koymuştur. 1945 öncesinde yalnızca bir "Alman ideolojisi" olarak nitelenebilecek olan nasyonal sosyalizm, 1945'ten günümüze kadarki zaman diliminde ise her toplumdaki neo-Nazinin kendi ülkesindeki şartlara göre benimsediği bir ideoloji olmuştur.

İlgili filmler
 Leni Riefenstahl, Triumph des Willens (İradenin Zaferi) (1935)
 Steven Spielberg, Indiana Jones and the Last Crusade (Indiana Jones: Son Macera) (1989)
 Steven Spielberg, Schindler's List (Schindler'in Listesi) (1993)
 Roberto Benigni, Life is Beautiful (Hayat Güzeldir) (1997)
 Tony Kaye, American History X (Geçmişin Gölgesinde) (1998) (Neo-Nazizm konulu)
 Roman Polanski, The Pianist (Piyanist) (2002)
 Menno Meyjes, Max (Genç Hitler) (2002)
 Hitler: The Rise of Evil (Hitler: Kötülüğün Yükselişi) (TV, 2003)
 Bernd Eichinger, Der Untergang (Çöküş) (2004)
 Paul Verhoeven, Zwartboek (Kara Kitap) (2006)
 Stefan Ruzowitzky, Karl Markovics (Kalpazanlar) (2007)
 Bryan Singer, Operation Valkyrie (Operasyon Valkyrie) (2008)
 Mark Herman, The Boy in the Striped Pyjamas (Çizgili Pijamalı Çocuk) (2008)
 Quentin Tarantino, Inglorious Basterds (Soysuzlar Çetesi) (2009)
 Unsere Mütter, Unsere Vater (Analarımız, Babalarımız) (TV, 2013)

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Nazi sembolizmi
 Adolf Hitler
 Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi
 Nasyonal sosyalist ideolojide sosyalizm
 Nazilerden arındırma
 Neo-Nazizm
 Sosyal Darwinizm
 Türkiye'de Nazizm

Dış bağlantılar (İngilizce)

 Nürnberg Mahkemeleri (Nuremberg Trials)
 Nazi sembolizmi (Nazi symbolism)
 Nazi Almanyası'nda mistisizm (Nazi mysticism)
 Dazlaklar (Nazi-Skinheads)
 Neo-Nazizm (Neo-Nazism)
 Japon milliyetçiliği (Japanese nationalism)
 Avusturya nasyonal sosyalizmi (Austrian national socialism)
 Çek nasyonal sosyalizmi (Czech national socialism)

Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
Adolf Hitler
Milliyetçilik
Weimar Cumhuriyeti
Antisemitizm
Faşizm
Almanca deyişler
Holokost
Homofobi
Nazi Almanyası'nda siyaset
Totalitarizm
Beyaz ırkın üstünlüğü düşüncesi
Zenofobi
Antikomünizm

Nasyonal sosyalizm


An Carex ratongensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Baron Clarke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Baron Clarke. An Carex ratongensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex ratongensis


Grădina Muzeului Național de Etnografie și Istorie Naturală din Chișinău este o arie protejată din Republica Moldova, reprezentând un monument de arhitectură peisagistică. Este amplasată în orașul Chișinău, în perimetrul străzilor Mihail Kogălniceanu, Maria Cebotari, Alexei Șciusev și Sfatul Țării, în spatele clădirii muzeului. Are o suprafață de 0,075 ha. În 1998, se afla în administrarea Ministerului Culturii.

Istoric
Grădina a fost înființată în 1906, în baza grădinii-parc create la mijlocul secolului al XIX-lea, cu scopul de a prezenta la scară redusă flora spontană din toate zonele Basarabiei.

Diversitate floristică
Pe teritoriu sunt amenajate sectoare ce reprezintă tipurile principale de vegetație din țară: silvică, de stepă, acvatică și palustră. Colecția de plante include și plante rare și pereclitate, cât și plante decorative. Genofondul este constituit din 165 de specii de plante vasculare, dintre care 28 de specii de arbori, 25 de specii de arbuști și cca 112 specii de plante ierboase. Sunt conservate ex situ 32 de specii de plante rare, dintre care 13 sunt incluse în Cartea Roșie a Republicii Moldova.

În mini-grădina botanică sunt înregistrați doi arbori seculari: un stejar pedunculat (Quercus robur) și un fag (Fagus sylvatica). Fagul s-a uscat și a fost doborât.

Alte exponate
Parcul mai găzduiește un foișor de lemn și un havuz construit în 1889 de către arhitectul Alexandru Bernardazzi. Ambele construcții sunt incluse în lista monumentelor de arhitectură de importanță națională. Pe perimetrul grădinii sunt amenajate cuști și zone îngrădite pentru păsări exotice.

Referințe

Lectură suplimentară

Legături externe

Muzeul Național de Etnografie și Istorie Naturală
Monumente de arhitectură peisagistică din Republica Moldova


Earl of Ranfurly, of Dungannon in the County of Tyrone, a title in the Peerage of Ireland, was created in 1831 for Thomas Knox, 2nd Viscount Northland. He had earlier represented County Tyrone in the House of Commons, and had already been created Baron Ranfurly, of Ramphorlie in the County of Renfrew, in the Peerage of the United Kingdom in 1826. Knox was the eldest son of Thomas Knox, who represented Dungannon in the Irish House of Commons. He was created Baron Welles, of Dungannon in the County of Tyrone, in 1781, and Viscount Northland, of Dungannon in the County of Tyrone, in 1791.
Both titles were in the Peerage of Ireland. Lord Northland also sat in the British House of Lords as one of the 28 original Irish Representative Peers.

The first Earl was succeeded by his son, the second Earl. He sat as Member of Parliament for County Tyrone and Dungannon. His son, the third Earl, also represented Dungannon in Parliament. On his early death in 1858, having held the titles for only two months, the peerages passed to his eight-year-old son, the fourth Earl. He also died young and was succeeded by his younger brother, the fifth Earl. He served as a Lord-in-Waiting (government whip in the House of Lords) in the third Conservative administration of Lord Salisbury and became Governor of New Zealand between 1897 and 1904. He also was a member of The Apprentice Boys of Derry Parent Club in Derry.

His grandson, the sixth Earl, mainly known as Dan Ranfurly, became well known for his exploits in the Second World War, and also served as Governor of the Bahamas from 1953 to 1956. His wife Hermione, Countess of Ranfurly, also became well known for her memoirs of her and her husband's lives during the Second World War, and for establishing the organisation which is now known as Book Aid International. They had one daughter but no sons. After his death, the titles passed to his fifth cousin, the seventh Earl. He was the great-great-great-grandson of the Hon. John Knox, third son of the first Earl. As of 2018, the title is held by his son, the eighth earl, who succeeded in that year.

The Hon. William Knox, younger son of the second Earl, served as Member of Parliament for Dungannon.

The earldom of Ranfurly, pronounced "Ran-fully", is the last earldom created in the Peerage of Ireland that is still extant. Despite its territorial designation and the fact that it is in the Peerage of Ireland, the name of the earldom (like that of the UK barony) references the village of Ranfurly (Scottish Gaelic: Rann Feòirling) in Renfrewshire in the south-west of Scotland.

The Earls of Ranfurly owned a large country estate centred on Dungannon in the south-east of County Tyrone in Ulster, Ireland, from 1692 until the very early twentieth-century.

The family seat is Maltings Chase, a house designed by Ted Cullinan and built in the late 1960s, near Nayland, Suffolk.

Viscounts Northland (1791)
Thomas Knox, 1st Viscount Northland (1729–1818)
Thomas Knox, 2nd Viscount Northland (1754–1840) (created Earl of Ranfurly in 1831)

Earls of Ranfurly (1831)
Thomas Knox, 1st Earl of Ranfurly (1754–1840)
Thomas Knox, 2nd Earl of Ranfurly (1786–1858)
Thomas Knox, 3rd Earl of Ranfurly (1816–1858)
Thomas Granville Henry Stuart Knox, 4th Earl of Ranfurly (1849–1875)
Uchter John Mark Knox, 5th Earl of Ranfurly (1856–1933)
Thomas Daniel Knox, 6th Earl of Ranfurly (1913–1988)
Lieutenant-Commander Gerald Francoys Needham Knox, 7th Earl of Ranfurly (1929–2018)
Edward John Knox, 8th Earl of Ranfurly (b. 1957)

Present peer
Edward John Knox, 8th Earl of Ranfurly (born 21 May 1957) is the son of the 7th Earl and his wife Rosemary Beatrice Vesey Holt. He was educated at The Leys School, Cambridge, and Loughborough University of Technology, where he graduated BA.

He was formally known as Viscount Northland between 1988, when his father inherited the peerages from a distant cousin, and 2018, when he succeeded his father as Earl of Ranfurly, Viscount Northland, Baron Ranfurly of Ramphorlie, and Baron Welles of Dungannon.

In 1980, Knox married firstly, Rachel Sarah Lee, daughter of Frank Hilton Lee, and they were divorced in 1984. In 1994 he married secondly Johannah Humphrey Walton, daughter of Squadron Leader Harry Richard Walton, and they have two children:
Adam Henry Knox, Viscount Northland (born 1994), heir apparent
Lady Helen Catherine Knox (born 1996)

In 2003, Lord Northland, as he then was, was living at 9 Parkgate, London SE3.

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links

Earldoms in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1831
Noble titles created for UK MPs

Earl of Ranfurly


Yákov Zak (Odesa, Ucrania, 20 de noviembre de 1913 - Moscú, antigua URSS, 27 de junio de 1976) fue un pianista ruso ganador de la tercera edición del Concurso Internacional de Piano Frédéric Chopin, en 1937.

Estudios y carrera pianística

Yákov Zak comenzó sus estudios de piano con María Starkova en el Conservatorio de Odessa. La profesora desarrolló el talento musical y la técnica pianística de Yákov, que terminaría graduándose en el conservatorio con 19 años, en 1932. Dio su primer recital público a los 15 años, interpretando obras de Beethoven, Liszt, Chopin y Débussy.

En 1932, Zak entró en el Conservatorio de Moscú para completar sus estudios con Heinrich Neuhaus, y terminó graduándose en 1935. Como resultado de una grave enfermedad de Neuhaus durante el año académico 1933/34, Zak daba con frecuencia clases con el profesor Konstantín Igúmnov.

En 1935, Zak participó en el segundo concurso soviético de interpretación musical, donde ganó el 3º premio. Dos años después, fue a Varsovia para participar en la tercera edición del Concurso Internacional de Piano Frédéric Chopin. Se preparó para el concurso por su cuenta, consultando a veces con Neuhaus. La fortuna le sonrió, y después de la segunda fase le fue otorgado el primer premio y el premio de la radio polaca, en forma de máscara de plata de Chopin, a la mejor interpretación de mazurcas.

Desde su triunfo en Varsovia, Zak desarrolló su carrera concertística a gran escala. Tocó con frecuencia en Rusia, y después de la Segunda Guerra Mundial recorrió muchos países europeos (Inglaterra, Holanda, Bélgica, Francia, Finlandia, Suiza, Alemania, Bulgaria, Yugoslavia, Rumania y Polonia), así como en el norte y sur de América (Canadá, los Estados Unidos y Brasil).

Repertorio

Zak fue un pianista universal: su repertorio abarca desde Beethoven, Chopin, Schumann y Liszt, hasta Prokófiev, Rajmáninov, Débussy, Richard Strauss y Shostakóvich. Debido a gran facilidad con la que aprendía nuevas piezas y a su capacidad para profundizar en su sentido y significado, Zak era elegido por los compositores contemporáneos para estrenar sus obras, algunos de ellos fueron Yevgueni Gólubev, Yuri Levitin y Dmitri Kabalevski. Durante varios años, Zak formó un dúo de piano con su compañero pianista Emil Gilels.

Legado y grabaciones

Yákov Zak es hoy reconocido como uno de los pianistas destacados del siglo.

Dejó unas pocas grabaciones, incluidas algunas obras de Chopin (Impromptus, mazurcas, valses y nocturnos), Liszt, Prokófiev (Concierto para piano n.º2 en sol menor con K.Sanderling y la USSR Radio Symphony Orch.), Brahms (2o. Concierto para piano Op.83 con K.Sanderling y la Filarmónica de Leningrado), Rajmáninov (Rapsodia sobre un Tema de Paganini y Concierto No.4 con K.Kondrashin), Ravel (Concierto para piano en sol mayor), Richard Strauss (Burlesque) y Shostakóvich (Preludios y Fugas).

Aparte de su carrera pianística, Zak fue también un profesor activo del Conservatorio de Moscú, en un principio como asistente de Heinrich Neuhaus (desde 1935), y más tarde como profesor de piano (desde 1947), a partir de 1965 también fue Jefe del Departamento de Piano.

Algunos de sus estudiantes fueron Yuri Egórov, Yevgueni Mogilevski, Valeri Afanásiev, Nikolái Petrov y Liubov Timoféieva.

Además, Zak fue jurado del Concurso Internacional de Piano Fryderyk Chopin en Varsovia en las ediciones de 1955 y 1960.

Pianistas de música clásica de Rusia
Pianistas de música clásica de la Unión Soviética
Ganadores del Concurso Internacional de Piano Fryderyk Chopin
Músicos clásicos del siglo XX de Rusia
Nacidos en Odesa
Fallecidos en Moscú
Miembros del Partido Comunista de la Unión Soviética

Yakov Zak


Adrián Martínez puede referirse a:

Personajes
 Adrián Martínez Flores (1970-), futbolista mexicano;
 Adrián Martínez Rodríguez (1992-), futbolista español (:w:gl).
 Adrián Nahuel Martínez (1992-), futbolista argentino.
 Adrián Emmanuel Martínez (7 de julio de 1992-), futbolista argentino.
 Adrián Martínez (1972), actor estadounidense (:w:fr).

Toponimia
 Adrián Martínez, Cienfuegos, Cuba (:w:ht).

Adrián Martínez