Parcul Național Krka este o arie protejată de interes național ce corespunde categoriei a II-a IUCN (parc național), situat pe teritoriile cantonului Šibenik-Knin din Croația..

Geografie
Parcul Național Krka este situat în întregime pe teritoriul cantonului Šibenik-Knin și cuprinde o suprafață de 109 kilometri pătrați de-a lungul râului Krka : doi kilometri în aval de Knin spre Skradin și partea inferioară a râului Čikola . Parcul Național Krka este o regiune spațioasă , în mare parte neschimbată de valoari naturale de exceptie și cu multiple fațete , cuprinde una sau mai multe ecosisteme conservate sau modificate nesemnificativ .

Biodiversitate

Flora
Parcul Național Krka aparține climatului mediteranean. Datorită poziției sale speciale, distribuția de diferite tipuri de habitate , acesta este caracterizat de floră și faună deosebit de bogate și variate .

Opt sute șaizeci de specii și subspecii de plante au fost identificate pe teritoriul Parcului National Krka , inclusiv mai multe specii endemice .

Fauna

Optsprezece specii de pești locuiesc în arealul râului Krka, printre care zece sunt endemice, ceea ce face Krka un reper natural de cea mai înaltă categorie. Păstrăvul este un pește ce poate fi găsit în ecosistem.

Specii de stuf, lacuri formate de-a lungul parte a râului și pajiști inundate abundă în amfibieni și păsări, în timp ce tufișuri și cariere de piatră sunt acasă, la reptile.

Abundența de specii de păsări , structura comunităților de păsări și importanța majoră a parcului național pentru primăvară și toamnă, face printre cele mai valoroase ornitologice regiuni ale Europei. Există numeroase păsări de pradă în zona, cele notabile sunt: Vultur pescar, Șerpar, Acvilă de munte, Acvila porumbacă și Șoim călător. Alte păsări de interes sunt Vultur-bufnița eurasiatică, Prigoare și Vulturul pleșuv sur.

Printre mamifere, există 18 specii de lilieci, care sunt, în general, pe cale de dispariție sau în apropiere de dispariție în restul Europei și altă specie amenințată este Vidra.

Turism
Atunci când ești în Parcul Național Krka , există mai multe locuri de interes turistic . Spre atracțiile și facilitățile disponibile sunt diferite poteci , excursii și prezentări , excursii cu barca , magazine de suveniruri , un muzeu , și restaurante . Există, de asemenea mai multe vestigii arheologice de cetăți în vecinătatea parcului datând în ceea ce privește din vremea romanilor . Ele sunt Čučevo , Nečven , Bogočin , Ključica și Burnum .

Skradinski buk

Skradinski buk este unul dintre cele mai atractive părți ale parcului . Este un bazin masiv , clar , natural, cu mari  cascade  de la un capăt la celălalt . Este cea mai mică dintre cele trei seturi de cascade formate de-a lungul râului Krka . Într-o zonă de 400 m lungime și 100 m lățime , există 17 cascade și diferența totală în înălțime între prima și ultima este 47,7 m . Datorită bogăției și varietatea de forme geomorfologice , vegetație , precum și diferitele efecte cauzate de jocul luminii pe vâltorile de apă , Skradinski Buk este considerat a fi una dintre cele mai frumoase cascade din Europa .

Rata de curgere este de 43 m < sup > 3 < / sup > un al doilea în timpul iernii , 18 m < sup > 3 < / sup > , în timpul verii , cu o medie de 55 de metri cubi a doua curge în jos Skradinski Buk anual . Este cel mai mare travertin sistem de cascadă din Europa .

Roški Slap
Roški Slap , situat în apropiere de  Miljevci  , este al doilea cel mai popular punct de atracție a Parcului Național Krka în ceea ce privește numărul de vizitatori . Aceste cascade pot fi vizitate pe tot parcursul anului . Cel mai atractiv mod de a ajunge la Roški Slap este de a lua una dintre bărcile de excursie operate de Parcul Național Krka , deși se poate ajunge cu un drum public .

Insula Visovac
În interiorul parcului este insula Visovac , care a fost fondată în timpul domniei lui Ludovic I al Ungariei ,pe insulă se află Mănăstirea Visovac fondată de franciscani în 1445 în apropiere de Miljevci. Parcul include, de asemenea și o mănăstire ortodoxă, Mănăstirea Krka infiintata în 1345. Insula poate fi vizitat de un tur cu barca de la Skradinski Buk .

Manastirea Krka este un centru spiritual al Eparhiei Ortodoxe dalmate , care are sediul la Šibenik . Acesta a fost menționat pentru prima dată în documente scrise în anul 1402 ca dotarea pios de Jelena Šubic , sora lui  împăratului Dušan . Mănăstirea a fost construită și reconstruită până la sfârșitul secolului al 18-lea .

Note

Geografia Croației

Parcul Național Krka


Milliyetçi Cephe hükûmetleri, 1975 ve 1977 yıllarında TBMM'de grubu bulunan sağ eğilimli partiler tarafından kurulan koalisyon hükûmetleridir. 1975'te AP-MSP-MHP-CGP koalisyonu birinci, 1977'de AP-MSP-MHP koalisyonu ikinci Milliyetçi Cephe hükûmetini oluşturmuştur.

Milliyetçi Cephe Hükûmetleri Türkiye'de yükselen sol siyasete yönelik CHP'nin yeniden iktidar olmasını engellemek ve yakın bir tehlike olarak gördükleri Türkiye'de komünizmin gelişmesini durdurmayı amaçlamıştır.

I. Milliyetçi Cephe Hükûmeti

1973 Türkiye genel seçimleri sonrasında Bülent Ecevit tarafından CHP - MSP koalisyonu ile I. Ecevit Hükûmeti olarak anılan 37. Türkiye Hükûmeti kurulmuştur. İki parti arasındaki anlaşmazlıklar nedeniyle dağılan hükûmet sonrasında aynı yıl Sadi Irmak başkanlığında partilerüstü olarak 38. Türkiye Hükûmeti kurulmuş ancak güvenoyu yoklamasında başarılı olamayarak dağılmıştır.

I. Milliyetçi Cephe hükûmeti olarak bilinen 39. Türkiye Hükûmeti, DP'den ayrılan dokuz milletvekilinin ("dokuzlar" olarak bilinir) destek vermesiyle 31 Mart 1975'te, Süleyman Demirel'in başkanlığında AP-MSP-MHP-CGP partileri ile kurulmuştur. Hükûmete kısaca "MC" hükûmeti, partilere "Cephe Partileri", Süleyman Demirel'e ise "Cephe Başkanı" denilmiştir.

II. Milliyetçi Cephe Hükûmeti

1977 Türkiye genel seçimlerinde CHP %41 oy almasına rağmen elde ettiği 213 milletvekili tek başına hükûmet kurmasına yetmediği için CHP lideri Bülent Ecevit diğer partilerle koalisyon kurma girişiminde bulunmuş ancak uzlaşı sağlanamadığından Bülent Ecevit hükûmeti kuramamıştır.

Daha sonra Cumhurbaşkanı tarafından hükûmeti kurma görevi seçimde ikinci gelen Adalet Partisi'nin Genel Başkanı Süleyman Demirel'e verilmiş ve Demirel partiler arası uzlaşıyı sağlayarak AP-MSP-MHP'den oluşan koalisyon hükûmetini kurmuştur. Bu hükûmet kamuoyunda ve siyasal çevrelerde II. Milliyetçi Cephe hükûmeti ya da "2. MC" hükûmeti olarak anıldı. Ancak partiler arası gerginlikler devam etmiş ve 1978'de AP'den ayrılan 11 milletvekilinin CHP'ye katılımıyla TBMM'de güvenoyu yoklamasını geçemeyen hükûmet düşmüştür.

Kerhen Milliyetçi Cephe Hükûmeti

Adalet Partisi Genel Başkanı Süleyman Demirel başkanlığında kurulan hükûmet 12 Kasım 1979 - 12 Eylül 1980 tarihleri arası görev yaptı. Altıncı Demirel Hükûmeti olarak kuruldu.

MSP ve MHP'nin dışarıdan desteklediği azınlık hükûmetidir. 1979 milletvekili ara seçimlerinden Adalet Partisinin zaferle çıkması sonrası kurulmuştur. Kerhen (istemeyerek) adını diğer sağ partilerin gönülsüzce hükûmeti desteklemesinden ve güvenoylamasında Necmettin Erbakan'ın "Kabul" dedikten sonra "ama tabii kerhen" demesinden almıştır. 24 Ocak kararları bu hükûmet döneminde alınmıştır. 12 Eylül Darbesi ile görevi sona ermiştir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye hükûmetleri listesi
 Türkiye'de koalisyon hükûmetleri
 Türkiye'de sağ-sol çatışması

Kaynakça

Türkiye hükûmeti
Türkiye'de siyaset
Türkiye'de koalisyon hükûmetleri

Milliyetçi Cephe hükûmetleri


Phoenicopteriformes, flamingolardan ve soyu tükenmiş akrabalarından oluşan bir su kuşları takımıdır.

Eosen çağının geç döneminden kalma, Phoenicopteridae familyasının bilinen ilk kesin üyesi Elornis ile birlikte flamingolar ve akrabaları fosillerde oldukça iyi oranda saklanmıştır. Soyu tükenmiş "yüzen flamingolar" familyası Palaelodidae'nin günümüz flamingolarının en yakın akrabası olduğu düşünülür; soyu tükenmiş Juncitarsus cinsi flamingoları ve batağanları içine alan Mirandornithes grubundan biraz daha ilkel olduğu düşünülür. Palaelodia familyası üyelerinin bacak ve kanat anatomisi, geçmişte önerildiği üzere batağan gibi dalıcı kuşlar olmadığı aksine su yüzeyinde yüzen kuşlar olduğunu önerir.  İster yüzücü ister dalıcı olsunlar hem ilkel flamingo benzeri kuşlar hem de en yakın akrabaları batağanlar çoğunlukla yaşamlarını suda geçirmekteydi ve bu da tüm Mirandornithes kladının suda yaşayan, muhtemelen yüzücü atalardan evrimleştiğini belirtir.

Kaynakça

Flamingolar
Kuş takımları

Phoenicopteriformes


محمد مكية، مهندس معماري ومؤلف عراقي، ولد في بغداد عام 1332 هـ/1914م، وأكمل فيها دراسته الأولية ثم درس الهندسة المعمارية في جامعة ليفربول في بريطانيا، حيث نال درجة البكالوريوس عام 1941م، وحصل على شهادة الدبلوم في التصميم المدني من الجامعة نفسها، أما شهادة الدكتوراه فقد حصل عليها عام 1946م، من كلية كينغز في جامعة كمبردج في بريطانيا، وكان موضوع أطروحته (تأثير المناخ في تطور العمارة في منطقة البحر المتوسط)، وعاد إلى بغداد في العام ذاته وأنشأ «شركاء مكية للاستشارات المعمارية والتخطيط». يعد من أوائل العراقيين الذين حصلوا على مؤهلات رسمية في الهندسة المعمارية. وقد اشتهر لتأسيسه أول قسم للهندسة المعمارية في العراق في جامعة بغداد، ولتصميماته المعمارية التي تضمنت الزخارف الإسلامية والخط العربي في محاولة لدمج العناصر المعمارية العربية في الأعمال المعاصرة.

وقد كان مكية عضو شرف في الجمعية البريطانية، وعضوا في تخطيط إنجلترا، وعضو مؤسس في مجمع "ديلوس" المعماري في أثينا وعضو تحكيمي في لجان دولية معمارية عدة وعضو في بعثة الخبراء بجنوب شرق آسيا وحائز على جائزة اليونيسكو.

النشأة والتعليم
ولد محمد صالح مكية، ابن صالح عبد العزيز مكية وزوجته بهية، بمحلة صبابيغ الآل في بغداد لعائلة من تجار الملابس. توفي والده عندما كان لا يزال رضيعًا، وذهبت والدته لتعيش مع خاله.

في مدرسة بغداد المركزية الثانوية، برع في الرياضيات وأظهر مهارة كافية ليتم اختياره كواحد من 50 طالبًا يحصلون على منحة للدراسة في إنجلترا. سافر إلى إنجلترا عام 1935 وقضى سنته الأولى في تعلم اللغة الإنجليزية والتحضير لامتحانات القبول. التحق بكلية الهندسة المعمارية بجامعة ليفربول، وتخرج بدرجة البكالوريوس في الهندسة المعمارية (1941) وحصل على دبلوم التصميم المدني في (1942). التحق لاحقًا بكلية الملك كامبريدج، حيث أكمل درجة الدكتوراه (1946). كانت أطروحته بعنوان «تأثير المناخ على العمارة في منطقة البحر الأبيض المتوسط».

في عام 1941، أثناء دراسته العليا في إنجلترا، التقى بزوجته المستقبلية المولودة بإنجلترا، مارجريت كروفورد، والتي سافرت لاحقًا إلى بغداد للزواج منه، على الرغم من اعتراض عائلتها. في عام 1954 قام بتصميم فندق ريجنت بالاس/ قصر الأمير في بغداد السنك كأول فندق اعد لاستقبال الضيوف من رؤساء دول العالم، وفي عام 1956 حصل على منحة فولبرايت التي سمحت له بالدراسة في الولايات المتحدة.

مسيرته
عندما عاد إلى بغداد عام 1946، كان من أوائل العراقيين الذين حصلوا على مؤهلات رسمية في الهندسة المعمارية. في ذلك الوقت، لم يكن للعراق اعتماد كبير على استخدام المهندسين المعماريين. بدلاً من ذلك، كان التقليد المستمر في بناء المباني المحلية والعامة هو الاعتماد على تقنيات البناء القديمة، نادرًا ما ربط المصممون أسمائهم بتصميماتهم. كان مفهوم المهندس المعماري غريبًا لدرجة أن ذلك المصطلح لم يبدأ استخدامه في اللغة العربية سوى منذ عقود قليلة. ومع ذلك، بحلول منتصف القرن العشرين، مر العراق بفترة «تحديث» وتم هدم العديد من المنازل التقليدية، مما مهد الطريق للتصاميم المعاصرة.

كان التحدي الذي يواجه المعماريين المعاصرين هو كيفية دمج عناصر التصميم التقليدية في ظل استخدام المواد والتقنيات الحديثة. قام محمد مكية -إلى جانب المهندسين المعماريين المحليين الذين تم تدريبهم في أوروبا والذين شملوا مكية الجديري ورفعة الجادرجي وآخرين- بمواجهة هذا التحدي، وكان لهم دور محوري في تطوير أسلوب وطني مميز في الهندسة المعمارية.

بعد عودته إلى بغداد، أسس مكية شركة «شركاء مكية للاستشارات المعمارية والتخطيط»، وافتتح لاحقًا مكاتب فرعية في البحرين (1967)؛ ومسقط بعمان (1971) ولندن (1974)، والكويت وأبو ظبي ودبي والدوحة. كانت أولى أعماله المهمة مشروع جامع الخلفاء (1960–63) حيث طور تصميمًا مستوحًا من المسجد العباسي الذي يعود إلى القرن التاسع والذي كان قائمًا في السابق في نفس الموقع، وبناه حول المئذنة الباقية. كان هذا المسجد يقع في نفس الضاحية التي ولد فيها مكية.

عانى مكية في السنوات الأولى من عمله. كان العمل التجاري غير كافٍ، وهو ما يعني أنه كان عليه أن يجد عملاً مدفوع الأجر. عمل في المديرية العامة للبلديات في بغداد حيث اشتغل كمخطط عمراني ومهندس معماري. عملت زوجته كمدرسة ثانوية خلال هذه السنوات. ومع ذلك، بحلول الستينيات من القرن الماضي، بدأ يتلقى عمولات مهمة وبحلول السبعينيات، صار مكتبه في البحرين مزدهرًا. واصل اهتمامه بالقضايا المعمارية الإقليمية، والتي تشمل البيئة المحلية، والتراث المعماري، والفولكلور والحرف اليدوية المحلية. لهذا التركيز على التراث في التصميم، كان يُعرف غالبًا باسم «المهندس المعماري الإسلامي».

دفعه اهتمامه بالفن الإسلامي والتصميم إلى جمع الأعمال الفنية والصور الفوتوغرافية. في وقت لاحق، استخدمت صوره في كتب العمارة الإسلامية مثل كتاب «العمارة العربية: الماضي والحاضر» الصادر عن مركز دراسات الشرق الأوسط والإسلام، بجامعة درم، 1983. كما دعم الفنون بطرق عملية، ففي غياب المعارض الفنية في بغداد في الأربعينيات، فتح مكية منزله الخاص لاستضافة أول معرض فني معاصر يضم أعمال الفنان جواد سليم.

في عام 1959، أسس أول قسم معماري عراقي ضمن كلية الهندسة في جامعة بغداد، وأصبح عميدًا له وشغل هذا المنصب حتى عام 1968. كمعلم، شجع طلابه على الاهتمام بالتصميم العراقي التقليدي وشجعهم على رسم ارتفاعات الشوارع المحيطة بالمباني التقليدية.

بحلول أوائل سبعينيات القرن الماضي، صار عدوًا للنظام البعثي وظهر اسمه في قائمة الحزب البعثي لمن يجب اعتقالهم. كان يعمل في البحرين عندما علم بهذا الخبر المقلق، لكن بما أنه كان بصدد إنشاء مكتب في لندن، انتقل هو وعائلته إلى لندن. أثناء إقامته في لندن، أسس معرض الكوفة في لندن كمركز للفن الإسلامي والعربي

في عام 1980 دعاه رئيس بلدية بغداد للعودة إلى بغداد للمشاركة في برنامج إعادة إعمار كبير. بعد أن حصل على ضمان سلامته الشخصية، قرر مكية العودة، ولكن في المناقشات العائلية، تقرر ألا يسافر ابنه كنعان، إلى بغداد، وأن يبقى بدلاً من ذلك في إنجلترا وأن يدير فرع شركاء مكية في لندن.

أمضى محمد مكية سنواته الأخيرة في المنفى، وعاش في منطقة بايزووتر بلندن، حيث توفيت زوجته في عام 2013. توفي مكية أيضًا في لندن عام 2015 عن عمر يناهز 101 عامًا. وكان قد أنجب ابنا اسمه كنعان (مواليد 1949) وابنة اسمها هند (مواليد 1952). تدرب ابنه كنعان مكية أيضًا ليصير مهندسًا معماريًا، لكنه ترك شركة العائلة ليصبح أكاديميًا في الولايات المتحدة.

لفترة من الوقت، كان أحد كبار المهندسين المعماريين في عهد صدام حسين، وشارك في مشاريع صدام لإعادة البناء والتي بلغت تكلفتها عدة ملايين من الدولارات وساعد في بناء قصوره. كما قام ببناء العديد من المباني التجارية، بما في ذلك البنوك والمكتبات والمكاتب الحكومية والمساكن الخاصة. بالإضافة إلى ذلك، فاز بمسابقات لتصميمات المشاريع العامة، مثل مسجد الدولة.

الأعمال العامة الأبرز
 جامع الخلفاء (1960–63) - بناءً على تصميم مستوحى من مسجد العباسيين في القرن التاسع وتم بناؤه حول المئذنة الباقية
 مصرف الرافدين، البصرة (1970)
 مبنى الشيخ مبارك، البحرين (1973)
 فندق هيلتون الدولي، دبي (1974)
 مسجد الصديق، الدوحة (1978)
 مجمع الأندلس السكني، الدوحة (1983)
 مسجد الدولة الكبير في الكويت (1978-1984)
 المقر الرئيسي للمنظمين العرب الإقليميين، الكويت (1982-87)
 مقر جامعة الدول العربية، تونس (1983)
 جامع السطان قابوس الأكبر، عمان (1995-2002)

المنشورات

ساهم مكية بالعديد من المقالات في الصحف والمجلات العلمية بالإضافة إلى فصول في الدراسات.
 (مؤلف منفرد) تراث الرسم البغدادي لمحمد مكية، 1972
 (تأليف منفرد) بغداد بقلم محمد مكية، لندن، نُشر لأول مرة عام 1962 وأعيد طبعه عام 2005
 (مشترك) خواطر السنين لمحمد مكية ورشيد خيون، بيروت، دار الساقي، 2005
 (مساهم) مراجعة تخطيط العالم الثالث، المجلد 10، مطبعة جامعة ليفربول، 1988

جامع الخلفاء

ويبرز أرشيف محمد مكية في مكتبات معهد ماساتشوستس، عندما يقُدم أول مشروع مهم قام به محمد مكية في مشواره المهني، وهو تعمير وصيانة وبناء جامع الخلفاء، في الفترة (1960-1963، والتوسعة المقترحة في 1980)، وفي معرض مكتبة روتش الكبير: «التعليم من خلال مجموعات معمارية مرئية: مختارات من مجموعات روتش الرقمية». تضمنت مجموعة «محمد مكية ومشروع جامع الخلفاء» 25 صورة من الرسومات وملاحظات على التصميم ومخططات وصورا مأخوذة من الأصل المحفوظ في الأرشيف.

وتروي الصور قصة هذا المشروع الذي تم تطويره مع الحفاظ على التحفة الفنية الوحيدة الباقية من المسجد في العهد العباسي الذي يرجع إلى القرن التاسع في المكان ذاته: منارة مئذنة سوق الغزل المتهدمة.

لقد جسد تصميم مكية المبتكر للجامع، الذي يقع في منطقة صبابيغ اللال في بغداد القديمة، أفكار المحافظة المدنية على التراث وإضفاء الطابع الإقليمي على الشكل واستمرارية التراث المعماري، وهي الأفكار التي كانت ملهمة لأعماله منذ ذلك الحين بالإضافة إلى الأجيال الأصغر من المعماريين.

مشروعاته في مركز الآغاخان
يمكن الاطلاع على مشروعات مختارة من أرشيف الفنان المعماري محمد مكية في صورة مجموعات رقمية في موقع (archnet.org)، وهو موقع مخصص للمهندسين المعماريين والمهندسين المدنيين والمصممين والمحافظين على التراث والطلاب والباحثين، ويركز على الثقافات والحضارات الإسلامية، ويشارك في إدارته مركز الآغاخان للتوثيق في معهد ماساتشوستس ومؤسسة الآغاخان للثقافة في جنيف بسويسرا.

وصل أول أرشيف معماري يحصل عليه مركز الآغاخان للتوثيق في صيف عام 2012م، كهدية من المهندس المدني العراقي محمد صالح مكية.

وتم توثيق هديته إلى المركز كجزء من مشواره العملي الممتد لنصف قرن من الزمان، وشمل ما يزيد على عشر دول. ويحتوي الأرشيف على مواد تتنوع ما بين مراسلات شخصية وملاحظات تتعلق بالمشروعات، ورسومات تصميم بخط اليد، بالإضافة إلى مقترحات رسمية ورسومات نهائية وصور لمشروعات تمت أو أثناء إنشائها، قائمة أو غير قائمة.

إرثه
حصل مكية على جائزة أفضل إنجاز مدى الحياة في مدينة دبي. جرى تناول أعمال وأفكار محمد مكية وشركته في العديد من الكتب والمقالات، وتمت دراستها وبحثت فيها مؤتمرات ومعارض، ومن بينها مؤتمر دولي عن التراث المعماري في بغداد والذي عقد في جامعة بغداد. وكان المؤتمر جزءا من فعاليات «بغداد عاصمة الثقافة العربية لعام 2013» برعاية جامعة بغداد والمعهد الفرنسي للشرق الأدنى ومكتب منظمة اليونيسكو في العراق.

تم تخصيص عدة كتب لمناقشة مساهماته في الهندسة المعمارية من بينها:
 الكلاسيكية ما بعد الإسلام: مقال مرئي عن عمارة محمد مكية، بقلم كنعان مكية (دار الساقي، 1990)
 الفن العراقي المعاصر: رحلة مع المعماري العراقي محمد مكية لأحمد ناجي
 محمد مكية: قرن في العمارة والحياة وابن محمد لخالد السلطاني
 محمد مكية والعمران المعاصر، لحسين هنداوي، 2013.
 محمد مكية: مهندس معماري حديث يجدد التقاليد الإسلامية، لكارين دوبروفسكا.

في عام 2014، أعلنت جوائز تميز أنها ستمنح جائزة سنوية باسم محمد مكية لأفضل تصميم معماري.

في عام 2016، كرم العراق اثنين من أشهر المهندسين المعماريين من أبنائه، وهما محمد مكية وزها حديد، بطوابع بريدية.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع بناة
 محمد مكية يعانق قرنا من العمارة والفن
 بغداد تودع عاشقها المهندس المعماري الكبير محمد مكية
 رحيل المعماري العراقي الكبير المهندس محمد مكية
 موقع الجمعية العربية للعمارة والتصميم ومجلة بناة
 http://www.aawsat.com/details.asp?section=54&issueno=12715&article=744045&feature=#.Uj8M7MYtxD1 صحيفة الشرق الأوسط

انظر أيضًا
 يحيى حسن وزيرى

بريطانيون متجنسون
بريطانيون من أصل عراقي
تفكيكية (عمارة)
خريجو جامعة كامبريدج
خريجو جامعة ليفربول
فنانون عراقيون في القرن 20
فنانون من بغداد
كتاب من بغداد
مئويون عراقيون
مكية
معماريون عراقيون
مهاجرون عراقيون إلى المملكة المتحدة
مواليد 1332 هـ
مواليد 1914
مواليد في بغداد
وفيات 1436 هـ
وفيات 2015
وفيات في لندن
مئويون رجال

محمد مكية


Carsten Kjeldsen Nielsen (født 12. august 1955 i Lyngby) er en tidligere dansk fodboldspiller, som blandt andet spillede fire landskampe for Danmarks fodboldlandshold.

Carsten Nielsen debuterede som 19-årig for B 1903 i marts 1975 og blot syv måneder senere fik han sin debut på landsholdet i en EM-kvalifikationskamp mod Spanien i Barcelona. I 1975 blev han B 1903s topscorer med 12 mål.

Halvvejs i sæsonen i 1976 blev Carsten Nielsen solgt til den tyske storklub Borussia Mönchengladbach for 500.000 kr. I sin første sæson i klubben vandt Borussia Mönchengladbach det tyske mesterskab og nåede finalen i Mesterholdenes Europa Cup, som blev tabt til Liverpool. Carsten Nielsen fik dog kun én kamp - hans debut mod Bochum d. 28/8 1976.

De følgende fire sæsoner var Carsten Nielsen fast mand i startopstillingen hos Borussia Mönchengladbach. I 1978 blev han den første dansker, som spillede med i en finale om VM for klubhold. Borussia Mönchengladbach tabte over to kampe til Boca Juniors. Carsten Nielsen var samme år med til at spille Borussia Mönchengladbach frem til semifinalerne i Mesterholdenes Europa Cup, hvor Borussia Mönchengladbach blev slået ud af de senere vindere Liverpool FC. Klubben var også tæt på at genvinde det tyske mesterskab, men blev overgået af FC Köln på bedre målscore, på trods af en sejr på 12-0 over Borussia Dortmund i sidste runde.

I 1979 spillede han den første af to finalekampe, da klubben vandt UEFA Cuppen over Røde Stjerne Beograd. Ved finalekampene i UEFA Cup finalen 1980 blev Carsten Nielsen udskiftet i begge opgør mod Eintracht Frankfurt.

Carsten Nielsen spillede siden en række år i fransk og schweizisk foldbold. I 1988 vandt han det schweiziske mesterskab med Neuchâtel Xamax. I 1989 vendte han tilbage til Danmark og var med til at sikre KB oprykning til 1. division. Han afsluttede karrieren i 1990, hvor han spillede fire kampe for KB.

Noter

Eksterne henvisninger

Personer fra Kongens Lyngby
Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra B 1903
Fodboldspillere fra Kjøbenhavns Boldklub
Fodboldspillere fra Neuchâtel Xamax
Fodboldspillere fra Borussia Mönchengladbach
Fodboldspillere fra RC Strasbourg

Carsten Nielsen


Farinelli es una película biográfica, una coproducción italiano-belga-francesa, dirigida por Gérard Corbiau, sobre la vida y la carrera del cantante de ópera italiano Carlo Broschi, conocido como Farinelli, considerado el más importante cantante castrato de todos los tiempos.

Está protagonizada por Stefano Dionisi, como Farinelli, y la voz de este personaje se obtuvo mediante la mezcla digital de las voces de Ewa Malas-Godlewska, una soprano polaco, y de Derek Lee Ragin, un contratenor estadounidense, con el objetivo de recrear una voz auténtica de castrato.

Aunque la trama de la película está basada en hechos reales, hay numerosos datos que no responden a la realidad histórica. Por ejemplo, se destaca la importancia del hermano de Farinelli en perjuicio de la de Nicola Porpora. La película ofrece una explicación inédita de cómo Carlo Broschi llegó a tomar el nombre artístico de Farinelli. Cuenta la desesperación de Carlo por ser un castrato y su incapacidad para tener descendencia.

George Friedrich Händel, interpretado por Jeroen Krabbé, está retratado como una especie de villano, tomando como base la competencia entre la música de Händel y la que Farinelli cantaba, así como el hecho de que Händel quiso que Farinelli cantara a su teatro, el Covent Garden, y nunca lo consiguió. Farinelli siguió cantando para la rival Ópera de la Nobleza.

El director musical de la cinta fue el clavecinista francés Christophe Rousset. La grabación musical fue en hecha en la sala de conciertos del Arsenal en Metz, con la orquesta Les Talens Lyriques.

Reparto
Stefano Dionisi como Carlo María Broschi (Farinelli).
Enrico Lo Verso como Riccardo Broschi.
Elsa Zylberstein como Alexandra Harris (esposa de Farinelli).
Jeroen Krabbé como George Frideric Handel.
Caroline Cellier como Margareth Hunter (la Condesa).
Renaud du Peloux de Saint Romain como Benedict (hijo de la Condesa).
Omero Antonutti como Nicola Porpora.
Pier Paolo Capponi como Broschi.
Carlos Castel como Piero.
Graham Valentine como el Príncipe de Gales.
 Jacques Boudet como Felipe V de España.
Delphine Zentout como el joven admirador.

Reconocimientos
Fue lanzada en 1994 y ganó el Globo de Oro a la Mejor Película Extranjera en 1995. También fue nominada a un Oscar en la misma categoría.

Edición en DVD
Está clasificada en B por la MPAA. Está disponible en la Región 1 DVD hablada en francés e italiano, con un poco de inglés y subtitulada en inglés y español. Una edición en Blu-Ray se encuentra disponible en Francia o Corea del Sur, pero ninguna de esas ediciones cuenta con subtítulos en inglés. La versión coreana también incluye un disco DVD-Audio 2.0.

Películas de 1994
Películas sobre música y músicos clásicos
Películas de Bélgica
Películas de Francia
Películas de Italia
Películas basadas en hechos reales
Películas ambientadas en el siglo XVIII
Representaciones culturales de reyes de España
Representaciones culturales de Jorge II

Farinelli (película)


Invertible may refer to

Mathematics
Invertible element
Invertible function
Invertible ideal
Invertible knot
Invertible jet
Invertible matrix
Invertible module
Invertible sheaf

Others
Invertible counterpoint

See also
Inverse (disambiguation)

Invertible (disambiguation)


موريهيرو هوسوكاوا  (14 يناير 1938 ) سياسي ياباني شغل منصب رئيس الوزراء الياباني التاسع والسبعون.

روابط خارجية

مراجع

سياسيو الحزب الليبرالي الديمقراطي الياباني
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من طوكيو
أشخاص من كوماموتو (كوماموتو)
أعضاء مجلس النواب الياباني
بوذيون يابانيون
رؤساء وزراء اليابان
سياسيون من طوكيو
سياسيون يابانيون في القرن 20
صحفيون يابانيون
مواليد 1938
مواليد في طوكيو
حكام محافظة كوماموتو
رؤساء وزراء اليابان القرن 20
أعضاء مجلس المستشارين الياباني
خزافون يابانيون

موريهيرو هوسوكاوا


François Viète, kaldet Vieta (født 1540 i Fontenay-le-Comte, død 13. december 1603 i Paris) var en fransk matematiker.

Viète ernærede sig som advokat, først i sin hjemstavn, senere (fra 1571) i Paris; 1573 blev han conseiller ved parlamentet, hvilket omtrent svarer til assessor i overretten, og fra 1580 var han privat rådgiver først for Henrik III, senere for Henrik IV. Ved siden af sin praktiske virksomhed fik Viète tid til at udføre et for eftertiden meget betydningsfuldt arbejde i matematikken. Han har stor fortjeneste af det matematiske tegnsprog, navnlig ved at indføre brugen af bogstaver som betegnelser også for tal, der i den foreliggende undersøgelse kan have hvilke som helst givne værdier, medens tidligere matematikere kun anvendte dem som tegn for ubekendte størrelser. Han forudsatte dog altid, at de ved bogstaverne betegnede tal var rationale og positive; for at få irrationale størrelser med tilføjede Viète, der var meget fortrolig med den græske matematik, en geometrisk fremstilling. I trigonometrien, som han kom ind på ved sin syslen med et aldrig fuldendt astronomisk værk, gav han rige bidrag til formelsystemet, således udtrykkene for sin og cos af multiplicerede buer; gennem disse formler lededes han til løsningen af den kubiske ligning i det irreduktible tilfælde og af specielle ligninger af højere grader. Det forbedrede tegnsprog satte Viète i stand til at gøre betydelige skridt hen imod en almindelig behandling af ligningernes teori. Endnu kan mellem Viètes ydelser nævnes et udtryk for π ved et uendeligt produkt, samt en løsning af Apollonius' opgave: at tegne en cirkel, der rører tre givne cirkler, ved hvilken han erhvervede sig hædersnavnet Apollonius Gallus. Af hans skrifter er en del udgivne samlede af Franz van Schooten 1646 under titelen: Francisci Vietæ opera mathematica; ved siden heraf må nævnes hans trigonometriske værk Canon mathematicus (udgivet 1579).

Kilder

Matematikere fra Frankrig
Franskmænd i 1500-tallet

François Viète


Beyciler, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy köy olmazdan önce yani mahalle iken kısırlar mahallesine bağlı mahalleydi. Burada sadece beylerin yaşamasindan dolayı Beyciler ismi verilmiştir.

Coğrafya
Muğla iline 100 km, Milas ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 web sitesi

Milas'ın mahalleleri

Beyciler, Milas


Relação das capitais do Brasil por malha total cicloviária em km, incluindo no ranking ciclovias e ciclofaixas, segundos dados da Associação Brasileira do Setor de Bicicletas (Aliança Bike) coletados das prefeituras das capitais em Julho de 2022. Foram excluídas desta tabela as estruturas compartilhadas (como ciclorrotas e calçadas compartilhadas), por não representarem estruturas exclusivas para ciclistas.

Ranking

Listas do Brasil

Lista de capitais do Brasil por malha cicloviária


කොරියාවේ පසුකාලීන තුන් රාජධානි (892–936) යටතට සිල්ලා, හුබෙක්ජේ ("පසුකාලීන බෙක්ජේ") සහ හුගොගුර්යෝ ("පසුකාලීන ගොගුර්යෝ", මෙය ගොර්යෝව විසින් විස්ථාපනය කරන ලදී) යන රාජධානි තුන අයත් වේ.  මෙහ අවසානයට සඳහන් කළ රාජධානි දෙක සිල්ලාව විසින් එක්ස්ත කරන ලද මුල්කාලීන සෙසු කොරියාවේ තුන් රාජධානිවල උරුමකරුවන් යැයි හඳුන්වාගෙන ඇත. මෙම යුගය එළැඹියේ සිල්ලාහි ජින්සොං රැජිනගේ රාජ්‍ය සමයේ පැවති නොසන්සුන් වාතාවරණය හමුවේ ය. සාමාන්‍යයෙන් පසුකාලීන තුන් රාජධානි යුගය ලෙස සැලකෙන්නේ ග්යොන් හ්වොන් විසින් හුබෙක්ජේ රාජ්‍යය පිහිටුවූ සමයේ සිට ගොර්යෝව විසින් කොරියානු අර්ධද්වීපය එක්සත් කිරීම දක්වා වූ කාල සීමාවයි.

පසුබිම
9වන සහ 10 වන සියවස වන විට "අස්ථි ශ්‍රේණි පද්ධතිය" මත රඳා පැවතීම හේතුවෙන් සිල්ලාව තුළ නොයෙකුත් ගැටලු ඇතිවන්නට විය. මෙම ක්‍රමය අනුව ඉහළ නිලතල දැරිය හැකි වූයේ වංශවත් පසුබිමක් සහිත පුද්ගලයිනට පමණි. පාලන රාජකීය පවුල විසින් මෙම ක්‍රමය අවභාවිතයට ගනිමින් දේශපාලනිකව සිය අධිකාරිය පවත්වා ගැනීමට උත්සාහ දරන ලදී. මේ නිසා සිල්ලාවේ අවසන් කාලය වනවිට අසහනකාරී සමයයක් පැවතිණි. හොජොක් (හංගුල්:호족, හන්ජා: 豪族) නැමැති ප්‍රදේශික වංශවතුන් එනම්, මැදි මට්ටමේ වංශවතුන් හෝ ගම් ප්‍රධානීන් මෙම අරගලකාරී සමයේ තමන්ගේම ස්වාධීන පෞද්ගලික සේනා සංවිධානය කරමින් බලය රැස්කරන්නට වූහ. හ්යේගොං රජුගේ මරණින් පසු මෙම තත්ත්වය තවත් උග්‍ර වූයේ රාජකීය අනුප්‍රාප්තිය පිළිබඳ එකඟත්වයකට පැමිණිය නොහැකි වීම හේතුවෙනි. මේ නිසා හොජොක් නායකයින් අතර අරගල පැවතිණි. මේ වනවිට සිල්ලාවේ දේශපාලන වාතාවරණය මෙන්ම මූල්‍යමය තත්ත්වය ද පිරිහෙමින් පැවතිණි. වංශවතුන්ගේ සහයෝගීත්වයෙන් තොරව බදු එක්රැස් කිරීම අපහසු විය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ගම් වැසින් සහ ගොවීන් මත අධික ලෙස බදු පැනවිණි. මේ හේතුවෙන් 889දී එනම් ජින්සොං රැජිනගේ තෙවන රාජ්‍ය වර්ෂයේ දී කැරැල්ලක් ඇති විය. ඉන් අනතුරුව එළැඹි වසර 100 ඇතුළත කැරලි ගණනාවක් ඇති වූ අතර, එමගින් සිල්ලාව බිඳවැටෙන්නට විය.

හුබෙක්ජේ සහ හුගොගුර්යෝ
සිල්ලාව පරිහානියට පත්වන්නට පටන් ගැන්මත් සමග, සිල්ලාවේ හිටපු සෙන්පතියකු වූ ග්යොන් හ්වොන් කැරලි හමුදා මෙහෙවමින් 892දී වර්තමාන ග්වංජු ප්‍රදේශයට අයත් පළාත් අගනුවර වූ මුජින්ජු (හංගුල්:무진주, හන්ජා:武珍州) පටත් කරගත්තේ ය. අනතුරුව ඔහු නිරිතදිග ප්‍රදේශ ආක්‍රමණය කරන්නට වූ අතර, 900දී ග්යොන් හ්වොන් තමන් හුබෙක්ජේ ("පසුකාලීන බෙක්ජේ") හි රජු ලෙස ප්‍රකාශ කළේ ය. මෙය බෙක්ජේහි ශ්‍රීවිභූතිය යළි පුනර්ජීවනයට පිහිටුවූ රාජ්‍යයකි. එහි අගනුවර වන්සන්ජු (හංගුල්:완산주, හන්ජා:完山州) හෙවත් වර්තමාන ජොන්ජුහි පිහිටුවූ ඔහු සිය රාජධානිය පුළුල් කරන්නට උත්සාහ ගත්තේ ය.

සිල්ලාවෙන් පැමිණි ගුං යේ හට රාජකීය හෝ වංශවත් පසුබිමක් සහිත වන්නට ඇතැයි සැලකේ. ඇතැම් ඉතිහාසඥයින් අනුමාන කරන්නේ ඔහු සිල්ලාවේ "කිම්" යන රාජකීය පෙළපත් නාමය ප්‍රදානය කෙරුණු ගෝ අන්ස්‍යුංගෙන් පැවත එන බවයි. මුලින් බෞද්ධ භික්ෂුවක වූ ඔහු දේශපාලන පිබිදීම් සඳහා සම්බන්ධ විය. ඔහු බොහෝ සේනාවන්හි නායකත්වයට පත් විය. විශාල භූමි ප්‍රදේශයක් ආක්‍රමණය කළ ඔහු 895දී මියොංජු (හංගුල්:명주, හන්ජා:溟州) හි සිය පදනම පිහිටුවී ය. වර්තමාන ගංන්‍යොං ප්‍රදේශයට අයත් මෙම භූමිය පිහිටුවීමට වං ගොන් ඇතුළු බොහෝ ප්‍රාදේශීය ප්‍රධානීන්ගේ සහාය හිමි විය. 901දී ගුං යේ විසින් හුගොගුර්යෝ රාජධානිය පිහිටුවන ලදී. නමුත් 904දී ඔහු එහි නාමය මාජින් ලෙස වෙනස් කොට අගනුවර චෝර්වොන් වෙත ගෙනගියේ ය. 911දී ඔහු සිය රාජ්‍යයේ නාමය තේබොං ලෙස යළි වෙනස් කරන ලදී.

පසුකාලීන තුන් රාජධානි එක්සත් කිරීම
මුල්කාලයේ සාරවත් තැනිතලා සහ චීනය සමග පැවැත්වූ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා හේතුවෙන් හුබෙක්ජේ රාජ්‍යය ජාතික බලය අතින් ප්‍රමුඛත්වය ගත්ත ද, හුගොගුර්යෝව මඳ කලකින්ම නව තුන් රාජධානිය සමයේ විශාලතම බලවතා බවට පත් විය. ගුං යේ සහ සෙන්පති වං ගොන් යටතේ එය සිය රාජ්‍යය පුළුල් කරන්නට වූ අතර, අර්ධද්වීපයේ භූමියෙන් හතරෙන් තුනක්ම වාගේ ඔවුන් සතුව පැවතිණි. කෙසේනමුත්, කාලයත් සමග ගුං යේ තමන් මෛත්‍රෙය බුදුන් ලෙස හඳුන්වා ගනිමින් ඒකාධිපති පාලනයක් ගෙනයන ලදී. මේ නිසා 918දී වං ගොන් විසින් ඔහුව සිහසුනෙන් පහකරන ලදී. ගොර්යෝ යනුවෙන් නව රාජවංශයක් ස්ථාපනය කළ වං ගොන් එම වර්ෂයේ දී එහි අගනුවර සොන්ගක් (හංගුල්:송악, හන්ජා:松嶽) වෙත ගෙනගියේ ගොර්යෝ, බෙක්ජේ සහ සිල්ලා ලෙස බලවතුන් තිදෙනකු සිටි යුගයක් උදා කරමිනි.

තුන් රාජධානි නිරන්තර බල අරගලයක නිතරව පැවති නමුත්, මේ වනවිට සිල්ලාව දුර්වල රාජ්‍යයක් බවට පත්ව තිබූ හෙයින් සෙසු රාජ්‍ය ද්විත්වයට එය එතරම් තර්ජනයක් නොවී ය. හුබෙක්ජේ ආක්‍රමණයක් දියත් කළ ද, ගොර්යෝවේ වංගොන් සිය රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා ශක්තිමත් කරමික් සිල්ලාවේ ප්‍රසාදය දිනාගත්තේ ය. හුබෙක්ජේ සහ ගොර්යෝ අතර අරගලය සිල්ලා භූමිය අසල දී උග්‍ර විය. එයට හේතුව එම ජාතීන් ද්විත්වයටම එම ප්‍රදේශයේ බලය හිමි කරගැනීමට අවශ්‍ය වීමයි. 927දී සිල්ලාවේ අගනුවර වූ ග්යොංජු ආක්‍රමණය කළ හුබෙක්ජේ හමුදා විසින් ගොර්යෝ හමුදා විනාශ කර දමන ලදී. එයට ප්‍රතිචාර වශයෙන් 930දී ගෝචං සටන ගොර්යෝව ජයගත් අතර, 934දී වූංජින් භූමිය යළි තමන් සතු කරගන්නා ලදී.

935දී, බෙහෙවින් දුර්වලව පැවති සිල්ලාවේ ග්යොංසුන් රජු ගොර්යෝවට යටත් විය. මේ කාලයේ, හුබෙක්ජේහි අභ්‍යන්තර අරගල හේතුවෙන් රාජ්‍යය ව්‍යාකූලත්වයට පත්ව තිබිණි. ග්යොන් හ්වනෝ සිය බාලම පුත්‍රයා වූ ග්‍යුම්ගං සිය උරුමකරු ලෙස නම්කළේ ය. නමුත් ඔහුගේ සෙසු පුත්‍රයින් (පළමු බිසවට දාව උපන්) ඔහුට විරුද්ධව කැරලි ගසා ග්යොන් හ්වොන්ගේ වැඩිමහල්ම පුත්‍රයා වූ සින්ගොම් සිහසුනට පත්කළේ , ග්යොන් හ්වොන් ග්‍යුම්සන් විහාරයේ සිරගත කරමිනි. පසුව ග්යොන් හ්වොන් ගොර්යෝව වෙත පලාගියේ ය. වංගොන්ගේ හමුදා සමග හක්වූ ඔහු තමන් විසින්ම පිහිටුවූ රාජ්‍යයට එරෙහිව සටන් වැදුණේ ය. 936දී හුබෙක්ජේ රාජ්‍යය බිඳවැටුණු අතර ගොර්යෝව විසින් අර්ධද්වීපය යළි එක්සත් කරන ලදී.

මේවාත් බලන්න
කොරියාව හා සම්බන්ධ මාතෘකා ලැයිස්තුව
සිල්ලා
බෙක්ජේ
තේබොං
හුබෙක්ජේ
පසුකාලීන සාබොල්
ග්යොන් හ්වොන් / ගුං යේ / වං ගොන්

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්
 The Academy of Korean Studies, Korea through the Ages Vol. 1, The Editor Publishing Co., Seoul, 2005. ISBN 89-7105-544-8

9වන සියවසේ අරගල
10වන සියවසේ අරගල
කොරියාවේ ඉතිහාසය
කොරියාවේ 10වන සියවස

පසුකාලීන තුන් රාජධානි


Löss eða fokset eru vindborin setlög. Oftast hafa þau myndast við lok ísaldar við hörfun jökla. Vindar feyktu bergmylsnu sem jöklarnir brutu. Orðið löss er komið úr þýsku og merkir laus, fínn sandur. En löss er í formi silts. Meðal algengustu steinda löss eru kvars ,feldspat og glimmer.

Um 10% yfirborðs lands jarðar er úr löss. Þau geta orðið hundruð metra þykk. Löss-jarðvegur er yfirleitt frjósamur.

Tengill
Vísindavefur - Hvað er löss?

Heimild

Jarðfræði
Jarðvegur

Löss


"Aureola neagră" este o povestire fantastică scrisă de A. E. Baconsky și inclusă în volumul Echinoxul nebunilor și alte povestiri publicat în anul 1967 de Editura pentru literatură din București. Acest volum reprezintă debutul în proză al poetului Baconsky și conține povestiri poetice tulburătoare a căror acțiune are loc pe tărâmul Dobrogei.

Povestirile cuprinse în volumul Echinoxul nebunilor și alte povestiri cultivă, în opinia criticilor literari, un fantastic enigmatic cu un fond elegiac, în descendența prozei lirice mateine. Povestirea "Aureola neagră", relatată la persoana I, prezintă o călătorie a doi prieteni arheologi pe malul dobrogean al Mării Negre în căutarea unui altar străvechi al lui Zamolxis și dispariția misterioasă a unuia dintre ei în urma unei succesiuni de întâmplări stranii. Autorul descrie un cadru izolat și sumbru, atins de ravagiile timpului.

Unii critici literari precum Eugen Simion și Nicolae Prelipceanu consideră "Aureola neagră" ca fiind o povestire rafinată care exemplifică efortul lui A.E. Baconsky de a înnoi proza fantastică românească prin introducerea miturilor moderne și a stărilor existențiale.

Rezumat

Naratorul sosește împreună cu un prieten arheolog la un han vechi și dărăpănat din stepa dobrogeană, situat pe o șosea uitată de lume și părăginită într-o singurătate necercetată căreia "nu mai are cine să-i pună hotar". Cei doi călători căutau locul unde fusese cu mii de ani în urmă marele altar al lui Zamolxis, pe care războinicii geți fără nume i-au ars pe primii coloniști greci ce au cutezat să le calce țărmurile pontice. În timpul unei cine sărace, hangiul ("un om fără vârstă, [...] fără țară, fără iubiri, fără patimi", al cărui cap proiecta pe perete o umbră circulară ca o aureolă neagră) evocă amintirea unor călăreți falnici care au străbătut veacuri întregi acele drumuri, apărând și dispărând periodic.

Într-o zi cei doi arheologi descoperă un colț de zid clădit din lespezi uriașe de piatră, care fusese îngropat sub stratul de nisip adus de Marea Neagră. Un vârtej de cenușă se iscă aproape din senin pe lespezile de piatră, răspândind în aer un miros de ierburi arse. Sosirea serii îi determină pe arheologi să abandoneze săpăturile și să pornească spre han, iar în penumbra amurgului observă pe drum un om mic de statură, care apăruse de nicăieri în fața lor și pe care, în ciuda strădaniilor depuse, nu-l pot ajunge. În aceeași noapte reînvie ritualuri vechi: naratorului i se pare că aude un vuiet prelung dinspre mare și galopul a zeci de cai care ar fi alergat în goană, iar pe perna prietenului său observă o aureolă întunecată în jurul capului. Ajunși a doua zi la locul cercetat anterior, cei doi constată că zidul dezgropat în ajun fusese acoperit din nou de nisip, iar câmpul își reluase înfățișarea dezolantă; prietenul naratorului pare însă netulburat și dispare pe neașteptate, fără ca naratorul să observe, în timp ce în aer se simte iarăși mirosul de ierburi arse.

Întors la han, naratorul află de la hangiu că prietenul său sosise mai devreme și urcase în cameră și, după o clipă de ezitare, deschide ușa camerei, constatând cu stupoare că în patul acestuia dormea acum omul mic întâlnit pe drum în seara trecută, care avea pe pernă, în jurul capului, aceeași aureolă neagră. Coboară zăpăcit pe scări pentru a cere socoteală hangiului, dar nu-l găsește nicăieri; hanul pare acum pustiu și mai mare, amintind de "scheletul unui alt han, de demult, dezgropat de falanga eoliană și ridicat să întâmpine pelerinii nebuni și fugarii". Naratorul pleacă în aceeași noapte pe drumul de întoarcere și observă torțe aprinse pe locul de pe marginea mării unde dezgropaseră zidul de piatră, în timp ce aude zgomotul unui galop îndepărtat.

După mai mulți ani, în care încercase zadarnic să uite întâmplarea misterioasă și să observe deasupra propriului cap fatidica umbră circulară, naratorul înțelege că oamenii poartă aureola neagră fără să știe și fără să o vadă. Se hotărăște să viziteze vechiul han și-l regăsește acolo pe hangiul de odinioară care rostește aceeași anamneză despre călăreții de la miazănoapte. Uitându-se cu atenție la el, își dă seama că hangiul era de fapt prietenul său, care-l privea acum străin, ca și cum nu l-ar mai fi văzut niciodată.

Personaje
 naratorul — își însoțește un prieten arheolog în spațiul scitic în care a fost "odată ca niciodată" altarul lui Zamolxis.
 prietenul naratorului — un arheolog ce are "obsesia neostoită a pietrelor, a sufletelor mistuite în timp, a tiparelor șterse" și ochi în care ard "flăcări de mult apuse". Cade pradă unei indiferențe abulice după dezgroparea zidului antic și întâlnirea pigmeului pe drumul către han și dispare inexplicabil, pentru a fi regăsit după ani de zile în persoana hangiului.
 hangiul — evocatorul rapsodic al istoriei locurilor, "un om fără vârstă [...], fără țară, fără iubiri, fără patimi", care poartă, abia văzută, o "aureolă de întuneric" în jurul capului.
 un om mărunt, de statura unui pigmeu — i-a urmărit pe cei doi arheologi când au dezgropat altarul lui Zamolxe. Apare neașteptat pe drum în fața lor și apoi dispare inexplicabil, pentru a-și proiecta conturul, printr-o substituție supranormală, în patul prietenului dispărut.

Scriere și publicare

Există trei etape distincte de creație în opera lui A.E. Baconsky, identificate de cercetătoarea literară Crina Bud, autoarea unei monografii critice dedicate scriitorului. Prima etapă, întinsă până în 1956, se caracterizează prin obediența față de regimul comunist, iar volumele de versuri și publicistica (inclusiv notele de călătorie) sacrifică lirismul pe altarul proletcultismului; a doua etapă, inaugurată prin cuvântarea ținută la Congresul scriitorilor din 1956, marchează o revoltă la adresa dogmatismului ideologic și o regăsire a lirismului autentic, iar a treia etapă, care începe odată cu apariția volumului Echinoxul nebunilor și alte povestiri (1967), reprezintă atingerea deplinei conștiințe artistice.

Anatol Baconsky a început să lucreze în prima jumătate a anului 1965 la un ciclu de povestiri inclus ulterior în volumul Echinoxul nebunilor și alte povestiri. Prima variantă a ciclului de povestiri a fost scrisă cu cerneală albastră, potrivit lui Teodor Baconschi (fiul autorului) și a lui Pavel Țugui (îngrijitorul ediției postume din 1990), într-un caiet școlar cu copertă galbenă, cu 54 file veline, nenumerotate; acest caiet a fost găsit între manuscrisele autorului.

Manuscrisul, ce conținea zece povestiri, inclusiv "Aureola neagră", a fost predat Editurii pentru literatură în toamna anului 1966 și dat la cules în 17 februarie 1967, iar redactorul responsabil Constantin Popescu și-a dat acordul pentru tipărire în 12 aprilie 1967. "Ultimul rol", una din cele zece povestiri, a fost exclusă din volum dintr-un motiv necunoscut și reinclusă abia în ediția postumă din 1990.

Volumul Echinoxul nebunilor și alte povestiri a fost publicat în mai 1967 de Editura pentru literatură din București, într-un tiraj de 12.100 exemplare, și a reprezentat debutul în proză al lui Baconsky. Unele povestiri din volum sunt precedate de un motto sau de o dedicație, iar Aureola neagră conține următoarea dedicație: "În amintirea lui Mihail Sadoveanu".

Apariția acestui volum a constituit un eveniment literar, semnalat cu entuziasm în presa literară de criticii literari ai vremii: Eugen Simion ("Cronica literară: «Echinoxul nebunilor» de A.E. Baconsky", în Gazeta literară, anul XIV, nr. 36, 7 septembrie 1967, p. 2), Ov. S. Crohmălniceanu ("A.E. Baconsky, Echinoxul nebunilor și alte povestiri", în Viața românească, nr. 9, 1967, pp. 108–112), George Muntean (în Contemporanul), Marian Popa (în Luceafărul), Laurențiu Ciobanu (în Cronica), Mircea Tomuș (în Steaua), Cornel Regman ("Echinoxul nebunilor și delirul criticilor", în Tomis, anul II, nr. 12, decembrie 1967, pp. 25–26; reluat în volumul Cică niște cronicari..., Editura Eminescu, București, 1970, pp. 19—29) etc. Potrivit criticului ieșean Bogdan Crețu, anul 1967, când a fost publicat volumul Echinoxul nebunilor, a fost un moment capital în cariera lui A. E. Baconsky, marcând o evoluție "mai mult decât onorabilă" și renunțarea la slujirea intereselor propagandistice ale Partidului Comunist.

Analiză literară
Proza fantastică românească a început să includă în anii 1960, într-o măsură tot mai mare, motive și simboluri mitice, semnificații multiple și finaluri deschise, constituind un mod de rezistență a literaturii în fața ideologiei materialiste promovate de regimul totalitar comunist. Povestirile continuă tradiția literaturii fantastice românești, dar, sub influența lui Mateiu Caragiale, capătă sensuri tot mai ascunse și prezintă inițieri întrerupte de rătăciri. Are loc o invazie tot mai agresivă a fantasmelor, duhuri ale locurilor, în spațiile geografice, în același timp în care prezențele himerice încep să bântuie conștiințele persoanelor afectate de pustietatea spirituală a acelor vremuri. Principalii reprezentanți ai acestei tendințe literare au fost povestitorii Ștefan Bănulescu în vol. Iarna bărbaților (1965) și A.E. Baconsky în vol. Echinoxul nebunilor și alte povestiri (1967).

Apariția volumului Echinoxul nebunilor și alte povestiri a marcat o resurecție a scrierilor ezoterice care cultivau misterul prin intermediul sugestiei, simbolului și parabolei. Criticii literari au identificat influențe literare din scrierile simboliștilor (cultivarea sugestiei și muzicalitatea exprimării), precum și din scrierile lui Edgar Allan Poe (prezența fantasticului de atmosferă) și Franz Kafka (cultivarea absurdului).

Acțiunea povestirilor cuprinse în volumul Echinoxul nebunilor și alte povestiri are loc într-un spațiu neprecizat aflat între bălțile Dunării și Marea Neagră în care personajul principal, un alter ego al autorului, descendent din sciți, este exilat sau s-a stabilit de bună voie. Autorul descrie drama intensă a însingurării și alienării omului într-un spațiu imaginar pustiu.

Mituri și mistere
Povestirea "Aureola neagră" dezvoltă mitul predestinării care apasă greu asupra existenței umane. Personajele lui Baconsky sunt hăituite de obsesii și de culpabilități neclare, trăind experiențe simbolice prin care urmăresc salvarea de sine, dar ajungând de fiecare dată la o stare de neliniște existențială.

Cadrul acestei povestiri este țărmul Mării Negre, tipic prozei fantastice incluse în volumul Echinoxul nebunilor și alte povestiri, reprezentat aici însă într-un mod tulburător ca un spațiu pustiu, aspru și neospitalier bătut de valuri reci precum în Tristele lui Ovidiu. Este un spațiu scitic nedeterminat, un loc "de exil și de amintire barbară" în care se petrec întâmplări ce rămân tainice de la început până la sfârșit. Acest spațiu pare înțepenit într-un trecut etern, fiind cuprins de un aer somnambulic. Atmosfera pontică descrisă artistic de A.E. Baconsky amintește, potrivit lui Ovid S. Crohmălniceanu, de "coastele neguroase ale Nordului" în care domnește "o singurătate apăsătoare". Spre deosebire însă de nuvelele "Semnalizatorul" de Charles Dickens sau "Copil schimbat" de Pavel Dan, care tratează tema singurătății, nuvela lui Baconsky nu induce spaime superstițioase, ci o stare de lâncezeală și de morbidețe favorabilă ieșirii din timp. Acțiunea devastatoare a timpului asupra personajelor este întreținută de prezența pe țărmul Mării Negre a unui număr mare de vestigii arheologice aparținând unor civilizații îndepărtate.

Pretextul epic îl constituie, la fel ca în nuvela "Venus din Ille" (1837) a lui Prosper Mérimée, o expediție arheologică, prilej de evocare a trecutului istoric tulbure al acestui tărâm scitic. Spațiul dezolant ascunde mistere străvechi: aici s-a aflat "odată ca niciodată" marele altar al lui Zamolxis, pe care cei doi arheologi îl dezgroapă din nisip. Dezgroparea zidului străvechi reînvie ritualuri misterioase, uitate de locuitorii epocii contemporane, iar o cenușă subțire pare să se înalțe în văzduh, în timp ce un miros de ierburi arse începe să se simtă în aer. Cei doi arheologi încalcă fără să-și dea seama niște interdicții tainice și determină o ripostă a duhurilor locului. Începând din acest moment sunt introduse două motive fantastice: apariția și dispariția inexplicabilă și metamorfoza micro-antropologică (omul pigmeu). Identificarea arheologului cu trecutul deshumat din nisipurile stepei sălbatice și probabila sa inițiere stă la baza substituțiilor stranii ce urmează.

A.E. Baconsky cultivă însă un tabu informațional, refuzând să explice întâmplările stranii relatate, dar descoperă cititorilor în finalul povestirii că aureola neagră pe care "o porți fără să știi și fără să ți-o poți vedea vreodată" are o semnificație fatidică. Devine evident faptul că autorul nu este interesat de descrierea credibilă a întâmplărilor paranormale, ci de obținerea unor efecte incantator-poetice.

Aventurile personajelor sunt, în opinia lui Ovid S. Crohmălniceanu, rezultatul unor lungi reverii ale unui autor cu o imaginație bogată, de aceea substituțiile se petrec facil deoarece autorul interpretează pe rând toate rolurile. Privit în această optică, pigmeul care-i precedă pe cei doi călători (și care mai apare și în povestirile "Cel-mai-mare" și "Bufnița") este o reprezentare grotescă a unei voci interioare care pătrunde cu insistență în conștiința autorului pentru a răspândi neliniști neprecizabile. În realizarea atmosferei fantastice concură o varietate de mijloace și procedee literare precum spargerea barierelor spațiale sau temporale, deformarea imaginilor și întreținerea intenționată a unei stări de echivoc.

Stil literar
Proza baconskyană este poetică, cu un aspect alegoric și fantastic, ce reprezintă în opinia criticului Mircea Iorgulescu un simptom al crizei unei conștiințe literare. Începutul are un ton solemn, rapsodic, dar proza are o notă lirică aparentă, tinzând în realitate către o parabolă a existenței ce caută granițele mitice. Lipsa substanței epice este compensată printr-o simbolistică inițiatică, manifestată prin atmosfera enigmatică și prin plasarea existenței umane sub o "pecete a tainei". Sobrietatea textului ascunde o înclinație a autorului către reflexivitate, precum și neliniști profunde. Are loc o sondare psihologică a peisajului geografic, ce produce halucinații vizuale care-l animă, trezind la viață personaje ce au populat odinioară acele locuri.

Textul povestirii se caracterizează prin cadență lirică și ornamentație barocă, conținând numeroase epitete și metafore. Unele metafore au efect surprinzător, în timp ce altele sunt strict ornamentale, livrești. Descrierile cu caracter mitologic capătă pe alocuri nuanțe grotești, precum în cazul pigmeului. După opinia unor critici precum Cornel Regman și Eugen Simion atenția excesivă acordată formei de către autor degenerează în calofilie și pune în pericol spontaneitatea textului literar. Aceste observații pot fi extinse și pentru celelalte povestiri baconskyene, determinându-l pe criticul Petru Poantă să consemneze că în întreg volumul Echinoxul nebunilor și alte povestiri "triumfă încă o dată ornamentația barocă, spiritul calofil și voluptățile estetizante".

Aprecieri critice

Considerații generale privind proza baconskyană

Proza de ficțiune a lui Anatol Baconsky este strâns legată de temele și stilul poeziei sale. Volumul de proză fantastică Echinoxul nebunilor și alte povestiri este, potrivit criticului Mircea Braga, o reprezentare prozaică a angajamentului inițial al autorului său față de estetism; tonul prozei este sumbru și apocaliptic. Povestirile au un fir narativ greu de urmărit și sensuri greu de descifrat, dar autorul reușește să întrețină o atmosferă stranie, considera criticul Alexandru Piru. Într-unul din primele studii critice dedicate povestirilor cuprinse în acest volum Ovid S. Crohmălniceanu remarca "densitatea poetică, unitatea de atmosferă, tonul lor dezabuzat, sub care se ascund adânci neliniști neprecizabile" și afirma că proza baconskyană este la fel de tulburătoare precum proza onirică din volumul Trântorul (1938) al lui Emil Botta.

A.E. Baconsky cultivă, în opinia criticilor, o proză stranie, cu aluzii mitologice și parabole, care se înscrie în tradiția europeană a ficțiunii fantastice. Criticul Marian Popa afirma că proza din Echinoxul nebunilor și alte povestiri "trădează rafinamentul alexandrin al literaturii mascate, al parabolei și ezotericului" pe care îl identifică la toate nivelurile cărții, începând de la stilul literar al autorului și până la epigrafele din opere literare rarisime. Povestirile sunt caracterizate printr-o atmosferă enigmatică și terifiantă tipică prozei romantice germane, printr-o structură labirintică, prin mistere supralicitate cu chei ascunse, prin prezența unor simboluri biblice și mitologice greu decodabile și prin personaje cu valori de arhetip ce evoluează într-un context stilizat și esențializat, aspecte pe care criticul sus-menționat le consideră ca fiind tipice unei "calofilii agresive". Fără a-l contrazice, criticul Mihai Zamfir a prezentat o opinie mai nuanțată potrivit căreia Echinoxul nebunilor și alte povestiri este un "volum coerent de narațiuni lirice, scrise cu evidentă cultivare a cuvântului în sine".

Povestirile baconskyene au fost descrise de Crina Bud în monografia Rolurile și rolul lui A.E. Baconsky în cultura română (Ed. Paralela 45, Pitești, 2006) ca "forme hibride în care liricul și epicul se îngemănează", având un "flux liric atotprezent". Prelungirea poeziei în proză, asociată cu estetismul autorului, i-a debusolat pe cei mai mulți critici literari, iar unii dintre ei i-au respins cărțile. Analizând proza baconskyană, Nicolae Manolescu îl considera pe autor drept un prozator "foarte interesant și desăvârșit ca artist, desigur. Dar prea vădit alexandrin, ca să fie mai mult decât unul minor".

Descendență tematică și stilistică
În ceea ce privește descendența tematică și stilistică a prozei baconskyene au fost formulate opinii diverse. Criticul Ion Rotaru evidenția existența unui filon literar extras din parabolele swiftiene, kafkiene și camusiene, exploatat în texte sibilinice scrise în genul Edgar Allan Poe, Oscar Wilde sau Mateiu Caragiale, care au atins aici "culmile calofiliei și ale manierismului". În studiul Poemul românesc în proză (1981) criticul Mihai Zamfir descoperea povestirilor baconskyene o descendență din scrierile lui Alexandru Macedonski, Emil Botta și Ion Vinea, descendență pe care Nicolae Manolescu o consideră cea mai apropiată de realitate. Cu toate acestea, criticul Ovidiu Ghidirmic afirma că A.E. Baconsky poate fi definit ca un "spirit matein", considerându-l un "elegiac fantast" care avea în comun o eleganță aristocratică, o atracție către enigmatic și un cult pentru estetism împins până la calofilie.

Fantasticul sumbru al povestirii
"Aureola neagră" este un poem în proză în care, potrivit criticului Sergiu Pavel Dan, autorul cultivă un insolit enigmatic de filiație poescă evidențiat în vibrația poetică a prozei (ca în scrierile lui Mateiu Caragiale) și în motivele dispariției fantastice și substituției realitate — mască. Criticul Ovidiu Ghidirmic o considera drept "cea mai elegiacă povestire" din volumul Echinoxul nebunilor și alte povestiri, susținând că ideea poetică a ravagiilor distrugătoare ale timpului conferă sens unor fapte bizare și neverosimile.

Fantasticul cultivat în "Aureola neagră" este unul negru, hoffmanesc, în urma încercărilor autorului de a evoca neguros mituri moderne cărora le conferă valori existențiale, considera Eugen Simion. Peisajele onirice descrise de Baconsky sunt "rezervații ale sacrului" pe care expedițiile umane de cunoaștere le profanează și le degradează. Se simte apăsarea nevăzută a unui blestem ce transformă simbolic personajele în conștiințe damnate. Alternarea permanentă între realitatea halucinantă și nălucirile nocturne creează o atmosferă de narcoză.

Traduceri
Povestirea "Aureola neagră" a fost tradusă în limba germană ("Die schwarze Aureole", în vol. Äquinoktium der Wahnsinnigen und andere Erzählungen, Verlag Styria, Graz – Wien – Köln, 1970; traducere de Max Demeter Peyfuss; reeditată în 2008 de BLITZ-Verlag din München). Volumul Echinoxul nebunilor a fost lansat în Austria, Germania de Vest și Elveția, iar scriitorul român a participat la acest eveniment la Viena, înainte de a pleca la Paris.

Note

Bibliografie
 A.E. Baconsky, "Aureola neagră", în vol. Biserica Neagră. Echinoxul nebunilor și alte povestiri, Editura Curtea Veche Publishing, București, Colecția Biblioteca pentru toți nr. 107, 2011, pp. 198–205.
 Mircea Braga, prefață și tabel cronologic la vol. A. E. Baconsky, Fluxul memoriei, Editura Minerva, București, 1987.
 Crina Bud, "Literatură și ziduri", prefață la vol. A.E. Baconsky, Biserica Neagră. Echinoxul nebunilor și alte povestiri, Curtea Veche Publishing, București, 2011, pp. 15–26.
 Ovid S. Crohmălniceanu, "A.E. Baconsky, Echinoxul nebunilor și alte povestiri", în Viața românească, nr. 9, 1967, pp. 108–112; reprodus în articolul "Proză fantastică" din vol. Pîinea noastră cea de toate zilele, Editura Cartea Românească, București, 1981, pp. 252–259.
 Sergiu Pavel Dan, Fețele fantasticului. Delimitări, clasificări și analize, Editura Paralela 45, Pitești, 2005, pp. 129–133.
 Ovidiu Ghidirmic, "A. E. Baconsky și enigmaticul absurd", în vol. Proza românească și vocația originalității, Editura Scrisul Românesc, Craiova, 1988, pp. 211–218.
 Nicolae Manolescu, Istoria critică a literaturii române. 5 secole de literatură, Editura Paralela 45, Pitești, 2008, pp. 1005–1006.
 Petru Poantă, "Baconsky Anatol E.", în vol. Mircea Zaciu, Marian Papahagi, Aurel Sasu (coord.), Scriitori români, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1978, pp. 45–47.
 Cornel Regman, "Echinoxul nebunilor și delirul criticilor", în Tomis, anul II, nr. 12, decembrie 1967, p. 25.
 Eugen Simion, Scriitori români de azi, Editura Cartea Românească, București, 1974, pp. 417–423.
 Pavel Țugui, "Note. I. Echinoxul nebunilor și alte povestiri", în vol. A. E. Baconsky, Scrieri II. Proze, Editura Cartea Românească, București, 1990, pp. 350–352.

Lectură suplimentară
 Eugen Simion, "Cronica literară: «Echinoxul nebunilor» de A.E. Baconsky", în Gazeta literară, anul XIV, nr. 36 (775), joi 7 septembrie 1967, p. 2.

Povestiri din 1967
Povestiri de A. E. Baconsky
Povestiri fantastice

Aureola neagră


Demokratik Parti, 1970-1980 yılları arasında faaliyet göstermiş Türk siyasi partisi. Demokrat Parti'nin gerçek siyasal mirasçısı olma iddiasıyla ortaya çıktı. Celâl Bayar'ın desteğiyle 1973 seçimlerinde başarı sağlayan parti, 1975 yılında çözülmeye başladı. 1977 seçimleri ile birlikte siyasi arenadaki gücünü kaybettiyse de 1978 yılında Bülent Ecevit başkanlığında kurulan 42. Türkiye Hükûmetinde yerini aldı.

AP'den kopuş
Adalet Partisi'nin (AP) içinde kuruluşundan beri var olan anlaşmazlıklar, 27-29 Kasım 1964'teki kongrede Sadettin Bilgiç'e karşı açık bir farkla Süleyman Demirel'in genel başkan seçilmesiyle yeni bir aşamaya vardı. Bilgiç parti içinde muhafazakâr kanadı, Demirel ise liberalleri temsil ediyordu. Sadettin Bilgiç, parti ve teşkilat içerisinde etkinliğini ve önemini korudu. 1965 seçimlerinden sonra kurulan AP hükûmetinde yer alamamış olması partide huzursuzluk yaratmış ve Demirel'in parti içerisindeki en büyük muhalifi olarak kaldı. Mehmet Turgut, Ferruh Bozbeyli gibi parti içerisinde etkin isimlerle de birlikte hareket eden Bilgiç, Demirel'i 1966 Kongresi'nde yenilgiye uğratmak istemiştir. Bilgiç grubu, Demirel'i parti içi demokrasiyi ortadan kaldırıp tek adam olmakla ve bir çıkar şebekesi kurmakla suçlamışlardır. Bilgiç grubuna göre, partinin kuruluş felsefesi bozulmuş, devlet ve partide liyakat ve yetenek değil, lidere yakınlık ve dalkavukluk aranır olmuştur.

1970'te Bilgiç grubunun parti içi muhalefeti daha da belirginleşti ve bazı milletvekillerinin partiden çıkarılmasını protesto etmek amacıyla Demirel'e 72 milletvekilinin imzasını taşıyan bir muhtıra verildi. 11 Şubat 1970'teki bütçe oylaması sırasında daha sonra 41'ler olarak anılan AP'li 41 milletvekili bütçeye karşı oy kullanınca, Demirel hükûmeti düştü. Bu gelişmeler üzerine AP içindeki muhalif milletvekillerinin bir bölümü disiplin kurulu kararıyla partiden uzaklaştırıldı, bir bölümü de istifa etti. Ayrılmalar sonucunda AP Cumhuriyet Senatosu'nda da çoğunluğu yitirdi.

Kuruluş
Demokratik Parti, AP'den ayrılan bu muhalif grup tarafından 18 Aralık 1970'te, Ferruh Bozbeyli ve 69 kurucu tarafından Ankara'da kuruldu. Başlıca kurucuları Sadettin Bilgiç, 19 Ekim 1970'te Meclis Başkanlığından ve Kasım 1970'te de Adalet Partisi'nden istifa eden Ferruh Bozbeyli, Faruk Sükan, Celâl Bayar'ın kızı Nilüfer Gürsoy, Samet Ağaoğlu'nun eşi Neriman Ağaoğlu, Adnan Menderes'in oğulları Yüksel Menderes ve Mutlu Menderes, Talat Asal, İlhan Darendelioğlu, Cevat Önder, Hilmi Türkmen ve Mehmet Turgut idi. Ferruh Bozbeyli genel başkanlığa, Bilgiç ve Yüksel Menderes de genel başkan yardımcılığına seçildi. Partinin TBMM'de 41, Cumhuriyet Senatosu'nda 8 üyesi vardı.

Parti programının 1. maddesinde "Temel Görüş ve Gaye" dile getirilirken, "1946 hareketi; siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel ileri atılış devresinin çıkış noktasıdır." denilerek, partinin eski Demokrat Parti'nin devamı olduğu açıkça ortaya konmak istenmiştir. Parti sınıfsal taban olarak, taşradaki tarım ve ticaret burjuvazisini temsil etme iddiasında olmuş, bu durum AP'yi tekelci büyük burjuvazisinin popülist sağ partisi konumuna getirmişti. Demirel'e karşı bir politika izleyen DP, eski Demokrat Partilileri saflarına çekebilmek için siyasal af çıkarılmasını ve siyasal yasakların kaldırılmasını istedi. 12 Mart döneminde kurulan hükûmetlere katılmadı ve Nisan 1973'te yapılan cumhurbaşkanlığı seçiminde Bozbeyli'ye oy verdi. 17 Aralık 1972'de birinci büyük kongrede 878 delegeden 871'inin oyunu alan Bozbeyli genel başkanlığı devam ettirdi. Kongreye Celâl Bayar kutlama telgrafı gönderdi.

1973 genel seçimleri
14 Ekim 1973 genel seçimlerine sağcıyız, milliyetçiyiz, demokratız sloganıyla giren parti oyların % 11,9'unu alarak, 45 milletvekili çıkardı. Ama Senato üçte bir yenileme seçimlerinde oyların % 10,4'ünü almasına karşın senatörlük kazanamadı. Seçimin ardından Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) ile koalisyon hükûmeti kurmaya yanaşmayan DP, Mart 1975'te Demirel başkanlığında I. Milliyetçi Cephe (MC) Hükûmeti'nin kuruluş hazırlıkları sırasında parçalandı. Mart 1975'te parti bölündü, 12 milletvekili, Sadettin Bilgiç, Mutlu Menderes, Nilüfer Gürsoy öncülüğünde AP'ye geçti, Celâl Bayar da desteğini çekti. Bu kopmadan sonra DP'nin milletvekili sayısı 23'e düştü. Parti içi bir başka olumsuz gelişme de eski Demokrat Partililerin yeniden AP bünyesinde birleşme hareketine girmeleri oldu. DP böylelikle varlık nedenlerinin en önemlisini yitirmiş oldu. 12 Ekim 1975'te yapılan senato üçte bir yenileme seçimlerinde oyların ancak % 1,34'ünü alabildi ve senatörlük kazanamadı.

16 Nisan 1977'de gerçekleştirilen 3. Büyük kongre'de Bozbeyli tekrar genel başkan seçildi.

1977 genel seçimleri ve kapanışı
4 Nisan 1977'de TBMM'de yapılan erken seçim oylamasında CHP, AP, CGP ve MHP erken seçim için oy kullanırken, DP çekimser oy kullandı. 5 Haziran 1977 genel seçimlerinde de başarısızlığı sürdü; yüzde 1,9 oranında oy alarak yalnızca Konya'dan bir milletvekili (Faruk Sükan) çıkarabildi. Milletvekili seçilemeyen Bozbeyli, 18 Aralık 1978'de genel başkanlıktan istifa etti ve daha sonra etkin siyasal yaşamdan çekildi. Bozbeyli'nin istifasından sonra parti genel başkanlığına büyük kongreye kadar parti tüzüğü gereği vekâleten Faruk Sükan geçti.

Siyasal gücünü bütünüyle yitiren DP, Ağustos 1977'de kurulan II. Milliyetçi Cephe Hükûmeti'ne de katılmadı. Ocak 1978'de Bülent Ecevit başkanlığında kurulan koalisyon hükûmetinde yer aldı ve Sükan başbakan yardımcısı oldu. Parti 4 Mayıs 1980'de yapılan 4. Büyük Kongre'de alınan kararla kendini feshetti ve tüm mallarını Türk Kızılayı'na devretti.

Genel başkanları

Demokratik Parti ve seçimler

Genel seçimler

Yerel seçimler

Kaynakça

1970'te kurulan siyasi partiler
1980'de kapatılan siyasi partiler

Demokratik Parti (Türkiye)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Rakovice enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Rakovice im Okres Piešťany.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Rakovice

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Rakovice (Slowakei)


Kassam. Mirasçılar arasında terekeyi paylaştıran ve yetimlerin mirasını koruyan ve
idare eden şer'i memur, mahkeme-i şer'iyye memurudur. İslam hukukunda ve genel anlamıyla kassam; miras davalarında bizzat dava yerine giderek gerekli tahkikatı yapıp ihtilaf hakkında bir neticeye vardıktan sonra davayı hükme bağlayan ve ev, tarla, arsa gibi gayr-ı menkulleri varisler arasında taksim eden memura denir. Aynen kadıda aranan şartlar kassamda da aranmaktadır. Tanzimat'tan sonra kassamlık görevi kaldırılmıştır.

İç bağlantılar
 Ordu kassamı
 Kassam Defterleri

Kaynakça
 Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi-yıl: 2001, cilt: 24, sayfa 579-582
 Osmanlı Devletinin İlmîye Teşkilâtı, sayfa 121
 Osmanlı Tarih Deyimleri ve Terimleri Sözlüğü, cilt:2, sayfa 209

Tarih terimleri
Arşivler

Kassam


In Modern English, you is the second-person pronoun. It is grammatically plural, and was historically used only for the dative case, but in most modern dialects is used for all cases and numbers.

History
You comes from the Proto-Germanic demonstrative base *juz-, *iwwiz from Proto-Indo-European *yu- (second-person plural pronoun). Old English had singular, dual, and plural second-person pronouns. The dual form was lost by the twelfth century, and the singular form was lost by the early 1600s. The development is shown in the following table.

Early Modern English distinguished between the plural  and the singular . As in many other European languages, English at the time had a T–V distinction, which made the plural forms more respectful and deferential; they were used to address strangers and social superiors. This distinction ultimately led to familiar thou becoming obsolete in modern English, although it persists in some English dialects.

Yourself had developed by the early 14th century, with the plural yourselves attested from 1520.

Morphology
In Standard Modern English, you has five shapes representing six distinct word forms:
 you: the nominative (subjective) and accusative (objective or oblique case) forms
 your: the dependent genitive (possessive) form
 yours: independent genitive (possessive) form
 yourselves: the plural reflexive form
 yourself: the singular reflexive form

Plural forms from other varieties
Although there is some dialectal retention of the original plural ye and the original singular thou, most English-speaking groups have lost the original forms. Because of the loss of the original singular-plural distinction, many English dialects belonging to this group have innovated new plural forms of the second person pronoun. Examples of such pronouns sometimes seen and heard include:
 y'all, or you all – southern United States, African-American Vernacular English, the Abaco Islands, St. Helena and Tristan da Cunha. Y'all however, is also occasionally used for the second-person singular in the North American varieties.
  [ju gajz~juɣajz] – United States, particularly in the Midwest, Northeast, South Florida and West Coast; Canada, Australia. Gendered usage varies; for mixed groups, "you guys" is nearly always used. For groups consisting of only women, forms like "you girls" or "you gals" might appear instead, though "you guys" is sometimes used for a group of only women as well.
  – United Kingdom, Palmerston Island, Australia
 you mob – Australia
 , all-you – Caribbean English, Saba
 a(ll)-yo-dis – Guyana
 allyuh – Trinidad and Tobago
 among(st)-you – Carriacou, Grenada, Guyana, Utila
  – Barbados
 yinna – Bahamas
 /oona –  Jamaica, Belize, Cayman Islands, Barbados, San Salvador Island
  – Ireland, Tyneside, Merseyside, Central Scotland, Australia, Falkland Islands, New Zealand, Philadelphia, parts of the Midwestern US, Cape Breton and rural Canada
 yous(e) guys – in the United States, particularly in New York City region, Philadelphia, Northeastern Pennsylvania, and the Upper Peninsula of Michigan;
 you-uns, or yinz – Western Pennsylvania, the Ozarks, the Appalachians
 ye, , ,  – Ireland, Tyneside, Newfoundland and Labrador

Semantics
You prototypically refers to the addressee along with zero or more other persons, excluding the speaker. You is also used to refer to personified things (e.g., why won't you start? addressed to a car). You is always definite even when it is not specific.

Semantically, you is both singular and plural, though syntactically it is always plural: it always takes a verb form that originally marked the word as plural, (i.e. you are, in common with we are and they are).

Third person usage

You is used to refer to an indeterminate person, as a more common alternative to the very formal indefinite pronoun one. Though this may be semantically third person, for agreement purposes, you is always second person.
Example: "One should drink water frequently" or "You should drink water frequently".

Syntax

Agreement
You always triggers plural verb agreement, even when it is semantically singular.

Functions
You can appear as a subject, object, determiner or predicative complement. The reflexive form also appears as an adjunct. You occasionally appears as a modifier in a noun phrase.
 Subject: You're there; your being there; you paid for yourself to be there.
 Object: I saw you; I introduced her to you; You saw yourself.
 Predicative complement: The only person there was you.
 Dependent determiner: I met your friend.
 Independent determiner: This is yours.
 Adjunct: You did it yourself.
 Modifier: (no known examples)

Dependents
Pronouns rarely take dependents, but it is possible for you to have many of the same kind of dependents as other noun phrases.
 Relative clause modifier: you who believe
 Determiner: the real you; *the you
 Adjective phrase modifier: the real you; *real you
 Adverb phrase external modifier: Not even you

Pronunciation
According to the Oxford English Dictionary, the following pronunciations are used:

See also
 Generic you
 English personal pronouns
 Thou
 Y'all
 Yinz

References

Modern English personal pronouns
Second-person plural pronouns in English
English pronouns
English words

You


تويوتا مارك إكس  هي إحدى الطرازات المتوسطة التي تنتجها شركة تويوتا للسيارات.

بدأ تقديمها عام 2004م وهي مخصصة لسوق اليابان. تعتبر مارك إكس من الطرازات المتوسطة ويتم تصنيعها باليابان كما يتم بيعها بالصين تحت اسم تويوتا ريز. أتت مراك إكس بعد طراز مارك 2 الذي بدأ إنتاجه عام 1972م وعرفت أيضاً بكراون مارك 2 والتي انتهى إنتاجها عام 2004م. تم التسويق لهذا الطراز باسم مارك إكس وليس مارك 10 حيث أن المقصود بإكس رقم 10 باليونانية.

تم تزويد هذا الطراز بمحركين أحدهما سعته 2.5 ل وقوته 212 حصان والآخر سعته 3.0 ل بقوة 253 حصان وكلاهما (V6) وبحقن مباشر. تم تزويد طرازات الدفع الخلفي بناقل حركة آلي من 6 سرعات قياسياً وطرازات الدفع بالعجلات كلها بناقل حركة آلي من 5 سرعات. على الرغم من امتلاك هذا الطراز لمقصورة فارهة ترجح السيارة لتكون في فئة الصالون الفاخر إلا أنه تم إدراجها تحت الطرازات المتوسطة. تم تعديل بعض الأجزاء الخارجية وبعض الأجزاء الداخلية الطفيفة بداية من طراز 2006.

معرض صور

مراجع

سيارات اخترعت في 2004
سيارات تدفع بجميع العجلات
سيارات تويوتا
سيارات خلفية الدفع
سيارات صالون رياضية
سيارات عائلية متوسطة
سيارات عقد 2010

تويوتا مارك إكس


12435 Sudachi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12435 Sudachi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,89 ua, o excentricitate de 0,02 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

12435 Sudachi


Paul Julius Neumann (* 21. September 1844 in Berlin; † 30. Mai 1928 in Neudamm) war ein königlich-preußischer Hofdrucker, Verleger (Verlag J. Neumann), Verlagsbuchhändler und Buchdruckereibesitzer.

Leben und Wirken
Neumann besuchte in Berlin die Schule und trat als 15-Jähriger am 16. August 1859 in die Lehre eines Druckerbetriebes. Trotz raschem beruflichen Aufstieg und Ernennung zum königlich preußischen Hofdrucker erwarb der damals 28-jährige am 14. Oktober 1872 in Neudamm einen Druckereibetrieb nebst Wochenblatt, einem Angestellten und einem Lehrling.

1883 übernahm Neumann die Deutsche Jägerzeitung. 1884 gründete er die Deutsche Forstzeitung. Zahlreiche weitere Zeitschriften Buchreihen wurden durch Neumann begründet, darunter unter anderem die 17-bändige Enzyklopädie Hausschatz des Wissens. 1886 war der Betrieb der erste Druckbetrieb, der vollständig mit elektrischen Licht ausgestattet und dessen Maschinen vom Dampfbetrieb auf Elektrizität umgestellt wurden.

1897 wurde Neumann Kommerzienrat, 1907 Geheimer Kommerzienrat.

1900 gründete er die Versuchsstation Neumannswalde, eine Land-, Forst-, Fischereiwirtschaftliche Versuchsstation mit ballistischer Schießanlage. Zum 1. Oktober 1904 machte er seine Söhne Walther und Johannes zu Mitgesellschaftern von Verlag und Druckerei.

Neumann gründete unter anderem 1911 das Institut für Jagdkunde in Berlin-Zehlendorf und die Gesellschaft für Jagdkunde, die neben zahlreichen Privatpersonen auch über 100 Vereine, darunter den Allgemeinen Deutschen Jagdschutz-Verein (ADJV), zu ihren Mitgliedern zählte.

Die Stadt Neudamm machte Julius Neumann zu ihrem Ehrenbürger.

Bis zu Julius Neumanns Tod 1928 machten die Neumanns ihren Druckbetrieb zum modernsten in Europa und beschäftigten über 500 Angestellte und Arbeiter.

Nachwirkungen
Nach Tod oder Vertreibung seiner Inhaber und leitenden Angestellten sowie dem Verlust sämtlicher Betriebsmittel stellte Neumanns Verlag 1945 seine Existenz in Neudamm ein. Bis dahin waren dort etwa 1100 Veröffentlichungen erschienen.

1947 gründete ein bisheriger Gesellschafter, Martin Schönbrodt-Rühl (1904–1965), den Verlag als Neumann Verlag im sächsischen Radebeul neu. Zwei Jahre später, 1949, taten sich in der britischen Besatzungszone ehemalige Mitarbeiter zusammen und gründeten ebenfalls einen Nachfolgeverlag, den Verlag J. Neumann-Neudamm, der 1950 nach Melsungen umzog. Beide Verlage tauschten Lizenzen aus und kooperierten bei gemeinsamen Auflagen. Während die Ostneugründung nach der Wende in der DDR im Verlag Eugen Ulmer in Stuttgart aufging, wirkt die Westneugründung immer noch von Melsungen aus, wo sie in der Traditionsnachfolge 1997 das 125-Jahre-Jubiläum feierte.

Quellen
 Nachruf aus dem Neudammer Tageblatt vom 4. Juni 1928.
 Nachruf von Dr. Richard Ströse, Deutsche Jägerzeitung Nr. 25. 17. Juni 1928 BD. 90; S. 449.

Weblinks
 Historischer Abriss bei webcritics
 Geschichte des ersten Neumann-Verlags (bis 1907)

Einzelnachweise

Deutscher
Verleger (Deutschland)
Verleger (19. Jahrhundert)
Verleger (20. Jahrhundert)
Buchhändler
Buchdrucker (Deutschland)
Geheimer Kommerzienrat
Ehrenbürger in der Woiwodschaft Westpommern
Geboren 1844
Gestorben 1928
Mann

Julius Neumann (Verleger)


حمزة بن العباس بودشيش (1922 - 18 يناير 2017) هو شيخ الطريقة القادرية البودشيشية.

نشأته
ولد سنة 1922 بقرية مداغ من إقليم بركان شرق المغرب. حفظ القرآن وتلقى علوم الشريعة بزاوية أسرته، فأخذ علوم الفقه واللغة والنحو عن الفقيه أبي الشتاء الجامعي، ومحمد بن عبد الصمد التجكاني، وعلي العروسي اليزناسني، والحاج حميد الدرعي.

تابع التحصيل والتكوين بمدينة وجدة في المعهد الإسلامي التابع لنظام جامعة القرويين آنذلك، وأخذ فيه عن أعلام منهم أبو بكر بن زكري، ناظر الأحباس، عبد السلام المكناسي، محمد بن إبراهيم اليزناسني، محمد الفيلالي، الحبيب سيناصر.

في عام 1940م تحت إشراف محمد الكبداني، بدأ مهمة التدريس والتذكير خاصة في علوم النحو والفقه والسيرة النبوية، في سنة 1942م انتظم مع والده في سلوك طريق التربية والتحقيق على يد الشيخ أبي مدين بن المنور القادري البودشيشي.

وكان عمدة الشيخ أبو مدين في طريق التصوف خاصة، (حسب ما ذكر في الجزء الخامس من "معلمة المغرب") هو إبن عمه المجاهد المختار المتوفى سنة 1914م وهو جد حمزة لأبيه وقد أخذ المختار عن والده الشيخ الحاج محيي الدين عن الحاج المختار عن الشيخ المختار الأول عن محمد فتحا عن علي بن أبي دشيش عن محمد عن محمد عن الشيخ أبي دخيل عن الحسن عن شعيب عن علي عن عبد القادر عن محمد عن محمد عن عبد الرزاق عن إسماعيل عن عبد الرزاق عن والده الشيخ الأكبر محيي الدين الجلاني بسنده إلى الرسول محمد.

مراجع

صوفيون مغاربة
طرق صوفية
مواليد 1922
مواليد في مداغ
وفيات 1438 هـ
وفيات 2017

حمزة بن العباس بودشيش


ألفريد كاستلر  (3 مايو 1902 - 7 يناير 1984) هو فيزيائي ألماني-المولد، فرنسي الجنسية وحائز على جائزة نوبل في الفيزياء عام 1966.

ولد كاستلر في «جوبفيلر» في منطقة الألزاس المتنازع عليها بين ألمانيا وفرنسا، ودرس في «كولمار» في الألزاس ثم انتقل ليكمل دراسته في مدرسة الأساتذة العليا في باريس عام 1921. بدأ بتدريس الفيزياء في 1926 في «ميليوز» ثم في جامعة بوردو زطل مدرسا فيها حتى عام 1941 حيث عاد لمدرسة الأساتذة العليا حيث حصل على مقعد في عام 1952.

بحث كاستلر في ميكانيكا الكم، والعلاقة بين الضوء والذرات والمطيافية. عمل كاستلر على مزيج من الرنين المغناطيسي والرنين البصري، وطور تقنية الضخ البصري. أدت هذه الأعمال إلى إكمال النظريات الخاصة بالليزر والمايزر.

ربح كاستلر جائزة نوبل في الفيزياء عام 1966 «لاكتشافه وتطوير الطرق البصرية لدراسة الرنين الهرتزلي في الذرات».

كان كاستلر رئيس معهد النظريات والتطبيقات البصرية.

طالع أيضا

 قائمة العلماء الفرنسيين

روابط خارجية

مراجع

أساتذة المدرسة العليا للأساتذة
أشخاص من كوبويلر
أعضاء الأكاديمية الألمانية للعلوم في برلين
أعضاء الأكاديمية الفرنسية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الملكية الهولندية للفنون والعلوم
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو المدرسة العليا للأساتذة
شعراء القرن 20
شعراء باللغة الألمانية
شعراء وشاعرات فرنسيون
فرنسيون حازوا جائزة نوبل
فرنسيون من أصل ألماني
فيزيائيون فرنسيون
لاأدريون ألمان
لاأدريون فرنسيون
مطيافيون
مواليد 1902
وفيات 1984

ألفريد كاستلر


L'Air vaudois, op. 108, est une pièce pour flûte et piano composée par Mel Bonis en 1916.

Composition
Mel Bonis compose son Air vaudois pour flûte et piano en 1916. L'œuvre est publiée de façon posthume par les éditions Kossack en 2000.

Structure

Analyse
Selon François de Médicis, l'Air vaudois a une esthétique proche de celle des œuvres de Gabriel Fauré et Claude Debussy, et plus globalement de l'avant-garde musicale du tournant du .

Réception

Discographie sélective

 La Joueuse de flûte, Romantic Flute Music, Mel Bonis, Tatjana Ruhland (flûte), Florian Wiek (piano), Hänssler classic.

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre réalisée en 1916

Air vaudois


ستاد ميت عقبة هو ستاد متعدد الاستخدامات يقع في محافظة الجيزة في مصر. وهو حاليا يستخدم في الغالب في مباريات كرة القدم حيث يستضيف مباريات العودة لنادي الترسانة ويتسع الأستاد لأكثر من 15,000 متفرج.

الرياضة في الجيزة
مبان ومنشآت في الجيزة
ملاعب كرة قدم في مصر
نادي الترسانة

ملعب ميت عقبة


Kate Elliott is the pen name of American fantasy and science fiction writer Alis A. Rasmussen (born 1958).

Writing
Although Rasmussen's first novels The Labyrinth Gate (1988) and The Highroad (1990) (a science fiction trilogy) failed to become bestsellers, additional publishers liked her manuscripts. However, they wanted a fresh name unconnected with the sales figures of the previous books. Starting in 1992 under the new name of Kate Elliott, her sales have flourished. The Crown of Stars series has been featured in the Science Fiction Book Club.

Elliott published the first of her Jaran series in 1992, although she began the first draft in 1980. Heather Massey's review of Jaran describes it as "a science fiction romance classic", while Todd Richmond in an SF Site review calls the series "an epic masterpiece". The Highroad (as Alis Rasmussen) trilogy is set in the same universe as Jaran as a prequel.

The 1996 collaboration between Elliott, Melanie Rawn, and Jennifer Roberson on The Golden Key was coordinated primarily via fax machine.

In 2020, Elliott published Unconquerable Sun, the first novel in a gender-bending space opera trilogy based on Alexander the Great.

Personal life
A native of Junction City, Oregon, Rasmussen moved to Oakland, California to attend Mills College.  There she became active in the Society for Creative Anachronism where she pursued medieval sword fighting.

Rasmussen, her archaeologist husband Jay Silverstein, and their three children live in Hawaii.

Bibliography

As Alis A. Rasmussen

The Labyrinth Gate (1988) fantasy,
The Highroad Trilogy science fiction
A Passage of Stars, Open Road Media Sci-Fi & Fantasy (1990),
Revolution's Shore (1990),
The Price of Ransom (1990),

As Kate Elliott

The Spiritwalker Trilogy fantasy series
Cold Magic, Orbit,  (2010)
Cold Fire, Orbit,  (September, 2011)
Cold Steel, Orbit,  (July 2, 2013)
The Beatriceid (novelette, 2015)
Crossroads fantasy series
Spirit Gate, Tor Books,  (2007)
Shadow Gate, Tor Books,  (2008)
Traitors' Gate, Tor Books,  (2009)
Crown of Stars fantasy series
King's Dragon, DAW, (1997), finalist for 1997 Nebula Award for Best Novel
Prince of Dogs, DAW,  (1998)
The Burning Stone (1999)
Child of Flame (2000)
The Gathering Storm (2003)
In the Ruins (Aug 2005)
The Crown of Stars, DAW,  (Feb 2006)
The Golden Key (1996), a collaboration with Melanie Rawn and Jennifer Roberson; World Fantasy Award finalist for Best Novel of 1996
The Novels of the Jaran science fiction series
Jaran (1992)
An Earthly Crown (1993)
His Conquering Sword (1993)
The Law of Becoming (1994)
Court of Fives young adult fantasy series; Andre Norton Award nominee for Best Book of 2016
Court of Fives, Little, Brown Books for Young Readers, (2015)
Poisoned Blade (2016)
Buried Heart (2017)
Night Flower (novella, 2015)
Bright Thrones (novella, 2017)
Black Wolves fantasy series, sequel to Crossroads series
Black Wolves, Orbit,  (2015)
Magic the Gathering trading card game, fantasy series
Core Set 2019 eight-episode short story cycle
Throne of Eldraine: The Wildered Quest (2019)
The Sun Chronicles science fiction adventure series
Unconquerable Sun,  (2020)
Furious Heaven (2023)
Servant Mage (novella), Tordotcom,  (January 2022)
The Keeper's Six, Tordotcom,  (January 2023)

Short stories

 "My Voice Is In My Sword" in Weird Tales from Shakespeare (1994), reprinted in Apex Magazine (2015)
 "The Memory of Peace" in Enchanted Forests (1995)
 "A Simple Act of Kindness" in The Shimmering Door (1996)
 "With God to Guard Her" in Return to Avalon (1996)
 "The Gates of Joriun" in Tarot Fantastic (1997)
 "Making the World Live Again" in Zodiac Fantastic (1997)
 "Sunseeker" in 30th Anniversary DAW Books Science Fiction (2002)
 "Riding the Shore of the River of Death" in A Fantasy Medley (2009), reprinted in Epic: Legends of Fantasy (2012)
 "Leaf and Branch and Grass and Vine" in Fearsome Journeys (2013)
 "Everything in the World Wants Something" in Book Smugglers (2017)
 "A Compendium of Architecture and the Science of Building" in Lightspeed Magazine (2018)
 "The Tinder Box" at Tor.com (2021)
The Very Best of Kate Elliott (2015) short story collection

References

External links
Official Kate Elliott web site

1958 births
Living people
20th-century American novelists
21st-century American novelists
American fantasy writers
American science fiction writers
American women short story writers
American women novelists
Writers from California
People from Junction City, Oregon
Women science fiction and fantasy writers
20th-century American women writers
21st-century American women writers
20th-century American short story writers
21st-century American short story writers
20th-century pseudonymous writers
21st-century pseudonymous writers
Pseudonymous women writers

Kate Elliott (writer)


Myxosporea is a class of microscopic parasites, belonging to the Myxozoa clade within Cnidaria. They have a complex life cycle which comprises vegetative forms in two hosts, an aquatic invertebrate (generally an annelid but sometimes a bryozoan) and an ectothermic vertebrate, usually a fish. Each host releases a different type of spore. The two forms of spore are so different that until relatively recently they were treated as belonging to different classes within the Myxozoa.

Taxonomic status
The taxonomy of both actinosporeans and myxosporeans was originally based on spore morphology. In 1994 the phylum Myxozoa was redefined to solve the taxonomic and nomenclatural problems arising from the two-host life cycle of myxozoans. The distinction between the two previously recognised classes Actinosporea and Myxosporea disappeared and the class Actinosporea was suppressed, becoming a synonym of the class Myxosporea (Bütschli, 1881). The generic names of actinosporeans were retained as collective "type" names, and it was proposed that they be used to characterise different morphological forms of actinosporeans. Those remaining actinosporeans whose myxosporean stage is unattested are being retained as species inquirenda until their specific identity is established.

It has been hypothesized that myxosporeans might have evolved from a transmissible tumor of Polypodium. This hypothesis is called the "SCANDAL hypothesis", an acronym for speciation by cancer development animals, referencing its radical nature.

Transmission
Until the 1980s, direct transmission of myxosporeans was presumed. In 1984, it was shown experimentally that spores of Myxobolus cerebralis failed to produce infections when fed to salmonids. To reproduce successfully, this species requires a tubificid worm as an intermediate host, in which the spores develop into a "species" of the "genus" Triactinomyxon.  These spores develop inside the oligochaete into forms which are infective to salmonids. Such a life cycle, with two different sexual stages, resulting in two kinds of resistant spores, is unique amongst the parasitic organisms. This mode of life cycle has been confirmed in several other Myxobolus species.  This mode of infection has also been proved in other families. Ceratonova shasta, an economically important parasite of salmonids, has been shown to use a polychaete worm as an alternate host.

Direct transmission between fish has also been demonstrated, so far in three species of Enteromyxum.

Examples of Myxosporean genera are Kudoa, which attacks fish muscle, and Myxobolus, which attacks the hearts of freshwater fishes.

References

Myxozoa

Myxosporea


La siège de Silves de 1190 est une tentative almohade de s'emparer de Silves, occupée par les Portugais depuis 1187.

Contexte
Profitant de l'absence du calife almohade Abu Yusuf Yaqub al-Mansur en raison des révoltes provoqués en Ifriqiya par les Beni Ghania, les royaumes ibériques en profitent pour agrandir leurs territoires. Alphonse VIII de Castille harcèle Cordoue et Séville puis s'empare notamment de Magacela en juin 1190, tandis que les Portugais aidés par une flotte de croisés venus de Flandre, d'Angleterre et d'Allemagne, s'emparent d'Alvor ainsi que de Silves après un siège de quatre mois.

Mis au courant de la situation, le calife Abu Yusuf Yaqub al-Mansur passe le détroit avec son armée et débarque à Tarifa, puis atteint Cordoue en avril 1190. Il accepte des trêves avec la Castille et le Léon, pour mieux se concentrer contre le Portugal.

Déroulement
Le , le calife Abu Yusuf Yaqub al-Mansur donne à son cousin Yaqub ben Abou Hafs, gouverneur de Séville, l'ordre de s'emparer de Silves. Celui-ci lève une importante armée composée des garnisons des villes de Séville et Grenade, de contingents Haskoura et Sanhadja du Haut Atlas marocain, et de volontaires andalous. Le , l'armée almohade met le siège devant Silves, avec ses machines de guerre. Les Portugais résistent, poussant les Almohades à mettre fin aux opérations.

Sources

Notes

Sources bibliographiques

Références

Annexes

Bibliographie

Francophone

Silves (1182)
Silves (1190)
Silves (1182)

Siège de Silves (1190)


Aysun Kayacı Kapancı (d. 20 Mayıs 1979, İstanbul), Türk manken, oyuncu ve sunucu. Kariyerine 1990'ların sonunda manken olarak başlayan Kayacı, ilerleyen dönemlerde Zehirli Çiçek ve Doktorlar gibi dizilerde ve reklam filmlerinde oynamaya başladı. Buna ek olarak siyaset ile ilişkili programlarda da sunucu ve konuşmacı olarak yer aldı.

İlk yılları
Aysun Kayacı, 20 Mayıs 1979 tarihinde İstanbul'un Üsküdar ilçesinde doğdu. Annesi Asuman Kayacı bir otelin çamaşırhanesinde işçi olarak çalışmaktaydı. Kayacı, alkolik olarak tanımladığı babası Selahattin Kayacı'nın annesine, kendisine ve Canan adlı kız kardeşine şiddet uyguladığını ve bu nedenden ötürü annesi ve babasının boşanmış olduğunu açıklamıştır. Selahattin Kayacı ise bu iddiayı reddetmiştir.

Kariyeri
Mankenliğe 15 yaşında fuarlarda stand görevlisi olarak başladı. 1997 yılında katıldığı Elite Model Look yarışmasında Sedef Avcı ve Deniz Barut'un ardından 3. oldu. Uzun süre mankenlik yaptıktan sonra 2000'li yıllarda oyunculuğa da başladı ve Zehirli Çiçek dizisinde rol aldı.

2004 yılında 12. MGD Altın Objektif Ödülleri'nde "Yılın En İyi Mankeni" ödülünü aldı. 2005 yılında Çat Kapı, 2006 yılında Doktorlar, 2007 yılında Sessiz Gemiler adlı dizilerde rol aldı. Kısık Ateşte 15 Dakika adlı sinema filminde de şarkıcı rolü oynadı. 2007 yılında Aysel Gürel ile beraber Pepsi'nin bir reklam filminde oynadı.

2009'da Yeditepe Üniversitesi Tarih Bölümü'nü bitirdi. Dizi oyunculuğuna devam etse de ağırlıklı olarak, NTV'de yayınlanan Haydi Gel Bizimle Ol adlı televizyon programında sunuculuk yaptı. Ayrıca aynı yıllarda Haldun Dormen ile birlikte özel bir kanalda şarkı yarışması sunuculuğu yaptı.

Tartışmaları
27 Mart 2008 tarihinde NTV'de yayınlanan Haydi Gel Bizimle Ol adlı programda Kayacı, "Ben demokrasiyi de sorguluyorum vergi veriyorum niye vergisini vermeyen, çok özür dilerim herkes üstüme gelecek ama kalıp olarak söylüyorum, 'dağdaki çobanla' benim oyum eşit mesela, niye? Benden tabiki de 10 kat fazla araştıran insanlar da var. Vergi veriyorum ben hiç vergisini vermeyen biriyle oyum neden eşit? Vergimin nereye gittiğini nasıl kullanıldığını öğrenme ihtiyacı duyuyorum. Ben sadece bunu sorguluyorum. O aşamaya getirildim."ifadesini kullandı ve sonradan "belediyelerin diploma dağıtır gibi tapu dağıtılan gecekondu dikenle, kaçak elektrik kullananla, ki Türkiye'de yüzbinleri buluyor. Düzgün bir şekilde vergisini veren insanın oyunun eşit olmasını sorguluyorum. Kaçak kullanıyorlar ve affediliyorlar" dedi. Aynı programda katılımcılardan olan Pınar Kür ise ''Türkiye'de her zaman demokrasiyle popülizm karıştırılmıştır'' dedi. Türk oyuncu Müjde Ar ise "Adıyamanlılar hâlâ mağarada yaşıyor" ifadesinde bulundu. Bu söylemler yüzünden Adıyaman ve İlçeleri Dayanışma Derneği Başkanı Şükrü Orak ve avukatı Hacı Orhan tarafından Kayacı ve Ar hakkında suç duyurusunda bulunuldu ve "Basın Yoluyla Hakaret" suçundan Türk Ceza Kanunu 301. maddesinden dava açılması istendi. Kayacı'nın cümlelerinden sonra Yıldıray Oğur köşe yazısında ''Sarıkız darbesi'ni Aysun Kayacı mı yapacakmış'' başlığıyla yazdı. AK Partili vekil Dengir Mir Mehmet Fırat, Kayacı içi 'Edepsiz, bunlar halkı hor gören civcivler' ifadelerini kullandı. AK Parti Genel Başkan Yardımcısı Necati Çetinkaya ise "Bu milleti hor görüyorlar" dedi.

2021 yılında Kayacı 2008 yılında söylediği ifadeye ilişkin "Yeter artık, düşsünler yakamdan. O sözü söylediğimde 20 yaşındaydım. Söylediğim anda da pişman oldum" açıklamasında bulundu.

Kayacı, bu söylemi yüzünden günümüzde de sık sık Türkiye gündemine gelmektedir. 2021'de ABD doları kurunun 15 Türk lirasını geçmesinin ardından Kayacı'nın adı durumu eleştirmek için Twitter gündemine girmiştir. Kayacı, kendisi adına açılmış sosyal medya hesaplarının kendisine ait olmadığını açıklamış ve bu durumdan hoşnut olmadığını belirtmiştir.

Özel hayatı
Kayacı, 1998 yılından 2005 yılına kadar futbolcu Emre Aşık ile birliktelik yaşadı Hatta çift Maldivler'de tatildeyken 2004 yılındaki Hint Okyanusu tsunamisi'ne birlikte yakalandı. İkili Türkiye'ye döndükten kısa bir süre sonra ayrıldı. Kayacı, daha sonrasında yapımcı ve yönetmen Fatih Aksoy ile kısa süreli bir aşk yaşadı. Kayacı, 27 Ekim 2012'de bankacı Efe Kapancı ile evlendi. Maya adında bir kızları bulunan çift, medyadan uzak bir şekilde Londra'da yaşamını sürdürmektedir.

Filmografisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1979 doğumlular
Üsküdar doğumlular
İstanbul doğumlu kadın oyuncular
Türk televizyon sunucuları
Türk kadın modeller
Türk kadın dizi oyuncuları
Türk kadın sinema oyuncuları
Yeditepe Üniversitesinde öğrenim görenler

Aysun Kayacı


Major League Soccer 2016 a fost cel de-al 21-lea sezon al ligii profesioniste nord-americane de fotbal ce a cuprins 20 de cluburi în total (17 cu sediul în Statele Unite ale Americii, 3 cu sediul în Canada). Sezonul regulat a început la 6 martie și s-a încheiat la 23 octombrie. Play-off-ul a început la 26 octombrie și s-a încheiat pe 10 decembrie. Campioana en-titre, deținătoarea Cupei MLS era echipa Portland Timbers, în timp ce New York Red Bulls erau deținătorii MLS Supporters' Shield.

La sfârșitul sezonului regulat, FC Dallas a câștigat MLS Supporters' Shield pentru prima dată, iar Seattle Sounders FC a câștigat prima Cupă MLS după ce a învins pe Toronto FC cu 5-4 la loviturile de departajare.

Echipe

Stadioane și orașe

Antrenori și căpitani

Schimbări de antrenori

Formatul competiției
Cele 20 de echipe sunt repartizate în două conferințe: Conferința de Est (10 echipe) și Conferința de Vest (10 echipe).
Toate echipele joacă 34 de jocuri dându-se o mai mare importanță meciurilor jucate între echipele din aceeași conferință.
 3 meciuri (două acasă și unul în deplasare) împotriva a 3 echipe din aceeași conferință
 3 meciuri (unul acasă și două în deplasare) împotriva a 3 echipe din aceeași conferință
 2 meciuri (unul acasă și unul în deplasare) împotriva a 3 echipe din aceeași conferință
 1 meci acasă împotriva a 5 echipe din cealaltă conferință
 1 meci în deplasare împotriva a 5 echipe din cealaltă conferință
Cele mai bune două echipe din fiecare conferință se califică pentru semifinalele conferinței. Echipele de pe locurile 3-6 din aceeași asociație vor juca un meci eliminatoriu într-un singur tur. Echipa cea mai bine clasată rămasă în competiție va înfrunta în semifinale echipa de primul loc din aceeași conferință.
În caz de egalitate de puncte, se vor aplica următoarele criterii de departajare:
 Numărul de victorii
 Golaveraj general
 Numărul de goluri marcate
 Clasamentul fair-play
 Golaverajul golurilor marcate în deplasare
 Numărul golurilor marcate în deplasare
 Golaverajul golurilor marcate acasă
 Numărul golurilor marcate acasă
 Tragere la sorți

Clasamente

Conferința de Est
Actualizat la 24 octombrie 2016.
 Conferința de Vest
Actualizat la 24 octombrie 2016.
 Rezultate
 Meciuri inter-conferințe

 Meciuri intra-conferințe
 Conferința de Est

Conferința de Vest

</div>

Play-off MLS Cup

<noinclude>

Statistici

Golgheteri

Actualizat: 23 octombrie 2016

Cei mai buni pasatori

Actualizat: 23 octombrie 2016

Premii

Premii lunare

Premii săptămânale

Jucătorul etapei

Golul etapei

Parada etapei

Echipa etapei

Goluri marcate
Primul gol al sezonului: Thomas McNamara pentru New York City FC împotriva Chicago Fire, minutul 10 (6 martie 2016)
Cel mai rapid gol al sezonului: Octavio Rivero pentru Vancouver Whitecaps împotriva New York City FC, secunda 38 (15 aprilie 2016)
Cel mai târziu gol al sezonului: Marco Pappa pentru Colorado Rapids împotriva LA Galaxy, minutul 95 (12 martie 2016)

Disciplină
Primul cartonaș galben al sezonului: Daniel Lovitz pentru Toronto FC împotriva New York Red Bulls, minutul 38 (6 martie 2016)
Primul cartonaș roșu al sezonului: Demar Phillips pentru Real Salt Lake împotriva Orlando City SC, minutul 20 (6 martie 2016) - al doilea cartonaș galben
Primul cartonaș roșu direct al sezonului: Darwin Cerén pentru Orlando City SC împotriva Real Salt Lake, minutul 47 (6 martie 2016)
Primul jucător suspendat pentru cumul de cartonașe galbene: Carlos Gruezo pentru FC Dallas

Referințe

Legături externe
 Site-ul oficial al Major League Soccer
 Site-ul oficial al fotbalului Nord-american

Statele Unite ale Americi
Major League Soccer

Major League Soccer 2016


Mitică Ragea (n. 1 noiembrie 1963, Brănești)  este un fost jucător român de fotbal care a jucat pe postul de atacant la echipe și de Divizia A dar și de Divizia B, plus un an de Divizia C la începutul carierei de fotbalist, după retragere a rămas la Galați să se ocupe de următoarele generații de fotbaliști.

Activitate
Victoria Tecuci (1985-1986)
Dunărea CSU Galați (1985-1986)
Dunărea CSU Galați (1986-1987)
Oțelul Galați (1989-1990)
Oțelul Galați (1990-1991)
Oțelul Galați (1991-1992)
Oțelul Galați (1992-1993)
FC Argeș Pitești (1993-1994)
FC Argeș Pitești (1994-1995)
Dunărea Galați (1995-1996)
Dunărea Galați (1996-1997)
Dunărea Galați (1997-1998)

Fotbaliști români
Nașteri pe 1 noiembrie
Nașteri în 1963
Sportivi români în viață

Mitică Ragea


Peter Arundell (Ilford, Engleska, 8. studenog, 1933. – Norfolk, Engleska, 16. lipnja 2009.) je bivši britanski vozač automobilističkih utrka.

Rezultati u Formuli 1

Izvori

Vanjske poveznice
Peter Arundell na Racing Reference

Britanski vozači Formule 1

Peter Arundell


is a city located in the western portion of Shizuoka Prefecture, Japan. ,  the city had an estimated population of 47,714 in 18,775 households, and a population density of 510 persons per km². The total area of the city is .  The city is known for production of green tea. The city's slogan is "Green for the Next Generation".

Geography
Kikugawa is situated on the Makinohara Plateau of east-central Shizuoka. The Kikugawa River flows through the city. The area enjoys a warm maritime climate with hot, humid summers and mild, cool winters, and is subject to frequent fogs.

Surrounding Municipalities
Shizuoka Prefecture
Kakegawa
Omaezaki
Shimada
Makinohara

Demographics
Per Japanese census data, the population of Kikugawa has been relatively steady over the past 30 years.

Climate
The city has a climate characterized by hot and humid summers, and relatively mild winters (Köppen climate classification Cfa). The average annual temperature in Kikugawa is . The average annual rainfall is  with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around , and lowest in January, at around .

History
With the establishment of the modern municipalities system of the early Meiji period on April 1, 1889, the area around modern Kikugawa was consolidated into eleven villages within Kitō District, Shizuoka Prefecture from 38 hamlets within former Tōtōmi Province. Kikugawa Station on the Tōkaidō Main Line train between Shizuoka and Hamamatsu opened on April 16, 1889 leading to an influx of population and development. Kitō District merged with neighboring Sano District to form Ogasa District, Shizuoka in 1896. Through the Taishō and Shōwa periods, Kikugawa developed as a center of green tea production and the tea trade. Kikugawa Town was created on January 1, 1954 through the merger of former Horinouchi Town with four surrounding villages.

The modern city of Kikugawa was established on January 17, 2005, from the merger of the former town of Kikugawa, absorbing the town of Ogasa (both from Ogasa District).

Government
Kikugawa has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral city legislature of 17 members. The city contributes one member to the Shizuoka Prefectural Assembly.

Economy
The economy of Kikugawa is primarily agricultural, with major crops including green tea, lettuce, blueberries, cantelope and aloe. Light industries include agricultural equipment manufacturing and automobile components manufacturing.

Education
Kikugawa has nine public elementary schools and three public junior high schools operated by the city government, and one public high school operated by the Shizuoka Prefectural Board of Education. The city also have one private junior high school and two private high schools. The prefecture also operates a vocational school, the Shizuoka Prefectural Agriculture and Forestry College.

Kikugawa has three international schools:
 Colégio Nippo-Objetivo de Kikugawa (Centro de Ensino Nippo-Brasileiro) - Brazilian primary school
 Centro Educacional Sorriso de Criança - Brazilian primary school
 Escola Brasileira Sol Nascente - Brazilian primary school

Transportation

Railway
 Central Japan Railway Company - Tōkaidō Main Line
 Kikugawa Station

Highway
  Tōmei Expressway Kikugawa Interchange

Local attractions
Kuroda Daikan Yashiki, an Important Cultural Property
Kikugawa fortification ruins, a group of Sengoku-period ruins, National Historic Site

Notable people from Kikugawa
Yū Koyama - manga artist
Kaduya Shinba - politician
Miuna Saito - pop singer

References

External links

 Kikugawa City official website

Cities in Shizuoka Prefecture
Kikugawa, Shizuoka

Kikugawa