Als Plankton-Paradoxon wird die Diskrepanz zwischen der erwarteten und der beobachteten Artenzahl von planktonischen Algen, dem Phytoplankton, in Süßwasser- und Meeresökosystemen bezeichnet.

Beschreibung
Wasser ist ein homogenes Medium. In ihm leben Algenarten, die untereinander sehr ähnliche Bedürfnisse an abiotischen Ressourcen haben. Neben Licht benötigen sie Nährstoffe, im Wesentlichen Stickstoff, Phosphor und eine Reihe Metallionen, die meisten in extrem geringen Konzentrationen. Die Nährstoffkonzentrationen sind an den meisten Orten und zu den meisten Zeiten so gering, dass von einer starken Konkurrenz der Algenarten untereinander auszugehen ist. Das in der ökologischen Theorie fest verankerte Konkurrenzausschlussprinzip sagt  voraus, dass mehrere Arten, die untereinander dieselben Ressourcenbedürfnisse haben, nicht im gleichen Lebensraum miteinander koexistieren können sollten; der stärkere Konkurrent würde den unterlegenen bis zum Aussterben verdrängen. Dennoch leben extrem viele, manchmal Hunderte, planktonische Algenarten im selben Wasserkörper.

Dieses scheinbare Paradoxon kann dadurch erklärt werden, dass die Grundannahmen des wissenschaftlichen Modells, die zu seiner Beschreibung herangezogen wurden, falsch oder unvollständig sind. Das Plankton-Paradoxon ist damit ein wichtiger Testfall für die ökologische Theorie, insbesondere die Modellierung von Konkurrenz im Allgemeinen und die Theorie der ökologischen Nische. Entsprechend wird es auch als Testfall für die Erklärung von Biodiversität in anderen Lebensräumen herangezogen. Eingeführt hat den Begriff Plankton-Paradoxon der amerikanische Limnologe und Ökologe George Evelyn Hutchinson im Jahr 1961. Zur möglichen Erklärung des Paradoxons existieren mehrere Theorien, die teilweise durch Labortests, Freilandexperimente oder Beobachtungsdaten in besonderen Fällen auch untermauert werden konnten. Diese lassen sich in mehrere Kategorien einteilen. Einige Theorien sagen voraus, dass die scheinbare Homogenität und Einfachheit des Systems eine Illusion sei, in Wirklichkeit existierten hier weitere Nischendimensionen, die den Arten eine Koexistenz ermöglichen. Andere Theorien beruhen darauf, dass das Konkurrenzausschlussprinzip nur im Gleichgewichtsfall gilt. Kommt das System nie ins Gleichgewicht (entweder aus externen oder auch aus intrinsischen Gründen), kann auch eine im Gleichgewichtsfall überlegene Art ihre Konkurrenten nicht verdrängen.

Ressourcen und ihre Verhältnisse
Eine einflussreiche Theorie in der Pflanzenökologie, die "Resource-Ratio-Theorie", betrachtet die möglichen Verhältnisse, wenn zwei (oder mehr) Arten um zwei (oder mehr) Ressourcen konkurrieren. Demnach können zwei Arten, die um zwei Ressourcen konkurrieren, dann stabil miteinander koexistieren, wenn für jede der Arten jeweils eine der Ressourcen limitierend ist. Jede der Arten senkt durch ihr Wachstum den Ressourcenspiegel im Lebensraum ab, bis ein minimaler Ressourcenlevel erreicht ist, der ihr gerade noch zum Überleben reicht. Die Art, die mit weniger der Ressource auskommt, gewinnt. Bei zwei Arten und zwei Ressourcen kann ein Wertebereich existieren (abhängig von den Ansprüchen der Arten und den Konzentrationen im Habitat), bei dem jede der Arten durch die jeweils andere Ressource daran gehindert ist, den Level soweit abzusenken, dass sie die andere Art auskonkurriert. Eine wesentliche Vorhersage der Theorie ist, dass durch diesen Mechanismus niemals die Zahl der Arten, die ein stabiles Gleichgewicht erreichen können, die Zahl der limitierenden Ressourcen übersteigen kann. In einfachen Laborexperimenten konnte gezeigt werden, dass sich Algenarten den Vorhersagen der Theorie gemäß verhalten können. Da in natürlichen Wasserkörpern die Zahl der Ressourcen, die das Wachstum limitieren können, weil ihr Angebot begrenzt ist, nur relativ gering ist, sind nach diesem Mechanismus nur sehr wenige miteinander koexistierende Arten direkt erklärbar. Die Arten können allerdings entlang eines Ressourcen-Gradienten so gegeneinander eingenischt sein, dass jeweils in einem schmalen Wertebereich jeweils eine davon konkurrenzüberlegen ist. Dadurch steigt in einem (räumlich oder zeitlich) heterogenen Lebensraum die Zahl der möglicherweise koexistierenden Arten an, auch wenn es für jeden Wertepunkt tatsächlich nur eine oder sehr wenige stabil koexistierende Arten gibt. Entscheidend für die Theorie ist, dass sie nur dann zur Koexistenz von Arten führt, wenn sich deren Stärken und Schwächen durch Trade-off-Effekte in gewisser Weise ausbalancieren.

Eine solche Entmischung anhand eines einzelnen Faktors wurde bei Planktonalgen beispielsweise für den Faktor Licht überzeugend nachgewiesen. In Meereslebensräumen koexistieren winzige photoautotrophe Cyanobakterien (früher: "Blaualgen") der Gattung Synechococcus mit unterschiedlichen lichtabsorbierenden Pigmenten, die jeweils in anderen Wellenlängenbereichen am effektivsten arbeiten. Je nach Wassertiefe, Trübung und Inhaltsstoffen ist jeweils eine andere Art überlegen. Entgegen dem Anschein ist Wasser dabei kein homogenes Medium. Für unterschiedliche Frequenzen einwirkender Strahlung besitzt das Wassermolekül definierte Absorptionsmaxima, während dazwischenliegende Frequenzen nicht gefiltert werden und somit als Nischenräume wirken können.

Interaktionen mit weiteren Arten
Die Aufteilung von Ressourcen unter mehreren Arten kann durch Interaktionen mit weiteren Arten auch auf andere Weise als durch Konkurrenz selbst modifiziert werden. Dieser Fall ist von einer Ressourcenaufteilung durch Konkurrenz im Prinzip nicht verschieden. Auch hier wird durch die hinzutretenden Arten der Nischenraum zwischen den Konkurrenten anders aufgeteilt, so dass der im einfachen, isolierten, Fall überlegene Konkurrent diese Überlegenheit nicht tatsächlich ausspielen kann. Dadurch erhält das System weitere Freiheitsgrade, in die es sich differenzieren kann. Wichtig ist insbesondere die Modifikation der Konkurrenzverhältnisse durch antagonistische Arten wie Räuber (Prädatoren) und Pathogene (Krankheitserreger). Innerhalb der Limnologie ist bereits seit Jahrzehnten bekannt, dass Fressfeinde des Phytoplanktons, vor allem das Zooplankton, die Algendichte soweit reduzieren können, dass vorher stark durch Algen getrübte Gewässer wieder klar werden. Die Konsumtionsrate der Algen durch das Zooplankton kann dabei viele Größenordnungen über dem Fraß von Landpflanzen durch ihre Pflanzenfresser liegen. Im Gegensatz zu Phytophagen von Landpflanzen sind viele Zooplankter relativ unspezifisch in der Auswahl ihrer Nahrung, so dass z. B. bei höherer Artenzahl der Algen diejenige der Zooplankter nicht ansteigt. Wichtig ist aber eine Differenzierung nach der Größe. Dadurch können große Phytoplankter mit kleinen Arten je nach Zooplanktondichte unterschiedlich gut konkurrieren. Eine lange unterschätzte Rolle spielen außerdem planktonische Bakterien und, insbesondere, Viren, deren Dichte und Biomasse diejenige der Algen um ein Mehrfaches übersteigen kann. Eine Rolle spielt unter Umständen auch die Präsenz der (relativ wenigen) toxischen Algenarten.

Räumliche und zeitliche Heterogenität: Sukzession und Kompartimentierung
Eine wichtige Rolle bei der Koexistenz der Algenarten spielt es offensichtlich, dass die Umweltbedingungen in einem Wasserkörper nicht konstant sind. Sie ändern sich sowohl vorhersagbar im Jahresgang als auch unvorhersagbar und chaotisch durch Wetterphänomene. Eine unter einer bestimmten Faktorenkombination konkurrenzüberlegene Art muss sich normalerweise darauf einstellen, dass die Bedingungen, die sie fördern, nicht von Dauer sind. Sie werden wahrscheinlich durch Bedingungen abgelöst, die eine andere Art fördern. Für planktonische Arten mit ihren kurzen Generationszeiten sind dabei die Veränderungen im Jahreslauf in der Größenordnung vergleichbar mit Veränderungen im Lauf von Jahrhunderten oder Jahrtausenden für langlebige Organismen wie Waldbäume. Die gesetzmäßige und vorhersagbare Abfolge von Lebensgemeinschaften innerhalb eines Biotops wird in der Ökologie als Sukzession bezeichnet. Solche Sukzessionen, bei denen Arten im Jahresverlauf wellenartig aufeinander folgen, sind typisch für beinahe alle Arten von Gewässern. Während jeder Phase hat jeweils eine Art oder wenige Arten ein Maximum, durch das Vorhandensein der Arten vorausgehender oder folgender Phasen in geringerer Dichte steigt die Artenzahl stark an. Ein ähnlicher Mechanismus wurde nun auch für marine Bakteriengemeinschaften nachgewiesen. G.E. Hutchinson selbst war es, der zuerst darauf aufmerksam machte, dass die hohe Artenzahl hier vor allem damit zusammenhängen könnte, dass die Periode der Umweltschwankung und die Generationsdauer der Organismen in derselben Größenordnung sind. Sowohl kürzere wie auch längere Phasen würden den Konkurrenzausschluss wahrscheinlicher machen.

Neben der zeitlichen Abfolge scheint es überraschenderweise auch so etwas wie eine räumliche Kompartimentierung von Wasserkörpern zu geben. Stabile Wirbel und Fronten können längere Zeit, bis hin zu Wochen, stabil bleiben und verschiedene Wasserkörper so gegeneinander isolieren. Solche Wasserkörper mit jeweils unterschiedlichen Phytoplanktongemeinschaften wurden im Meer (wo sie vermutlich von besonderer Bedeutung sind) durch Fernerkundungsverfahren auch direkt nachgewiesen. Obwohl in jedem Gebiet durch geringe Umweltunterschiede (oder einfach per Zufall) nur eine oder wenige Arten dominant sind, kommt durch die schließlich eintretende Durchmischung eine hohe Vielfalt zustande.

Systeme ohne Gleichgewicht: Chaos
Neben den bisher aufgeführten Modellen, denen gemeinsam ist, dass sie letztlich auf deterministischen Vorhersagen beruhen, gibt es ernstzunehmende Hinweise darauf, dass in Systemen aus zahlreichen Arten und zahlreichen Ressourcen unter Umständen gar kein Gleichgewichtszustand existiert, der nach noch so langer Zeit erreicht werden könnte. Es handelt sich möglicherweise um (deterministisch) chaotische Systeme. Deren Eigenschaften wurden von Jef Huisman und Franz J. Weissing in einer Serie von Arbeiten erforscht. Chaotische Systeme zeichnen sich dadurch aus, dass bereits kleine Veränderungen in den Anfangsparametern völlig verschiedene Systemzustände zur Folge haben, die das System letztlich unvorhersagbar machen. Chaos tritt bei Interaktionen weniger Arten nicht auf (in Lotka-Volterra-Modellen erst ab vier Arten, und hier nur in einem kleinen Parameterbereich) und wird daher in zu stark vereinfachenden Modellen übersehen. Unterliegen Systeme einer chaotischen Dynamik, ist ein Konkurrenzausschluss nicht (oder erst nach extrem langen Zeiträumen) zu erwarten. Problematisch ist es freilich, tatsächlich chaotische Systeme von "nur" sehr komplizierten mit stochastischen Umweltschwankungen auch zu unterscheiden. Es gibt aber Hinweise darauf, dass sich natürliche Planktongemeinschaften tatsächlich chaotisch verhalten könnten. Auch einige Labor-Miniaturökosysteme ("Mikrokosmen") mit zahlreichen Arten liefen z. T. mehr als zehn Jahre unter konstanten Umweltbedingungen, ohne dass es zu einem Gleichgewichtszustand gekommen wäre.

Systeme ohne Konkurrenz: Neutrale Theorie
Einige Modelle versuchen die Artenzahl dadurch zu erklären, dass sie schlicht und einfach die Tatsache bestreiten, dass das System durch Konkurrenz strukturiert wird. Ist die Konkurrenz als ordnendes Prinzip unwichtig oder nicht vorhanden, bedarf ihr Ausbleiben auch keiner besonderen Erklärung mehr. Diese sogenannte "neutrale Theorie" ist vor allem durch den amerikanischen Ökologen Stephen P. Hubbell ausgearbeitet worden. Die neutrale Theorie wird entweder als tatsächliche Erklärung eingeführt oder sie dient nur als Nullmodell, um beschreiben zu können, wie ein hypothetisches Ökosystem ohne Konkurrenz aussähe. Nach der neutralen Theorie sind alle Arten gegeneinander gleichwertig. Demnach kann jede von ihnen einfach per Zufall häufiger oder seltener werden. Letztendlich wird jede Art nach (unter Umständen sehr) langen Zeiträumen durch eine Zufallsschwankung aussterben. Die neutrale Theorie kann leicht die Koexistenz zahlreicher Arten in jedem Lebensraum erklären. Allerdings sind zahlreiche ihrer anderen Vorhersagen in realen Plankton-Gesellschaften nicht zu beobachten. Sowohl der Artenwechsel als auch die Dominanzverhältnisse werden den meisten Forschern zufolge durch sie nicht richtig beschrieben.

Schlussfolgerungen
Das Plankton-Paradox ist nach wie vor ein aktives und fruchtbares Forschungsfeld. Zurzeit sieht es so aus, dass es für seine Existenz nicht eine Erklärung gibt, sondern viele, die jeweils zum Teil und auf bestimmte Situationen bezogen "richtig" sind. Obwohl es damit nicht eine vereinheitlichte Theorie gibt, ist es heute im Prinzip erklärbar, wie viele Arten mit ähnlichen Ansprüchen in einem Lebensraum koexistieren können. Die zahlreichen Erklärungsansätze sind allerdings bisher nicht in ihrer jeweiligen Bedeutung zueinander einschätzbar. Obwohl daher zahlreiche Forscher, und das jeweils mit guten Argumenten, für sich in Anspruch nehmen, das Problem gelöst zu haben, bestehen für jedes einzelne System nach wie vor zahlreiche Lösungsansätze nebeneinander, ohne dass klar wäre, welcher jeweils in diesem Fall relevant ist.

Literatur
 Shovonlal Roy, J. Chattopadhyay: Towards a resolution of 'the paradox of the plankton': A brief overview of the proposed mechanisms. In: Ecological Complexity. Band 4, 2007, S. 26–33, .

Einzelnachweise

Meeresbiologie
Limnologie
Paradoxon

Plankton-Paradoxon


Langstein Station (Langstein stasjon) er en tidligere jernbanestation på Nordlandsbanen, der ligger ved bygden Langstein i Stjørdal kommune i Norge.

Stationen åbnede som holdeplads 29. oktober 1902, da banen blev forlænget fra Stjørdal til Levanger. Den blev opgraderet til station i 1906. Den blev fjernstyret 9. januar 1977 og gjort ubemandet 1. april 1979. Betjeningen med persontog blev indstillet fra 23. maj 1993 til 29. maj 1994 og igen fra 11. juni 2000.

Stationsbygningen blev opført i 1902 efter tegninger af Paul Due og består af en stueetage i sten og en førstesal i træ. Stueetagen rummede i sin tid ventesal, ekspeditionslokaler og pakrum, mens førstesalen blev benyttet som tjenestebolig for stationsforstanderen. Stationsbygningen og området omkring det blev fredet i 2002. Årsagen til fredningen var, at man ønskede at bevare en arkitektonisk, bygningshistorisk og jernbanehistorisk værdifuld bygning fra åbningen af banen. Desuden ønskede man at bevare stationsanlægget, som det fremstår med perron, spor, haver, vej og rampe.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Nordlandsbanen
Jernbanestationer i Trøndelag
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1902

Langstein Station


An Octomeria lamellaris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Octomeria lamellaris in nahilalakip ha genus nga Octomeria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Octomeria

Octomeria lamellaris


İnternet Mahir, asıl adı Mahir Çağrı olan, "I kiss you all" sloganı ile tanınmış ve yaptığı basit kişisel web sitesi ile ödül almış kişi.

Planları
15 Ekim 2005 tarihli Vatan gazetesi ekinde yapılan bir röportajda hâlâ dünyada tanındığını, çeşitli yardım faaliyetlerine katıldığını ve çok daha zengin bir içerikle sitesinin yenileceğini belirtmiştir.

Borat ile ilgili telif durumu
Sacha Baron Cohen isimli aktör, 2006 yılı sonbaharında, Borat isimli komedi filmi karakteriyle dünyada büyük başarı yakalamıştır. Borat karakterinin kendisine benzerliği nedeniyle Mahir Çağrı, "kendisinden izinsiz taklidi yapıldığı" iddiasıyla dava açacağını duyurmuştur.

Web sitesinden seçmeler
İnternet Mahir'in sitesi, "Türkçe düşünüş" olarak adlandırılan, Türkçeden İngilizceye bire bir çeviri hatalarıyla, önemli İngilizce dil bilgisi ve imla hatalarıyla dolu mesajlar içermektedir. Ancak bu hatalı mesajlar eleştiriden çok sempati toplamıştır. Örnekler:

 "I KISS YOU!!!!!!" (Sizi öperim!!!!!!)
 "Who is want to come TURKEY I can invitate ..... She can stay my home ........" (Kim Türkiye'ye gelmek ister ben davet edebilirim ..... O (kız) evimde kalabilir ........
 "I like music , I have many many music enstrumans my home I can play" (Müzikten hoşlanırım, evimde çalabileceğim birçok müzik enstrümanı var.)
 "My profession jurnalist , music and sport teacher , I make psycolojy doctora " (Mesleğim gazetecilik, müzik ve spor öğretmeniyim, psikoloji doktorası yaptım.)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Mahir Çağrı'nın web sitesi
 More Mahir Mania - Salon.com, 8 Kasım 1999
 Mahir, Live and in the Flesh - Wired Dergisi 16 Aralık, 1999
 Mahir to Borat: I Sue You! - Wired Dergisi (Kasım 2006)

İnternet sayesinde ün kazananlar
1962 doğumlular
İnternet meme
Yaşayan insanlar
İzmir doğumlular

İnternet Mahir


Jesús María Espinosa Fernández (Belalcázar, Páez, Cauca, 10 de agosto de 1908-Cali, 14 de julio de 1995) fue un pintor y muralista colombiano.

Biografía
Fue descendiente directo de José María Espinosa (1796–1883), pintor y miniaturista reconocido, abanderado de Nariño y pintor del Libertador Simón Bolívar; pero fue su abuelo paterno quien le enseñó a pintar. Apoyado en un saber ancestral, el niño se las ingeniaba para extraer tinturas vegetales con las cuales coloreaba sus primeras pinturas. En aquella región donde nació, su madre se desempeñaba como maestra de la comunidad indígena que predominaba en la zona.

Comenzó sus estudios de pintura en la Escuela Nacional de Bellas Artes de Bogotá, bajo la dirección del maestro Roberto Pizano. Estando allí, en el año de 1929 ganó por concurso, una beca otorgada por el gobierno colombiano, la cual lo llevó a París, a estudiar en la Académie Julian. Allí conoció a numerosos artistas destacados como Andre Derain, Kees van Dongen y Andre Petroff con quien tuvo una buena amistad..

En el año de 1933 el maestro Antonio María Valencia, pianista y compositor de renombre, quien dirigía el Conservatorio de Cali, creado por acuerdo nº32 del Concejo Municipal, propone iniciar una Escuela de Bellas Artes y decide llamar al joven maestro Jesús María Espinosa, quien regresaba de París.

En la sede frente al Teatro Municipal, que hoy ocupa Pro-Artes, la Escuela de Artes Plásticas se funda oficialmente por decreto Nº 98 del año 1934 de la Gobernación del Valle. Se nombra como fundador y director de la misma al maestro Jesús María Espinosa Fernández. Se inician las clases de pintura dirigidas por Espinosa y más tarde se vincula el escultor palmirano Gerardo Navia Palomino para esa cátedra.

"Además de la escuela de música, en 1934 ya había sido creado el programa de artes plásticas, a cargo del maestro Jesús María Espinosa. En 1955 fue fundada la escuela de teatro por el español Cayetano Luca de Tena y en 1997 fue creado el posgrado con la especialización en gerencia para las artes."

Poco tiempo después el artista yugoeslavo Roko Matjasic se traslada de Chile a nuestra Escuela para atender la cátedra de mural y teoría del color.

En el año de 1939 Bellas Artes se traslada con la Escuela de Música y Pintura a la sede del barrio Centenario.

El maestro Espinosa es reconocido nacional e internacional, como un artista integral que dominaba la técnica del óleo, el mural y la acuarela. Varios de sus discípulos han sobresalido como artistas muy importantes, entre ellos: Edgar Negret, Hernando Tejada, Otilia Hernández, Bernardino Labrada, Hernando Polo, Daniel Romero, Luís Aragón, Gustavo Rojas, Marino Tenorio, entre otros.

Espinosa dedica treinta años de su vida al proceso docente en Bellas Artes de Cali. La Escuela recibe su aporte en manifestaciones del arte clásico, impresionista y expresionista, lo cual deviene en innovadoras tendencias en la formación académica de la Institución. Espinosa muere en Cali, el 14 de julio de 1995 a los 86 años de edad.

El legado del Maestro Espinosa suscita en las siguientes generaciones, permanentes reflexiones para construir unas estructuras académicas integradas al desarrollo político, social y económico del país, lo que permite que la Escuela trascienda a una concepción filosófica contemporánea."

En abril del año 2021 se inaugura un plazoleta en su nombre como fundador de la Escuela de Artes Plásticas de la Ciudad de Cali, Colombia, con apoyo de la Secretaría de Cultura de la Gobernación del Valle del Cauca.

Exposiciones

 1929 - Becado para estudiar en la Escuela de Bellas Artes en Bogotá, bajo la dirección de Roberto Pizano.
 1930 - Becado por el Gobierno de Colombia para estudiar en París, en la Académie Julian.
 1934 - Por decreto No. 98 de la Gobernación del Valle del Cauca, funda la Escuela de Artes Plásticas de Cali.
 1955 - Premio en retrato del Salón de Artes Plásticas del Valle del Cauca.
 1963 - Exposición individual Bellas Artes Cali.
 1976 - Exposición de acuarelas Galería Eggen
 1978 - Condecoración de Bellas Artes y Extensión Cultural, medalla al mérito.
 1985 - Condecoración de Colcultura con el Calima de Oro.
 1985 - Sala Jesús María Espinosa, artistas Vallecaucanos.
 1987 - Exposición artistas Caucanos.
 1988 - Exposición acuarelas y oleos, Galería Arte Moderno.
 2015 - Obras de artistas docentes o egresados de la Escuela de Bellas Artes - Exhibicion Museo la Tertulia, Cali.

Galería

Referencias

 30 años de la Escuela de Pintura del Conservatorio Antonio María Valencia, por Humberto Hernández (Diario EL País, Cali, 1964)
 Un Auténtico Maestro, por: Adriana Llano Restrepo (Diario Occidente de Cali, Colombia 1988)
 Conozca la historia de Cali hecha arte, Diario El País, https://www.elpais.com.co/entretenimiento/cultura/conozca-la-historia-de-cali-hecha-arte.html

Enlaces externos

 Galería de Obras del Artista
 Hermana de J.M. Espinosa: Matilde Espinosa
 Artículo de los inicios de la Escuela de Pintura, Bellas Artes Cali, Diario El País

Nacidos en Páez (Cauca)
Fallecidos en Cali
Pintores de Colombia del siglo XX
Pintores retratistas de Colombia

Jesús María Espinosa


Oruç, belli bir zaman dilimi içerisinde; yiyecek, içecek veya her ikisinden de kaçınma eylemidir. Mutlak oruç ise, tüm yiyecek ve sıvılardan; genellikle önceden belirlenmiş bir veya birkaç gün kaçınma olarak tanımlanır. Diğer oruçlar, belli yiyecekler veya maddeleri sınırlayarak kısmen kısıtlayıcı olabilir. Oruç eylemi, yiyeceğin dışında cinsel ilişki ve diğer aktiviteleri de engelleyicidir.

Köken bilim
"Oruç" sözcüğü Selçuklular döneminde Farsçadan alınmış روجك rôcik sözcüğünün Türkçedeki söylenişi olup "günlük" manasındadır. Kur'an'da صوم savm ve صيام sıyam olarak geçmektedir.

Amaç
Oruç dinî, sağlıksal ve politik (açlık grevleri) nedenler gözetilerek yapılabilen bir eylemdir.

Sağlığa ve sosyal yaşama etkileri

Orucun sağlık ve yaşam üzerine olası negatif etkileri
(Ayrıca bakınız Açlık, Su (Suyun insan hayatındaki yeri ve önemi)

1- Yazın sıcak ve kuru mevsimde uzun süre sıvı alımının kesilmesine bağlı olarak gelişmesi muhtemel dehidratasyon, buna bağlı olarak güneş altında veya sıcak ortamda çalışan iş gruplarında güneş veya sıcak çarpması risklerinin artışı,

2- Kronik hastalıklarda, hamile, diyabetik, hiper tiroidi, çocuklarda, yoğun fiziksel efor gerektiren işlerde çalışan kişilerde uzun süreli gıda alımının kesilmesi sebebiyle metabolik dengenin bozulması, doğum öncesi ve gelişim çağındaki çocuklarda yetişkinlikte öğrenim yeteneklerini de etkileyen gelişim yetersizliği,

3- Kalp, karaciğer ve akciğer yetersizliği olan kişilerin oruç tutmalarında, uzun süreli açlık sonrası yenilen ağır bir yemek sonrasında solunum, dolaşım ve kalp yetmezliklerinin ortaya çıkışı,

4- Diyabetiklerde, kansızlık ve tansiyon düşüklüğü olan kişilerde tansiyon ve şeker düşmelerine bağlı olarak meydana gelebilecek konfüzyonel durum ve bunun yol açabileceği trafik ve iş kazaları,

5-Geçici baş ağrısı; sıvı ve kafein alımının kesilmesi gibi etkiler.

6- Psikosomatik değişiklikler; * Ramazan orucu ile ilgili olarak daha çok sıvı alımı, sigara, kafein alımı ve uyku yetersizliği gibi sebeplere bağlanan kognitif fonksiyonlarda azalma, irritabilite ve letharji artışı, gerilim ve migren tipi baş ağrılarında artış, bunun trafik kazalarında artış gibi yansımaları bazı araştırmacılar tarafından not edilmiştir.

7- Anne sütüne etkileri; birkaç çalışma Ramazan orucunun anne sütü üzerinde miktar ve bileşim olarak etkili olduğuna işaret etmektedir.

8-Açlık orucunda (açlık grevi) uzun süreli hipoglisemi sebebiyle geri dönülmez nörolojik hasarlar görülebilir.

9- İdrar üzerine etkileri; bazı araştırmalar Ramazanda oruç tutanlarda gündüzleri idrar çıkışının azaldığına ve idrar osmolalite değerlerinin arttığına işaret etmektedir. Bu değişiklikler idrarda taş oluşumu ve idrar yolu enfeksiyonları gibi ileri aşamalarda böbrek yetmezliği ile sonuçlanabilecek birtakım hasarlarla bağlantılı değişikliklerdir.

Sağlık amaçlı oruç
Sağlık amaçlı yiyecek sınırlamaları, özellikle yaşlılarda tuz, kolesterol içeren yiyecekler, şeker, yağ, nişasta ya da hayvani gıdalardan uzak durma gibi tedbirli tavırlar, rejim, diyet gibi sözcüklerle adlandırılır.

Sağlık amaçlı oruç deyince genellikle su orucu anlaşılır. Su orucunda su dışında hiçbir gıda tüketilmemeye çalışılır, iki günden daha uzun su orucunun doktor gözlemi altında yapılması tavsiye edilir.

Yapılan klinik deneyler sonucu ilerlemiş katı tümörü bulunan; gemcitabine, hidroklorid ve cisplatin ile tedavi gören ve komorbidite görülmeyen hastalarda platin bazlı kemoterapiden önce kısa süreli bir oruç döneminden geçmenin, kemoterapinin yan etkilerini azalttığı gözlemlenmiştir.
Zaman zaman su orucu tutmanın insanın genel sağlığına ve özellikle kolestrol seviyesini düşürerek kalbine iyi geldiği de gözlemlenmiştir.

Başka sık görülen sağlık amaçlı oruç çeşitleri de kalori kısıtlama ya da gün aşırı oruçtur. Bunların da sağlığa faydalı olabilecekleri yönünde gittikçe daha kesin işaretler vardır.

3 Ekim 2016'da Oshumi'ye, moleküllerin hücre içine ve dışına hareketi anlamına gelen otofaji alanında yaptığı kapsamlı çalışmalardan dolayı Nobel Vakfı tarafından 2016 Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü verilmesine karar verildi. Stockholm Karolinska Enstitüsü tarafından yapılan açıklamada; "hücresel bileşenleri ayrıştıran ve geri dönüştüren temel bir süreç olan otofajinin altında yatan mekanizmaları keşfedip açığa kavuşturan" Japon bilim insanı Yoshinori Oshumi'nin bu yılki Nobel Tıp Ödülü'nün sahibi olduğu duyuruldu. Ayrıca, Ohsumi'nin keşifleri, hücrenin içeriğini nasıl ayrıştırdığını anlamamızı sağladı. Keşifler, otofajinin açlığa adapte olma ya da enfeksiyonlara verilen yanıt gibi birçok fizyolojik süreçteki temel önemini anlamamıza da yardımcı oldu. Otofaji genlerindeki mutasyonlar, hastalıklara neden olurken otofajik süreçler, kanser ve nörolojik hastalıklar gibi bazı vakalarda önemli rol oynamaktadır." ifadelerine yer verildi.

Oruç ile benzer koşullara sahip kalori kısıtlaması metodu hakkında yapılan çalışmalar, bu uygulamanın ilerleyen yaşlarda ortaya çıkan nörodejeneratif hastalıkların ortaya çıkışını azalttığını, antidepresan etkisi gösterdiğini, ve hafızanın güçlenmesi gibi beyin fonksiyonları üzerinde faydalı etkilere sahip olduğunu göstermiştir.

Dinlerde oruç

İslam'da

Oruç, İslâm'ın beş esasından biridir. Farsça "ruze" kelimesinden Türkçeye geçmiştir. Önceleri "oruze" (günlük) olarak kullanılmış; daha sonra "oruç" şeklinde söylenmeye başlanmıştır. Arapça karşılığı "savm" ve "sıyam"dır. Savm; 'yiyip-içmemek', 'hareketsiz kalmak' ve 'her şeyden el etek çekmek' anlamlarına gelir. Terim olarak oruç, "ibadet niyetiyle tan yerinin ağarmasından güneşin batmasına kadar yeme, içme ve cinsel ilişkiden uzak kalmak"tır. Orucun farz kılındığını bildiren ayet şöyledir: "Ey inananlar! Oruç, sizden öncekilere farz kılındığı gibi, Allah'a karşı gelmekten sakınasınız diye, size de farz kılındı."(Bakara, 2/183)

Görüşler Sevan Nişanyan'ın verdiği bilgilere göre Ramazan İslam öncesi Arap ay takviminde temmuz-ağustos aylarına verilen isimdir. Bu sistem Hicretten 17 yıl sonra, Ömer zamanında terk edilerek her yıl bir öncekine göre 11 gün erken gelen Hicri takvime geçilmiştir.

Oruç İslâmın beş temel şartından biri kabul edilir. Orucun gün sayısı olarak değil, ay olarak farz kılındığına ve bütün ay boyunca oruç tutulması gerektiğine inanılır.

Arif Tekin ayette geçen sayılı günler ifadesinin Arapçada kıllet (azlık) ifade eden ve 3 ile 9 arasında değişebilecek gün sayılarını ifade eden bir deyim olduğu görüşündedir. Alevîlikte de bu görüşe uygun olarak Ramazan ayında 3, 9 veya az bir kesimde 30 gün oruç tutulur. Ayrıca bu birkaç günlük orucun ayetteki ifade doğrultusunda Ramazan'ın dolunay günlerinde (Arapçada "şehr" kelimesinin dolunay anlamına geldiğinden yola çıkılarak) olması arzu edilir.

Oruç, geleneksel fıkıhçılara ve hadisçilere göre, niyetlenip Güneş'in ufuktan astronomide 12 derece altta bulunduğu andan (alacakaranlık) akşam gün batımına dek, bir şey yiyip içmemek ve cinsel aktiviteyi terk etmekten ibarettir.

Ayetteki siyah ipliğin geceyi veya karanlığı, beyaz ipliğin ise gündüzü veya aydınlığı ifade ettiği yorumları bulunmakta, ayrıca bazı din bilimcilerce orucun başlama zamanını tanımlayan imsak vaktinin sabah namazının başlama zamanı olan şafak vakti değil, gün doğumu olması gerektiği ifade edilir. Prof. Abdülaziz Bayındır ise imsak vakti olarak sabah namazının giriş vaktini işaret etmekte, Türkiye'de bu vaktin doğru tespit edilmediğini ve sabah namazının da erken kılındığını ifade etmektedir.

Sıcak mevsimde oruç Isı kaynaklı güneş çarpmalarının oruçlu insanlar üzerinde meydana getirmesi muhtemel olan ilave sağlık risklerini göz önüne alan bazı dini otoriteler, sıcak iklimlerde bu şekilde oruca devam etmenin gerekli olmadığı, bu durumlarda orucun daha serin bir mevsimde tutulmasının uygun olacağı konusunda fetvalar vermişlerdir.

İslam fıkıh mezheplerine göre oruç

Oruç fıkıhçılar tarafından farz, vâcip, nâfile ve mekruh türlerine ayrılır.
 Farz olan oruçlar: Hem edâ ve hem de kaza olarak tutulan Ramazan orucu; kefâret oruçları ve nezredilmiş (adanmış) oruçlardır. Açık rivayete göre de bu böyledir.
 Vâcip olan oruçlar: Nafile olarak tutmakta iken bozulmuş bir orucun kazasıdır.
 Sünnet olan oruçlar: Muharrem ayının dokuzuncu ve onuncu aşure günlerinde tutulan oruçtur.
 Müstehap oruç: Her kamerî ayın üç gününü oruçlu geçirmektir. Oruç tutulan bu günlerin, eyyâm-ı bıyd'dan olması mendup olup bunlar ayın on üçüncü, on dördüncü ve on beşinci günleridir.
 Mekruh oruç: Birincisi, Muharrem'in dokuzuncu nünü tutmaksızın, yalnızca aşure gününde oruç tutmaktır. İkinci tahrîmen mekruh ise, iki bayram günü ve teşrik günlerinde tutmaktır.
 Nafile oruçlar: Bu yukarıda zikredilenlerin dışında ve mekruh olmayan oruçlardır.

İslam fıkıhçıları namaz, ramazan orucu veya zekat gibi farz kabul edilen dini emirlerin terki durumunda uygulanacak şer'i ceza işlemlerini ve kişinin cezaen öldürülmesi sonrasında bu kişilerin cenazelerine yapılacak işlemleri de tartışarak kurallara bağlamışlardır. Radikal görüşleri benimseyen selefi mezhepler bu kişileri mürted kabul ederler, bu mezheplerin görüşlerine göre namaz, oruç veya zekatı terk ettiği için öldürülenlerin cenaze namazları kılınmaz, Müslüman mezarlığına gömülemez, miras bıraktıkları devlet hazinesine kalır.

Hanefîlere göre İslam'ın uygulanmasına dair ihmal veya ret içeren eylemlerde kişinin kanatılıncaya kadar dövülmesi veya ölünceye kadar hapsedilmesini de içeren tazir cezaları ile cezalandırılması gerekir, ancak öldüklerinde cenazelerine Müslüman cenazesi muamelesi yapılır.

Yahudilikte

Yom Kippur, (İbranicesi: יום הכיפורים Kefaret Günü), Yahudilikte Yahudi Takvimi'nin ilk ayı olan Tişri ayının 10. günü yaklaşık 26 saat boyunca tutulan büyük oruçtur.

Yahudiliğe göre bir insanın kaderi bir yıl önceki hâl ve hareketlerine göre yazılır. Bir yıl boyunca iyi ve hayırlı işler işleyen kişilerin kaderi bir yıl sonra için iyi yazılır.

Yahudi Yılbaşısı olan Roşaşana ile Yom Kippur arasındaki 10 gün boyunca bir vicdan muhasebesi yapılır ki buna İbranice teşuva (geriye dönme) denir. On gün boyunca, o yıl içinde yapılan tüm hatalı davranışlar gözden geçirilir insanlara karşı yapılan haksızlıklar için insanlardan özür dilenir ve helalleşilir. Yehova'ya (Tanrı) karşı işlenen suçlar için de tövbe edilir. 9. günün akşamı güneş batmadan bir saat önce oruca başlanır. 26 saat aralıksız sürecek olan oruç boyunca şunlar yasaktır:

 Yemek yemek ve içmek
 Yıkanmak
 Parfüm sürünmek
 Cinsel münasebette bulunmak
 Çalışmak
 Ateş yakmak

Reformist Yahudiliğe göre üstte bulunan maddelere alternatif bulunarak yapılmamasında sakınca bulmamaktadırlar.

Sabah erkenden kalkıp Sinagog'a gidilir ve yaklaşık 12 saat boyunca Sinagog'da aralıksız Yom Kippur için yapılan dualar, tövbeler ile vakit geçirilir. Güneşin batmasından yaklaşık 40 dakika sonra Tokea adı verilen kişi koç boynuzundan yapılmış bir boruyu (Şofar) çalarak orucun bittiğini ilan eder. Bu oruç yaklaşık 25-25.5 saat sürer.

Şofar'ın çalınmasıyla birlikte tören sona erer ve Tanrı'nın insanların gelecek yıl için kaderini yazdığına ve iyi kişileri hayat kitabına (Sefer Hayim) yazdığına inanılır.

Hristiyanlıkta

Katolik ve Ortodoks Kiliseleri'nde hem bireysel hem de cemaat olarak uygulamalar yapılmaktadır ve katı oruç kuralları artık uygulanmamaktadır. Oruç artık esas olarak gönüllülük esasına dayalı olarak anlaşılmaktadır. Niyet esastır. Bu bir adak, kendi başına yaşayan bir fedakarlık unsurdur.

Oruç, duaya vurgu ve yoğunluk verir. Özellikle Tanrı için açlığı ve O'nun iradesini ifade eder. Yaradılışın iyiliğini, bazı faydalarından yararlanmanın geçici olarak teslim olmasıyla ortaya koyar ve bu nedenle her zaman bir şükran unsuru içerir. Oruç Hristiyan öğretinde özellikle açgözlülük günahına karşı bir idmandır.

Diğer dinlerde
Oruçun Hinduizm, Brahmanizm, Budizm, Janizm, Maniheizm, eski Yunan ve Kelt dinleri gibi dinlerde de değişik şekil ve miktarlarda tutulduğu ifade edilmiştir.

Dış bağlantılar
Diyanet İşleri Başkanlığı, Ramazan ve Oruç  hakkında bilgilerin yer aldığı web sitesi
  Orucun fizyolojik etkileri, toksin temizleme iddiaları, ing.
  Orucun Glukoz ve HDL -K üzerinde düşürücü, LDL-K üzerine yükseltici etkileri
 Bilimsel Ramazan sahtekarlıkları, Mutlu Tönbekici

Kaynakça

Oruç


Sindromul Stevens-Johnson și necroliza toxică epidermică sunt două afecțiuni rare, acute, caracterizate prin eroziuni severe nazale, cutanate și ale mucoasei bucale, cu un indice de mortalitate variind de la 25% la 80% și cu o incidență de 1 la 1 000 000 de persoane pe an. În cele mai multe cazuri aceste afecțiuni sunt produse de medicamente precum antibioticele,  antiepilepticele sau sulfamidele.

Note

Boli umane
Stevens-Johnson

Sindromul Stevens-Johnson


Kimball kan henvise til:

Personer eople
 Kimball (fornavn)
 Kimball (navn)

Steder
Canada
 Kimball, Alberta

 USA
 Kimball, Kansas
 Kimball, Minnesota
 Kimball, Nebraska
 Kimball, South Dakota
 Kimball, Tennessee
 Kimball, West Virginia
 Kimball, Wisconsin, en by
 Kimball (community), Wisconsin, et kommunefri område
 Kimball County, Nebraska
 Kimball Township, Michigan
 Kimball Township (Jackson County, Minnesota)

Skoler
 Kimball High School (flertydig), mange
 Kimball School, en skole i Concord, New Hampshire

Anden brug
 Kimball Art Museum, et kunstmuseum i Fort Worth Texas
 Kimball (CTA station), en station, som er endestation på Chicago Transit Authority (CTA)'s Brown Line
 Belmont (CTA Blue Line station), en station på CTA's Blue Line, også kendt som Kimball
 Kimball International
 Kimball Medical Center, et hospital i Lakewood Township, New Jersey

Se også
 Kimble (flertydig)
 Kim
 Kimberley
 Kimiko
 Justice Kimball (flertydig)

Kimball


De Bello Hispaniensi (também Bellum Hispaniense; Sobre a Guerra Hispânica; Sobre a Guerra Espanhola) é uma obra latina que continua os comentários de Júlio César, De Bello Gallico e De Bello Civili, e suas sequências de dois autores desconhecidos De Bello Alexandrino e De Belo África. Detalha as campanhas de César na Península Ibérica, terminando com a Batalha de Munda.

Autoria
De Bello Hispaniensi é precedido por De Bello Alexandrino e De Bello Africo. Essas três obras encerram o corpus cesariano que relata a guerra civil de César. Embora normalmente coletados e encadernados com os escritos autênticos de César, sua autoria tem sido debatida desde a antiguidade. Uma teoria muito plausível favorece Hirtius como o autor de De Bello Alexandrino. Mas devido a diferenças consideráveis de estilo, o consenso acadêmico descartou Hirtius ou Júlio César como autores das duas últimas partes. Foi sugerido que estes eram de fato rascunhos preparados a pedido de Hirtius por dois soldados separados que lutaram na respectiva campanha; e se ele tivesse sobrevivido, Hirtius os teria trabalhado em uma forma literária mais eficaz.

Sobre De Bello Hispaniensi T. Rice Holmes escreve: "Bellum Hispaniense é o pior livro da literatura latina; e seu texto é o mais deplorável. A linguagem é geralmente não gramatical e muitas vezes ininteligível. Os copistas realizaram suas tarefas tão mal que em nos quarenta e dois parágrafos há vinte e uma lacunas e seiscentas passagens corruptas.

Sobre o autor, A. G. Way arrisca que "a suposição de Macaulay de que ele era algum 'velho centurião robusto que lutou melhor do que escreveu' possivelmente não está muito longe da verdade".

Van Hooff (1974), entretanto, discorda; em sua opinião, é mais provável que o autor tenha sido um político, como um dos legados de César, Quintus Pedius ou Quintus Fabius Maximus, do que um soldado profissional, embora não necessariamente nenhum deles, já que o escritor mostra experiência de costumes africanos e, portanto, provavelmente visitou a África. De qualquer forma, a obra é interessante pelo fato de dar uma visão contemporânea de César não escrita pelo próprio César.

Storch (1977) também discorda. Na sua opinião, o autor era quase certamente um oficial de cavalaria presente na guerra. Ele ressalta que "o escritor do Bellum Hispaniense tinha um interesse incomum pela cavalaria. Os exemplos mais óbvios referem-se ao seu relato contínuo de escaramuças de cavalaria, mesmo quando de importância ridiculamente menor". Nisto, o livro é marcadamente diferente dos comentários do próprio César e do de Bello Alexandrino, nos quais são poucos os detalhes do número e das ações da cavalaria. Pelas descrições detalhadas da topografia, as informações sobre o clima e o número de vítimas registradas mesmo quando muito pequenas, fica claro que ele também foi testemunha ocular dos eventos descritos.

Uma recente análise estilística assistida por computador por Zhang e outros (2018) das cinco obras do corpus cesariano confirma que os livros 1–7 da Guerra da Gália e 1–3 da Guerra Civil foram escritos pelo mesmo autor (presumivelmente o próprio César), mas o livro 8 da Guerra Gálica e os comentários da Guerra Alexandrina, Africana e Espanhola parecem diferir em estilo não apenas das obras de César, mas também umas das outras.

Veja também

 Guerra civil de César

Leitura adicional

 Storch, R. H. (1977). "The Author of the de Bello Hispansiensi: A Cavalry Officer?". Acta Classica, Vol. 20 (1977), pp. 201–204.
 Van Hooff, Anton J. L. (1974). "The Caesar of the Bellum Hispaniense". Mnemosyne, Fourth Series, Vol. 27, Fasc. 2 (1974), pp. 123–138. (JSTOR)
 Zhang, Olivia R., Trevor Cohen & Scott McGill. "Did Gaius Julius Caesar Write De Bello Hispaniensi? A Computational Study of Latin Classics Authorship". HUMAN IT 14.1 (2018): 28–58

Referências

Ligações externas

Conquista romana da Hispânia
Representações culturais de Júlio César

De Bello Hispaniensi


Las calles de Buenos Aires han sufrido contados cambios masivos en su nomenclatura. Uno de esos cambios fue el de 1808, revertido en 1822.

Como consecuencia directa de la batalla de Trafalgar, que dio a Inglaterra la hegemonía naval a nivel mundial, dos armadas inglesas pretendieron apoderarse —infructuosamente— de Buenos Aires en 1806 y 1807. Son las jornadas que en la Historia Argentina se recuerdan como la Reconquista y la Defensa, genéricamente denominadas Invasiones Inglesas. Aunque Buenos Aires era la cabecera del Virreinato del Río de la Plata, estaba lejos de ser una de las ciudades importantes del imperio español. Apenas ocupaba un rectángulo con unas veintiséis cuadras de frente al Río de la Plata por unas dieciséis de fondo, menos de cuatrocientas cincuenta hectáreas en total.

De todos modos, para Inglaterra significaba poner un pie en los dominios más australes de España, un acceso a las provincias arribeñas y un enclave desde el cual dominar el Atlántico Sur. Las apetencias de la corona británica por asentarse en estas tierras australes —y que finalmente se concretaron con la ocupación de las Islas Malvinas en 1833— se remontaban en el tiempo. Ya en 1762, el 24 de diciembre, una flota inglesa había fracasado en un intento de ocupar Colonia del Sacramento. En 1765 establecieron Puerto Egmont en Malvinas, de donde se debieron retirar en 1776.

Verse envueltos en estas acciones bélicas mayores y rechazar al enemigo invasor debió haber sido muy significativo para los vecinos de Buenos Aires, pues en 1808 se registra un cambio general en la nomenclatura de las calles porteñas, honrándose en sus nuevos nombres a quienes se destacaron e incluso dieron su vida en ambas jornadas. La nomenclatura anterior correspondía a un ordenamiento general del año 1769.

Los honrados en esta oportunidad fueron los siguientes:

 Pío Rodríguez (hoy Avenida Santa Fe)
 Fantín (hoy Marcelo T. de Alvear)
 Belgrano (hoy Paraguay)
 Yáñez (hoy Avenida Córdoba)
 Ocampo (hoy Viamonte)
 Herrero (hoy Tucumán)
 Merino (hoy Lavalle)
 Incháurregui (hoy Avenida Corrientes)
 Mansilla (hoy Sarmiento)
 Saénz Valiente (hoy presidente J.D. Perón)
 Lezica (hoy Bartolomé Mitre)
 Villota (hoy Hipólito Yrigoyen)
 Álzaga (hoy Alsina)
 Villanueva (hoy Moreno)
 Pirán (hoy Avenida Belgrano)
 Basualdo (hoy Venezuela)
 Agüero (hoy México)
 Capdevila (hoy Chile)
 Monasterio (hoy Avenida Independencia)
 Ituarte (hoy Estados Unidos)
 Iglesias (hoy Carlos Calvo)
 Núñez (hoy Humberto I)
 Baragaña (hoy Avenida San Juan)
 Arze (hoy Veinticinco de Mayo)
 Gana (hoy Balcarce)
 Liniers (hoy Reconquista y Defensa)
 Unquera (hoy Florida y Perú)
 Lasala (hoy Maipú y Chacabuco)
 Correa (hoy Esmeralda y Piedras)
 Parejas (hoy Suipacha y Tacuarí)
 Ribas (hoy Carlos Pellegrini y Bernardo de Irigoyen)
 Varela (hoy Cerrito y Lima)
 Velarde (hoy Libertad y Salta)
 Irigoyen (hoy Talcahuano y Santiago del Estero)
 Pazos (hoy Uruguay y San José)
 Mujica (hoy Paraná y Sáenz Peña)
 Madema (hoy Montevideo y Virrey Ceballos)
 Somavilla (hoy Rodríguez Peña y Solís)

Es interesante constatar que en estos nombres que se impusieron a las calles porteñas no se honra únicamente a los fallecidos en combate, como se verifica por ejemplo en los casos de Belgrano o Liniers, mientras que otros, como Varela, sí entregaron su vida en la lucha. Un caso particular, aunque no único, el de Pazos: José Pazos, edecán de Javier de Elío, murió en combate, mientras que Ramón Pazos, ayudante de Santiago de Liniers, sobrevivió. Se supone que al no establecer el nombre de pila de los homenajeados se honraba a ambos. En idéntica situación se encuentran Andrés Ximénez de Mansilla y Lucio Norberto Mansilla, el primero muerto en acción, no así su hijo.

Sin embargo, en 1822 el tono político dominante sugería alejarse de todo resabio hispánico y un acercamiento a Inglaterra, y todos estos nombres fueron suprimidos, en algunos casos reemplazados por batallas de la independencia (Parejas fue renombrada Suipacha y Tacuarí o Lasala, renombrada como Maipú y Chacabuco), u homenajeando a naciones (Ituarte reemplazada por Estados Unidos, Capdevila por Chile, Agüero por México) y hasta continentes (Iglesias reemplazado por Europa), e inclusive ríos (Pazos por Uruguay, Mujica por Paraná, Belgrano por Paraguay).

Referencias

Invasiones inglesas al Río de la Plata
Historia de la ciudad de Buenos Aires

Nomenclatura de calles de Buenos Aires de 1808


HMS Jupiter was a J-class destroyer of the Royal Navy.

Design
As completed, Jupiter had a main gun armament of six  QF Mark XII guns in three twin mountings, two forward and one aft. These guns could only elevate to an angle of 40 degrees, and so were of limited use in the anti-aircraft role, while the aft mount was arranged so that it could fire forwards over the ship's superstructure to maximise the forward firing firepower, but was therefore incapable of firing directly aft. A short range anti-aircraft armament of a four-barrelled 2 pounder "pom-pom" anti-aircraft mount and eight .50 in machine guns in two quadruple mounts was fitted, while torpedo armament consisted of ten  torpedo tubes in two quintuple mounts.

Construction and career

Jupiter was ordered, along with the rest of the J class, on 25 March 1937, and was laid down by Yarrow, Limited, at their Scotstoun, Glasgow shipyard on Clydebank in Scotland on 28 September 1937 and launched on 27 October 1938. She was commissioned on 22 June 1939, and was completed on 25 June 1939, at a cost of £389,511.

After commissioning, Jupiter underwent sea trials and worked up at Portland, with these activities being delayed by problems with the ship's turbines that required repair at Devonport Dockyard. Jupiter completed trials on 1 September 1939, and joined the 7th Destroyer Flotilla of the Home Fleet, based on the Humber, in time for the British declaration of war on 3 September 1939.

On 29 November 1941, Jupiter and the destroyer  detached from the Mediterranean Fleet, joined up with Force G at Colombo, and the five ships sailed later that day. They rendezvoused with the battlecruiser  at sea, and set course for Singapore, where they arrived on 2 December. They spent a few days there with shore leave and refit, while waiting for orders. On 1 December, it was announced that Sir Tom Phillips had been promoted to full Admiral, and appointed Commander-in-Chief of the Eastern Fleet. A few days later, Repulse started on a trip to Australia with the destroyers Vampire and Tenedos, but the force was recalled. It was not until nine days later that Tenedos and Repulse would join Phillips' Force Z in attacking the Japanese invasion force, and he himself would perish when both Repulse and the battleship Prince of Wales were bombed and sunk by Japanese land based bombers. During her campaign in the Pacific, Jupiter was commanded by Lieutenant Commander Norman V. J. T. Thew.

Jupiter sank the  on 17 January 1942. On 27 February 1942 she struck a mine laid earlier in the day by the Dutch minelayer  as she steamed with the American-British-Dutch-Australian Command (ABDA) cruiser force during the Battle of the Java Sea. The destroyer sank off the north Java coast in the Java Sea at 21:16 hours. Initially, the explosion was thought to have been caused by a Japanese torpedo. Most of her crew, totalling 97, was made prisoner by Japanese forces, while 83 were rescued from the shore by submarine USS S-38. There were 84 dead or missing.

The wreck has been plotted, and is described by the Admiralty as "very broken up, partly salvaged, and very close to the Java coast".

Notes

Footnotes

References

External links
 Pacific Wrecks:  HMS Jupiter (F85)
 HMS Jupiter Association

J, K and N-class destroyers of the Royal Navy
Ships built on the River Clyde
1938 ships
World War II destroyers of the United Kingdom
World War II shipwrecks in the Java Sea
Ships sunk by mines
Maritime incidents in February 1942

HMS Jupiter (F85)


Jean Colin (Jean, Lambert, Alphonse ; né à Chatou le  – mort au combat sur le front des Balkans le ) est un officier d'artillerie et essayiste français. Considéré comme l'un des plus brillants membres de l'état-major français d'avant 1914, il a laissé des analyses détaillées sur l'évolution des tactiques militaires tout au long du .

Carrière
Formé à l'École polytechnique, il aborde l'histoire de la stratégie moderne au travers des écrits des réformateurs allemands, Clausewitz et Bernhardi. Sa traduction de Der Feldzug von 1796 in Italien (Clausewitz, 1859) est publiée sous le titre Études sur la campagne de 1796-1797 en Italie (1889), et le fait admettre au Service Historique de l'Armée à Vincennes (1900). Ce poste lui permet de poursuivre ses recherches sur les idées du jeune Bonaparte, exposées dans son chef d'œuvre, L'Éducation militaire de Napoléon (1901), qui demeure, au côté des études du colonel H. Camon, un classique sur la stratégie napoléonienne. Il y met en évidence l'importance de la logistique et de la stabilité des lignes d'approvisionnement, dans un contexte où la guerre mobilise des armées de plus de  hommes dans chaque camp.

Son étude sur Les transformations de la Guerre (1911), qui a connu deux traductions en anglais (1912), développe l'idée selon laquelle le poids croissant des opinions publiques modifie essentiellement les buts de guerre que peuvent se proposer les belligérants.

Au cours de la Grande Guerre, il combat d'abord en France. Son recueil Les Grandes Batailles de l'Histoire (1915) ne présente plus aujourd'hui qu'un intérêt documentaire ; promu général de brigade (1917), il est tué sur le front de Serbie.

Autres écrits
 Les Campagnes du maréchal de Saxe (1901–1906)
 Louis XV et les Jacobites:  Le projet de débarquement en Angleterre de 1743–1744. (1901)  Libr. Militaire R. Chapelot et Cie, Paris.

Notes

Liens externes

Naissance en décembre 1864
Élève de l'École polytechnique
Traducteur depuis l'allemand vers le français
Théoricien militaire
Écrivain militaire français
Officier de la Légion d'honneur promu en 1917
Décès en Macédoine du Nord
Décès en décembre 1917
Général français mort pendant la Première Guerre mondiale

Jean Colin (général)


Tradicijska okućnica s mlinom – vodenicom u Kaljama, skup građevina u mjestu Kalje i općini Žumberak, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Tradicijska okućnica s mlinom – vodenicom Tradicijska okućnica locirana je u očuvanom prirodnom ambijentu Žumberka, u klancu potoka Kalovke. Na parceli se nalazi mlin – vodenica (i danas u funkciji), staja, svinjac te dvije pomoćne zgrade. Prema oblikovanju, dataciji, korištenom materijalu te namjeni, zgrade su dio tradicijskog graditeljstva i kulturne baštine naselja i toga kraja.

Zaštita
Pod oznakom Z-4535 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambeno-gospodarske građevine u Zagrebačkoj županiji


Mykola Danylovytch Roudenko (  ; , Yuryivka, RSS d'Ukraine - , Kiev) est un poète ukrainien, écrivain, philosophe, dissident soviétique, militant des droits de l'homme et vétéran de la Seconde Guerre mondiale. Il est le fondateur du groupe ukrainien d'Helsinki et est arrêté à deux reprises pour ses activités dissidentes.

Biographie
Rudenko a sept ans lorsque son père est décédé dans un accident minier. Avec sa mère et ses deux frères et sœurs, il travaille sur la ferme familiale jusqu'à ce qu'ils soient contraints de céder leurs terres lors du processus de collectivisation. Il est traumatisé par l'Holodomor et cela reste avec lui toute sa vie. Il commence à écrire dès son enfance et fait publier certains de ses poèmes dans les journaux locaux. Son écriture lui vaut une bourse à l'Université d'État de Kiev en 1939. Il n'étudie que deux mois avant d'être appelé dans l'Armée rouge.

Pendant la guerre, Rudenko est grièvement blessé. Le 4 octobre 1941, près de Leningrad, il est blessé par une balle explosive qui brise les os du bassin et pénètre dans sa colonne vertébrale. Il passe plus d'un an à l'hôpital. Cependant, il peut marcher à nouveau. Il reçoit l'Ordre de l'Étoile rouge, de la Grande Guerre Patriotique de  classe, et six autres médailles.

En 1946, Rudenko quitte l'armée, mais ne retourne pas à l'université. Il continue à écrire et son premier recueil de poèmes est publié en 1947

Œuvres
Dès la publication de son premier recueil De la marche en 1947, il est accepté à l'Union des écrivains d'Ukraine. Rudenko est membre du parti communiste et il occupe divers postes dans diverses maisons d'édition. Il écrit une grande variété de poèmes et de romans, certains de ses plus célèbres étant : The Last Saber (1959), The Magic boomerang (1966), The Eagle's Ravine (1970) et le recueil de poèmes sur Holodomor The Cross en 1976.

Il écrit également des ouvrages de philosophie. Dans L'énergie du progrès (1974), il s'oppose aux travaux de Karl Marx. En 1972, ses œuvres cessent d'être publiées en Union soviétique.

Activité dissidente
Rudenko cesse sa coopération avec le Parti à la fin des années 1940. Il est convaincu que la déstalinisation n'est pas la réponse, et que le vrai problème est l'idéologie soviétique. Rudenko commence à pétitionner tous les niveaux du Parti sur la nécessité d'une réforme, envoyant même une lettre à Nikita Khrouchtchev en 1960. Il est mis sous surveillance par le KGB, et il commence à rencontrer de plus en plus d'autres membres du mouvement dissident. En 1974, il est expulsé du Parti communiste de l'Union soviétique pour ses opinions sur le marxisme. Il perd son emploi et doit occuper un poste de veilleur de nuit. Dans les années 1970, il commence à s'impliquer dans les droits de l'homme. Cela conduit à son arrestation le 18 avril 1975 pour agitation et propagande anti-soviétiques, mais est libéré sous amnistie en tant que vétéran de la Seconde Guerre mondiale. En 1976, il est contraint de passer un examen psychiatrique. Le 9 novembre 1976, il annonce la formation du groupe ukrainien Helsinki. Le groupe commence à publier des informations sur les violations des droits de l'homme en Ukraine, notamment des détails sur l'Holodomor et d'autres répressions et atrocités.

Arrestation
Le 5 février 1977, il est de nouveau arrêté avec Oleksiy Tykhyi. Son procès a lieu entre le 23 juin et le  juillet 1977, et il est condamné à 7 ans de camp de travail et 5 ans d'exil pour « agitation et propagande anti-soviétiques ». En 1978, l'ensemble de ses 17 œuvres sont retirées de la circulation. Rudenko est d'abord emmené dans un camp de prisonniers mordovien, sa femme est arrêtée et envoyée dans le même camp. Il est ensuite transféré dans un camp de la région de Perm. En tant que personne handicapée, il n'est pas obligé de travailler au début. Mais, après avoir participé à des grèves de prisonniers, il est ensuite contraint de travailler malgré ses blessures de la Grande Guerre. Le 5 mars 1984, il est emmené au village de Mamaï, dans l'actuelle République de l'Altaï, en exil. Trois ans plus tard, sa femme Raisa Rudenko le rejoint et ils sont libérés en 1987 en raison de la pression publique. Leur résidence ayant été confisquée, ils partent pour l'Allemagne, puis les États-Unis. Il travaille aux États-Unis pour Radio Svoboda et Voice of America, tout en continuant à travailler pour le groupe ukrainien Helsinki.Il est déchu de sa nationalité soviétique en 1988 et retourne à Kiev en septembre 1990, sa citoyenneté est rétablie et il est entièrement réhabilité.

Honneurs et récompenses

Rudenko reçoit diverses distinctions pour son travail. En 1988, le Centre éducatif et scientifique de Philadelphie le nomme "Ukrainien de l'année" pour avoir défendu les droits nationaux du peuple ukrainien et sa culture. En 1990, il est élu membre de l'Académie libre ukrainienne des sciences. En 1993, Rudenko reçoit le prix d'État Taras Shevchenko de littérature. En 1998, ses mémoires sont publiées sous le titre "Найбільше диво - життя" (Le plus grand miracle est la vie : Mémoires).

 Union soviétique

 Ukraine

Références

 Lesya Verba, Bohdan Yasen. Le mouvement des droits de l'homme en Ukraine . Éditeurs Smoloskyp (1980)
 Carynnyk, Marco. L'Ukraine et les accords d'Helsinki : les violations soviétiques des droits de l'homme, 1975-1980 . Congrès mondial des Ukrainiens libres (1980)
 Subtelny, Orest. Ukraine: Une histoire University of Toronto Press (2000)
 Swoboda Victor. L'évolution de la philosophie de Mykola Rudenko dans sa poésie // Studia Ucrainica. – 1988. – № 4. – P. 76-84.

Liens externes

  Monument du mouvement dissident
  Biographie

Poète soviétique
Personnalité inhumée au cimetière Baïkov
Lauréat du prix national Taras-Chevtchenko
Héros d'Ukraine
Dissident soviétique
Poète ukrainien du XXe siècle
Romancier ukrainien
Écrivain ukrainien de science-fiction
Étudiant de l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev
Décès en avril 2004
Naissance en décembre 1920
Décès à Kiev
Naissance dans l'oblast de Dnipropetrovsk
Décès à 83 ans

Mykola Rudenko


An Dactyloctenium robecchii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Emilio Chiovenda, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Emilio Chiovenda. An Dactyloctenium robecchii in nahilalakip ha genus nga Dactyloctenium, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Somalia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactyloctenium

Dactyloctenium robecchii


Kurşunlu, Bilecik ilinin Gölpazarı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1910 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Bilecik il merkezine 38 km, Gölpazarı ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Gölpazarı belde ve köyleri

Kurşunlu, Gölpazarı


NGC 5594 est une vaste et lointaine galaxie elliptique située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5594 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1784. Cette galaxie a aussi été observée par l'astronome français Stéphane Javelle le  et elle a été inscrite à l'Index Catalogue sous la désignation IC 4412.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5594 sur le site du professeur C. Seligman

5594
Constellation du Bouvier
Galaxie elliptique
Objet céleste découvert en 1784
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5594


Djupfjordbroen (norsk  Djupfjordbrua) er en bro som krydser Djupfjorden i Moskenes kommune i Nordland  fylke  i Norge. Den  er en 259 meter lang kassebro i stål, med længste spænd på 83 meter. Den blev åbnet 3. juni 2003 og erstattede en tidligere bro over fjorden. Broen er en del af Europavej E10.

Bygningen af den  nye bro tog 2 år, hvilket var længere end planlagt. Under bygningen var der problemer med stærk strøm, bølger og vind i fjorden. Broen, tilkørselsveje og nedrivningen af den gamle bro kostede ca. 57 millioner kroner.

Den gamle bro var en hængebro bygget i 1959.

Kilder og henvisninger

 Statens vegvesen om Djupfjordbrua
Djupfjordbroen  på norgeskart.no

Nordlands geografi
Broer i Norge
Moskenes

Djupfjordbroen


Zëri i Popullit (en castellano: La voz del pueblo) es un periódico de Albania fundado en 25 de agosto de 1942 y publicado en albanés. Fue el periódico oficial de Albania y el órgano de propaganda del Partido del Trabajo de Albania. Tras la disolución de la República Popular de Albania en 1992, siguió publicándose como periódico oficial del Partido Socialista de Albania hasta 2015. Actualmente es un medio independiente de los partidos políticos.

Enlaces externos
Sitio web oficial

Publicaciones fundadas en 1942
Periódicos de Albania
Periódicos en albanés
Medios de comunicación del Bloque del Este
Albania en 1942
Albania en la Segunda Guerra Mundial
Historia de Albania
Comunismo en Albania

Zëri i Popullit


The bazooka is a brass musical instrument several feet in length which incorporates telescopic tubing like the trombone. Radio comedian Bob Burns is credited with inventing the instrument in the 1910s, and popularized it in the 1930s. It was also played by jazz musicians Noon Johnson and Sanford Kendrick.

Sound

From its start within a lipreed mouthpiece – which may consist of nothing but the bare tube or may employ a mouthpiece which is handmade to emulate one from a low brass instrument – the air column expands into a length of large-diameter pipe that slides freely around a length of narrower-diameter pipe, which, in turn, terminates in a widely flaring bell.

Although the slide action of the bazooka appears as if it would alter the pitch in the same way as the slide of a trombone, this is not the case, due to the extremely wide diameter of the bazooka's tubing relative to its length. Manipulating the horn's length changes only the tone quality, as subtle harmonic overtones fluctuate. This effect gives the bazooka its characteristic warbling, echoing sound.

All of the bazooka's notes are produced purely in falset. In other words, the player's lips produce pitches as they vibrate on the bare pipe end (or on the optional mouthpiece and leadpipe unit), but the pitches produced by the lips cannot generate a standing-wave vibration of the air inside such a wide tube. Therefore, unlike the trombone, the remainder of the bazooka works mainly as a megaphone to amplify the volume of the sound.

It can be seen being played by Bob Burns in the 1936 movie Rhythm on the Range during the song "I'm an Old Cowhand".

Name
The name "bazooka" comes from an extension of the word "bazoo", which is slang for "mouth" or "boastful talk", and which ultimately probably stems from Dutch bazuin (buisine, a medieval trumpet). The name appears in the 1909 novel The Swoop, or how Clarence Saved England by P. G. Wodehouse, describing a musical instrument used in music halls.

During World War II, "bazooka" became the universally applied nickname of a new American anti-tank weapon, due to its vague resemblance to the musical instrument.

References

External links
 Bob "Bazooka" Burns
  — the inventor explains and demonstrates his instrument

Brass instruments
Bass (sound)

Bazooka (instrument)


Wesselburenerkoog Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 21,88 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 155 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Eggert Wilkens tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.wesselburen-online.de

Wesselburenerkoog


أمير وزيري  ، من مواليد 5 فبراير 1979 في إيران ، لاعب كرة قدم إيراني.

كان يلعب مع نادي سايبا، ثم انتقل في عام 2008 إلى نادي استقلال أهواز.

روابط خارجية

مراجع

مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو دوري آزادغان
لاعبو كرة قدم إيرانيون
لاعبو نادي استقلال أهواز
لاعبو نادي بيكان
لاعبو نادي ذوب آهن أصفهان
لاعبو نادي سايبا
مواليد 1398 هـ
مواليد 1978
مواليد 1979
مواليد في إيران

أمير وزيري


Znanstvenici su otkrili ogroman potencijal obnovljivog izvora energije koji bi mogao riješiti problem same energije, a bazira se na ishlapljivanju vode. Sam proces je tek u ranoj fazi i neće tako skoro doći na tržište, ali rezultati su jako obećavajući. Smatra se, ako bi se mogla prikupiti energija ishlapljivanja jezera u SAD-u, da bi mogli proizvesti 325 gigavata energije (2,85 milijuna megavata godišnje) što bi činilo 70% ukupne proizvodnje električne energije u SAD-u 2015. godine. Za razliku od sunčeve energije i energije vjetra, energija koja se temelji na ishlapljivanju vode će manje ovisiti o vremenu, tj. vremenskim uvjetima.

Ishlapljivanje vode

Ishlapljivanje je pretvorba iz kapljevitog u plinovito agregatno stanje uz prisutnost jednog ili više sudionika u plinovitom agregatnom stanju. Struji li, npr., vlažni zrak preko jedne čiste vodene površine ili preko vlažnog poroznog tijela, tada voda s vodene površine ne isparuje, nego ishlapljuje u vlažni zrak na osnovi činjenice da je parcijalni tlak vodene pare neposredno uz graničnu površinu veći od parcijalnog tlaka vodene pare u struji vlažnog zraka podalje od slobodne površine. Tijekom ishlapljivanja, paralelno prijenosu mase (ishlapljene vlage) odvija se i prijenos topline. Prijenos mase, kao i prijenos topline, podliježu sličnim zakonima, te su intenzivniji ako je veća razlika tlakova vodene pare neposrednu uz slobodnu vodenu površinu i podalje od nje, odnosno veća razlika temperatura. Prijenos mase u suprotnom smjeru, tj. iz vlažnog zraka prema slobodnoj površini, naziva se rošenjem, a do njega dolazi kad je parcijalni tlak vodene pare podalje od slobodne vodene površine veći od parcijalnog tlaka vodene pare neposredno uz slobodnu površinu.
Intezitet ishlapljivanja na dodirnoj površini vode sa zrakom opisan je Lewisovim zakonom:
                                                                       dqm,d=-dqm,w=σ(Xs-X)dAs

Motor na principu ishlapljivanja vode
Prototip motora, napravljen 2015. na Sveučulištu Columbia, kontrolira vlagu sa zatvaračem koji se otvara i zatvara, omogućujući sporama da se šire i sakupljaju. Vjeruje se da bi proces ishlapljivanja moglo rezultirati proizvodnjom između 2W i 10W po kvadratnom metru što je tri puta više energije proizvedene vjetrom.

Princip rada

Motor na ishlapljivanje se nalazi na samoj površini vode. Unutar samog motora nalaze se spore koje se rastežu/skupljaju. Spore su spojene na klip te svojim gibanjem uzrokuju da se klip pomiče naprijed-nazad i ako je cijeli sustav spojen na generator, takvo gibanje će proizvoditi električnu energiju. Kada voda počinje proces ishlapljivanja mišić spore prikuplja vlagu i širi se te uzrokuje turbinu da se okreće, nakon toga otpušta vlagu i ponovno se steže i proces počinje ponovno.

Prednosti
Iako je proces još u eksperimentalnoj fazi, prednosti su sljedeće:
 neovisna je o vremenskim uvjetima što je velika prednost u odnosu na energiju vjetra i sunca
 može raditi i danju i noću
 može raditi po potrebi
 ne trebaju koristiti baterije u slučaju kao energija vjetra gdje je nužan vjetar ili sunca kod energije sunca
 energija ishlapljivanja pomaže očuvati vodu
 sprječava presušavanje jezera

Automobil
Istraživači su 2015. godine napravili prvi rotacijski motor koji bi mogao pokretati mali automobil na vlagu. Unutar motora se nalaze spore koje se šire kada postanu vlažni. Kada nanosimo vodu, traka spore mijenja svoju zakrivljenost u vlažnim/suhim uvjetima. Postavljajući trake paralelno one mogu dignut težinu suprotno od gravitacije. Motor se pokreće i radi samostalno kada se stavi na sučelje zraka i vode. Oni generiraju rotirajuće i pravocrtno gibanje koristeći spore koji reagiraju na oscilacije vlage. Napravljena je prezentacija na kojoj je prezentirano da ovakav motor može pogoniti mali automobil.

Izvori
https://www.technologyreview.com/s/608949/evaporation-engines-could-produce-more-power-than-coal-with-a-huge-caveat/

http://www.popularmechanics.com/science/energy/a16045/evaporation-engine/

https://www.theverge.com/2017/9/26/16273388/renewable-energy-natural-water-evaporation

http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-4923068/Radical-plan-produce-power-evaporation.html

https://www.fsb.unizg.hr/terma/online_materijali/Predavanje_5_Tehnicki_procesi_susenja.pdf

Energetika

Energija iz ishlapljivanja vode


"Weapons" é uma canção da cantora americana Ava Max, contida em seu segundo álbum de estúdio Diamonds & Dancefloors (2023). A faixa foi revelada após vazar em 1º de setembro de 2022, com várias outras faixas do Diamonds & Dancefloors. O instrumental oficial também vazou em 18 de setembro de 2022. Foi lançada oficialmente em 10 de novembro de 2022, como o terceiro single do álbum.

Antecedentes
Em 24 de julho de 2022, Max postou fotos no Twitter. Uma das imagens era um colar de espada, possivelmente insinuando sua música "Weapons". Outra imagem era um monte de dinheiro, provocando "Million Dollar Baby".

Em 28 de outubro de 2022, Max provocou pela primeira vez o single por meio de uma postagem no TikTok afirmando: "Ouvindo minha próxima música que estou lançando…", ao qual ela legendou com "W ou S?" e um rosto piscando. No dia seguinte, Max postou um trecho oficial através do TikTok novamente, mas desta vez contendo o áudio da música e anunciando a data de lançamento. Antes do lançamento, Max também afirmou em uma entrevista que seu próximo single seria muito inspirador com uma mensagem poderosa e é "Provavelmente uma de [suas] canções favoritas no Diamonds & Dancefloors."

Faixas e formatos
Download digital
"Weapons" – 2:31

Pacote de streaming
"Weapons" – 2:31
"Million Dollar Baby" – 3:04
"Maybe You're the Problem" – 3:10

Créditos e pessoal
Créditos da música adaptados do Tidal.

 Amanda Ava Koci — vocais, compositora
 Michel "Lindgren" Schulz — produtor, compositor
 Henry Walter — co-produtor, compositor
 Melanie Fontana — compositora
 Ryan Tedder — compositor
 Madison Love — compositora
 Tom Norris — mixagem
 Chris Gehringer — masterização

Desempenho nas tabelas musicais

Histórico de lançamento

Canções de 2022
Singles de 2022
Canções gravadas por Ava Max
Canções compostas por Ryan Tedder
Canções produzidas por Cirkut
Singles lançados pela Atlantic Records

Weapons


ملحقات المثنى هي ألفاظ تلحق بالمثنى في الإعراب وهى كالآتى:
اثنان، اثنتان، كلا وكلتا إذا ما تم اضافتهما إلى ضمير. من ملحقات المثنى :
(كلاهما ـ كلتاهما ـ اثنان ـ اثنتان)

أمثلة على (كلاهما وكلتاهما) :

 جاء الولدان كلاهما والبنتان كلتاهما
 شاهدت الولدين كليهما والبنتين كلتيهما
 سلمت على الولدين كليهما والبنتين كلتيهم

اعراب (كلاهما) و(كلتاهما)

 في المثال الأول : توكيد معنوي مرفوع، وعلامة رفعهما الألف ؛ لأنهما من ملحقات المثنى،
 في المثال الثاني : توكيد معنوي منصوب، وعلامة نصبهما الياء لأنهما من ملحقات المثنى،
 في المثال الثالث : توكيد معنوي مجرور، وعلامة جرهما الياء لأنهما من ملحقات المثنى. والضمير (هما) في كل الأمثلة يعرب : ضمير متصل مبني في محل جر مضاف إليه.

ملاحظة :

 (كلا) و(كلتا) لا يعربان إعراب المثنى إلا إذا أُضِيف إليهما الضمير (هما) وكانت توكيدًا معنويًا.

 لا تعرب (كلا) و(كلتا) توكيدًا معنويًّا إلا بشرطين :

 إذا اتصل بهما الضمير (ها)
 إذا أمكن حذفهما بدون أن تتأثر الجملة.
 إذا لم تعرب (كلا) و(كلتا) إعراب المثنى فإنهما يعربان إعراب المفرد، في الرفع : الضمة المقدرة، وفي النصب : الفتحة المقدرة، وفي الجر : الكسرة المقدرة.

أمثلة على (اثنان) و(اثنتان)

 جاء ولدان اثنان، وبنتان اثنتان
 شاهدت ولدين اثنين، وبنتين اثنتين
 سلمت على ولدين اثنين، وبنتين اثنتين

اعراب

 (اثنان) و(اثنتان) في المثال الأول : نعت مرفوع، وعلامة رفعه الألف لأنه من ملحقات المثنى.
 في المثال الثاني : نعت منصوب، وعلامة نصبه الياء لأنه من ملحقات المثنى.
 في المثال الثالث : نعت مجرور، وعلامة جره الياء لأنه من ملحقات المثنى.

هناك الفاض معينة منها اثنان واثنتان

مراجع

كتاب(محمد المحبي)في(جنى الجنتين في التفريق بين نوعين من المثنى)

نحو عربي

ملحقات المثنى


Lada este o comună slovacă, aflată în districtul Prešov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 848 de locuitori.

Istoric
Localitatea Lada este atestată documentar din 1410.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Lada, Prešov


Gerolamo Cardano ya da Girolamo Cardano (İngilizce Jerome Cardan, Latince: Hieronymus Cardanus) (24 Eylül 1501, Pavia - 21 Eylül 1576, Roma), İtalyan Rönesans matematikçisi, fizikçi, astrolog ve hekimdir.

Leonardo da Vinci'nin arkadaşı da olan matematiksel yetenekli Avukat Fazio Cardano'nun gayri meşru oğludur.

Cardano, Milano'da (1539) Practica Arithmetica'yı basıma hazırladı. Cardano, Tartaglia'yı davet etti ve birçok ısrardan sonra ondan 3. dereceden denklemin sonucunu nasıl çözülebileceğini öğrendi. Tartaglia'dan aldığı bu bilgiyi kendisi kitabında basana kadar gizli kalacağı üzerine Cardano'dan söz aldı, ancak Cardano sözünü tutmadı. 1545'te cebir alanında ilk Latince bilimsel eser olan Ars Magna (Büyük Sanat) adlı eseri yayımladı.

Cardano bazı belli küplere uyguladığında garip şeylerin olduğunu fark etti. 'ü çözerken -121'i içeren bir ifade buldu. Cardano negatif bir sayının kare kökünün alınmayacağını biliyordu. Ayrıca denkleminin çözümlerinden birinin x=4 olduğunu biliyordu. Bu zorluğu düzeltmek için 4 Ağustos 1539'da Tartaglia'ya bir mektup yazdı. Tartaglia tam olarak anlayamadı. Ars Magna'da Cardano, benzer bir soruyu çözmek için karmaşık sayılarla ilgili bir hesaplama verdi. Fakat gereksiz olduğu kadar anlaşılması da zor olan hesabını kendi de tam olarak anlayamadı.

Tartaglia, Cardano'ya 3. dereceden denklemleri nasıl çözeceğini gösterdikten sonra Cardano kendi öğrencisi olan Lodovico Ferrari'yi 4. dereceden denklemleri çözmesi için cesaretlendirdi.

Ferrari, bu tür problemleri çözmede bulunan metotların belki de en şık olanıyla 4. dereceden denklem çözmeyi başardı. Cardano Ars Magna'''da 4. dereceden denklemlerin 20 türünü bastı.

Çeşitli mekanik araçlar buldu. Bunlardan bazıları: şifreli kilit, bir şifre çalışması olan kardan ızgarası, çapraz mavsallı yatak'' vb. dir. Çapraz mavsallı yatak (istavroz) dönme hareketinin, değişik açılarda iletişimini sağlayan bir aygıt olup günümüz araçlarında da , bağlantıyı sağlayan mile Cardano'nun anısına "Kardan Mili" adı verilmiştir.

Hidrodinamik konusunda çeşitli teorileri vardır. "Sonsuz hareket olanaksızdır" teorisini ortaya atmıştır.

 1550 yılında Bilim konularını içeren 2 adet ansiklopedi yayınladı.
 1551 yılında kehribarın bazı hafif maddeleri çektiğini fark ederek elektrik ile manyetizma arasında ilk bağlantıyı kurdu.
 İşitme engelliler eğitimi konusunda çalışmaları vardır.
 Cardano ayrıca iyi bir kumarbaz ve satranç oyuncusuydu. 1560 yılında "Şans Oyunları" adında bir kitap yazdı. Ancak bu kitap , ölümünden sonra 1663 yılında yayınlandı.

Notlar

Kaynakça

1501 doğumlular
1576 yılında ölenler
İtalyan fizikçiler
İtalyan matematikçiler
İtalyan astronomlar
Elektrikçi bilim insanları

Gerolamo Cardano


NK Krbava Udbina je nogometni klub iz Udbine.

Povijest
Djeluje uz prekide na području Udbine. Nekad je bio perjanica nogometa u čitavoj Lici. Natjecao se je u Ligi Saveza nogometnog područja Gospića 1970-ih i Podsaveznoj nogometnoj ligi Gospića 1960-ih.
U vrijeme velikosrpske pobune klupske prostorije zauzeo je Štab milicije RSK za specijalne namjene. 2002. godine osnovan je malonogometni odjel.

Igralište i službeni prostori
Nogometno igralište se nalazi na istočnoj strani Udbine (prema Visuću). Na igralištu se redovito kosi trava. Igralište je odnedavno zagrađeno ogradom. Igralište se nalazi tik do vodotornja i do groblja.
Sjedište je u Katedralskoj bb.

Izvori

Vanjske poveznice

Nogometni klubovi u Ličko-senjskoj županiji
Udbina

NK Krbava Udbina


Himera este o colecție de povestiri e ale scriitorului român Gheorghe Săsărman. A apărut în 1979 la Editura Albatros în colecția Fantastic Club. Volumul conține șase povestiri ale lui Săsărman.

Cuprins
 "Astitot", ficțiune scurtă de  Gheorghe Săsărman
 "Isprava androidului mut", povestire de Gheorghe Săsărman. Publicată și în colecția Pe lungimea de undă a Cosmosului (1967) și în Colecția "Povestiri științifico-fantastice" nr. 261-262.
 "Dulceața de cireșe amare", povestire de Gheorghe Săsărman. Publicată și în colecția O falie în timp (1967)
 "Himera", ficțiune scurtă de Gheorghe Săsărman
 "Evadarea lui Algernon", povestire de Gheorghe Săsărman. Premiul EuroCon (ESFS Awards), 1980. Referire la povestirea lui Daniel Keyes, "Flori pentru Algernon".
 "Puțin mai devreme", ficțiune scurtă de Gheorghe Săsărman

Note

Legături externe
 Himera la isfdb.org

Vezi și
Lista cărților științifico-fantastice publicate în România
1979 în literatură
Lista colecțiilor de povestiri științifico-fantastice românești

Cărți din 1979
Colecții de povestiri științifico-fantastice
Povestiri de Gheorghe Săsărman
Colecții de povestiri scrise de un singur autor
1979 în științifico-fantastic

Himera (colecție de povestiri)


Robert Charles "Bob" White (* 22. Juli 1935 in Stratford, Ontario) ist ein ehemaliger kanadischer Eishockeyspieler.

Karriere
White begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der Junior Ontario Hockey Association, in der er von 1951 bis 1955 für die Barrie Flyers und Kitchener Canucks aktiv war. Anschließend wechselte er in den Seniorenbereich zu den Kitchener-Waterloo Dutchmen, mit denen er Kanada bei den Olympischen Winterspielen 1956 repräsentierte. Nach dem Turnier spielte er noch ein weiters Jahr für die Dutchmen. Von 1957 bis 1960 besuchte er die University of Michigan, für deren Eishockeymannschaft er parallel zu seinem Studium spielte. Von 1960 bis 1962 lief er für die Windsor Bulldogs aus der Senior Ontario Hockey Association auf, ehe er seine Eishockeykarriere bereits im Alter von 27 Jahren beendete.

International
Für Kanada nahm White an den Olympischen Winterspielen 1956 in Cortina d'Ampezzo teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1956 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Eishockeyspieler (Michigan Wolverines)
Eishockeyspieler (Barrie Flyers)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1956
Kanadier
Geboren 1935
Mann

Bob White (Eishockeyspieler)


Archives nationales (română Arhivele Naționale) constituie Arhivele Naționale ale Franței.

La 21 ianuarie 2013 a fost deschisă o nouă clădire în Pierrefitte-sur-Seine în departamentul Seine-Saint-Denis, la câțiva kilometri nord de Paris.

Arhive proprii au, de asemenea, Departamentul Apărării (Service historique de la défense), al Ministerului Afacerilor Externe (ministère des Affaires étrangères) și Ministerului Economiei și Finanțelor (Centre des archives économiques et financières). Departamentele (Département).

Arhivele Naționale franceze se află sub Direction des Archives de France în Ministerul Culturii (Ministère de la Culture). Se compun din cinci centre; începând cu 1 ianuarie 2007, patru dintre aceste centre reprezintă trei centre naționale de excelență.

Locații

Centre historique des Archives nationales (CHAN) este situat într-un complex de clădiri, care este compus din Hôtel de Soubise și Hôtel de Rohan în Quartier Marais în Paris. Aici sunt adăpostite documentele din perioada de dinainte de 1958, arhiva șefilor de stat precum și documente private din toate epocile. Unele dintre aceste documente datează din perioada merovingiană. De la 1 ianuarie 2007, CHAN menține un serviciu comun cu Centre des archives contemporaines.

Centre des archives contemporaines se află din 1969 în Fontainebleau; aici sunt adăpostite în special documentele din perioada de după 1958.

Centre des archives d'outre-mer este situat din 1969 în Aix-en-Provence. Aici sunt acele documentele, care se referă la fostele teritorii franceze de peste mări, atât în raport cu departamentele guvernamentale relevante, precum și administrația colonială în sine. Din 1 ianuarie 2007, această arhivă are statutul unui centru național de excelență.

Archives nationales du monde du travail este din 1993 Roubaix. Acesta include documente referitoare la corporații, sindicate, asociații și arhitecți. De asemenea, această arhivă are, începând cu 1 ianuarie 2007, statutul unui centru de competență națională.

Centre national du microfilm et de la numérisation se află din 1973 în Château d'Espeyran în Saint-Gilles-du-Gard în Département Gard.

Noua clădire în Pierrefitte-sur-Seine

În anul 2004 s-a decis pentru construcția unei noi arhive centrale în Pierrefitte-sur-Seine. A fost nevoie de 60 de kilometri liniari de la Hôtel de Soubise respectiv Hôtel de Rohan și 120 de kilometri liniari din Fontainebleau. Clădirea a fost proiectată de arhitectul italian Massimiliano Fuksas. Acesta este situată în linia imediată a terminus nordic al liniei Métro-Linie 13, Saint-Denis - Université și a Universität Paris VIII.

Literatură
 Lucie Favier, René Rémond: La mémoire de l'État : histoire des Archives nationales. Fayard, Paris 2004, ISBN 2-213-61758-9.
 Jean Favier: Les Archives: détails et classification des fonds en France. Presses universitaires de France, coll. « Que sais-je ? », Nr. 805, Paris.
 Claire Béchu (Red.): Les Archives nationales, des lieux pour l'histoire de France : bicentenaire d'une installation (1808-2008). Somogy / Archives nationales, Paris 2008, ISBN 978-2-7572-0187-9.
 Philippe Béchu, Christian Taillard: Les Hôtels de Soubise et de Rohan. Somogy, Paris 2004, ISBN 2-85056-796-5.

Legături externe

 Website der Archives Nationales
 französische Archivinventare in einer Bibliothek
 Seite der Stadt Pierrefitte mit Fotos und Modellen des Archivs (frz.)

Note

Archives nationales (Franța)


88 دقيقة  هو فيلم إثارة أمريكي صدر عام 2007، إخراج جون إفانت وبطولة آل باتشينو وبنجامين ماكنزي واليسيا ويت وليلي سوبيسكي وديبورا كارا أنغر وايمي برينيمان ونيل ماكدونا.

صدر هذا الفيلم في دور السينما في الولايات المتحدة يوم 18 أبريل 2008.

ملخص

تجري أحداث «88 دقيقة» في سياتل. فبعد تسع سنوات من النجاح في المساعدة في إدانة المغتصب/القاتل المتسلسل والذي يقبع في السجن بانتظار تنفيذ حكم الإعدام، والتي استندت ادانته أساسا على شهادته بالنظر إلى أدلة ظرفية من الماضي، الطبيب النفسي الشرعي والأستاذ الجامعي جاك غرام (آل باتشينو) يتلقى مكالمة هاتفية من مجهول تفيد بأن لديه 88 دقيقة متبقية لديه في الحياة. بالبحث بين أصدقائه القليلين وتحليل ما توفر من القليل من المعلومات، يتمكن من العثور على من يريد قتله ليجد أنها كانت فتاة من طلبته بالجامعة والتي كانت موجهة من طرف القاتل المتسلسل الذي زج به الدكتور غرام بالسجن في انتظار عقوبة الإعدام.

مواقع التصوير

المشاهد الجامعية في الفيلم نفذت في جامعة كولومبيا البريطانية (يو بي سي) بالقرب من فانكوفر. جذب تصوير الفيلم الكثير من الانتباه في الحرم الجامعي (ويرجع ذلك أساسا إلى وجود باتشينو في الفيلم) مما تسبب في توقف التصوير مرارا بسبب ذلك. ويمكن أن يكون بسبب تصوير العديد من المشاهد في المناطق الأكثر ازدحاما في الحرم الجامعي خلال ساعات الذروة. وكان من الشائع للطلاب الخروج من المباني بعد انتهاء اليوم الدراسي فقط للمشي إلى موقع التصوير. كما تم تصوير بعض المشاهد في حرم جامعة كاليفورنيا.

أداء شباك التذاكر

حقق الفيلم في مطلع أول أسبوع من إطلاقه إيرادات بلغت $ 6,957,216 في 2,168 دار للسينما في الولايات المتحدة وكندا، والمرتبة رقم 4 في شباك التذاكر. في أسبوعه الثاني هبط إلى المرتبة رقم 8 في شباك التذاكر وحقق $ 3,593,890. بلغت إيرادات الفيلم من جميع أنحاء العالم مبلغ $ 32,573,503 دولار منها 17,213,467 دولارا من الولايات المتحدة وكندا.

مراجع

وصلات خارجية

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام ألمانية
أفلام ألمانية في عقد 2000
أفلام ألمانية متعلقة بإل جي بي تي
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام أمريكية متعلقة بإل جي بي تي
أفلام إثارة ألمانية
أفلام إثارة أمريكية
أفلام إثارة كندية
أفلام إثارة نفسية ألمانية
أفلام إثارة نفسية أمريكية
أفلام إثارة نفسية في 2007
أفلام إثارة نفسية في عقد 2000
أفلام إثارة نفسية كندية
أفلام إنتاج 2007
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام تري ستارز بيكشرز
أفلام تقع أحداثها في 1997
أفلام تقع أحداثها في سنة 2006
أفلام تقع أحداثها في سياتل (واشنطن)
أفلام تقع أحداثها في واشنطن
أفلام عن عقوبة الإعدام
أفلام قتلة متسلسلين أمريكية
أفلام كتب نصها السينمائي غاري سكوت تومبسون
أفلام كندية
أفلام كندية في عقد 2000
أفلام متعلقة بالمثليات
أفلام متعلقة بإل جي بي تي 2007
أفلام متعلقة بإل جي بي تي كندية
أفلام مصورة في فانكوفر
أفلام من إخراج جون أفنيت
أفلام نو إيميج

88 دقيقة (فيلم)


Ausgebombt je treći EP njemačkog thrash metal sastava Sodom objavljen 1. rujna 1989. godine.

Popis pjesama

Osoblje
Sodom
 Tom Angelripper - vokal, bas-gitara
 Frank Blackfire - gitara
 Witchhunter - bubnjevi

Izvori

Albumi sastava Sodom
Albumi iz 1989.

Ausgebombt


බ්‍රිතාන්‍යය යටත්විජිත සමය තුල බ්‍රිතාන්‍යය පාලකයන් විසින් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව, ශ්‍රී ලංකාවට හඳුන්වාදෙන ලදී. 19 වන සියවස ආරම්භයේ සිටම ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාකර ඇති බව මූලාශ්‍ර පෙන්වාදේ. ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව පැවැත්වීම සඳහා ක්‍රිඩාපිටි කිහිපයක් මුල් අවධියේදී ඉදිකරන ලදී.

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ දියුනුවත් සමඟ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගන දියුනුකරනු ලැබූ අතර ශ්‍රී ලංකාවට අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ පූර්ණ සාමාජිකත්වය ලැබීමෙන් පසුව අන්තර්ජාතික  සම්මතයන්ට අනුව ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගන නවීකරණය කරන ලදී. වර්ෂ 1981 ශ්‍රී ලංකාවට අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ පූර්ණ සාමාජිකත්වය පිරිනැමීමෙන් පසුව ශ්‍රී ලංකාව හා සංචාරක එංගලන්ත කණ්ඩායම සමඟ පැවැත්වූ මංගල අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් තරඟාවලිය කොළඹදී පවත්වන ලදී. ඒ අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම එක්දින අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනය ලෙස සිංහල ක්‍රීඩා සමාජ පිටියත්, ප්‍රථම ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනය ලෙස පී. සරවනමුත්තු ක්‍රීඩාංගනයත් ඉතිහාසයට එක්වන ලදී. එය ලෝකයේ 31 වන හා 53 වන අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගන වේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ අන්තර්ජාතික ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගන

ශ්‍රී ලංකාවේ එක්දින අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගන

ශ්‍රී ලංකාවේ විස්සයි20 අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගන

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගන - ශ්‍රී ලංකා

ශ්‍රී ලංකාවේ අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගන


الإذاعة السودانية هي الإذاعة السودانية الأولى التي بدأ بثها من مدينة أم درمان في عام 1940م.

تاريخ الإذاعة

نشأة الإذاعة
أنشئت الإذاعة السودانية في أول أبريل 1940م إبان الحرب العالمية الثانية من المال المخصص للدعاية للحلفاء في حربهم مع دول المحور. واختيرت لها غرفة صغيرة بمباني البوستة القديمة بأم درمان بالقرب من بيت بيكو. وقد وزعت مكبرات الصوت في بعض ساحات ام درمان الكبيرة لتمكن أكبر عدد من المواطنين بمدينة ام درمان من الاستماع إلى الإذاعة التي كانت تبث نصف  يومياً.

بعد أن وضعت الحرب أوزارها، أوقف  الميزانية التي كانت تخصصه للدعاية، وكادت أن تتوقف الإذاعة. وهنا تدخل مستر (ايفانس) وحصل على تصديق ميزانية الإذاعة من السلطات الاستعمارية في البلاد.

وبذلك أصبحت ميزانيتها تابعة لأول مرة لحكومة السودان؛ حتى تكون بوقاً للاستعمار وحرباً على الاتجاهات الوطنية الناشئة في ذلك الحين والداعية إلى التحرر وحق تقرير المصير.

وظل الحال هكذا إلى آن وقعت اتفاقية القاهرة في  فبراير 1953م والتي نال السودان استقلاله بمقتضاها فيما بعد.

شكل البرنامج
كانت الإذاعة في بداية عهدها ترسل لمدة نصف ساعة يومياً من الساعة السادسة مساء إلى السادسة والنصف مساء. وكانت تقدم خلال نصف الساعة هذه تلاوة من القرآن الكريم ونشرة خاصة بالحرب واغنية سودانية بواسطة مكبرات الصوت لجمهور الذي كان يقف أمام مبنى البوستة بأم درمان.

أول مذيع
في عام 1940م عين أول مذيع رسمي ليشرف على برنامج لا يتجاوز الخمسين دقيقة يقدم ثلاث مرات في الأسبوع وبرنامج إضافي لمدة ربع ساعة يقدم في بقية أيام الأسبوع وهو الأستاذ (عبيد عبد النور) وذلك بعد أن كان يتولى العمل في الإذاعة عدد من المتطوعين ولكن لفتت إذاعة (هنا ام درمان) انتباه المواطنين إليها في هذه الفترة وقد وزعت اجهزة الراديو في الأماكن العامة.

الإذاعة القديمة
وفي سنة 1942م انتقلت الإذاعة من مبنى بوستة أم درمان القديمة إلى منزل بالإيجار بأم درمان غرب مدرسة الدايات بأم درمان وبدأت تذيع على موجة متوسطة هي 524 متراً وتوسع البرنامج بعد ذلك إلى ساعة كاملة يومياً. ثم ادخل البرنامج الإنجليزي و آخر خاص بالقوات المحاربة وكانت كلها برامج موجهة لخدمة أهداف تخص الاستعمار الجاثم على صدر الآمة السودانية آنذاك ويلاحظ آن الدوبيت قد ادخل ضمن مواد الإذاعة في هذه المرحلة للحديث عن الحرب وفي 1943م أدخلت الموجة القصيرة 31 متراً على الإرسال الإذاعي.

الإذاعة الوطنية
وهكذا أخذت الإذاعة تقدم خطوة حسب ما أتيح لها من إمكانيات حتى كان شهر مارس 1954م، حين تربعت على كرسى الحكم أول حكومة وطنية.

فبدأت تعمل من اجل السودان وحده جملة وتفصيلاً وأخذت تؤدى رسالتها الهامة في ذلك الحين من اجل تثبيت أركان الاستقلال والصمود بقوة أمام العواصف التي كآنت تثار حوله. وكان موقف الإذاعة من ابرز العوامل آلتي آدت إلى صيانة حق السودان في حريته وعزته وكرامته.

التسجيل على إسطوانات
عندما بدأت الإذاعة لأول مرة لم تكن هناك تسجيلات، بل كانت كل المواد تنقل رأساً إلى المايكرفون.

وفي عام 1949م ادخل لأول مرة نظام التسجيل على الاسطوانات واستفيد منه في تسجيل الاغانى في أول الامر ثم الأحاديث والتمثيليات والبرامج.

التسجيل على شرائط كاسيت
واستمر الحال هكذا إلى أن شيدت استديوهات الإذاعة الحالية في عام 1957م فبدأ استخدام الشريط المغناطيسى لأول مرة.

الإذاعات الخارجية
وخرج المايكرفون من استديوهات الإذاعة لأول مرة في عام 1951م وكانت الاذاعات الخارجية في ذلك الحين مقصورة على اذاعة مباريات كرة القدم الامة من دار الرياضة بأم درمان.

وفي 1953م شرعت الإذاعة في نقل المناسبات القومية والسياسية إلى مستمعيها.

وفي عام 1954م انشئ جهاز إرسال جديد غير معالم الإذاعة تغييراً أساسياً، إذ أصبحت تسمع في معظم أنحاء السودان والخارج بعد أن اضيفت موجة متوسطة وموجات قصيرة جديدة وانتقل المايكرفون للمرة الأولى خارج القطر في يوم  نوفمبر 1956م لينقل جلسة الأمم المتحدة والتي أعلن فيها انضمام السودان للأمم المتحدة كدولة مستقلة.

ومنذ ذلك التأريخ جاب المايكرفون جميع أنحاء السودان لتغطية المناسبات الداخلية كما تنقل خارج القطر لنقل مختلف المناسبات التي تهم البلاد.

تقنيات إذاعية

لم تكن هناك في البداية تسجيلات ولكن كان النقل مباشراً على المايكرفون، وفي عام 1949 تم استخدام نظام التسجيل على الأسطوانات. تم بناء استديوهات الإذاعة الحالية في عام 1957 فبدأ استخدام الشريط المغناطيسي لأول مرة.

أول حفل غنائى: كانت أول حفلة غنائية تذاع من خارج العاصمة من مدينة عطبرة في ديسمبر 1958م.

التقانة الرقمية

كانت التقنية السائدة هي التقنية التماثلية والتي تعتمد على أشرطة الريل بأحجام متفاوتة فمنها الذي طوله ساعة وآخر نصف ساعة ثم ثلث ساعة وأخيراً ربع ساعة.

وكان العاملون يعانون – رغم اعتيادهم عليها زمناً طويلاً – من الوقت المستغرق في عملية تركيب الشريط على جهاز التلعيب والوصول إلى مادة بعينها والزمن المستغرق في ارجاع الشريط للأول وهكذا. وكانت المعاناة الحقيقية تتمثل في عملية المعالجة (المونتاج).

دخلت التقنية الرقمية الإذاعة وبدأ العمل بها في العام 2000م باستجلاب الأجهزة الرقمية في شكل شبكة حاسوبية (شركة فرنسية تسمى Netia) حيث حضر اختصاصيون من قبل الشركة للإذاعة وقاموا بتركيب الأجهزة ثم تدريب بعض العاملين عليها وهم بدورهم قاموا بتدريب الآخرين.

وهكذا حتى استطاع معظم العاملين بالإنتاج البرامجي قادرين على التعامل مع هذه التقنية التي تميزت بالاتى:

 سرعة الوصول إلى المادة المطلوبة في الوسيط التخزيني الرقمي.
 درجة نقاوة الصوت العالية.
 سرعة وسهولة المعالجة والمونتاج لأن التقنية الرقمية تمكنك من رؤية الإشارة الصوتية على شاشة الحاسوب وبالتالي تستطيع معرفة اين يمكن لك ان تقطع أو تضيف أو تعدل.
 العمر الافتراضي للوسائط الرقمية أكبر بكثير من الوسائط التماثلية.
 التقنية الرقمية مرتبطة بشبكة وبالتالي كل شخص له مهمة محددة ويعني اختصار الزمن والجهد. -	ربط الأجهزة الرقمية مع بعضها سهل كثيراً التواصل مع الآخرين في استجلاب المعلومات سواء عن طريق الهاتف أو غيره.
 الرسائل الصوتية يمكن تسجيلها عن طريق الهاتف من قبل المراسلين وتظهر في الحال للمستخدمين داخل الإذاعة.
 قلة التكلفة.
 صغر الحيز المكاني للوسائط الرقمية (تسعى الآن الإذاعة لاستجلاب «دواليب من شأنها شغل حيز مكاني لا يقارن بما كانت عليه إبان الوسائط التماثلية» لحفظ المكتبة الصوتية التي ستتغير بالكامل إلى وسائط رقمية).
 الارتباط المباشر مع مصادر المعلومات والأخبار مما أتاح للعاملين قاعدة معلومات هائلة تعينه على الاعداد والإنتاج.

فبدأت الإذاعة ما يعرف بمرحلة الشبكات في كل أشكال العمل الإذاعي.

شبكة الأخبار
وهي تحويل العمل الإخباري اليدوي إلى حاسوبي عن طريق برنامج حاسوبي في شبكة رابطة لكل أقسام إدارة الأخبار.

الشبكة الصوتية
وهي تجسيد للعمل الإذاعي لمرحلة التغذية والتسجيل والمونتاج والتنسيق والبث فهي شبكة تتكون من عدة برامج حاسوبية مصممة خصيصاً للعمل الإذاعي بواسطة شركة فرنسية Netia. وهذه هي البرامج والمراحل:

 برنامج [ Radio-Assist ] :
هنا تتم مرحلة التغذية للمادة الإذاعية المعينة " التسجيل أو الاستجلاب من وسائط أخرى كالاسطوانات الضوئية وغيرها من الوسائط. ثم المعالجة الاليكترونية والمونتاج من تنظيف لهذه المواد وتعديل. ثم تجهيز المادة بوضع الختم الاليكتروني النهائي دلالة على صلاحيتها للبث. وكل مستخدم يدخل باسمه وكلمة مروره وتحمل المادة التي انتجها هذا الاسم مما يعني تحديد المسؤوليات.

 برنامج [ Feder-All ] :
تأتي هذه المرحلة بعد المرحلة السابقة حيث تظهر هنا كل المواد التي صودق على صلاحيتها، ثم تصمم الخارطة البرامجية في هذه المرحلة لفترة زمنية تطول أو تقصر «يمكن تصميم خارطة لسنة كاملة»، ومن ثم استخلاص البرنامج اليومي من هذه الخارطة، ثم تغذية البرنامج اليومي بالمواد المنتجة الصالحة صوتاً ومعلومة.

 برنامج [ Air Ddo ]
هي مرحلة البث، حيث تظهر كل قائمة البرنامج اليومي بمواده الصوتية الجاهزة مع إمكانية استجلاب مواد أخرى من المكتبة وتجهيز مواد احتياطية عند الطوارئ إذا استلزم الأمر تغيير البرمجة.

 برنامج [ Music All ]
يعنى بتوزيع خارطة البث الموسيقى، حيث تُغذى المواد الموسيقية بتصنيفات معيارية مختلفة كنمط المادة ونوع الإيقاع والحقبة الزمنية وغيرها، ويعين على تجنب التكرار في المواد الموسيقية. كما تساهم المعلومات الاحصائية في معرفة ما تم بثه ونسبة البث، ليس ذلك فحسب بل حتى ما تود الإذاعة بثه في المستقبل.

-	هذه البرامج كلها مربوطة مع بعضها عن طريق شبكة حاسوبية وذلك يعني أن المعلومة متاحة لكل من ارتبط بها.

-	أصبح الوصول للمادة الإذاعية سريعا بفضل معايير البحث المخصصة سواء كان باسم المادة أو مؤديها أو مؤلفها...الخ.

-	يتميز برنامج المونتاج بالسهولة في التعامل وذلك من خلال استخدام خاصيتي البصر والسمع مما أدى لإنتاج العديد من البرامج المعقدة والتقارير المعالجة بالنسبة للأخبار وفي زمن وجيز.

ترتبط هذه البرامج من خلال الشبكة وموصولة إلى الجهاز الخادم Server والذي يعتبر بمثابة البنك الصوتي الذي تخزن عليه المواد الصوتية وإجراء التعديلات عليها وهو يسع الآن حوالي 10 آلاف ساعة صوتية ويمكن زيادة ذلك، وله جهاز مماثل تماماً يعمل كاحتياط له. وهو يعتبر الآن النواة الأولى للمكتبة الصوتية الاليكترونية.

كما استفادت الإذاعة من جهاز الـ Vsat والذي يربط الإذاعة بالإذاعات العربية وفق اتفاقية بينها من خلال اتحاد اذاعات الدول العربية، والذي أسهم كثيرا في برامج التبادل الاذاعي بين الاذاعات العربية والنقل الصوتي المباشر للاحتفالات الفنية والرياضية دون تكلفة مادية.

برنامج تحرير الأخبار بالإذاعة السودانية
بدأ تصميم برنامج تحرير الأخبار قبل 3 (عدد) سنوات بفكرة مبسطة ثم تطورت الفكرة بناء على برنامج تحرير أخبار منتج من شركة بريطانية عالمية ثم روعي في تصميمه النواقص التي كانت في البرنامج البريطاني Marlin Reporter بما يتناسب واحتياجات قسم الأخبار بالإذاعة السودانية.

تم التصميم على برنامج MS ACCESS2000 من قبل المهندس/حسن مصطفى حسن – الإذاعة - وتم تدريب مجموعات الأخبار عليه ثم بدأ التطبيق الفعلي لهذا البرنامج في 8 (عدد) يناير 2002م بنشرة الثانية عشر منتصف النهار بصوت المذيع أسامة مختار واستمر حتى مارس 2003م لتبدأ مرحلة التطوير الثانية:

في هذه المرحلة تم تحديث البرنامج من قاعدة البيانات ACCESS إلى Oracle وتم تغيير الاسم من برنامج خبر – نت إلى برنامج أورانيوز عن طريق شركة أورانت والتي بنت على البرنامج السابق ثم أضيفت بعض التعديلات والاحتياجات الجديدة.

البرنامج يعتبر أول برنامج تحرير أخبار اليكتروني بالإذاعة السودانية مما حقق كسباً للإذاعة السودانية.

العمل بهذا البرنامج جعل من إدارة الأخبار إدارة لا تتعامل بالأوراق – عدا نسخة النشرة المطبوعة احتياطاً- وساعد كثيراً في اختصار الزمن والجهد، كما ساعد على تطوير قدرات أفراد الإدارة الذهنية والتقنية من خلال المواكبة المستمرة للمستجدات عن طريق الإنترنت وغيرها من المصادر والتي كانت غير متاحة قبل البرنامج.

تمتد الصلاحية للبرنامج إلى ما لا نهاية طالما أن هنالك أرشفة دورية، كما يمكن ربط قاعدة البيانات بأي برنامج آخر، ويتكون من عدد من المراحل:

1- مرحلة الالتقاط:

وهي المرحلة الأولى لإنتاج المادة الأخبارية وذلك بالتقاط الأخبار الواردة من مصادر متعددة مثل:

 الإنترنت
 سونا/ وكالة السودان للأنباء
 الفضائيات
 الفاكس
 التغطيات

ثم يعاد تحرير المادة وفقاً لمتطلبات الخبر نفسه وبالمعالجة الفنية اللازمة [ بالنسبة للمادة الواردة من الفضائيات فيتم تسجيلها صوتياً ثم تحريرها نصياً ].

2- مرحلة التدقيق والفحص:

ترسل الأخبار المحررة من قبل المحرر إلى رئيس القسم لإجراء التدقيق والفحص لهذه الأخبار وإمكانية الترجمة لبعض الأخبار بلغات مختلفة لخدمات إذاعية أخرى وله الحق في إعادة بعض الأخبار إذا كانت هنالك إشكالية في تحريرها من ناحية الصياغة أو غيرها مشفوعة بملحوظته للمحرر لإعادة تحريرها.

3- مرحلة بناء النشرة:

وهي مرحلة إعداد مكونات النشرة الإذاعية المعينة – كل خبر يُحدد له متى يبث – من خلال قائمة الأخبار التي تصله بعد إجازتها والتحقق من صلاحيتها، كما يتم في هذه المرحلة ترتيب الأخبار وفقاً لأولويات المادة الخبرية نفسها أي ترتيب النشرة وفقاً للوائح المعمول بها في الإدارة. كما يمكن تجميد بعض الأخبار وتأخيرها إلى نشرة قادمة حسب المتطلبات.

4- مرحلة البث:

وهي المرحلة الأخيرة التي يتم فيها وصول المادة الخبرية في النشرة المعينة بكاملها إلى المذيع داخل الاستديو في شاشة خاصة به – وفقاً لمواصفات فنية وهندسية معينة إذ ليس كل شاشة يمكن ان تصلح لذلك – وفي هذه المرحلة تأتي الأخبار مرتبة وجاهزة لقراءتها وليس للمذيع ان يتدخل في ترتيبها أو تعديلها، كما يجب على المذيع تحديد الأخبار التي قرأها في هذه النشرة المعينة لغرض استصدار تقارير احصائية شهرية. يمكن أيضاً ان تأتي أخبار عاجلة وطارئة مباشرة للمذيع في شاشته إذا استدعى الأمر وبعد موافقة رئيس القسم.

التقارير
البرنامج يصدر تقارير شهرية إحصائية لكل مجموعة عمل وحدها كما يصدر تقارير بأعمال الملتقطين والمحررين ورؤساء الأقسام والمذيعين أي كل المشاركين في إنتاج المادة الأخبارية وتبنى عليها الحقوق المالية وبالتالي فرصة للتنافس في زيادة وجودة الإنتاج الأخباري. كما يصدر تقارير إحصائية بنسب تصنيفات المواد الأخبارية إلى بعضها البعض – كم نسبة الأخبار السياسية أو الاقتصادية...الخ-.

الأرشفة
وهي تتم يومياً عند الفراغ من اليوم العملي بتحويل كافة الأخبار المنتجة في خلال اليوم إلى ملف الارشيف بغية الاستفادة منها لاحقاً – البرنامج به إمكانية العودة لأخبار سابقة ولو قبل سنوات بمعايير بحث واسعة ومرنة – وهذا يساعد في حفظ الجهد المبذول في إنتاج المواد الأخبارية والاستفادة منها كذلك حتى في إنتاج مواد إذاعية صوتية أخرى تعنى بالتوثيق الأخباري.

ويعتبر برنامج دكان ود البصير أطول برنامج في تاريخ الإذاعة، ويقدمه الباحث عبد المطلب الفحل.

السودان في اتحاد إذاعات الدول العربية
بمبادرة من السودان تم طرح فكرة ان يكون السودان هو الدولة المؤسسة لاتحاد إذاعات الدول العربية حيث تم توجيه الدعوة للدولة المؤسسة لقيام الاتحاد. وكان أن انعقدت الجمعية العمومية بالسودان وخاطب الجلسة الافتتاحية الرئيس إسماعيل الأزهري وذلك بمقر دار المرشدات قرب الإذاعة.

وكن الجلسات التداولية وأوراق العمل كانت تعقد في فندق السودان.

ترأس السودان الجلسة التي تلت الجلسة الأولى لقيام الاتحاد والتي عقدت في العاصمة العراقية بغداد. ظل السودان ومنذ إنشاء الاتحاد يشارك بفعالية في كل أنشطة الاتحاد واجتماعاته وأعماله خاصة التبادلات الثنائية والجماعية.

ففى المجال الاذاعى أستحدث اتحاد اذاعات الدول العربية شبكة الـ V.SAT التي تعمل على أقمار عربسات ((2B ثلاثون درجة شرق على محول (19(TRANSPONDER ويستفيد منها قطاع الإذاعة والتلفزيون فيما يلى:

المشاركة في المؤتمرات الصوتية والاتصال المباشر بالاتحاد ومراكزه والهيئات الاعضاء على VOICE CONFERENCE POINT TO POINT.

وقد أسهم الفيسات في تطوير تعاون الإذاعة السودانية مع رصيفاتها في الدول العربية من خلال بث البرامج الاذاعية وكذلك استقبال البرامج الاذاعية من مختلف الدول العربية حيث تقوم الإذاعة باستخدام تلك البرامج وإفراد مساحات معتبرة لها ضمن خارطتها البرامجية.

كذلك استطاعت الإذاعة السودانية من خلال شبكة الفيسات في بث سهرات ولقاءات مشتركة مع العديد من الدول العربية ويقوم بهذه الأعمال منسق برامجى ومنسق هندسي تنفيذاً لتوصيات اتحاد إذاعات الدول العربية.

تشارك الإذاعة السودانية في الاجتماعات الدورية التي ينظمها اتحاد اذاعات الدول العربية سنوياّ.

مراجع

 هنا امدرمان / الإذاعة السودانية

إذاعات السودان
تأسيسات سنة 1940
منظمات اتصالات وإعلام

الإذاعة السودانية


أندريس سفينسون من مواليد 17 يوليو 1976. هو لاعب كرة قدم سويدي.

مراجع

وصلات خارجية

 معلومات عن اللاعب

لاعبو كرة قدم رجالية سويديون
لاعبو كرة قدم رجالية سويديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
لاعبو كرة قدم من غوتنبرغ
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون سويديون مغتربون في إنجلترا
رياضيون من غوتنبرغ
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري السويدي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري السويدي لكرة القدم الدرجة الثانية
لاعبو إيلفسبورغ
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2004
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كأس العالم 2002
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم سويديون
لاعبو كرة قدم سويديون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو منتخب السويد تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب السويد لكرة القدم
لاعبو نادي ساوثهامبتون
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
معلقو كرة القدم السويدية
مواليد 1976
مواليد في غوتنبرغ
نادي الفيفا المئوي

أندرس سفينسون


ජල කුණ්ඩයක් (මධ්‍යයුග ඉංග්‍රීසි සිස්ටෑන්, ලතින් භාෂාව සිස්ටර්නා වෙතින්, "පෙට්ටිය" යන අරුත් දෙන  සිස්ටා වෙතින්, ග්‍රීක κίστη, සිස්ටෙ, "පෙට්ටිය" වෙතින්) යනු ද්‍රව, සාමාන්‍යයෙන් ජලය,  ධාරණය සඳහා වන ජලරෝධක ග්‍රාහකයකි.  වැසි ජලය ධාරණය කොට ගබඩාකෙරුමටද ජල කුණ්ඩයන් බොහෝ විට තනනු ලැබේ. ජලකුණ්ඩයක් ළිඳකින් වෙනස් වන්නේ එහි ඇති ජලරෝධක අතුරුණු නිසාය. නූතන ජල කුණ්ඩ ලීටර කිහිපයක සිට ඝන මීටර් දහස් ගණනක් දක්වා  ධාරිතාවක් සහිත වන අතර ආවරිත  ජලාශ සඳහා භාවිතා වෙයි.

ආශ්‍රිත

ජල කුණ්ඩය