A magnetic cartridge, more commonly called a phonograph cartridge or phono cartridge or (colloquially) a pickup, is an electromechanical transducer that is used to play records on a turntable.

The cartridge contains a removable or permanently mounted stylus, the tip - usually a gemstone, such as diamond or sapphire - of which makes physical contact with the record's groove. In popular usage and in disc jockey jargon, the stylus, and sometimes the entire cartridge, is often called the needle. As the stylus tracks the serrated groove, it vibrates a cantilever on which is mounted a permanent magnet which moves between the magnetic fields of sets of electromagnetic coils in the cartridge (or vice versa: the coils are mounted on the cantilever, and the magnets are in the cartridge). The shifting magnetic fields generate an electrical current in the coils.  The electrical signal generated by the cartridge can be amplified and then converted into sound by a loudspeaker.

History
The first commercially successful type of electrical phonograph pickup was introduced in 1925. Although electromagnetic, its resemblance to later magnetic cartridges is remote: it contained a bulky horseshoe magnet and employed the same imprecisely mass-produced single-use steel needles which had been standard since the first crude disc record players appeared in the 1890s. Its tracking weight was specified in ounces, not grams. This early type of magnetic pickup completely dominated the market well into the 1930s, but by the end of that decade it had been superseded by a comparatively lightweight piezoelectric crystal pickup type. The use of short-lived disposable metal needles remained standard. During the years of affluence and long-deferred consumer demand immediately following World War II, as old record players with very heavy pickups were replaced, precision-ground and conveniently long-lasting stylus tips made of sapphire or the exotic hard metal osmium were increasingly popular. However, records made for home use still played at 78 rpm and most of them were still made of the same old abrasive shellac compound formulated to rapidly wear down the points of steel needles to fit the groove.

The introduction of the 33 rpm record LP "album" in 1948 and the 45 rpm record "single" in 1949 prompted consumers to upgrade to a new multi-speed record player with the required smaller-tipped "microgroove" stylus. Sapphire and diamond then became the standard stylus tip materials. At first, the new styli came installed in smaller, lighter piezoelectric crystal or ceramic cartridges of the general type found in inexpensive self-contained portable record players throughout the phonographic era. Ceramic cartridges continue to be used in most of the "retro" and compact record players currently being made, in part because they are comparatively robust and resistant to damage from careless handling, but mostly because they are inexpensive. However, during the 1950s, a new generation of small, lightweight, highly compliant magnetic cartridges appeared and quickly found favor among high-fidelity enthusiasts because of their audibly superior performance. The high compliance also reduced record wear. They soon became standard in all but the cheapest component audio systems and are the most common type of pickup cartridge in use today.

Design and construction
The cartridge consists of several components: the stylus, cantilever, magnets, coils and body. The stylus is the part that, when in use, is the interface with the record surface and tracks the modulations in the groove. It is typically made of a small polished diamond or other industrial gemstone. The cantilever supports the stylus, and transmits the vibrations from it to the coil/magnet assembly. The former is typically made of boron or aluminium, and previously beryllium although some manufacturers market models with exotic gemstone cantilevers. Most models of moving magnet cartridges have detachable stylus–cantilever sub-assemblies that allow for their replacement without the need to remove and replace the entire cartridge when the stylus has become worn.

Coupled to the tonearm, the cartridge body's function is to give the moving parts a stationary platform so that they can track the groove with precision.

Types
In high-fidelity systems, crystal and ceramic pickups have been replaced by the magnetic cartridge, using either a moving magnet or a moving coil.

Compared to the crystal and ceramic pickups, the magnetic cartridge usually gives improved playback fidelity and reduced record wear by tracking the groove with lighter pressure. Magnetic cartridges use lower tracking forces and thus reduce the potential for groove damage. They also have a lower output voltage than a crystal or ceramic pickup, in the range of only a few millivolts, thus requiring greater amplification.

Moving Magnet (MM) and Moving Iron (MI) cartridges

In a moving magnet cartridge, the stylus cantilever carries a tiny permanent magnet, which is positioned between two sets of fixed coils (in a stereophonic cartridge), forming a tiny electromagnetic generator. As the magnet vibrates in response to the stylus following the record groove, it induces a tiny current in the coils.

Because the magnet is small and has little mass, and is not coupled mechanically to the generator (as in a ceramic cartridge), a properly adjusted stylus follows the groove more faithfully while requiring less tracking force (the downward pressure on the stylus).

Moving iron and induced magnet types (ADC being a well-known example) have a moving piece of iron or other ferrous alloy  coupled to the cantilever (instead of a magnet), while a permanent, bigger magnet is over the coils, providing the necessary magnetic flux.

Moving Coil (MC) cartridges

The MC design is again a tiny electromagnetic generator, but (unlike an MM design) with the magnet and coils reversed: the coils are attached to the cantilever, and move within the field of a permanent magnet. The coils are tiny and made from very fine wire.

Since the number of windings that can be supported in such an armature is small, the output voltage level is correspondingly small. The resulting signal is only a few hundred microvolts, and thus more easily swamped by noise, induced hum, etc. Thus it is more challenging to design a preamplifier with the extremely low noise inputs needed for moving-coil cartridge, therefore a "step up transformer" is sometimes used instead.

However, there are available many "high output" moving coil cartridges that have output levels similar to MM cartridges.

Moving coil cartridges are extremely small precision instruments and are therefore generally expensive, but are frequently preferred by audiophiles due to a subjectively better performance.

Moving Micro Cross (MMC) cartridges

The MMC design was invented and patented by Bang & Olufsen. The MMC cartridge is a variation of the Moving Iron (MI) design. Magnets and coils are stationary while a micro cross moves with the stylus, thereby varying the distances between the arms of the cross and the magnets. It is claimed that the MMC design allows for superior channel separation, since each channel's movements appear on a separate axis.

Moving Magnet vs. Moving Coil

Moving magnet cartridges are more commonly found at the 'lower-end' of the market, while the 'higher-end' tends to be dominated by moving coil designs. The debate as to whether MM or MC designs can ultimately produce the better sound is often heated and subjective. The distinction between the two is often blurred by cost and design considerations - e.g. can an MC cartridge requiring another step-up amplification outperform well made MM cartridges that need simpler front-end stages?

 MC cartridges offer very low inductance and impedance, which means that the effects of capacitance (in the cable that goes from the cartridge to the preamp) are negligible, unlike MM cartridges, which comparatively sport very high inductance and impedance. In the latter, cable capacitance can negatively affect the flatness of frequency response and linearity of phase response. This would account for a potential sonic advantage to MC types.
 It is generally believed that MC cartridges sport lower moving masses. However, quality MM cartridges are able to offer as low or lower moving mass than some MC cartridges. For example, the state-of-the-art Technics EPC-100CMK4 with 0.055 mg of effective tip mass, of moving magnet design. Comparatively, the popular Denon DL-301 moving coil cartridge has an effective tip mass of 0.270 mg.
 To discriminate cartridges by engine (MC vs MM) overlooks the fact that the stylus tip shape (conical vs elliptical vs advanced shapes), mounting (bonded vs nude), cantilever material (aluminum vs boron vs beryllium) and cantilever design (solid rod vs rolled tube) have a significant influence in the sound, and this may account for more variation of sound quality than the engine type used.

MM cartridges generally have output of 3-6mV, compatible with the MM inputs of preamplifiers.  MC cartridges come in two varieties, low output
(usually < 1.0mV) and high output (more than 1.5mV); there are also some with very low output (0.3mV or less).  High output MC cartridges are a
concession to compatibility with older preamp MM inputs; low output MC cartridges may generate excessive noise or have insufficient preamp gain to drive amplifiers to their rated output if used on MM inputs.  Most solid state preamplifiers have separate high gain, low noise MC inputs to accommodate these.  Cartridges with very low output need a separate pre-phono amplification stage before input to an MC or MM preamplifier stage.

"London Decca" Cartridges

The Decca phono cartridges were a unique design, with fixed magnets and coils. The stylus shaft was composed of the diamond tip, a short piece of soft iron, and an L-shaped cantilever made of non-magnetic steel. Since the iron was placed very close to the tip (within 1 mm), the motions of the tip could be tracked very accurately. Decca engineers called this "positive scanning". Vertical and lateral compliance was controlled by the shape and thickness of the cantilever. Decca cartridges had a reputation for being very musical; however early versions required more tracking force than competitive designs - making record wear a concern.

References

External links
Cartridge history from a 1958 book
Understand Phono Cartridges from a 1979 article

Sensors
Electromagnetic components
Turntables
Audio transducers

Magnetic cartridge


Gestacijski dijabetes (trudnički dijabetes, trudnički šećer) je stanje u kojemu žena koja prije trudnoće nije imala dijabetes, istu razvije u trudnoći. Gestacijski dijabetes općenito ima malo simptoma; međutim, povećava rizik od preeklampsije, depresije i povećava mogućnost da se porod izvrši carskim rezom. Djeca rođena majkama s loše kontroliranim gestacijskim dijabetesom imaju povećan rizik od prevelikog rasta pri porodu, niskog šećera u krvi nakon rođenja i žutice.  Dugoročno, djeca čije su majke u trudnoći imale dijabetes imaju povećani rizik za prekomjernu težinu i razvoj dijabetesa tipa 2.

Gestacijski dijabetes može se pojaviti tijekom trudnoće zbog rezistencije na inzulin ili smanjene proizvodnje inzulina. Čimbenici rizika uključuju prekomjernu tjelesnu težinu, prethodnu dijagnozu gestacijskog dijabetesa, obiteljsku povijest dijabetesa tipa 2 i sindrom policističnih jajnika. Dijagnoza se postavlja krvnim pretragama. Za trudnice s normalnim rizikom, pregled se preporučuje između 24 i 28 tjedana trudnoće. Za one s visokim rizikom, testiranje se može obaviti pri prvom prenatalnom pregledu.

Prevencija podrazumjeva održavanje normalne tjelesne težine i tjelesnu aktivnost prije trudnoće. Gestacijski dijabetes liječi se promjenama u prehrani, tjelovježbom, lijekovima (poput metformina) i eventualno injekcijama inzulina. Većina žena može regulirati šećer u krvi dijetom i tjelovježbom. Testiranje razina šećera u krvi među oboljelima često se preporučuje četiri puta dnevno. Dojenje se preporučuje što je prije moguće nakon poroda.

Gestacijski dijabetes pogađa 3 – 9% trudnoća, ovisno o ispitivanoj populaciji. Posebno je čest tijekom posljednja tri mjeseca trudnoće. Pogađa 1% mlađih od 20 godina i 13% starijih od 44 godine. Više etničkih skupina, uključujući Azijatkinje, američke Indijanke, Australke-domorotkinje i stanovnice Pacifika, izložene su većem riziku. U 90% slučajeva gestacijski dijabetes nestaje nakon rođenja djeteta. Žene su, međutim, u povećanom riziku od razvoja dijabetesa tipa 2.

Klasifikacija
Gestacijski dijabetes formalno se definira kao "bilo koji stupanj netolerancije na glukozu s početkom ili prvim prepoznavanjem tijekom trudnoće". Ova definicija priznaje mogućnost da je žena prethodno imala nedijagnosticirani dijabetes melitus ili da je razvila dijabetes slučajno s trudnoćom. Hoće li simptomi nestati nakon trudnoće također je nevažno za dijagnozu. Žena ima dijagnozu gestacijskog dijabetesa kada se nentolerancija na glukozu nastavi i nakon 24 do 28 tjedana trudnoće.

Klasifikacija White, nazvana po Priscilli White, pionirki u istraživanju utjecaja tipova dijabetesa na perinatalni ishod, naširoko se koristi za procjenu majčinskog i fetalnog rizika. Razlikuje gestacijski dijabetes (tip A) i pregestacijski dijabetes (dijabetes koji je postojao prije trudnoće). Ove se dvije skupine dalje dijele prema svojim povezanim rizicima i upravljanju.

Dva podtipa gestacijskog dijabetesa prema ovom klasifikacijskom sustavu su:

 Tip A1: abnormalni oralni test tolerancije glukoze (OGTT), ali normalna razina glukoze u krvi tijekom posta i dva sata nakon jela; dovoljna izmjena prehrane za kontrolu razine glukoze
 Tip A2: abnormalni OGTT pogoršan abnormalnim razinama glukoze tijekom posta i/ili nakon jela; potrebna dodatna terapija inzulinom ili drugim lijekovima

Dijabetes koji je postojao prije trudnoće također je podijeljen u nekoliko podtipova prema ovom sustavu:

 Tip B: nastaje u dobi od 20 ili više godina i traje manje od 10 godina.
 Tip C: počinje u dobi od 10 do 19 godina ili traje od 10 do 19 godina.
 Tip D: početak prije 10. godine ili trajanje duže od 20 godina.
 Tip E: otvoreni dijabetes melitus s kalcificiranim zdjeličnim žilama.
 Tip F: dijabetička nefropatija.
 Tip R: proliferativna retinopatija.
 Tip RF: retinopatija i nefropatija.
 Tip H: ishemijska bolest srca.
 Tip T: prethodna transplantacija bubrega.

Rana dob početka ili dugotrajna bolest podrazumijeva veći rizik (vidi prve tri podvrste).

Dostupna su još dva skupa kriterija za dijagnosticiranje gestacijskog dijabetesa, oboje temeljeni na razini šećera u krvi.

Kriteriji za dijagnosticiranje gestacijskog dijabetesa, primjenom testa tolerancije glukoze od 100 grama, prema Carpenteru i Coustanu:

 Post 95 mg/dl
 1 sat 180 mg/dl
 2 sata 155 mg/dl
 3 sata 140 mg/dl

Kriteriji za dijagnozu gestacijskog dijabetesa prema Nacionalnoj skupini podataka o dijabetesu:

 Post 105 mg/dl
 1 sat 190 mg/dl
 2 sata 165 mg/dl
 3 sata 145 mg/dl

Rizični faktori
Klasični čimbenici rizika za razvoj gestacijskog dijabetesa su:

 Sindrom policističnih jajnika
 Prethodna dijagnoza gestacijskog dijabetesa ili predijabetesa, poremećene tolerancije glukoze ili poremećene glikemije natašte
 Obiteljska povijest gdje rođak prvog stupnja ima dijabetes tipa 2
 Dob majke - faktor rizika žene raste sa starenjem (posebno za žene starije od 35 godina).
 Očeva dob - jedno je istraživanje pokazalo da je očeva dob iznad 55 godina povezana s gestacijskim dijabetesom
 Etnička pripadnost (oni s većim faktorima rizika uključuju Afroamerikance, Afrokaribijce, Indijance, Hispanoamerikance, stanovnike Pacifika i ljude podrijetlom iz Južne Azije)
 Prekomjerna tjelesna težina, pretilost ili ozbiljna pretilost povećavaju rizik redom za faktor 2.1, 3.6 i 8.6.
 Prethodna trudnoća koja je rezultirala djetetom s makrosomijom (velika porođajna težina: veća od 90. percentila ili veća od 4000 g.)
 Ranije opstetričke komplikacije
 Drugi genetski čimbenici rizika: Postoji najmanje 10 gena u kojima je određeni polimorfizam povezan s povećanim rizikom od gestacijskog dijabetesa, ponajviše TCF7L2.

Statistike pokazuju i dvostruki rizik od gestacijskog dijabetesa kod pušača. Sindrom policističnih jajnika također je rizični faktor, iako su relevantni dokazi proturječni. Neka su istraživanja razmatrala kontroverznije moguće čimbenike rizika, poput niskoga rasta.

Oko 40 do 60% žena s gestacijskim dijabetesom nemaju dokaziv faktor rizika, iz tog razloga mnogi se zalažu za pregled svih žena. Obično, žene s gestacijskim dijabetesom ne pokazuju simptome (još jedan razlog sistematskog pregleda), ali neke žene mogu pokazati povećanu žeđ, pojačano mokrenje, umor, mučninu i povraćanje, infekciju mjehura, gljivične infekcije i zamagljen vid.

Precizni mehanizmi koji su u osnovi gestacijskog dijabetesa i dalje su nepoznati. Osnovno obilježje gestacijskog dijabetesa je povećana rezistencija na inzulin. Smatra se da hormoni trudnoće i drugi čimbenici ometaju djelovanje inzulina koji se veže za inzulinske receptore. Smetnje se vjerojatno javljaju na razini staničnog signalnog puta izvan inzulinskog receptora. Budući da inzulin potiče ulazak glukoze u većinu stanica, inzulinska rezistencija sprječava glukozu da pravilno uđe u stanice. Kao rezultat toga, glukoza ostaje u krvotoku, gdje se njezina razina povećava. Za prevladavanje ovog otpora potrebno je više inzulina, što dovodi do povećane proizvodnje inzulina za oko 1,5 do 2,5 puta više nego u normalnoj trudnoći.

Nije jasno zašto neke žene nisu u stanju uravnotežiti potrebe za inzulinom što dovodi do razvoja gestacijskog dijabetesa. Dano je međutim, niz objašnjenja, sličnih onima kod dijabetesa tipa 2: autoimunost, mutacije pojedinačnih gena, pretilost, zajedno s drugim mehanizmima. Brojni probirni dijagnostički testovi korišteni su za traženje visoke razine glukoze u plazmi ili serumu u definiranim okolnostima. Jedna metoda je postupni pristup, gdje nakon sumnjivog rezultata probirnog testa slijedi dijagnostički test. Opsežniji dijagnostički test može se koristiti izravno pri prvom prenatalnom posjetu kod žena s visokorizičnom trudnoćom. (npr. kod onih sa sindromom policističnih jajnika ili acanthosis nigricans).

Dijagnostika
Trenutno nema dovoljno istraživanja koja bi pokazala koji je najbolji način dijagnosticiranja gestacijskog dijabetesa. Rutinskim pregledom trudnica testom glukoze može se otkriti više žena s gestacijskim dijabetesom nego uzevši u obzir samo faktore rizika. Nije jasno kako ti testovi utječu na ostatak trudnoće.

Načini liječenja
Mišljenja se razlikuju o optimalnim probirnim i dijagnostičkim mjerama, dijelom zbog razlika u riziku stanovništva, razmatranja isplativosti i nedostatka baze dokaza koja bi podržala velike nacionalne programe probira. Najrazrađeniji režim uključuje nasumični test glukoze u krvi tijekom prvog prenatalnog pregleda, probirni test izazova glukoze oko 24 - 28 tjedna trudnoće, nakon čega slijedi OGTT ako su testovi izvan normalnih granica. Ako je sumnja na gestacijski dijabetes velika, žena se može testirati ranije.

Prevencija
Dodatak vitamina D tijekom trudnoće može umanjiti pojavu gestacijskog dijabetesa. Studijom iz 2015. utvrđeno je da je umjerena tjelesna tjelovježba tijekom trudnoće učinkovita za prevenciju gestacijskog dijabetesa. Studija iz 2014. međutim nije dokazala značajni učinak tjelovježbe. Nije jasno da li dijetetski savjeti pomažu u smanjenju rizika od gestacijskog dijabetesa.

Intervencije u prehrani i tjelesnoj aktivnosti namijenjene sprječavanju prekomjernog povećanja tjelesne težine tijekom trudnoće smanjuju stope gestacijskog dijabetesa. Međutim, učinak ovih intervencija ovisi o indeksu tjelesne mase osobe, kao i o regiji u kojoj su studije provedene.

Predloženo je da za žene koje su imale gestacijski dijabetes potpora između trudnoća može smanjiti njihove šanse za ponovni gestacijski dijabetes u budućim trudnoćama. Ova podrška podrazumijeva ispravnu prehranu i tjelovježbu, gubitak prekomjerne tjelesne težine, edukaciju i savjete o načinu života Međutim, nema istraživanja koja bi pokazala da li intervencije između trudnoća smanjuju broj slučajeva koji ponovno razviju gestacijski dijabetes.

Teoretski, prestanak pušenja može smanjiti rizik od gestacijskog dijabetesa među pušačicama.

Liječenje

Liječenje gestacijskog dijabetesa dijetom i inzulinom smanjuje zdravstvene probleme majke i djeteta. Liječenje je također povezano s većim brojem indukcija poroda.

Ponovljeni OGTT treba provesti 6 tjedana nakon poroda, kako bi se potvrdilo da je dijabetes nestao. Nakon toga se savjetuje redoviti pregled za dijabetes tipa 2.

Intervencije u načinu života predviđaju vježbe, savjete o prehrani, intervencije u ponašanju, smanjenje psihološkog stresa, samokontrolu glukoze i druge kombinirane intervencije. Čini se da žene s gestacijskim dijabetesom koje primaju savjete u vezi životnih navika imaju manju učestalost postporođajne depresije, te je veća vjerojatnost da će nakon poroda lakše postići željenu težinu u odnosu na žene koje nisu primale nikakve savjete. Manje je vjerojatno da će njihove bebe biti velike za njihovu gestacijsku dob (makrosomija), te da će imati manje naslage masti pri porodu. Potrebno je više istraživanja kako bi se otkrilo koje su intervencije u životne navike najbolje.

Ako dijabetička dijeta ili GI dijeta, tjelovježba i oralni lijekovi nisu dovoljni za kontrolu razine glukoze, možda će biti potrebna terapija inzulinom.

Razvoj makrosomije može se procijeniti tijekom trudnoće pomoću sonografije. Žene koje koriste inzulin, s anamnezom mrtvorođenog djeteta ili s hipertenzijom liječe se poput žena s dijagnosticiranim dijabetesom.

Način života
Savjetovanje prije trudnoće (primjerice o preventivnim dodacima folne kiseline) i multidisciplinarno liječenje važni su za dobar ishod trudnoće. Većina žena može upravljati svojim gestacijskim dijabetesom uz promjene u prehrani i tjelovježbu. Samostalno praćenje razine glukoze u krvi može biti vodilja u terapiji. Nekim će ženama trebati antidijabetički lijekovi, najčešće inzulinska terapija.

Svaka prehrana mora osigurati dovoljno kalorija za trudnoću, tipično 2000 do 2500 kcal, isključujući jednostavne ugljikohidrate. Glavni cilj promjena u prehrani je izbjegavanje vršnih razina šećera u krvi. To se može učiniti raspodjelom unosa ugljikohidrata na obroke i međuobroke tijekom dana, te korištenjem izvora ugljikohidrata niskog glikemijskog indeksa, poznatim kao GI dijeta. Budući da je rezistencija na inzulin najveća ujutro, potrebno je više ograničiti ugljikohidrate za doručak. Unošenje više vlakana u hranu s cjelovitim žitaricama ili voće i povrće također može smanjiti rizik od gestacijskog dijabetesa. Nema dovoljno dokaza koji ukazuju na to je li jedna vrsta savjeta o prehrani bolja od druge.

Savjetuju se redovite tjelesne vježbe umjerenog intenziteta, iako nema konsenzusa o specifičnoj strukturi programa vježbanja za gestacijski dijabetes. Trudnice koje vježbaju imaju nižu razinu šećera u krvi tijekom posta i nakon jela u odnosu na one koje ne vježbaju. Nije jasno koji je oblik tjelovježbe najbolji u trudnoći.

Istraživanja ukazuju na moguću korist dojenja na smanjenje rizika od dijabetesa i srodnih rizika za majku i dijete.

Lijekovi
Ako se praćenjem utvrdi neuspješna kontrola razine glukoze ovim mjerama ili ako postoje dokazi o komplikacijama poput prekomjernog rasta fetusa, možda će biti potrebno liječenje inzulinom. To je najčešće brzo djelujući inzulin koji se daje neposredno prije jela kako bi se spriječio porast glukoze nakon jela. Potrebno je paziti da se izbjegne niska razina šećera u krvi predoziranjem inzulina. Inzulinska terapija može biti normalna ili vrlo tijesna; više injekcija može rezultirati boljom kontrolom, ali zahtijeva više napora i nema konsenzusa da ona ima velike koristi. Cochraneov pregled iz 2016. zaključio je da još uvijek nema kvalitetnih dokaza za određivanje najboljeg raspona šećera u krvi za poboljšanje zdravlja trudnica s gestacijskim dijabetesom i njihovih beba.

Postoje neki dokazi da bi neki oralni lijekovi mogli biti sigurni u trudnoći ili su barem manje opasni za fetus u razvoju od loše kontroliranog dijabetesa. Kada se usporedi koje tablete protiv dijabetesa (oralni lijekovi) najbolje djeluju i jesu najsigurniji, nema dovoljno kvalitetnih istraživanja koja bi poduprla jednu vrstu lijeka u odnosu na drugi. Lijek metformin bolji je od gliburida. Ako se glukoza u krvi ne može adekvatno kontrolirati jednim sredstvom, kombinacija metformina i inzulina može biti bolja od samog inzulina. Drugi pregled je otkrio dobru kratkoročnu sigurnost i za majku i za bebu liječenjem metforminom, ali nejasnu dugoročnu sigurnost.

Pacijentice najčešće preferiraju oralnu primjenu metformina nego injekcije inzulina. Primijećeno je da liječenje sindroma policističnih jajnika metforminom tijekom trudnoće smanjuje razinu gestacijskog dijabetesa.

Gotovo polovica žena nije postigla dovoljnu kontrolu samo s metforminom i bila im je potrebna dodatna terapija inzulinom. U usporedbi s onima koji su se liječili isključivo inzulinom, bilo im je potrebno manje inzulina, a dobili su manje na težini. Bez dugotrajnih studija na djeci žena liječenih ovim lijekom, nejasno je da li postoji mogućnost dugotrajnih komplikacija zbog terapije metforminom. Utvrđeno je da bebe rođene od žena liječenih metforminom razvijaju manje visceralne masti, što ih čini manje sklonima inzulinskoj rezistenciji u kasnijem životu.

Prognoza
Gestacijski dijabetes općenito prolazi nakon rođenja djeteta. Na temelju različitih studija, šanse za razvoj gestacijskog dijabetesa u drugoj trudnoći, ako ga je žena imala u prvoj trudnoći, kreću se između 30% i 84%, ovisno o etničkom porijeklu. Druga trudnoća unutar 1 godine od prethodne trudnoće ima veliku vjerojatnost ponovnog pojavljivanja gestacijskog dijabetesa.

Žene s dijagnozom gestacijskog dijabetesa imaju povećan rizik od razvoja dijabetesa u budućnosti. Rizik je najveći kod žena koje su trebale liječenje inzulinom, imale protutijela povezana s dijabetesom, žene s više od dvije prethodne trudnoće i žene koje su bile pretile (rizici poredani po važnosti). Žene kojima je potreban inzulin za liječenje gestacijskog dijabetesa imaju 50% rizik od razvoja dijabetesa u sljedećih pet godina. Ovisno o proučenoj populaciji, dijagnostičkim kriterijima i duljini praćenja, rizik se može uvelike razlikovati. Čini se da je rizik najveći u prvih 5 godina, a da je nakon toga dosegao visoku razinu. Jedno od najdužih studija pratilo je skupinu žena iz Bostona, Massachusetts; polovica ih je razvila dijabetes nakon 6 godina, a više od 70% ih je imalo dijabetes nakon 28 godina. U retrospektivnoj studiji na ženama Navajo, rizik od dijabetesa nakon gestacijskog dijabetesa procijenjen je na 50 do 70% nakon 11 godina. Druga studija pokazala je da je rizik od dijabetesa nakon gestacijskog dijabetesa veći od 25% nakon 15 godina. U populacijama s niskim rizikom od dijabetesa tipa 2, kod mršavih osoba i u žena s autoantitijelima, veća je stopa u razvoju dijabetesa tipa 1 (LADA).

Djeca žena s gestacijskim dijabetesom imaju povećan rizik od pretilosti u djetinjstvu i odrasloj dobi te povećan rizik od intolerancije na glukozu i dijabetesa tipa 2 kasnije u životu. Ovaj rizik se odnosi na povećane vrijednosti glukemije u majci. Trenutno nije jasno koliko genetska osjetljivost i okolišni čimbenici doprinose ovom riziku te može li liječenje gestacijskog dijabetesa utjecati na ovaj ishod.

Relativne koristi i štete različitih oralnih lijekova protiv dijabetesa još nisu dobro shvaćene (2017.)

Postoje oskudni statistički podaci o riziku od drugih stanja u žena s gestacijskim dijabetesom; u Jeruzalemskoj perinatalnoj studiji prijavljeno je da 410 od 37.962 žena imaju gestacijski dijabetes, a postojala je tendencija povećanja raka dojke i gušterače, no potrebno je više istraživanja kako bi se potvrdio ovaj nalaz.

Komplikacije
Gestacijski dijabetes predstavlja rizik za majku i dijete. Ovaj je rizik uvelike povezan s nekontroliranom razinom glukoze u krvi i njezinim posljedicama. Rizik se povećava s višom razinom glukoze u krvi. Liječenje koje rezultira boljom kontrolom ovih razina može značajno smanjiti neke rizike od gestacijskog dijabetesa.

Dva glavna rizika koja gestacijski dijabetes izlaže bebi su abnormalnosti rasta i kemijska neravnoteža nakon rođenja, što može zahtijevati prijem na odjel intenzivne njege novorođenčadi. Dojenčad koju su rodile majke s gestacijskim dijabetesom izložena je riziku da i u gestacijskoj dobi (makrosomična) budu velika u nekontroliranom GDM-u, a mala u gestacijskoj dobi i intrauterinoj retardaciji rasta u upravljanom gestacijskom dijabetesu. Makrosomija zauzvrat povećava rizik uporabe pomagala pri porodu (npr. poroda pincetom, vakumske ekstrakcije i carskog reza) ili probleme tijekom vaginalnog oslobađanja (kao što je distocija ramena). Makrosomija može utjecati na 12% normalnih žena u usporedbi s 20% žena s gestacijskim dijabetesom. Međutim, dokazi za svaku od ovih komplikacija nisu jednako jaki.

Novorođenčad rođena od žena sa stalnom visokom razinom šećera u krvi također je u povećanom riziku od niske razine glukoze u krvi (hipoglikemija), žutice, visokog broja crvenih krvnih stanica (policitemija) i niskog kalcija u krvi (hipokalijcemija) i magnezija (hipomagnezemija). Neliječeni gestacijski dijabetes također ometa sazrijevanje, povećavajući rizik nedovoljnog razvoja djeteta sklonog sindromu respiratornog distresa zbog nepotpunog sazrijevanja pluća i poremećene sinteze surfaktanta.

Za razliku od pre-gestacijskog dijabetesa, gestacijski dijabetes nije se jasno pokazao kao neovisni faktor rizika za malformacije. Malformacije obično nastaju negdje tijekom prvog tromjesečja (prije 13. tjedna trudnoće), dok se GDM postupno razvija i najmanje je izražen tijekom prvog i ranog drugog tromjesečja. Studije su pokazale da su djeca žena s gestacijskim dijabetesom u većem riziku od kongenitalnih malformacija. Velika studija slučaja pokazala je da je gestacijski dijabetes povezan s ograničenom skupinom urođenih mana i da je ta povezanost općenito ograničena na žene s većim indeksom tjelesne mase. Teško je osigurati da to nije djelomično zbog uključivanja žena s već postojećim dijabetesom tipa 2 koje nisu bile dijagnosticirane prije trudnoće.

Zbog oprečnih studija, u ovom trenutku nije jasno imaju li žene s gestacijskim dijabetesom veći rizik od preeklampsije.

Epidemiologija
Gestacijski dijabetes pogađa 3–10% trudnoća, ovisno o ispitivanoj populaciji.

Izvori

Žensko zdravlje
Ljudska trudnoća
Dijabetes
Endokrinologija

Gestacijski dijabetes


Werner Finck (2 May 1902 – 31 July 1978) was a German Kabarett comedian, actor and author. Not politically motivated by his own admission but just a "convinced individualist", he became one of Germany's leading cabaret artists under the conditions of the Nazi suppression after 1933.

Biography

Born in Görlitz in Prussian Silesia, the son of a pharmacist, Finck attended an art school in Dresden and began his career as an itinerant storyteller of fairy tales in the 1920s. He took acting lessons and began a mediocre tenure in the theatre, making his debut in Silesian Bunzlau (present-day Bolesławiec, Poland). However, it became obvious that he had "comic bones" and when he met a friend who had contacts in the Berlin Kabarett scene, he found his true calling.

Together with artists like Hans Deppe, Rudolf Platte and Robert A. Stemmle he founded the cabaret Die Katakombe with some friends in 1929. Finck acted as conferencier, and the cabaret, became successful because of his critical and subtly impudent remarks against the Nazis, proving to be an early thorn in their side. Finck had an ability to be seemingly lost for words when saying something and the audience, playing along, finished his sentences. He often defied authority by daring Gestapo informers in the audience to write down every word he said. According to an anecdote, Finck once confronted an officer asking with seeming innocence, "Am I talking too fast? Can you follow me or shall I follow you?"

According to his later accounts, Finck was confronted with politics for the very first time: "If only I had known that all these people were just Mitläufer. Some even camouflaged as Gauleiter. (...) So quite a few people claim I had disapproved of the Nazis. I would like to point out that these are defamations. You never know. (...) I must admit though that the Nazis disapproved of me." The way Finck presented his jokes made it very difficult for authorities to nail him down. His exploits made him a legend in his lifetime, to such an extent that when he introduced himself to British and American journalists after the war, he was met with disbelief as they believed that the "Werner Finck" who joked against the Nazis was a fairy-tale figure.

However, the Katakombe was closed on 10 May 1935 on the orders of Minister Joseph Goebbels. Finck and his colleagues were interned for six weeks in Esterwegen concentration camp, where he met Carl von Ossietzky and Julius Leber. The Katakombe ensemble took their arrest in good stride, because they still performed despite their imprisonment. They reasoned that before the cabaret closed down they had performed with anxiety due to the fear of incarceration; now they did not need to fear because they were already in prison! It was due to the intervention of his friend, actress Käthe Dorsch, who talked to Goebbels' rival Hermann Göring, that Finck was released on 1 July on condition that he not work in public for a year.

Despite this he continued performing before live audiences from 1937 onwards, as well as in film, where he had a successful, if undistinguished, career from 1931. However, he was banned from the Reichskulturkammer in 1939 and, threatened with arrest again, he joined the Wehrmacht armed forces in the rank of a private radiotelephone operator to avoid imprisonment. A member of the 23rd Infantry Division, he was awarded the Iron Cross, 2nd class and the Eastern Front Medal, which he called "Frozen Meat Medal" (Gefrierfleischorden).

He temporarily served as a troop entertainer and later used his World War II exploits in a cabaret programme entitled Der brave Soldat schweigt ("The Good Soldier Shuts Up" – a pun on Jaroslav Hašek's The Good Soldier Švejk). He witnessed the German surrender as a POW of the U.S. Army in Bad Aibling, Bavaria.

From 1945-49, Finck, with Hans Bayer ("Thaddäus Troll"), issued the journal Das Wespennest ("The Hornets' Nest"), the first German satirical magazine after the war. He resumed his career in cabaret, performing at the Schmunzelkolleg ("Chuckle College") in Munich and founding the Nebelhorn ("Foghorn") cabaret in Zurich (1947), as well as the Mausefalle ("Mousetrap") in Stuttgart (1948). In 1950 he established the joke political party of the "Radical Centre" in West Berlin. Finck was able to continue his film career, including the role for which he is most known today, in Fassbinder's TV series Eight Hours Don't Make a Day in 1972; he played Gregor, the doddering but gentle old lover of the miniseries protagonist's grandmother. He remained active in live performances, notably making a tour of the United States in 1968.

Death
Finck died in Munich, aged 76, where he is buried in the Waldfriedhof cemetery. The inscription on his tombstone reads: "You are still here and I passed away, soon you are there where I am today."

Honors
Order of Merit of the Federal Republic of Germany (1973)
Walk of Fame of Cabaret, Mainz (posthumous, 2004)

Selected filmography

Werner Finck made many film and TV appearances in a career spanning about forty years, many of which are but brief appearances that showcased his talent:
The Company's in Love (1932)
The Hymn of Leuthen (1933)
Liebelei (1933)
A Woman Who Knows What She Wants (1934)
Holiday From Myself (1934)
 The Flower Girl from the Grand Hotel (1934)
The Cousin from Nowhere (1934)
 What Am I Without You (1934)
Love Conquers All (1934)
Just Once a Great Lady (1934)
The Girlfriend of a Big Man (1934)
Fresh Wind from Canada (1935)
The Vagabonds (1937)
La Habanera (1937)
Autobus S (1937)
The Grey Lady (1937)
Faded Melody (1938)
 The Man Who Couldn't Say No (1938)
The Girl of Last Night (1938)
The Roundabouts of Handsome Karl (1938)
Film Without a Title (1948), as Hubert
My Niece Susanne (1950), as Dubouton
Not Without Gisela (1951), as himself
Stärker als die Nacht (1954)
 Heroism after Hours (1955)
Hanussen (1955), as Expert witness
Lola Montès (1955), as Wisböck
My Husband's Getting Married Today (1956), as Dr. Agartz
The Zurich Engagement (1957), as Dr. Julius Wayer
Victor and Victoria (1957), as Hinz
Tired Theodore (1957), as Dr. Karl Findeisen
Marriages Forbidden (1957), as Judge Dr. Kern
 The Twins from Zillertal (1957) as Herr Kleeman
 Father, Mother and Nine Children (1958)
And That on Monday Morning (1959), as Professor Gross
Labyrinth (1959), as President
Roses for the Prosecutor (1959), as Haase
The Last Pedestrian (1960), as Editor Hiss
 Storm in a Water Glass (1960)
The White Horse Inn (1960), as Professor Hinzelmann
What Is Father Doing in Italy? (1961), as Direktor Schlosser
Love at Twenty (1962), as Surgeon
Two Bavarians in Bonn (1962), as Minister
 (1968), as Jacoby
 (1968), as Newspaper Publisher
Hurra, die Schule brennt! (1969), as Under Secretary von Schnorr
Eight Hours Don't Make a Day (1972, TV series), as Gregor

In the 1982 TV movie Inside the Third Reich, he was portrayed by American comedian Mort Sahl.

External links

 Photographs and literature

References

1902 births
1978 deaths
People from Görlitz
People from the Province of Silesia
German male stage actors
German male comedians
German cabaret performers
Weimar cabaret
German male film actors
German male television actors
20th-century German male actors
Commanders Crosses of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
20th-century comedians

Werner Finck


8640 Ritaschulz este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8640 Ritaschulz este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,75 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 5,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1986
Centura de asteroizi

8640 Ritaschulz


An Cyathopus sikkimensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Cyathopus sikkimensis in nahilalakip ha genus nga Cyathopus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyathopus

Cyathopus sikkimensis


Earl of Carlisle is a title that has been created three times in the Peerage of England.

History
The first creation came in 1322, when Andrew Harclay, 1st Baron Harclay, was made Earl of Carlisle. He had already been summoned to Parliament as Lord Harclay (or Lord Harcla) in 1321. However, Lord Carlisle was executed for treason in 1323, with his titles forfeited.

The second creation came in 1622, when James Hay, 1st Viscount Doncaster, was made Earl of Carlisle. He was a great favourite of James I and had already been created Lord Hay in the Peerage of Scotland in 1606, as well as Baron Hay, of Sawley in the County of York, and Viscount Doncaster in 1618. The latter titles were in the Peerage of England. Lord Carlisle was the member of a junior branch of the Hay family, headed by the Earl of Erroll. He was succeeded by his second but only surviving son, the second Earl. In 1637, he also succeeded his maternal grandfather, Charles Goring, 2nd Earl of Norwich, as second Baron Denny (a title created by writ in 1604; see Earl of Norwich). However, Carlisle was childless and on his death in 1660, all the titles became extinct.

The third creation came in 1660, when Sir Charles Howard was made Baron Dacre of Gillesland, in the County of Cumberland, Viscount Howard of Morpeth, in the County of Northumberland, and Earl of Carlisle. A member of the prominent Howard family, he was the great-grandson of Lord William Howard, third son of Thomas Howard, 4th Duke of Norfolk. Lord William Howard's wife was Elizabeth Dacre, youngest daughter of Thomas Dacre, 4th Baron Dacre (of Gillesland), a title which had fallen into abeyance on the death of the fifth Baron in 1569. Through this marriage, Naworth Castle and Henderskelfe Castle (which later became the site of Castle Howard) came into the Howard family. Lord Carlisle had earlier supported the Parliamentarian cause in the Civil War, and he is supposed to have been created Baron Gilsland and Viscount Howard of Morpeth by Oliver Cromwell in 1657 (it is certain that he was summoned to Cromwell's House of Lords the same year as "Lord Viscount Howard").

He was succeeded by his eldest son, the second Earl. He represented Morpeth, Cumberland and Carlisle in the House of Commons and served as Lord Lieutenant of Cumberland. On his death, the titles passed to his son, the third Earl. He was a prominent statesman and served as First Lord of the Treasury from 1701 to 1702, and in 1715. His third but eldest surviving son, the fourth Earl, sat as Member of Parliament for Morpeth. He was succeeded by his eldest son from his second marriage, the fifth Earl. He was an influential politician and held office as First Lord of Trade, as Lord Lieutenant of Ireland, as Lord Steward of the Household and as Lord Privy Seal.

His eldest son, the sixth Earl, also gained political prominence. He served as First Commissioner of Woods and Forests and as Lord Privy Seal, and was Minister without Portfolio between 1830 and 1834 in the famous Whig government of Lord Grey. He was succeeded by his eldest son, the seventh Earl. He was a noted politician and served as Chief Secretary for Ireland, as Chancellor of the Duchy of Lancaster and as Lord Lieutenant of Ireland. He never married and was succeeded by his younger brother, the eighth Earl. He was a clergyman and served as Rector of Londesborough in Yorkshire. He also died unmarried and was succeeded by his nephew, the ninth Earl. He was the son of the Hon. Charles Wentworth George Howard, fifth son of the sixth Earl. He represented Cumberland East in Parliament as a Liberal and was also a well-regarded painter.

His eldest son, the tenth Earl, was Liberal Unionist Member of Parliament for Birmingham South. He was succeeded by his only son, the eleventh Earl. He married as his first wife Bridget Helen Monckton, 11th Lady Ruthven of Freeland (see Lord Ruthven of Freeland for earlier history of this title). On his death in 1963, the titles passed to his only son, the twelfth Earl. In 1982, he also succeeded his mother as twelfth Lord Ruthven of Freeland. , the peerages are held by his eldest son, the thirteenth Earl, who succeeded in 1994. Lord Carlisle unsuccessfully contested Easington in the 1987 general election and Leeds West in the 1992 general election.

Several other members of this branch of the Howard family have gained distinction. The Hon. Sir Charles Howard, fourth son of the third Earl, was a general in the Army and also represented Carlisle in the House of Commons for many years. Charles Howard, Viscount Morpeth, eldest son of the fourth Earl from his first marriage, briefly represented Yorkshire before his early death from tuberculosis. The Hon. Frederick Howard, third son of the fifth Earl, was a major in the 10th Hussars and fought at the Battle of Waterloo in 1815, where he was killed in action. His eldest son Frederick John Howard was Member of Parliament for Youghal. The Very Reverend the Hon. Henry Edward John Howard, fourth son of the fifth Earl, was Dean of Lichfield. His third son Edward Henry Howard was a vice-admiral in the Navy.

Admiral the Hon. Edward Granville George Howard, fourth son of the sixth Earl, was created Baron Lanerton in 1874. The aforementioned the Hon. Charles Wentworth George Howard, fifth son of the sixth Earl, represented East Cumberland in Parliament for almost forty years. Lady Harriet Howard, third daughter of the sixth Earl, was the wife of George Sutherland-Leveson-Gower, 2nd Duke of Sutherland. She was Mistress of the Robes to Queen Victoria and an active Whig in society circles. The Hon. Geoffrey William Algernon Howard, fifth son of the ninth Earl, was a Liberal Member of Parliament. His second son was George Howard, Baron Howard of Henderskelfe.

The heir apparent to the earldom, when one exists, is styled Viscount Morpeth.

The principal family seat today is Naworth Castle, while Castle Howard is now held by a cadet branch of the family.

Earls of Carlisle, first creation (1322)
 Andrew Harclay, 1st Earl of Carlisle (died 1323) (forfeit 1323)

Earls of Carlisle, second creation (1622)
 James Hay, 1st Earl of Carlisle (c. 1590–1636)
 James Hay, 2nd Earl of Carlisle (1612–1660) (extinct)

Earls of Carlisle, third creation (1661)
 Charles Howard, 1st Earl of Carlisle (1629–1685)
 Edward Howard, 2nd Earl of Carlisle (1646–1692); eldest son of the 1st Earl
 Charles Howard, 3rd Earl of Carlisle (1669–1738); eldest son of the 2nd Earl
 Henry Howard, 4th Earl of Carlisle (1694–1758); eldest son of the 3rd Earl
 Hon. Charles Howard, Viscount Morpeth (1719–1741); eldest son of the 4th Earl
 Hon. Robert Howard, Viscount Morpeth (1725/6–1743); 2nd son of the 4th Earl
 Frederick Howard, 5th Earl of Carlisle (1748–1825); youngest son of the 4th Earl
 George Howard, 6th Earl of Carlisle (1773–1848); eldest son of the 5th Earl
 George William Frederick Howard, 7th Earl of Carlisle (1802–1864); eldest son of the 6th Earl
 Hon. Frederick George Howard; 2nd son of the 6th Earl
 William George Howard, 8th Earl of Carlisle (1808–1889); 3rd son of the 6th Earl
 Hon. Edward Granville George Howard, 1st and last Baron Lanerton (1809–1880); 4th son of the 6th Earl
 Hon. Charles Wentworth George Howard (1814–1879); 5th son of the 6th Earl
 George James Howard, 9th Earl of Carlisle (1843–1911); son of Hon. Charles Wentworth George Howard, nephew of the 8th Earl and grandson of the 6th Earl
 Charles James Stanley Howard, 10th Earl of Carlisle (1867–1912); eldest son of the 9th Earl
 George Josslyn L'Estrange Howard, 11th Earl of Carlisle (1895–1963); eldest son of the 10th Earl
 Charles James Ruthven Howard, 12th Earl of Carlisle (1923–1994); eldest son of the 11th Earl
 George William Beaumont Howard, 13th Earl of Carlisle (born 1949); eldest son of the 12th Earl

The heir presumptive is the present holder's brother, the Hon. Philip Charles Wentworth Howard (born 1963).
The heir presumptive's heir apparent is his only son, William Philip Alexander Howard (born 1994).

Line of succession (simplified)

  Frederick Howard, 5th Earl of Carlisle (1748–1825)
 George Howard, 6th Earl of Carlisle (1773–1848)
 Hon. Charles Wentworth George Howard (1814–1879)
  George James Howard, 9th Earl of Carlisle (1843–1911)
  Charles James Stanley Howard, 10th Earl of Carlisle (1867–1912)
  Lt Cdr. George Josslyn L'Estrange Howard, 11th Earl of Carlisle (1895–1963)
  Charles James Ruthven Howard, 12th Earl of Carlisle (1923–1994)
  George William Beaumont Howard, 13th Earl of Carlisle (born 1949)
 (1) Hon. Philip Charles Wentworth Howard (born 1963)
 (2) William Howard (born 1994)
 Hon. Oliver Howard (1875–1908)
 Hubert Arthur George Howard (1901–1986)
 (3) David Charles Hubert Howard (born 1940)
(4). Oliver Charles Frederick Howard (born 1980)
 Hon. Geoffrey William Algernon Howard (1877–1935)
  Major George Anthony Geoffrey Howard, Baron Howard of Henderskelfe (1920–1984)
 (5) Hon. Nicholas Paul Geoffrey Howard (born 1952)
 (6) George Fulco Geoffrey Howard (born 1985)
Hon. Simon Bartholomew Geoffrey Howard (1956–2022)
 (7) Merlin Jasper Geoffrey Howard (born 2002)
 (8) Hon. Anthony Michael Geoffrey Howard (born 1958)
 Major Hon. Frederick Howard (1785–1815)
 Frederick John Howard (1814–1897)
Alfred John Howard (1848–1916)
William Gilbert Howard (1877–1960)
Frederick Henry Howard (1915–2000)
male issue in succession
John William Howard (1917–1988)
male issue in succession
Mark Alfred Howard (1919–1999)
male issue in succession

The Earls of Carlisle are distantly in line to succeed to the Dukedom of Norfolk, as descendants of Lord William Howard.

See also
 Earl of Erroll
 Duke of Norfolk
 Lord Ruthven of Freeland
 Earl of Effingham
 Baron Howard de Walden
 Earl of Suffolk (1603 creation)
 Earl of Berkshire (1626 creation)
 Viscount Fitzalan of Derwent
 Baron Howard of Penrith
 Baron Howard of Escrick
 Baron Lanerton
 Baron Stafford (1640 creation)

References

External links

 Kidd, Charles; Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Earldoms in the Peerage of England
Extinct earldoms in the Peerage of England

Forfeited earldoms in the Peerage of England
Noble titles created in 1322
Noble titles created in 1622
Noble titles created in 1661

Earl of Carlisle


An Habenaria pratensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Habenaria pratensis in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 H. p. parviflora
 H. p. pratensis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Habenaria

Habenaria pratensis


Márianskaya  es una stanitsa del raión de Krasnoarméiskaya, en el sur de Rusia. Está situada en las tierras bajas de Kubán-Azov, en la orilla derecha del río Kubán, 44 km al sudeste de Poltávskaya y 31 al noroeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 10 643 habitantes en 2010 y 155.29 km² de superficie.

Es cabeza del municipio Márianskoye.

Historia

El asentamiento fue fundado en 1823 y recibió el estatus de stanitsa en 1842. Inicialmente era parte del otdel de Temriuk del óblast de Kubán, aunque luego su administración sería transferida al otdel de Ekaterinodar, en el mismo óblast, al que perteneció hasta 1920. A finales del  contaba con 7 248 habitantes. El 20 de diciembre de 1935 fue nombrada centro administrativo del raión de Márianskaya, anulado el 22 de agosto de 1953.

Demografía

Composición étnica

De los 10 221 habitantes que tenía en 2002, el 93.2 % era de etnia rusa, el 2.7 % era de etnia armenia, el 1.7 % era de etnia ucraniana, el 0.4 % era de etnia alemana, el 0.3 % era de etnia tártara, el 0.3 % era de etnia bielorrusa, el 0.2 % era de etnia georgiana, el 0.1 % era de etnia azerí y el 0.1 era de etnia griega

Economía

 Bodega Márianski: producción de uva y vino.
 AO "Kuban" - elaboración de arroz.
 ZAO "Orejprom" - envasado.

Servicios sociales

En la localidad se hallan dos escuelas, tres jardines de infancia, una casa de cultura, dos ambulatorios, una bibliotecay un museo entre otros servicios.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net
''Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Марьянская

 .
 en Panoramio
 en Panoramio

Marianskaya
Localidades establecidas en 1823

Márianskaya


An Haworthia venosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Adrian Hardy Haworth. An Haworthia venosa in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 H. v. granulata
 H. v. tessellata
 H. v. venosa
 H. v. woolleyi

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Haworthia

Haworthia venosa


Vodoljub (lat. Butomus), maleni biljni rod koji čini samostalnu porodicu (Butomaceae) s dvije vrste močvarnih trajnica iz razreda žabočunolike. Ovaj rod poznat je u hrvatskom jeziku kao vodoljub jer voli stajaće vode i močvare, i raširen je po Europi i Aziji, a u Americi je jedna vrsta naturalizirana.

Ime roda dolazi iz grčkog bous = govedo + tome = sijecati ili rezati, prema oštrim trobridnim listovima koji od dna močvare mogu narasti do jedan metar visine. Stabljika štitastog vodoljuba naraste do jedan i pol metar visine. Cvijet je dvospolan, dekorativan, s mnogo Prašnika skupljen u štitaste cvatove na dugim drškama.

Na području Hrvatske raste samo štitasti vodoljub (Butomus umbellatus), a moguće je da je druga vrsta, Butomus junceus, u Hrvatskoj istrebljena.

Vrste
 Butomus junceus
 Butomus umbellatus

Vanjske poveznice

Izvori

Žabočunolike

Vodoljub


أقيمت قرعة بطولة كأس العالم لكرة القدم 2010 في كيب تاون ، جنوب أفريقيا في 4 ديسمبر 2009 في الساعة السابعة مساء بالتوقيت المحلي . من أجل تنظيم القرعة فقد تم توزيعها على فئات .

التوزيع
عوامل التوزيع تم نشرها في 2 ديسمبر والتي تكررت في البطولة السابقة وذلك حسب تصنيف الفيفا العالمي للمنتخبات الصادر في أكتوبر 2009 . وقرر المنظمون استبعاد التصنيف الشهري الصادر في شهر نوفمبر لأنه المنتخبات التي شاركت في الملحقات القارية أو الدور الثاني هي التي ستستفيد من تحصيل نقاط أكثر على العكس المنتخبات التي ضمنت التأهل ولعبت مباريات ودية.

المنتخبات التي احتلت المراكز السبع الأولى وضعت على رؤوس المجموعات و منتخب جنوب أفريقيا ضمن ترأس المجموعة الأولى .

القرعة
تم توزيع المنتخبات على 4 فئات تضم كل منها 8 منتخبات . وضعت المنتخبات في الفئة الأولى حسب التصنيف أما باقي الفئات فقد وضعت حسب التوزيع الجغرافي .

تم سحب قرعة منتخبات الفئة الأولى لتحديد رؤوس المجموعات .

من أجل توزيع عادل بين القارات تم سحب قرعة منتخبات الفئة الثالثة على شرط أن لا يقع منتخب ينتمي إلى قارة أمريكا الجنوبية مع الأرجنتين أو البرازيل وأن لا يقع منتخب ينتمي إلى قارة أفريقيا مع المستضيف . لتحقيق هذا الأمر فإن أول منتخبين أفريقيين وضعوا في مجموعتي البرازيل والأرجنتين بينما تم ترك المجموعة الأولى التي تضم جنوب أفريقيا مؤقتا حتى يتم اختيار منتخب من قارة أمريكا الجنوبية.

نتيجة لذلك فقد وقعت قرعة نيجيريا في المجموعة الثانية مع الأرجنتين و ساحل العاج في المجموعة السابعة مع البرازيل على التوالي بينما وقعت الجزائر في المجموعة الثالثة بينما وقع المنتخب الأمريكي الجنوبي الأوروغواي في المجموعة الأولى مع المستضيف جنوب أفريقيا.

مصادر

قرعة كأس العالم
كأس العالم 2010

تصنيف كأس العالم 2010


Blanketgrøn er en særlig mørkegrøn trykfarve, der har været meget anvendt til trykning af blanketter. Skrift tilføjet blanketten med blyant, pen eller skrivemaskine, danner en tydelig kontrast til blankettens fortryk.

Trykning og typografi
Farver

Blanketgrøn


Somissou de son vrai nom Hermine Akpan, est une artiste chanteuse béninoise, née le  à Koumassi, en Côte d'Ivoire.

Biographie

Enfance, Education et Carrière professionnelle
Somissou est née le 25 Septembre 1987 à Koumassi, Abidjan en Côte d'Ivoire. Elle est issue d'un père informaticien de profession et d'une mère aide-soignante. Auteure-compositrice et interprète, Somissou commence la musique au Ceg Houeyiho, où elle obtient son baccalauréat. Somissou détient également une licence en Langues et civilisations britanniques.

Elle collabore avec plusieurs Orchestres, notamment l'Orchestre Eco Sound en 2008, l'Orchestre Ambo entre 2012 et 2017, puis l'Orchestre Poly-Rythmo. Ces différentes collaborations lui ont permis de rencontrer les légendes comme Mapoko, Danialou Sagbohan, Lionel Louèkè. On la retrouve également accompagner Don Métok et Nel Oliver dans leurs œuvres. En 2015, elle sera lauréate du concours national MTN Stars. Pour le même concours en 2016, elle termine parmi les six finalistes. Elle sort un single intitulé Akouè. À partir de 2019, elle devient la présidente de l'association culturelle Super Hangbé.

Discographie
 2021: Yao Mi

Singles
 2015: Akouè
 2021: Yao mi

Notes et références

Articles connexes
Condition des femmes au Bénin

Liens externes

Chanteuse béninoise

Somissou


Mozaik ile şunlar kastedilmiş olabilir:

 Mozaik pasta
 Mozaik, bezeme sanatı
 Mozaik (Grup)

Mozaik (anlam ayrımı)


L'épreuve féminine de bob à deux des Jeux olympiques d'hiver de 2022 a lieu le 18 et le . Deux des trois équipages allemands montent sur les plus hautes marches du podium avec la paire américaine Meyers / Hoffman qui prend la médaille de bronze. Le titre revient à la pilote Laura Nolte devant la championne olympique 2018 Mariama Jamanka

Déroulement de la compétition
La coupe du monde 2021-2022 a vu le sacre de la pilote américaine Elana Meyers devant les Allemandes Laura Nolte et Kim Kalicki. Les Américaines Kaillie Humphries / Lolo Jones restent elles sur deux titres consécutifs de championnes du monde.

Dans la première manche, le premier record de piste est à mettre aux allemandes Nolte et Levi avec un temps de 1 min 1,04 s, record qu'elles vont améliorer lors du deuxième run et encore au troisième run. À la fin de la première journée, elles devancent Mariama Jamanka et Alexandra Burghardt de 50 centièmes. Le bob américain piloté par la multimédaillée olympique Elana Meyers Taylor pointe à la 3e place, à 74 centièmes. La vétérane américaine de 37 ans est toujours montée sur le podium du bob à deux depuis 2010, mais n'a jamais été sacrée.

Pour les deux dernières manches, la hiérarchie n'est pas bousculé en haut du classement, avec toutefois un bon troisième temps pour les Suissesses Melanie Hasler et
Nadja Pasternack dans le dernier run. c'est donc un doublé allemand. La pilote Kim Kalicki échoue au pied du podium.

Calendrier

Médaillés

Résultats

Notes et références

Bobsleigh aux Jeux olympiques de 2022

Bobsleigh à deux féminin aux Jeux olympiques de 2022


විද්‍යාව, තාක්ෂණය සහ ගණිතමය දැනුම වැඩිදියුණු කර ගැනීම සහ එවන් දනුම නිර්මාණාත්මක අයුරින් උපයෝගී කර ගැනීම තුලින්, යම් අරමුණක් සාක්ෂාත් කර ගැනීම උදෙසා භාන්ඩ, ආකෘති, උපකරණ හෝ පද්ධති නිපැදවීමේ හැකියාව, ඉංජිනේරු ශිල්පය ලෙස හැඳින්වේ.

ඉංජිනේරු ශිල්පය


La région de bien-être de Finlande centrale (en ) est un organisme public indépendant des municipalités et de l'État chargé des services sociaux, de santé et de secours en Finlande centrale.
C'est l'une des 23 régions de bien-être de Finlande.

Municipalités
La région compte 22 municipalités, dont 6 villes.

  Hankasalmi
  Joutsa
  Jyväskylä
  Jämsä
  Kannonkoski
  Karstula
  Keuruu
  Kinnula
  Kivijärvi
  Konnevesi
  Kyyjärvi
  Laukaa
  Luhanka
  Multia
  Muurame
  Petäjävesi
  Pihtipudas
  Saarijärvi
  Toivakka
  Uurainen
  Viitasaari
  Äänekoski

La ville de Jämsä qui fait partie du district hospitalier de Pirkanmaa rejoindra la région de bien-être de Finlande centrale le 1er janvier 2023.

Politique et administration
Les élections régionales finlandaises de 2022 ont eu lieu le 23 janvier 2022 afin de désigner pour la première fois les 69 conseillers régionaux élus pour 3 ans pour administrer la région de services du bien-être de Finlande centrale.
La répartition des voix et des sièges sont les suivantes :

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Régions de bien-être

Liens externes
 hyvaks

Finlande centrale
Finlande centrale
Organisme fondé en 2023
Hankasalmi
Joutsa
Jyväskylä
Jämsä
Kannonkoski
Karstula
Keuruu
Kinnula
Kivijärvi
Konnevesi
Kyyjärvi
Laukaa
Luhanka
Multia
Muurame
Petäjävesi
Pihtipudas
Saarijärvi
Toivakka
Uurainen
Viitasaari
Äänekoski

Région de bien-être de Finlande centrale


Antocianinele (denumite și antociani; din greacă:  (anthos) "floare" și / (kyaneos/kyanous) "albastru închis") sunt pigmenți vacuolari solubili în apă care, în funcție de pH, pot să aibă culorile roșu, violet sau albastru. Printre plantele care sunt bogate în antociani se numără afinele, murele, zmeura, coacăzele negre, açai, aronia, varza roșie, năsturelul, vânăta etc. Unele dintre culorile frunzelor care cad în timpul toamnei sunt derivate de la antociani. Antocianinele îndeplinesc multe funcții diferite în plantă. Ele sunt antioxidante, protejează planta de razele ultraviolete, sunt un mecanism de apărare și joacă un rol important în polenizare și reproducere.

Antocianinele aparțin unei clase de molecule numite flavonoide, care sunt sintetizate pe calea fenilpropanoidelor. Pot fi întâlnite în toate țesuturile plantelor superioare, precum în frunze, tulpini, rădăcini, flori și fructe. Sunt compuși inodori și moderat astringenți. Antocianii pot fi folosiți ca aditivi alimentari sau coloranți, având numărul E163.

Proprietăți chimice

Derivați ai ionului flaviliu
Au fost izolați peste 500 de antociani diferiți, însă structura de bază a unui antocian este întotdeauna ionul flaviliu (C15H11O+).

Referințe

Indicatori pH
Pigmenți
Aditivi alimentari

Antocianină


سيميولينك  هو برنامج للنمذجة والمحاكاة وتحليل الأنظمة الديناميكية، سواء كانت خطية أو غير خطية ويقوم أيضًا بنمذجة الأنظمة سواء في الزمن المستمر أو في الزمن غير المستمر.

وباستخدام السيميولينك يمكن بناء نماذج من البداية أو التعديل على أنطمة موجودة بالفعل، والفائدة من ذلك هو دراسة خصائص نظام التحكم أوالمنظومة قبل البدء في التنفيذ لتحديد طبيعة استجابة النظام للمدخلات، ومن ثم تصميم نظام تحكم مناسب وضبطه.

والسيميولينك ليس مقتصرًا على التحكم وتطبيقاته، وإنما يحتوى على مجموعة صناديق (بلوكات) تغطي أغلب تطبيقات الهندسة الميكانيكية والكهربية وهندسة الطيران.

وهو من أفضل برامج التصميم على أساس النمذجة، وهو ليس فقط قاصرًا على الأنظمة المثالية، ولكن يمكن أيضًا من نمذجة أنظمة تحاكي الحقيقة بها عوامل موترة وموثرة تجعلها غير خطية مثل الاحتكاك أو مقاومة الهواء أو انزلاق التروس أو تقلب درجة الحرارة أو تداخل تردد نقل الكهرباء إلخ، حسب مجال النظام وهدف التحكم.

في البرنامج العديد من الأمثلة لشرح عمل أغلب التطبيقات، يمكن استخدامها أو التعديل عليها.

وللسيميولينك واجهة مستخدم رسومية أسهل في التعامل معها من التشفير المباشر مثلا، ويقوم المستخدم بسحب البلوكات المرادة إلى ساحة النموذج وتوصيلها بسحب الفأرة وتغيير خصائص البلوكات بالضغط عليها أو عمل بلوكات مفصلة خصيصًا للنموذج المراد باستخدام ما يسمى (دوال النظام) S-function.

بعد بناء النموذج، يشغّل لمحاكاته بطريقة يمكن تحديد تفاصيلها من زمن وطريقة التكامل التي تكون في non-real time، ويمكننا أيضا عمل محاكاة للنماذج في ال real time، وهذا باستخدام مجموعة البلوكات الموجودة في البرنامج باسم Xpc Target و Real Time Workshop.

ويمكننا التحكم في المحاكاة بواسطة سطر أوامر الماتلاب، وهذا يكون مفيد جدا في حالة الرغبة بعمل المحاكاة لأكثر من نموذج، وويمكن تخزين النتائج واستخدامها مع ال Toolboxs الموجودة في الماتلاب.

مراجع

وصلات خارجية

برمجيات لينكس
برمجيات متعددة المنصات
برمجيات محاكاة
برمجية عددية
نمذجة رياضية
هندسة الحاسوب

سيميولينك


Linda Sarsour (født 1980) er en amerikansk politisk aktivist og CEO for Arab American Association of New York.

Kilder

Eksterne henvisninger

 Linda Sarsour hos det Hvide Hus
 The Linda Sarsour Show
 Sarsour's June 2017 commencement speech, CUNY School of Public Health (video)

Aktivister fra USA
Muslimer fra USA
Feminister fra USA
Personer fra New York City

Linda Sarsour


Santiago de Mora es una pedanía española perteneciente al municipio de Tobarra, en la provincia de Albacete, dentro de la comunidad autónoma de Castilla-La Mancha. Tiene una población de 199 habitantes (INE 2022).

Sus habitantes se dedican fundamentalmente a la agricultura y la ganadería, destacando en la elaboración de vinos y aceites. Un cultivo típico de esta población es la rosa de la que proviene el azafrán, cuya cogida y monda sigue reuniendo a los vecinos en torno a grandes mesas donde se convive durante los 15 días de recolección de esta flor. No hace mucho tiempo también era popular en casi todas las casas, la matanza del cerdo, cuya finalidad no era otra que la de aprovisionarse durante todo el año de sus diversos embutidos y carnes, tradicionalmente conocido como "el mataero".
Cuenta con servicio de farmacia propio y Colegio Rural Agrupado. Campo de Futbol y pista Polideportiva.

Situación
Santiago de Mora linda con Mora de Santa Quiteria, Cordovilla y Los Mardos. Se puede llegar al pueblo por diferentes accesos. Desde Albacete llegamos por la Autovía de Murcia.

Santiago de Mora está a 7 km de Albatana y a 12 km de Ontur. Hellín y Tobarra están a 9 km. Está también a 20 km del embalse de Talave (río Mundo).

Monumentos
Iglesia parroquial dedicada a Santiago Apóstol. La Iglesia está situada en la plaza del pueblo y tiene una antigüedad de unos 100 años.

Fiestas

Las fiestas se celebran el 25 y 26 de julio en honor a su Patrón (Santiago) y a su Patrona (ines). Son muy populares en toda la comarca, durante las tardes se celebran diversas actividades,  te como lo son los juegos populares ..(Bolea, Carrera de Cintas, Partido de Futbol, Tirachinas....). Grandes noches de verbenas y espectacular desfile de  amo carrozas para todas las edades.

Evolución demográfica

Política Local
Durante la Guerra Civil (1937 y 1938) en Santiago de Mora hubo una colectividad agraria dirigida por el sindicato CNT.

Santiago de Mora está regido administrativamente por un alcalde-pedáneo, que es nombrado por decreto del Ayuntamiento de Tobarra a propuesta del partido político mayoritario en cada elección municipal.

Referencias

Pedanías de la provincia de Albacete
Tobarra

Santiago de Mora


La Banque de Barcelone est un ancien établissement bancaire fondé en 1845 à Barcelone.

La banque est née avec l'objectif de prêter à un taux d'intérêt de 6%, au lieu du taux de 8% appliqué par les prêteurs privés de l'époque. Elle a introduit les billets et les comptes courants comme des moyens de paiement, et a avantagé l'accès au crédit de beaucoup de marchands et industriels. Cependant, la politique de la banque a été toujours très conservatrice, en étant très restrictive dans la concession de crédits et en conservant des réserves telles que souvent ses clients (entreprises et particulières) avaient des problèmes de liquidité.

La banque de Barcelone eut le privilège d'émettre des billets par délégation de la Banque de San Fernando, l'ancêtre de la Banque d'Espagne (elle perd ce privilège en 1874). En 1920, la Banque de Barcelone disparait à la suite d'une banqueroute.

La création de la Banque de Barcelone a été approuvée par décret royal d'Isabelle II le . Ce décret royal donne le feu vert à la fois à la première banque provinciale en Espagne (19 autres banques en dehors de Madrid seront créées par la suite), et la première banque privée d'Espagne sans lien avec l'État.

L'acte de constitution de 1845, et signée par 388 actionnaires qui souscrivent le capital de 5.000.000 pesetas. Les statuts initiaux fixent à  100 le nombre maximal d'actions par personne. Cette limitation a disparu en 1859, permettant alors la libre transmission des actions.

La banque de Barcelone avait comme objet «les rabais, prêts, dépôts, recouvrements et comptes courants». Son objectif était introduire à Barcelone la banque moderne, à l'exemple de la Banque d'Angleterre ou de la Banque de Lyon. Le crédit se faisait contre garantie mobilière ou de marchandises.

La banque de Barcelone joua un rôle significatif à la réalisation de l'Exposition universelle de Barcelone de 1888, en prêtant à la mairie l'argent nécessaire à l'organisation de cette exposition

A la fin du , la banque voit les dépôts sur ses comptes courants augmenter significativement, à la suite du rapatriement d'une fraction du capital en provenance de Cuba et des Philippines.

Au début du , la Banque de Barcelone subit la concurrence d'autres établissement bancaires européens, le déclin progressif de l'industrie catalane dans laquelle elle a beaucoup investie. La première guerre mondiale et ses conséquences économiques, la chute du prix des matières premières en juillet 1920 fragilise encore davantage l'établissement. En décembre 1920, une crise de confiance entraine une vague de retraits (66 millions de pesetas dans toute l'Espagne), et la Banque de Barcelone finit par suspendre ses paiements le 25 décembre 1920

Notes et références

Bibliographie

Liens externes
 Blasco, Yolanda. La Banque de Barcelone et les origines de la banque moderne en Espagne: 1844 – 1856.
 Blasco, Yolanda. L'émergence de la Banque de Barcelone: 1844 – 1848.

Entreprise fondée en 1845
Entreprise disparue en 1920
Histoire de Barcelone
Banque d'Espagne

Banque de Barcelone


Veleposlanstvo Južne Koreje u Zagrebu () predstavlja diplomatsko predstavništvo Južna Koreja u Hrvatskoj te Bosni i Hercegovini. Nalazi se na adresi Ksaverska cesta 111 a-b. Sami diplomatski odnosi između te dvije države uspostavljeni su 18. studenog 1992. Korejsko veleposlanstvo u Zagrebu osnovano je 12. prosinca 2005.

Izvori

Povezani članci
Dodatak:Popis diplomatskih misija u Hrvatskoj

Vanjske poveznice
 Službena internet stranica veleposlanstva

Južna Koreja
Hrvatsko-južnokorejski odnosi

Veleposlanstvo Južne Koreje u Zagrebu


Vivette Girault (née en 1943) est une mathématicienne française, dont l'expertise de recherche réside dans l'analyse numérique, les méthodes d'éléments finis et la mécanique des fluides numérique. Elle a été affiliée à l'Université Pierre-et-Marie-Curie.

Formation et carrière
Girault, qui est née à Nice, en France, et a fréquenté l'école secondaire à Caracas, au Venezuela, a obtenu son baccalauréat de l'université McGill à Montréal, au Canada. Après ses études de premier cycle, Girault revient en France pour étudier l'analyse numérique. Elle intègre la faculté de mathématiques appliquées de l'Université Pierre-et-Marie-Curie (UPMC) et aujourd'hui Sorbonne Université. Girault a été nommée professeure émérite à l'Université de la Sorbonne, CNRS, Laboratoire Jacques-Louis-Lions à Paris.

Girault a siégé au comité de rédaction de la revue « Mathematics of Computation » de l'American Mathematical Society de 2006 à 2017.

Prix et distinctions
Girault a été sélectionnée par l'Association for Women in Mathematics (AWM) et la Society for Industrial and Applied Mathematics (SIAM) pour être la conférencière AWM-SIAM Sonia Kovalevskaïa 2021. Elle prononce la conférence « From linear poroelasticity to nonlinear implicit elastic and related models » et reçoit le prix qui l'accompagne lors de la réunion annuelle du SIAM à Spokane, Washington en .

Publications

.

Références

Liens externes

Professeur à l'université Pierre-et-Marie-Curie
Étudiant de l'Université McGill
Mathématicienne française
Mathématicien français du XXIe siècle
Mathématicien français du XXe siècle
Lauréate de la conférence Sofia Kovalevskaïa
Naissance en 1943
Naissance à Nice

Vivette Girault


Tethya melinka est une espèce d'éponges de la famille des Tethyidae.

Distribution
L'espèce est décrite des fjords des côtes chiliennes, dans l'Océan Pacifique.

Taxinomie
L'espèce Tethya melinka est décrite en 2013 par Eduardo Hajdu, Ruth Desqueyroux-Faúndez, Mariana De Souza Carvalho, Gisele Lôbo-Hajdu et Philippe Willenz.

Voir aussi

Bibliographie

Références biologiques

Notes et références

Tethyidae
Espèce d'éponges (nom scientifique)

Tethya melinka


Ediția princeps (după expresia latină editio princeps) este denumită prima ediție tipărită a unei opere literare, care a existat anterior doar ca manuscris și a circulat în unele cazuri doar sub formă de exemplare copiate manual.

Inițial, edițiile princeps se refereau în special la opere literare clasice scrise în epoca antichității greco-romane, apoi utilizarea acestei expresii a fost extinsă pentru a cuprinde toate operele literare medievale occidentale.

De exemplu, edițiile princeps ale lui Homer sunt cele tipărite de Demetrius Chalcondyles în 1488. Cele mai importante texte ale autorilor clasici greci și romani au fost tipărite în cea mai mare parte în ediții princeps în jurul anului 1500; presa tipografică însăși a fost introdusă în Europa în jurul anului 1440, la două secole după inventarea ei în Asia de Est în jurul anului 1234.

Expresia a fost extinsă de mult timp de istoricii literari la opere literare contemporane care nu au nicio legătură cu operele literare antice grecești sau latine. În prezent, se vorbește în mod normal de "ediție princeps" în legătură cu opere literare prestigioase și studii academice semnificative, care au fost reeditate în decursul timpului de mai multe ori.

Referințe

Legături externe

Istoria literaturii

Ediție princeps