إمارة أنطاكية  هي دولة صليبية تأسست عام 1098 بعد استيلاء الصليبيين على مدينة أنطاكية خلال الحملة الصليبية الأولى (1096–1099). أصبح الأمير بوهيموند أول حكام إمارة أنطاكية، استمرت الإمارة حتى عام 1268 حينما سقطت بيد المماليك بقيادة الظاهر بيبرس.

النشأة
بينما كان بالدوين البولوني وتانكرد متجهين شرقا من آسيا الصغرى لإنشاء إمارة الرها، توجه جزء الأكبر من الجيش الصليبي جنوبا لحصار أنطاكية. قاد هذا الحصار الذي بدأ في 21 أكتوبر 1097 بوهيموند التارانتو، الذي نزل على انطاكية برا مع أربعة آلاف فارس أمام أحد أبواب المدينة، حتى لا يمكن أحد من دخولها ومغادرتها، بينما نزلت من قبرص إلى ميناء اللاذقية قوات أخرى مساندة، فحاصرت بابين آخرين، ولم يتمكنوا من حصار الباب الرابع حيث يحيطه جبل شامخ. احتوت تلك المدينة المنيعة على أكثر من 400 برج حول سورها، وقد عانى المحاصرون الصليبيون طوال فترة الشتاء من الجوع، مما حدا بأن يأكلوا جيادهم وقد ذكرت كتب التاريخ بأنهم قد اكلوا جثث أصحابهم ممن مات من عناء الشتاء.

اقنع بوهيموند أحد حراس الأبراج واسمه فيروز وكان مسيحيا فاعتنق الإسلام، بالسماح للصليبيون بالدخول إلى المدينة. وقد سمح لهم بالدخول بتاريخ 3 يونيو 1098، فحصلت مذبحة بحق الأهالي المسلمين.

وقد خرج مدد من الموصل بقيادة الأمير كربوغا لرفع الحصار عن المدينة، ولكنه وصل بعد سقوط المدينة بأربعة أيام، أي أنه أتى لكي يحاصر الصليبيون أنفسهم، وشدد عليها الحصار حتى ساءت أحوال الصليبيون، إذ وجدوا أنفسهم محاصرين من الداخل والخارج وقلت المؤونة لديهم مما اضطرهم إلى أكل الجيف وأوراق الشجر، ودفع الصليبيون إلى إرسال وفد إلى كربوغا يطلبون منه الأمان ليخرجوا من أنطاكية، غير أن كربوغا رفض طلبهم وقال لهم: لا تخرجون إلا بالسيف، وهذا مادفع ببطرس الناسك بالاختلاق قصة الحربة المقدسة وقال: بأنه رأى القديس أندراوس يقول له بأن الحربة المقدسة التي طعن بها المسيح عند صلبه، موجودة في أنطاكية. وقد تم نبش كاتدرائية أنطاكية بحثا عن الحربة، والتي اكتشفها بطرس بنفسه (ومن المحتمل أنه خبأها هناك)، وحتى المندوب البابوي اقتنع بتلك القصة. وقد وضعت تلك القطعة على رأس الجيش لرفع معنوياتهم عند ملاقاتهم لكربوغا. فالتف الصليبيون حول زعمائهم، وقويت نفوسهم على الاندفاع تجاه المسلمين وهم في غاية القوة والمعنويات العالية، فكسروا المسلمين وفرقوا جماعتهم. وكان الإمبراطور البيزنطي اليكسوس كومنينونس الأول في طريقه أيضا لمساعدة الصليبيون ولكنه عاد عندما وصلته أخبار سقوط المدينة.

بعد أن احتل الصليبيون انطاكية، وهزموا المسلمين. وجدوا انفسهم أمام مشاكل كثيرة وأهمها هو من يسيطر على المدينة، فقد تنافس الأمراء على حكم انطاكية خاصة بوهيموند النورماني والأمير ريموند. فعندما نجح بوهيموند من اختراق أسوار انطاكية واحتلالها من خلال خيانة فيروز، فقد طلب من الزعماء الصليبيون تسليمه مابأيديهم من أبواب المدينة وأبراجها، فأجابوه إلى طلبه باستثناء ريموند الذي نازعه على حكم اطاكية، وعندما اشتد لنزاع بينهما، وكاد أن يصل الأمر إلى النزاع المسلح، اتفقا على اقتسام المدينة. فأضحت الأجزاء الشمالية والشرقية والوسطى من المدينة بما فيها القلعة من نصيب بوهيموند. في حين أخذ ريموند الجزء الجنوبي الغربي منها. على الرغم من المنازعات التي قامت بين الأمراء الصليبيين على حكم المدينة إلا أنهم رأوا بتجميد تلك الخلافات حتى يتيسر لهم المسير إلى البيت المقدس، مما سهل لبوهيموند أن يثبت مركزه فيحكم تلك الإمارة انطاكية.

البدايات

واصل بوهيموند سياسته التوسعية، فخرج في رجب سنة 493 هـ/ مايو 1100 م إلى حصن أفاميا ونزل فيه وأقام أياما وأتلف زرعه، ثم التقى مع عسكر مسلمي السلاجقة الدانيشمنديون فانهزم أمامهم، وقتل من عسكره عدد كبير، ووقع هو في الأسر مع بعض أصحابه، ولم يزل أسيرا حتى أطلق سراحه سنة 495 هـ / 1103 م. وخلال مدة الأسر كان ابن اخته تنكرد ماسكا بزمام الإمارة كولي للعهد، وقد تركه كحاكم للإمارة واتجه بوهيموند إلى إيطاليا طالبا المزيد من الدعم سنة 1105. فوسع تنكرد من حدود الإمارة، فأخذ مدن اللاذقية وطرسوس سنة 503 هـ/1109 م وأخرج نائب الإمبراطور البيزنطي منها، ثم خرج إلى شيزر وهي تابعة لبني منقذ وفرض عليها الجزية، ثم اتجه إلى حصن الأكراد فاستلمه منهم، وكان قد استولى على بانياس من قبل، ثم اتجه صوب حلب سنة 504 هـ/1110 م. لكن تلك المدن تم فقدها بعد معركة بليخ أو حران وتم أسر بلدوين الثاني.

بعدما جمع بوهيموند الجيوش الكافية من إيطاليا، اتجه بها صوب بيزنطة محاولا مهاجمتها سنة 501 هـ/ 1107 م، ولكن الروم هزموه عند مدينة دوريس 1108 بقيادة الإمبراطور اليكسس الأول واجبره على توقيع معاهدة تجعل من إمارة أنطاكية جزءا من الدولة البيزنطية بعد موته، وقد تعهد بوهيموند بإعادة جميع الأراضي التي استولى عليها الصليبيون بعد خروجهم من القسطنطينية عام 1097، ولكنه مات سنة 505 هـ / 1111 م. فطالب أليكسوس من تانكرد إعادة كامل إمارة أنطاكية إلى حكم البيزنطيين، ولكن دعم مملكة بيت المقدس وإمارة طرابلس له جعله يرفض ذلك، ويعتبر تانكرد القائد الصليبي الوحيد الذي لم يقسم لأليكسوس بإعادة الأراضي التي استولوا عليها (بيد أن جيمع الذين أقسموا لم يوفوا بقسمهم). وصار الأمير تانكرد هو صاحب السلطة في المنطقة الممتدة من جبال طوروس إلى وسط بلاد الشام، وهو ما أزعج حكام الشام المسلمين، وجعلهم يتطلعون إلى إقامة حلف بينهم لمجابهة هذا الخطر الداهم، لكنه لم يفلح في التصدي والوقوف في وجهه، بسبب الفرقة والحرص على المصالح الشخصية التي جعلت بعضهم يدفع الجزية لأمير أنطاكية عن يد وهم صاغرون، وبعضهم الآخر يدخل معه في حلف ضد إخوانه المسلمين.

روجر دي سالرنو

وبعد وفاة تانكرد في (8 جمادى الآخرة 506 هـ / 12 ديسمبر 1112 م) خلفه في حكم أنطاكية روجر دي سالرنو وكان تحت وصاية بوهيموند الثاني، ولم يكن روجر أقل من سلفه طاقة ومهارة وجرأة، فألحق بالمسلمين هزيمة كبيرة في معركة تل دانيث في (23 من ربيع الآخر سنة 509 هـ / 14 سبتمبر 1115 م). وعد هذا النصر أهم انتصار حققه الصليبيون منذ الحملة الصليبية الأولى. بيد أن هذا النصر لم يدم طويلا، فقد قتل في معركة ساحة الدم في تل عفرين بالقرب من حلب. فقد فوجئ بقوات المسلمين في فجر الجمعة الموافق (16 ربيع الأول 513 هـ / 28 يونيو 1119 م)، ودارت معركة هائلة لم تثبت في أثنائها قوات الصليبيين وتراجعت أمام الهجوم الكاسح، فقد أحاط بهم المسلمون من كل جانب وبدأوا فيهم رشقا بالسهام وضربا بالسيوف، وهزم الصليبيون أشنع هزيمة وسقط آلاف القتلى من هول القتال، وكان من بينهم روجر نفسه. مما أضحى لتلك الإمارة أن تكون تابعة لمملكة بيت المقدس وتحت حكم بلدوين الثاني كوصي حتى سنة 1126 (وقد أضحى بلدوين أسيرا في حلب خلال تلك الفترة). وبما أن ابنة بلدوين كانت تحت بوهيموند، فقد حكم فقط أربعة سنوات. ثم ورثت تلك الإمارة إبنته كونستانس وقد كانت صغيرة، فتولى الوصاية عليها فولك حتى أتمت من العمر عشر سنين فتزوجها أمير اسمه ريموند حيث كان سنه 36 سنة.

كمثل سابقيه فقد غزا ريموند مقاطعة قيليقية البيزنطية، مما حدا بالإمبراطور البيزنطي جون الثاني كومنينوس لملاقاته، فوصل إلى انطاكية عام 532 هـ / 1138 م وأجبر ريموند أن يقسم بالولاء إليه، وقد كان ينوي أن يخضع جميع الإمارات الصليبية إلى حكمه، لكنه عاد بسبب ظهور المشاكل في مملكته وقد مات عام 1143 ولم يتمكن من اتمام مشروعه.

أنطاكية في ظل الهيمنة البيزنطية
بعد سقوط الرها على يد عماد الدين زنكي سنة 1144، هاجم الزنكي بجيشه أنطاكية خلال الحملة الصليبية الثانية. فاستولى على الأجزاء الشرقية من الإمارة، وقد قتل حاكمها ريموند دي بواتيه خلال حصار قلعة إنب سنة 1149. فأصبح بلدوين الثالث بشكل تلقائي الوصي على أرملة ريموند كونستانس حتى زواجها من أرناط. وقام أرناط باجتياح جزيرة قبرص البيزنطية عام 1153. إلا أن الإمبراطور مانويل كومنينوس البيزنطي انتقم في 1159 عندما استولى على الإمارة فخضع أرناط له. فأضحت الإمارة تابعة لبيزنطة حتى وفاة مانويل سنة 1180. ويعني هذا الخضوع أنه يجب على الإمارة توفير وحدات قتالية للجيش البيزنطي (قوات من أنطاكية شاركت في الهجوم على السلاجقة في 1176)، كما يجب على تلك الوحدات حماية المدينة من خطر اجتياح نور الدين زنكي وإزالة الإمارة.

أخذ المسلمون أرناط أسيرا في سوريا من الفترة (1160 - 1176)، فأصبحت الوصاية بيد بطريركية أنطاكية اللاتينية فخرج ليجد أن زوجته توفت في عام 1163، تاركة الإمارة لبوهيموند الثالث، فلم يعد أرناط إلى أنطاكية مرة أخرى. وخلال تلك المدة تزوج الإمبراطور مانويل من ابنة كونستانس المسماة ماريا. وقد أسر بوهيموند في السنة 1164 بموقعة حارم، وأصبح نهر العاصي هو الحد الفاصل ما بين انطاكية وحلب. وقد عاد بوهيموند إلى أنطاكية سنة 1165 ليتزوج من إحدى قريبات مانويل؛ وقد كان مقتنعا بتثبيت بطريرك الكنيسة الأرثوذكسية اليونانية في المدينة.

ماأن مات الإمبراطور مانويل سنة 1180 حتى انحل التحالف ما بين انطاكية والبيزنطيين. فقد سحبت الحماية البيزنطية من انطاكية فجأة، فقد كانت مدة عشرين سنة كافية لإعاقة نور الدين زنكي من التدخل والتحرش بها. مع ذلك فقد نجت المدينة من أي هجوم من قبل صلاح الدين خلال هجومه على مملكة بيت المقدس سنة 1187، وذلك بمساعدة أساطيل الدويلات الإيطالية. لكن خلال الحملة الصليبية الثالثة لم تساهم إمارة أنطاكية ولا كونتية طرابلس فيها، بالرغم من دفن جثة الملك بربروسا في انطاكية عندما توقف جيشه لفترة قصيرة فيها سنة 1190. وبعد معركة حطين أصبح ابن بوهيموند الثالث -واسمه أيضا بوهيموند- حاكما على كونتية طرابلس. وقد توفي بوهيموند الثالث سنة 1201 م.

أدت وفاة بوهيموند الثالث إلى حدوث انشقاقات وحروب لحكم تلك الإمارة ما بين الأنطاكيين ممثلة ببوهيموند الرابع والأرمن ممثلة بحفيد بوهيموند الثالث واسمه ريموند روبن. وقد تمكن بوهيموند الرابع من الانتصار وحكم المدينة 1207، ومات بوهيموند الرابع سنة 1233 فحكمها ابنه بوهيموند الخامس، ولم تكن لتلك الإمارة دورا يذكر خلال الحملات الصليبية الخامسة أو السادسة حيث استمات فريدريك الثاني لإستعادة بيت المقدس، ولا حتى الحملة الصليبية السابعة بقيادة لويس التاسع.

سقوط الإمارة

تزوج بوهيموند السادس سيبيلا بنت هيتوم الأول سنة 1254 وهي أميرة أرمنية، منهيا الصراع القوى ما بين الدولتين، على الرغم من أن أرمينيا هي الطرف القوي، وأن انطاكية كانت بالأساس إمارة خاضعة لها. وخلال الصراع الدائر ما بين المماليك والمغول انزلق كلا الطرفين في هذا الصراع. ففي سنة 1260 خضع بوهيموند السادس وتحت تأثير والد زوجته هيتوم الأول للمغول وقائدهم هولاكو، جاعلا إمارة انطاكية تابعة لإمبراطورية المغول. وقد حارب كليهما بجانب المغول عند غزوهما للشام، وأخذا مدينة حلب وبعدها دمشق. لكن بعدما هزم المغول في معركة عين جالوت، بدأ الظاهر بيبرس بالانتقام من أنطاكية التي دعمت المغول في حروبهم مع المسلمين. فوقف بجيشه أمام اسوارها يوم 14 مايو 1268.

الهجوم على انطاكية
قسم بيبرس جيش إلى ثلاث فرق، أرسل فرقة منهم إلى السويدية -وهو ميناء انطاكية- كي يقطع الاتصال بين انطاكيا والبحر، وأرسل الأخرى إلى طرق الشام في جبال طوروس كي يمنع وصول امدادات الأرمن لانطاكيا، وقاد هو الجيش الثالث وطوق به انطاكيا. وكان بوهيموند السادس وقتها موجودا في طرابلس، وتولى حماية المدينة «سيمون مانسل». وخرج مانسل بجيشه لمحاربة بيبرس لكنه وقع في الاسر.

في اليوم التالي هجم بيبرس على اسوار انطاكيا ولكنه لم يتمكن من فعل شيء، وكذلك لم يصل بالتفاوض مع المحاصرين بنتيجة، وظل الوضع على حاله حتى شن بيبرس هجومه الشامل يوم 18 مايو وتمكن جنوده من عمل ثغرة في السور، فدخلت قواته المدينة وقامت معركة كبيرة حيث أمر بيبرس بقفل أبواب المدينة حتى يمنع خروج أي شخص من المدينة. لكن الآلاف اسعفهم الحظ واستطاعوا اللجوء إلى قلعة المدينة الموجودة بأعلى الجبل، فبعثوا يطلبون الأمان فأمنوا، وصعد السلطان إليهم ومعه الحبال، واستطاع أسر أعداد ضخمة منهم، وفرقهم على الأمراء.

ثم أمر السلطان بجمع الغنائم لتقسم، فأحضر الناس الأموال والمصاغ والذهب والفضة حتى صارت تلا. وقسمت بين الناس وطال الوزن فقسمت النقود بالطاسات، وقسمت الغلمان على الناس، فلم يبق غلام إلا وله مال، وتقاسم النساء والبنات والأطفال. وأبيع الصغير بإثني عشر درهما والجارية بخمسة دراهم. وأقام السلطان يومين وهو يباشر القسمة بنفسه، فما ترك شيئا حتى قسمه. ثم ركب السلطان إلى القلعة فأحرقها، وعم بالحريق انطاكية، فأخذ الناس من حديد أبوابها ورصاص كنائسها مالايوصف كثرة، وأقيمت الأسواق خارج المدينة، وقدم التجار إليها من كل جانب.

مابعد السقوط
إمارة انطاكية هي أول إمارة كونها الصليبيين في الشرق زمن الحملة الصليبية الأولى، واستمرت 171 سنة، فكان سقوطها ضربة كبيرة للصليبيين ودرس قوي لتحالف انطاكية مع المغول. من يومها لم تقم لأنطاكيا قائمة، فبعدما كانت مركز تجارى وعسكري كبير، أضحت مجرد قلعة في اطراف سوريا. ولم يبق من الإمارة سوى قلعة القصير التي ظل صاحبها محتفظا بها سبع سنوات أخرى لموقفه الودي مع المسلمين ومدينة اللاذقية التي سبق للمغول أن بذلوها هدية لبوهمند، فأضحت بعد سقوط أنطاكية تؤلف جيبا للفرنج، ولم يبق بيد بوهيموند غير كونتية طرابلس، وهاجر قساوسة انطاكيا إلى دمشق واستقرت بها الكنائس اليعقوبية والأرثوذكسية في سوريا. وصار من المستحيل على الداوية ان يحافظوا على قلاعهم بجبال آمانوس، فتخلوا عن بغراس ولاروش دي روسول،

أرسل بيبرس بعد سقوط الإمارة رسالة إلى بوهيموند السادس، واصفا له ما حصل فيها وهنأه على حسن حظه انه لم يكن في انطاكيا وقت الهجوم. ختم بيبرس جوابه لبوهيموند بقوله: «وكتابنا هذا يتضمن البشرى لك بما وهبك الله السلامة، وطول العمر بكونك لم يكن لك في أنطاكية في هذه المدة إقامة، وكونك ما كنت بها فتكون إما قتيلا وإما أسيرا وإما جريحاً وإما كسيراً، وسلامة النفس هي التي يفرح بها الحى إذا شاهد الأموات، ولعل الله ماأخرك إلا لأن تستدرك من الطاعة والخدمة مافات ومالم يسلم أحد يخبرك بما جرى خبرناك، ولما لم يقدر أحد يباشرك بالبشرى بسلامة نفسك، وهلاك ما سواها باشرناك بهذه المفاوضة وبشرناك، لتحقق الأمر على ما جرى، وبعد هذه المكاتبة الا ينبغى لك أن تكذب لنا خبراً، كما أن بعد هذه المخاطبة يجب أن لا تسأل غيرها مخبراً».

بعد سقوط إمارة انطاكية بثلاث وعشرين عاما سقطت عكا فانتهت الإمارات الصليبية بأكملها.

المصادر

مملكة بيت المقدس في القرن 11
مملكة بيت المقدس في القرن 12
مملكة بيت المقدس في القرن 13
انحلالات سنة 1268 في آسيا
دول وأقاليم أسست في 1098

إمارة أنطاكية


Pete Ariel (* 20. Januar 1941 in Berlin; † 7. August 2012 ebenda) war ein deutscher Filmregisseur und Drehbuchautor.

Leben und Wirken
Ariel begann seine Karriere Ende der 1960er Jahre als Regieassistent von Peter Lilienthal, an dessen Dokumentarfilm Noon in Tunisia er 1969 auch als Filmeditor mitwirkte. 1970 schrieb er das Drehbuch und führte Regie bei seinem ersten eigenen Spielfilm: Opfer, mit Vadim Glowna und Vera Tschechowa in den Hauptrollen. 1971 schrieb und drehte er Das Kartenhaus, bei dem er auch als Darsteller mitwirkte. Im selben Jahr wurde er Mitbegründer des Filmverlags der Autoren.

1985 arbeitete er als Regisseur für die ZDF-Krimiserie Ein Fall für zwei und 1991/92 für die ARD-Serie Peter Strohm, Ende der 1990er Jahre führte er Regie bei Folgen von Vorabendserien wie HeliCops – Einsatz über Berlin, Alarm für Cobra 11 – Die Autobahnpolizei und zuletzt Kommissar Rex (2001). Ab 1983 war er Regisseur bei neun Folgen der Fernsehreihe Tatort, so mit Manfred Krug / Charles Brauer (Pleitegeier), Winfried Glatzeder (Buntes Wasser), Götz George (Spielverderber) und Dominic Raacke (Blüten aus Werder).

Pete Ariel war neben seiner Regisseur- und Drehbuchautortätigkeit auch in der Welt der Photographica bekannt. So gab er über Jahre das vierbändige Standardwerk der Kamera- und Projektortechnik heraus: Das ACR (Ariel Cinematographica Register). Es wurde später mit dem Deutschen Filmmuseum / Deutsches Filminstitut zusammen verwaltet. Das ACR-Register ist immer noch posthum online.

Seine letzte Ruhe fand Ariel im Kolumbarium des Friedhofs Wilmersdorf.

Filmografie (Auswahl)
 1967: Verbrechen mit Vorbedacht (Regieassistenz)
 1968: Tramp oder der einzige und unvergleichliche Lenny Jacobsen (Regieassistenz)
 1969: Horror (Regieassistenz)
 1970: Malatesta (Regieassistenz)
 1970: Opfer (Regie, Drehbuch)
 1971: Noon in Tunisia (Regieassistenz)
 1971: Weder glücklich noch aggressiv (Regie, Drehbuch)
 1971: Das Kartenhaus (Regie, Drehbuch)
 1973: Daniel (Regie, Drehbuch)
 1976: Das Land der Blinden oder Von einem der auszog (Regie, Drehbuch)
 1977: Unendlich tief unten (Regie, Drehbuch)
 1983: Tatort: Wenn alle Brünnlein fließen (Regie)
 1984: Tatort: Gelegenheit macht Liebe (Regie)
 1985: Ein Fall für Zwei (Regie, 2 Folgen)
 1986: Tatort: Leiche im Keller (Regie)
 1987: Tatort: Spielverderber (Regie)
 1988: Tatort: Pleitegeier (Regie)
 1990: Tatort: Zeitzünder (Regie)
 1991/92: Peter Strohm (Regie, 8 Folgen, davon 2 Folgen auch Drehbuch)
 1993: König & Consorten (Regie)
 1993: Nervenkrieg (Regie)
 1994: Einsatz für Lohbeck (Regie, 1 Folge)
 1994: Im Namen des Gesetzes (Regie, mehrere Folgen)
 1994: Zwei Brüder (Regie, 1 Folge)
 1995: Zwei Partner auf 6 Pfoten (Regie, 6 Folgen)
 1996: Tatort: Buntes Wasser (Regie)
 1996: Die Straßen von Berlin (Regie, 2 Folgen)
 1997/98: Alarm für Cobra 11 – Die Autobahnpolizei (Regie, 5 Folgen)
 1998: HeliCops – Einsatz über Berlin (Regie)
 2000: Tatort: Blüten aus Werder (Regie)
 2000: Tatort: Das letzte Rodeo (Regie)
 2001: Kommissar Rex (Regie, 3 Folgen)

Weblinks

 ACR (Ariel Cinematographica Register) posthume WEB-Seite
 Pete Ariel und das ACR-Register

Filmregisseur
Drehbuchautor
Deutscher
Geboren 1941
Gestorben 2012
Mann

Pete Ariel


Thelypteris montana é uma espécie de planta do gênero Thelypteris e da família Thelypteridaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2003 por Alexandre Salino.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil, encontrada em Minas Gerais.

Ligações externas

 Thelypteris montana no projeto Flora e Funga do Brasil

Polypodiales
Plantas descritas em 2003
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Thelypteris montana


ඉන්දියාවේ මහා නාකි මිනිසා ලෙස හැඳින්වෙන දඩාබායි නවරෝජි (4 සැප්තැම්බර් 1825 - 30 ජූනි 1917) (හින්දි: दादाभाई नौरोजी) , පාර්සි බුද්ධිමතෙක්, අධ්‍යාපනඥයෙක්, කපු වෙළෙන්දෙක් සහ මුල් ඉන්දියානු දේශපාලන නායකයෙක් විය . ඔහුගේ Poverty and Un-British Rule in India නම් කෘතිය ඉන්දියාවේ ධනය බ්‍රිතාන්‍යයට ගලා යාම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළේය . ඔහු 1892 සහ 1895 අතර බ්‍රිතාන්‍ය මහජන මන්ත්‍රී මණ්ඩලයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු වූ අතර බ්‍රිතාන්‍ය මන්ත්‍රීවරයෙකු වූ පළමු ආසියාතිකයා ද විය .  AO හියුම් සහ සමග ඉන්දියානු ජාතික කොංග්‍රසය ආරම්භ කිරීම සම්බන්ධයෙන් ද ඔහුට ගෞරවය හිමි වේDinshaw Edulji Wacha. 1825 දී බොම්බායේ උපත ලැබූ මෙතුමා අධ්‍යාපන කටයුතු වලින් පසුව බොම්බායේ එල්පින්ස්ටන් ආයතනයේ ගණිතය පිලිබඳ මහාචාර්යවරයෙකු ලෙස කටයුතු කලේ ය. පසුව ලන්ඩන් නගරය බලා ගිය හෙතෙම ඉන්දියාවේ දේශපාලන හා ආර්ථික තත්වය ආදිය ගැන එංගලන්ත ජනතාව දැනුම්වත් කිරීමට කැප වී ක්‍රියා කලේ ය. ඉන්දියානු ජාතික සංගමය පිහිටුවීමේ පුරෝගාමියෙකු වශයෙන් කටයුතු කල නඹරෝජි අවස්ථා කිහිපයක දීම එහි සභාපති තනතුරටද පත් විය.මධ්‍යස්ථ මතධාරියෙකු වූ ඔහු ඉන්දියාවේ ආර්ථික නිදහස ගැන විශේෂ උනන්දුවක් දැක්වීය.ඉංග්‍රීසීන්ගේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති නිසා ඉන්දියාව දිනෙන් දින දුප්පත් රටක් බවට පත් වන ආකාරය මුලින් ම පැහැදිලි කල නායකයෙකු හැටියට ද නඹරෝජි ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි.ඉන්දියානු නිදහස් ව්‍යාපාරය තුළ සිටි වඩාත් පැරණි නායකයෙකු මෙන් ම බුද්ධිමතෙකු වන ඔහු 'ඉන්දියාවේ සම්භාවනීය මහල්ලා' යන අන්වර්ථ නාමයෙන් ද ප්‍රකටය.

Early years

Naoroji was the son of Maneckbai and Naoroji Palanji Dordi, born into a poor family of Parsi-Zoroastrian priests in Navsari in Southern Gujarat. His father died when he was four, leaving his illiterate mother to raise him. Naoroji was educated at Elphinstone College, Bombay. At the early age of 25, he was appointed leading Professor at the Elphinstone Institution in 1850, becoming the first Indian to hold such an academic  position. Being an Athornan (ordained priest), Naoroji founded the Rahnumae Mazdayasne Sabha (Guides on the Mazdayasne Path) on 1 August 1851 to restore the Zoroastrian religion to its original purity and simplicity. In 1854, he also founded a fortnightly publication, the Rast Goftar (or The Truth Teller), to clarify Zoroastrian concepts. By 1855 he was Professor of Mathematics and Natural philosophy in Bombay. He travelled to ලන්ඩනය in 1855 to become a partner in Cama & Co, opening a Liverpool location for the first Indian company to be established in Britain. Within three years, he had resigned on ethical grounds. In 1859 he established his own cotton trading company, Naoroji & Co. Later he became professor of Gujarati at University College London.

In 1867 Naoroji helped establish the East India Association, one of the predecessor organizations of the Indian National Congress. In 1874 he became Prime Minister of Baroda and was a member of the Legislative Council of Bombay (1885-88). He was also a member of the Indian National Association founded by Sir Surendranath Banerjea from Calcutta a few years before the founding of the Indian National Congress in Bombay, with the same objectives and practices. The two groups later merged into the INC, and Naoroji was elected President of the Congress in 1886.  Naoroji published Poverty and un-British Rule in India in 1891.

Naoroji moved to Britain once again and continued his political involvement. Elected for the Liberal Party in Finsbury Central at the 1892 general election, he was the first British Indian MP. He refused to take the oath on the Bible as he was not a Christian, but was allowed to take the oath of office in the name of God on his copy of Khordeh Avesta. In Parliament he spoke on Irish Home Rule and the condition of the Indian people. In his political campaign and duties as an MP, he was assisted by Muhammed Ali Jinnah, the future Muslim nationalist and founder of Pakistan. In 1906, Naoroji was again elected president of the Indian National Congress. Naoroji was a staunch moderate within the Congress, during the phase when opinion in the party was split between the moderates and extremists.

Naoroji was a mentor to both Gopal Krishna Gokhale and Mohandas Karamchand Gandhi. Naoroji was the paternal uncle of famous industrialist J. R. D. Tata. He was married to Gulbai from the age of eleven. He died in Bombay on 30 June 1917, at age 92.

Works
 The manners and customs of the Parsees (Bombay, 1864)
 The European and Asiatic races (London, 1866)
 Admission of educated natives into the Indian Civil Service  (London, 1868)
 The wants and means of India (London, 1870)
 Condition of India (Bombay, 1881)
 Poverty of India: A Paper Read Before the Bombay Branche of the East India Association, Bombay, Ranima Union Press, (1876)
 C. L. Parekh, ed., Essays, Speeches, Addresses and Writings of the Honourable Dadabhai Naoroji, Bombay, Caxton Printing Works (1887).  An excerpt, "The Benefits of British Rule", in a modernized text by J. S. Arkenberg, ed., on line  at  Paul Halsall, ed., Internet Modern History Sourcebook.
 Lord Salisbury's Blackman (Lucknow, 1889)
 ;  Commonwealth Publishers, 1988.  ISBN 8190006622

See also
Electoral firsts in the United Kingdom

References

Further reading
 Rustom P. Masani, Dadabhai Naoroji (1939).
 Munni Rawal, Dadabhai Naoroji, Prophet of Indian Nationalism, 1855-1900, New Delhi,  Anmol Publications (1989).
 S. R. Bakshi, Dadabhai Naoroji: The Grand Old Man, Anmol Publications (1991).  ISBN 8170414261
 Verinder Grover, ''Dadabhai Naoroji: A Biography of His Vision and Ideas'' New Delhi, Deep & Deep Publishers (1998) ISBN 8176290114
 Debendra Kumar Das, ed., ''Great Indian Economists : Their Creative Vision for Socio-Economic Development.'' Vol. I:  'Dadabhai Naoroji (1825-1917) : Life Sketch and Contribution to Indian Economy.''  New Delhi, Deep and Deep (2004).  ISBN 8176293156
 P. D. Hajela, ''Economic Thoughts of Dadabhai Naoroji,'' New Delhi, Deep & Deep (2001).   ISBN 8176293377
 Pash Nandhra, entry Dadabhai Naoroji in Brack et al. (eds).Dictionary of Liberal History; Politico's, 1998
 Zerbanoo Gifford, Dadabhai Naoroji: Britain's First Asian MP; Mantra Books, 1992

External links

  "Dr. Dadabhai Naoroji, 'The Grand Old Man of India'", Vohuman.org - Presents a complete chronology of Naoroji's life.
  B. Shantanu, "Drain of Wealth during British Raj", iVarta.com, February 06, 2006 (on line).

දඩාභායි නඔරෝජි


( « allons-y, Brandon ») est un slogan politique utilisé aux États-Unis comme cri de ralliement des opposants à la politique du président Joe Biden. Il s'agit d'un euphémisme signifiant  (« On t'emmerde, Joe Biden »), les deux phrases ayant un nombre de syllabes et une sonorité assez proches.

Origines

Slogan anti-Biden
Les cris  ont commencé à être répétés lors d'événements sportifs commençant début septembre 2021 et notamment lors de matchs de football américain scolaires. «  » est apparu après que Kelli Stavast, journaliste de la chaine NBC, a interviewé le  le pilote Brandon Brown, qui venait de remporter la course 2021 Sparks 300 au Talladega Superspeedway. Pendant l'interview, des spectateurs se sont mis à scander «  », ce que la journaliste a  interprété comme  (). À la suite de cette méprise en direct, le slogan a été repris par des politiciens républicains et des opposants à Joe Biden. La phrase s'est rapidement propagée à la culture populaire, avec des chansons de rap utilisant la phrase en haut des charts.

Début septembre 2021, des cris  auraient été entendus dans un certain nombre de matchs de football universitaire dans le sud des États-Unis. Plus tard ce mois-là, le phénomène s'est propagé au nord jusqu'aux universités, dont le Wyoming. Des chants anti-Biden similaires ont eu lieu lors de la Ryder Cup de septembre 2021.

Le  a rapporté que  a été scandé par certains participants lors d'un concert de Megadeth en septembre 2021 et lors d'une manifestation en octobre 2021 à New York en réponse à un mandat de vaccination pour les éducateurs de la ville de New York.

Entretien avec Brandon Brown

Le , le pilote automobile Brandon Brown était interviewé par la journaliste de NBC Sports Kelli Stavast au Talladega Superspeedway en Alabama après sa victoire dans la course NASCAR Xfinity Series Sparks 300, qui a été raccourcie en raison de l'obscurité. Les fans scandaient , et cela est devenu clairement audible pour les téléspectateurs de l'émission. Lors de l'émission en direct, tout en portant un casque, la journaliste Stavast a déclaré : « Vous pouvez entendre les chants de la foule : «  ». On ne sait pas si Stavast a mal compris le chant ou si elle l'a intentionnellement mal cité comme ». Si c'était intentionnel, cela peut avoir été un tour de passe-passe verbal.

Propagation précoce et réactions
Les images de l'interview sont devenues virales ce qui a conduit à l'adoption de la phrase par les critiques du président Biden comme expression d'antipathie à son égard. Il a également été signalé comme une protestation contre les préjugés libéraux perçus dans les médias grand public, sur la base de spéculations selon lesquelles la description par le journaliste du chant de la foule était destinée à dissimuler le sentiment anti-Biden.

Les commentateurs conservateurs Ben Shapiro et Tomi Lahren ont propagé l'expression via l'application Twitter. Le slogan a été imprimé sur des vêtements, un panneau d'affichage et une banderole déployée derrière un avion au-dessus d'un rassemblement pro-Trump dans l'Iowa.

Selon , le , .

Alors que la phrase commençait à être utilisée de plus en plus, Brandon Brown a tweeté avec légèreté : . Cependant, il était en privé ambivalent à propos de cette phrase, car elle éclipsait sa victoire à Talladega et menaçait d'effrayer les sponsors commerciaux, qui se méfiaient de la controverse. Il avait prévu à l'origine d'ignorer simplement la phrase, mais s'est inquiété plus tard que son silence soit perçu comme une approbation tacite du sentiment. Il a été rapporté en octobre 2021 que l'équipe Brandonbilt Motorsports de Brown avait du mal à obtenir un parrainage, car les entreprises hésitaient à le soutenir en raison de son association indirecte avec le chant et ses nuances politiques. Dans une interview accordée au  en décembre 2021, Brown a expliqué qu'il avait d'abord trouvé l'expression amusante mais qu'il est resté silencieux pendant sa prolifération car il n'avait  et a exprimé son souhait qu'elle soit utilisée dans un contexte positif à la place. Dans l'interview, Brown a déclaré qu'il était républicain. Brown a également publié un éditorial dans , dans lequel il a adopté une position plus mitigée, déclarant qu'il , mais qu'il n'allait .

Le , le président de la NASCAR, Steve Phelps, a dénoncé toute association implicite avec le slogan, affirmant que l'organisation ne veut être associée à la politique ni à gauche ni à droite.

Usage

Analyse
Le linguiste John McWhorter a analysé les attributs linguistiques du chant dans The Atlantic, comparant l'utilisation de « Brandon » à un hlonipha  une substitution d'un mot interdit. Il a écrit que l'euphémisme anti-Biden a un ton similaire au mot SNAFU, qui signifie , ou au mot  (un mot-valise de « cocu » et « conservateurs ») qui est utilisé par certains conservateurs pour décrire d'autres conservateurs perçus comme étant en fait des libéraux. McWhorter a décrit le phénomène Let's Go Brandon comme « tout simplement fascinant » et comme « un nœud sauvage et laineux à l'intersection du langage, de la politique, de l'esprit et de la créativité ».

Kaitlyn Tiffany a écrit dans The Atlantic comment les partisans du président Joe Biden ont tenté de créer leur propre mème, . Elle a trouvé ce slogan , car cela n'a pas de sens pour les partisans de Biden de remplacer son nom par quelqu'un d'autre.

Le 20 novembre 2021, le comité de rédaction du Pittsburgh Post-Gazette a déclaré que le chant . Dans un article d'opinion du 23 novembre 2021 pour le Washington Post, l'ancien rédacteur en chef du discours du président George W. Bush, Marc Thiessen a commenté que le chant était apprivoisé par rapport à ce qui a été dit au sujet des autres présidents. Initialement, Thiessen n'était pas un fan du chant, mais a conclu ses commentaires par : .

Politique

Les politiciens républicains ont utilisé l'expression publiquement. Le 21 octobre, le membre du Congrès républicain Bill Posey a conclu ses remarques à la Chambre avec . Le gouverneur du Texas, Greg Abbott, a utilisé cette expression dans un tweet du 22 octobre. Il a attribué la popularité de l'expression à la frustration suscitée par les  de Biden, y compris sa gestion de la pandémie de Covid-19 ainsi que la frontière sud avec le Mexique. La semaine suivante, le représentant républicain Jeff Duncan portait un masque facial avec la phrase imprimée dessus sur le sol de la maison. Le sénateur Ted Cruz a posé avec une pancarte  qui a été accrochée à Houston lors des World Series 2021. Le chant anti-Biden est apparu en Géorgie lorsque les Braves d'Atlanta ont accueilli le match 4 des World Series en présence de l' ancien président Donald Trump. .

Les chants de la phrase se sont produits au siège électoral de Glenn Youngkin lors de son élection victorieuse au poste de gouverneur de Virginie en 2021 le 2 novembre 2021. Le lendemain, tout en commentant la victoire bouleversée de Youngkin, le gouverneur de Floride Ron DeSantis a déclaré , sous les acclamations et les applaudissements de la foule, qui a commencé à scander  . Quelques semaines plus tard, DeSantis a délibérément choisi Brandon, en Floride, comme lieu de signature d'un projet de loi sur le mandat anti-vaccin. Le choix du lieu a été motivé par le slogan « Let's go Brandon ».

Le 4 novembre 2021, la membre du Congrès Lauren Boebert portait une robe rouge avec  en lettres blanches dans le dos lors d'une rencontre avec l'ancien président Donald Trump. La robe présentait des similitudes avec la robe  portée par la membre du Congrès Alexandria Ocasio-Cortez lors de son apparition au Met Gala deux mois plus tôt. Boebert a tweeté une photo de la robe en disant : .

Le 12 novembre 2021, interrogé sur le point de vue de Biden concernant la phrase, la  Porte parole de la Maison Blanche, Jen Psaki, a répondu :

Lors de la visite du président Joe Biden pour présenter ses condoléances et voir la destruction de l'épidémie de tornade à Dawson Springs et Mayfield, Kentucky, le 15 décembre 2021, de petits groupes de manifestants ont crié .

Alors que le président Biden et la première dame Jill Biden prenaient des appels téléphoniques pour la hotline de suivi du père Noël du NORAD le 24 décembre 2021, un appelant a terminé sa conversation en disant « Joyeux Noël et allons Brandon », ce à quoi le président Biden a répondu : « Allons-y Brandon, Je suis d'accord ». L'appelant, Jared Schmeck, un ancien officier de police, a d'abord déclaré au quotidien américain The Oregonian qu'il n'avait  Biden et ne voulait pas  au président, et que son utilisation de l'expression  était d'abord une  et deuxièmement dit avec frustration parce qu'il pensait que Biden pourrait faire . Schmeck est ensuite allé sur le podcast de Steve Bannon, affirmant que c'était une  pour lui de pouvoir critiquer l'administration Biden, tout en décrivant que la phrase « Allons Brandon » exprimait également le mécontentement de la droite contre . Schmeck a ajouté que Trump , promouvant l'affirmation sans fondement selon laquelle l'élection présidentielle de 2020 .

Le 10 janvier 2022, Jim Lamon, un candidat au Sénat américain pour l'Arizona, a publié une affiche de campagne utilisant la phrase anti-Biden. Selon The Hill, il s'agit de la première publicité de campagne nationale à utiliser le slogan.

Musique
Peu de temps après que le chant soit devenu viral, une chanson de rap anti-Biden intitulée  a été enregistrée par Loza Alexander. La chanson est d'abord devenue virale sur le réseau TikTok avant de devenir numéro un sur la liste des meilleures chansons hip-hop/rap de l'iTunes Store, et numéro deux sur la liste des meilleures chansons de la plateforme, le 18 octobre 2021. La chanson d'Alexander a atteint le numéro 38 du Billboard Hot 100 pour la semaine du 6 novembre 2021.

Une autre chanson du même titre a été publiée par Bryson Gray, un rappeur chrétien conservateur, atteignant le numéro un sur iTunes. Il a fait ses débuts au numéro 28 du US Hot 100. Le clip de la chanson de Gray, qui comprenait la phrase « Biden a déclaré que le jab arrêtait la propagation, c'était des mensonges » (en référence aux efforts de vaccination contre le Covid-19 de Biden) a été retiré par YouTube pour avoir contenu de la « désinformation médicale ». Une chanson de rap country du même nom a été enregistrée par Forgiato Blow. Le 27 octobre, iTunes avait différents enregistrements  aux numéros un, deux, quatre et huit.

Parrainage de Brandon Brown
Début novembre, la crypto-monnaie LGBcoin (LGB) a commencé à être négociée  et le 30 décembre 2021, LGBcoin a annoncé qu'elle parrainerait Brandonbilt Motorsports de Brandon Brown pour la saison 2022 de NASCAR Xfinity Series. Le porte-parole de Brandonbilt a déclaré à Fox Business que l'approbation avait été reçue le 26 décembre mais le 5 janvier 2022, Bob Pockrass a annoncé que la NASCAR n'avait pas approuvé le parrainage. En réponse, l'investisseur James Koutoulas a menacé de poursuivre NASCAR et a appelé au boycott jusqu'à ce que la décision soit annulée.

Dark Brandon
En 2022, la phrase a été réutilisée comme "Dark Brandon", une version comiquement menaçante du président Joe Biden utilisée dans les mèmes par les partisans du président démocrate. "Dark Brandon" était initialement un mème créé par des progressistes en ligne pour se moquer des partisans de "Dark MAGA", une théorie du complot lancée par le représentant américain Madison Cawthorn autour d'un retour potentiel de l'ancien président Trump au pouvoir. Plusieurs responsables de la Maison Blanche, des membres de l'équipe Biden, ainsi que le sénateur américain Chris Murphy, ont publié des articles faisant référence à "Dark Brandon" sur les réseaux sociaux. La campagne de réélection de Biden en 2024 a également adopté le personnage, en utilisant des images "Dark Brandon" sur la page de message d'erreur de leur site Web et en vendant des marchandises qui font référence au mème. Lors du dîner des correspondants de la Maison Blanche en 2023, Biden lui-même a reconnu le mème, enfilant des lunettes de soleil d'aviateur et en plaisantant avec le prochain orateur, "Je vais bien avec vos blagues, mais je ne suis pas sûr pour Dark Brandon."

Autre

Le 28 octobre 2021, à Falls Church, en Virginie, deux panneaux de signalisation électroniques ont été cambriolés et modifiés pour afficher le slogan anti-Biden.

Le 29 octobre, un pilote de ligne en service pour Southwest Airlines aurait dit  sur le système de sonorisation. L'incident de Southwest est survenu une semaine après que le syndicat représentant les pilotes d' United Airlines a envoyé une note décourageant les pilotes d'utiliser la fréquence d'urgence 121.5 pour communiquer des opinions personnelles, car ils l'avaient utilisé pour dire la phrase.

Le , NBC News a rapporté que Palmetto State Armory, une société d'armes à feu, avait commencé à commercialiser des munitions portant le slogan.

Le 3 novembre, des responsables de la ville de Brandon, dans le Minnesota, ont signalé que six panneaux de la ville comportaient les mots « Allons-y » placés devant le nom de la ville.

Le 24 octobre, à la foire de l'État de Caroline du Nord, les républicains de Caroline du Nord ont vendu des macarons comportant la phrase ; quatre jours plus tard, la campagne Trump a commencé à vendre des t-shirts comportant la phrase.

En décembre 2021, une chaîne de cinq magasins en Nouvelle-Angleterre vendant des vêtements Let's Go Brandon et pro-Trump et d'autres marchandises a été rebaptisée Let's Go Brandon Stores. Les magasins ont connu un tel succès que fin décembre, le propriétaire a annoncé deux nouveaux points de vente.

Le 4 décembre 2021, lors de la parade annuelle des bateaux éclairés de Yorktown, en Virginie, un bateau décoré de lumières de Noël épelant « FJB » et « Let's Go Brandon ! a d'abord été déclaré vainqueur du "Best in Show" à la fin de l'événement. Plus tard, la Yorktown Foundation a publié une déclaration selon laquelle le bateau avait un « message politique manifeste » et a disqualifié l'entrée.

Au cours de la saison des achats des Fêtes 2021, un fournisseur privé a brièvement proposé à la vente des marchandises « Allons Brandon » à la base commune Elmendorf-Richardson en Alaska. Bien que personne ne se soit plaint, les responsables de la base ont mis à jour les directives sur ce qui est et ce qui n'est pas approprié de vendre sur la base.

Début janvier 2022, un passager d'American Airlines a publié sur Twitter une plainte avec photo au sujet d'un pilote utilisant une étiquette de sac avec la phrase . La compagnie aérienne a répondu au tweet, affirmant que les informations seraient envoyées à l'équipe appropriée, mais n'a pas révélé si des mesures seraient prises contre le pilote. La compagnie aérienne a reçu des réactions négatives sur les réseaux sociaux citant des problèmes de liberté d'expression et le double standard permettant aux employés de porter des épinglettes Black Lives Matter en 2020.

Voir aussi

 FDT (chanson) - chanson de protestation hip hop dont le titre est un sigle pour
 « Merci, Obama » - slogan qui a gagné en popularité à travers des mèmes viraux protestant contre la présidence de Barack Obama
  - un chant anti-Margaret Thatcher utilisé pendant le temps de Thatcher en tant que Premier ministre du Royaume-Uni.
 « Poutine est un con ! » – un chant anti-Vladimir Poutine qui est populaire en Ukraine après l'annexion de la Crimée.

Références

Affaire sportive
Sport et politique
Pages avec des traductions non relues
Euphémisme
Slogan politique
2021 aux États-Unis

Let's Go Brandon


With Confidence est un groupe de pop punk australien de la ville de Sydney, formé en 2012. Le groupe est actuellement composé du chanteur et bassiste Jayden Seeley, du guitariste et choriste Inigo Del Carmen, du batteur Joshua Brozzesi et du guitariste Scotty Mac. Ils ont actuellement sorti trois albums : Better Weather, Love and Loathing et With Confidence.

Histoire

Formation et EPs (2012 - 2015)
With Confidence se forme en 2012 avec Jayden Seeley, Josh Brozzesi et Samuel Haynes, qui ont tous fréquenté le même lycée. Peu de temps après, Inigo Del Carmen rejoint le groupe. Les quatre membres du groupe commencent alors à publier des vidéos sur YouTube et sortent leur premier single Stand Again le 27 avril 2013. Le groupe sort ensuite en indépendant leur premier EP Youth le 1er juillet 2013. Parallèlement à la sortie de cet EP, le groupe joue en  première partie du groupe The Never Ever, réalisant ainsi sa première tournée australienne. Le groupe continue à jouer des premières parties pour les tournées australienne des groupes 5 Seconds of Summer, The Getaway Plan et The Red Jumpsuit Apparatus.

Le 8 janvier 2014, le guitariste Samuel Haynes annonce son départ du groupe. Le groupe continue à écrire en trio et le 31 mars ils sortent leur nouveau single, I Will Never Wait. Ils font la promotion de ce titre avec leur première tournée nationale en avril, à guichets fermés, dont une date au The Metro Theatre à Sydney. Le 3 septembre, le groupe redevient un quatuor avec le guitariste Luke Rockets, qui rejoint le groupe comme membre officiel. Ce dernier avait déjà joué avec le groupe lors de leur tournée. Durant l'année, ils partent également en tournée avec les groupes You Me at Six, Tonight Alive, Marianas Trench, The Maine et Kids in Glass Houses. Le groupe sort son deuxième EP Distance le 13 janvier 2015. Ils réalisent ensuite une deuxième tournée en tête d'affiche, à nouveau à guichets fermés dans plusieurs salles à travers l'Australie.

Better Weather (2016 - 2017)
Le 4 janvier 2016, le groupe annonce avoir signé avec le label américain Hopeless Records. Ils réalisent le même jour leur nouveau single We'll Be Okay. À la suite de cela, le groupe annonce une tournée australienne pour le mois d'avril avec le groupe Harbours. Le 5 avril, ils sortent le morceau Keeper et annoncent leur premier album Better Weather pour le 17 juin. Ils réalisent ensuite une tournée au Japon avec The Wonder Years, ROAM et Cautioners. Directement après cette tournée japonaise, ils font des concerts au Royaume-Uni avec As It Is et Jule Vera. Ils participent ensuite au Vans Warped Tour de 2016.

Le 21 juillet, le groupe sort un clip pour leur chanson Voldemort. Concernant la signification de ce titre, le bassiste Jayden Seeley a déclaré que "La peur d'un nom ne fait qu'augmenter la peur de la chose elle-même. Voldemort est ma personnification de la maladie mentale et cette chanson est un grand, joyeux et insouciant va te faire foutre à Voldemort.". Le 17 octobre, le groupe annonce la sortie de deux nouvelles versions de leur chanson Voldemort pour le 18 octobre. La première est une version acoustique et la deuxième est en featuring avec John Floreani de Trophy Eyes.

À son retour en Australie, le groupe repart en tournée avec Motion City Soundtrack et 5 Seconds of Summer. Ils entament ensuite leur tournée en tête d'affiche pour leur album en octobre. En décembre, il annonce faire partie de la compilation Kerrang !'s American Superhits Green Day Tribute CD avec leur reprise du titre Wake Me Up When September Ends.

En février 2017, le groupe effectue une tournée en tête d'affiche au Royaume-Uni et en Europe, avec les groupes Milestones, Broadside et Safe To Say. En avril, ils partent en tournée aux États-Unis avec State Champs, Don Broco et Against the Current. En mai, ils retournent au Royaume-Uni pour une tournée en tête d'affiche avec le groupe Set It Off.

Le 10 aout 2017, ils sortent Better Weather B-sides, à la suite de leur premier album et qui comprend les titres Here For Nothing et Poison.

En novembre 2017, le groupe publie une déclaration pour annoncer qu'il se sépare de leur guitariste principal, Luke Rockets, après des accusations d'abus sexuel. Le groupe annonce alors l'annulation des dates restantes de leur tournée américaine. Peu de temps après ce départ, le leader et chanteur Jayden Seeley répond aux allégations portées contre lui-même, le groupe annonce alors prendre "un peu de recul" par rapport aux tournées.

Love and Loathing et changement de line-up (2018 - 2021)
Après cette pause dans leur tournée, le groupe annonce son retour avec un concert fin février au Chain Reaction à Anaheim. Ils annoncent également leur participation au Warped Tour de 2018. Le 11 juin 2018, ils annoncent leur deuxième album studio Love and Loathing pour le 10 aout 2018. Ils sortent alors le single That Something le même jour et Jaded le 17 juillet.

Le 26 mars 2021, le groupe annonce via Instagram le nom de leur nouveau guitariste, Scotty Mac, qui avait déjà effectué des tournées avec le groupe.

Le 1er avril 2021, ils sortent leur premier morceau depuis trois ans. Celui-ci est intitulé Big Cat Judgement Day et fera partie de leur troisième album éponyme With Confidence. Ce dernier est annoncé pour le 27 aout 2021 toujours avec le label Hopeless Records.

Membres
Actuel

 Jayden Seeley - chant, basse, piano, clavier, guitare supplémentaire (depuis 2012)
 Joshua Brozzesi - batterie, percussions (depuis 2012)
 Inigo Del Carmen - guitare rythmique, chœurs (depuis 2012), guitare solo (2017-2021)
 Scotty Mac - guitare solo, chœurs (depuis 2021 ; Tournée 2018-2021)

Ancien

 Samuel Haynes - guitare solo (2012-2014)
 Luke Rockets - guitare solo (2014-2017)

Discographie
Albums

 2016 : Better Weather
 2018 : Love and Loathing
 2021 : With Confidence

EPs

 2013 : Youth
 2015 : Distance

Notes et références

Groupe musical de Sydney
Groupe musical formé en 2012
Groupe australien de pop punk

With Confidence


HMS Duke of Edinburgh was the lead ship of the  armoured cruisers built for the Royal Navy in the early 1900s. She was stationed in the Mediterranean when the First World War began and participated in the pursuit of the German battlecruiser  and light cruiser . After the German ships reached Ottoman waters, the ship was sent to the Red Sea in mid-August to protect troop convoys arriving from India. Duke of Edinburgh was transferred to the Grand Fleet in December 1914 and participated in the Battle of Jutland in May 1916. She was not damaged during the battle and was the only ship of her squadron to survive. She was eventually transferred to the Atlantic Ocean in August 1917 for convoy escort duties.

The ship was sold for scrap in 1920.

Description

Duke of Edinburgh displaced  as built and  fully loaded. The ship had an overall length of , a beam of  and a draught of . She was powered by four-cylinder triple-expansion steam engines, driving two shafts, which produced a total of  and gave a maximum speed of . The engines were powered by 20 Babcock & Wilcox water-tube boilers and six cylindrical boilers. The ship carried a maximum of  of coal and an additional  of fuel oil that was sprayed on the coal to increase its burn rate. At full capacity, she could steam for  at a speed of . The ship's complement was 789 officers and ratings.

Armament
Her main armament consisted of six BL  Mark X guns in single turrets. The guns were distributed in two centerline turrets (one each fore and one aft) and four turrets disposed in the corners about the funnels. Her secondary armament of ten BL 6-inch Mk XI guns was arranged in single casemates. They were mounted amidships on the main deck and were only usable in calm weather. Twenty Vickers quick-firing (QF) three-pounders were fitted, six on turret roofs and fourteen in the superstructure. The ship also mounted three submerged  torpedo tubes.

Construction and career
Duke of Edinburgh was ordered under the 1902/1903 naval construction programme as the lead ship of her class. She was laid down on 11 February 1903 at Pembroke Royal Dockyard in Wales. She was launched on 14 June 1904 and completed on 20 January 1906 at a cost of £1,193,414. Duke of Edinburgh was named after Alfred, Duke of Edinburgh, one of Queen Victoria's sons.

The ship was assigned to the 5th Cruiser Squadron from 1906 to 1908 and was then transferred to the 1st Cruiser Squadron of the Channel Fleet. When the Royal Navy's cruiser squadrons were reorganized in 1909, Duke of Edinburgh rejoined the 5th Cruiser Squadron of the Atlantic Fleet. On 13 August 1910 Duke of Edinburgh ran aground on Atherfield Ledge, Isle of Wight. She was successfully refloated, but in the resulting Court-martial to investigate the incident, the ship's Captain and Navigating Officer were severely reprimanded and the latter dismissed from the ship. She helped to rescue the survivors of the SS Delhi which ran aground off the coast of Morocco in December 1911. From 1913 to 1914 she served with the 1st Cruiser Squadron of the Mediterranean Fleet.

When the British began to prepare for war in July 1914, the ship was refitting at Malta. Her refit was cut short and she joined the rest of her squadron in the southern approaches to the Adriatic. She was involved in the pursuit of the German battlecruiser Goeben and light cruiser Breslau at the outbreak of World War I, but was ordered not to engage them. On 10 August Duke of Edinburgh and her sister ship  were ordered to the Red Sea to protect troop convoys arriving from India. While on that duty the ship captured the German merchantman Altair of 3,200 tons GRT on 15 August. While escorting a troop convoy from India to France in November 1914, Duke of Edinburgh provided cover to three battalions of infantry that seized the Turkish fort at Cheikh Saïd at the entrance to the Red Sea. The ship then landed a demolition party, which blew the fort up on 10 November; she then rejoined the convoy.

Duke of Edinburgh rejoined the 1st Cruiser Squadron, which had been transferred to the Grand Fleet in the meantime, in December 1914. In March 1916 the ship had her main deck 6-inch guns removed and the openings plated over. Six of the guns were remounted on the upper deck, three on each side, between the wing turrets, protected by gun shields. At the Battle of Jutland on 31 May 1916, the 1st Cruiser Squadron was in front of the Grand Fleet, on the right side. At 5:47 p.m. The two leading ships of the squadron, the flagship, , and , spotted the German II Scouting Group and opened fire. Their shells felt short and the two ships turned to port in pursuit, cutting in front of the battlecruiser , which was forced to turn away to avoid a collision. Duke of Edinburgh could not follow the first two ships and turned to port (northeast). The ship spotted the disabled German light cruiser  at 6:08 and fired twenty rounds at her. By about 6:30 she had steamed to a position off the starboard bow of , the leading ship of the 2nd Battle Squadron, where her funnel smoke obscured the German ships from the foremost dreadnoughts of the 2nd Battle Squadron. A torpedo attack by German destroyers on Admiral Beatty's battlecruisers, failed, but forced Duke of Edinburgh to evade one torpedo at 6:47. The ship reported a submarine sighting at 7:01, although no German submarines were operating in the area. She fired at another false submarine contact between 7:45 and 8:15.

After the battle, Duke of Edinburgh was attached to the 2nd Cruiser Squadron and remained at sea until 2 June, searching for disabled ships. She arrived in Scapa Flow on the afternoon of 3 June. On the evening of 18 August 1916, the Grand Fleet, including Duke of Edinburgh, put to sea in response to a deciphered message that the High Seas Fleet, minus the II Battle Squadron, would be leaving harbour that night. The Germans planned to bombard the port of Sunderland on 19 August, with extensive reconnaissance provided by airships and submarines. The Germans broke off their planned attack to pursue a lone British battle squadron reported by an airship, which was in fact the Harwich Force under Commodore Tyrwhitt. Realising their mistake, the Germans then set course for home. After Jutland the 2nd Cruiser Squadron, now including Duke of Edinburgh, was ordered to reinforce the patrols north of the Shetland Islands against German blockade runners and commerce raiders. The ship's foremast was converted to a tripod to support the weight of a fire-control director in May 1917, but when the director was actually fitted is not known. Two more 6-inch guns were added in embrasures on the forecastle deck during that same refit. She was transferred to the North America and West Indies Station in August 1917 for convoy escort duties, where she remained for the duration of the war. Upon her return, Duke of Edinburgh was stationed in the Humber, before she was sold for scrap on 12 April 1920 and broken up at Blyth in Northumberland.

Notes

Footnotes

References

External links

 Battle of Jutland Crew Lists Project - HMS Duke of Edinburgh Crew List

Duke of Edinburgh-class cruisers
Ships built in Pembroke Dock
World War I cruisers of the United Kingdom
1904 ships
Royal Navy ship names

HMS Duke of Edinburgh


Hossein Amini (persa: حسین امینی; Teerã, 18 de janeiro de 1966) é um roteirista e cineasta britânico nascido no Irã. Ela é mais conhecido pelo filme The Wings of the Dove, de 1997, pelo qual foi indicado ao Oscar de melhor roteiro adaptado.

Filmografia

Cinema

Televisão

Ligações externas
Hossein Amini no IMDb

Nascidos em 1966
Naturais de Teerã
Roteiristas do Reino Unido
Roteiristas premiados com o Emmy Internacional

Hossein Amini


Trichocentrum bellanianum, biljna vrsta iz porodice kaćunovki kojoj se kao moguća postojbina navodi Meksiko.

Prvi puta opisana je 2012. kao Lophiaris bellaniana Königer, a 2014. je s ostalim vrstama uključena je u rod Trichocentrum. Po životnom obliku je epifit sa pseudolukovicom.

Sinonimi
 Lophiaris bellaniana Königer

Izvori

Oncidiinae
Flora Meksika

Trichocentrum bellanianum


The Brooklyn Rapid Transit Company (BRT) was a public transit holding company formed in 1896 to acquire and consolidate railway lines in Brooklyn and Queens, New York City, United States. It was a prominent corporation and industry leader using the single-letter symbol B on the New York Stock Exchange.

It operated both passenger and freight services on its rail rapid transit, elevated and subway network, making it unique among the three companies which built and operated subway lines in New York City. It became insolvent in 1919. It was restructured and released from bankruptcy as the Brooklyn–Manhattan Transit Corporation in 1923.

Consolidation
The BRT was incorporated January 18, 1896, and took over the bankrupt Long Island Traction Company in early February acquiring the Brooklyn Heights Railroad and the lessee of the Brooklyn City Rail Road. It then acquired the Brooklyn, Queens County and Suburban Railroad leased on July 1, 1898.

The BRT took over the property of a number of surface railroads, the earliest of which, the Brooklyn, Bath and Coney Island Railroad or West End Line, opened for passenger service on October 9, 1863, between Fifth Avenue at 36th Street at the then border of Brooklyn City and Bath Beach in the Town of Gravesend, New York. A short piece of surface route of this railroad, near Coney Island Creek, is the oldest existing piece of rapid transit right-of-way in New York City, and in the U.S., having opened on June 8, 1864.

Initially the surface and elevated railroad lines ran on steam power.  Between 1893 and 1900 the lines were converted to electricity operation.  An exception was the service on the Brooklyn Bridge.  Trains were operated by cables from 1883 to 1896, when they were converted to electric power

By 1900, it had acquired virtually all of the rapid transit and streetcar operations in its target area:
Sea Beach Railway, acquired in November 1897
Sea View Railroad (Coney Island Elevated), acquired in November 1897
Nassau Electric Railroad (lessee of the Atlantic Avenue Railroad, Brooklyn, Bath and West End Railroad, Coney Island and Gravesend Railway, and South Brooklyn Railway), acquired in November 1898 and leased to the BHRR in April 1899
Brooklyn Elevated Railroad, acquired in March 1899 and leased to the BHRR in April 1899
Brooklyn and Brighton Beach Railroad (Brighton Beach Line), acquired in March 1899
Kings County Elevated Railroad (Fulton Street Line), acquired in November 1899 and merged into the Brooklyn Union Elevated on May 24, 1900
Prospect Park and Coney Island Railroad (Culver Line), leased to the BHRR on June 18, 1899

Only the Coney Island and Brooklyn Railroad and the short Van Brunt Street and Erie Basin Railroad remained independent; the former was acquired in 1913 or 1914.

Expansion
BRT opened its first short subway segment, consisting only of an underground terminal at the foot of the Williamsburg Bridge at Delancey and Essex Streets in Manhattan on June 16, 1908. This line was extended under Delancey Street and Centre Street to a new five-platform complex at Chambers Street beneath the Manhattan Municipal Building at the foot of the Brooklyn Bridge on August 4, 1913. In addition to BRT trains, Long Island Railroad (LIRR) commuter trains also used the new Chambers Street station from its opening until 1917. The elevated railroads were operated by a new corporation, the New York Consolidated Railroad.

In 1913, the BRT, through another subsidiary, the New York Municipal Railway, signed the Dual Contracts with the government of New York City, to construct and operate new subways and other rapid transit lines to be built or improved under these contracts. Almost all subsequent BRT lines were built as part of the contracts. The BRT opened its first Brooklyn subway under Fourth Avenue on June 22, 1915, running over the Manhattan Bridge to a junction with the aforementioned Nassau Street Line at Canal Street. The BRT opened the first segment of its Manhattan main line subway, the Broadway Line, as far as 14th Street–Union Square on September 4, 1917. The Broadway Line was completed in 1920. The BRT's only crosstown Manhattan line, the Canarsie Line, opened in 1924.

During the beginning of the BRT's existence, the LIRR was a competitor of the BRT for passengers in Brooklyn and Queens. Despite competing with nearby lines, the BRT and its predecessors also hosted LIRR passenger trains via track sharing agreements and interchanged freight with them. LIRR Passenger service to the BRT's Brooklyn Bridge terminal began after an agreement in 1895, utilizing BRT elevated lines. LIRR passenger service to downtown Manhattan via the BRT subway and Williamsburg Bridge began with the opening of the Chambers Street Station. Both LIRR and BRT motorman were represented by the same union. Today, BRT successor MTA New York City Transit still receives freight deliveries from LIRR freight successor the New York & Atlantic Railroad in Sunset Park and at Linden Yard.

Demise and legacy
World War I and the attendant massive inflation associated with the war put New York transit operators in a difficult position, since their contracts with the City required a five-cent fare be charged, while inflation made the real value of the fare less than three cents in constant currency value. On November 1, 1918, the Malbone Street wreck, the second worst rapid transit train wreck to occur in the United States, occurred on the BRT's Franklin Avenue/Brighton Beach line, killing at least 93 people. This further destabilized the financially struggling company, and the BRT filed bankruptcy on December 31, 1918. In 1923 the BRT was restructured and released from bankruptcy as the Brooklyn–Manhattan Transit Corporation (BMT).

Some of the former elevated system of the BRT, dating to 1885, remains in use today. The largest section is the part of today's BMT Jamaica Line running above Fulton Street from the Alabama Avenue station to a small section turning north after the Crescent Street station. Most of the other surviving structures were either built new or rehabilitated between 1915 and 1922 as part of the Dual Contracts. One piece of structure – the elevated portion of the Franklin Avenue Shuttle, built in 1896 and 1905 – was extensively rebuilt in 1999.

Several BRT-era equipment have been preserved. This includes nine BU cars and five AB Standard cars, all which were also operated by the BMT upon the company's creation in 1923.

See also
 Brooklyn–Manhattan Transit Corporation (BMT)
 Interborough Rapid Transit Company (IRT)
 Independent Subway System (ISS)

References

1896 establishments in New York City
1923 disestablishments in New York (state)
American companies disestablished in 1923
American companies established in 1896
Defunct New York (state) railroads
Predecessors of the Brooklyn–Manhattan Transit Corporation
Railway companies disestablished in 1923
Railway companies established in 1896
Streetcar lines in Brooklyn
Streetcar lines in Queens, New York

Brooklyn Rapid Transit Company


Saltcoats () is a town on the west coast of North Ayrshire, Scotland. The name is derived from the town's earliest industry when salt was harvested from the sea water of the Firth of Clyde, carried out in small cottages along the shore. It is part of the 'Three Towns' conurbation along with Ardrossan and Stevenston and is the third largest town in North Ayrshire.

History

The history of Saltcoats can be traced back to when the monks of Kilwinning Abbey discovered easily accessible coastal coal seams at Saltcoats in the 1200s, it expanded from small scattering of buildings. The coal proved an efficient source of heat for evaporating saltwater for the manufacturing of salt, and by the 1500s, King James V-funded sheds along the shoreline, leading to a successful salt pans industry. This sector of the economy is where Saltcoats gets its name.

In 1528, Saltcoats was granted status as a burgh leading to the creation of a market . By the middle of the 1600s, Saltcoats' primary sources of income  were the import of corn and butter, as well as the sale of cattle and fish (mostly herring) to Ireland. Local farmers produced cheese, butter, wheat, oats, and potatoes. Cottage labourers in the town were given access to hand looms so they could weave muslins for the Glasgow and Paisley markets. On the outskirts of the town, chemical operations that produce magnesium and Epsom salts ran on waste materials from the salt-panning business.

In the late 18th century, several shipyards operated at Saltcoats, producing some 60 to 70 ships. The leading shipbuilder was William Ritchie, but in 1790 he moved his business to Belfast. In 1793, it was recorded that Saltcoats had around 400 houses, with 3 operational shipyards remaining. By 1820, this had climbed to 600 houses, with a population of 3,413 being noted.  By the early 19th century, the town had stopped producing ships. Saltcoats Town Hall, which dates back to 1826, is a Category B listed building.

Saltcoats had various amenities, lodging, and entertainment required to develop into a prosperous seaside resort as a result of the vast, protected bay known as "South Beach" between Saltcoats and Ardrossan and a Beach Pavilion built in the 1920s. Its importance as a holiday destination declined with the onset of cheap air travel and mass summer migrations to the Mediterranean.

Governance
Saltcoats is part of the North Ayrshire and Arran constituency in the House of Commons. From 2005, the seat was represented by Scottish Labour however, more recently in 2015, the seat was won by Patricia Gibson of the Scottish National Party. She was returned in 2017 albeit a smaller majority, but in 2019 her majority increased.

Historically, Saltcoats has been part of the UK parliament constituencies North Ayrshire (1868–1918), Bute and Northern Ayrshire (1918–1983) and Cunninghame North (1983–2005). These constituencies historically returned Conservative or Unionist MPs until 1987, when the constituency was won by the Labour Party.

For the devolved Scottish Parliament, the town is apart of the Cunninghame North constituency. This seat has been represented by Kenneth Gibson since the 2007 Scottish Parliament election, where it was the seat with the smallest majority at only 48 votes. It was previously represented by Scottish Labour since its creation in 1999.

Transport
The harbour was designed by James Jardine in 1811, however no cargo or passenger services run from the harbour any more.

Saltcoats is served by regular bus and railway services. Primary bus services are provided by Stagecoach West Scotland, while rail services are operated by ScotRail. These rail services are frequent and serve nearby Glasgow, as well as Largs, Ardrossan and Kilwinning.

Although Saltcoats currently only has a single railway station, the town was once served by a second railway station located in the north of the town, originally as part of the Lanarkshire and Ayrshire Railway. This station ceased regular passenger services on 4 July 1932, and there is no trace of the station today bar a nearby bridge.

Notable people

 Alexander Allan (1780–1854), founder of the Allan Line Royal Mail Steamers
 Andrew Allan (1822–1901), of the Allan Line Royal Mail Steamers
 Sir Hugh Allan (1810–82), of the Allan Line Royal Mail Steamers
 George Biagi (b.1985), Italian national rugby player
 William Burns (1809–76), historian
 Kenneth Campbell (1917–1941), recipient of the Victoria Cross
 Steve Clarke (b.1963), professional footballer, Scotland national team manager
 Hamish Fraser (1913–1986), former communist, traditionalist Catholic writer and local councillor
 Janice Galloway (b.1955), author
 Michael Garrett (b.1964), first Sir Bernard Lovell chair in astrophysics, Director of Jodrell Bank Centre for Astrophysics
 Colin Hay (b.1953), musician, singer-songwriter, leader of Men at Work
 Al Howie (1945–2016), long-distance runner
 Bobby Lennox (b.1943), professional footballer
James Manson (1845–1935), engineer
 Hugh McMahon (1906–97), professional footballer
 Betsy Miller (1792–1864), sea captain
 Hugh Munro (1856–1919), mountaineer, author
 Graeme Obree (b.1965), cyclist
 Robert Thornton (b.1967), professional darts player

References

External links
Video footage and history of the old Saltcoats Harbour
Video footage of the 1678 Auchenharvie coalfield drain adit
Video footage and history of the old open air pools
The railway between Saltcoats and Stevenston

the3towns.com
Threetowners
SaltcoatsCommunityCouncil
Irvine Bay

Seaside resorts in Scotland
Towns in North Ayrshire
Firth of Clyde
Ardrossan−Saltcoats−Stevenston
Populated coastal places in Scotland

Saltcoats


Nistru se poate referi la:

Râuri
Nistru – un râu care izvorăște în Ucraina, trece prin Republica Moldova și se varsă în Marea Neagră.
Râul Nistru, Băița – un curs de apă din România, afluent al râului Băița

Localități
Nistru, Maramureș – o localitate în județul Maramureș, Transilvania, România

Cluburi de fotbal
FC Nistru Cioburciu – un club de fotbal din Cioburciu, Republica Moldova
FC Nistru Chișinău – o fostă denumire a clubului de fotbal Zimbru, din Chișinău, Republica Moldova
FC Nistru Otaci – un club de fotbal din Otaci, Republica Moldova

Altele
 – o vinărie din Republica Moldova

Nistru (dezambiguizare)


Leo John Genn (født 9. august 1905, død 26. januar 1978) var en britisk teater-, filmskuespiller og barrister.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra England
Personer fra London
Briter i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Leo Genn


Altingsvalget 2017 blev afholdt i Island den 28. oktober 2017, knap et år efter det seneste valg.

Bjarni Benediktssons borgerlige trepartiregering mellem Selvstændighedspartiet og de to liberale midterpartier Reform og Lys Fremtid sprak pga. afsløringer af, at fremtrædende medlemmer af Selvstændighedspartiet (herunder statsministerens far) havde underskrevet vidnesbyrd til støtte for æresoprejsning af personer dømt for seksuelt misbrug af børn, og at statsministeren havde undladt at oplyse sine koalitionspartnere om dette.

I løbet af valgkampen viste meningsmålinger stor opbakning til Venstrepartiet – De Grønne, der i enkelte meningsmålinger lå på op mod 30% af stemmerne, men en effektiv negativ kampagne på de sociale medier med fokus på risikoen for høje skatter og EU-medlemskab hvis venstrefløjen vand fik elimineret forspringet, og resultatet af valget blev et fragmenteret Altinget med hele otte partier repræsenteret, hvilket var ny rekord. Herunder tidligere statsminister Sigmundur Davíð Gunnlaugssons Centerpartiet, der var dannet under valgkampen og Inga Sælands populistiske Folkets Parti.

Selvstændighedspartiets to tidligere regeringspartnere led en krank skæbne. Lys Fremtid havnede langt under spærregrænsen på 5%, mens Reform undervejs i valgkampen måtte udskifte deres formand Benedikt Jóhannesson med Selvstændighedspartiets tidligere næstformand Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir for at klare spærregrænsen, og partiet mistede tre af deres syv mandater. Lys Fremtids leder Óttarr Proppé trådte efterfølgende tilbage fra formandsposten og forlod politk.

Efter fire ugers regeringsforhandlinger, der indbefattede et kuldsejlet forsøg på en koalition mellem venstrefløjen og Fremskridtspartiet, dannede Venstrepartiet - De Grønnes leder Katrín Jakobsdóttir en bred koalitionsregering med de to traditionelle borgerlige "magtpartier" (valdsflokkur) Selvstændighedspartiet og Fremskridtspartiet, der har siddet i de fleste islandske regeringer siden deres dannelse i hhv. 1929 og 1916. De tre partier er alle imod EU-medlemskab og er enige om at opretholde en protektionistisk fiskeri- og landbrugspolitik og en selvstændig islandsk valuta. Regeringserklæringen fokuserede på at bruge indtægterne fra det islandske turistbooom til at forbedre sundhedsvæsenet og modernisere infrastrukturen og uddannelsessektoren, men indeholdt også grønne tiltag som f.eks. omstilling til en CO2-neutral økonomi.

Valgresultat

Noter

Politiske valg i 2017
Politiske valg i Island

Altingsvalget 2017


Atça, Ankara ilinin Çamlıdere ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Ankara il merkezine 100 km, Çamlıdere ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çamlıdere'nin mahalleleri

Atça, Çamlıdere


Weathersfield ist eine Town im Windsor County des Bundesstaates Vermont in den Vereinigten Staaten mit 2842 Einwohnern (laut Volkszählung von 2020).

Geografie

Geografische Lage
Weathersfield liegt am westlichen Ufer des Connecticut Rivers in den östlichen Ausläufern der Green Mountains. Im Nordwesten liegt die Little Ascutney Wildlife Management Area mit dem 525 m hohen Little Ascutney Mountain. Im Westen ragt noch ein Teil der Hawks Mountain Wildlife Management Area auf das Gebiet der Town. An dessen westlicher Grenze verläuft der Black River in südlicher Richtung.

Nachbargemeinden
Alle Entfernungen sind als Luftlinien zwischen den offiziellen Koordinaten der Orte aus der Volkszählung 2010 angegeben.

 Norden: West Windsor, 3,9 km
 Norden: Windsor,6,8  km
 Nordosten: Cornish, New Hampshire, 18,6 km
 Osten: Claremont, New Hampshire, 15,8 km
 Südosten: Charlestown, New Hampshire, 11,4 km
 Süden: Springfield, 3,7 km
 Südwesten: Chester, 17,3 km
 Westen: Baltimore, 9,3 km
 Westen: Cavendish, 13,7 km
 Nordwesten: Reading, 14,1 km

Stadtgliederung
Die beiden Siedlungskerne sind Ascutney (vor 1927: Ascutneyville) und das ehemalige Village Perkinsville.

Klima
Die Schneefälle zwischen Oktober und Mai liegen mit rund zwei Metern, davon mehr als 45 cm als Spitzenwert im Januar, etwa doppelt so hoch wie die mittlere Schneehöhe in den USA. Die tägliche Sonnenscheindauer liegt am unteren Rand des Wertespektrums der USA.

Geschichte
Ausgerufen am 20. August 1761, als Teil der New Hampshire Grants, erwies sich das Land der Town rasch als besonders geeignet für die Landwirtschaft. Die ersten Siedler kamen aus Connecticut und brachten von dort den Namen des Ortes mit. Die erste Stadtversammlung wurde im März 1778 einberufen und ein Bürgermeister bestimmt. Eine Windpocken-Epidemie im Jahr 1791 forderte sieben Tote unter den Siedlern; eine weitere Epidemie traf den Ort 1813.

Im Flussbogen des Connecticut im nördlichen Bereich der Town hatte der spätere Botschafter der Vereinigten Staaten in Lissabon, William Jarvis, eine Schaffarm angelegt. Er war der Erste, der die in der Folge Vermont prägenden Merinoschafe aus Spanien importierte und hier weiden ließ: 4.000 Stück, von denen acht als persönliches Geschenk an Thomas Jefferson weitergingen. Eine 1835 errichtete vierstöckige Wollweberei brannte aber bereits im November 1839 nieder und wurde danach nicht wieder neu errichtet. Bis zum heutigen Tag ist in Weathersfield keine weitere Großindustrie ansässig geworden, das Gebiet ist rein landwirtschaftlich geprägt. Auch als die Bahn 1848 / 1849 den Ort erreichte, änderte sich daran nichts: Weathersfield nutzte die neuen Möglichkeiten lediglich für den verbesserten Verkauf von Schafen, Wolle und anderen landwirtschaftlichen Produkten.

Religionen
In der Town existieren insgesamt drei Niederlassungen der United Church of Christ.

Einwohnerentwicklung

Wirtschaft und Infrastruktur

Verkehr
Der nächste Flughafen, der Claremont Municipal Airport, liegt in 8,0 km Luftlinie südöstlich auf der anderen Seite des Connecticut Rivers. Die Interstate 91, parallel zum Fluss gelegen, und die Vermont State Route 131 im Norden der Town stellen die wichtigsten Straßenverbindungen dar. Ein Personenbahnhof existiert, trotz der Lage an der Bahnstrecke, nicht.

Öffentliche Einrichtungen
Neben den üblichen städtischen Einrichtungen und einer öffentlichen Bibliothek verfügt Weathersfield über keine öffentlichen Einrichtungen. Das nächstgelegene Hospital befindet sich in Springfield.

Bildung
Weathersfield gehört mit Hartland, West Windsor und Windsor zur Windsor Southeast Supervisory Union.

Die Weathersfield School bietet für 212 Schulkindern Klassen von Kindergarten bis zum achten Schuljahr an.

Literatur

Weblinks

 Homepage der Gemeinde (englisch)
 Steckbrief der Gemeinde auf dem offiziellen Portal www.Vermont.gov

Einzelnachweise

Gemeindegründung 1761

Weathersfield


سيدي نعمان، بلدية بدائرة سيدي نعمان ولاية المدية الجزائرية.

الموقع الجغرافي
تحتل بلدية سيدي نعمان موقعا جغرافيا هاما بحيث تتوسط تراب ولاية المدية يحدها من الجهة الغربية بلدية البرواقية وأولاد ذايد ومن الجهة الشمالية كلا من بلديتي بوشراحيل والعمارية ومن الجهة الجنوبية تحدها بلدية خمس جوامع ومن الجهة الشرقية بلديتي بوسكن وسيدي الربيع.

قرى البلدية
بلدية سيدي نعمان تضم العديد من المداشر مثل:
سيدي محي الدين، الشواردية، الزاوية، المرابطين، الشرايطية، أولاد حاجي، النشاشدة، منداس، البسباس، بعطة، المعايفية، الطوالب، سيدي يوسف، الروايسية، أولاد فاطمة، أولاد عيسى والخنق والتواهمية

المؤسسات التربوية
 01 ثانوية عامة: ثانوية مولودقاسم نايت بلقاسم تقع في مركز البلدية.
 03 متوسطات: أقدمها متوسطة الشهيد عيدون رمضان بالإضافة إلى متوسطة الشهيد ڨنتور أحمد ومتوسطة الشهيد بوعتو عبد القادر / تقع كلها في مركز البلدية.
 17 مدرسة ابتدائية: تتوزع على كامل تراب البلدية في القرى والمداشر.

نشاطات البلدية

الزراعة
ما يميز هذه البلدية إمتلاكها لموارد مائية ووديان على غرار البلدان الأخرى واهمها «وادي المالح »، «وادي البسباس» ، «وادي ياڨور»، «وادي العذرات» حيث هذا الاخير تم إنشاء فيه سد مائي على مستوى المنطقة الحدودية مع بلدية العمارية، وأنها تتمتع أيضا بتربة خصبة تصلح لزراعة أغلب المنتجات الزراعية ومنها الحبوب كالقمح والشعير والقمح اللين والخرطان وزراعة البقول كالفول والحمص والعدس والجلبانة. كما تشتهر أيضا بزراعة الخضار كالبطاطا والجزر واللفت والبصل والفلفل والبطيخ، ودون أن ننسى أنها في السنوات الأخيرة بدأت تنتشر فيها زراعة الأشجار المثمرة خاصة التفاح، كما تعتبر هذه البلدية رائدة في زراعة الثوم بكل أنواعه.

تربية الحيوانات والدواجن
بالنسبة لتربية الحيونات نجد تربية المواشي كالأغنام والأبقار والماعز وإنتاج مادة الحليب الضرورية جدا. كما أن بلدية سيدي نعمان تعتبر رائدة في تربية الدواجن واللحوم البيضاء بفضل مشاريع الاستثمار المختلفة وقروض التنمية الريفية وتشغيل الشباب وهي السياسة المنتهجة من قبل السلطات الجزائرية في الآونة الأخيرة.

المصادر

أماكن مأهولة في ولاية المدية
سيدي نعمان

سيدي نعمان (ولاية المدية)


Tatiana Fedorovna Shchapova (1902-1954) est une phycologue soviétique, docteur en sciences biologiques.

Biographie
Malgré la tuberculose qui se fit sentir pendant de nombreuses années, Tatiana Shchapova participa à des expéditions dans les mers du nord (Barents et Mer Blanche), du sud et de l'est de l'Union soviétique.

Elle a également participé à des expéditions sur les côtes de la mer japonaise autour de l'île Sakhaline.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, elle ne put travailler dans sa spécialité mais dans le laboratoire de l'Institut de l'aviation de Tachkent (Ouzbékistan).

Après la guerre, en 1948, elle soutient sa thèse de doctorat sur le thème Répartition géographique et répartition des ordres Laminariales, Fucales et Desmarestiales dans le Pacifique Nord. Elle y fait une conclusion importante en affirmant que .

Sur la question de la distribution bipolaire des algues, elle a prouvé que certaines de leurs espèces sont d'origine méridionale.

Elle est décédée en 1954 dans un accident d'avion près de Novossibirsk.

Hommage
Le genre d'algues brunes , qui donne son nom à la famille des Stschapoviaceae, est nommé en l'honneur de T. F Shchapova. La seule espèce de ce genre, , est répertoriée dans le Livre rouge de la fédération de Russie.

Principales publications
Auteur exclusive :
 Végétation du fond des baies nord-est de la mer Caspienne - Komsomolets (Dead Kultuk) et Kaydak. Botanical journal, vol. 23, 1938
 Distribution amphi-pacifique de certaines espèces d'algues brunes. Rapports de l'Académie des sciences de l'URSS, vol. 52, 1946
Avec M.S. Kireeva MS. :
 Végétation inférieure de la partie nord-est de la mer Caspienne. Bul. MOIP, dép. Biologie, vol. 23, 1939
 Stocks et pêcherie d'herbes marines. Pêch, vol. 23, 1939
Avec V.B. Vozzhinskaya :
 Algues de la zone littorale de la côte ouest de Sakhaline. Actes de l'Institut d'océanologie de l'Académie des sciences de l'URSS, vol. 34, 1960

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Phycologue soviétique
Naturaliste russe (femme)
Biologiste marin

Tatiana Fedorovna Shchapova


Endill es el nombre de varios personajes legendarios que aparecen en diversas fuentes literarias y sagas nórdicas como jotun, rey del mar o dios nórdico. Particularmente se les menciona en la lista de reyes del mar Nafnaþulur de la Edda prosaica, Þórsdrápa y en varios kennings.

En la piedra rúnica de Karlevi su nombre aparece como [Æ]ndils iarmungrundaR que es un kenning para el mar. El proyecto Rundata lo traduce como la "expansión de Endill" o el "poderoso dominio de Endill", y sugiere que Endill pudo ser un dios de las naves que navegaban los mares. Otros kenning relacionados se refieren a Endils öndur que significa el "cielo de Endil" y Endils eykur que significa el "caballo de Endil" ambos se refieren a barcos; otro kenning Endils fold significa la "tierra de Endil" relacionado también con el mar.

Referencias

Enlaces externos
Nafnaþulur en nórdico antiguo, dos versiones
Nafnaþulur, versión en nórdico antiguo

Jotuns
Reyes vikingos
Personajes de la mitología nórdica

Endill


مكلارين هي شركة صناعة سيارات بريطانية، تأسست عام 1989 م و تم الاستحواذ عليها من قبل محمد ابن عيسى الخليفة و اصبح الرئيس التنفيذي و المالك للشركة ، هي تصنيع سيارات للطرق العادية مستوحاة من تقنية الفورميلا 1، تعمل شركة مكلارين بشكل وثيق مع فريق مكلارين لسباقات الفورميلا 1، وشكلت جزءاً هاماً من مجموعة مكلارين البريطانية.

مكلارين M81 Mustang
أعلنت شركة فورد عام 1980 عن تأسيس وحدة جديدة تحت اسم وحدة المركبات الخاصة  بهدف تصنيع مركبات ذات إنتاج محدود ومقدرات جيدة تكسب فورد اسماً مميزاً في عالم رياضة سباق السيارات، شكلت هذه الوحدة تعاوناً مميزا بين تصميم فورد وأداء وخبرات مجموعة مكلارين، أنتجت الشركة سيارة مكلارين M81 Mustang في نهاية عام 1980، كانت السيارة من تصميم تود غيرستين بيرغر وهاري وايكس، تم إنتاج 250 سيارة من هذا الطراز وبيعت الواحدة بسعر 000'25 دولار أمريكي

مكلارين F1

كانت سيارة مكلارين F1 أول سيارة رياضية للطرق العادية تنتجها مكلارين وقد صنفت ضمن فئة supercar، بلغ سعر الواحدة 000'640 جنيه استرليني (ما يعادل 000'150'1 دولار أمريكي)، كانت السيارة من فئة الكوبيه الرياضية ببابين و 3 مقاعد من تصميم غوردون موراي ؛ الذي اشتهر بتصميم سيارات الفورميلا 1، وضع مقعد السائق في منتصف الصف الأمامي وخلفه مقعدان للركاب، وزودت المركبة بمحرك ذو سعة 6064 سنتيمتر مكعب (6 لتر) ذو 12 اسطوانة ينتج مقدرة تعادل 627 حصان بخاري من تصميم وتصنيع شركة بي إم دبليو.

بدأ إنتاج سيارة مكلارين F1 عام 1992 وتم إنتاج الموديل LM في عام 1995 وGT موديل في عام 1997. موديل GTR انتج بين 1995 و1997. انتج آخر موديل من مكلارين F1 في أيار 1998، وبلغ عدد السيارات المنتجة 100 سيارة توزعت على مختلف الموديلات فأنتج 64 من موديل F1 و 5 LMو 3 من نوع GT و 9 من GTR9 و 9 من GTR96 و 10 من GTR97.

أثبتت سيارة المكلارين F1 GTR كفاءة عمل عالية في سباقات GT عام 1995 وحققت فوزاً ساحقاً في سباق ليمان 24 ساعة (أحد أقدم وأصعب سباقات التحمل للسيارات الرياضية)، اشتركت شركة مكلارين ب5 سيارات في السباق وحققت المراكز الأول والثالث والرابع ووالخامس والثالث عشر بالرغم من كونها المرة الأولى التي تشترك فيها هذه السيارة بالسباق، مما منح المكلارين F1 لقب أسرع سيارة إنتاج في ذلك الوقت بالإضافة إلى كونها أكثر سيارات التحمل تألقاً وجمالاً، حققت سيارة المكلارين F1 سرعة قصوى بلغت 241.35 ميل/ساعة (391 كيلومتر/ساعة) واستطاعت تحقيق تسارع من 0 إلى 100 متر خلال 3,2 ثانية.

مكلارين مرسيدس MP4/98T
تم إطلاقها في أستراليا عام 1998 خلال موسم السباق الكبير "Grand Prix" وكانت مكلارين مرسيدس MP4/98T أول سيارة سباق في العالم تحتوي محركين مترادفين (محركين موضوعين أحدهما أمام الآخر)، كانت أيضاً من تصميم غوردون موراي وحاول دمج الاناقة مع مقدرة سيارات الفورميلا 1 واحتوت السيارة على مقعد لمرافق السائق وضع في الخلف، صنع هيكل السيارة من ألياف الكربون واحتوت السيارة على علبة غيارات (ناقل حركة) ذات ست سرعات شبه أوتوماتيكية من تصميم وإنتاج مجموعة مكلارين ومحرك Ilmor FO110G 3.0 litre V10 من إنتاج مرسيدس سعته 3 لترات ومكون من 10 اسطوانات.

مرسيدس بنز SLR مكلارين

في عام 1999 وافقت شركة مكلارين على تصميم وإنتاج مرسيديس بنز إس إل آر مكلارين بالتعاون مع دايملر كرايسلر والتي هي صاحبة أكبر حصة في شركة مكلارين، تم إنتاج السيارة في واحد من أكثر المعامل تميزاً في العالم وهو مركز مكلارين للتكنولوجيا.

زودت السيارة بمحرك ذو سعة 5,5 لتر له 8 اسطوانات وينتج مقدرة تساوي 626 حصان بخاري، سرعة السيارة القصوى بلغت 334 كيلومتر/ساعة وتستطيع السيارة التسارع من 0 إلى 100 كيلومتر خلال 3,8 ثواني ومن 0 إلى 160 متر خلال 5,3 ثانية.

عام 2006 تم تطوير الموديل إس إل آر 722 بقدرة تصل إلى 650 حصان بخاري بلغت سرعتها القصوى 340 كلم/ساعة، وعام 2007 تم إنتاج مرسيدس بنز SLR مكلارين ذات سقف قابل للكشف. (مع العلم ان ميرسيدس اس ال ار تعتبر اسرع سيارة تجارية في شركة ميرسيدس بنز)

مكلارين إم بي 4 - 12 سي

 السيارة الأولى من الشركة الجديدة، (مكلارين إم بي 4 – 12 سي) هي عبارة عن طراز عالي الأداء بمقعدين ومحرّك متوسّط يقع في قلب فئة السيارات الرياضية التي يتراوح سعرها بين 125,000 باوند و175,000 باوند. (12 سي) سيّارة (مكلارين) أصيلة، ولا تحتوي على أي قطع أخرى منقولة من أي نوع آخر من السيّارات، وتنتجها شركة (مكلارين) في المملكة المتحدة. وطرحت للبيع في شبكة من الوكلاء والموزّعين في أنحاء العالم في مطلع عام 2011.
 تتمتّع (12 سي) بمحرك (V8) خاص بـ(مكلارين) من نوع (إم 838 تي) بسعة 3.8 لتر مزود بشاحن توربيني مزدوج ويولّد قوّة 600 حصان، تنتقل إلى العجلات عبر ناقل تروس «متواصل» بسبعة سرعات وبقابض مزدوج (إس إس جي). لا تهدف السيارة إلى الارتقاء بمعايير القوة والأداء في فئتها فقط، وإنما تُعدّ أيضاً الرائدة في الاقتصادية في استهلاك الوقود وفي تخفيض الانبعاثات، تدعمها خبرة (مكلارين) في الديناميكية الهوائية الفعالة التي تساعد على وزيادة تماسك العجلات على الطريق وتوفّر تحكماً أفضل، مما يسمح للسيارة أن تصل إلى سرعة 100 كم/س في 3.3 ثانية وبعدها إلى سرعة قصوى تبلغ 330 كم/س.

روابط مفيدة
 الموقع الرسمي لشركة مكلارين
 معلومات عن طراز إم بي 4 - 12 سي

مراجع

تأسيسات سنة 1963 في إنجلترا
تأسيسات سنة 1985 في إنجلترا
تصنيع السيارات في إنجلترا
سيارات سباقات
شركات بريطانية أسست في 1985
شركات تصنيع مركبات أسست في 1985
شركات مصنعة لسيارات فارهة
شركات مقرها في سري
ماركات سيارات
مجموعة مكلارين
مصنعو سيارات رياضية
مصنعو سيارات في المملكة المتحدة

مكلارين


إذاعة الزيتونة للقرآن الكريم  هي أول محطة إذاعية دينية في الجمهورية التونسية. انطلقت في غرة رمضان سنة 1428 هـ، الموافق 13 سبتمبر 2007. تعود تسميتها نسبة إلى جامع الزيتونة في تونس. تبث المحطة برامجها على موجة الإف إم FM على مدى الأربع والعشرين ساعة بشكل يغطي كامل البلاد وذلك من مقرها في مدينة قرطاج، كما يمكن الاستماع لهذه الإذاعة مباشرة عبر موقعها الرسمي على الانترنت أو عبر الموجة 99.30 أو 100.70 كما عرفت إذاعة الزيتونة الدينية نجاحا كبيرا جعلها تكون في ظرف وجيز ثاني إذاعة في تونس العاصمة بعد إذاعة موزاييك أف أم الخاصة وثاني إذاعة في سوسة بعد إذاعة جوهرة أف أم الخاصة وأول إذاعة في صفاقس.

مراجع

انظر أيضا
 قائمة إذاعات الراديو التونسية

وصلات خارجية
 موقع الإذاعة على شبكة الانترنت

إذاعات إسلامية
زيتونة
إعلام مغاربي
محطات إذاعية أسست في 2007

إذاعة الزيتونة


Oswald Herzog fue un escultor y pintor alemán, nacido el año 1881 en Chojnów- Polonia y fallecido en 1939.

Datos biográficos

En 1919 su obra fue representada en el recinto ferial de Sturm en Berlín. Fue miembro de los grupos Arbeitsrat für Kunst y Novembergruppe . Influido por el futurismo y expresionismo, evolucionó hacia un estilo objetivista de la Nueva Objetividad. Su principal interés estuvo focalizado en el concepto de ritmo en la obra de arte. Él escribió:

Fue uno de los muchos artistas alemanes, cuyo trabajo fue condenado en 1933 como arte degenerado, y en 1937 expuso en la exposición Entartete Kunst de Múnich .

Notas y referencias

Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores de Alemania del siglo XX
Escultores de Polonia del siglo XX
Escultores de Polonia en Alemania
Pintores de Alemania del siglo XX

Oswald Herzog


Kramhúsið er einkarekinn dans- og sviðslistaskóli við Skólavörðustíg í miðborg Reykjavíkur. Kramhúsið var stofnað 1984 af Hafdísi Árnadóttur íþróttakennara.

Dansskólar á Íslandi
Sviðslistir á Íslandi
Miðborg Reykjavíkur

Kramhúsið


Acest articol prezintă echipele care vor lua parte la Campionatul Mondial Universitar din 2016, desfășurat la Antequera, Málaga, în Spania, între 27 iunie și 3 iulie 2016, a 23-a ediție a acestei competiții.

Grupa A

Japonia
Lotul Japoniei a fost următorul:

Antrenor principal: Shigeo Kusumoto
Antrenor secund: Shoichi Kashizuka

România
Lotul României a fost anunțat pe 18 iunie 2016:

Antrenor principal: Nicoleta Alexandrescu
Antrenor secund: Costică Buceschi

Spania
Lotul Spaniei a fost anunțat pe 13 iunie 2016. Ulterior s-a anunțat că Sara Gil o va înlocui pe Jennifer Gutiérrez.

Antrenor principal: Ángel Sandoval
Antrenor secund: José Ignacio Prades

1) A înlocuit-o pe Jennifer Gutiérrez;

Note

Legături externe

Campionatul Mondial Universitar de Handbal Feminin din 2016

Campionatul Mondial Universitar de Handbal Feminin din 2016 - Echipele


Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine
 Benediktinski samostan sv. Arnira u Splitu - dograđena kapela sv. Arnira

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1444.


Petrokemija (od petrolej i kemija) je grana kemije i kemijske tehnologije koja se bavi reakcijama i procesima dobivanja te svojstvima petrokemijskih proizvoda, tj. onih proizvoda koji se temelje na nafti i zemnome plinu, a ne rabe se kao goriva ili maziva. Temeljno je obilježje petrokemijske proizvodnje velik broj proizvoda dobivenih od maloga broja početnih sirovina. Tako se od samo nekoliko ugljikovodika, kao što su niži alkeni (α-olefini) i aromatski ugljikovodici, te metan (od kojega nastaje sintezni plin), dobiva više tisuća kemijskih proizvoda.

Izvori

Vidi još
 Naftni derivati
 Petrokemija (tvrtka)
 Petrokemijski proizvodi
 Zemni plin

Vanjske poveznice

 Petrochemistry in Europe
 The Emerging Oil Refinery Capacity Crunch
 Oil Refinery Processes - Ronald (Ron) F. Colwell
 Educational resource on petrochemistry

Grane kemije
Nafta
Prirodni plin

Petrokemija


Roostoja ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Alutaguse (bis 2017 Tudulinna). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Beschreibung und Geschichte
Das Dorf hat 31 Einwohner (Stand 1. Januar 2011).

Es liegt am gleichnamigen kleinen Bach, dem Roostoja oja. Sein Name stammt von dem rötlichen (weil eisenhaltigen) Moorwasser, das aus dem nahegelegenen Sumpfgebiet stammt.

Ein Erinnerungsstein im Ort gedenkt der Einwohner von Roostoja, die durch den Stalinismus zwischen 1941 und 1956 ums Leben gekommen sind.

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Alutaguse

Roostoja


Popp rokk er tónlistarstefna sem blandar saman eiginleikum popp og rokktónlistar. Hún varð vinsæl undir lok 6. áratugarins sem annar valmöguleiki við hefðbundið rokk og ról. Popp rokk einblínir meira á vandaðar lagasmíðar og fíngerðari upptökur heldur en uppreisnargjarna stílinn sem oft má tengja við venjulegt rokk. Stefnan fær innblástur úr takti, útsetningu, og einkennandi stíl rokk og róls. Sumir líta á popp rokk sem aðgreinda tónlistarstefnu meðan aðrir horfa á hana sem hluta af venjulegri popp og rokktónlist.

Tilvísanir

Popptónlist
Rokk
Tónlistarstefnur

Popp rokk


La  est l'une des six circonscriptions législatives que compte la préfecture de Kyoto au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La cinquième circonscription de la préfecture de Kyoto regroupe les villes de Fukuchiyama, Maizuru, Ayabe, Miyazu et Kyōtango avec le district de Yosa.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Cinquième circonscription de la préfecture de Kyoto


The year 1874 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 George Devey begins to remodel Ascott House (near Wing, Buckinghamshire) in England.
 Eastern Parkway in Brooklyn, New York, laid out by Frederick Law Olmsted and Calvert Vaux, is completed.

Buildings and structures

Buildings completed
 California State Capitol in Sacramento, California, USA.
 Eads Bridge at St. Louis, USA, designed by James B. Eads.
 Grand Synagogue of Paris, France, designed by Alfred-Philibert Aldrophe.
 Palais Garnier (opera house), Paris, France, designed by Charles Garnier.
 St. Nicholas' Church, Hamburg, Germany, designed by George Gilbert Scott.
 Wahnfried, Richard Wagner's villa in Bayreuth, Germany.
 The Ancoats Hospital, an enlargement of the current building, in Manchester, designed by Lewis and Crawcroft, opens.
 Serbian Orthodox Cathedral in Sarajevo, designed by Andrey Damyanov

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – George Edmund Street.
 Grand Prix de Rome, architecture: Benoît Édouard Loviot.

Births
February 12 – Auguste Perret, French architect, pioneer of reinforced concrete (died 1954)
March 10 – Karl Lindahl, Finnish-Swedish architect (died 1930)
April 11 – William Alexander Harvey, English architect of Bournville (died 1951)
April 24 – John Russell Pope, American architect (died 1937)
October 21 – Edwin Cooper, English architect (died 1942)

Deaths
January 13 – Victor Baltard, French architect (born 1805)
April 13 – James Bogardus, American inventor and architect (born 1800)
April 19 – Owen Jones, Anglo-Welsh architect (born 1809)
August 3 – Carl Tietz, German architect working in Vienna (born 1831)
September 3 – John Rennie the Younger, English civil engineer (born 1794)
November 14 – Robert William Billings, British Gothic Revival architectural draughtsman and architect (born 1812)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1874 in architecture


An Arundinella bengalensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Spreng., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Claridge Druce. An Arundinella bengalensis in nahilalakip ha genus nga Arundinella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arundinella

Arundinella bengalensis


HMS London was a  destroyer of the Royal Navy.

Construction and design
London was one of two County-class destroyers ordered under the British Admiralty's 1956–57 shipbuilding programme. She was laid down at Swan Hunter's Wallsend, Tyne and Wear shipyard on 26 February 1960 and launched by Princess Alice, Duchess of Gloucester on 7 December 1961. The ship was completed on 14 November 1963.

London was  long overall and  between perpendiculars, with a beam of  and a draught of . Displacement was  normal and  deep load. The ship was propelled by a combination of steam turbines and gas turbines in a Combined steam and gas (COSAG) arrangement, driving two propeller shafts. Each shaft could by driven by a single  steam turbine (fed with steam at  and  from Babcock & Wilcox boilers) and two Metrovick G6 gas turbines (each rated at ), with the gas turbines being used for high speeds and to allow a quick departure from ports without waiting for steam to be raised. Maximum speed was  and the ship had a range of  at .

A twin launcher for the Seaslug anti-aircraft missile was fitted aft. The Seaslug GWS1 was a beam riding missile which had an effective range of about . Up to 39 Seaslugs could be carried horizontally in a magazine that ran much of the length of the ship. Close-in anti-aircraft protection was provided by a pair of Seacat missile launchers, while two twin QF 4.5 inch Mark V gun mounts were fitted forward. A helicopter deck and hangar allowed a single Westland Wessex helicopter to be operated.

A Type 965 long-range air-search radar and a Type 278 height-finding radar was fitted on the ship's mainmast, with a Type 992Q navigation radar and an array of ESM aerials were mounted on the ship's foremast. Type 901 fire control radar for the Seaslug missile was mounted aft. Type 184 sonar was fitted.

Royal Navy service

Early service
London commissioned at Swan Hunter's yard in Wallsend on 14 November 1963 under Captain J.C. Bartosik and was initially fully employed setting her armament to work, successfully firing her Sea Slug surface-to-air missile for the first time off Aberporth in April 1964. After working up, during which she entertained the Duke of Edinburgh on board, she crossed the Atlantic in September 1964. She visited Bermuda and Houston before joining a special squadron led by Vice-Admiral Sir Fitzroy Talbot on a round of visits to the South American part of his command. Passing through Panama, she visited Peru, Chile, Uruguay and Brazil before proceeding via Tristan da Cunha to Simonstown, where she spent Christmas. New Year's was spent at sea en route to Mauritius, where the ship's helicopter was used to build a TV mast. She then deployed to the Far East, visiting Hong Kong, Bangkok, Subic, Singapore and ports in Malaya. During this time she was part of a powerful fleet whose presence acted as a deterrent to President Sukarno of Indonesia's attempt to intimidate the infant Federation of Malaysia through 'Confrontation'. She then returned to the UK via Aden and assisted the Adrian Augusta adrift in the Red Sea before entering Suez, proceeding to Gibraltar, then Portsmouth and took part in Navy Days at Portsmouth in 1965.

More world travel
On Easter Monday 1969 London sailed for the Far East; she had onboard Admiral of the Fleet Sir Varyl Begg GCB., DSO., DSC. who was taking passage to take up his appointment as Governor and C-in-C Gibraltar. The ship sailed into Gibraltar on 17 April flying the flag of an Admiral of the Fleet. After that, she continued her passage, calling in at Simonstown and then onto Beira Patrol before heading for Gan and Singapore. She accordingly spent the period from June to late September in the South China Sea visiting Hong Kong, Manila and Subic Bay as well as spending two weeks in Japan as well as spells in her base port of Singapore. In September, she sailed in company with , into New Zealand visiting Auckland, Gisborne where she led a group of ships celebrating Captain Cook's first landing in New Zealand in October 1769. After three days of exceptional hospitality, London sailed for Wellington and Lyttleton. She then crossed the Tasman Sea to Hobart and after that up to Melbourne, where the ship's company were pleased to experience the Gold Cup.

The ship spent two weeks in Sydney before steaming back to Singapore for Christmas and the New Year. She subsequently sailed across the Indian Ocean to carry out a short stint of Beira patrol; she then sailed round the Cape of Good Hope and on across the Atlantic to carry out Sea Slug missile firings in a tactical setting with the US Navy. A short visit to St Vincent and Puerto Rico allowed the ship's company a few days ashore before London headed back to Portsmouth, having completed an extremely busy 12 months. There ensued docking and repairing defects in Portsmouth before carrying out workup in October and visits to Greenock before Christmas leave, prior to sailing in early February 1971 for a nine-month tour of duty in the Mediterranean. This period allowed for a wonderful opportunity for cultural visits in Leghorn (for Pisa and Florence, Civitia Vecchia for Rome and Pompeii and Naples as well as Trieste from where a visit to Venice was possible). The ship called in at Crete for the 30th anniversary of the battle in May 1941. She also called in at Cyprus and Istanbul from where a trip round the Black Sea included a visit to Samsun. The ship gave station leave in Gibraltar and Naples; returning to Portsmouth in early November 1971. In 31 months she had carried out two deployments lasting 21 months, had spent six weeks working up between deployments as well as visits to Scotland and missile firing practice at Aberforth.

'Lasts and decommissioning

London was chosen to represent Great Britain for the celebrations in New York City for the American Bicentennial celebrations in July 1976.  The crew went to great lengths to make the ship clean and 'ship-shape' for the visit, and London hosted several diplomatic and social functions while she was there.  Her crew enjoyed an extended liberty period out on the town.

London was the last ship to leave Malta when the Maltese government closed the base. She attended the 1977 Silver Jubilee Fleet Review off Spithead when she was part of the First Flotilla.

The ship was the last RN vessel capable of firing Mark 1 Sea Slug missiles,firing the last 17 Mk 1 seaslugs on 9 December 1981 as targets for HMS Cardiff and Glasgows Sea Darts  and 4.5 shells as targets for HMS Brilliant.  Seawolf and on the 10 December 1981, the ship had the distinction of being the ship that carried out the Navy's final twin turret broadside when all four of her 4.5 inch guns were fired at once

London was decommissioned in late December 1981 after completing a three-month deployment to the West Indies as Belize Guardship, during which her crew were involved in the granting of independence to Antigua.

Pakistan naval service

London was sold to Pakistan on 23 March 1982 and recommissioned Babur under Captain Mukhtar Azam. Babur was decommissioned from Pakistani service in 1993 and sold for scrap in 1995.

Commanding officers
Notable commanding officers include J C Bartosik between 1963-1966 and Ronald Forrest during 1970-1972.

References

Bibliography

County-class destroyers of the Royal Navy
Ships built on the River Tyne
1961 ships
Cold War destroyers of the United Kingdom
County-class destroyers of the Pakistan Navy

HMS London (D16)


Hokkaidō ( ; "Kuzey deniz yolu", Aynu dili: アイヌモシリ Ainu mosir), Japonya'yı oluşturan dört büyük adadan ve Japonya'nın prefektörlüklerinden biridir. Adanın batıda Japon Denizi, doğuda Büyük Okyanus ve kuzeyde Ohotsk Denizi'ne kıyısı olup Tsugaru Boğazı ile Honshu'dan ayrılır. Hokkaidō, Japonya'nın yüzölçümü bakımından en büyük prefektörlüğü ve ikinci büyük adasıdır. Prefektörlüğün merkezi Sapporo şehridir.

İdari bölümleri

Hokkaidō prefektörlüğü, dokuz genel alt prefektörlük bürosu (総合振興局) ile beş alt prefektörlük bürosuna (振興局) ayrılmaktadır. Bu alt prefektörlüklerde 35 şehir ile 66 ilçeye (129 kasaba ile 15 köy) ayrılmaktadır.

Japonya aynı zamanda günümüzde Rusya tarafından yönetilen Kuril Adaları'nın güney kısmını hak iddia etmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Hokkaidō