MiniScribe Corporation was a manufacturer of disk storage products, founded in Longmont, Colorado in 1980. MiniScribe designed and sold stepper motor-based hard disk drives with a large amount of onboard logic for the time. They eventually moved into higher-profile voice coil motor designs, and won major contracts with IBM. Massive financial fraud starting in 1987 led to bankruptcy in 1990, when their assets were bought by Maxtor and renamed Maxtor Colorado Corporation.

Foundation, early slump, and recapitalization

The company was started by Terry Johnson, who had a 20-year career in the hard drive business at such companies as IBM, Memorex and Storage Technology Corporation. MiniScribe became a major player when it won a series of contracts to supply IBM's PC division, and their subsequent rapid growth led to an initial public offering in late 1983, opening for trading in January 1984. However, slow sales of the IBM PC/XT led IBM to dramatically scale back their orders late that year, forcing MiniScribe to lay off 26% of its staff and causing the value of the stock to plummet. Johnson left the company; at the time he stated that he had been planning to do this for some time and that his departure had "absolutely nothing" to do with IBM. Johnson later said "It's a very low inertia industry, you can blow your way into it and get blown out of it very quickly". Roger Gower, who had been recently promoted to President, took over the CEO role as well.

Shortly thereafter the company was recapitalized with a $20 million investment from Hambrecht & Quist (H&Q), a venture capital firm. One of H&Q's officers was Quentin Thomas ("QT") Wiles, a turnaround specialist nicknamed "Dr. Fix-It". Wiles took over the CEO position from Gower, running the company remotely from his office in Sherman Oaks, Los Angeles, with a management team made up primarily of accountants. The company soon returned to profitability, with sales increasing from $114 million at the height of IBM's orders, to $603 million by 1988, when they were named the most well-managed company in the disk drive industry. Their major customer at this time was Compaq, but the company was also bidding for major contracts with Apple Computer and Digital Equipment Corporation (DEC).

Fraud and failure
In January 1987, the company officers conducted a quick inventory to estimate their accounts prior to an independent review by third party accounting firm Coopers & Lybrand. Their internal inventory count showed that there was a shortfall of between $2 and $4 million. This implied the cost to produce those drives that did sell was higher than initially thought, which, if properly booked against sales, would mean their operating margins would be unimpressive. Instead of reporting this, a number of the managers decided to cover it up by various means. They produced an inflated inventory count, and then broke into the accountants' lock boxes and replaced their independent count to match their newly inflated numbers. The team continued to roll these numbers forward through the quarters, compounding the problem.

In July 1987, Jesse Parker, director of far east operations, told Wiles that something was amiss.  In August, Wiles travelled to Hong Kong and Singapore where he found a complete loss of control. The inventory count from that autumn showed that the numbers had grown to $15 million, mostly in Colorado. A report was prepared to consider various solutions, but Wiles suggested that they continue hiding the problem, ordering all copies of the report be destroyed. This led to the company's most infamous cover-up. The managers rented a second warehouse in Colorado, where they personally packed 26,000 bricks into hard drive boxes and shipped them to Singapore to bolster the inventory count.  After the count was complete, they recalled those serial numbers as defective units. Instead of writing them off, they checked them into inventory, along with other failed drives that had been returned.

The company continued to post impressive numbers, but there were troubling signs. Among them the company continued to post improving operating margins while the rest of the hard drive industry was suffering from rapidly falling margins due to ongoing downward price pressure. In 1988 the board of directors became concerned when the company's reported receivables grew dramatically, indicating a large amount of unpaid billables, while at the same time inventories were also growing, indicating unsold product. Those two numbers are normally at odds. Increased receivables should indicate increased sales, which would normally result in decreased inventory. The directors began an internal investigation in October, while the company reported another record-setting quarter for that period in spite of failing to win either the Apple or DEC contracts.

The investigation revealed that Wiles set iron-clad sales forecasts and pushed these requirements down into the sales team, leaving no room for failure and setting bonuses on beating those figures. The sales team responded by "touching up" reporting documents as they moved up the reporting chain. Wiles responded to these positive reports by setting even higher sales targets, leading to ever-increasing fraud to meet them. Wiles left the company in February 1989, followed by most of the company's officers over the next months. The directors report was released in the summer, stating that Wiles and his management team had "perpetrated a massive fraud" in a "company run amok".

Among the other techniques used to improve the numbers were classic accounting tricks. Failing to write off bad debts, shipping drives to warehouses and booking them as sales ("channel stuffing"), back-dating shipments to allow them to be booked in earlier reporting periods to meet goals, and deliberately shipping defective products repeatedly to different customers so one drive could be booked as multiple sales (leading employees to joke that the only thing being repaired were the worn-out cardboard boxes). When the company embarked on a round of layoffs just before the 1989 Christmas shutdown, including several of the employees who were involved in the brick scheme, they immediately called the Denver area newspapers, who broke the story. Following immediate investigations in Singapore and Colorado the fraud was confirmed.

Acquisition and aftermath
The company declared bankruptcy on January 1, 1990, and was quickly liquidated with Maxtor acquiring its assets in a $46 million cash and stock deal in 1990. Since then MiniScribe Corporation was known as Maxtor Colorado Corporation and later merged with its parent. In a subsequent court case, Wiles claimed to have known nothing of these schemes, saying he was duped by the middle management. Several of those middle managers testified that Wiles was aware of the fraud. The court also noted that Wiles sold a considerable number of shares in the company in April and May 1988, immediately prior to reporting a shortfall due to an "elaborate scheme" to manipulate inventory shortfalls. Wiles was convicted of fraud and insider trading in July 1994 following a federal jury trial, and sentenced to 36 months imprisonment. A portion of Wiles' conviction was overturned on appeal in 1996.

Founder Terry Johnson later helped found CoData with the intent of building a 3.5" hard drive with the capacity of standard 5.25" drives. The company merged with Conner Peripherals in 1986 and as Conner Peripherals became a major vendor for a time. Johnson died near Norman Wells in northern Canada while piloting his Beechcraft Bonanza on July 24, 2010.

References

External links

1980 establishments in Colorado
1990 disestablishments in Colorado
American companies established in 1980
American companies disestablished in 1990
Computer companies established in 1980
Computer companies disestablished in 1990
Computer storage companies
Defunct computer companies of the United States
Defunct manufacturing companies based in Colorado
Manufacturing companies established in 1980
Manufacturing companies disestablished in 1990

MiniScribe


O UFC on ESPN: Font vs. Aldo (também conhecido como O UFC on ESPN 31 e UFC Vegas 44) foi um evento de artes marciais mistas promovido pelo Ultimate Fighting Championship que aconteceu em 4 de dezembro de 2021 nas instalações do UFC Apex em Enterprise, Nevada, parte da Área Metropolitana de Las Vegas, Estados Unidos.

História
A luta principal da noite foi marcada entre o peso galo Rob Font e José Aldo, ex-campeão peso pena do UFC e do WEC.

Originalmente, Jimmy Crute e Jamahal Hill se enfrentariam no mesmo evento em que Thiago Marreta e Johnny Walker se enfrentariam na luta principal (UFC Fight Night: Santos x Walker), porém, por motivos não revelados, foi remarcado para esse evento.

Tanner Boser e Sergei Pavlovich também foram escalados para se enfrentarem, porém, por problemas de viagem envolvendo a pandemia do Coronavirus, a luta foi cancelada.

Originalmente, Montserrat Ruiz e Mallory Martin se enfrentariam, porém, Ruiz por motivos desconhecidos saiu do evento, sendo substituída por Cheyanne Vlismas.

Brad Tavares originalmente enfrentaria Brendan Allen, porém, ele desistiu em novembro e foi substituido por Roman Dolidze, que por complicações causadas pela COVID-19, não conseguiu licença médica para lutar, sendo também substituido por Chris Curtis.

William Knight e Alonzo Menifield se enfrentariam, porém, ambos os lutadores testaram positivo para COVID-19, forçando o cancelamento da luta.

O veterano Matt Brown enfrentaria Bryan Barberena, porém, em 23 de novembro, Brown passou no teste de COVID, sendo substituido por Darian Weeks.

Philipe Lins enfrentaria originalmente Azamat Murzakanov, porém, por motivos não revelados, ele saiu do evento, sendo substituido pelo peso pesado Jared Vanderaa, e devido a isso, a luta também foi alterada para a categoria. Logo mais tarde, Vanderaa não recebeu licença médica para lutar, forçando o cancelamento da luta.

Jake Matthews e Jeremiah Wells se enfrentariam, porém, um dos cornersman de Wells passou no teste de COVID, forçando o cancelamento da luta.

Resultados

2021 nas artes marciais mistas
Eventos do UFC on ESPN

UFC on ESPN: Font vs. Aldo


Acest articol dezvoltă secțiunea Opera a articolului principal Nicolae Grigorescu.

Țărancă citind este o pictură realizată de pictorul român Nicolae Grigorescu în anul 1896. Lucrarea aparține Muzeului Național de Artă al României. Tabloul a fost dat de către artist prietenului său, criticul de artă William Ritter. Există în acest sens un text olograf al pictorului direct pe pânza pe care a fost pictat motivul, care spune A mon tres cher ami / W. Ritter / Grigoresco 1896.

Această lucrare este un exemplu tipic care ilustrează deosebirea dintre o pictură pornită de la o observație adevărată și o alta de chic, cum se spune de obicei în limbajul de atelier. De fapt acest tablou este o eboșă care a rămas în prima fază a execuției sale. Se vede clar, într-un mod evident, că ea a fost făcută după model cu o mare pasiune și cu mult drag. Probabil că tabloul a fost dăruit lui William Ritter la o vizită a acestuia la casa pictorului de la Câmpina.

Fără să se oprească la niciun amănunt, la niciun detaliu, în câteva trasări de pensulă și folosind doar câteva tonuri de culoare, cu o măestrie a mâinii și cu un brio incomparabil, Grigorescu a realizat siluenta unei țărănci, poate a soției lui. Ea este așezată pe o bancă, picior peste picior, și citește o carte cu capul aplecat. Nu este definit aproape nimic, nimic nu este terminat, și totuși atitudinea redată face ca femeia să trăiască în fața privitorului, respirând proiectată pe un fond evocat cu atâta sensibilitate de un adevărat maestru al penelului.

Aflându-se în fața unei atât de complete reușite, privitorul nu poate decât să regrete felul de tratare a atâtor portrete de țărăncuțe pe care pictorul le-a făcut, și a atâtor primăveri (țărăncuțe în peisaj) realizate la finele carierei lui, când nu a știut să reziste adulatorilor și a neversaților în artă.

Referințe

Bibliografie
 Alexandru Vlahuță: Pictorul Nicolae Grigorescu, București, 1910
 Virgil Cioflec: Grigorescu, Editura Cultura Națională, București, 1925
George Oprescu: Nicolae Grigorescu, 2 vol. București, 1961-1962

Legături externe

Alexandru Vlahuță: N. I. Grigoresco : Sa vie et son oeuvre - Editură Bucarest: Imprimerie Socec & C-ie, Société Anonyme, 1911 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017
George Oprescu: Grigorescu și Franța: Studiu asupra formației spirituale și artistice a maestrului - Editura Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, Imprimeria Națională București, 1946 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017
George Oprescu: Franța văzută de pictori români - ALBUM'' - Editura Casei Școalelor, București, 1946 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017

Nicolae Grigorescu

Țărancă citind (pictură de Nicolae Grigorescu)


An Elymotrigia azutavica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kotukhov. An Elymotrigia azutavica in nahilalakip ha genus nga Elymotrigia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elymotrigia

Elymotrigia azutavica


L'Oddnýjarhnjúkur-Langjökull est un vaste système volcanique de l'Ouest de l'Islande situé en partie sous le glacier Langjökull. Il est mis en évidence depuis le début des années 2000.

Contexte
L'Islande intègre de nombreux systèmes volcaniques dont la définition est sujette à évolution. Jusqu'au début des années 2000, le secteur du Langjökull était décrit sous la forme de deux systèmes volcaniques dénommés Hveravellir et Prestahnjúkur. Depuis, il est retenu que Hveravellir fait partie d'un système plus étendu au détriment de celui du Prestahnúkur, plus réduit. Le nouveau système ainsi défini prend désormais le nom d'« Oddnýjarhnjúkur-Langjökull », ou bien de . Le Skjaldbreiður est ainsi intégré dans ce système (il a été aussi proposé que ce volcan fasse partie d'un système volcanique indépendant, sans qu'il y ait pour autant de volcan central).

Géographie

Le système volcanique d'Oddnýjarhnjúkur-Langjökull est situé dans l'Ouest de l'Islande, au nord-est du lac de Þingvellir. Il est adjacent avec les systèmes de l'Hengill et du Prestahnjúkur.

Géologie
Il se caractérise en surface par une série de failles courant sur une centaine de kilomètres, orientées nord-est, allant du lac de Þingvellir, jusqu'à Hveravellir, et par un volcan central situé sous le Langjökull, où des relevés topographiques indiquent la présence d'une caldeira de  de diamètre environ. Le volcan central culmine à . La topographie indique qu'il y aurait une deuxième caldeira sous-glaciaire.

Au nord-est, des sources à hautes températures se manifestent à Hveravellir sur une aire de .

Histoire
Le système est modérément actif durant l'Holocène, avec moins d'une vingtaine d'éruptions. Elles sont principalement basaltiques, la dernière datant de . Avec dix à onze éruptions, la partie sud-ouest du système est la plus active sur la période, produisant notamment le Skjaldbreiðarhraun, un champ de lave de près de . La partie nord-est a connu cinq à six éruptions, la plus récente datant de .

Références

Volcan sous-glaciaire
Volcan en Vesturland
Fissure volcanique

Oddnýjarhnjúkur-Langjökull


Irene est un film américain partiellement en Technicolor réalisé par Alfred E. Green, sorti en 1926.

Synopsis
Iréne, une jeune fille Irlandaise, se dispute avec sa famille et part à New York pour y chercher la gloire et la fortune. Elle y trouve un travail de couturière et de mannequin, et fréquente Donald, le fils d'une riche famille. Mais la mère de celui-ci désapprouve cette idylle et essaye de discréditer Irène.

Fiche technique

 Réalisation : Alfred E. Green
 Scénario : June Mathis, Rex Taylor d'après la comédie musicale Irene de James Montgomery.
 Producteur : John McCormick
 Genre : Comédie sentimentale
 Photographie : Ted D. McCord
 Montage : Edwin Robbins
 Musique : Harry Tierney, Joseph McCarthy
 Distributeur : First National Pictures
 Durée : 9 bobines
 Date :

Distribution
 Colleen Moore : Irene O'Dare
 Lloyd Hughes : Donald Marshall
 George K. Arthur : Madame Lucy
 Maryon Aye : Helen Cheston
 Ida Darling : Mrs. Warren Marshall
 Edward Earle : Larry Hadley
 Bess Flowers : Jane Gilmour
 Betty Francisco : Cordelia Smith
 Cora Macey : Mrs. Gilmour
 Charles Murray : Pa O'Dare
 Eva Novak : Eleanor Hadley
 Kate Price : Ma O'Dare
 Laurence Wheat : Bob Harrison
 Lydia Yeamans Titus : Mrs. Cheston

Production
Quelques scènes ont été tournées en Technicolor deux couleurs, ce qui a couté  sur un budget total de . Cependant le résultat n'est pas jugé satisfaisant en particulier pour le rendu du bleu.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1926
Comédie romantique américaine
Film muet américain
Film en noir et blanc partiellement en couleur
Adaptation d'une comédie musicale au cinéma
Film de First National Pictures

Irene (film, 1926)


Opatička kuća u Kaštilcu, Gomiliški Kaštilac 9, mjesto Kaštel Gomilica, Grad Kaštela, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Opatička kuća smještena je uz južni zid utvrde Kaštilac koju su 1545. godine osnovale koludrice reda sv. Benedikta. Izvorno Opatička kuća je bila prizemnica koja je koludricama služila kao konoba. Između 1726. i 1753. godine izgrađena je jednokatna barokna zgrada koja je do danas sačuvala svoj izvorni izgled. Tlocrt je nepravilan u obliku slova T, a krov je dvoslivni. U drugoj polovici 20.st. u Opatičkoj kući se nalazila uljara.

Zaštita
Pod oznakom Z-3578 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralne građevine".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Kaštel Gomilici

Opatička kuća u Kaštilcu


Organizacija crnomorske ekonomske suradnje - BSEC (eng. Organization of the Black Sea Economic Cooperation) osnovana je 25. lipnja 1992. kada su šefovi jedanaest država u Istanbulu potpisali Deklaraciju i Bosforski dogovor. Države osnivači su: Azerbajdžan, Albanija, Bugarska, Gruzija, Grčka, Armenija, Moldavija, Rumunjska, Rusija, Turska i Ukrajina. Nakon naknadnoga pristupanja Srbije i Sjeverne Makedonije, organizacija sada broji 13 članica. Hrvatska je jedna od promatrača.

Način funkcioniranja ove zajednice su povremeni sastanci šefova država i vlada, i redovni sastanci ministara vanjskih poslova jedanput godišnje, odnosno polugodišnje. Tijela su: stalno međunarodno tajništvo, pomoćni organi radne grupe i eksperti, parlamentarna skupština, poslovni savjet i Crnomorska banka za trgovinu i razvoj.

Najveća postignuća Organizacije crnomorske ekonomske suradnje su u područjima kao što su: promet, telekomunikacije, energija, životna sredina, zdravstvo, trgovina, strane investicije i međunarodni odnosi. Nedostaci su nepostojanje jasne dugoročne strategije i prioriteta, nedovoljna politička podrška predloženim projektima, nedovoljna efikasost, nedovoljna financijska sredstva za ostvarenje projekata, velike razlike među članicama, nedovoljna razina ekonomske razmjene, izbjegavanje političkih ciljeva i sigurnosnih pitanja, itd.

Sadašnji generalni tajnik je Grk Michael Christides, a sjedište je u Istanbulu u Turskoj. Sve države članice nemaju izlaz na Crno more.

Cipar i Crna Gora su podnijele zahtjev za učlanjenje, ali su odbijene zbog rivalstva između Turske i Grčke.

Izvori

Međunarodne organizacije


Francisca de Paula Pomar y Prunell, más conocida como Francisca Pomar de Maristany, (Buenos Aires, 1889 - Barcelona, 1975) fue una soprano ligera argentina.

Biografía
Nació con una voz privilegiada, pero sus padres no le permitieron hacer una carrera profesional como cantante de ópera. Desarrolló su afición haciendo papeles de soprano ligera en zarzuelas de aficionados, especialmente en el teatro que tenía el pintor Aurelio Tolosa Alsina en su casa de la calle Torrente de las Flores, en el barrio de La Salud, de Barcelona, entonces un lugar de veraneo,  donde se reunía lo más granado de la sociedad barcelonesa de principios del .

Conoció a su futuro esposo, Alejandro Maristany y Guasch, haciendo zarzuela de aficionados (Alejandro, que también tenía buena voz, hacía el papel de galán, y Francisca el de protagonista femenina). Se casaron en Barcelona en 1909. En 1929, cuando Francisca tenía 40 años (edad, en aquella época, muy elevada para una soprano ligera) y era madre de tres hijos, su marido quiso grabar, privadamente, su voz con la Orquesta del Gran Teatro del Liceo de Barcelona, dirigida por el maestro Concordio Gelabert, para que, cuando fuesen mayores, sus hijos pudiesen recordar la voz de su madre cantando ópera. Las grabaciones fueron las siguientes:
Ah! non credea, de la ópera La sonnambula de Vincenzo Bellini:
Vissi d'arte de Tosca de Giacomo Puccini;
Siccome un di de Los pescadores de perlas de Georges Bizet:
Amami, de Luigi Denza:
A Granada, de Fermín María Álvarez:

Aunque los originales de 1929 están en discos de piedra grabados y editados en los, entonces, recientemente inaugurados estudios de La Voz de su Amo en Barcelona, las nuevas tecnologías han permitido recuperar el sonido original. Algunas de estas grabaciones han sido emitidas por Radio Nacional de España, y otras emisoras de radio, en sus programas de música clásica.

Enlaces externos

Sopranos de Argentina
Sopranos de España
Porteños
Fallecidos en Barcelona

Francisca Pomar de Maristany


Bağtepe şu anlamalara gelebilir:
 Bağtepe, Battalgazi - Malatya ili Battalgazi ilçesine bağlı mahalle
 Bağtepe, Kepsut - Balıkesir ili Kepsut ilçesine bağlı mahalle
 Bağtepe, Kozan - Adana ili Kozan ilçesine bağlı mahalle
 Bağtepe, Yavuzeli - Gaziantep ili Yavuzeli ilçesine bağlı mahalle
 Bağtepe (Samsun), Samsun'da bir arkeolojik höyük.

Bağtepe


Aceasta este lista orașelor din Guatemala.

Lista orașelor
Populație conform recensământului din 2002.

 Capitală de departament
 Capitala țării

Orașe antice și ruine importante
 Cancuen
 Dos Pilas
 El Baul
 Iximche
 Kaminaljuyu
 Machaquila
 El Mirador
 La Joyanca
 Mixco Viejo
 Naranjo
 Nakbé
 Piedras Negras
 Quirigua
 Q'umarkaj
 Tikal

Referințe

Legături externe

Map of Guatemala

Guatemala
Orașe

Lista orașelor din Guatemala


Abu-Malek Abd-el-Ouahad (en arabe : أبو مالك عبد الواحد) est le sultan zianide de novembre 1411 à 1424, puis de 1429 à 1430.

Biographie
Abu Malek régna sur le royaume zianide du Maghreb central de 1411 à 1424. Frère du précédent sultan Moulay Saïd il entre en guerre contre ce dernier à cause de sa mauvaise gestion. Il est aidé du sultan mérinide Abou Saïd III, mais une fois installé au pouvoir, il se retourne contre ce dernier, défait son armée et prend sa capitale, Fez en 1411. Il redresse ainsi la puissance zianide, ce qui inquiète les Hafsides, à sa frontière est, qui intriguent et finissent par appuyer un prétendant qui s'installera sur le trône en 1424 : Abu Abd Allah Muhammad.  Il arrive cependant à lui reprendre le pouvoir en 1428, avant de le reperdre définitivement en 1430 face à son rival Abū ʿAbd Allāh Muḥammad coalisé avec une troupe hafside.

Notes et références

Bibliographie

Voir aussi
 Abdalwadides
 Tlemcen

Zianides
Personnalité de l'histoire algérienne

Abu-Malek Abd-el-Ouahad


Mediatonic Limited est un développeur de jeux vidéo britannique basé à Londres. La société est fondée en septembre 2005 par les étudiants de l'université Brunel, Dave Bailey et Paul Croft, pour sortir leur premier jeu Snowman Salvage en décembre de la même année. Initialement un studio de sous-traitance de jeux Flash, Mediatonic développe des jeux originaux pour d'autres plateformes, dont Murder by Numbers et Fall Guys: Ultimate Knockout. En juin 2020, Mediatonic emploie 230 personnes dans quatre studios et fait partie de Tonic Games Group, qui est une filiale d'Epic Games depuis mars 2021.

Histoire
Mediatonic est fondée en septembre 2005 par des amis Dave Bailey et Paul Croft, tous deux âgés de 21 ans, lors de leur dernière année à l'université Brunel . Avec un bureau près du campus, ils créent l'entreprise en tant que studio freelance pour créer des jeux par navigateur avec Flash. Snowman Salvage, un jeu qui faisait partie de la thèse de Croft, est la première sortie de Mediatonic en décembre 2005.

PopCap Games, Big Fish Games et PlayFirst sont les premiers clients de Mediatonic. Le studio produit, entre autres, des conversions Flash de Bejeweled, Bookworm, Diner Dash et Poppit!. Il crée aussi Amateur Surgeon, un jeu original, pour Adult Swim Games. Mediatonic est suffisamment rentable au cours de sa première année d'existence pour que, après l'obtention du diplôme de Bailey et Croft, le studio déménage dans un ancien bâtiment gouvernemental à Westminster en février 2006 et embauche dix employés. Parmi les autres premiers jeux de Mediatonic se trouvent Meowcenaries, Gigolo Assassin, Must Eat Birds et Monsters (Probably) Stole My Princess . Ayant atteint 25 employés, Mediatonic déménage dans de nouveaux bureaux près de Covent Garden en février 2008.

En juillet 2009, Mediatonic ouvre un studio à Brighton pour agir en tant qu'agence de médias numériques, puis se transforme en une société nommée Graphite. Mediatonic reçoit un financement des entrepreneurs Kelly Sumner, Ian Livingstone et Geoff Heath en avril 2010, et de Frog Capital en janvier 2012. Pete Hickman, ancien producteur exécutif d'Eidos Interactive, rejoint Mediatonic en tant que responsable de la production en juillet 2011. Prévoyant de doubler son effectif de 50 personnes, Mediatonic déménage son siège social de Londres à Soho en mai 2012. Un autre studio de développement est ouvert à Brighton en octobre. Selon Bailey, Mediatonic commence alors à donner un poids égal aux jeux originaux et aux projets de travail pour compte d'autrui, impliquant le développement de l'entreprise. Le studio se diversifie dans l'édition, ouvrant The Irregular Corporation en tant que société sœur en décembre 2015.

Mediatonic emménage dans Shell Mex House, à Londres, en avril 2017. En juillet, une équipe de cinq personnes est créée dans un espace de coworking à Madrid et s'étendu à un véritable bureau en juillet 2019. Un studio de développement frère, Fortitude Games, est créé à Guildford en 2018. Un quatrième studio pour Mediatonic à Leamington Spa est annoncé en février 2020. Toujours au début de 2020, Mediatonic établit son siège social dans un bureau au-dessus gare de Londres-Victoria, bien qu'il soit resté largement inutilisé en raison de la pandémie de COVID-19, obligeant l'entreprise à faire travailler ses employés à domicile.

Bailey et Croft créent Tonic Games Group en tant que société mère de Mediatonic, The Irregular Corporation et Fortitude Games, déplaçant 35 employés vers Tonic Games Group, tandis que Mediatonic compte 230 employés. Le 2 mars 2021, Epic Games annonce avoir acquis Tonic Games Group, dont Mediatonic.

Jeux développés

Références

Développeur de jeux vidéo
Entreprise de jeux vidéo ayant son siège au Royaume-Uni
Epic Games

Mediatonic


An Guzmania ekmanii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Hermann August Theodor Harms, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hermann August Theodor Harms och Carl Christian Mez. An Guzmania ekmanii in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania ekmanii


«بوي فريند»  أغنية منفردة (سنغل) من كتابة وغناء المغنية الأمريكية آشلي سمبسون. وصلت إلى مرتبة متقدمة في الأغان العشرين الأول في تصنيف لبيل بورد هوت 100 "Billboard Hot 100".

<noinclude>

مراجع

أغان كتبتها آشلي سمبسون
أغان منفردة في 2005
أغان منفردة في 2006
أغاني 2005
أغاني آشلي سمبسون الفردية
مقاطع فيديو موسيقية أخرجها مارك ويب

بوي فريند (أغنية)


L'avenue du Général-Gallieni, est un important axe de communication de Meudon.

Situation et accès

Elle faisait partie de la Grande perspective du Château présentée dans la lettre Manière de montrer Meudon, jusqu'à ce qu'en 1840, la création de la ligne entre la gare de Paris-Montparnasse et la gare de Versailles-Rive-Gauche interrompe son tracé par une tranchée franchie par un pont.

Elle se termine place Aristide-Briand, anciennement place de la Demi-Lune.

Sa desserte s'opère par la gare de Bellevue.

Origine du nom
Elle est nommée ainsi en hommage à Joseph Gallieni, militaire français.

Historique
Cette avenue était autrefois la Grande-Rue de Bellevue.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Église Notre-Dame-de-l'Assomption de Meudon.
 Emplacement de l'ancienne Villa des Souvenirs, demeure construite dans les années 1820, entourée d'un parc orné de statues, notamment L'Amitié réalisée par Jean-Baptiste Pigalle en 1753 pour la marquise de Pompadour, exposée aujourd'hui au musée du Louvre. Elle devint par la suite une clinique d'accouchement, mais sera détruite dans les années 1960. La grille de la propriété est toujours visible.

Notes et références

General Gallieni

Avenue du Général-Gallieni (Meudon)


Philippe de Vitry (Philippus de Vitriaco; ) a fost un compozitor, teoretician, poet și episcop francez, una dintre personalitățile cele mai cultivate din vremea lui, priceput și în matematică, filosofie și istorie. Având o influență puternică asupra generației ulterioare de compozitori, Philippe de Vitry a fost unul dintre cei mai cunoscuți reprezentanți ai stilului Ars Nova (Arta Nouă).

Viața
Deși sursele medievale au considerat că s-a născut în regiunea Champagne, totuși cercetarea recentă indică originea lui în Vitry-en-Artois. Mai târziu, a fost secretar și consilier la curtea regilor Carol al IV-lea, Filip al VI- lea și Ioan al II-lea ai Franței.
În 1351 a devenit episcop de Meaux, demnitate pe care a deținut-o până la sfârșitul vieții sale.

Creația
În context muzical, doar 14 motete au rămas de la Philippe de Vitry, însă, spre deosebire de el,  muzicianul contemporan din vremea aceea, Guillaume de Machault a avut mai mare grijă în păstrarea compozițiilor pentru generațiile următoare. Vitry a fost un compozitor foarte cunoscut, în ciuda faptului că doar un motet este semnat de el (în Codex Ivrea, nr. 37). Potrivit cercetărilor muzicologului Heinrich Besseler, se pare că putem lua în considerare încă 13 motete compuse de Vitry (cinci motete cu trei voci se găsesc în Le Roman de Fauvel, restul în Codexul Ivrea).

Motetelor lui li se atribuie introducerea unei metode ritmice noi, numită izoritmie .Prin simplificarea notației muzicale, Vitry a realizat o inovație care a contribuit la abilitatea de a nota ritmurile diverse, mai complexe. Tehnica lui de compoziție este unică: continuitatea și unitatea melodiei, claritatea formei și a structurii ține de Ars Nova, iar cu motetele izoritmice Vitry a devenit un creator al genului muzical tipic din secolul al XIV-lea.

Motetele
 Orbis orbatus / Vos pastores adulteri / Fur non venit
 Aman novi probatur exitu / Heu, Fortuna subdula / Heume tristis est anima mea
 Tribum, que non abhorruit / Quoniam secta latronum / Merito hec patimur

 Firmissime fidem teneamus / Adesto, sancta trinitas / Alleluya, Benedictus
 Garrit Gallus / In nova fert / Neuma
 Douce playsence / Garison selon nature / Neuma quinti toni
 Vos qui admiramini / Gratissima virginis species / contratenor / Gaude gloriosa
 Cum statua Nabucodonasor / Hugo, Hugo, princeps invidie / Magister invidie
 Colla jugo subdere / Bona condit / Libera me, Domine
 Tuba sacre fidei / In arboris / Virgo sum
 Impudenter circumvivi / Virtutibus laudabilis / contratenor / tenor
 Petre Clemens / Lugentium siccentur / tenor
 (?) Dantur officia / Quid scire proderit / tenor
 O canenda vulgo / Rex quem metrorum / contratenor / Rex regum
 Floret cum van gloria / Florens vigor ulciscendo / Neuma

Note

Nașteri în 1291
Decese în 1361
Compozitori medievali
Compozitori francezi
Poeți francezi
Episcopi romano-catolici francezi
Scriitori de limbă latină din secolul al XIV-lea

Philippe de Vitry


تودور فيسيلينوفيتش (مواليد 22 أكتوبر 1930 في نوفي ساد - 17 مايو 2017)، لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق، ومدرب كرة قدم يوغسلافي سابق.

درب منتخب كولومبيا لكرة القدم بين عامي 1972 و1973، ودرب منتخب يوغسلافيا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في النمسا
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
مهاجمو كرة قدم رجالية
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 1956
رياضيون صرب مغتربون في اليونان
رياضيون صرب مغتربون في تركيا
رياضيون من نوفي ساد
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في الإكوادور
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في النمسا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في اليونان
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في بلجيكا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في تركيا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في كولومبيا
صرب مغتربون في النمسا
صرب مغتربون في اليونان
صرب مغتربون في إيطاليا
صرب مغتربون في بلجيكا
صرب مغتربون في تركيا
فائزون بميداليات فضية أولمبية من يوغوسلافيا
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري البلجيكي الممتاز
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري النمساوي
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو بارتيزان بلغراد
لاعبو سامبدوريا
لاعبو سانت خيلويزي
لاعبو فويفودينا
لاعبو فيرست فيينا
لاعبو كأس العالم 1954
لاعبو كأس العالم 1958
لاعبو كرة قدم صرب
لاعبو كرة قدم صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1956
لاعبو كرة قدم مغتربون في النمسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم من نوفي ساد
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف أولمبيون
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف مغتربون
لاعبو كرة قدم يوغوسلافيون
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
لاعبو نادي كارنتين
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
مدربو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
مدربو الدوري التركي الممتاز
مدربو الدوري النمساوي
مدربو الدوري اليوناني
مدربو أولمبياكوس
مدربو أيك أثينا
مدربو إثنيكوس
مدربو إنديبنديينتي سانتا
مدربو بطولة أمم أوروبا 1984
مدربو غازي عنتاب سبور
مدربو فويفودينا
مدربو كارسياكا
مدربو كرة قدم صرب
مدربو كرة قدم صرب مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في الإكوادور
مدربو كرة قدم مغتربون في النمسا
مدربو كرة قدم مغتربون في اليونان
مدربو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
مدربو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
مدربو كرة قدم مغتربون في تركيا
مدربو كرة قدم مغتربون في كولومبيا
مدربو كرة قدم يوغوسلاف
مدربو كرة قدم يوغوسلافيون مغتربون
مدربو منتخب كولومبيا لكرة القدم
مدربو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
مدربو نادي أبولون سميرني
مدربو نادي كاتانزارو
مدربو نادي كارنتين
مدربو نادي ليفانتي
مواليد 1930
مواليد في بلغراد
وفيات 2017
وفيات في أثينا
وفيات مرتبطة بالمرض في اليونان
يوغوسلافيون مغتربون في تركيا
مدربو نادي فنار باغجة لكرة القدم

تودور فيسيلينوفيتش


Le corbillard de Choi Pil-ju est un corbillard de type palanquin et constitue un bien culturel folklorique important de la Corée du Sud, le n°230.

Histoire
Ce corbillard a été utilisé pour transporter jusqu'à son lieu d'inhumation le corps de Choi Pil-ju (崔必周), fils aîné de la 21e génération du clan Tongdeokgongpa de la famille Choi originaire de Jeonju. Il semble que Choi Pil-ju était un homme très riche, et à sa mort, son fils aîné a chargé un sculpteur sur bois basé à Tongyeong, dans la province du Gyeongsang du Sud, de fabriquer le transport funéraire, dont la réalisation prit six mois. Il fut conservé à des fins personnelles jusqu'à ce que Jinju-hwadanchimokhoe l'achète et l'utilise. Le corbillard fut donné au gouvernement en 1944 et fait désormais partie de la collection permanente du musée folklorique national de Corée.

Description
Au-dessus de longues perches, se trouve le corps principal du cercueil, construit dans le style d'une maison à quatre étages et avec un toit de tuiles, dont le sommet est drapé d'un grand morceau de tissu pour faire écran à la lumière du soleil. Au bas du premier et du deuxième étage, on trouve des rampes d'escalier dont le sommet est décoré de figurines. Les figurines semblent exprimer l'image de  (東方朔), l'un des Xian taoïstes censés accompagner et guider les morts dans leur voyage solitaire aux enfers.

Les troisième et quatrième étages ont la forme d'un toit qui recouvre le corps principal. Sa forme générale est une réplique exacte d'une structure en bois classique, mais elle ressemble à deux maisons à toit de tuiles superposées. L'extrémité des chevrons d'angle du toit est décorée d'oiseaux aux ailes repliées, tandis que le faîte du toit du dernier étage est décoré d'oiseaux aux ailes ouvertes, signifiant l'oiseau de la mort. Les dragons, animaux, plantes et humains sculptés et peints qui remplissent l'avant se caractérisent par la diversité des motifs et la vivacité des couleurs. L'un des éléments les plus distinctifs du corbillard est la sculpture du troisième étage, qui représente le flétrissement d'une fleur de lotus et qui semble être une métaphore de la vie d'un homme, de sa naissance à sa mort. Lors d'une procession funéraire, le cercueil est transporté au son des cloches et des chants dirigés par le porteur de la cloche. Les paires de sangles latérales placées le long des deux longues perches de transport sont conçus pour que les hommes puissent porter le cercueil sur leurs épaules.

Fabriqué en 1856, soit la septième année du règne du roi Cheoljong de Joseon, le cercueil funéraire est un ouvrage complexe composé de nombreuses pièces et sculptures décoratives. En raison de sa structure unique et du fait que la date exacte de sa production est connue, ce splendide artefact est considéré comme un matériau précieux pour la recherche sur les rites funéraires coréens.

Galerie

Références

Liens externes

Transport funéraire
Véhicule historique
1856
Corée au XIXe siècle
Sculpture funéraire
Sculpture religieuse
Folklore sud-coréen

Corbillard de Choi Pil-ju


".........තත්ථ කතමෝ සම්මා සති ?ඉධ භික්ඛු කායේ කායානුපස්සී විහරති. ආතාපි සම්පජානෝ........."
යනුවෙන් නිවැරදි සිහිය සිව්වැදෑරුම්ව විස්තර කෙරේ.එනම්,

කායානුපස්සනා- (කය අනුව බැලීම)
වේදනානුපස්සනා-(වේදනාවන් අනුව බැලීම)
චිත්තානුපස්සනා-(සිත අනුව බැලීම)
ධම්මානුපස්සනා-(ධර්‍මානුකූලව බැලීම)

සම්මා සති


El término semillero pizarra puede referirse a:

 un nombre común del ave Haplospiza rustica.

 un nombre común del ave Sporophila schistacea.

Semillero pizarra


Fizi ist einer der acht Bezirke in der Provinz Sud-Kivu, der Demokratischen Republik Kongo. Er stößt im Norden an die Sud-Kivu Bezirke Uvira, Mwenga and Shabunda, sowie im Osten an den Tanganjikasee und grenzt an die Provinzen Katanga im Süden und Maniema im Westen.

Als vorherrschende Sprache wird im Bezirk Swahili verwendet.

Geographie
Der Bezirk Fizi liegt ganz im Süden der Sud-Kivu Provinz, am Ufer des Tanganjikasees.

Verwaltungsgliederung
Innerhalb des Bezirkes Fizi gibt es die folgenden kommunalen Gebietskörperschaften:
 N'Gangya
 Lùlenge
 M'tambala
 Tangani'a
 Itombwe

Städte
 Baraka ist die größte Stadt im Bezirk Fizi; sie besteht aus den drei Stadtgemeinden Baraka, Katanga and Kalundja.
 Fizi ist die Bezirkshauptstadt.

Geschichte
Die Region hat eine lange Geschichte der Unabhängigkeit von Kinshasa. In Fizi gründete Laurent-Désiré Kabila 1967 die Befreiungsbewegung maquis. Außerdem ist die Stadt der Geburtsort seines Sohnes und ehemaligen langjährigen Präsidenten Joseph Kabila (2001-2019). Während des Zweiten Kongokriegs war die Stadt Fizi lange Zeit von zahlreichen bewaffneten Gruppen umkämpft.

Politik
Der Bezirk Fizi ist in der Nationalversammlung der Demokratischen Republik Kongo durch drei Abgeordnete repräsentiert:
Amy Ambatobe (UDPS/TSHISEKEDI)
Celestin Anzuluni (parteilos)
Jean Kevin Jemsi (PANADER, Parti national pour la démocratie et la République)

Einzelnachweise

Weblinks

 Territoire de Fizi-Itombwe ou le pays de Babembe, fizi-itombwe.com
 Rapport de L'Atelier de Reflexion sur les Resources Locales et la Dynamique du Developpement Rural Dans Le Territoire de Fizi - Itombwe, report of seminar held 19-21 February 2006
 Karte von Sud-Kivu
 Karte von Sud-Kivu des UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (OCHA)
Sud-Kivu
Verwaltungseinheit in der Demokratischen Republik Kongo

Fizi (Bezirk)


Amatersko kazalište "Petar Hektorović" je hrvatska amaterska kazališna kuća iz grada Starog Grada na otoku Hvaru. Sjedište je na adresi Novo Riva 5, Stari Grad.
Današnji upravni odbor (stanje 3. srpnja 2017.) činidu predsjednik Antonio Škarpa, dopredsjednik Lovre Plenković, tajnica Marija Cero, intendantica Ljiljana Plenković, član Vjekoslav Tadić.

Povijest
Osnovano je 1893. godine. godine. Povijesni korijeni i temelji su kazališni život hrvatske renesanse 16. stoljeća, kad je bio aktiva hrvatski pjesnik Petar Hektorović. Starogrojski kazališni život zadnjih desetljeća 19. stoljeća zbivao se na otvorenom i prevladavala su crkvena prikazanja kao tema. Nakon što je osnovano ovo kazalište, preko trajne dramske pozornice prije i poslije drugoga svjetskog rata, tradicija je s uspjehom nastavljena sve do danas.

Kazalište na tisućama proba uvježbalo preko stotinu predstava koje je gledalo mnogobrojno gledateljstvo. Od 1973. do 2011. godine hektorovićevci su uprizorili 28 premijera djela koja su poslije izvedena više stotina puta. Ova harvoska kazališna družina njeguje komediografski izričaj.

Amatersko kazalište Petar Hektorović je sudjelovalo na mnogim susretima, smotrama, festivalima te gostovalo na inim pozornicama. Izveli su brojne predstave, a također su se istaknuli vrlo uspješnim organizacijama susreta kazališnih amatera Dalmacije i Festivala hrvatskih kazališnih amatera.

Izvori

Vanjske poveznice
Kazalište Petar Hektorović na Facebooku

Stari Grad
Hrvatske kazališne kuće i trupe

Amatersko kazalište Petar Hektorović


Arapaholar (larapihu= "Ticaret yapanlar") Kolorado civarında yaşayan Algonkin halklarından bir Kızılderili halkı. Ova Kızılderilileri kültür grubuna dahildirler.

Bu isim hiç kuşkusuz, çok eski zamanlardan beri en fazla ticaret yapan kızılderili kabilesi için uygun bir isimdir. Arapaholar kendilerine Invnaina (bizim insanlardan) derler. Tarihte en önemli dostları olmuş olan Şayenler onlara Hitaniwo'iv (Bulut adamları) derler.

Katliamlar
Sand Creek Katliamı 1864

Arapaholar


Raseborg (Raasepori en finés) es una ciudad finlandesa, situada en la región de Uusimaa. La ciudad se fundó en 2009, tras la fusión de los municipios de Ekenäs, Karis y Pojo. Tiene 29 173 habitantes y un área de 2 354,17 km². La ciudad es bilingüe, con un 65,6% de habla sueca y un 31,1% de habla finesa.

Referencias

Enlaces externos

Raseborg


Hernandiaceae nom. cons., biljna porodica u redu Laurales. Postoji 70 priznatih vrsta u pet rodova.

Obuhvaća drveće, grmlje ili liane, s aromatičnim uljima u stabljikama i lišću.

Rodovi i broj vrsta
 Familia Hernandiaceae Blume (70 spp.)
 Subfamilia Hernandioideae Endl. ex Miq.
 Hazomalania Capuron (1 sp.)
 Hernandia L. (24 spp.)
 Illigera Blume (28 spp.)
 Subfamilia Gyrocarpoideae J. Williams
 Gyrocarpus Jacq. (5 spp.)
 Subfamilia Sparattanthelioideae Thorne & Reveal
 Sparattanthelium Mart. (12 spp.)

Izvori

Lovorolike

Hernandiaceae


باكارد هي ماركة سيارات فارهة أمريكية سابقة. ظهرت أول سيارة من باكارد عام 1899 وكان أخر إنتاج منها عام 1958.

محركات باكارد
مهندسو باكارد نجحوا في تصميم وتصنيع محركات قوية وعملية. تم تقديم محرك ذو 12 أسطوانة كما تم تقديم محرك ثماني الأسطوانات ذو ضغط منخفض، ولكن لم يتم تقديم محرك ذو 16 صماما.

طرازات باكارد
 باكارد 110
 باكارد 120
 باكارد 160
 باكارد 180
 باكارد 200
 باكارد 250
 باكارد 300
 باكارد 400
 باكارد بالبوا
 باكارد كاريبيان
 باكارد كافالير
 باكارد كليبر

ساهم في أسبوع وسائل النقل

مراجع

المركبات القديمة
انحلالات سنة 1962 في الولايات المتحدة
انحلالات سنة 1962 في أوهايو
تأسيسات سنة 1899 في أوهايو
تصنيع السيارات مقرها في أوهايو
تصنيع السيارات مقرها في إنديانا
تصنيع السيارات مقرها في ميشيغان
سيارات عقد 1900
سيارات عقد 1910
سيارات عقد 1920
سيارات عقد 1930
سيارات عقد 1940
سيارات عقد 1950
سيارات فارهة
شركات أمريكية انحلت في 1962
شركات أمريكية أسست في 1899
شركات تصنيع سابقة مقرها في أوهايو
شركات تصنيع سابقة مقرها في إنديانا
شركات تصنيع سابقة مقرها في ميشيغان
شركات تصنيع مركبات انحلت في 1962
شركات تصنيع مركبات أسست في 1899
شركات سابقة مقرها في أوهايو
شركات سابقة مقرها في إنديانا
شركات سابقة مقرها في ميشيغان
شركات مصنعة لسيارات فارهة
ماركات سيارات
مصانع سيارات منحلة في الولايات المتحدة
مصنعو سيارات
مصنعو سيارات في الولايات المتحدة

باكارد


Lucie de Lammermoor es una ópera en francés, la versión revisada por Gaetano Donizetti de la ópera original Lucia di Lammermoor, que se había estrenado en Nápoles en 1835. La versión francesa se estrenó el 6 de agosto de 1839 en el Théâtre de la Renaissance de París.

Lucie no es la traducción literal de Lucia. En la versión francesa, Alisa (acompañante de Lucia) ha desaparecido, reforzando el aislamiento de la heroína que se encuentra como sola personaje femenina. El papel del capellán Raymond, que le muestra conmiseración, es igualmente reducido en relación con la versión italiana, en beneficio especialmente del de Henri. El personaje de Gilbert está más desarrollado (reemplazando a Alisa, interpreta el papel de agente doble al lado de Lucie, pretendiendo servir sus amores para traicionarla mejor).

La tesitura de la Lucie francesa es más agudo que el de su homóloga italiana, el medio menos solicitado.

El aria "Regnava nel silenzio" es reemplazada por la cavatina "Que n'avons-nous des ailes", menos sombría, extraído de la ópera Rosmonda d'Inghilterra del mismo Donizetti.

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Gaetano Donizetti
Óperas en francés
Óperas de 1839
Óperas estrenadas en París

Lucie de Lammermoor


محمود سعيد (مواليد 1939) كاتب وقاص وروائي عراقي، كتب أكثر من عشرين رواية ومجموعة قصص، وله كتابان في التاريخ وقواعد اللغة العربية غير مطبوعين، بدأ بكتابة القصة القصيرة في سن مبكرة، حاز على جائزة القصة القصيرة في جريدة فتى العراق سنة 1956م، وأصدر مجموعة قصص قصيرة: بورسعيد وقصص أخرى في عام 1957، أتلفت سلطة انقلاب الثامن من شباط 1963 روياتين له، ومنعت روايتاه الإيقاع والهاجس سنة 1968، وزنقة بن بركة 1970، من النشر، ظل ممنوعاً من النشر في العراق من قبل مديرية الشؤون الثقافية في بغداد، والتي منعت له روايتين «الطعنة» عام 2008، ورواية «وادي الغزلان» عام 2010.

حياته

ولد في الموصل سنة 1939، اعتقل سنة 1962 لثلاثة أشهر، و1963 لمدة سنة ويوم واحد، وفصل من العمل ثلاث سنوات، ذهب إلى المغرب، وعمل هناك، ثم اعتقل 1980 لبضعة أشهر سنة 1980، وكتب بعد الاعتقال رواية «أنا الذي رأى»، وتعرض للتوقيف أكثر من ثلاث مرّات، وللاستجواب والاحتجاز مرات عديدة، سافر سنة 1985 للعمل في دول الخليج العربي، وفي سنة 1999 هاجر إلى الولايات المتحدة، عمل مدرساً للغة العربية في العراق والمغرب، وقام بإلقاء محاضرات في اللغة العربية والخط في جامعة دي بول في شيكاغو، الولايات المتحدة، وهو عضو في ملتقى الروح الثقافي، منع من النشر في العراق، فلم يصدر له هناك إلا مجموعة قصص قصيرة: بور سعيد وقصص أخرى سنة 1957.

المؤلفات
 1955 البندقية المشؤومة. قصة قصيرة. جائزة فتى العراق.
 1957 بورسعيد وقصص أخرى. مجموعة قصص. بغداد. هناك نسخة واحدة في المكتبة الوطنية في بغداد.
 1955 الإضراب. رواية. "إضراب القصابين. الموصل. مخطوطة مودعة لدى اتحاد الأدباء العراقيين. أتلفت بعد انقلاب الثامن من شباط 1963.
 1963 «شباط» قضية قديمة. رواية. بغداد. نشرها اتحاد الأدباء العراقيين، لكنها أتلفت بعد الانقلاب.
 1968 الإيقاع والهاجس. منعت من النشر حينئذ، ثم نشرت في سوريا. دمشق. دار المدى.
 1970 رواية زنقة بن بركة الحاصلة على جائزة وزارة الإعلام سنة 1994. نشرت في القاهرة سنة سنة 1987، ونشرت في دار الكرمل. عمان - الأردن -ط1 1993، ط2 في عام 1995. ثم في دار الآداب. سنة 1997.
 1981 أنا الذي رأى. رواية. حذفت الرقابة السورية منها فصلين، ثم رفضت نشرها، ثم نشرت في سوريا تحت وساطة مهمة، في سنة 1995. دار المدى سوريا. وفي سنة 2003 صدرت الترجمة الإنكليزية لها بعنوان "SADDAM CITY". دار الساقي. لندن.
 وفي سنة:2005 صدرت الترجمة الإيطالية بعنوان "SADDAM CITY"أيضاً، وفي سنة 2006 نشرت كاملة بالعربية في دار الهلال. وفي سنة 2008 اختار موقع librarything في نيويورك 192 رواية كأفضل ما كتب في منذ (دون كيخوتي (سرفانتس) وحتى الآن. وذكرت الرواية نفسها في موقع عديدة منها موقع القارئ الجيد كإحدى أفضل الروايات في العالم.

 1996 نهاية النهار. جائزة نادي القصة. القاهرة 1996، أنت تحت عنوان «هل انتهت الحرب» رواية. دار الحياة. بيروت.
 1997 طيور الحب.. والحرب. مجموعة قصص. دار سينا. القاهرة.
 1998 الموت الجميل. رواية. دمشق. دار المدى.
 1999 شجاعة امرأة. جائزة الشيخة فاطمة. قصة أطفال صغيرة.
 1999 قبل الحب، بعد الحب. رواية. دمشق. دار المدى.
 2003 الضالان. رواية. دار الآداب. بيروت. وفي سنة 2006 ترجمت الضالان إلى الإنكليزية باسم: "TWO LOST SOULS" " شيكاغو.
 2005 المنسدح. مجموعة قصص. القاهرة.
 2006الدنيا في أعين الملائكة. رواية. دار ميري القاهرة.
 2008 قصتان قصيرتان مترجمتان إلى الإنكليزية في مجموعة قصص صدرت في الولايات المتحدة، ترجمة الدكتور شاكر مصطفى، أستاذ جامعة بوسطن.
 2008 بنات يعقوب. رواية. دار فضاءات. عمان. الأردن.
 2008 ثلاثية شيكاغو. دار آفاق. القاهرة.
 2009- اختارت منظمة الأمم المتحدة 37 كاتباً من العالم كله، (من بينهم من حاز جائزة نوبل) للكتابة عن ميثاق حقوق الإنسان، بمناسبة ذكرى صدروه الستين، في المملكة المتحدة بمناسبة مرور 60 عاماً على قيامها، وصدرت مجموعة القصص في أب August 2009 في ادنبرة. بريطانيا، ثم في كندا والولايات المتحدة، وترجمت إلى غير لغة كالإسبانية والتركية، ومن المحتمل أن تنشر مترجمة في أكثر من عشرين لغة في العالم. كانت مساهمة محمود سعيد قصة بعنوان جند السماء.
 2009 الجندي والخنازير. مجموعة قصص. دار فضاءات. عمان.
 2009 مساء باريس. مجموعة قصص. دار فضاءات. عمان.
 2010 الطعنة (رواية) دار فضاءات. عمان. الأردن.
 2010 الشاحنة. رواية. دار شمس. القاهرة.
 2011 وادي الغزلان. المؤسسة العربية للدراسات والنشر، عمان، الأردن. بيروت، لبنان.
 2011 نطة الضفدع. دار الغاوون. بيروت لبنان.
 2012- The World Through the Eyes of Angels الدنيا في أعين الملائكة باللغة الإنجليزية. دار نشر سيراكيوز. نيويورك.
 2012 فوهة في الفضاء. دار شرق غرب. بيروت لبنان.
 2012 مستعمرة العظاءات. مترجمة إلى الإنكليزية ومنشورة في مجلة عريقة «العالم هذا اليوم» ومرشحة لقائمة البوش كارت.
 2013 قصة الحب والمظاهرة. مترجمة إلى الإنكليزية ومنشورة في مجلة مرموقة«قطار بروكلين» ومرشحة لقائمة البوش كارت
 2013 زنقة بن بركة مترجمة ومنشورة بعنوان Ben Barka Lane. www.interlinkbooks.com. Jone 1st
 2013 صيد البط البري. دار ضفاف. قطر/ بيروت.
 2015 فوهة في الفضاءبالانكليزية. جامعة تكساس.
 2016- 8 يوليو، بكين «الصين» عظيما آسيا
 2016 - 13 تشرين الأول، مقابلة
 2016 - 26 تشرين الثاني / نوفمبر، صحيفة نيويورك تايمز نشرت مقالاً لمحمود سعيد
 2016 - 30 تشرين الثاني / نوفمبر، صحيفة «نيويورك تايمز» نشرت مقالاً تذكّرت فيه ما تم تسميته محمود سعيد في روايته «مدينة صدام» بسبب المآسي في العراق.
 2017- لست الأول. (لستَ الأول) (أنت لست الأول - دار ضفاف). رقم التوثيق العراقي.
 2017- هزائم وانتصارات. رواية. دار الشؤون الثقافية. «وزارة الثقافة». بغداد. كانون الأول 2017.
 2018- الساحر. مجموعة من القصص.دار ضفاف. قطر بغداد.

الجوائز
 جائزة أفضل قصة قصيرة: (البندقية المشؤومة) 1956. جريدة فتى العراق. الموصل العراق.
 جائزة وزارة الإعلام لأفضل رواية: (زنقة بن بركة 1993) بغداد العراق.
 جائزة نادي القصة المصرية للرواية: (هل انتهت الحرب. نهاية النهار) 1966- القاهرة
 جائزة القصة القصيرة –أطفال- الشيخة فاطمة. أبو ظبي. الإمارات العربية المتحدة.
 جائزة أفضل رواية مترجمة للإنكليزية: «الدنيا في أعين الملائكة» تشرين الثاني «نوفمبر» 2010.

ما كتب عنه
 أولاً كتب عن مجموعة بورسعيد وقصص أخرى 1957 الأساتذة:
 أحمد فياض المفرجي. بغداد 1957
 باسم عبد الحميد حمودي. بغداد 1957
 فاضل ثامر. بغداد 1958
 ثانيا: الإيقاع والهاجس، كتبت سنة 1968 ومنعت من النشرفي العراق، ونشرت في سوريا، سنة 1995
 باسم عبد الحميد حمودي. الإيقاع والهاجس. ذاكرة فنية لماضٍ قريب. القادسية: 23 كانون الثاني 1995.
 حسب الله يحي: رصد للمتغيرات أم استشراف المستقبل. دبي/ البيان.3 /1/199- مجلة الجيل/ لبنان/ 8-1996
 عقيل الناصري «ناصر الناصر» مجلة الجسر. السويد. شباط 1997. رواية «الإيقاع والهاجس» وجغرافية القمع الأبدي.
 خضير عبد الأمير.83 - الأقلام- العدد/ 8-10 لسنة- 1996. هاجس الناس فيما حدث ويحدث.في رواية «الإيقاع والهاجس»
 ثالثاً: زنقة بن بركة.
 أحمد محمد أمين. صحوة النص. انكفاء البطل. «زنقة بن بركة» جريدة الجمهورية/ بغداد. 20/3/1995
 انطوان أبو زيد. بيروت 1997. جريدة الحياة.
 إسكندر حبش. رواية الجنس والرسم البارع للتفاصيل. زنقة بن بركة لمحمود سعيد. جريدة السفير. جريدة السفير. بيروت:13/11/1996
 باسم عبد الحميد حمودي. محمود سعيد.في رواية: زنقة بن بركة. جريدة القادسية. بغداد. 17/10/ 1994.
 تغريد الغضبان. الهروب إلى بلاد هاربة.رواية مجلة الجديد/ لوس أنجلوس. الولايات المتحدة.أيار/ 1997
 جاسم عبد الهادي. الغربة العراقية - في أعمال لمحمود سعيد. الزمان: 07-26-2008, 09:
 جلال سامي.رواية محمود سعيد «زنقة بن بركة» الإقدام والتردد..والمنطق الرمادي. جريدة الوفاق/ 220-27/6/1996
 حسب الله يحي. خيبة الرحيل. في رواية «زنقة بن بركة» الثورة. بغداد: 8/5/1995.
 حسب الله يحي: الغربة العراقية تتجسد في ثلاث روايات لمحمود سعيد الزمان 28/5/2008
 حسين درويش. «زنقة بن بركة». لمحمود سعيد. صياغات محكمة توحي بالدربة والمران. الاتحاد. أبو ظبي. 8.8.1994
 حسين سيرمك 15-8-2008- الزمان/ لندن.((الانبهار المميت)) تحليل رواية (زنقة بن بركة) للروائي العراقي (محمود سعيد)
 د. حسين عيد. الزمان 2009. رحلة بين الرغبة والتحقق!
 رزاق إبراهيم حسين. رواية الروائي العراقي محمود سعيد «زنقة بن بركة»: جريدة الجمهورية البغدادية. 31/10/ 1994
 Dunya Mikhail.Award-winning 'Bin Baraka Alley' Emerges from Decades of Censorship, Bin Baraka Alley (in Arabic),By Mahmoud Saeed,Dar Al Adaab, Beirut, 1997. Baghdad Observer. 1997
 unya Mikhail.Copyright (c) 1999 by Al Jadid,20- year old novel- wins.Baghdad. Vol. 5, no. 28 (Summer 1999).
 ريم العيساوي صورة المرأة في رواية زنقة بن بركة لمحمود سعيد. مجلة المرأة. الإمارات 2009
 سلام إبراهيم.زنقة بن بركة.ازدواج بنية الحرمان في البيئة المغلقة. الثقافة الجديدة 1997
 سعدي يوسف.م.أ. اللعب على الكلام. زنقـة بن بركة. مجلة المدى: دمشق: 7/1995
 سهام جبار. 2 أيار 1995/ جريدة العراق. بغداد
 شكيب كاظم. جريدة «الصباح» الثلاثاء 20 ذي القعدة/ 1434.31/ كانون الثاني/ 2004/ 164.
 # 21: علي الشوك. زنقة بن بركة. رواية المغامرة والمجازفة.	جريدة الحياة اللندنية:1994
 22: د. علي جواد الطاهر. 28/6/1994. مجلة الأقلام العراقية.
 23: فاضل ثامر. مجلة الأديب المعاصر. شتاء 1995.
 24: قيس كاظم الجنابي الزمان 2003 العدد 1436. قراءات
 24: عمر الطالب. ص523. جامعة الموصل. مركز دراسات الموصل:2007
 25: محمد الجزائري.قراءة في الروية والمكان. مجلة عمان/ 1996
 26: محمد خضير. زنقة بن بركة. آفاق عربية. تشرين الثاني/ كانون الأول. السنة التاسعة عشرة- 1994
 27: محمد إبراهيم عطية. الزمان 2010" زنقة بن بركة " ونموذج المرأة / الوطن قراءة في رواية "
 28: د. مسلم الزئبق.زنقة بن بركة " للروائي العراقي محمود سعيد. جريدة الاتحاد/ أبو ظبي/ 9/1994
 29: موسى كريدي مجلة الآداب. 1966
 30: ناطق خلوصي.جريدة (الزمان) العدد 2092 التاريخ 23 / 4 /2005
 31: نواف يونس. جريدة الخليج. الشارقة. 12/9/1994
 32: ياسين النصير. القدس العربي/ 1996. العدد:2039/ السنة السابعة.
 رابعاً- الدنيا في أعين الملائكة.
 موقع أعين. 2008
 ناطق خلوصي: الزمان 23/2/ 200
 فاطمة بوزيان: الزمان 2007- http://www.ahewar.org/debat/show.art.asp?aid=115360.2007
 أحمد محمد أمين..2006/2/7 الزمان
 خامساً: الموت الجميل
 عبد الفتاح صبري: مجلة المدى.دمشق: 98. القدس العربي. 1996
 الموت الجميل. د. أحمد فرحات. البيان (الإمارات. دبي). بيان الكتب. 27/7/1998
 الموت الجميل. عزت عمر الاتحاد الثقافي. أبو ظبي. 24/12/199848-
 الموت الجميل. طلال يحفوفي. جريدة الخليج. المحق الثقافي.24 أغسطس 1998.
 سادساً: طيور الحب والحرب:
 عبد الفتاح صبري. مقدمة الكتاب.
 علاء اللامي. القدس العربي. 1998
 سابعاً: نهاية النهار.
 طلال يحفوفي. جريدة الخليج طلال يحفوفي. المدير الفني لمجلة الشروق. الشارقة. الملحق الثقافي.24 أغسطس 1998.
 د. عمر عبد العزيز. جريدة الخليج. 1996
 د. عقيل الناصري. (ناصر الناصر.) مجلة الجسر. السويد.أيلول 1997.
 ثامناً: حافة التيه (الضالان..
 أحمد محمد أمين. جريدة النهار. بيروت، لبنان.الخميس 14 تشرين الأول 2004
 أسعد محمد الخفاجي. جريدة (الزمان) العدد 1682 التاريخ 2003 - 12 - 11
 حسب الله يحيى. الزمان 2004
 قيس كاظم الجنابي. الزمان 2007.
 ياسين النصير. 2004. الزمان
 شكيب كاظم. الزمان. 2010/09/05
 عواد ناصر: الزمان 11/2/2009
 تاسعاً: ثلاثية شيكاغو.
 ناطق خلوصي. الزمان. 2010/01/05
 بشار عبد الله. 2009. الزمان
 تاسعا: أنا الذي رأى.
 عبد الفتاح صبري: جريدة البيان. دبي. 10/10/1995
 رينيه الحايك.الحياة 1996
 د- ناجي ظاهر.موقع دنيا الرأي. 2006-10-06. http://pulpit.alwatanvoice.com/articles/2006/10/05/58290.html
 موقع دفاتر.
 لين روجرز. مقالة بإنكليزية في مجلة الجديد بلوس أنجلس.11, no. 50/51
 تاسعاً: بنات يعقوب 7
 ناطق خلوصي. الزمان. 2008/12/01
 موسى الحسيني. الزمان. 23/12/2008
 عواد ناصر. الزمان. 3/8/2008
 د. عبد الخالق حسين. الزمان. 1/12/2008. http://www.aafaq.org/masahas.aspx?id_mas=2764
 مهند صلاحات. جريدة العرب القطرية. ومؤسسة جذور. 2008
 بشار عبد الله. الزمان. جريدة (الزمان) الدولية - العدد 3103 - التاريخ 18/9/2008
 مقالات بالإنكليزية:
 مقالة عامة عن الكاتب، في جريدة ريدرز في شيكاغو (Winter/Spring 2005) Sriduar Pappu May, 04: 2000.Chicago1- readers.
 لين روجرز. مقالة بإنكليزية في مجلة الجديد بلوس أنجلس عن: Saddam City.11, no. 50/51 2.
 جنيفر. تاكساس. مقالة في كوكل عن [Saddam City http://www.us4arabs.com/content/view/1044/333]
 [Mahmoud Saeed's Saddam City, Anna Battista. [4 http://www.erasingclouds.com/0714book1.html
 مقالة لماري ويبيل. عن [Saddam City http://marywhipplereviews.com/books/?p=13349]
 كلوديا روث بيربونت.. عن Saddam City مجلة النيويوركر. نيويورك. عثر عليه في الترجمة. محمود سعيد.18/1/ 2010
 ثلاثية شيكاغو. د شاكر مصطفى. مقالة (بالإنكليزية) بالجديد. لوس انجلس. Al Jadid, Vol. 10, no. 49, Fall 2004
 مساء باريس. الزمان.16,12,2009. إدارة الجريدة
 مقابلات:
 مجلة الشروق. الشارقة. 1997.
 عدنان حسين أحمد. القدس العربي. مؤسسة جذور. 25/ تشرين الأول. 2005.
 لطفي حداد. مجلة المهاجر. العدد الثالث عشر. كانون الثاني. يناير. 2006.
 الزمان (نشرت في غير موقع). مازن لطيف. http://odabasha.ipower.com/show.php?sid=10108
 صالح البيضاني. العرب اللندنية. 5/2/2009
 كرم نعمة. الزمان. 2008/06/27
 مقابلة مع مجلة هندية تصدر عن دار نشر: mathrubhumi books

آخر نتاجه من المقالات والقصص في المدة الأخيرة:
 Azzaman. London- سراة البلاغة الثلاث من الإعجاز القرآني إلي ثورة مستغانمي
 -9/25/2007 الاستاذ- عبد الإله احمد Azzaman.
 London -10/05/2007 Azzaman. London مشكلة الهمزة وراء الخطأ في الإملاء..وخلف انزلاق المعني -02/10/2008
 Azzaman. London براين بالما مخرج فكه يكشف الوجوه القبيحة -06/27/2008 Azzaman. London
 طبيخ وكتاب طبخ ومطبوخات عند ابن سيار الوراق -10/31/2008 Azzaman. London
 الأرض تتسع للجميع -01/11/2009 Azzaman. London
 #الإصرار علي تزييف الانتخابات في العراق -01/26/2009
 الجمعية الدولية للمترجمين واللغويين العرب (واتا) تكريم لـ (277 عقلا عربياً- محمود سعيد) -London.AZZAMAN 02/17/2009# قصة قصيرة. ستكبر ثانية
 إيران والعرب وجزر الإمارات Azzaman. London - 02/27/209
 # 04/20/2009اليشماغ (الكوفية) عربية أم إنكليزية؟
0/17/2009# Azzaman. London Azzaman. حكمة الأحفاد.
London حكمة الأحفاد
04. 23. 2008. متواضع وشامخ «التكرلي.». القدس العربي. London
06/08/ 2008. القدس العربي. London منتوف ريشه. حول فيلم المغدورة عبير الجنابيRedacted
01/08/2010 Azzaman. London قضية لغوية، كرد أم كورد؟
01. 10. 2009. السيد المالكي والمهجرون العراقيون. القدس العربي. لندن. London
01. 10. 2009 السيد المالكي والمهجرون العراقيون ثانية. القدس العربي London
-01/13/2010 Azzaman. London نافذة عربية صافية في أقصي الغرب
02/01/ Azzaman. London 2010 العظّايات الخضر.قصة قصيرة
17. 10. ازدراء الحاضر والتباكي على الماضي. Azzaman. London
04. Azzaman. London /12/2010 استعادة المكين في جغرافيا المكان بمدينة ابن البيطار
 Azzaman. London - 07/28/2010, مزامير شاطئ أندلسي.
2010/05/ كانون الأول. الرق في الإسلام. محاضرة في جامعة شيكاغو.
2011-01-21. كانون الثاني. ألف ليلة ولليلة تعود إلى أحضان مؤلفها، معززة مكرمة. محاضرة في جامعة شيكاغو.

جاته: المقالات والقصص في المدة الأخيرة:
Azzaman. London- سراة البلاغة الثلاث من الإعجاز القرآني إلي ثورة مستغانمي -9/25/2007
الاستاذ- عبد الإله احمد Azzaman. London -10/05/2007
Azzaman. London مشكلة الهمزة وراء الخطأ في الإملاء..وخلف انزلاق المعني -02/10/2008
Azzaman. London براين بالما مخرج فكه يكشف الوجوه القبيحة -06/27/2008
Azzaman. London طبيخ وكتاب طبخ ومطبوخات عند ابن سيار الوراق -10/31/2008
Azzaman. London الأرض تتسع للجميع -01/11/2009
Azzaman. London الإصرار علي تزييف الانتخابات في العراق -01/26/2009
الجمعية الدولية للمترجمين واللغويين العرب (واتا) تكريم لـ (277 عقلا عربياً- محمود سعيد) -London.AZZAMAN 02/17/2009
ستكبر ثانية Azzaman. London - 02/27/209
إيران والعرب وجزر الإمارات -04/17/2009 Azzaman. London
اليشماغ (الكوفية) عربية أم إنكليزية؟ Azzaman. London -04/20/2009
Azzaman. London حكمة الأحفاد -01/08/2010
Azzaman. London قضية لغوية، كرد أم كورد؟ -01/13/2010
Azzaman. London نافذة عربية صافية في أقصي الغرب -02/01/2010
العظّايات الخضر -04 Azzaman. London /12/2010
استعادة المكين في جغرافيا المكان بمدينة ابن البيطار- Azzaman. London - 07/28/2010
 Azzaman. London - 07/28/2010, مزامير شاطئ أندلسي.
2010/05#/ كانون الأول. الرق في الإسلام. محاضرة في جامعة شيكاغو.
2011-01-21#. كانون الثاني. ألف ليلة ولليلة تعود إلى أحضان مؤلفها، معززة مكرمة. محاضرة في جامعة شيكاغو.

. == وصلات خارجية ==

مقابلة مع مؤسسة جذور الثقافية

حوار مع مركز النور

المصادر

أشخاص عرب
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الموصل
أعضاء هيئة تدريس جامعة دي بول
أمريكيون من أصل عراقي
أمريكيون من أصل عربي عراقي
روائيون عراقيون
كتاب من الموصل
كتاب وكاتبات عراقيون
مهاجرون عراقيون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1939

محمود سعيد (روائي)


Francisco Javier Hernández Arnedo OAR (* 13. Januar 1941 in Cascante) ist ein spanischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Bischof von Tianguá.

Leben
Francisco Javier Hernández Arnedo trat der Ordensgemeinschaft der Augustiner-Rekollekten bei und empfing am 8. Juli 1965 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 6. März 1991 zum Bischof von Tianguá. Der Erzbischof von Fortaleza, Aloísio Kardinal Lorscheider OFM, spendete ihm am 19. Mai desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Clóvis Frainer OFMCap, Erzbischof von Manaus, und Florentino Zabalza Iturri OAR, Prälat von Lábrea. Als Wahlspruch wählte er Bonus eris minister.

Am 15. Februar 2017 nahm Papst Franziskus seinen altersbedingten Rücktritt an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Augustiner-Rekollekt
Spanier
Geboren 1941
Mann

Francisco Javier Hernández Arnedo


Oľšavka este o comună slovacă, aflată în districtul Spišská Nová Ves din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 194 de locuitori.

Istoric
Localitatea Oľšavka este atestată documentar din 1245.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Oľšavka, Spišská Nová Ves


Aria pura este un album al lui Al Bano înregistrat împreună cu Romina Power, lansat în Italia în 1979. în Spania a fost publicat cu titlul Momentos.

Track list

Aria pura

 Ore 10 (Albano Carrisi, Romina Power)
 Aria pura (Albano Carrisi, Romina Power)
 Il mestiere di vivere (Carmelo Carucci, Paolo Limiti)
 Granada dream (Agustín Lara, Victor Bach)
 Agua de fuente (Arturo Zitelli, Nora Orlandi, Vito Pallavicini)
 Heart games (Albano Carrisi, Romina Power)
 All'infinito (Albano Carrisi, Romina Power)
 Who? (Romina Power)
 U.S.America (Maurizio Fabrizio, Romina Power)

Track list

Momentos

 Granada dream (Agustín Lara, Victor Bach)
 A las siete (Spanish Version) (Albano Carrisi, Romina Power)
 All'infinito (Albano Carrisi, Romina Power)
 Agua de fuente (Spanish Version) (Arturo Zitelli, Nora Orlandi, Vito Pallavicini)
 U.S.America (Maurizio Fabrizio, Romina Power)
 Momentos (Spanish Version) (Albano Carrisi, Romina Power)
 Il mestiere di vivere (Carmelo Carucci, Paolo Limiti)
 Who? (Romina Power)
 Heart games (Albano Carrisi, Romina Power)

Albume pop
Albume de Al Bano
Albume din 1979

Aria pura


Brian Said (Valletta, 15 de maio de 1973) é um ex-futebolista e treinador de futebol maltês que atuava como zagueiro.

Carreira
Embora tivesse iniciado a carreira em 1989, só seria usado com mais frequência no elenco principal do St. Andrews a partir da temporada 1991–92, jogando como meio-campista ou até como atacante. Jogou 49 partidas e fez 10 gols até 1994, quando foi emprestado ao Birkirkara por um ano, atuando em 17 jogos, com um gol marcado.

Em 1995, assinou com o Floriana, já se firmando como zagueiro. Atuou em 119 jogos e fez 6 gols em sua primeira passagem pelo clube. Também se destacou no Sliema Wanderers, disputando 181 partidas entre 2001 e 2008 e fazendo 14 gols, conquistando um tricampeonato nacional e uma Copa Maltesa, em 2003–04. Passaria ainda pelo Marsaxlokk antes de voltar ao Floriana em 2009. A segunda passagem de Said teve como destaques a conquista da Copa Maltesa de 2010–11 e a partida contra o Tarxien Rainbows, que marcou a 425ª partida oficial de Said na Primeira Divisão maltesa, ultrapassando Stefan Sultana e David Camilleri, até então os detentores do recorde.

Ainda em 2011, voltaria ao St. Andrews para encerrar sua carreira como jogador no ano seguinte. Em 2019 foi anunciado como novo técnico da equipe.

Carreira na seleção
Com passagem pelas seleções de base de Malta, Said é um dos jogadores que mais defenderam os Cavaleiros de São João na história: foram 89 partidas disputadas e 5 gols.

Títulos
Sliema Wanderers
 Campeonato Maltês: 2002–03, 2003–04, 2004–05
 Copa Maltesa: 2003–04
Floriana
 Copa Maltesa: 2010–11

Ligações externas
 Perfil de Brian Said - OGol.com.br

Futebolistas de Malta
Futebolistas do Sliema Wanderers FC
Jogadores da Seleção Maltesa de Futebol
Naturais de Valeta

Brian Said


Les tableaux suivant détaillent la liste des entraîneurs de Neuchâtel Xamax FCS, de Neuchâtel Xamax et de ses clubs qui ont fusionné FC Xamax et FC Cantonal Neuchâtel.

Les informations données sont le nom et le prénom de l'entraîneur, sa nationalité, sa date d'arrivée et de départ, ses statistiques en club et son palmarès.

Seuls les matchs en compétitions officielles sont comptés, mais le palmarès compte les trophées officiels gagnés et également les trophées non officiels (amicaux) gagnés.

FC Cantonal Neuchâtel

FC Xamax

Neuchâtel Xamax

Neuchâtel Xamax FCS

Voir aussi

Liens externes
 Historique des entraîneurs du FC Xamax, du FC Cantonal Neuchâtel et de Neuchâtel Xamax, RSSSF
 Neuchâtel Xamax Football Club : historique des entraîneurs et de leurs statistiques, Transfermarkt
 FC Cantonal Neuchâtel : historique des entraîneurs et de leurs statistiques, Transfermarkt

Notes

Références

FC Cantonal Neuchâtel
FC Xamax
Neuchâtel Xamax
Neuchâtel Xamax FCS

Liste des entraîneurs de Neuchâtel Xamax FCS


Norveški nogometni savez (nor.: Norges Fotballforbund (NFF)) je glavno nogometno tijelo Norveške.
Osnovan je 1902. i pridružuje se FIFA-i 1908. g. Norveški nogometni savez je jedan od osnivača UEFA-e.

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Nogomet u Norveškoj
Nacionalni nogometni savezi

Norveški nogometni savez


Klara Geywitz (Potsdam, 18 de fevereiro de 1976) é uma cientista política e política alemã filiado ao Partido Social-Democrata da Alemanha (SPD), que atuou como membro do Landtag de Brandemburgo entre os anos de 2004 a 2019.

Biografia

Primeiros anos e educação
Geywitz nasceu no ano de 1976 em Potsdam, na antiga Alemanha Oriental, e estudou Ciência política na Universidade de Potsdam.

Política

Carreira política
Geywitz filiou-se ao Partido Social-Democrata da Alemanha (SPD) no ano de 1994, iniciando sua militância no partido.

Entre os anos de 2004 e 2019, Geywitz foi membro do Landtag de Brandemburgo. Entre outras atribuições do comitê, ela atuou no Comitê de Orçamento de 2009 até 2014. Ela sempre foi eleita na votação do primeiro posto para seu distrito eleitoral em Potsdam. Ela foi derrotada na eleição estadual de 2019 pela candidata do Aliança 90/Os Verdes, Marie Schäffer.

De 2008 a 2013, Geywitz atuou como vice-presidente do SPD em Brandemburgo, sob a liderança do então presidente partidário Matthias Platzeck. Entre os anos de 2013 a 2017, ela foi secretária-geral do partido, desta vez já sob a gestão do presidente Dietmar Woidke.

Nas negociações para formar um quarto gabinete sob a chanceler Angela Merkel após as eleições de 2017, Geywitz fez parte da delegação de seu partido.

Na eleição de liderança do SPD de 2019, Geywitz anunciou sua intenção de concorrer ao cargo de copresidente, junto com o então vice-chanceler Olaf Scholz. Na rodada final de votação, o membro do Bundestag - Saskia Esken - e o ex-ministro da Fazenda da Renânia do Norte-Vestfália, Norbert Walter-Borjans, venceram com 53% dos votos, derrotando Geywitz e Scholz, que conquistaram o apoio de apenas 45% da base do partido. Em uma convenção nacional do SPD em 2019, Geywitz foi mais tarde eleita um dos cinco deputadas dos co-presidentes do partido, Esken e Walter-Borjans, ao lado de Hubertus Heil, Kevin Kühnert, Serpil Midyatli e Anke Rehlinger.

Desde 2020, Geywitz trabalha para o Tribunal de Contas de Brandemburgo. Em 2020, após a morte de Thomas Oppermann, Geywitz endossou Dagmar Ziegler como sua sucessora no cargo de vice-presidente do Bundestag alemão.

No dia 6 de dezembro de 2021, foi confirmado que ela ocupará o cargo de Ministério do Interior da Alemanha no gabinete Scholz.

Posicionamentos políticos
Ela foi uma das principais propulsoras da Lei da Paridade de Brandemburgo, que acabou falhando, segundo a qual mulheres e homens deveriam ser representados igualmente no Parlamento do Estado de Brandemburgo no futuro. Ela se descreve como uma feminista que defende a reconciliação da família e do compromisso político, melhores oportunidades para as mulheres trabalharem em tempo integral e remuneração igual para os sexos.

Possui um perfil moderado e conciliador.

Em janeiro de 2018, ela defendeu o início das negociações de coalizão com a União Democrata-Cristã (CDU) e a União Social-Cristã (CSU) para dar continuidade ao governo federal. Além disso, ela disse que o SPD não buscava uma continuação da grande coalizão, mas que depois que o Partido Democrático Liberal (FDP) se recusou a participar do governo, isso foi melhor do que novas eleições e abriu a possibilidade de fazer melhorias para a Alemanha Oriental.  Em sua opinião, a conferência do partido federal do SPD em dezembro de 2019 deveria decidir se a grande coalizão continuaria na segunda metade do período legislativo. Geywitz não queria descartar uma nova edição da grande coalizão.

Outras atividades

Conselhos corporativos:

 Deutsche Druck- und Verlagsgesellschaft (DDVG), Membro do Conselho Fiscal.

Organizações sem fins lucrativos (ONG's):

 Fundação para a Cooperação Polaco-Alemã, Membro do Conselho de Administração.
 Fundação Leo Baeck, membro do Conselho de Curadores.

Vida pessoal
Geywitz é casada possui três filhos.

Ligações externas

 Klara Geywitz no Twitter
Klara Geywitz no Instagram
Klara Geywitz no Facebook

Nascidos em 1976
Naturais de Potsdam
Alunos da Universidade de Potsdam
Cientistas políticos da Alemanha
Mulheres da Alemanha na política
Ministros da Alemanha
Políticos do Partido Social-Democrata da Alemanha

Klara Geywitz


La Coupe d'Europe de ski alpin 1999-2000 est la  de la Coupe d'Europe de ski alpin, compétition de ski alpin organisée annuellement par la Fédération internationale de ski. Elle se déroule du  au  dans trente-deux stations européennes réparties dans huit pays. Ce sont les Autrichiens Selina Heregger et Christoph Gruber qui remportent les classements généraux.

Déroulement de la saison
La saison débute le  par des slaloms géants à  Haute-Nendaz pour les femmes et Valloire pour les hommes. Elle comporte, après annulations et reports, quinze étapes masculines et quinze étapes féminines réparties dans huit pays, mais aucune en Fennoscandie. Les finales ont lieu du  au  dans un regroupement de quatre stations tyroliennes : Galtür, Ischgl, Kappl et See.

Chez les dames ce sont deux skieuses polyvalentes qui animent la saison, deux Autrichiennes au profil similaire âgées de vingt-et-un et vingt-deux ans. La plus jeune, , championne du monde junior de descente et de super G en 1998, se classe quatrième des classements de descente et super G, et troisième de celui de géant. L'aînée, Selina Heregger, termine cinquième en descente, troisième en super G et remporte le globe ge slalom géant. Avec onze podiums (dans trois disciplines) dont trois victoires (en géant et super G) elle remporte finalement le classement général avec deux-cent cinquante-cinq points d'avance sur sa compatriote.

Chez les hommes le podium du classement général est monopolisé par des spécialistes des épreuves de vitesses. L'Autrichien Christoph Gruber (deuxième en descente et troisième en super G) devance l'italien  (vainqueur en descente et quatrième en super G) et un deuxième Autrichien Patrick Wirth (premier en super G et troisième en descente). Le premier technicien, l'Autrichien Mario Matt vainqueur du globe en slalom n'est que quatrième du classement général, et le vainqueur en slalom géant (le Français Raphaël Burtin) cinquième.

Saison des messieurs

Saison des dames

Classement général
Les vainqueurs des classements généraux sont l'Autrichienne Selina Heregger, skieuse polyvalente et son compatriote Christoph Gruber spécialiste des épreuves de vitesse. Le podium féminin est complété par une deuxième Autrichienne polyvalente, , et la spécialiste des épreuves de vitesse russe Varvara Zelenskaïa. Le podium masculin est lui complété par deux autres spécialistes des épreuves de vitesse : l'Italien , titré en descente, est deuxième et l'Autrichien Patrick Wirth, titré en super G, troisième.

Classements de chaque discipline
Les noms en gras remportent les titres des disciplines.

Descente
Les vainqueurs des classements de descente sont l'Autrichienne  et l'Italien . Chez les femmes la compétition est principalement un affrontement entre Kerstin Reisenhofer et la Russe Varvara Zelenskaïa avec trois victoires chacune (en huit courses). Mais Zelenskaïa ne prend part qu'à quatre courses en janvier (trois victoires et une deuxième place) et se consacre à la coupe du monde le reste de la saison au contraire de Reisenhofer qui courre principalement sur le circuit Européen et qui s'impose finalement.  est également toute proche (huit points) de profiter des absences de Zelenskaïa mais elle doit finalement se contenter de la troisième place. Chez les hommes la saison est très homogène : six vainqueurs différents en six courses, et à part Bormolini et ses quatre podiums un seul skieur en totalise plus d'un sur la saison : l'Autrichien Christoph Gruber, qui est également le dauphin de Bormolini dans le classement final juste devant son compatriote Patrick Wirth.

Super G
Les vainqueurs des classements de super G sont la Suisse Corinne Imlig et l'Autrichien Patrick Wirth qui conserve son titre de 1999, le troisième après 1995. Chez les femmes et comme en descente la Russe Varvara Zelenskaïa vient participer à quatre super G de coupe d'Europe en plus de son programme en coupe du monde, pour quatre podiums dont trois victoires (la meilleure super-géantiste de la saison selon ce critère). Imlig cumule aussi quatre podiums, dont deux victoires, mais elle participe au sept courses de la saison et peut finalement l'emporter. l'Autrichienne Selina Heregger (une victoire et une seconde place) complète le podium, derrière la Russe. Chez les hommes Patrick Wirth remporte trois des huit courses (plus une troisième place). Le seul autre skieur à remporter plus d'un super G est le Français , mais celui-ci ne se classe que cinquième, à plus de cents points de l'Allemand Florian Eckert et de l'Autrichien Christoph Gruber.

Géant
Les vainqueurs des classements de slalom géant sont l'Autrichienne Selina Heregger et le Français Raphaël Burtin. Chez les femmes trois skieuses remportent deux des neufs courses : Tina Maze,  et Selina Heregger. Pour Eveline Rohregger se sont les deux seuls géants européens au milieu d'une saison de coupe du monde, et avec ses deux-cent points elle en termine que septième, laissant Maze et Heregger lutter pour le titre. Et grâce à ses six podiums c'est l'Autrichienne qui l'emporte devant la Slovène et une autre Autrichienne, . Chez les hommes Raphaël Burtin domine la saison avec six podiums dont quatre victoires en neuf courses, suivi par le Finlandais Sami Uotila, cinq podiums dont deux victoires. Ils sont les seuls à avoir remporté plus d'une course. l'Autrichien Rainer Schönfelder qui n'en a remporté aucune complète le podium.

Slalom
Les vainqueurs des classements de slalom sont l'Italienne  et l'Autrichien Mario Matt. Chez les femmes trois skieuses se tiennent en vingt points. Henna Raita et Emma Pezzedi comptent toutes deux trois victoires contre une seule pour .  La Finlandaise Raita pèche par son irrégularité : elle participe à sept des neufs slalom, et fini soit à l'une des deux premières places, soit ne marque pas de point et termine à la troisième place. À l'inverse Waidhofer-Dummer est très régulière avec huit top 10 en neuf couses, dont une victoire et une seconde place. Ce qui lui permet de prendre la deuxième place avec cinq points de plus. Enfin Emma Pezzedi affiche un profil intermédiaire avec des slaloms blancs, mais néanmoins des points glanés en dehors de ses quatre podiums, et l'emporte avec quinze points d'avance.
Chez les hommes la concurrence est moins rude pour Mario Matt qui avec trois victoires et ses deux troisièmes places s'assure le titre de la spécialité avec plus de cent-cinquante points d'avance sur son dauphin italien . S'il est le seul slalomeur à remporter plusieurs courses dans la saison, l'autre attraction du classement est la présence d'un non Européen sur le podium. En effet l'Américain , avec ses quatre podium, se hisse à la troisième place du classement. De même avec vingt-cinq points de moins le Japonais Kentarō Minagawa se classe cinquième.

Calendrier et résultats

Messieurs

Dames

Notes et références

Notes

Résultats des courses

Références

Voir aussi

Coupe d'Europe de ski alpin
Ski Alpin

Coupe d'Europe de ski alpin 1999-2000


Tacquet ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite in der Ebene des Mare Serenitatis, östlich des Kraters Menelaus und westlich von Plinius, am östlichen Ende des Rillensystems der Rimae Menelaus.
Der Krater ist schalenförmig und kaum erodiert.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem flämischen Mathematiker André Tacquet offiziell benannt.

Weblinks

 Tacquet auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Tacquet (Mondkrater)


An Stipagrostis vulnerans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius ngan Franz Josef Ivanovich Ruprecht, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni De Winter. An Stipagrostis vulnerans in nahilalakip ha genus nga Stipagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipagrostis

Stipagrostis vulnerans


La Rue, aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 La Rue, Ohio
 La Rue, Wisconsin

La Rue


Die Herstellermarke ARWA ist das seit den 1920er Jahren als Bild- und Schriftmarke verwendete Akronym des deutschen Textilunternehmens Feinstrumpf-Großwerke A. Robert Wieland, Auerbach / Erzg. und Chemnitz. Bei diesem Unternehmen handelte es sich neben dem von Louis Bahner in Oberlungwitz (Marke ELBEO) um einen der größten Strumpfwarenhersteller in Deutschland in der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts. Die Marke ARWA wurde später zu einem Symbol des westdeutschen Wirtschaftswunders und galt durch die Wurzeln in der erzgebirgischen Wirkertradition lange Zeit als Traditionsunternehmen.

Die Bildmarke in zeitgenössischer expressionistischer Grafik zeigt eine senkrecht nach unten gerichtete rote Pfeilspitze, die oben in der abstrahierten Form einer fünfzackigen Krone endet, und in deren Mitte ein schwarzer Damenstrumpf abgebildet ist. Unter dem Pfeil befinden sich die vier schwarzen Buchstaben mit jeweils einer schwarzen Raute in den Buchstaben-Zwischenräumen. Den unteren Abschluss bildet ein liegender roter Balken, dessen Enden die Neigung der beiden Buchstaben A aufnehmen, wodurch ein der Pfeilspitze entgegen nach oben weisendes Dreieck angedeutet wird. Schöpfer der Marke waren August Robert Wieland und dessen Sohn Max Robert Wieland. Sie ließen sie als Warenmarke in vielen Ländern Europas und den USA eintragen.

Ende der 1930er Jahre wurde neben dieser Marke eine weitere entwickelt: die Buchstaben ARWA in weiß auf rotem Grund. Beide Marken fanden bis 1946 Anwendung.

Nachdem das Stammwerk in Auerbach in der damaligen sowjetischen Besatzungszone durch den Volksentscheid vom 30. Juni 1946 enteignet worden war, wurde es der Industriezweigeleitung Wirkerei unterstellt. Später ging die Verwaltung auf die Vereinigung Volkseigener Betriebe (VVB) Trikotagen und Strümpfe über. Im Jahr 1948 entstand der neue Markenname Esda (Erzgebirgische Spezial Damenstrümpfe Auerbach), da der alte Markenname im neuen sozialistischen System nicht mehr bestehen sollte.

Hans Thierfelder, Enkel des Firmengründers A. Robert Wieland, trat im Jahr 1940 in die Unternehmensführung ein. Angesichts der drohenden Enteignung setzte sich Thierfelder 1946 aus der sowjetischen Besatzungszone ab, beschaffte mit Hilf einer Vorfinanzierung seiner Geschäftspartner gebrauchte Textilmaschinen aus den USA und gründete im Jahr 1948 im württembergischen Backnang eine Strumpffabrik mit dem Namen ARWA, die kurze Zeit später nach Unterrot, einem heutigen Ortsteil der Stadt Gaildorf, verlagert wurde. Arwa wurde damit zum ersten Hersteller von Feinstrümpfen aus Kunstseide, der nach dem Zweiten Weltkrieg in Westdeutschland wieder den Betrieb aufnahm. Von 1950 an wurden Strümpfe aus Perlon hergestellt.

Beibehalten wurde die Bildmarke (weiße Schrift auf rotem Grund). Der fünfzackige Pfeil fand keine Verwendung mehr. Ab diesem Zeitpunkt gab es den Namen und die Marke ARWA nur noch in Westdeutschland. Im September 1973 wurde Arwa vom Konzern Hudson (jetzt Kunert Fashion) übernommen. Vorausgegangen waren zunehmende wirtschaftliche Probleme, wie sie auch zahlreiche andere Unternehmen der deutschen Textilindustrie wegen des Preisdrucks durch Importware erlebten.

Literatur

 Wir von der Strumpfwirkerei. Werkszeitschrift der ARWA-Betriebsgemeinschaft A. Robert Wieland, Feinstrumpf-Großwerke. Chemnitz 1939–1945.
 ARWA. In: Der Große Herder. Freiburg 1962, S. 597.
 Gemeinde Auerbach (Hrsg.): Nodelzang' un Maschenfang. Stollberg 2001.

 Falk Drechsel: A. Robert Wieland – zum 150. Geburtstag. In: Mitteilungsblatt der Gemeinde Auerbach (Erzgebirge). Januar 2012 ff.
 Falk Drechsel: Zur Geschichte der "A. Robert Wieland Feinstrumpf-Großwerke" – ARWA. In: Erzgebirgische Heimatblätter 2/2013, S. 8–10.
 Falk Drechsel; Heike Krause; Klaus Michael Oßwald: ARWA – Aufstieg und Fall eines Strumpfimperiums. Schmidt, Neustadt an der Aisch 2014, ISBN 978-3-00-044130-1.
 Heike Krause: "Beinkönigin" versus "Miss Germany". Marketingstrategien der Strumpffirmen Arwa und Opal. In: Michaela Breil / Murr, Karl Borromäus (Hrsg.): Verführerisch. Studien zur Konsumgeschichte des Strumpfes in Deutschland. Pustet, Regensburg 2022, ISBN 978-3-7917-3274-9, S. 113–124.

Weblinks
 Wirtschaftswundermuseum
 Strumpfwirkertradition in Auerbach
 Der Hans fängt wieder an. In: Der Spiegel, Nr. 10/1954 vom 3. März 1954.
 ARWA-Strümpfe. Schöner Betrieb. In: Der Spiegel. Nr. 34/1958 vom 20. August 1958.

Einzelnachweise

Bekleidungsmarke
Ehemaliges Unternehmen (Erzgebirgskreis)
Auerbach (Erzgebirge)
Ehemaliges Unternehmen (Textilbekleidung)
Abkürzung
Wirtschaft (Erzgebirge)
Produzierendes Unternehmen (Erzgebirgskreis)

ARWA


Die Steinwand ist ein  hoher Berg am westlichen Rand der Hochschwabgruppe. Sie erhebt sich an der Mündung der Salza in die Enns.

Die Steinwand bildet einen landschaftlich herausragenden Ost–West-streifenden Sporn zwischen den beiden Flüssen. Am Südfuß erstreckt sich das Mooslandl mit dem Ort Dörfl, im Westen liegt Großreifling am anderen Ennsufer. Im Osten befindet sich die Radstatthöhe (), über die man von Mooslandl auf der B25 nach Gams bei Hieflau und in das Salzatal gelangt. Die Steinwand bildet den westlichsten Ausläufer der Hochschwabgruppe.

Der Berg liegt im Landschaftsschutzgebiet Ennstaler und Eisenerzer Alpen und Naturpark Eisenwurzen, die Nordflanke gehört schon zum Naturschutzgebiet Wildalpener Salzatal, dessen Umgrenzung über den Gipfelgrat verläuft.

An der Nordflanke führt entlang der Salza der Karl-August-Steig, ein teilweise etwas ausgesetzter Wander- und Mountainbikeweg. Der Weg führt durch die Zone der Konglomeratfelsen, die die ganze Klamm der unteren Salza charakterisieren. Auch an der Westflanke entlang der Enns verläuft vom Mooslandl ein Weg zum Salzabauer an der Salzamündung. Die Wanderung von Großreifling über den Karl-August-Steig, die Radstatt, Dörfl und ennsabwärts wieder zurück, wird Gasteiger Rundwanderweg genannt, zu Ehren des Tiroler Wasserbaumeisters Hanns Gasteiger, der hier 1570 die Gasteiger Rechen genannte Holztriftfanganlage errichtet hat.

Einzelnachweise

Berg in der Steiermark
Hochschwab
Geographie (Landl)
Wasserscheide des Einzugsgebiets Salza (Enns)
Berg in den Alpen

Steinwand (Hochschwabgruppe)


Hans-Jacob Augestad (født 21. september 1949) er en norsk tidligere håndboldspillerspiller. Han spillede 34 kampe og scorede 35 mål for det norske landshold.

Augestad spillede for håndboldklubben Kolbotn Idrettslag.

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Norge

Hans-Jacob Augestad


An Trichocentrum haematochilum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley ngan Joseph Paxton, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Trichocentrum haematochilum in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Trichocentrum

Trichocentrum haematochilum


Finuldsfåret er et tamfår af den nordiske korthalefår race. Navnet har den dels fra sin finske oprindelse, og dels fra sin fine uld kvalitet. Uld kvaliteten svinger dog noget fra individ til individ, men især lammeulden lovprises. Finuldsfåret har stor udbredelse i Finland, men i resten af verden, er fåret mest brugt til krydsningsavl, da fåret har særdeles gode reproduktions egenskaber. Racen bruges således til at forbedre andre racers fødseltal, og til kødproduktion med en kødfårsrace vædder. Fåret er således kendt for at have det højeste antal fødte lam, ofte 3 og op mod 5 lam pr. moderfår. Fåret har brug for en god ernæring når det får så mange lam, og kræver derfor bedre græsgange end de fleste andre korthalefår.

Karakteristika
Finuldsfåret kan enten være sort, hvidt eller have rødbrune nuancer, men ensfarvet over hele kroppen.

 Vædder-størrelse: 80-90 kg.
 Moderfår-størrelse: 60-80 kg.

Uld-fibertykkelse: 23-33 micron (på gode individer)

Referencer

Fåreracer

Finuldsfår


Die Division 1 1988/89 war die 51. Austragung der professionellen französischen Fußballliga. Meister wurde zum fünften Mal seit 1937 und 17 Jahre nach seinem letzten Titelgewinn Olympique Marseille.

Erster Spieltag war der 15. Juli 1988, letzter Spieltag der 31. Mai 1989. Es gab eine sechswöchige Winterpause zwischen dem 18. Dezember und 3. Februar.

Vereine
Teilnahmeberechtigt waren die Vereine, die die Vorsaison nicht schlechter als auf dem 17. Platz abgeschlossen hatten, dazu zwei direkte Aufsteiger aus der zweiten Division und der Gewinner der Relegationsrunde. Somit spielten in dieser Saison folgende Mannschaften um den Meistertitel:
 zwei Klubs aus dem äußersten Norden (OSC Lille, Racing Lens),
 drei aus Paris beziehungsweise der Bourgogne (Paris Saint-Germain, Matra Racing Paris, AJ Auxerre),
 drei aus dem Nordosten (FC Metz sowie die beiden Aufsteiger Racing Strasbourg und FC Sochaux),
 drei aus dem Nordwesten (Relegationssieger SM Caen, FC Nantes, Stade Laval),
 zwei aus dem Südwesten (Girondins Bordeaux, FC Toulouse),
 sieben aus dem Südosten (AS Saint-Étienne, Montpellier La Paillade SC, Olympique Marseille, SC Toulon-Var, OGC Nizza, AS Cannes, Titelverteidiger AS Monaco).

Saisonverlauf
In dieser Saison wurde versuchsweise die Drei-Punkte-Regel eingeführt; der Versuch wurde anschließend allerdings nicht fortgesetzt. Es war keine wesentliche Zunahme der Trefferzahl zu verzeichnen; Lilles 8:0-Kantersieg erfolgte am letzten Spieltag gegen das bereits als Absteiger feststehende Laval. Bei Beibehaltung der Zwei-Punkte-Regel hätten sich nur wenige Veränderungen – und diese lediglich im Tabellenmittelfeld zwischen Rang sechs und Rang 13 – ergeben. Bei Punktgleichheit gab die Tordifferenz den Ausschlag für die Platzierung.

Vor Saisonbeginn wurden zwei Mannschaften besonders hoch eingeschätzt, die beide nochmals erheblich in ihren Spielerkader investiert hatten: Olympique Marseille und Matra Racing Paris. Marseille, bereits im Vorjahr Meisterschaftsfavorit, besaß nun eine Mannschaft mit Nationalspielern aus drei Kontinenten, weil sein Präsident Tapie "keine halben Sachen" auf dem Transfermarkt machte. In der französischen Hauptstadt war es dann aber der Lokalrivale Paris Saint-Germain, der oben mitspielte, während Racing am Ende nur knapp dem Abstieg entging und seinen Großsponsor Matra verlor. PSG, das mit der Raumdeckung operierte und auch vor eigenem Publikum auf eine Kontertaktik setzte, dominierte die Hinrunde und wurde mit zwei Punkten Vorsprung vor Auxerre Herbstmeister. Bei Marseille dagegen hatte der Präsident nach zwei Spielen mit nur einem Zähler auf der Habenseite Trainer Banide durch Gili ersetzt, einen "Nobody" im Profigeschäft, der vorher in Olympiques Nachwuchszentrum tätig war. Unter seiner Leitung arbeitete OM sich an das Führungsduo heran, wies vor Weihnachten aber noch ein halbes Dutzend Punkte Rückstand auf Paris auf.

Am 27. Spieltag schloss Marseille zu Paris auf, lag aber vier Runden vor Saisonende immer noch einen Zähler zurück. Anfang Mai gewannen die Südfranzosen das Spitzenduell mit 1:0 und ließen sich die Tabellenführung anschließend auch nicht mehr nehmen. Zehn Tage nach Abschluss der Punktspiele besiegte Olympique im Pokalfinale Monaco, das sich in der Division 1 noch auf den dritten Rang vorgearbeitet hatte, und sicherte sich somit zusätzlich zum zweiten Mal in der Vereinsgeschichte den Doublé. Zu diesem Erfolg hatten "zwei französisch-deutsche Spielerpärchen maßgeblich beigetragen – Le Roux/Förster in der Innenverteidigung und Papin/Allofs im Angriff".

In der unteren Tabellenregion war Lens bereits frühzeitig hoffnungslos abgeschlagen, verlor insgesamt 18 seiner 19 Auswärtsbegegnungen und gewann auch vor heimischem Publikum nur zwei Spiele. Auch Laval stand schon vor dem letzten Spieltag als Absteiger fest, während Caen und Racing Paris erst dann die Gewissheit besaßen, auch in der folgenden Saison der ersten Liga anzugehören. Dagegen musste Strasbourg anschließend noch die Barrages bestreiten und unterlag darin dem Zweitdivisionär Brest Armorique FC, der somit neben dem FC Mulhouse und Olympique Lyon dritter Aufsteiger war.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle

Relegation

|}

Meistermannschaft Olympique Marseille

Dazu kamen zwei Eigentore.

Erfolgreichste Torschützen

Siehe auch
 Division 2 1988/89
 Coupe de France 1988/89

Literatur
 Hubert Beaudet: Le Championnat et ses champions. 70 ans de Football en France. Alan Sutton, Saint-Cyr-sur-Loire 2002, ISBN 2-84253-762-9
 Sophie Guillet/François Laforge: Le guide français et international du football éd. 2009. Vecchi, Paris 2008, ISBN 978-2-7328-9295-5
 Jean-Philippe Rethacker: La grande histoire des clubs de foot champions de France. Sélection du Reader's Digest, Paris/Bruxelles/Montréal/Zurich 2001, ISBN 2-7098-1238-X

Weblinks
 Statistiken auf lfp.fr

Anmerkungen und Nachweise

1988/89
Fußballsaison 1988/89

Division 1 1988/89


Les Souverainistes croates () est un parti politique conservateur et de droite, fondé en 2019. Le président du parti est Marijan Pavliček.

Historique

Le , une assemblée d'unification s'est tenue à Zagreb, la capitale de la Croatie. Au cours de l'assemblée, il a été annoncé que trois petits partis conservateurs et de droite (le Parti conservateur croate, Hrast - Mouvement pour la réussite de la Croatie et Génération du renouveau) disparaîtraient pour fusionner avec les Souverainistes croates.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Parti politique fondé en 2019

Souverainistes croates


Ödön Beöthy de Bessenyő (în , ) a fost un om politic maghiar, comite al comitatului Bihor și deputat în Parlamentul Ungariei. Este tatăl publicistului și politicianului Ákos Beöthy.

Biografie
Ödön Beöthy a fost descendent al unei familii maghiare din Transilvania,  fiul colonelului László Beöthy, care a fost, de asemenea, vicecomite al comitatului Bihor și al Jankăi Husztinger. Beöthy a participat în timpul serviciului său militar (1812-1820) la Războaiele Napoleoniene și a luptat în Bătălia de la Leipzig (1813). A devenit apoi judecător (táblabíró) în comitatul Bihor, iar în calitate de membru al Partidului Liberal a fost trimis în parlament de alegătorii din comitatul său în 1826 și din nou în 1830.

Remarcat pentru elocvența lui, el nu a devenit cunoscut decât începând cu sesiunea legislativă 1832-1836, când, alături de Ferenc Deák, a apărat, ca liberal catolic, punctul de vedere protestant în problema căsătoriilor mixte. După ce a susținut acel punct de vedere în Parlament, el s-a căsătorit cu o femeie protestantă și, fiindcă un episcop indignat a refuzat să-i ofere o binecuvântare cu acel prilej, a declarat în mod public că nu are nevoie de astfel de binecuvântări. El a fost, de asemenea, un apărător înfocat al libertății de exprimare. Opoziția îl privea cu entuziasm, iar nobilii liberali ai comitatului său îi cereau sfatul.

În 1841, el a fost ales în unanimitate vicecomite (alispán) al comitatului Bihor pentru a contracara influența comitelui (főispán) Lajos Tisza și a promovat puternic cauza populară prin elocvența lui. A fost exclus de conservatori după 1843 atât din parlament, cât și din funcția sa oficială în comitat (în 1844), dar și-a recăpătat autoritatea după începerea Revoluției Maghiare de la 1848, când a fost numit comandant al gărzilor naționale, deputat și comite al comitatului Bihor. În prima sesiune a Camerei Magnaților (5 iulie 1848) a propus o reformă radicală a camerei superioare a Parlamentului Ungariei. Pe parcursul Revoluției Maghiare de la 1848, a servit energic guvernul revoluționar maghiar în calitate de comisar al guvernului pentru Partium și apoi pentru Transilvania (erdélyi kormánybiztos).

Către sfârșitul războiului a fost deputat în dieta de la Seghedin. Pe 14 iunie 1849 Lajos Kossuth l-a numit prim-vicepreședinte al Tribunalului Superior al Ungariei, trebuind să demisioneze din funcția de comite. După Capitularea de la Șiria din 13 august 1849, Ödön Beöthy a fugit în străinătate prin Viena și s-a refugiat succesiv la Paris, Londra (cu Richard Cobden) și apoi pe insula Jersey, unde a făcut cunoștință cu Victor Hugo, pe care l-a avut într-o zi ca oaspete. De acolo, el a mers la Hamburg pentru a-și reîntâlni soția și a murit pe 7 decembrie 1854.

Beöthy a fost un om cu o mare abilitate politică și un excelent orator. El a exercitat o influență majoră asupra contemporanilor săi, atât pe plan social, cât și pe plan politic, mai ales datorită cumpătării și a spiritului plăcut.

Portret
Portretul său litografiat a fost realizat de Franz Eybl în 1842.

Note

Bibliografie
 Szinnyei József: Magyar írók élete és munkái I. (Aachs–Bzenszki), Hornyánszky, Budapesta, 1891.
 K. Papp Miklós: A b. Wesselényi család zsibói levéltárának irodalmi kincsei 1–10. Történeti Lapok 1874/1, 1–3, 11–12, 14, 17, 22–24.
 Pintér Jenő: A magyar irodalom története: tudományos rendszerezés Budapest, 1930–1941; 5. kötet: A közérdekű irodalom / A szónoklat és publicisztika c. alfejezet. (Arcanum Kiadó)

Nașteri în 1796
Decese în 1854
Nobili maghiari
Politicieni maghiari
Revoluționari maghiari

Ödön Beöthy


Eurybia, Yunan mitolojisi'nde Poseidon altında Küçük bir deniz tanrıçasıdır.

Pontos'la Gaia'dan, yani denizle topraktan doğmuş Eurybia, Nereus, Phorkys, Thaumas ve Keto'nun kız kardeşidir. Titanlar'dan Kriyus'la birleşip Astraios, Pallas, ve Perses'i doğurur.

Yunan tanrıçaları
Deniz ve nehir tanrıçaları
Gaia'nın çocukları
Deniz tanrıçaları

Euribia


Alphonse Francis Areola () este un fotbalist francez care evoluează pe post de portar la clubul englez West Ham, împrumutat de la Paris Saint-Germain.

Statistici de carieră

Club

Internațional

Palmares

Paris Saint-Germain
 Ligue 1: 2012-13, 2017-2018, 2018-2019
 Coupe de France: 2017-18, 2018-19
 Coupe de la Ligue: 2016-17, 2017-18
 Trophée des Champions: 2016, 2017, 2018

Franța U20
 Campionatul Mondial de Fotbal sub 20: 2013

Franța
 Campionatul Mondial de Fotbal: 2018

Note

Legături externe

Villarreal official profile
PSG official profile

Fotbaliști francezi
Portari de fotbal
Fotbaliști internaționali francezi
Fotbaliști ai Paris Saint-Germain FC
Fotbaliști ai Villarreal CF
Fotbaliști ai Real Madrid CF
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2018
Sportivi francezi în viață
Cavaleri ai Legiunii de onoare
Oameni din Paris

Alphonse Areola


An Pleurothallis versicolor in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Porsch. An Pleurothallis versicolor in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis versicolor