Alaattin Çakıcı (d. 20 Ocak 1953; Fındıklı, Arsin, Trabzon), Türk mafya ve organize suç örgütü lideridir. 1953'te, Ali ve Şakire Çakıcı çiftinin beş çocuğunun en büyüğü olarak Trabzon'un Arsin ilçesine bağlı Fındıklı köyünde dünyaya geldi. Fahrettin ve Gençağa isimlerinde iki erkek kardeşi; Gamze ve Leyla isimlerinde iki kız kardeşi olan Çakıcı, bir süre sonra ailesiyle birlikte Gültepe, Kağıthane, İstanbul'a göç etti. Babası Ali, burada kahvehane kurdu ve işletmeye başladı. 17 Ağustos 1998'de Türk ve Avusturyalı özel operasyon polislerinin düzenlediği bir operasyonda modacı Canan Yaka ve sanatçı Selçuk Ural'ın kızı Aslı Ural'la birlikte Fransa'nın Nice kentinde yakalandı. Çakıcı'nın üzerinden Nedim Caner adına düzenlenmiş kırmızı pasaport ve 17 bin Amerikan doları para çıktı.

İspatlanmış suçları ve aldığı cezalar
 Gazeteci Hıncal Uluç'u yaralamaya azmettirmek davasında üç yıl dört ay hapis cezası verildi.
 On beş kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan Karagümrük Spor Kulübü Lokali'ne yönelik 26 Mart 2000 tarihinde düzenlenen silahlı saldırıyla ilgili davada, "çıkar amaçlı suç örgütü kurmak ve yönetmek" suçundan üç yıl dört ay, müessir fiile azmettirmekten de on dört yıl dokuz ay cezaya çarptırıldı. Yargıtay çete suçundan verilen cezayı onarken müessir fiile azmettirme cezasında usul eksikliği buldu.
 Borsacı Adil Öngen'in arabasının kurşunlanmasıyla ilgili olarak on yıl on ay cezaya çarptırıldı.
 Uludağ'da 1995 yılında eski eşi Nuriye Uğur Kılıç'ın öldürülmesi olayında azmettirici olduğu iddiasıyla yargılandı ve 2006 yılında Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından önce ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. Mahkeme, Kılıç'ın Çakıcı'ya söylediği "Öcalan senden daha şerefli" sözü nedeni ile tahrik indirimi yaptı ve neticede Çakıcı'ya on dokuz yıl iki ay hapis cezası verdi.
 Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'a hakaret ettiği gerekçesiyle on ay hapis cezası verildi.
 CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu'na yönelik tehdit ve hakaret içerikli bir mektup paylaştıktan sonra mahkeme sonucunda 11 Ekim 2021'de 1 yıl 8 ay hapis cezasına çarptırıldı.

Derin devlet ile ilişkisi

Borsacı Adil Öngen'in kurşunlanmasıyla ilgili davaya katılan Çakıcı, yurt dışında Millî İstihbarat Teşkilatı adına çalıştığını ve hep devleti koruduğunu ama "piyon gibi" kullanıldığını öne sürdü. Çakıcı, en demokratik ve gelişmiş ülkelerde bile derin devletin var olduğunu ve olması gerektiğini savundu, "ama bizdekilerin cılkı çıkmış" diye ifade etti. Millî İstihbarat Teşkilatı'nın eski Yurt Dışı İstihbarat Başkanı Nuri Gündeş, NTV'de derin devlet konusunun tartışıldığı canlı yayında Alaattin Çakıcı'dan söz ederken, "Dinliyorsa yanaklarından öperim; eğer devlete bir hizmeti varsa..." diye konuşmuştur. Ardından Şişli Cumhuriyet Savcılığı, programda organize suç örgütü lideri Alaattin Çakıcı'dan söz eden Nuri Gündeş hakkında "suçluyu övmek" suçundan soruşturma başlattı. Savcılıkta ifadesi alınacak olan Gündeş hakkında TCK'nın 215. maddesine göre 2 yıla kadar hapis istemiyle dava açılabileceği ön görüldü. Siyasi partilerden tepki geldi. Adalet ve Kalkınma Partisi Grup Başkan Vekili Eyüp Fatsa, "Hukuk devletinde bu tür ilişkileri, duygusal yaklaşımları haklı göstermek mümkün değildir. Bu yapılanlar, beyanlar gerekçesi ne olursa olsun yanlıştır." diye konuştu. Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkan Yardımcısı Özyürek ise devlet hizmetinin devlet memurları eliyle yürütülen bir görev olduğuna dikkat çekerek, "Bunun mafyaya, çeteye havale edilmesi mümkün olamaz. Bu açıklama mafyalaşmayı, çeteleşmeyi özendiren bir davranış. MİT'te görev yapmış insanların olur olmaz şekilde konuşması da yanlıştır. Hem konuşması yanlıştır; hem de söylediği sözlere katılmak mümkün değildir. Alaettin Çakıcı gibi pek çok karışık işe girmiş birisinin devlet görevlileri tarafından yanağı öpülüyorsa vay o devletin haline!" dedi.

Güvenlik güçlerince yakalandıktan sonra Alaattin Çakıcı'ya ait olan çeşitli ses bantları ortaya çıktı. Bu bantların bazılarında dönemin devlet yetkilileri ile konuşması mevcuttu. Çakıcı'ya ait olan ses kayıtlarından birinde; yakalanmak üzere Çakıcı'nın bulunduğu yerin, dönemin MİT Kontrterör Dairesi Başkanı Mehmet Eymür tarafından belirlendiği fakat bundan haberdar olan dönemin İçişleri Bakanı Meral Akşener'in Çakıcı'ya bunu eniştesi vasıtasıyla bildirdiğini ve yer değiştirmesi gerektiğini tembihlediğini vurguluyor. Ses bandında Çakıcı'nın iddiasına göre Akşener Çakıcı'nın eniştesini arayarak ''Meral, oradan çıkıyor, eniştemi arıyor. 'Bana gelir misin?' diyor. Eniştem kalkıyor, gidiyor Ankara'ya. Halamın kocası, eniştem değil. Halamın kocası. Alaattin'e söyle' diyor yerini değiştirsin'' diyor. Eyüp Aşık-Çakıcı ses bandından sonra ortaya çıkan bir başka kasette Alaattin Çakıcı, kendisine ''Yer değiştirsin'' diyen bakanın, DYP'li Meral Akşener olduğunu açıklıyor. Kasete göre, MİT Kontr Terör Dairesi Başkanı Mehmet Eymür, Çakıcı'nın yerini belirliyor. Bunu duyan Akşener de, İzmit'ten tanıdığı Çakıcı'nın eniştesini arayarak mesajı iletiyor.

Bunun üzerine Akşener, iddianın kanıtlanması halinde siyaseti bırakacağını açıkladı. Radikal'de yayınlanan haberden üç gün sonra 29 Eylül 1998'de Hürriyet'te açıklama yapan Akşener, Çakıcı'yı "kendisinin yakalatmak istediği ama ANAP'ın bunu engellediğini" açıkladıktan sonra, Kürşat Yılmaz'ı da kendisinin yakalattığını açıkladı. Akşener, o dönem bakanlıktan istifa eden Eyüp Aşık için "Çakıcı'ya kaçması için iki kez haber verdi. Muhalefette iken haber verdi, bu son kasette ortaya çıktı. Bir de iktidarda iken Çakıcı'yı uyardı. Bunları biliyoruz dedi.

Dönemin Emniyet Genel Müdürü Kemal Çelik şu açıklamayı yaptı:''Akşener'in talimatıyla polisleri ABD'ye gönderdik. Interpol kayıtlarında da bu gerçekler mevcut. Haziran ayı olduğunu hatırlıyorum. Ancak Refahyol yıkıldı. Yeni Bakan Murat Başesgioğlu göreve başladı ve ben polislerin görev süresi dolduğu için Bakan'dan görev sürelerini bir hafta daha uzattırdım. Ancak sürenin dolmasından sonra Çakıcı'nın yakalanması için süren operasyona giden polisler geri çağrıldı ve operasyon yarım bırakıldı.''

Tahliyesi
Alaattin Çakıcı, 15 Nisan 2020 Tarihli ve 31100 Sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazı ile ilgili yasa değişikliği kapsamında hükümlü bulunduğu Sincan L Tipi Ceza İnfaz Kurumu'ndan tahliye edildi.

Yeniden tutuklanma süreci
10 Ekim 2020'de yeğeni Adem Çakıcı'yı öldürtmeye ve azmettirmeye teşebbüs suçundan 17 yıl hapis cezasına çarptırılmıştır. Çakıcı'nın cezasını İstanbul Bölge İstinaf Mahkemesi 28 Haziran 2021'de oy birliğiyle onadı ve istinaf başvurusunu reddetti. Daha sonra çakıcı Yargıtay'a temyiz başvurusunda bulundu. Dosyayı inceleyen Yargıtay, davanın esasına girmeden usul eksikliği yönünden mahkumiyet kararını oy birliğiyle, sanığın son sözleri sorulmadığı gerekçesiyle 26 Kasım 2022'de bozdu.

Eski Avukatı Şafak Mahmutyazıcıoğlu'nun öldürülmesi
27 Ocak 2022 tarihinde Alaattin Çakıcı'nın eski avukatı aynı zamanda Ece Erken'in de eşi olan Şafak Mahmutyazıcıoğlu, İstanbul Bakırköy'de bir alacak verecek meselesi yüzünden çıkan silahlı çatışmada ağır yaralanıp öldürüldü. Polis yaptığı çalışmada kendini Drej Ali'nin (Ali Yasak) yeğeni olarak tanıtan bir grubun cinayeti gerçekleştirdiğini tespit etti. Açıklama yapan Ali Yasak, cinayet ile ilgili bir bağının olmadığı, cinayeti gerçekleştiren yeğenleri ile de uzun süredir görüşmediğini iddia etti. Ayrıca Alaattin Çakıcı twitter hesabından yaptığı açıklamada şunları söyledi: Bazı basın mensupları Şafak Mahmut Yazıcıoğlu'nun benim yeğenim olduğunu, gündeme taşımışlardır. Benim yeğenim değildir. Hukuk fakültesini bitirdikten sonra ilk avukatlığını benimle yapmıştı. 17 sene hiç görüşmedim. 2020'de cezaevinden tahliye olduktan sonra evime ziyaretime geldi fakat kendisini ancak ses tonundan tanıyabildim. Ölümünden üç ay öncesine kadar kendisiyle sık sık görüşürdüm. Vefatından üç ay öncesi tüm ilişkilerimi kesmiştim. Bunu onun ailesi ve tüm yakın dostlarımız bilmektedir. Herkes gibi ben de ölümünü basından öğrendim. Rize'deki cenazesine geçmişin hatırından dolayı bir çiçek gönderdim.

Alaattin Çakıcı'nın eski avukatı Atalay Cebesoy ise 2005 yılında Sarallar ve Sedat Şahin arasındaki karşılıklı çatışmalarda, Sarallar tarafından öldürüldü. Atalay Cebesoy, Alaattin Çakıcı dışında Haluk Kırcı ve Sedat Şahin'in de avukatıydı.

Kaynakça

1953 doğumlular
Arsin doğumlular
Türk milliyetçileri
Türk tutuklular ve hükümlüler
Yaşayan insanlar
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Türk mafya liderleri
Ülkücüler
Cinayetten hüküm giyen Türkler
Türkiye'ye iade edilen kişiler

Alaattin Çakıcı


Louisa May Alcott (29. nóvember, 1832–6. mars, 1888) var bandarískur rithöfundur, smásagnahöfundur og skáld, sem er þekktust fyrir skáldsöguna Yngismeyjar (Little Women 1868) og framhaldssögurnar Little Men (1871) og Jo's Boys (1886). Hún ólst upp á Nýja Englandi og foreldrar hennar, Abigail May og Amos Bronson Alcott, aðhylltust hugsæisstefnu. Hún ólst upp innan um þekkta menntamenn þeirra tíma, eins og Ralph Waldo Emerson, Nathaniel Hawthorne, Henry David Thoreau og Henry Wadsworth Longfellow.

Fjölskylda Alcott átti í fjárlagsvandræðum og hún þurfti að vinna frá unga aldri, en fékk útrás fyrir sköpunarþörfina í skrifum. Skrif hennar tóku að vekja athygli á 7. áratug 19. aldar, en í upphafi notaðist hún við ýmis dulnefni, eins og til dæmis A. M. Barnard, sem hún notaði á æsisögur fyrir fullorðna um ástir og hefnd.

Skáldsagan Yngismeyjar kom út 1868. Hún gerist á heimili Alcott-fjölskyldunnar, Orchard House í Concord Massachusetts, og byggist á æskuárum Alcotts og þriggja systra hennar, Abigail May Alcott Nieriker, Elizabeth Sewall Alcott og Anna Alcott Pratt. Skáldsögunni var vel tekið og hún er enn vinsæl í dag, bæði meðal barna og fullorðinna. Hún hefur verið sett upp nokkrum sinnum fyrir leiksvið, sjónvarp og í kvikmyndum.

Alcott studdi afnám þrælahalds og kvenréttindi. Hún giftist aldrei en var virk í umbótahreyfingum eins og bindindishreyfingunni og baráttuhreyfingum fyrir kosningarétti kvenna. Hún fékk slag og lést tveimur dögum á eftir föður sínum, í Boston 6. mars 1888.

Tilvísanir

Bandarískir rithöfundar
Bandarísk skáld

Louisa May Alcott


Romano Amerio (Lugano, 17. siječnja 1905. – Lugano, 16. siječnja 1997.), švicarski katolički teolog, filozof i publicist talijanskog podrijetla, sudionik Drugog vatikanskog sabora. Proučavao je postkoncilsko bogoslovlje i crkvenoslovlje (eklesiologiju) te katolički tradicionalizam.

Rođen je u Luganu 1905. u obitelji švicarskih Talijana. Filozofiju je doktorirao na Sveučilištu Svetog Srca u Milanu 1927. godine pod mentorstvom brata Gemellija, osnivača sveučilišta. Proučavao je filozofsku djelatnost Tome Kempenca te Antonia Rosminija i Alessandra Manzonija.

Predavao je klasičnu grčko-rimsku filozofiju na Luganskoj akademiji. Bio je sudionik Drugog vatikanskog sabora na koji je pozvan kao peritus tj. stručnjak za pitanja filozofije. Bio je veliki zagovornik apologetike te je promicao tradicionalna shvaćanja tomizma i augustinizma. Kritizirao je afirmaciju Kanta i Hegela u kršćanskim krugovima.

Iako zastupljen i priznat među tradicionalnim teolozima, dugo vremena bio je ignoriran u širim krugovima Crkve te su se njegova djela smatrala tabuom. Dijelom ga je rehabilitirao papa Benedikt XVI. citirajući ga u svojoj enciklici Caritas in veritate te promišljajući o njegovom filozofskom radu u posebnom poglavlju Iota Unum, prema istoimenom Amerievom djelu.

Za života je objavio osam knjiga, od kojih je najpoznatija ostala Iota Unum, studija o promjenama u Katoličkoj crkvi u drugoj polovici 20. stoljeća" te više od 300 znanstvenih i stručnih radova. Umro je u rodnom Luganu, u kojem je proveo većinu života, 1997. godine.

Izvori

Talijanski rimokatolički teolozi
Kršćanski filozofi
Talijanski publicisti
Švicarski rimokatolički teolozi

Romano Amerio


Andrzej Jeż (* 3. Mai 1963 in Limanowa, Woiwodschaft Kleinpolen, Polen) ist ein polnischer römisch-katholischer Theologe. Er wurde am 12. Mai 2012 von Papst Benedikt XVI. zum Bischof von Tarnów ernannt.

Leben
Nach dem Abitur trat er 1982 in das Priesterseminar in Tarnów ein und empfing am 12. Juni 1988 durch Erzbischof Jerzy Karol Ablewicz die Priesterweihe.

Zunächst in der Gemeindepastoral tätig, schickte ihn sein Bischof zum Studium an die Katholisch-Theologische Akademie Warschau und anschließend an die Päpstliche Universität Gregoriana in Rom. Er wurde Rektor des Priesterseminars in Tarnów und lehrte dort von 1999 bis 2007 Homiletik. 2002 promovierte er in Dogmatik an der Päpstlichen Akademie für Theologie Krakau.

Am 20. Oktober 2009 ernannte ihn Papst Benedikt XVI. zum Weihbischof in Tarnów und gleichzeitig zum Titularbischof von Tigillava. Die Bischofsweihe spendete ihm der Bischof von Tarnów, Wiktor Skworc. Mitkonsekratoren waren Stanisław Kardinal Dziwisz, der Erzbischof von Krakau, und Erzbischof Józef Kowalczyk, der Apostolische Nuntius in Polen.

Sein bischöflicher Wahlspruch lautet: Ad laudem Trinitatis et Deiparae ("Zum Lobe der Dreifaltigkeit und der Gottesmutter"). Dies erscheint in seinem Wappen zusammen mit einer Darstellung der Dreifaltigkeit und der Inkarnation (Kreuz über einem verschnörkelten "M").

Am 12. Mai 2012 ernannte ihn Papst Benedikt XVI. zum Bischof von Tarnów. Die Einführung in sein Bistum war am 15. Juni 2012 dem Hochfest des Heiligsten Herzens Jesu in der Mariä-Geburt-Kathedrale von Tarnów.

Weblinks

  auf der Homepage des Bistums Tarnów (polnisch)

Titularbischof
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Theologe (20. Jahrhundert)
Pole
Geboren 1963
Mann

Andrzej Jeż


Hrgud, planina u istočnoj Hercegovini
 Hrgud (Stolac, BiH), naseljeno mjesto u općini Stolac, BiH
 Hrgud (Berkovići, BiH), naseljeno mjesto u općini Berkovići, BiH

Hrgud (razdvojba)


Nikolaj Ehlers (født 14. februar 1996) er en dansk ishockeyspiller, som lige nu spiller i NHL-klubben Winnipeg Jets. Han har sin oprindelse i Aalborg, hvor han spillede for sin bandomsklub AIK (Aalborg Ishockey Klub). Sidenhen (2007) flyttede han med sin far Heinz til Schweiz hvor han spillede i klubben EHC Biel.
I 2013 rykkede han til Canada, hvor han spillede for Halifax Mooseheads hvor hans gode resultater resulterede i et første runde draft pick til NHL-klubben Winnipeg Jets som 9. pick i alt.

Eksterne henvisninger

Ishockeyspillere fra Danmark
Personer fra Aalborg

Nikolaj Ehlers


Le Système d'amarrage d'Apollo était un système sonde-cône conçu pour permettre au module de commande et de service Apollo (CSM) de s'amarrer au module lunaire Apollo. Le même système a ensuite été utilisé pour les CSM Skylab 2, Skylab 3 et Skylab 4 pour s'amarrer à la station spatiale Skylab, et le CSM de la mission Apollo-Soyouz pour s'amarrer avec un adaptateur de module d'amarrage qui permettait l'amarrage avec le vaisseau spatial Soyouz 19. Il y avait 12 verrous.

Le système Apollo différait du système d'amarrage Gemini en ce qu'après le verrouillage, la sonde et le cône pouvaient être retirés manuellement pour permettre l'accès entre les deux engins amarrés. Les avancées de ce système ont joué un rôle déterminant dans la création de systèmes ultérieurs, comme ceux utilisés dans la navette spatiale américaine, la Station spatiale internationale et d'autres.

Le système d'amarrage Apollo a été utilisé avec succès dans treize missions en orbite terrestre et lunaire entre 1969 et 1975. Les seuls problèmes sérieux ont été rencontrés sur Apollo 14 et Skylab 2, lorsque les systèmes de sonde n'ont pas réussi à repérer le cône lors de tentatives d'amarrage répétées. Un amarrage réussi a finalement été accompli dans les deux missions.

Voir aussi

Articles connexes
 Rendez-vous spatial
 Course à l'espace

Liens externes
 Projet d'essai Apollo-Soyouz
 NTRS. Nasa

Références

Équipement du programme Apollo

Système d'amarrage Apollo


Jens Friedemann (* 4. November 1965 in Ilmenau) ist ein deutscher Fußballtrainer und ehemaliger Fußballspieler.

Das Fußballspielen erlernte der Mittelfeldspieler in seiner Heimatstadt beim BSG Chemie Ilmenau. Als aktiver Profisportler bestritt Friedemann insgesamt 32 Spiele in der Zweiten Bundesliga für Hannover 96 unter Michael Lorkowski.

Fußballspieler (Hannover 96)
Fußballspieler (Hertha Zehlendorf)
Fußballspieler (Ittihad FC)
Fußballspieler (KSV Klein-Karben)
Deutscher
Fußballspieler (DDR)
Fußballnationaltrainer (Cookinseln)
Fußballtrainer (SV Meppen)
Geboren 1965
Mann
DDR-Bürger

Jens Friedemann


Giovanni Giolitti (22 Ekim veya 27 Ekim 1842 - 17 Temmuz 1928,) İtalyan devlet adamı. 1892 ve 1921 yılları arasında tam beş kez İtalya başbakanı olmuştur.

Önceki hayatı ve siyasete girişi

1842 yılında, o zamanki Sardinya Krallığının Piemonte kentinde dünya'ya geldi. Torino Üniversitesi'nde hukuk öğrenimini gördü. 1860 yılında, öğrenimini tamamladıktan sonra, yirmi yıl boyunca maliye ve yöneticilik alanlarında görev alarak deneyim kazandı. 1882 yılındaki seçimler sonunda İtalya Parlamentosuna girmeyi başardı. İlk başlarda siyasete isteksiz ve soğuk bakmış olmasına rağmen, Şubat 1886'daki bütçe görüşmelerinde maliye bakanı Agostino Magliani'yi eleştirerek dikkatleri üzerine çekti. Magliani'nin bakanlıktan düşürülmesi sonucunda, 9 Mart 1889'da maliye bakanı olarak Crispi hükûmetine girdi. Başbakan Francesco Crispi'nin istifası sonrası Antonio Starabba'nın kurduğu hükûmetin de Mayıs 1892'de düşmesi üzerine, 15 Mayıs 1892'de İtalya başbakanı olarak seçildi. Giolitti'nin başbakan oluşu birçok kişi için sürpriz olmuştu.

İlk başbakanlık dönemi ve siyasi sorunlar

Giolitti'nin ilk Başbakanlık dönemi bazı siyasi başarısızlıklar ve kötü bir yönetim içerisinde geçti. İktidara geldikten sonra bir reform ve yeniden örgütlenme programı hazırlayan Giolitti'nin çabaları başarısızlıkla sonuçlandı. Sonra da adı, başka birçok hükûmet üyesiyle birlikte bir Banka skandalına karıştı. Aynı sıralarda, 1870'li yıllardan beri gelişmekte ve güçlenmekte olan sendikacılık ve sosyalist hareketlerin de yasal platforma geçmelerine yavaş yavaş izin verildi. Bu sırada Sicilya'da patlak veren grevleri ılımlı karşılaması yüzünden, parlamento'nun bazı sağ kanat üyeleri ve işverenlerin eleştirilerine hedef oldu. Tüm bu olumsuz gelişmeler sonucunda, Kasım 1893'te başbakanlık makamından istifa ettiğini açıkladı.

İstifası sonrası gelişmeler ve siyasete dönüşü

İstifası sonrasında da eleştiri oklarının hedefinden kurtulamadı. Banka skandalı nedeniyle yeni başbakan Francesco Crispi'nin şiddetli saldırılarına hedef olan Giolitti; önce kendisini temize çıkardı, ardından da Crispi'ye zarar veren önemli kanıtlar ortaya koydu. Adowa'daki askeri yenilgi sonrası Crispi'nin Mart 1896'daki istifası ardından kurulan birçok hükûmetin oluşumunda perde arkasında etkin rol oynadı. 1901 yılında tüm ülkeyi saran grevleri yatıştırmak amacıyla önemli bir açıklama yaptı; hükûmetin asayişi koruyacağını, ama işçi-işveren ilişkilerinde tarafsız kalacağını duyurdu. Luigi Pelloux hükûmetinin, sol hareketlere karşı özgürlükleri kısıtlamaya kalkışması üzerine düşürülüşünden sonra kurulan Zanardelli hükûmetinde, Şubat 1901 - Haziran 1905 tarihleri arasında içişleri bakanı olarak görev aldı. Başbakan Zanardelli'nin istifasından sonra yeniden hükûmeti kurmakla görevlendirildi.

Kaynakça

19. yüzyılda İtalyanlar
İtalya başbakanları
1842 doğumlular
1928 yılında ölenler

Giovanni Giolitti


Interstate 480 (I-480) is a  auxiliary Interstate Highway that connects I-80 in Downtown Omaha, Nebraska, with I-29 in Council Bluffs, Iowa. The portion of I-480 in Nebraska has been named the Gerald R. Ford Expressway, named in honor of the former president, who was a native of Omaha. For most of its length, I-480 is overlapped by a US Highway; for  with US Highway 75 (US 75) and for  with US 6. I-480 includes the Grenville Dodge Memorial Bridge over the Missouri River.

Route description

I-480 begins at an interchange with I-80 to the east and west and with US 75, known as the Kennedy Freeway, to the south. Going north, I-480 passes the Hanscom Park neighborhood to the west and the Vinton Street Commercial Historic District to the east. At exit 1A, I-480 intersects Martha Street, which before January 1, 2003, was the eastern end of Nebraska Highway 38 (N-38). North of Martha Street, I-480 passes the Gerald R. Ford Birthsite and Gardens. At the Leavenworth Street exit, the highway divides the Leavenworth neighborhood from the Old Market neighborhood. Shortly after the Leavenworth Street exit is the Harney Street exit, which provides access to US 6 from eastbound I-480. before the North Freeway interchange, I-480 passes beneath Dodge and Douglas streets, which are the westbound and eastbound lanes of US 6, respectively.

Just to the southwest of the Creighton University campus is the North Freeway interchange, where US 75 leaves eastbound I-480 and joins westbound. The North Freeway was originally planned to be an Interstate Highway, "I-580", connecting northern Omaha to downtown, but this project was canceled with the interchange in midst of construction. A number of so-called ghost ramps can be found, but these are being eliminated during the reconstruction of this interchange. Here, I-480 turns to the east toward Council Bluffs, Iowa. I-480 passes between the NoDo and Downtown Omaha neighborhoods. Farther east, it dips to the southeast near CHI Health Center Omaha, part of the NoDo neighborhood. Immediately before crossing the Missouri River, US 6 joins I-480 to cross into Iowa. This bridge over the Missouri River was constructed in 1965–1966 to replace the old Ak-Sar-Ben Bridge which had been the first highway bridge across the river in this area.

Upon entering Council Bluffs, I-480 meets up with I-29 just  from the Missouri River. On the other side of this interchange, I-480 ends where US 6 traffic encounters signal-controlled intersections.

History

In the late 1950s, the construction of what was then referred to as Route 3 was highly controversial. It conveniently crossed through the western and northern edges of Downtown Omaha, two areas city leaders had considered "blighted" since the 1930s. The heavily Catholic, ethnic European neighborhoods the route went through rallied against the demolition of their homes, and the city's parks advocates provided resistance as well.  Eventually, the Interstate planners won out, and the city's historic Jefferson Square was demolished, as well as dozens of homes along the route.

In 1999, a bill was introduced in the US House of Representatives that would have extended I-480 south along US 75 in southern Omaha and in Bellevue, Nebraska, then east through Plattsmouth to connect with I-29 near Glenwood, Iowa, which would have increased the length of I-480 to . However, this bill was tabled in the committee.

In 2004, the Nebraska Department of Roads (now the Nebraska Department of Transportation [NDOT]) began a project to reconstruct the I-480/US 75 interchange. Work took place in three phases spread out over the course of six years. The final phase of the $52-million project was funded with $13 million ($ and $ in , respectively) in American Recovery and Reinvestment Act of 2009 stimulus money. The project was completed in May 2011 just in time for the College World Series.

Exit list

References

External links

Expressways in the Omaha area
Transportation in Omaha, Nebraska
Council Bluffs, Iowa
80-4 Iowa-Nebraska
80-4
80-4
4 Iowa-Nebraska
80-4
Transportation in Douglas County, Nebraska
Transportation in Pottawattamie County, Iowa

Interstate 480 (Nebraska–Iowa)


El pico es de los rasgos más característicos de las aves y ya que presenta variaciones morfológicas sin precedentes en la naturaleza. Tiene gran influencia en aspectos de la historia natural de estos animales, tales como: la dieta, las técnicas de alimentación y las vocalizaciones entre otros. Sin embargo, detrás de toda esta variación morfológica se encuentran los mismos mecanismos ontogénicos pero regulados diferencialmente lo que permite alcanzar dicha variación. Dentro de las moléculas encargadas del desarrollo del pico se encuentran Fgf8 que es un factor de crecimiento del fibroblasto, BMP4 que es una proteína de morfogénesis del hueso, su proteína antagónica Noggin, la vitamina A o ácido retinóico entre otros. Recientemente se ha reportado una ruta de señalización mediada por el Ca+ que puede estar interviniendo en la morfogénesis del pico: Calmodulina.

Caracterización Embrionaria del Pico
El pico, al igual que la mayoría de estructuras craneales de vertebrados, es derivado del mesénquima de la cresta neural y sus células migrantes. Dichas células son altamente dependientes de las interacciones epiteliales-mesenquimales. Por ende también cuentan con una altísima plasticidad durante el desarrollo que puede ser influenciada por factores ambientales o extrínsecos.
Particularmente en aves existen dos dominios en los que recae el desarrollo facial: El proceso frontonasal (FNP) que da origen a la parte superior del pico; y el primordio manibular del epitelio (MNP) que origina la parte inferior del pico.

Rol de los Genes Shh y Fgf8
Los genes SHH yFGF8 actúan sinergísticamente en la formación de cartílago en el pico durante el desarrollo embrionario. Recientes estudios han demostrado que los transcritos del gen Shh en el FNP se encuentran restringidos a la región ventral de pico. Mientras que los transcritos del gen FGF8 están restringidos a la parte superior del pico. El estudio referenciado anteriormente evaluó la formación del cráneo (condrogénesis) luego de expresar independientemente cada gen, y los resultados fueron porcentajes muy bajos de condrogénesis. En cambio, cuando se expresaban ambos genes, la condrogénesis aumentaba casi en un 90%.Así que se puede decir que estas dos áreas de expresión son mutuamente excluyentes pero actúan sinergísticamente. Este hallazgo llevó al establecimiento de la barrera Shh/Fgfg8 que equivale al eje que divide la parte ventral y dorsal del pico.

Rol de las Proteínas BMP4 y Noggin
BMP4 es una proteína que interviene en la osteogénesis y se han reportado altos niveles de expresión durante la formación de picos especialmente anchos y robustos aunque dependiendo de dónde y cuándo se exprese. Por ende, una sobrexpresión de la proteína BMP4 generará picos excesivamente gruesos y anchos. Por otro lado la proteína Noggin es antagonista de BMP4, así que esta proteína es característica de picos muy delgados y cortos ya que reduce la proliferación celular. Debido a esto, se propone que en las diferentes prominencias del pico debe haber diferentes tasas de expresión BMP4/Noggin para poder regular adecuadamente la formación del pico.

Ruta de la Calmodulina
La molécula de calmodulina (CaM) que interviene en la señalización por Ca2+ se expresa en altos niveles cuando se generan picos largos y puntudos. Algunos estudios en pinzones de Darwin han tratado de encontrar, por medio de hibridación in situ, genes candidatos que ayuden a entender las bases genéticas de la formación del pico. Este estudio demostró que al modificar la cascada de señalización dependiente de CAM, la longitud y el ancho del pico cambiaban radicalmente. Especialmente cuando el pico era notablemente delgado y largo, había altos niveles de expresión de CAM y que estos iban disminuyendo conforme el pico se iba ensanchando. Estos resultados, junto con otros métodos genómicos sugieren una fuerte correlación entre la expresión de CAM y una morfología determinada del pico.

Referencias

Ornitología
Biología del desarrollo

Desarrollo del pico en las aves


Takeda Izumo ist der Name folgender Personen:

*Takeda Izumo I. († 1747), japanischer Puppenspieler und Autor
Takeda Izumo II. (1691–1756), japanischer Puppentheater-Autor

Takeda Izumo


An Dendrobium kratense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kerr. An Dendrobium kratense in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Thailand. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium kratense


මුල් කාලය
මධ්‍ය කාලීන				(1500-1400)
පුනර්ජීවය යුගය			(1400-1600)

පොදු ව්‍යවහාරය
බැරොක්					(1600-1760)
ශාස්ත්‍රීය- (සම්භාවනීය)		(1730-1820)
රොමැන්ටික්				(1815-1910)

නවීන හා සමකාලීන
20 වෙනි ශතවර්ෂයේ සම්භාවනීය	(1900  -  2000)
සමකාලීන සම්භාවනීය			(1975-වර්තමානය)

මධ්‍යකාලීන සංගීතය යන්නට මධ්‍යකාලීන  යුගයේ රචිත යුරෝපීය සංගීතය ඇතුලත් වේ. මෙම යුගය රෝමානු අධිරාජ්‍යයේ ඇද වැටීමත් සමග ආරම්භ වන අතර පහලොස් වෙනි ශත වර්ෂයේ මැද භාගයේදි පමණ අවසාන වෙයි. මධ්යගත යුගයේ අවසානය සහ පුනර්ජීවන යුගයේ ආරම්භය නියම කිරීම ඇත්තෙන්ම හිතුවක්කාර ක්රියාවකි. මෙහිදි 1400 වර්ෂයේ යොදා ඇත.

මධ්‍ය කාලීන සංගීතය


ජොඈන් රොව්ලින්ග් නොහොත් ජේ. කේ.රොව්ලින්ග් යනු "හැරි පොටර්" කතාන්දර පොත් පෙළෙහි කතෘවරියයි. ඇය උපතින් බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික කාන්තාවක් වූවාය. ඇයගේ ලෝකප්‍රකට පොටර් කතා පෙළ පිටපත් මිලියන 400 ඉක්මවා අළෙවි වාර්ථා තැබීමට සමත් වූ අතර අතිසාර්ථක චිත්‍රපට ගනනාවකටම පාදක කර ගත්තකි. මෙම චිත්‍රපට සදහා රෝව්ලින්ග් තම අනුමැතිය ලබා දීමෙන් පමණක් නොව තමාගේ නිර්මණාත්මක නිෂ්පාදන සහායකත්වයෙන්ද දායක වී ඇත. රෝව්ලින්ග් පවසන පරිදි ඇයට මෙම කතාපෙළෙහි මූලික බීජය 1990 දී මැන්චෙස්ටර් නගරයේ සිට ලන්ඩන් දක්වා වූ දුම්රිය ගමනකදී එළැඹියකි.

රෝව්ලින්ග් ගේ ජීවිතකතාව අතිශය දුක්ඛිත ජීවන තත්වයක සිට ලොව ධනවත්ම පුද්ගලයන් අතරට අවුරුදු පහක් වැනි කෙටි කාලයකදී ළගා වූ අතිශය පෙරැළිකාර කතාන්දරයකි. 2011 මාර්තු මස වන විට ඇයගේ වත්කම ඇමෙ. ඩොලර් බිලියන 11 ක් බවට ගනන් බලා ඇත. 2008 ධනවත් පුද්ගලයන් ලැයිස්තුවට අනුව ඇයගේ ඇස්තමේන්තු ගත ධනය පවුම් මිලියන 560 (ඩොලර් මිලියන 760) කි.මේ අනුව ඇය එක්සත් රාජධානියේ සිටින 12 වෙනි ධනවත්ම කාන්තාවයි. ෆෝර්බ්ස් සගරාවට අනුව ඇය 48 වැනි වඩාත්ම ප්‍රභල තරුව ලෙස නම් කළ අතර ටයිම්ස් සගරාව ඇයගේ සාමජීය සහ දේශපලනික දායකත්වය මත ඇයව 2007 දී වසරේ චරිතය ලෙසින් නාම යොජනා කළේය. 2010 ඔක්තෝම්බර් මස වන විට සගරා කතෲවරුන් විසින් ඇය ව බ්‍රිතාන්‍යයේ වඩාත්ම ජනාදරයට පත් කාන්තාව ලෙසද හදුනා ගැනුනි. ඇයගේ සමාජ සත්කාරයන් හා නොමසුරු පරිත්‍යාගයන් මත ඇයව සමාජ සේවිකාවක් ලෙසින්ද ප්‍රකට වූවාය.

නාමය
ඇය ජේ. කේ. රෝව්ලින්ග් නමින් ප්‍රේක්ශකයන් අතර ප්‍රකට වුවද තම ප්‍රථම හැරී පෝටර් කෘතිය පළ වන විට ඇය ජොඈන් රෝව්ලින්ග් වූවාය. තම ප්‍රේක්ශක තරුණ පරපුරට වඩාත් හොදින් සමීප වීම සඳහා තම සංස්කාරකයන්ගේ මගපෙන්වීම මත ඇය ජේ. කේ. රෝව්ලින්ග් ලෙසින් තම නාමය වෙනස් කර ගත්තාය. ඇය ජෝ ලෙසින් තමන්ව හදුනා ගන්නා අතර තමාගේ කුඩා කළ මිතුරන් තමා සමග අමනාප වූ විට ජොඈන් ලෙසින් තමාඅව අමතන බව විටෙක පවසා ඇත. තම විවාහයෙන් පසු යම් අවස්ථා වල ඇය ජොඈන් මුරේයි ලෙස ද  තම නාමය භවිතා කර ඇත.

පසුබිම
පීටර් ජේම්ස් රෝව්ලින්ග් සහ ඈන් රෝව්ලින්ග් යුවලට දාව 1965 ජුලි 31 වන දා එන්ගලන්තයේ උතුරු බ්‍රිස්ටල් හි යේට් ග්‍රාමයේ රෝව්ලින්ග් උපත ලැබීය. ඇයගේ මව ස්කොට්ලන්ත සහ ප්‍රන්ශ මිශ්‍ර සම්භවයක් ඇත්තියක් වන අතර ඇය ගේ මාතෲ පාර්ශවීය සීයා, ඩගල්ඩ් කෑම්ප්බෙල් ලම්ලාශ් හි උපත ලබූවකු වන අතර පීතෲ පාර්ශවයේ සීයා ලුයිස් වොලන්ට් ප්‍රතම ලෝක යුද සමයේ කෝසෙලස්-ලේ-කොම්ට් ග්‍රාමය බේරා ගැනීම වෙනුවෙන් සම්මන ලැබූවෙකි. රෝලින්ග් ගේ සොයුරිය උපත ලබන විට ඇයට මාස 23 කි. ඉන්පසු රෝලින්ග්ට වයස අවු. 4ක් පමණ වන විට ඔවුහූ වින්ටර්බෝර්න් ගම්මානයට පදින්චියට ගියහ.ඇය තම ප්‍රාතමික අධ්‍යාපනය ලැබූවේ සා. මිචෙල් ප්‍රාථමික පාසලෙනි. ඇයගේ කෘතියෙහි එන ඇල්බස් ඩම්බල්ඩෝර් චරිතය එහිදී තම ප්‍රධානාචාර්‍යවරයා වූ ඇල්ෆ්‍රඩ් ඩන් ගෙන් හඩගැන්වුනු බව රෝලින්ග් පවසයි.

කුඩා කළ සිටම රෝව්ලින්ග් මනකල්පිත කථාකරණයෙහි නියළුනු අතර ඇය මෙම කතාවන් තම සොයුරියට පැවසීමට පුරුදුව සිටියාය. එවැනි එක්තරා කතාවක තම සොයුරිය සා ළෙනක් තුළට වැටී ඒ තුල වූ සා පවුලක් ඇයට ස්ට්‍රෝව්බෙරි කැවූ කථා පුවතක් ඇය ආවර්ජනය කරයි. ඇය තම ප්‍රථම කතාව ලියූවේ වයස අවු. 5 හෝ 6 දීය. ඇයට වයස අවු 9 දී ඔවුහූ වේල්ස් හි චෙප්ස්ටෝව් නගරයේ ග්ලොසෙස්ටර්ශයර් ගම්මානයට පැමිණියහ. ඇයගේ නැන්දනිය තමාට ජෙසිකා මිට්ෆෝර්ඩ් ගේ චරිතාපදානය තෑගි කිරීමෙන් තම කියවීමේ ආශාව අවදි කළ බව රෝව්ලින්ග් පවසයි. ඉන් පසු මිට්ෆොර්ඩ් ඇයගේ වීර වරිය වූ අතර ඇය පසුව මිට්ෆෝර්ඩ් ගේ සියලුම කෘතීන් කියවූවාය.
රෝව්ලින්ග් තම ද්විතීයික අධ්‍යාපනය ව්යේඩීන් විදුහලෙන් ලැබීය. ඇයගේ මවද එහි විද්‍යා අන්ශයේ කාර්මික සේවිකාවක ලෙසින් සේවය කළාය. රෝව්ලින්ග් වරෙක පවසා ඇති පරිඩි තම කෘතියෙහි එන හර්මායිනී ( පොතෙහිම ගිලුනු සියල්ල දත් ) චරිතය තම කුඩා කල පදනම් කර ගත්තකි, සීන් හැරිස් රෝව්ලින්ගේ පසැලේ අඹ යහළුවෙකු වූ අතර ඔහු අනුසාරයෙන් රොන් චරිතය ගොඩනැන්ග්වී ඇත. පෙනුමෙන්ද ඔහු සීන් හ බොහෝ සෙයින් සමානය. සීන් සතුව ෆොර්ඩ් ඇන්ග්ලියා රථයක් තිබූ අතර කතාවෙහි එන පියාඹන රථයට මෙය මූලික වන්නට ඇත. රෝව්ලින්ගේ ප්‍රියතම සන්ගීත කණ්ඩායම වූයේ The Smiths සන්ගීත කණ්ඩායමයි. රෝව්ලින්ග් තම බී.එ. උපාධිය සදහා අධ්‍යයන කටයුතු වල නිරත වන කාලයේ තමා හා සමාන රැඩිකල් අදහස් සහිත මිතුරන් රැසක් හමු වේ යැයි බලාපොරොත්තු වුවද, රෝව්ලින්ග් තම බී.එ. උපාධිය සදහා අධ්‍යයන කටයුතු වල නිරත වන කාලයේ තමා හා සමාන රැඩිකල් අදහස් සහිත මිතුරන් රැසක් හමු වේ යැයි බලාපොරොත්තු වුවද, ඔවුන් සමග ආශ්‍රය කිරීම ඉතාම උද්යෝගීමත් අත්දැකීමක් වූ බව රොව්ලින්ග් පවසයි.වසරක් පමණ පැරීසියේ අධ්‍යයන කටයුතු වල නිරත වීමෙන් අණතුරුව ඇය පර්යේශකයෙකු සහ ද්වීභාෂා සහායකවරියක ලෙස ඇම්නෙස්ට්‍රි ඉන්ටර්නැශනල් ආයතනයේ සේවය කිරීම සදහා ලන්ඩන් නගරයට පදින්චියට පැමිණියාය.

1990 දී මැන්චෙස්ටර් සිට ලන්ඩන් ඩක්වා වූ ඩුම්‍රිය ගමනක් අතර තුර දුම් රියකින් මායා පාසැලකට යන කොලුවකුගේ කතාවක් තම මනසේ සිතුවම් වූ  බව රොව්ලින්ග් පවසයි. එය ඉබේම තම මනසේ හට ගත් බවත් ඉන්පසු හැරීගෙන් පටන්ගෙන සියල්ල ඉබේටම ගලා ආ බවත්  ඇය බොස්ටන් ග්ලෝබ් සගරාවට පවසා ඇත. ඇය තම නිවසට සෙන්දු වූ විගසම මේ සියල්ල සටහන් කිරීමට පටන් ගෙන ඇත. එම වසර අවසානයේදී, දස වසරක් රෝගාතුරව පසු වීමෙන් පසුව  ඇයගේ මව මෙලොව හැර ගියාය. "මම හැරී පෝටර් රචනා කරමින් සිටින අතරතුරදීයි අම්මා මෙලොව හැර ගියේ. ඇයට  හැරී පෝටර් ගැන පවසන්න මට බැරි උනා" යැයි විටෙක රෝව්ලින්ග් පවසා ඇත. මෙය තමාගේ රචනයට බලපෑම් ඇති කල බවද,මුල් කෘතිය තුල මේ හේතුව මත රෝව්ලින්ග් වැඩි වශයෙන් හැරීගේ මාපිය වියෝව ගැන විස්තර සඩහන් කර ඇති බවත් මෙය තමා මත ඇති වූ බලපෑම් පරිවර්තනය කරන බවත් රෝව්ලින්ග් පවසා ඇත.

ර්‍රෝව්ලින්ග් මේ ලගට පෘථුගාලයේ පෝර්ටොර් නුවරට ඉන්ග්‍රීසි භාශා ගුරුවරයෙක් ලෙස සේවයට පැමිනියාය. එහිදී 1992 ඔක්. 19 වන දින ඇය පෘථුගාල මඩ්‍යවේදියෙකු වූ ජෝර්ජ් ඇරන්ටස් සමග විවාහ දිවියට එලෙඹුණාය.ඔවුහූ තම ප්‍රථම දියනියට ජෙසිකා ඉසැබෙල් රෝව්ලින්ග් ඇරන්ටස් ලෙස නම් තැබූහ.කෙසේවෙතත් ඔවුහූ 1993 නොවැම්බෙර් මස වෙන් වූහ.1993 දෙසැම්බර් මස රෝව්ලින්ග් තම දියණිය සමග ස්කොට්ලන්තයේ එඩින්බර්ග් හි තම සොහොයුරිය වෙත පැමිණියාය. මෙම අවදියේදී ඇය තදින් රෝගාතුර වූ අතර මෙම සමය තුලඩී ඇයට තම තුන්වන පොත තුල එන ආත්මීය සත්වයන් සහ ඩිමෙන්ටෝර් වරුන් ගැන ඇඩහස් පහල වී ඇත. තම උපාධියෙන් අවුරුදු 7 තුල ඇය තම ජීවිතයේ අදුරුම යුගය පසු කරමින් සිටියාය. ඇයගේ විවාහය දෙදරා ගොස් තිබූ අතර ඇය රැකියා විරහිත මවක් වූවාය.නමුත් ඇය මෙම අවධිය හදුන්වා දෙන්නේ තම නිදහසේ අවදිය ලෙසයි.

පරාජයේ බිහිසුණුකම මා අභිමුවෙහි වූ කඩඉම් ජය ගන්නා ළෙස මා හට බළ කර සිටියා. ජීවිතය නැවත වරක් මාගෙන් අප්‍රතිහත කැපකිරීමක් ඉල්ලා සිටියා. මම මා සතු සියළුම ශක්තිය එක්තැන් කොට මා අභිමුවෙහි වූ එකම අභියෝගය ජය ගැනීම වෙනුවෙන් යෙදවූවා. ජීවිතය මා ඉතාමත් අසරණ බවට පත් කොට තිබුණු අතර මට කළහැකි වෙන කිසිවක්ම තිබුනේ නෑ. මා මේ වන විට වෙන කිසියම් හෝ සාර්ථකත්වයක් ලබා තිබුනේ නම් මට මා තුලින් මෙතරම් වූ චිත්ත ආවේගයක් ජනණය කරගත නොහැකිව තිබුනා.මම මාගේ ජීවිතයේ බිහිසුණුම ඇත්දැකීමට මුහුණ දී සිටියා. මෙම අත්දැකීම විසින් මා හට අසීමාන්තික නිදහසක් ආරෝපණය කර තිබුණා.මම මාගේ එකම බලාපොරොත්තුව වූ මාගේ ආදරණීය දියණිය වෙනුවෙන් ජීවිතය සමග සටන් වැදුනා. මාගේ පැරණි ට්යිප් රයිටරය තුලින් මගේ සුවිසල් අදහස ක්‍රියාවට නැන්ග්වීමට පටන්ගත්තා. මෙම ශක්තිමත් පදනම මාගේ ජීවිතයේ නවමු ආරම්භයට මහත් පිටුවහලක් වුනා.      -     (ජේ. කේ. රෝලින්ග් , හාර්වර්ඩ් සමාරම්භක කතාවේදී)

ස්කොට්ලන්තයෙහි ඉගැන්වීම සදහා ඇයට පශ්චාත් උපාධියක් අවශ්‍ය වූ අතර මේ සදහා ඇයට 1995 සිට අවුරුද්දක් පමණ පූර්ණ කාලීන අධ්‍යයන කටයුතු වල නිරත වීමට සිදු වූවාය.  මේ වන විට ඇය තම ප්‍රථම කෘතිය අවසන් කරමින් සිටියාය. ඇය බොහෝ වේලාවලදී කුඩා කඩ වලදී, හෝ තම දියනිය නිදිගන්වාගත හැකි ඔනෑම තැනකදී ඇය ලිවීමට පෙළඹුනාය.

ලේඛකයෝ
බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයෝ
කාන්තාවෝ
1965 උපත්
ජීවත්වන්නෝ

ජේ. කේ. රෝලිං


William Tomomori Fukuda Sharpe (Londres, 22 de setembro de 1986) é um ator, escritor e diretor inglês. Em 2020, ganhou um BAFTA TV Award por seu papel coadjuvante na série de televisão Giri/Haji da BBC.

Carreira
Sharpe nasceu em Londres e cresceu em Tóquio até os oito anos de idade. Sua mãe é japonesa. Após retornar ao Reino Unido, estudou no Winchester College. Se formou em 2008 e ingressou na Royal Shakespeare Company. Seu primeiro papel de destaque foi com o personagem Yuki Reid na série de drama médico Casualty da BBC.

Sharpe é mais conhecido por escrever, dirigir e estrelar a comédia dramática de humor negro Flowers, que estreou no Channel 4 em 2016. O programa ganhou um BAFTA TV Award, e a segunda temporada foi ao ar em 2018 com ampla aclamação da crítica.

Vida pessoal
Sharpe vive um relacionamento com a atriz Sophia Di Martino, com quem tem dois filhos, nascidos em 2019 e 2021, respectivamente.

Ligações externas

Nascidos em 1986
Naturais de Londres
Alunos da Universidade de Cambridge
Atores do Reino Unido
BAFTA de melhor ator coadjuvante em televisão
Britânicos de ascendência japonesa
Vencedores do Prémio Screen Actors Guild de melhor elenco em série dramática

Will Sharpe


An Corynephorus divaricatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pierre André Pourret de Figeac, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Maurice A.F. Breistroffer. An Corynephorus divaricatus in nahilalakip ha genus nga Corynephorus, ngan familia nga Poaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. d. macrantherus
 C. d. oranensis

Mga kasarigan

Corynephorus (Poaceae)

Corynephorus divaricatus


Mycoplasma pneumoniae is a very small bacterium in the class Mollicutes. It is a human pathogen that causes the disease mycoplasma pneumonia, a form of atypical bacterial pneumonia related to cold agglutinin disease. M. pneumoniae is characterized by the absence of a peptidoglycan cell wall and resulting resistance to many antibacterial agents. The persistence of M. pneumoniae infections even after treatment is associated with its ability to mimic host cell surface composition.

Discovery and history
In 1898, Nocard and Roux isolated an agent assumed to be the cause of cattle pneumonia and named it microbe de la peripneumonie Microorganisms from other sources, having properties similar to the pleuropneumonia organism (PPO) of cattle, soon came to be known as pleuropneumonia-like organisms (PPLO), but their true nature remained  unknown. Many PPLO were later proven to be the cause of pneumonias and arthritis in several lower animals.

In 1944, Monroe Eaton used embryonated chicken eggs to cultivate an agent thought to be the cause of human primary atypical pneumonia (PAP), commonly known as "walking pneumonia." This unknown organism became known as the "Eaton agent". At that time, Eaton's use of embryonated eggs, then used for cultivating viruses, supported the idea that the Eaton agent was a virus. Yet it was known that PAP was amenable to treatment with broad-spectrum antibiotics, making a viral etiology suspect.

Robert Chanock, a researcher from the NIH who was studying the Eaton agent as a virus, visited the Wistar Institute in Philadelphia in 1961 to obtain a cell culture of a normal human cell strain developed by Leonard Hayflick. This cell strain was known to be exquisitely sensitive to isolate and grow human viruses. Chanock told Hayflick of his research on the Eaton agent, and his belief that its viral nature was questionable. Although Hayflick knew little about the current research on this agent, his doctoral dissertation had been done on animal diseases caused by PPLO. Hayflick knew that many lower animals suffered from pneumonias caused by PPLOs (later to be termed mycoplasmas). Hayflick reasoned that the Eaton agent might be a mycoplasma, and not a virus.
Chanock had never heard of mycoplasmas, and at Hayflick's request sent him egg yolk containing the Eaton agent.

Using a novel agar and fluid medium formulation he had devised, Hayflick isolated a unique mycoplasma from the egg yolk. This was soon proven by Chanock and Hayflick to be the causative agent of PAP. When this discovery became known to Emmy Klieneberger-Nobel of the Lister Institute in London, the world's leading authority on these organisms, she suggested that the organism be named Mycoplasma hayflickiae. Hayflick demurred in favor of Mycoplasma pneumoniae.

This smallest free-living microorganism was the first to be isolated and proven to be the cause of a human disease. For his discovery, Hayflick was presented with the Presidential Award by the International Organization of Mycoplasmology. The inverted microscope under which Hayflick discovered Mycoplasma pneumoniae is kept by the Smithsonian Institution.

Taxonomy and classification
The term mycoplasma ( meaning fungus, and , meaning formed) is derived from the fungal-like growth of some mycoplasma species. The mycoplasmas were classified as Mollicutes ("mollis", meaning soft and "cutis", meaning skin) in 1960 due to their small size and genome, lack of cell wall, low G+C content and unusual nutritional needs. M. pneumoniae has also been designated as an arginine nonfermenting species. Mycoplasmas are further classified by the sequence composition of 16s rRNA. All mycoplasmas of the pneumoniae group possess similar 16s rRNA variations unique to the group, of which M. pneumoniae has a 6.3% variation in the conserved regions, that suggest mycoplasmas formed by degenerative evolution from the gram-positive eubacterial group that includes bacilli, streptococci, and lactobacilli.  M. pneumoniae is a member of the family Mycoplasmataceae and order Mycoplasmatales.

Cell biology

Mycoplasmas, which are among the smallest self-replicating organisms, are parasitic species that lack a cell wall and periplasmic space, have reduced genomes, and limited metabolic activity. Mycoplasma pneumoniae cells have an elongated shape that is approximately 0.1–0.2 µm (100-200 nm) in width and 1-2 µm (1000-2000 nm) in length. The extremely small cell size means they are incapable of being examined by light microscopy; a stereomicroscope is required for viewing the morphology of M. pneumoniae colonies, which are usually less than 100 µm in length. The inability to synthesize a peptidoglycan cell wall is due to the absence of genes encoding its formation and results in an increased importance in maintenance of osmotic stability to avoid desiccation. The lack of a cell wall also calls for increased support of the cell membrane(reinforced with sterols), which includes a rigid cytoskeleton composed of an intricate protein network and, potentially, an extracellular capsule to facilitate adherence to the host cell. M. pneumoniae are the only bacterial cells that possess cholesterol in their cell membrane (obtained from the host) and possess more genes that encode for membrane lipoprotein variations than other mycoplasmas, which are thought to be associated with its parasitic lifestyle. M. pneumoniae cells also possess an attachment organelle, which is used in the gliding motility of the organism by an unknown mechanism.

Genomics and metabolic reconstruction
Sequencing of the M. pneumoniae genome in 1996 revealed it is 816,394 bp in size. The genome contains 687 genes that encode for proteins, of which about 56.6% code for essential metabolic enzymes; notably those involved in glycolysis and organic acid fermentation. M. pneumoniae is consequently very susceptible to loss of enzymatic function by gene mutations, as the only buffering systems against functional loss by point mutations are for maintenance of the pentose phosphate pathway and nucleotide metabolism. Loss of function in other pathways is suggested to be compensated by host cell metabolism. In addition to the potential for loss of pathway function, the reduced genome of M. pneumoniae outright lacks a number of pathways, including the TCA cycle, respiratory electron transport chain, and biosynthesis pathways for amino acids, fatty acids, cholesterol and purines and pyrimidines. These limitations make M. pneumoniae dependent upon import systems to acquire essential building blocks from their host or the environment that cannot be obtained through glycolytic pathways. Along with energy costly protein and RNA production, a large portion of energy metabolism is exerted to maintain proton gradients (up to 80%) due to the high surface area to volume ratio of M. pneumoniae cells. Only 12 – 29% of energy metabolism is directed at cell growth, which is unusually low for bacterial cells, and is thought to be an adaptation of its parasitic lifestyle.

Alternative genetic code
Unlike other bacteria, M. pneumoniae uses the codon UGA to code for tryptophan rather than using it as a stop codon.

Comparative metabolomics
Mycoplasma pneumoniae has a reduced metabolome in comparison to other bacterial species.  This means that the pathogen has fewer metabolic reactions in comparison to other bacterial species such as B.subtilis and Escherichia coli.

Since Mycoplasma pneumoniae has a reduced genome, it has a smaller number of overall paths and metabolic enzymes, which contributes to its more linear metabolome. A linear metabolome causes Mycoplasma pneumoniae to be less adaptable to external factors.  Additionally, since Mycoplasma pneumoniae has a reduced genome, the majority of its metabolic enzymes are essential. This is in contrast to another model organism, Escherichia coli, in which only 15% of its metabolic enzymes are essential. In summary, the linear topology of Mycoplasma pneumoniae's metabolome leads to reduced efficiency in its metabolic reactions, but still maintains similar levels of metabolite concentrations, cellular energetics, adaptability, and global gene expression.

The table above depicts the mean path length for the metabolomes of M. pneumoniae, E. coli, L. lactis, and B. subtilis. This number describes, essentially, the mean number of reactions that occur in the metabolome. Mycoplasma pneumoniae, on average, has a high number of reactions per path within its metabolome in comparison to other model bacterial species.

One effect of Mycoplasma pneumoniae's unique metabolome is its longer duplication time. It takes the pathogen significantly more time to duplicate on average compared to other model organism bacteria. This may be due to the fact that Mycoplasma pneumoniae's metabolome is less efficient than that of Escherichia coli.

The metabolome of Mycoplasma pneumoniae can also be informative in analyzing its pathogenesis. Extensive study of the metabolic network of this organism has led to the identification of biomarkers that can potentially reveal the presence of the extensive complications the bacteria can cause. Metabolomics is increasingly being used as a useful tool for the verification of biomarkers of infectious pathogens.

Host and reproduction
Mycoplasma pneumoniae grows exclusively by parasitizing mammals. Reproduction, therefore, is dependent upon attachment to a host cell. According to Waite and Talkington, specialized reproduction occurs by "binary fission, temporally linked with duplication of its attachment organelle, which migrates to the opposite pole of the cell during replication and before nucleoid separation". Mutations that affect the formation of the attachment organelle not only hinder motility and cell division, but also reduce the ability of M. pneumoniae cells to adhere to the host cell.

Pathogenicity

Mycoplasma pneumoniae parasitizes the respiratory tract epithelium of humans. Adherence to the respiratory epithelial cells is thought to occur via the attachment organelle, followed by evasion of host immune system by intracellular localization and adjustment of the cell membrane composition to mimic the host cell membrane.

Cytoadherence
Adherence of M. pneumoniae to a host cell (usually a respiratory tract cell, but occasionally an erythrocyte or urogenital lining cell) is the initiating event for pneumonic disease and related symptoms. The specialized attachment organelle is a polar, electron dense and elongated cell extension that facilitates motility and adherence to host cells. It is composed of a central filament surrounded by an intracytoplasmic space, along with a number of adhesins and structural and accessory proteins localized at the tip of the organelle.
A variety of proteins are known to contribute to the formation and functionality of the attachment organelle, including the accessory proteins HMW1–HMW5, P30, P56, and P90 that confer structure and adhesin support, and P1, P30 and P116 which are involved directly in attachment. This network of proteins participates not only in the initiation of attachment organelle formation and adhesion but also in motility.
The P1 adhesin (trypsin-sensitive protein) is a 120 kDa protein highly clustered on the surface of the attachment organelle tip in virulent mycoplasmas. Both the presence of P1 and its concentration on the cell surface are required for the attachment of M. pneumoniae to the host cell. M. pneumoniae cells treated with monoclonal antibodies specific to the immunogenic C-terminus of the P1 adhesin have been shown to be inhibited in their ability to attach to the host cell surface by approximately 75%, suggesting P1 is a major component in adherence. These antibodies also decreased the ability of the cell to glide quickly, which may contribute to decreased adherence to the host by hindering their capacity to locate a host cell. Furthermore, mutations in P1 or degradation by trypsin treatment yield avirulent M. pneumoniae cells. Loss of proteins in the cytoskeleton involved in the localization of P1 in the tip structure, such as HMW1–HMW3, also cause avirulence due to the lack of adhesin clustering. Another protein considered to play an important role in adherence is P30, as M. pneumoniae cells with mutations in this protein or that have had antibodies raised against P30 are incapable of adhering to host cells. P30 is not involved in the localization of P1 in the tip structure since P1 is trafficked to the attachment organelle in P30 mutants, but rather it may function as a receptor-binding accessory adhesin. P30 mutants also display distinct morphological features such as multiple lobes and a rounded shape as opposed to elongated, which suggests P30 may interact with the cytoskeleton during formation of the attachment organelle.
A number of eukaryotic cell surface components have been implicated in the adherence of M. pneumoniae cells to the respiratory tract epithelium. Among them are sialoglycoconjugates, sulfated glycolipids, glycoproteins, fibronectin, and neuraminic acid receptors. Lectins on the surface of the bacterial cells are capable of binding oligosaccharide chains on glycolipids and glycoproteins to facilitate attachment, in addition to the proteins TU and pyruvate dehydrogenase E1 β, which bind to fibronectin.

Intracellular localization
Mycoplasma pneumoniae is known to evade host immune system detection, resist antibiotic treatment, and cross mucosal barriers, which may be due to its ability to fuse with host cells and survive intracellularly. In addition to the close physical proximity of M. pneumoniae and host cells, the lack of cell wall and peculiar cell membrane components, like cholesterol, may facilitate fusion (1). Internal localization may produce chronic or latent infections as M. pneumoniae is capable of persisting, synthesizing DNA, and replicating within the host cell even after treatment with antibiotics. The exact mechanism of intracellular localization is unknown, however the potential for cytoplasmic sequestration within the host explains the difficulty in completely eliminating M. pneumoniae infections in afflicted individuals.

Immune response
In addition to evasion of host immune system by intracellular localization, M. pneumoniae can change the composition of its cell membrane to mimic the host cell membrane and avoid detection by immune system cells. M. pneumoniae cells possess a number of protein and glycolipid antigens that elicit immune responses, but variation of these surface antigens would allow the infection to persist long enough for M. pneumoniae cells to fuse with host cells and escape detection. The similarity between the compositions of M. pneumoniae and human cell membranes can also result in autoimmune responses in several organs and tissues.

Cytotoxicity and organismal effects
The main cytotoxic effect of M. pneumoniae is local disruption of tissue and cell structure along the respiratory tract epithelium due to its close proximity to host cells. Attachment of the bacteria to host cells can result in loss of cilia, a reduction in metabolism, biosynthesis, and import of macromolecules, and, eventually, infected cells may be shed from the epithelial lining. M. pneumoniae produces a unique virulence factor known as Community Acquired Respiratory Distress Syndrome (CARDS) toxin. The CARDS toxin most likely aids in the colonization and pathogenic pathways of M. pneumoniae, leading to inflammation and airway dysfunction. In addition, the formation of hydrogen peroxide is a key virulence factor in M. pneumoniae infections. Attachment of M. pneumoniae to erythrocytes permits diffusion of hydrogen peroxide from the bacteria to the host cell without detoxification by catalase or peroxidase, which can injure the host cell by reducing glutathione, damaging lipid membranes and causing protein denaturation. Local damage may also be a result of lactoferrin acquisition and subsequent hydroxyl radical, superoxide anion and peroxide formation. The cytotoxic effects of M. pneumoniae infections translate into common symptoms like coughing and lung irritation that may persist for months after infection has subsided. Local inflammation and hyperresponsiveness by infection induced cytokine production has been associated with chronic conditions such as bronchial asthma and has also been linked to progression of symptoms in individuals with cystic fibrosis and COPD.

Epidemiology
The incidence of disease does not appear to be related to season or geography; however, infection tends to occur more frequently during the summer and fall months when other respiratory pathogens are less prevalent. Reinfection and epidemic cycling is thought to be a result of P1 adhesin subtype variation. Approximately 40% of community-acquired pneumonia is due to M. pneumoniae infections, with children and elderly individuals being most susceptible, however no personal risk factors for acquiring M. pneumoniae induced pneumonia have been determined. Transmission of M. pneumoniae can only occur through close contact and exchange of aerosols by coughing due to the increased susceptibility of the cell wall-lacking organism to desiccation. Outbreaks of M. pneumoniae infections tend to occur within groups of people in close and prolonged proximity, including schools, institutions, military bases, and households.

Symptoms of infection
M. pneumoniae is known to cause a host of symptoms such as primary atypical pneumonia, tracheobronchitis, and upper respiratory tract disease. Primary atypical pneumonia is one of the most severe types of manifestation, with tracheobronchitis being the most common symptom and another 15% of cases, usually adults, remain asymptomatic. Symptomatic infections tend to develop over a period of several days and manifestation of pneumonia can be confused with a number of other bacterial pathogens and conditions that cause pneumonia. Tracheobronchitis is most common in children due to a reduced immune system capacity, and up to 18% of infected children require hospitalization. Common mild symptoms include sore throat, wheezing and coughing, fever, headache, rhinitis, myalgia and feelings of unease, in which symptom intensity and duration can be limited by early treatment with antibiotics. Rarely, M. pneumoniae pneumonia results in death due to lesions and ulceration of the epithelial lining, pulmonary edema, and bronchiolitis obliterans. Extrapulmonary symptoms such as autoimmune responses, central nervous system complications, and dermatological disorders have been associated with M. pneumoniae infections in up to 25% of cases.

Diagnosis
Diagnosis of Mycoplasma pneumoniae infections is complicated by the delayed onset of symptoms and the similarity of symptoms to other pulmonary conditions. Often, M. pneumoniae infections are diagnosed as other conditions and, occasionally, non-pathogenic mycoplasmas present in the respiratory tract are mistaken for M. pneumoniae. Historically, diagnosis of M. pneumoniae infections was made based on the presence of cold agglutinins and the ability of the infected material to reduce tetrazolium. Causative diagnosis is dependent upon laboratory testing, however these methods are more practical in epidemiological studies than in patient diagnosis. Culture tests are rarely used as diagnostic tools; rather immunoblotting, immunofluorescent staining, hemadsorption tests, tetrazolium reduction, metabolic inhibition tests, serological assays, and polymerase chain reaction (PCR) are used for diagnosis and characterization of bacterial pneumonic infections. PCR is the most rapid and effective way to determine the presence of M. pneumoniae, however the procedure does not indicate the activity or viability of the cells present. Enzyme immunoassay (EIA) serological assays are the most common method of M. pneumoniae detection used in patient diagnosis due to the low cost and relatively short testing time. One drawback of serology is that viable organisms are required, which may overstate the severity of infection. Neither of these methods, along with others, has been available to medical professionals in a rapid, efficient and inexpensive enough form to be used in routine diagnosis, leading to decreased ability of physicians to diagnose M. pneumoniae infections.

Treatment and prevention
The majority of antibiotics used to treat M. pneumoniae infections are targeted at bacterial rRNA in ribosomal complexes, including macrolides, tetracycline, ketolides, and fluoroquinolone, many of which can be administered orally. Macrolides are capable of reducing hyperresponsiveness and protecting the epithelial lining from oxidative and structural damage, however they are capable only of inhibiting bacteria (bacteriostatic) and are not able to cause bacterial cell death. The most common macrolides used in the treatment of infected children in Japan are erythromycin and clarithromycin, which inhibit bacterial protein synthesis by binding 23S rRNA. Administration of antibiotics has been proven to reduce the longevity and intensity of M. pneumoniae infections in comparison to cases left untreated. Additionally, some high-dose steroid therapies have shown to reverse neurological effects in children with complicated infections.

The difficulty in eradicating Mycoplasma pneumoniae infections is due to the ability of the bacterium to persist within an individual, as well as the lack of cell wall in M. pneumoniae, which renders multiple antibiotics directed at the bacterial cell wall ineffective in treating infections. M. pneumoniae therefore displays resistance to antimicrobials such as β-lactams, glycopeptides, sulfonamides, trimethoprim, polymixins, nalidixic acid, and rifampin. Antimicrobial drug resistance rates for Mycoplasma pneumoniae were determined in clinical specimens and isolates obtained during 2011–2012 in Ontario, Canada. Of 91 M. pneumoniae drug-resistant specimens, 11 (12.1%) carried nucleotide mutations associated with macrolide resistance in the 23S rRNA gene. None of the M. pneumoniae specimens were resistant to fluoroquinolones or tetracyclines.

Doxycycline can be used for treating Mycoplasma pneumonia, which usually presents with persistent, incessant cough that lasts for several weeks and shows interstitial pulmonary infiltrates on a chest x-ray.

Vaccine design for M. pneumoniae has been focused primarily on prevention of host cell attachment, which would prevent initiation of cytotoxicity and subsequent symptoms. To date, vaccines targeted at the P1 adhesin have shown no reduction in the onset of infection, and some vaccine trials resulted in worsened symptoms due to immune system sensitization. Recent experiments in mouse models have linked this phenomenon to immune system sensitization by the lipid moieties of M. pneumoniae lipoproteins. Introduction of peptides that block adhesion receptors on the surface of the host cell may also be able to prevent attachment of M. pneumoniae.

Transmission of Mycoplasma pneumoniae infections is difficult to limit because of the several day period of infection before symptoms appear. The lack of proper diagnostic tools and effective treatment for the bacterium also contribute to the outbreak of infection. Using network theory, Meyers et al. analyzed the transmission of M. pneumoniae infections and developed control strategies based on the created model. They determined that cohorting patients is less effective due to the long incubation period, and so the best method of prevention is to limit caregiver-patient interactions and reduce the movement of caregivers to multiple wards.

See also

 Mycoplasma
 Mollicutes
 Bacterial pneumonia

References

This article incorporates public domain text from the CDC as cited.

Further reading

 See also Hayflick's comments on Meredith Wadman's book, "The Vaccine Race:  Science, Politics and the Human Costs of Defeating Disease", 2017 Errors in "The Vaccine Race" book

External links
 Mycoplasma pneumoniae genome
 Type strain of Mycoplasma pneumoniae at BacDive -  the Bacterial Diversity Metadatabase

Pathogenic bacteria
Bacteria described in 1963
pneumoniae

Mycoplasma pneumoniae


ගවේෂණාත්මක පත්‍රකලාවේදනයේ - ප්‍රතිඵල

ගවේෂනාත්මක පත්‍රකලාවේදනයේ දී අධාල පුද්ගලයන්ට බලපානු ලබන ප්‍රතිඵල.
- අධිචෝදනා වලට ලක්වීමට සහ වරදකරු වීම.
- රැකියාව අහිමි වීම.
- වෘත්තිමය පිළිගැනිම අහිමි වීම.
- දඩ නියම වීම.
- පුද්ගලික සහ වෘත්තියට කීර්තිය අහිමි වීම.
- පවුලේ සාමාජිකයන්ට වන බලපෑම.

සමාජයට බලපාන ප්‍රතිථිල.

ආයතන ප්‍රතපත්තින් සංශෝධනනය.
-	නිති ප්‍රතිසංස්කරණය.

ගවේෂණාත්මක පත්‍රකලාවේදනයේ - ප්‍රතිඵල


"Doina" este o poezie scrisă de Mihai Eminescu, publicată pentru prima oară pe 1 iulie 1883 în revista Convorbiri literare și apărută apoi în volumul Poesii din 1884.

Vezi și
 Statuia lui Ștefan cel Mare din Iași

Legături externe
 http://www.art-emis.ro/jurnalistica/1651-doina-lui-eminescu-plansa-si-scrisa-in-inima-noastra.html

Poezii de Mihai Eminescu
Poezii din 1883

Doina (Eminescu)


(La Carrière en français) est un jeu vidéo d'action-aventure britannique de type survival horror en film interactif développé par Supermassive Games et sorti en 2022 sur PlayStation 4, Xbox One, PlayStation 5, Xbox Series et Microsoft Windows.

Synopsis
Le déroulement précis de l'intrigue dépend des choix du joueur, des éléments retrouvés lors du gameplay et de sa réussite dans l'exécution des quick time event.

Au début des grandes vacances, dans la nuit du 24 juin, Laura et son petit-ami Max se rendent au camp de vacances Hackett's Quarry afin d'y travailler comme moniteurs, avec un jour d'avance. Une mystérieuse créature surgissant sur la route les fait toutefois sortir de la route en essayant de l'éviter. Ils sont plus tard trouvés par le shérif local Travis, très suspicieux à leur égard, mais qui les aide à revenir sur la route. Apprenant que les deux jeunes se rendent à Hackett's Quarry, il leur ordonne de passer la nuit au motel non loin et d'attendre le lendemain. Refusant de l'écouter, ils continuent jusqu'au camp. Sur place, ils ne trouvent personne mais découvrent un bunker souterrain et l'ouvrent en pensant apercevoir quelqu'un enfermé à l'intérieur. Une créature les attaque alors, blessant grièvement Max avant que Laura soit sédatée par Travis, qui les a suivi. Le policier tire ensuite sur la créature.

Le , l'été est terminé, signant la fin de la colonie estivale du camp Hackett's Quarry. Alors que les enfants sont rentrés chez eux, les jeunes moniteurs et le directeur Chris Hackett s'apprêtent à leur tour à quitter les lieux. Toutefois l'un des jeunes, Jacob, épris de sa collègue Emma qui a été son amour de vacances, sabote le van des moniteurs pour passer une nuit de plus sur place afin de la convaincre de poursuivre leur relation. Bien que l'idée de passer une nuit de plus pour profiter du cadre séduit les jeunes, M. Hackett est effrayé par cette idée et, en panique, quitte le camp avec sa propre voiture en ordonnant à Ryan, son moniteur préféré, que tous restent dans le chalet et de ne pas sortir au cours de la nuit.

Système de jeu

Univers

Inspirations

Environnement

Personnages

Distribution
Plusieurs acteurs célèbres de cinéma, tels que David Arquette (Scream), Ariel Winter (Modern Family), Justice Smith (Jurassic World), Brenda Song (Dollface), Lance Henriksen (Alien), Lin Shaye (Insidious) et Ted Raimi (Creepshow), ont prêté leurs traits à un personnage par motion-capture.
 Brenda Song : Kaitlyn Ka
 Ariel Winter : Abigail Bryl
 Justice Smith : Ryan Erzahler
 Halston Sage : Emma Mountebank
 Miles Robbins : Dylan Lenivy
 Zach Tinker : Jacob Custos
 Evan Evagora : Nicholas Furcillo
 Siobhan Williams : Laura Kearney
 Skyler Gisondo : Max Brinly
 David Arquette : Chris Hackett
 Ted Raimi : Travis Hackett
 Grace Zabriskie : Elisa Vorez
 Lance Henriksen : Jedediah Hackett
 Emily Axford : Grace Corvin
 Brian Murphy : Anton Anderson
 Ethan Suplee : Bobby Hackett
 Lin Shaye : Constance Hackett

Développement

Accueil

Critiques

Ventes

Notes et références

Liens externes

Jeu PlayStation 4
Jeu PlayStation 5
Jeu Xbox One
Jeu Xbox Series
Jeu Windows
Jeu d'action-aventure
Survival horror
Film interactif
Jeu vidéo d'horreur
Slasher
Jeu Supermassive Games
Jeu vidéo sorti en 2022
Jeu vidéo avec fins alternatives

The Quarry (jeu vidéo)


لبتون  هو جسيم أولي ومكون أساسي للمادة. وأشهر اللبتونات المعروفة هو الالكترون والذي يحكم عمليات الكيمياء كلها لأنه موجود في أغلفة الذرات وترتبط به الخصائص الكيميائية كلها. وتوجد فئتين أساسيتين للبتونات: المشحونة منها (وتعرف أيضا بلبتونات شبيه-الإلكترون)، ومحايدة (المشهورة باسم نيترينو). ويمكن للبتونات المشحونة أن تندمج مع جسيمات أخرى لتكوين جسيمات مركبة مثل الذرات وذرة الميونيوم الغريبة وبوزيترونيوم، بينما النيترينو فهو ضعيف التفاعل مع المادة فهو نادرا الرصد.

هناك ست أنواع من اللبتونات وتعرف باسم النكهات وتكون ثلاثة أجيال. أول جيل منها هو اللبتونات الإلكترونية وتشمل الإلكترونات () والكترون نيترينو (); والجيل الثاني هو اللبتونات الميونية وتشمل الميوون () وميوون نيترينو (); أما الجيل الثالث فيسمى اللبتونات التاوونية وتشمل تاوون () وتاو نيترينو (). كتلة الإلكترونات هي أقل كتلة في اللبتونات المشحونة. أما الأثقل فهي الميونات (وتسمى أحيانا ميو ميزون وكتلتها تصل 200 كتلة إلكترون). ويسمى التاوون أحيانا «تاو ميزون» وهو أثقل من الإلكترون نحو 300 مرة. وينتقل التاوون بسرعة إلى إلكترون خلال عملية تحلل جسيم: وهي عملية انتقال من حالة كتلة أعلى إلى حالة كتلة أدنى، وبالتالي تكون الإلكترونات مستقرة وهي أغلب اللبتونات المشحونة في الفضاء الكوني، في حين يمكن إنتاج الميوون والتاوون فقط عند اصطدام الجسيمات ذات الطاقة العالية (مثل تلك التي تنتج من الأشعة الكونية والاصطدامات التي تُدرس في معجلات الجسيمات).

لدى اللبتونات عدة خصائص جوهرية مثل الشحنة الكهربائية واللف والكتلة. وعلى عكس الكواركات فهي لا تخضع للتفاعل القوي ولكنها تخضع للتفاعلات الأساسية الثلاث الأخرى: الكهرومغناطيسية (ماعدا النيترينوات والتي هي محايدة كهربائيا) والجاذبية والتفاعل الضعيف. لكل نكهة لبتون يقابلها نوع من الجسيمات المضادة تسمى ب نقيض اللبتون وهي تختلف عن اللبتون فقط في أنها مساوية بالحجم ومعاكسة بالشحنة. ومع هذا فإنه وفقا لنظريات معينة قد يكون للنيوترينو جسيم مضاد خاص به، ولكن حاليا لا يزال غير معروف ماإذا كانت تلك الحالة صحيحة أم لا.

ظهر الإلكترون وهو أول اللبتونات المشحونة نظريا في منتصف القرن التاسع عشر عن طريق عدة علماء حتى اكتشفه العالم طومسون سنة 1897. ثم بدأت الملاحظة باللبتون التالي وهو الميوون، ثم اكتشفه العالم كارل أندرسون سنة 1936، ولكن صنف خطأ على أنه ميزون في ذاك الوقت. ولكن بعد التدقيق استدل على أن ليس للميوون أي خصائص متوقعة للميزون، ولكن لها تصرفات شبيهة بالإلكترون ولكن بكتلة أكبر. ولم يظهر اقتراح فكرة اللبتون بأنها عائلة جسيمات إلا سنة 1947. أول نيترينو وهو الكترون نيترينو فقد اقترحه العالم فولفغانغ باولي سنة 1930 لشرح بعض خصائص تحلل البيتا، حيث تمت ملاحظتها أول مرة في تجربة النيوترينو التي أجراها العالمان الفيزيائيان كلايد كوان وفريدريك راينس سنة 1956. واكتشف الميوون نيوترينو سنة 1962 كلا من ليون ليدرمان وملفن شفارتز وجاك شتاينبرجر. أما التاوون فقد اكتشفه مارتن بيرل ومساعدوه من مختبر سلاك ومختبر لورنس بيركلي الوطني ما بين سنة 1974 و1977.

تعتبر اللبتونات جزءا أساسيا في نظرية النموذج العياري. فالإلكترونات هي إحدى مكونات الذرات بجانب البروتونات والنيوترونات. أما الذرات الشاذة فيمكن توليفها مع الميوونات والتاوونات بدلا من الإلكترونات، كما هو الحال في جسيمات اللبتون-ونقيض اللبتون مثل بوزيترونيوم. أو يمكن تكوين ذرات غريبة مكونة من ميزون (موجب الشحنة) وإلكترون، مثل الميزونيوم.ومن خصائص الميزونيوم أن له طيف مشابه تماما لطيف الهيدروجين ويمكن تطبيق «معادلة ريدبرج» للطيف عليه.

أصل الكلمة
أتى اسم لبتون من الكلمة اليونانية "λεπτόν" (لبتون) وهو فعل لكلمة "λεπτός" (لبتوس) وتعني «صغير-ناعم-رقيق»، واٌقدم مصدر موثق لشكل الكلمة هي«ري-بو-تو» باليونانية الميسينية مكتوبة بالنص الصوتي المسمى خطي باء، وأول من استخدم تلك الكلمة هو الفيزيائي ليون روزنفيلد سنة 1948:
بناء على اقتراح البروفيسور مولر اتبنى اسم «ليبتون» (من λεπτός: صغيرة- رقيقة-حساسة) -وبوصفه رابط ل«نوكليون»- للدلالة على جسيمات ذات كتلة صغيرة.
وأصل الكلمة لا يعني أبدا أن جميع اللبتونات لها كتلة صغيرة. فعندما أطلق روزنفيلد عليها هذا الاسم فإنه لم يكن يعرف عن اللبتونات إلا الإلكترون والميوون وهما كانا صغيري الكتلة — كتلة الإلكترون ()، وكتلة الميوون (تقديري ) هي كسور صغيرة مقارنة لكتلة البروتون «الثقيلة» (). ولكن عندما ظهر التاوون في منتصف السبعينات فإن كتلته () هو يعني ضعف كتلة البروتون وتقريبا 3500 مرة من الإلكترون.

التاريخ

أول ليبتون تم التعرف عليه كان الإلكترون، والذي اكتشفه طومسون وفريقه من الفيزيائيين البريطانيين سنة 1897. ثم وفي سنة 1930 افترض فولفغانغ باولي الالكترون نيترينو ليحافظ على قوانين بقاء الطاقة وزخم الحركة، والزخم الزاوي في إضمحلال بيتا. وتفرض نظرية باولي بأن الجسيم الذي لم يتم اكتشافه بعد يحمل معه الفرق بين الطاقة والزخم والزخم الزاوي للملاحظات الأولية والنهائية المرصودة للجسيمات. فقد سمي «نيوترينو الإلكترون» فقط «نيوترينو» للتبسيط، كما أنه لم يتم التعرف بأن النيترينوات لها أنواع مختلفة تأني من نكهات مختلفة (أو تفاعلات جسيمات مختلفة).

بعد 40 عاما من اكتشاف الإلكترون اكتشف كارل أندرسون الميوون سنة 1936. نظرا لكتلته فقد صنف في البداية على أنه ميزون بدلا من لبتون. ثم بدا واضحا بعد ذلك أن الميوون كان أكثر شبها للإلكترون من ميزون حيث أن الميونات لا تخضع للتفاعل القوي ومن ثم فقد أعيد تصنيفها: فتم تجميع الإلكترونات والميونات و (الإلكترون) نيترينو في مجموعة جسيمات جديدة وسميت اللبتونات. وفي سنة 1962 م أظهر كلا من ليون ليدرمان وملفن شفارتز وجاك شتاينبرجر أن هناك أكثر من نوع للنيوترينو موجود عن طريق كشف لتفاعل ميوون نيترينو والتي حصلوا بموجبها على جائزة نوبل 1988، فمنذ ذلك الحين ظهرت افتراضات مختلفة لعدة نكهات من النيترينو.

أما التاوون فقد كشف عنه مارتن بيرل ومساعديه في مختبر سلاك ومختبر لورنس بيركلي الوطني بعد سلسلة تجارب امتدت ما بين سنة 1974 و1977. كما هو الحال في الإلكترون والميون فقد كان متوقعا أن يكون معه نيوترينو مرتبطا به. فجاء أول دليل للتاوون نيترينو من مراقبة طاقة وزخم «مفقودين» في اضمحلال تاو، فمطابقة للطاقة والزخم «المفقودين» في إضمحلال بيتا أدى إلى اكتشاف الكترون نيترينو. وفي سنة 2000 أعلن عن أول اكتشاف لتفاعلات تاوون نيترينو بمعمل دونوت في فيرميلاب مما يجعله أحدث جسيم تم رصده مباشرة في النموذج القياسي.

بالرغم من أن جميع البيانات الحالية متناسقة على ثلاثة أجيال للبتونات، إلا أن بعض علماء الجسيمات يبحثون عن جيل رابع. فالحد الأدنى الحالي لكتلة اللبتون الرابع المشحون هو ، بينما كتلة النيترينو المرتبط به لا تقل عن .

الخصائص

اللف واللاتناظرية

اللف المغزلي لجسيمات البتونات هو . ومن ثم فنظرية احصاء اللف تعني أنهم فرميونات وبالتالي تخضع لمبدأ استبعاد باولي: لا يمكن للبتونين اثنين من نفس النوع أن يكونا في نفس الحالة تماما وفي نفس الوقت. وعلاوة، فإن هذا يعني أن اللبتون يمكن أن يكون في حالتي لف وهما إلى الأعلى أو الأسفل.

خاصية لاتناظرية هي خاصية وثيقة الصلة هنا، وهي بدورها مرتبطة ارتباطا وثيقا بخاصية بادية للعيان بسهولة وهي الحلزونية. فحلزونية الجسيمات هو اتجاه لفها بالنسبة إلى زخمها: فالجسيمات التي تلف بنفس اتجاه زخمها تسمى اليمنى، والعكس صحيح مع الإتجاه الآخر حيث تسمى اليسرى. وعندما يكون الجسيم عديم الكتلة، فإن اتجاه الزخم المتصل بلفها هو حالة مستقلة، بينما الجسيمات الضخمة يمكنها أن تتجاوز الجسيمات حسب تحويلات لورنتز فتنقلب الحلزونية. فاللاتناظرية هي خاصية تقنية (التي تعرف من خلال سلوك التحول ضمن مجموعة بوانكاريه) تتفق مع الحلزونية (تقريبا) في الجسيمات عديمة الكتلة، ولا تزال واضحة المعالم عند الجزيئات الضخمة.

هناك العديد من نظريات الحقل الكمومي مثل كهروديناميكا كمية وديناميكا لونية كمية تكون فيها الفرميونات اليسرى واليمنى متطابقة. لكن في النموذج القياسي فإن الفرميونات اليمنى واليسرى تعامل على أنها غير متماثلة. فالفرميونات اليسرى تساهم في القوة النووية الضعيفة، في حين لا توجد نيترينوات يمنى. وهذا مثال على انتهاك التكافؤ. كثيرا ما يرمز مجالات اليسرى بالحرف اللاتيني "L" (مثال على ذلك  L) بينما يرمز المجال الأيمن بالحرف "R".

التفاعل الكهرومغناطيسي

أحد أبرز خصائص اللبتونات هي شحنتها الكهربائية، ورمزها Q. وتحدد تلك الشحنة قوة تفاعلاتها الكهرومغناطيسية. وهي تحدد قوة المجال الكهربائي التي يولدها الجسيم (انظر قانون كولوم) وقوة تأثر الجسيمات للحقل مغناطيسي أو الكهربائي الخارجي (انظر قانون لورنتز). ويحتوي كل جيل على لبتون شحنته Q = -1 (يعبر عن شحنة الجسيم بوحدة شحنة أولية) ولبتون شحنته  =  صفر. ويشار عموما إلى اللبتون المشحون كهربائيا ب «لبتون موجب الشحنة» بينما يسمى اللبتون المحايد بالنيترينو. فعلى سبيل المثال يتكون الجيل الأول من الكترون  سالب الشحنة والكترون نيترينو  محايد كهربائيا.

يعبر عن التفاعل الكهرومغناطيسي لللبتونات المشحونة في لغة نظرية المجال الكمي بحقيقة أن الجسيمات تتفاعل مع كم المجال الكهرومغناطيسي وهو الفوتون. ويظهر مخطط فاينمان للتفاعل إلكترون-فوتون على اليسار.

بما أن اللبتونات لها دوران فعلي تتشكل حسب اللف، فإن اللبتونات المشحونة تولد حقلا مغناطيسيا. وتحدد قيمة حجم عزمها المغناطيسي ثنائي القطب μ بالتالي:

حيث m هي كتلة اللبتون و g هو مايسمى ب معامل جي للبتون. تنبأ أول تقريب لميكانيكا الكم أن عامل جي هو 2 لكل اللبتونات. لكن في المستويات الأعلى يكون تأثير الكم ناتجا من حلقات موجودة في مخطط فايمان تدخل التصحيحات على تلك القيمة. وتلك التصحيحات التي تعرف بالعزم المغناطيسي ثنائي القطب الشاذ هي حساسة للغاية لتفاصيل نموذج نظرية الحقل الكمي وبالتالي تعطي الفرصة في إجراء فحوص دقيقة للنموذج القياسي. تتفق القيم النظرية والمحسوبة للعزم المغناطيسي ثنائي القطب الشاذ للإلكترون مع ما يصل إلى ثمانية ارقام كبيرة.

قوة نووية ضعيفة

تنتظم اللبتونات اليسرى المشحونة وكذلك النيترونات اليسرى في النموذج القياسي في خط ثنائي  بحيث تتحول إلى سبينور متمثلة في (T = ) مقياس التماثل (2)SU للف النظائري الضعيف. وهذا يعني ان الجسيمات هي في الحالة الذاتية لإسقاط اللف النظائري T3 بقيمة ذاتية  و− بالتسلسل. وخلال ذلك فإن اللبتونات اليمني المشحونة تتحول إلى عدد نظائري ضعيف (T = 0) لذا فإنها لا تشارك في التفاعل الضعيف في حين أنه لا يوجد نيترينو يمين على الإطلاق.

تعيد آلية هيغز تجميع الحقول القياسية لتماثلات كلا من اللف النظائري (2)SU وفرط الشحنة الضعيفين (2)U إلى ثلاثة بوزونات ناقلة ضخمة (، ، ) متوسطة بين التفاعل الضعيف وبوزون ناقل عديمة الكتلة (الفوتون) المسؤول عن التفاعل الكهرومغناطيسي. ويمكن حساب الشحنة الكهربائية Q من إسقاط اللف النظائري T3 وفرط الشحنة الضعيف YW خلال صيغة جيل مان-نشيجيما،:Q = T3 + YW/2
لاستعادة الشحنة الكهربائية المرصودة لجميع الجسيمات يجب أن يكون الخط الثنائي للف النظائري الضعيف الأيسر  لديه YW = −1، في حين أن اللف النظائري الأيمن العددي e يجب أن يكون YW = −2. ويظهر تفاعل اللبتونات مع بوزونات ناقلة ذات تفاعل ضعيف جدا في الصورة على اليمين.

الكتلة
يبدأ كل لبتون في النموذج القياسي بلا كتلة صحيحة. أما اللبتونات المشحونة (مثل الإلكترون والميون وتاو) فإنها تنال كتلتها خلال التفاعل مع مجال هيغز، ولكن تبقى النيوترينوات عديمة الكتلة. لأسباب فنية فإن انعدام كتلة النيوترينوات يعني أنه لا يوجد خلط بين مختلف أجيال اللبتونات المشحونة كما هو في الكواركات. ويتفق ذلك كثيرا مع الملاحظات التجريبية الحالية.

ومن المعروف أنه من التجارب - وأبرزها تذبذب النيوترينوات المرصودة - أن النيوترينوات في الواقع لها كتلة صغيرة جدا أي أقل من . وهذا يعني أن هناك فيزياء فيزياء ما وراء النموذج العياري. وحاليا الامتداد الأكثر تفضيلا هو ما يسمى آلية التأرجح التي من شأنها أن تفسر لماذا النيوترينوات اليسرى خفيفة جدا مقارنة مع مطابقتها من اللبتونات المشحونة، ولماذا لم نر حتى الآن نيوترينوات يمنى؟

أرقام لبتونية

يحدد لكل أعضاء الخط الثنائي من اللف النظائري الضعيف للجيل رقم لبتوني والذي يحفظه النموذج العياري. فالإلكترونات والإلكترون نيترينوات يكون لها رقم إلكتروني Le = 1، في حين لدى الميوون وميوون نيترينو رقم ميوني Lμ = 1، وجسيمات تاوون وتاوون نيترينو لديها رقم تاووني Lτ = 1. ولأضداد اللبتونات رقم لبتوني مختص هو -1.

حفظ الأرقام اللبتونية يعني أن عدد اللبتونات من ذات النوع لا يتغير عند تفاعل الجسيمات. مما يعني أن نشأة اللبتونات وأضدادها يجب أن يكون في أزواج في الجيل الواحد. على سبيل المثال، تحدث العمليات التالية في إطار المحافظة على الأرقام اللبتونية:

 +  →  + ,
 +  →  + ,

ولكن ليست تلك:

  +  →
 →  + ,
 +  → .

جدول اللبتونات

انظر أيضا
 ميونيوم
 هدرونات
 قائمة الجسيمات
 نظرية النموذج العياري
 كوارك
 غلوون

مصادر

العلم في 1897
جسيمات أولية
مفاهيم فيزيائية

لبتون (فيزياء)


Constantine Buckley Kilgore (* 20. Februar 1835 in Newnan, Georgia; † 23. September 1897 in Ardmore, Oklahoma) war ein US-amerikanischer Jurist und Politiker. Zwischen 1887 und 1895 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Im Jahr 1846 kam Constantine Kilgore mit seinen Eltern in das Rusk County in Texas, wo er die öffentlichen Schulen besuchte. Während des Bürgerkrieges diente er als Stabsoffizier im Heer der Konföderation. Nach einem Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er im Rusk County in diesem Beruf zu arbeiten. Im Jahr 1869 war er dort auch Friedensrichter. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein. Im Jahr 1875 war Kilgore Delegierter auf einer Versammlung zur Überarbeitung der Staatsverfassung von Texas. Zwischen 1884 und 1886 gehörte er dem Senat von Texas an, als dessen Präsident er seit 1885 fungierte.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1886 wurde Kilgore im dritten Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1887 die Nachfolge von James H. Jones antrat. Nach drei Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1895 vier Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus wurde Kilgore von Präsident Grover Cleveland zum Bundesrichter für den südlichen Teil des damaligen Indianer-Territoriums ernannt. Dieses Amt bekleidete er bis zu seinem Tod am 23. September 1897 in Ardmore.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied des Senats von Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Bundesrichter (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1835
Gestorben 1897
Mann

Constantine B. Kilgore


Tteok (kor. ) ist ein koreanischer Reiskuchen, der aus Klebreismehl hergestellt wird. Ein verbreitetes Alltagsgericht mit Tteok ist das durch Gochujang leicht scharfe Tteokbokki.

Festtagsgerichte
Reiskuchen werden in Korea häufig auch an Festtagen serviert. So wird an Neujahr (Seollal, ) häufig Tteokguk (Reiskuchensuppe) gegessen und zum Erntedankfest Chuseok (), Songpyeon (), ein gefüllter Reiskuchen.

Tteoksal
Seit der Goryeo-Zeit (918–1392) wurde Tteok mit einer Reiskuchenform, Tteoksal () genannt, durch Eindrücken der Oberfläche unterschiedlich geformt. Die Formen hatten je nach Ausgestaltung unterschiedliche spirituelle Bedeutungen oder waren Statussymbol einer Familie. Mit der mechanisierten Herstellung des Reiskuchens ab den 1970er Jahren verschwand diese Tradition weitgehend aus dem koreanischen Alltag.

Literatur

Siehe auch
 Koreanische Küche

Websites

 Exploring Different Types of Tteok auf asiasociety.org (englisch)
 Tteok-Rezept auf missseoulfood.de

Einzelnachweise

Koreanische Küche
Reisgericht

Tteok


إزيكويل أليخو كاربوني  الشهير باسم إزيكويل كاربوني (مواليد 4 أبريل 1979 في بوينس آيرس - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى كاتانيا الإيطالي منذ 2008 في مركز الوسط المدافع .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في النمسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
أرجنتينيون من أصل إيطالي
أشخاص على قيد الحياة
إيطاليون متجنسون
إيطاليون من أصل أرجنتيني
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في النمسا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في سويسرا
رياضيون أرجنتينيون من أصل إيطالي
رياضيون إيطاليون من أصل أرجنتيني
رياضيون من بوينس آيرس
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري النمساوي
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو ريد بول سالزبورغ
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في النمسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من بوينس آيرس
لاعبو لانوس
لاعبو نادي كاتانيا
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو كرة قدم أرجنتينيون
مدربو كرة قدم أرجنتينيون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في سويسرا
مدربو نادي كياسو
مدربو نادي لانوس
مواليد 1979
مواليد في بوينس آيرس

إزيكويل كاربوني