عائشة بنت يوسف الباعونية (توفيت في اليوم السادس عشر من ذو القعدة 922/ديسمبر 1516) كانت مرشدة وشاعرة صوفية. هي تقريباً الأنثى الإسلامية الصوفية الوحيدة من القرون الوسطى التي سجلت اراءها الخاصة في الكتابة، وهي «بالأحرى ألفت أعمال باللغة العربية أكثر من أي مرأة أخرى قبل القرن العشرين». «فيها وصلت المواهب الأدبية والميول الصوفية لعائلتها إلى تمام الإثمار». ولدت وماتت في دمشق مع أن أصولها ترجع لبلدة باعون الأردنية وإليها تنتسب.

حياتها
والدها يوسف (ولد في القدس، 805/ 1402 - توفي في دمشق 880/ 1475) كان قاضياً في صفد وطرابلس وحلب ودمشق وعضوا في عائلة باعوني الشهيرة، اشتهر خلال القرن الخامس عشر كأحد العلماء والشعراء والفقهاء. مثل اخوانها، تعلمت عائشة أولاً على يد أبيها، وأيضاً على يد أفراد أخرين من العائلة، درست القرآن والحديث والفقه والشعر، وحسب مطالبتها، كانت عائشة قد حفظت القرآن عن ظهر قلب قبل سن الثامنة.
عائشه الباعونيه اصلها من قرية باعون وهي احدى قرى محافظة عجلون في شمال الاردن وهذا ثابت ولا يحتاج الى دليل ،
في تلك الاثناء كان مرشداها الصوفيان الرئيسيان هما جمال الدين إسماعيل الهواري (ترعرع في أواخر القرن التاسع/ الخامس عشر) وخليفته محيي الدين يحيي الاورماوي (ترعرع في القرني التاسع والعاشر/ القرني الخامس عشر والسادس عشر) اللذان كانت تقدر شأنهما عالياً. تقريباً في 1475، قامت عائشة بالحج إلى مكة. تزوجت بأحمد بن محمد بن النقيب الأشرف (توفي 909/ 1503) من عائلة عليد الدمشقية الشهيرة، الذين ذاع صيتهما نتيجة علمهم; على حسب ظن عائشة، أحمد انحدر من نسل فاطمة بنت محمد وزوجها علي عن طريق ابنهما الحسين. عائشة وأحمد ولدا ابنين معروفين، ابن، عبد الوهاب (ولد 897/ 1489)، وابنة، بركة (ولدت 899/ 1491).

دراستها في القاهرة ووفاتها
في 919/ 1513، انتقلت عائشة وابنها من دمشق للقاهرة، ثم عادت إلى دمشق في 923/ 1516. ربما كان غرض عائشة هو الحفاظ على مجال عمل ابنها. في طريقهما، تعرضت قافلتهم للنهب على أيدي عصابات سرقة قرب بلبيس، الذين سرقوا ممتلكاتهم، بما فيها كتابات عائشة. يظهر انه في القاهرة كانت الأم وابنها تحت ضيافة محمود بن محمد بن اجا (ولد 854/ 1450, توفي 925/ 1519) الذي كان الكاتب الخاص ووزير الخارجية للسلطان المملوكي الأشرف قانصوه الغوري. ساعد ابن اجا عبد الوهاب ليجد عملاً في مكتب المحفوظات وساعد عائشة لتدخل دوائر القاهرة الفكرية، حين قامت عائشة بكتابة 'عدة مدائح متوهجة' له. في القاهرة، درست عائشة القانون وتم منحها رخصة لتدريس القانون ولتصدر ارآء شرعية (فتاوى)، 'اكتسبت تقدير على نطاق واسع كفقيهة.

تركت القاهرة في 922/ 1516، مع ابنها وابن اجا. بجانب بدر السيوفي (حوالي 850- 925/ 1446-1519)، الشمس السفيري (877-956/ 1472- 1549)، وعدد من العلماء المشهورين الآخرين، تم منحها جمهور مع سلطان الأشرف قانصوه الغوري في حلب بعد هزيمته في معركة مرج دابق:' حدث رائع يليق بحياتها الاستثنائية'. عادت عائشة بعدها إلى دمشق، حيث توفت في 923/ 1516.

'ورثت عائشة استقلال عقل ونظرة الذين يمكن رؤيتهما في رفقتها لمعاصريها من الرجال على قدم المساواة'. هكذا كانت صديقة مقربة لأبو الثناء محمود بن الأدجى (الذي كان آخر صاحب دواوين الإنشاء في عصر المملوك) وتطابقت، في الآية، مع العالِم المصري عبد الرحمان العباسي (ولد 867/ 1463، توفي 963/ 1557). 'يتضح من السير الذاتية لعائشة ومن تعليقاتها الخاصة في كتاباتها انها كان لها تقديراً كبيراً كسيدة تقية ومرشدة صوفية'.

أعمالها

قائمة بأعمالها
بحسب توماس إميل هوميرين، التسلسل الزمني لأعمال عائشة غير معروف حتى الآن، وبالفعل أغلب أعمالها مفقودة، لكن أعمال عائشة الأصلية المعروفة هي:
 ديوان الباعونية (مجموعة قصائد)
درر الغائص في بحر المعجزات والخصائص
 الفتح الحقي من فيح التلقي (مفقود)
 الفتح المبين في مدح الأمين
 الفتح القريب في معراج الحبيب (مفقود)
 فيض الفضل وجمع الشمل
 فيض الوفا في أسماء المصطفى (مفقود)
 الإشارات الخفية في المنازل العالية (مفقود)
 مدد الودود في مولد المحمود (مفقود)
 الملامح الشريفة في الآثار اللطيفة (مفقود)
 المورد الأهنى في المولد الأسنى
 المنتخب في أصول الرتب
 القول الصحيح في تخميس بردة المديح
 صلاة السلام في فضل الصلاة والسلام (مفقود)
 تشريف الفكر في نظم فوائد الذكر
 الزبدة في تخميس البردة (مفقود)
بالإضافة إلى هذا، قامت عائشة بتكييف مجموعة من نصوص أخرى. قام هوميرين أيضاً نشر بعض من الترجمات الوحيدة لأعمال عائشة للإنجليزية.
 توماس إميل هوميرين، 'حب حي: الكتابات الصوفية لعائشة الباعونية (توفت 922/ 1516)، مراجعة دراسات مملوك، 7 (2003)، 211-34

الفتح المبين في مدح الأمين
أفضل عمل معروف لعائشة هو الفتح المبين في مدح الأمين، بديعية (صيغة صممت لتوضيح البديع أو الوسائل البلاغية في المخزون الشعري، حيث كل بيت شعري يوضح وسيلة معينة) من 130 بيت شعر في تعظيم النبي. بإشارتها لحوالي خمسين شاعر سابقين، العمل يؤكد سعة تعلم عائشة. هذا النص بلا شك ألهم نسمات الأزهار لعبد الغني النابلسي، كلا الكاتبان رافقوا بديعياتهما بتعليق.

فيض الفضل وجمع الشمل
فيض الفضل وجمع الشمل عبارة عن مجموعة من أكثر من 300 قصيدة طويلة، لم تنشر بعد، فيها وصفت عائشة حالات روحانية ومدحت بطرق مختلفة الرسول محمد، وعبدالقادر الجيلاني مؤسس نظامها، وشيوخها الصوفيين. استخدمت مصطلحات صوفية تقنية وعناصر شعرية صوفية نموذجية مثل الخمر والحب في قصائدها. يبدو انهم يعود تاريخهم طوال حياة عائشة حتى انتقالها إلى القاهرة، ويظهرون تمكنها لتقريباً كل أنواع الشعر العربي في هذا الوقت.

طبعات
 المورد الأهنى في المولد الأسنى و الفتح المبين في مدح الأمين، في عائشة الباعونية الدمشقية الطبعة من ف. العلوي (دمشق: دار معاد، 1994)

ملحوظات

مراجع
 توماس إميل هوميرين (2003) "Living Love: The Mystical Writings of ʿĀ'ishah al-Bāʿūniyyah (d. 922/1516)" .PDF مراجعة دراسات مملوك. 7: 211 - 234.
 توماس إميل هوميرين (يوليو 2006). «كتابة سيرة ذاتية صوفية: حالة عائشة الباعونية (توفيت 922/ 1516)» العالم الإسلامي . 96 (3): 389- 399  doi:10.1111/j.1478-1913.2006.00135.x.
 توماس إميل هوميرين (2009). «عائشة الباعونية». في جوزيف ادموند لووري; ديفين ج. ستيوارت مقالات في سير الذاتية الأدبية العربية 2: 1350- 1850 فيسبادن: هرراسوفيتز. صفحة 21-27 ISBN 978-3-447-05933-6

شاعرات العصور الوسطى
شاعرات عربيات
شعراء العصر المملوكي
شعراء دمشقيون
شعراء شاميون في القرن 15
شعراء شاميون في القرن 16
صوفيون سوريون
كاتبات القرن 16
كاتبات دينيات
كاتبات سوريات
كاتبات في الدولة العثمانية القرن 15
كاتبات في الدولة العثمانية القرن 16
كتاب عثمانيون في القرن 15
كتاب عثمانيون في القرن 16
مواليد 1460
مواليد 865 هـ
مواليد في دمشق
وفيات 1516
وفيات 1517
وفيات 922 هـ

عائشة الباعونية


La Estación Ferroviaria de Cerdeira, también conocida como Estación de Cerdeira, es una plataforma de la línea de Beira Alta, que sirve a la parroquia de Cerdeira, en el distrito de Guarda, en Portugal.

Características

Localización y accesos
La estación tiene acceso por la Calle del Frade Miguel, junto a la localidad de Cerdeira.

Descripción física
En enero de 2011, poseía dos vías de circulación, con 463 y 427 metros de longitud; las dos plataformas tenían, respectivamente, 137 y 109 metros de extensión, y 50 y 45 centímetros de altura.

Historia
La estación se encuentra en el tramo entre Pampilhosa y Vilar Formoso de la línea de Beira Alta, que entró en servicio, de forma provisional, el 1 de julio de 1882, siendo la línea totalmente inaugurada, entre Figueira da Foz y la frontera con España, el 3 de agosto del mismo año, por la Compañía de los Caminhos de Ferro Portugueses de Beira Alta.

Véase también
 Red Ferroviaria Nacional

Referencias

Enlaces externos

Cerdeira
Cerdeira
Sabugal

Estación de Cerdeira


A Asseco Poland SA é uma empresa multinacional de software, com clientes principalmente nos setores bancário e financeiro. Foi fundada em 1991, e sua sede fica em Rzeszów, na Polônia. A Asseco é uma das maiores empresas do setor de tecnologia cotada na Bolsa de Valores de Varsóvia. A atual corporação é o resultado de uma fusão de 2004 entre a Asset Soft AS e a COMP Rzeszów SA.

As receitas consolidadas do Grupo Asseco em 2020 totalizaram PLN 12,19 bilhões e o lucro líquido foi de PLN 401,9 milhões. O lucro operacional totalizou mais de PLN 23,8 milhões.

História
A Asseco foi fundada como COMP Rzeszów em 1991 por Adam Goral. Começou como uma fábrica de ketchup, mas a Goral focou no desenvolvimento do departamento de informática da fabricante, que logo se tornou o centro do negócio. A empresa tornou-se multinacional com a compra da empresa Slocak Asset Soft em 2004, e a empresa foi renomeada como Asseco. Ela continuou a fazer aquisições, comprando as empresas de software polonesas Softbank e Prokom, e se aventurou fora do antigo Bloco Oriental com a compra em 2010 da empresa de software israelense Formula Systems.  Desde então, expandiu-se para uma presença em mais de 50 países.

Estrutura da empresa

A Asseco Poland SA está sediada em Rzeszów e Varsóvia com escritórios em toda a Polónia,  e está presente em mais de 50 países em todo o mundo, com filiais na Eslováquia, República Checa, Áustria, Lituânia, Alemanha, Roménia, Hungria, Espanha, Estados Unidos, Israel, Japão, Turquia e Bálcãs. A empresa ficou em sexto lugar no ranking Truffle 100 dos maiores produtores de software da Europa.

Polônia:

 Asseco Poland SA
 Asseco Business Solutions SA
 Asseco Data Systems SA
 Novum Sp. z oo
 Postdata SA
 Gladstone Consulting
 SKG SA
 DahliaMatic Sp. z o.o.

Israel:

 Matrix
 Sapiens
 Magic Software

A Europa Central:

 Asseco Central Europe a.s.
 Asseco Solutions a.s.
 Asseco Central Europe Magyarorszag Zrt.
 Asseco Hungary Zrt.
 DanubePay, a. s.
 Asseco Solutions AG
 InterWay, a. s.
 exe, a. s.
 eDocu, a. s.
 Asseco BERIT

Sudeste da Europa:

 Asseco South Eastern Europe S.A. (Asseco SEE Grupa)
 Asseco SEE d.o.o., Bosnia and Herzegovina
 Asseco SEE o.o.d., Bulgaria
 Asseco SEE d.o.o., Croatia
 Asseco SEE Sh.p.k., Kosovo
 Asseco SEE d.o.o.e.l., Macedonia
 Asseco SEE d.o.o., Montenegro
 Asseco SEE s.r.l., Romania
 Asseco SEE d.o.o., Serbia
 Asseco SEE d.o.o., Slovenia
 Asseco SEE Teknoloji A.Ş., Turkey

Europa Ocidental:

 Asseco Spain SA
 Necomplus, S.L.
 Asseco PST

Norte da Europa:

 Asseco Denmark A/S
 Peak Consulting Group
 Sintagma, UAB
 Asseco Lietuva, UAB
 CodeConnexion

Referências

Ligações externas

 Site Oficial da Asseco Polónia
 Site Oficial do Grupo Asseco
Rzeszów
Empresas da Polónia
Empresas de tecnologia

Asseco


Acantharctia este un gen de lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Legături externe

Acantharctia

Acantharctia


Das Dekanat Pinkafeld ist ein Dekanat der römisch-katholischen Diözese Eisenstadt.

Pfarren mit Kirchengebäuden

Dekanat Pinkafeld
Siehe auch → Liste der Dekanate der Diözese Eisenstadt

Das Dekanat umfasst 13 Pfarren.

Dechanten

 seit 2012 Erich Seifner, Pfarrer in Oberwart

Weblinks

Einzelnachweise

Pinkafeld
Pinkafeld
!

Liste der Pfarren im Dekanat Pinkafeld


Ken Vandermark (born September 22, 1964) is an American composer, saxophonist, and clarinetist.

A fixture on the Chicago-area music scene since the 1990s, Vandermark has earned wide critical praise for his playing and his multilayered compositions, which typically balance intricate orchestration with passionate improvisation. He has led or been a member of many groups, has collaborated with many other musicians, and was awarded a 1999 MacArthur Fellowship. He plays tenor saxophone, clarinet, bass clarinet, and baritone saxophone.

He was also a member of NRG Ensemble.

Biography

Boston and Montreal

Vandermark grew up in Massachusetts, graduating from Natick High School. His father, Stu Vandermark, was the Boston correspondent for Cadence Magazine and currently is a noted essayist on jazz, primarily concerned with improvisation.

Vandermark led a jazz trio, the Fourth Stream, in Montreal while he was an undergraduate at McGill University.  He graduated in 1986 with a degree in English but focusing on cinema. After graduation, he led or co-led groups (including Lombard Street and Mr. Furious) in Boston.

Compositions/arrangements for the Boston-based groups set the groundwork for and predicted approaches to recordings and live performances developed in Chicago. Although a trio, Lombard Street incorporated "suite forms" characteristic of later arrangements for groups of both substantial and limited instrumentation. Vandermark's "dedication pieces" are found first in Lombard Street performances, as in the case of "The Politics of Sound," which was dedicated to the musicians in Boston-based ensembles Shock Exchange, The Fringe, and the Joe Morris Trio. Works performed by Mr. Furious, such as "Cold Coffee", include some of the most convincing early examples of Vandermark's signature free-ranging charts. Developed further in Barrage Double Trio (e.g., "Agamemnon Sleeps") this simultaneously linear and episodic perspective on arrangement broadly has been the overarching architecture in most of his works for large-ensembles since that time.

Chicago
Vandermark has lived in Chicago since autumn 1989. Since then, he has performed or recorded with many musicians (including Hal Russell, Paal Nilssen-Love, Hamid Drake, Fred Anderson, David Stackenäs, Paul Lytton, Joe Morris, Ab Baars, The Ex, Mikolaj Trzaska, Marcin Oles, Waclaw Zimpel, Axel Doerner, Mats Gustafsson, Bartlomiej Oles, Wolter Wierbos, Joe McPhee, Zu, Peter Brötzmann, Fredrik Ljungkvist, Paul Lovens, Lasse Marhaug, Yakuza, Kevin Drumm, and members of Superchunk). He first gained widespread attention while with the NRG Ensemble from 1992 to 1996. He was once a member of Witches and Devils and the Flying Luttenbachers and has led or co-led several groups, including DKV Trio, Free Fall, Territory Band, CINC, Sonore, the Vandermark 5, the Free Music Ensemble, School Days, the Sound in Action Trio, Steam and Powerhouse Sound.

The Joe Harriott Project, a brief celebration of Harriott in 1998 in the Chicago area, consisted of Ken Vandermark (reeds), Jeb Bishop (trombone), Kent Kessler (bass), and Tim Mulvenna (drums). The band played the music of Joe Harriott, transcribed and arranged by Vandermark.

In 2002 Vandermark recorded Furniture Music, his first released performances as an unaccompanied soloist.

After several years of Vandermark 5 performances of his arrangements of works by Sonny Rollins, Joe McPhee, Cecil Taylor, and others, Vandermark in 2005 announced, "Though I have learned a great deal by rearranging some of my favorite composers' work for the Vandermark 5, it's time to leave that process behind and focus more completely on my own ideas."

Vandermark is the subject of Musician (2007), one of a series of Daniel Kraus video documentaries on contemporary occupations.

Awards
Vandermark won the Cadence magazine poll in 1998 for best artist and best recording. He was a finalist for the 1998 Herb Alpert Fellowship.

In 1999 Vandermark was awarded a $265,000 MacArthur Fellowship, a prize then awarded on an age-based scale to creative leaders and meant to enable them to pursue their creative, intellectual, and professional inclinations. The fellowship was controversial, due to Vandermark's relative youth and obscurity: he was 35 and known mostly in Chicago, while other jazz performers awarded the fellowship were older and better-known (e.g., Cecil Taylor, George Russell).

Groups and collaborations

In the mid-1990s, Vandermark was known, in part, for his many collaborations with other musicians. Some groups were ad hoc settings, while others were more stable. He worked not only in jazz, but free improvisation, noise, rock and roll of various stripes, and other settings. Due in part to wanting to focus more on his own compositions, Vandermark decided in about 2000 to limit his collaborations.

DKV Trio
Composed of drummer Hamid Drake, bassist Kent Kessler, and Vandermark. The group is active only irregularly, except for annual end-of-year concert(s) in Chicago.  However, in 2017 DKV played two tours, one with Joe McPhee, and in 2020 there was no end-of-year concert, due to the COVID-19 pandemic.

Spaceways Inc.
Ken Vandermark, Hamid Drake, and bassist Nate McBride. Originally devoted to interpretations of the music of Sun Ra and the P-Funk/George Clinton family, Spaceways Inc. later branched into versions of classic reggae songs as well as Vandermark originals.

The Vandermark 5
Perhaps Vandermark's main compositional vehicle, the Vandermark 5 released their first album in 1997. Initial personnel were Vandermark, Mars Williams (saxophone), Jeb Bishop (trombone and electric guitar, though the latter was gradually phased out), Kessler (bass) and Tim Mulvenna (drums). Williams left and was replaced by saxophonist Dave Rempis; while Tim Daisy took over Mulvenna's seat at the drums. Bishop left the group in 2005, and was replaced with cellist Fred Lonberg-Holm.

Their music could be broadly classified as post bop, though their earlier era had strong leanings towards punk rock and noise due to Bishop's ragged guitar contributions. In 2010 Vandermark announced the disbanding of the ensemble, although he continues to work with band members in other contexts (e.g., with Kessler in DKV).

Free Fall Trio
Active c. 2004–2007, the Free Fall Trio included Vandermark and two Norwegian musicians: pianist Håvard Wiik and bassist Ingebrigt Håker-Flaten. This group was loosely inspired by Jimmy Giuffre's groundbreaking early 1960s trio, which featured the same instrumentation. Like Giuffre, Vandermark played clarinet and emphasized a rather hushed and subdued chamber jazz that still managed to swing and take creative leaps.

Territory Band
After being awarded the MacArthur Fellowship in 1999, Vandermark used some of the financial windfall to assemble the Territory Band, a big band composed of musicians from North America and Europe. Vandermark describes Territory Band as "an intersection of my two primary musical interests, American Jazz and European Improvised Music." Personnel has varied but has always included Vandermark, Rempis and Fredrik Ljungkvist on reeds; Axel Dörner on trumpet and Per-Åke Holmlander on tuba; Jim Baker on piano; Kessler on bass and Lonberg-Holm on cello; and Paal Nilssen-Love and Paul Lytton on drums. Territory Band also incorporates elements of noise and electroacoustic improvisation via the contributions of Kevin Drumm, who departed in about 2005 and was replaced by Lasse Marhaug.

RARA AVIS
In June 2012, Vandermark recorded Mutations/Multicellulars Mutations, the first album by a newly created ensemble called RARA AVIS, featuring Stefano Ferrian (soprano/tenor saxophone), Stefano Quatrana (piano), Luca Pissavini (double bass) and SEC_ (tape recorder, instant sound treatment). The ensemble premiered on April 26, 2013 at Novara Jazz Winter.

Marker
Vandermark named his group Marker for filmmaker Chris Marker.  In addition to Vandermark, the group, based in Chicago, features the much younger musicians Macie Stewart (violin, keyboard), Steve Marquette (guitar), Andrew Clinkman (guitar), and Phil Sudderberg (drums).  Marker's album Wired for Sound was recorded in 2017 and released in 2018, and a second live album was recorded and released in 2018.  Marker toured in 2018. (Since 2017 through 2020, Vandermark and Stewart, often along with , , Sima Cunningham, and Liam Kazar (Cunningham), usually participated in the annual winter performances in Chicago of the Yes We Can Band led by  and , which covers New Orleans rhythm & blues/funk tunes, especially those of Allen Toussaint and the Meters.)

Discography

References

External links
 Official site
 Discography

Avant-garde jazz musicians
1964 births
Living people
American jazz saxophonists
American male saxophonists
MacArthur Fellows
Musicians from Chicago
Boxhead Ensemble members
The Flying Luttenbachers members
21st-century American saxophonists
Jazz musicians from Illinois
American male jazz musicians
NRG Ensemble members
The Denison/Kimball Trio members
Clean Feed Records artists
Smalltown Supersound artists
Atavistic Records artists
21st-century American male musicians
Okka Disk artists

Ken Vandermark


Oblasna liga nogometnog podsaveza Osijek u sezoni koja je igrana 1951. godine je bila podijeljena na dvije skupine. Po dvije prvoplasirane momčadi iz obje skupine su sudjelovale u turniru za prvaka oblasti. Prvak oblasti je zatim igrao kvalifikacije za ulazak u Hrvatsku republičku ligu, ali su zbog reorganizacije natjecanja na saveznom nivou, 2. savezna liga, republičke i oblasne lige ukinute (umjesto njih su osnovane podsavezne lige), te se nitko nije plasirao u viši rang, odnosno u sezoni 1952., podsavezne lige su predstavljale 2. rang natjecanja. Podsaveznu ligu 1952. godine su činili klubovi iz 2. savezne lige i Republičke lige – Sjever, kao i klubovi koji su se kvalificirali na završni turnir za prvaka oblasti. Ostali sudionici Oblasne lige su prebačeni u novoosnovani 1. razred.

Osječka grupa

Brodska grupa

Natjecanje za prvaka oblasti

Prvak Oblasti NP Osijek je postala NK Šparta Beli Manastir, te time stekla pravo nastupa u kvalifikacijama za ulazak u Hrvatsku republičku ligu, ali je liga u međuvremenu ukinuta.

Izvori

 50 godina nogometa u Slavoniji, 1956.
 Boro Borivoj Novaković, "50 godina nogometa u Baranji (1947/48-1996/97)", Beli Manastir 2005.,
 Ex-YU fudbal: 1951

1951
1951
Osijek

Oblasna nogometna liga NP Osijek 1951.


Murray Gell-Mann (15 Eylül 1929, Manhattan, New York, ABD - 24 Mayıs 2019) Amerikalı bir fizikçidir.

Murray Gell-Mann, Caltech'de öğretim görevlisidir. 1969'da Nobel Fizik ödülünü üzerinde çalıştığı kuark teorisi sayesinde kazanmıştır.

Kuarkları Murray Gell-Mann bulmuştur.

Ödülleri
Nobel Fizik Ödülü - 1969

Dış bağlantılar

2019 yılında ölenler
1929 doğumlular
Guggenheim Fellows
Amerikalı fizikçiler
Teorik fizikçiler
Parçacık fizikçileri
CERN kişileri
Nobel Fizik Ödülü sahipleri
Albert Einstein Madalyası sahipleri
Amerikalı Nobel Ödülü sahipleri
Amerikan Fizik Topluluğu üyeleri
Ulusal Bilimler Akademisi üyeleri
Rusya Bilimler Akademisi'nin yabancı üyeleri
Yale Üniversitesinde öğrenim görenler
Massachusetts Teknoloji Enstitüsünde öğrenim görenler
Kaliforniya Teknoloji Enstitüsü öğretim üyeleri
Avusturya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Romanya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Yahudi asıllı Amerikalılar
Yahudi fizikçiler
Amerikalı kuşkucular
Amerikalı agnostikler
Yahudi agnostikler
Manhattan doğumlular

Murray Gell-Mann


Samiopoúla, en , est une île au large de l'île de Samos, en mer Égée en Grèce. Administrativement, elle fait partie du dème de Samos-Est.

Selon le recensement de 2011, la population de l'île compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Samos
Île en Égée-Septentrionale

Samiopoúla


East Falls Church es una estación en las líneas Naranja y Plata del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 2001 North Sycamore Street en Arlington, Virginia. La estación East Falls Church fue inaugurada el 7 de junio de 1986.

Descripción
La estación East Falls Church cuenta con 2 plataformas centrales. La estación también cuenta con 422 de espacios de aparcamiento, 12 espacios para bicicletas y con 6 casilleros.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del MetroBus y Arlington Transit

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Estación East Falls Church
 Líneas del Metro de Washington

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1986
Estaciones de la línea Naranja (Metro de Washington)
Estaciones de la línea Plata (Metro de Washington)

East Falls Church (Metro de Washington)


Le château de Vantoux est un château du  classé situé au sud du hameau de Vantoux sur la commune de Messigny-et-Vantoux en Côte-d'Or et en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
Au nord de Dijon, le hameau de Vantoux, dans le prolongement de l'ancienne basse-cour, est fortement structuré par sa proximité.

Histoire

Depuis le , la présence d'une seigneurie et d'un château appartenant à la famille de Saix est attestée à Vantoux. En 1699, Jean de Berbisey, premier président du parlement de Dijon, entreprend sa reconstruction totale qui est achevée en 1704. Sans descendance, il lègue en 1748 le château et son hôtel de Dijon à la charge de premier président du Parlement de Dijon "pour en soutenir la dignité". En 1777, après le décès du premier président Charles de Brosses, les scellés sont apposés au château de Vantoux.

En 1944 et 1945, le château fait l'objet de classements au titre des monuments historiques

Architecture
Le château actuel, propriété privée de la comtesse Xavier de Saint-Seine, est installé sur la plate-forme de l'ancienne maison forte qui a gardé l'empreinte de huit tourelles rectangulaires périphériques et dont le cadastre garde la marque du très grand parc et de la basse-cour. Très massé, il est probable que sa conception soit due à Jules Hardouin-Mansart et que Jacques-Gabriel ou Martin de Noinville en ait assuré l'exécution.

Notes et références

Annexe

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Vantoux
Vantoux
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique classé en 1944
Monument historique classé en 1945

Château de Vantoux


Tradisyonalizm ya da tradisyonalist ekol, kişi veya topluluk düzeyinde ve gündelik yaşamdan bilgi anlayışına kadar pek çok alanda yönlendirici unsurun zaman ve mekanı aşan ilahi-kutsal ilkelere dayalı olması gerektiğini iddia eden felsefi ve mistik akım. Çağ öncesi toplumlarda kutsal gelenek yaygın bir kabul gördüğünden ya da en azından muarız anlayışlar yaygın bir geçerlilik kazanmadığından tarihte "Tradisyonalizm" şeklinde bir düşünce ekolüne ve bu ekole mensubiyet anlamında "Tradisyonalist" şeklinde bir vasıflandırmaya rastlanmamaktır. Özellikle Aydınlanma çağı ve sonrasından başlayıp çağdaş döneme kadar geçen süreçte hemen her alanda tarihi ve geleneksel olandan kopuş bu kopuşu eleştiren ve kutsal kaynağından kopmayan geleneği savunan kişi ve düşünme tarzlarının ortaya çıkmasına zemin hazırlamıştır. Tarihte Tradisyonalist sıfatıyla maruf kişiler olmasına karşın özel olarak Tradisyonalizm ismiyle anılan ekolün ilk sözcüsü Fransız metafizikçi, yazar René Guénon'dur. Ekol, Perennializm, Perennial Felsefe veya Sophia Perennis olarak da bilinmektedir.

Tradisyonalist Ekolün diğer kurucuları Seylanlı bilgin Ananda Coomaraswamy ve İsviçreli ressam,şair ve metafizikçi Frithjof Schuon'dur. Söz konusu ekole mensup diğer yazarlardan bazıları; Titus Burckhardt, Martin Lings, William Stoddart, Marco Pallis, Seyyid Hüseyin Nasr, Leo Schaya, Gai Eaton, William Chittick, Rama Coomaraswamy, James S.Cutsinger, Joseph Epes Brown, Huston Smith, Osman Bakar. Ayrıca tradisyonalist fikirlerden az veya çok etkilenen Julius Evola, Mircea Eliade, Henrich Zimmer gibi yazar ve akademisyenler de bulunmaktadır.

Temel İlkeler

Tradisyonalist ekolün aşağıda yer alan bazı ilkeleri tüm yazarlarınca benimsenmekte ancak çeşitli geleneklere yaklaşımları bakımında aralarında farklılar bulunabilmektedir. Hristiyan geleneği örneğin Rene Guenon tarafından inisiyatik niteliğini tamamen yitirmiş kabul edilirken Frithjof Schuon'un bazı yazılarında aksi bir görüşe rastlanabilmektedir. Bu noktada ekole mensup yazarlar arasında Guenon'un fikirlerini benimseyenler ile Schuon'un fikirlerini benimseyenler arasında bir ayrım yapanlar dahi bulunabilmektedir.

1. Tüm otantik dini gelenekler Primordial Gelenekten neşet ettiklerinden ortodoks (sahih)turlar. Aynı, biricik kaynaktan geliyor olsalar da formları itibarıyla farklılık gösteren geleneklerin zahiri boyutlarının dışında ancak deruni sezgisi gelişmiş, manevi eğitimden geçmiş kişilerce anlaşılabilen bâtıni-mistik boyutları bulunmaktadır. Asli birliği en çok tezahür ettiren de zahir değil bu bâtıni boyuttur. Ancak her biri belirli bir ilahi amaca matuf olarak gönderildiğinden dinlerin birbirleriyle eşitlenmesi veya dinlerden kimi unsurları bir araya getirerek oluşturulacak bir senkretik hareket bu ilkenin doğasına aykırı bir beşeri müdahaleyi gerektireceğinden geleneğe uygun (sahih) bir tutum olmayacaktır. Ayrıca dini konularda bireysel tavır farklılığı istenilen bir durum değildir. Bkn. Manevi Yöntem Üzerine

2. çağdaş "ilerleme" idealinin aksine tüm geleneklerde ifade edildiği gibi dünya, (özellikle de batı dünyası) entelektüel ve manevi düşüş içindedir. Klasik Batıda Demir Çağı, Hindularda Kali Yuga, Müslümanlarda Ahir Zaman olarak bilinen bir zaman diliminde yaşamaktayız. Bunun sonucu olarak hem entelektüel dünyada hem de gündelik yaşamda ilkeye zıt hatta ona hasmane düşünme ve yaşama biçimleri yaygınlık kazanmıştır.

3. Diğer medeniyet ve kültürlerden farklı olarak Batı dünyası Primordial Gelenekle bağını ilk tohumları ortaçağda atılan ve rönesans ve reform çağında ivmesini gittikçe arttıran gelişmelerle hızla yitirmiştir. İlke'den uzaklığı açısından batı medeniyeti diğer medeniyetlerle karşılaştırıldığında "anomalilik" arzeder. (bk. Rene Guenon, "Doğu ve Batı, çağdaş Dünyanın Bunalımı")

Tradisyon-Gelenek

Tradisyonalist ekolü yazarlarının "tradisyon" kelimesiyle kastettikleri, Türkçede de gelenek ifadesinin karşılığı olan ve sadece tarihi bakımdan ve bir sıfat olarak geçmiş günümüze gelen bir şeyi işaret etmemektedir. Rene Guenon, tradisyon ile halk arasında az veya çok anlamı kaybolmuş adetleri birbirine karıştırmamak gerektiğini ifade ederken bu ayrıma dikkat çekmektedir. Tradisyon burada kaynağı yaratıcı ilk ilke olan ve ancak ehil kişilerin gerçek manasına nüfuz edebildiği ezoterik bilgidir. Tradisyon, insanoğlunu semaya bağlayan, tradisyonel bilimler, ayinler ve erginleme (initiatory) pratiklerinin çeşitli formlarını işaret eder.

Genel inanan kitlesi ise tradisyonun en dış ve biçimsel yönüne iştirak edebilmekte, daha öte bir anlayışa kavuşmak için "inisiyasyon" denilen erginleştirme işleminden geçmek ve tüm irade ve anlayış kabiliyetini kullanmak gerekmektedir.

Guenon, çağdaş zihniyetin etkisiyle tradisyonel düşüncenin bazı çevrelerce kasıtlı bile olmaksızın çarpıtıldığını ve hakiki tradisyonel düşüncenin ortaya çıkarılması için nereye bakılabileceğinin bile artık bilinemediğini ve insanların, tradisyon ifadesi altında kendilerine sunulan ve özünde tradisyon karşıtı, hatalı düşünceleri kabule fazlasıyla hazırlıklı olduklarını söyler.

Guenon'un tradisyon ile ilgili dikkati çektiği bir başka nokta da çağdaş zihniyetin tradisyon kelimesini kullanma biçimidir. Tradisyon kelimesi "adet" veya "davranış biçimi" kelimeleriyle eşanlamlı kullanılmakta ve böylelikle tradisyon daha düşük beşeri düzeyle ve derin bir anlamdan tamamen yoksun şeylerle karıştırılmaktadır. Diğer ve daha incelikli deformasyonlar da bulunmaktadır ve hepsinin ortak özelliği tradisyon düşüncesini tamamen insani düzeye indirgemesidir. Oysa insanüstü düzenden bazı unsurları içermeyen hiçbir şey gerçek manada tradisyonel olamaz.

Tradisyonu tamamen insani düzeyle ve bu düzeyin psikolojik, sosyal boyutlarıyla ilişkilendiren çağdaş sapmanın bir başka biçimi de tradisyonun bazı şekillerini "dinler"le karıştıran, din ve tradisyonları sadece insani unsurlarla açıklamaya çalışan akademisyenlerdir.

Tradisyon ve "Dinler"

Tradisyonalist yazarlar din kelimesinden ziyade içinde dinin ilke ve uygulamaları olduğu kadar mistik ve ezoterik nitelikli bilgi ve tavırları, toplumsal kaideleri gibi çok daha geniş bir alanı kapsayan tradisyon kelimesini kullanmaktadırlar. Rene Guenon kökü ilkeye dayanan tradisyonun uzakdoğu tradisyonunun bazı kollarında olduğu gibi mutlaka dini bir biçim altında varlığını göstermesinin gerekmediğini çok net bir şekilde dile getirmiştir. Din, tabiri bu okulun yazarlarınca ezoterik bilgi değil daha çok zahiri, dışsal kulluk tavrını ifade eden bir kullanım kazanmış görünmektedir. Tradisyonalistler her dinin temel inanç ilkelerinin kutsal bilginin bazı farklı cephelerini gösterdiğini ve bu sebeple de kişilerin kendi dahil oldukları itikatları sebebiyle hemen reddetmelerinin doğru olmadığı görüşündedirler. Seyyid Hüseyin Nasr gibi bir müslüman tradisyonalist örneğin Hristiyanlığın üçlük ilkesinin kutsal bilgi evreninde bir yeri olduğuna ve bu sebeple sırf diğer dinlerin itikatlarında bulunmadığı için hemen reddedilmesi veya üçlük ilkesinin kaldırılmasının doğru olmadığını kabul etmektedir. Buna göre Tanrı'nın kendisini farklı yollarla, farklı dini dünyala izhar etmekte ve bu durumda İsa'nın İslam ve Hıristiyanlıktaki iki değişik tasvirinin ikisi de doğru olmaktadır.

Hristiyanlığın kendisine inananları kurtaran bir din olarak değil fakat ezoterik bilgiye ulaştıran inisiyatik bir yol olarak geçerli olup olmadığı hakkında ise tradisyonalizmin kurucu yazarları Rene Guenon ile Frithjof Schuon arasında farklılık bulunmaktadır. Rene Guenon Hristiyanlığın kutsal sembollerini günümüzdeki din adamları asıl anlamlarını bilmiyor olsa da içeren tek mezhebin Katoliklik olduğunu kabul etse de Hristiyanlığın inisiyatik karakterini hâlen korumadığı ve sembollerin asıl anlamlarının çoktan unutulduğunu belirtir. Frithjof Schuon için ise Hristiyanlık özellikle Ortodoks Hesikast gelenekte ve hatta Guenon'un reddetmesine rağmen Protestan mistik yollarda inisiyatik niteliğini devam ettirmektedir. Schuon ile ilişkili olan tradisyonalist yazarlar onun bu görüşünü kabul etmekteyken Guenon'u takip eden tradisyonalistler ise Guenon ile mutabık bir şekilde Hristiyanlığın inisiyatik niteliğini yitirdiğine kanidirler. Guenon için Hinduizm, İslamiyet, Taoizm ve Budizm inisiyatik niteliğini korumakta fakat Hinduizm bir Hindu kastında doğmamış olanlara kapalı, Taoizm ise ulaşılamazdır. Ancak her halükarda Guenon bile inisiyatik erdiriciliğini kabul etmese de Hristiyanlığın genel inanan kitlesi için bir kurtuluş yolu olduğunu reddetmemiş, kendisi tasavvuf yolunu seçmekle birlikte eserlerinde tasavvufun tek geçerli inisiyatik yol olduğunu ifade eden tek bir satır bile kaleme almamıştır. Bu sebeple Martin Lings'in tanıklığıyla Guenon'un okuyucuları onun tasavvuf yolundan giden bir müslüman olduğunu ancak ölümünden sonra öğrenmişlerdir.

Guenon ezoterik mesajını Batı'ya Hinduizmin kavramlarını kullanarak aktarmayı tercih etmiştir. Martin Lings, Guenon'un bu yolu tercih edişinin sebebini Hinduizmde ezoterik ve egzoterik alanlar arasında hakikati örtecek denli bir ayrılık olmayışı ve doğrudanlığında göstermektedir.

Tradisyonalizme Yönelik Eleştiriler

a) Olumsuz Eleştiriler

Kimi yazarlar Tradisyonalist ekolü, savundukları gelenekler ve dinlere aykırı olarak ve her ne kadar dinlerin zahiren değil ezoterik yönleri itibarıyla "birlik"lerinden bahsediyor olsalar da "dini çoğulculuğu" savunduğu, eklektik hatta kökeninde Tradisyonalistlerin karşı çıktığı okült akımların yer aldığı çağcıl bir yapı arzettiği ve modernizm i eleştirdiği halde modernite yerine herhangi bir alternatif sistem getirmediği şeklinde eleştiriler yöneltilmiştir. Diğer bir eleştiri de Tradisyonalistlerin gelenek içerisindeki beşer kaynaklı unsurlar ile kutsal nitelikteki unsurların arasını ayırmamaları ve toptan bir yaklaşım sergiledikleri yönündedir.

Tradisyonalizm eleştirmenleri arasında isimleri en çok geçen iki kişi Mark Sedgwick ile Mahammad Legenhausen'dir. Kahire Amerikan Üniversitesinde görevli akademisyen Mark Sedgwick konuyla ilgili eleştiri ve değerlendirmelerini "Against Modernity: Western Traditionalism and Islam" adlı kitapta toplamış, ayrıca bazı makalele ve röportajlarıyla da görüşlerini açıklamıştır -bkz.
Traditionalism: René Guénon's legacy today-Interview - ve halen İran Akademisinde din felsefesi ve din bilimleri üzerine ders veren Muhammad Legenhausen de yazdığı ve başlığı "Why I am not a Traditionalist" olan makalesiyle Tradisyonalist ekolü ve iddialarını eleştirmiştir.

Geleneksel müslüman çevreler tradisyonalizmi, ayet, hadisler ve geleneksel fıkıh mezhepleri açısından eleştirmiş ve dinlerin aşkın birliği yaklaşımının İslam ile uyuşamayacağını öne sürmüşlerdir. Kendisi de sonradan İslamiyete girmiş ve Guenon gibi Şazeli tarikatına mensup olan Nuh Ha Mim Keller, Tradisyonalistlerin tüm dinlerin evrensel manada geçerliliğine ilişkin iddiaları ele aldığı yazısında ne İbn Arabi gibi sufilerde ne de geleneksel İslam'daki mezhep imamlarında böyle bir görüşe dayanak bulunamayacağını ifade etmektedir. Yazı için bkz. On the validity of all religions in the thought of ibn Al-'Arabi and Emir 'Abd al-Qadir

Aynı şekilde geleneksel Hristiyan çevreler de kilise dışında kurtuluş olduğunu kabul etmeyerek dışlayıcı (exclusivist) bir tutum takınmakta ve Perennial Felsefeye karşı çıkmaktadırlar. İnhisarcı (inclusivist) olan Hristiyanlar ise ancak Mesih'i bilmeyenler için kurtuluşun söz konusu olabileceğini kabul etmektedirler. İsa Mesih dışında bir kurtuluş yolu olmadığını kabul eden Roma Katolik Kilisesi ise II. Vatikan konsülü sonrasında inhisarcı bir tutum seçmiştir. Bunun için bknz. Christianity and Perennial Philosophy

b) Olumlu Eleştiriler

Tradisyonalizme teolojik açıdan getirilen eleştirilerle birlikte Tradisyonalist yazarların dikkat çektikleri bazı noktaların önemli olduğu kabul edilmektedir. Bunlardan ilki modernizm eleştirisidir diğeri de modernite etkisiyle geleneksel dinlerin yorumunda oluşan dönüşüm ve geleneğin değer ve anlamının kaybıdır . Tradisyonalistler tarihi ve çağdaş dinler ve tarihi ve çağdaş mistik yollarla ilgili "otantiklik" problemini incelemişlerdir. Otantikliğin neyi ifade ettiği, tarihi dinlerin kendi bünyelerinde ve diğer dinlerle karşılaştırıldığında otantikliği ve çağdaş spiritüel hareketlerin otantikliği gibi konular önde gelen Tradisyonalist yazarlarca (özellikle Rene Guenon, Frithjof Schuon ve Ananda Coomaraswamy) derinliğine ve özgün bir hermenötik metodolojiyle incelenmiştir.

Tradisyonalist yazarların ekserisinin batılı oluşları ve batı literatürüne hakimiyetleri, batı ülkelerinin yaşadıkları sorunları yakından müşahede etmeleri bu noktada batı medeniyetine güçlü eleştiriler getirmelerini olanaklı kılmıştır. Tradisyonalizmin genellikle eleştirilmeyen ikinci yönü de çağdaş, küresel ekonomi-politiğin etkisi altındaki dinsel dönüşümlere ve dini oluşumlara karşı mesafeli bir duruş kazandırmasıdır. Sosyolojik perspektifler ve post-modern çoğulcu yaklaşımlar nevzuhur dini oluşumları sadece toplumsal işlevleri, bireylerin kendilerini ifade etme biçimleri ve sadece "insan hakları" açısından yaklaşımlarda bulunmalarına karşın tradisyonalistlerin bu oluşumlara karşı tutumu son derece keskin bir şekilde reddiyecidir.

İslam Dünyası ve Tradisyonalizm

Tradisyonalist okul ile karşı karşıya gelen ilk müslüman ülke İran'dır. Bunun en
önemli ve belki de başlıca sebebi Frithjof Schuon'un izinden giden ünlü müslüman
Tradisyonalist ve akımın yaşayan en önde gelen temsilcisi Seyyid Hüseyin Nasr'ın
anavatanı oluşudur. Nasr'ın İslam devrimi öncesinde Şah ile iyi ilişkileri ve İran
Felsefe Akademisi'nin başında bulunuşu devrim sonrası mollaların Nasr ile arasını
bozmuş ve ülkesine girmesi yasaklanmış olsa da Nasr'ın çalışmaları Tradisyonalizmin
ülkenin entelektüelleri arasında tanınmasına yol açmıştır.
Nasr'ın akademisinin ilk üyelerinden olan Daryuş Şayegan İslam devrimi sonrasında
ülkesini terk etmiş ve Fransa'ya yerleşmişti. Şayegan 1960'ların sonunda herhangi bir
geleneksel toplumun var olup olmadığını araştırmak amacıyla Sanskritçe çalışmış ve
Hindistan'a seyahat etmişti. Seyahatleri sonucunda herhangi bir geleneksel toplumun
olmadığını sadece modernliğe yönelik geçiş aşamasında uygarlıkların bulunduğu sonucuna
varmış ve liberaller arasına katılmıştı. Ancak tradisyonalizme yönelik ilgi İran
entelektüelleri arasında var olmaya devam etmiş ve 1990'ların ortalarında Guenon,
Schuon, Nasr, Burckhardt ve Lings gibi tradisyonalist yazarların eserleri Farsça'ya
çevirilmişti.

Arap dünyasında genel olarak Tradisyonalizme kayıtsız kalınmış olmakla birlikte
Cezayir ve Fas gibi bazı Kuzey Afrika ülkelerinde birkısım entelektüellerin manevi
arayışları için bir seçenek olmuş ancak genel toplum katında önemli bir etki
bırakmamıştır. Küçük bir grup Cezayirli entelektüelin Guenon'u okuyuşu yaklaşık 1967
yıllarına kadar geri gitmektedir. Cezayir'in önde gelen entelektüellerinden Raşid bin
İsa modernizme yönelik eleştirilerinin merkezinde tradisyonalist analizleri
yerleştirmiştir. Raşid bin İsa Tradisyonalizmin eğitimli kitleyi İslamiyete
döndürmekte yardımcı olacağını ancak eğitimsiz veya az eğitimli kitlenin ise
tradisyonalizmi muhtemelen yanlış anlayacağını ve onu islam dışı ve hatta İslam
karşıtı görebileceğine dikkati çekmiş ve bu sebeple Tradisyonalistlerin eserlerinin
Arapça'ya çevrilmesine karşı çıkmıştır.

Cezayir'e göre daha rahat politik ve ekonomik koşulları olan Fas'ta ise Tradisyonalizm
daha başarılı olmuş ve 1960'larde frankofon çevrelerde Guenon tanınan biri haline
gelmişti.

Türkiye'de ise Tradisyonalizm diğer ülkelerdeki gibi bir yapılanma içerisine girmemiş,
Tradisyonalist bir grup, organizasyon oluşmamış bunun yerine Yeryüzü Yayınları, Ağaç Yayıncılık, İnsan Yayınları ve İz Yayıncılık gibi yayınevlerinin geniş çeviri çalışmalarıyla Tradisyonalist yazarların
eserleri Türkçede de ulaşılabilir hale gelmiştir. Türkçede ilk Tradisyonalist
metin 1979 yılında Guenon'un "La tawhid" adlı makalesinin Kubbealtı Akademi Mecmuası'nda Mustafa Tahralı tarafından yapılan çevirisiyle yayınlanmıştır. Tahralı
1960'lı yıllarda Paris'teyken Guenon'un varlığını öğrenmiş ve tradisyonalist yazar
Michel Valsan'ın oğlu Ahmed Valsan ile temas kurmuştur. 1973 yılında Sorbonne'da
doktora tezini verdikten sonra Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesinde göreve
başlamış ve fakültenin tasavvuf bölümünün başına geçmiştir.

Rene Guenon'un Türkçeye ilk çevrilen kitabı ise [Yeryüzü Yayınları] tarafından 1979 yılında yayınlanan Modern Dünyanın Bunalımı'dır (Çeviren: Nabi Avcı). Yeryüzü Yayınları, Modern Dünyanın Bunalımı'ndan sonra, 1980 yılında Guenon'un Doğu ve Batı (Çeviren: [Fahrettin Arslan]) adlı eseriyle Martin Lings'in Antik İnançlar Modern Hurafeler (Çevirenler: Nabi Avcı-[Ufuk Uyan]) adlı eserini yayınlamıştır. Yeryüzü Yayınları tarafından 1982 yılında da Martin Lings'in Yirminci Yüzyılda Bir Veli (Çevirenler: [Ufuk Uyan]-[Bekir Şahin]) adlı eseriyle Seyyid Hüseyin Nasr'ın İnsan ve Tabiat (Çeviren: Nabi Avcı) adlı eserleri yayınlanmıştır.

Türkiye'de en popüler Tradisyonalist yazar Seyyid Hüseyin Nasr olmuştur. Öyle ki
Nasr'ın kendi anadilinde yayınlanan ve İngilizceye çevrilmeyen kitapları bile
Türkçeye çevirilmiştir. Nasr'ın Türkiye'de diğer tradisyonalist yazarlardan daha
fazla tutulmasının muhtemel sebeplerinden biri onun diğer yazarlardan daha çok
İslamiyet üzerinde durması olduğu düşünülebilir.

Türkiye'de daha az felsefi ve daha çok İslami vurgusuyla sunulmakla birlikte
Tradisyonalizm Kuzey Afrika ve İran'dan çok daha fazla İslam dışı olduğu iddiasıyla
eleştirilmiştir. Tradisyonalistlerin eserlerinin Fas ve Cezayir'de Fransızca bilen bir
kesim tarafından okunmasına karşılık Türkiye'de aynı eserlerin geniş bir kitle
tarafından Türkçede okunabilmesi söz konusu eleştirilerin daha güçlü yapılabilmesine
imkân tanımıştır. Bunun en belli başlı örneklerinden bazıları arasında İslamcı
hareketle ilişkili olan Zübeyir Yetik adlı gazetecinin 1992'de yayınladığı İnsanın
Yüceliği ve Guenoniyen Batınilik adlı eser ve Haksöz adlı dergideki bazı makaleler yer
almaktadır.

En geniş müslüman topluluklarına sahip olan Rusya'da ise Tradisyonalizm Dugin'in
Avrasyacılığındaki gibi öncelikle politik olarak algılanmıştır. Gaydar Cemal sol
Pamyat'ı Alexandr Dugin ile birlikte terk etmiş ve 1990 yılında Ahmet Kadı Aktaev tarafından
Astrakhan'da 1990'da kurulan İslami Rönesans Partisinin (PIR) kurucu üyelerinden biri
olmuştur. PIR'ın yayın organı Tevhid'in editörü ve Moskova'daki araştırma merkezinin
müdürü olan Cemal dergide İslamiyeti Tradisyonalist terimlerle analiz etmiş ancak
diğer tradisyonalistlerde görülmeyecek şekilde bir tarih perspektifini de bu analizine
eklemiştir. Julius Evola'nın etkisinde kalan Cemal'e göre otantik İslam konformist
değildir ve hayati karakterini, muhalefet, özdeşleşmemek, uyuşmazlık oluşturur. Bir
Hristiyan için Tanrı hiper-konformizmle eş anlamlı olsa da İslam Tanrı'nın
'konsensus'a indirgenmesine karşı bir protestodur. Bu nedenle İslam kişinin kendisini
tanrılaştırmasına ve profan elitciliği de içeren dünyanın kötülükleriyle savaşır. Pek
çok kişi için aşırı bulunan Tradisyonalist İslamcılığın temsilcisi olan PIR 1992'de
Yeltsin ile ve onun Rusya demokrasisi projesiyle tüm ilişkilerini koparmıştır.

Yararlanılan Kaynaklar

İnternet Sayfaları
 Wikipedia-Traditionalist School
 Tradition and Traditionalism
 Why I am not a Traditionalist
 On the validity of all religions in the thought of ibn Al-'Arabi and Emir 'Abd al-Qadir
 Universal Validity of Religions and the Issue of Takfir
 Shakespeare and Islam
 Islam and Religious Pluralism
 Ezeli Hikmet ve Din İlmi
 Christianity and Perennial Philosophy
 Rene Guenon-Wikipedia
 Manevi Yöntem Üzerine
 Vahyin Çeşitliliği
 Dini Sınırları Aşmak
 Haksöz-Tasavvuf Müslümanlara Ne Getirdi?
 Dinler ve Mutlak Hakikat Kavramı-Seyyid Hüseyin Nasr ile söyleşi
 René Guénon by Martin Lings

Kitaplar
 Mark J. Sedgwick - Modern Dünyaya Karşı, Hece Yayınları, 2016
 Rene Guenon, Introduction générale à l'étude des doctrines hindoues, 1921
 Rene Guenon, Hristiyan Mistik Düşüncesi, çev. İsmail Taşpınar, İnsan Yayınları, 2005.
 Frithjof Schuon, Christianity/Islam, World Wisdom Books, 1985
 Mark Sedgwick, Against the modern world : traditionalism and the secret intellectual history of the twentieth century, New York : Oxford University Press, 2004.

Konuyla İlgili Bazı Kitaplar

Mark J. Sedgwick - Modern Dünyaya Karşı, Hece Yayınları, 2016

Ranjit Fernando (Editör) - The Unanimous Tradition-Essays On the Essential Unity of All Religions

Harry Oldmeadow - Traditionalism: Religion in the Light of the Perennial Philosophy

Harry Oldmeadow - The Betrayal of Tradition : Essays on the Spiritual Crisis of Modernity

Mark J. Sedgwick - Against the Modern World: Traditionalism and the Secret Intellectual History of the Twentieth Century

Hüseyin Yılmaz - Ezeli Hikmet (İnsan Yayınları)

Ayrıca bakınız
 Perennial Felsefe
 Ezeli hikmet

Türkçe Bağlantılar
 Mor'a Doğru
 mor'a doğru:gelenek üstüne
 Tradisyonalizm

Yabancı Dildeki Bağlantılar
 Religio Perennis
 Regnabit
 Projet Rene Guenon
 Sophia Perennis
 Sacred Web
 Frithjof Schuon
 James Cutsinger
 The largest Buddhist and metaphysics site on the Internet
 Traditionalist Texts
 Textos Tradicionales (En geniş Tradisyonalist site)
 Traditional Material on the Internet
 Christianity and Perennial Philosophy
 A critique of Against the Modern World by Mark Sedgwick
 Batı'da Sufizm Meselesine Toplu Bakış
 René Guénon: influence en Iran et en Turquie
 Gelenekçilik: Rene Guenon'nun Bugüne Mirası - Mark Sedgwick ile Görüşme
 Review by Paul Mazgaj
 Traditionalism, the Perennial Philosophy, and Islamic Studies
 Traditionalists.org
 Il tradizionalismo. O la moderna, modernissima anti-Modernità

Eleştiriler
 "Gnosticism" and "Traditionalism" as Weapons of Disinformation
 On the validity of all religions in the thought of ibn Al-'Arabi and Emir 'Abd al-Qadir
 Universal Validity of Religions and the Issue of Takfir
 Western Sufism and Traditionalism
 Why I am not a Traditionalist

Yayınlar
 Fons Vitae
 World Wisdom Books
 Vincit Omnia Veritas
 İnsan Yayınları
 İz Yayıncılık

Tradisyonalizm


Work and Travel (lit. 'çalış ve gez'), hem Amerikan kültürünü daha yakından tanımak hem de Amerika Birleşik Devletleri'ndeki alt sektörlerin sezonluk yükselen işçi açıklığını kapatmak amacıyla, 1961'den beri Birleşik Devletler Dışişleri Departmanı tarafından yürütülen kültürel değişim programıdır.

Program kapsamındaki ülkelerdeki üniversite öğrencilerinin, yaz mevsiminde ABD'deki geçici işlerde çalışarak yaşamlarını sürdürmelerine ve beraberinde hem ABD'yi gezip Amerikan kültürünü tanımalarına hem de Amerikan İngilizcelerini geliştirmelerine olanak sağlanır. Program, Amerikalı işverenlerin vasıfsız/düşük vasıflı işlerde, sadece yoğun sezonda çalışacak işçi bulması için de en uygun yöntem olarak görülmektedir.

Başvuru
Genellikle 3. veya 4. sınıf lisans öğrencilerinin, ABD'de öğrenci çalıştırmayı kabul eden işletmeler ile anlaşan sponsor bir WAT firmasına başvurması ile gelişir (öğrencinin bu anlaşmayı kendi imkânlarıyla, BD'deki bir firmayla anlaşıp elde etmeside yasaldır). Bazen ise düzenlenen bazı toplantılarla sponsor kuruluşlar, bazı işverenlere ülkeleri gezdirip işverenlerin kendi öğrencilerini seçme ayrıcalığını da sağlar. Bu toplantılara katılmak için toplantıdan belli bir zaman önce temsilciye kayıt yaptırmış olmak gerekir.

Türkiye ile ABD arasındaki diplomatik ilişkilerin soğuk olması nedeniyle vize başvurusu yapan Türk öğrencilerin geçerli bir iş antlaşmasına sahip olması gerekir. Sponsor firma, iş antlaşması ve öğrenci belgesi, fotoğraf ve pasaport fotokopisi gibi belgeleri temsilci öğrenciden alarak işverene iletir. Çalışma izniyle aynı niteliğe sahip bu formu (Certificate of Eligibility for Exchange Visitor Status, CEEVS) alan sponsor firma, temsilci aracılığıyla öğrenciye iletilir.

DS-2019 ve diğer gerekli vize evraklarıyla B.D. İstanbul Başkonsolosluğu veya B.D. Ankara Büyükelçiliği'yle, temsilcinin alacağı bir randevu ile iletişime geçerek vize başvurusu yapan öğrenci, pasaportuna 'okulunun kapalı' olduğunu ve 'çalışabileceğini' beyan ettiği tarih aralığı için basılan J–1 vizesi ile programa resmen başvurmuş olur. Kriterlere kusursuz uyan katılımcıların %90'ı vize almaktadır.

Şartlar
 18 ila 28 yaşları arasında olmak (programın mecbur kıldığı kesin bir yaş aralığı yoktur, fakat çoğu sponsor firma 28 ile sınırlandırmıştır).
 Programa başvurulan yıl lisans ya da yüksek lisans programına tam zamanlı öğrenci olarak kayıtlı olmak ve aktif olarak ders alıyor olmak (sadece tez aşamasında olup ders almayanların ve 2017 yılı itibarı ile ön lisans öğrencilerinin katılımı konsoloslukça uygun görülmemektedir).
 En az B2 seviyesinde, yani orta seviye, İngilizce bilmek.
 Genel not ortalaması 4 üzerinden en az 2 olması (not ortalaması 2.00'ın altında olanlar da katılabilirler ancak vize görüşmesi esnasında bu durum sorgulanacaktır).

2007'den bu yana artık son sınıf öğrencileri de programa katılabiliyorlar (Açık Öğretim Fakültelerinde okuyanlar artık katılamıyorlar). Work and Travel başvuru koşulları, her sezon programın regülasyonundan sorumlu olan Department of State tarafından değişikliğe uğrayabilmekte olup programın daha verimli ve amacına uygun olması hedeflenmektedir.

Bu koşullara uyan adayın katılımı için, BD hükûmetinin programı sponsor kuruluş vasfıyla yürütmeleri için yetkilendirdiği kâr amacı gütmeyen organizasyonlardan Türkiye temsilcilerinden birine başvurması ilk adımdır. Her yıl bu program aracılığıyla 140.000'in üzerinde öğrenciye sponsorluk yapılmaktadır.

Kapsam

Konaklama
İşverenler, genellikle konaklama konusunu üstlenseler de, doğrudan sorumlu olmayabilirler. Bu nedenle ücret, çalışma saati, konaklama, ulaşım ile ilgili net ve kesin bilgiler iş anlaşmasında yer almalı ve katılımcı tarafından dikkatlice incelenmeli, gerektiğinde işverenle irtibat kurularak bilgiler doğrulanmalıdır.

Maliyet
Work and Travel programı, toplam olarak yaklaşık 2700 ila 3500 dolar arasında bir maliyete ihtiyaç duyar. Bu maliyete dâhil olan masraflar şöyledir: sponsor firmaya ödenen 1900 ila 2400 dolarlık katılım bedeli, 435 dolarlık servis bedeli, konsolosluğa ödenen 160 dolarlık vize başvuru bedeli, gidilen şehre göre değişen gidiş-dönüş uçak biletleri (750 ila 1000 dolar) bedeli. Fakat bu hesaba, program gereksinimleri gereği katılımcının yanında götürmesi gereken en az 800 dolarlık cep harçlığı dâhil değildir.

Buna ilaveten, kişi şayet katılımcı pasaportuna sahip değilse, pasaport bedeli olarak 102 liralık bir cüzdan bedeli ödemektedir. Fakat öğrenciler pasaport harcından muaftır ve başvuru yapıldığı andan itibaren 25 yaşını doldurana kadar geçerli olacak bir pasaport elde ederler; resmi (yeşil) pasaport, çalışma izni sağlayan vizeler için de geçerlidir. Vize başvurusu reddedilen adaylara program ücreti temsilciyle yapılan anlaşma dahilinde kesinti yapılarak ya da kesintisiz olarak geri ödenirken, vize ve pasaport için yapılan harcamalar geri alınamamaktadır.

Kurallar
En erken Mayıs'ın 15'inde başlayan çalışma süresi, Ekim'in ilk haftası biter. Katılımcının çalışabileceği süre, bu tarih aralığında olmak kaydıyla en fazla dört aydır. Katılımcılar, DS-2019 formu üzerinde yer alan, çalışmaya başlayacakları tarihten bir hafta önce BD'ye giriş yapabilecekleri gibi, çalışma süresinin bitiminin ardından bir ay da (en geç Ekim'in 30'una kadar) çalışmadan BD'de turistik amaçlı olarak kalabilir. Vizelerinde 'M' (Multiple Entry) ibaresi bulunan katılımcılar, bu ek süreye girmeden önce farklı ülkelere giriş (o ülkenin vize koşullarına bağlı olarak) ve BD'ye geri dönüş hakkına sahiptirler. Güney Yarım Küre ülkelerinin öğrencileri, sadece kış aylarında çalışabilmektedir.

Program katılımcıları, genellikle turistik bölgelerdeki oteller, restoranlar, eğlence parkları, kumarhane, plaj ve havuzlarda İngilizce seviyeleri ve yeteneklerine göre değişen pozisyonlarda (Örneğin garson, cankurtaran, kat görevlisi) çalışmaktadırlar. Work and Travel Alaska programında ise Alaska'daki birçok balık işleme fabrikaları 2012'den itibaren Work & Travel programı kapsamından çıkartılmıştır. Katılımcılar, eyalet alt sınırının üzerinde bir saatlik ücretle (ortalama 7,5 - 10 USD) ya da bahşiş tabanlı bir işte çalışarak aylık ortalama 1000-2000 USD kazanarak yaşamlarını sürdürme, belki de program için harcadıkları masrafları çıkarma şansı yakalamaktadır. Katılımcılar haftada ortalama 32-40 saat çalışmakta ancak alt ya da üst sınır bulunmamaktadır. Aynı işyerinde 40 saatin üzerinde çalışan öğrenci normal saatlik ücretin 1,5 katı (overtime) ücretle çalışabilmektedir. Genellikle çalışmaya başladıktan itibaren ilk 2 hafta maaş alınamadığı göz önünde tutulmalıdır. Ödeme koşulları, maaş, prim vb. kazanımlar işverenlere göre değişiklik gösterir. Bu detayları işi kabul etmeden önce mutlaka job offer (iş teklifi) belgesinde detaylıca okuyup ona göre kabul etmelidir.

Yasal yükümlülükler
Katılımcı, ABD'de oldukları süre boyunca, ABD yasalarına, program kurallarına ve sponsor kuruluşla yaptıkları anlaşmalara uymakla yükümlüdür. Katılımcı, ABD'ye vardığında Social Security Number (SSN) başvurusu yaptığını gösteren bir belge ile işe başlayabilir. Fiziki olarak SSN kart ya da numara sahibi olduğunda bunu işverene bildirmelidir. Daha önce değişim öğrencisi çalıştırmamış bir işveren, SSN sahibi olmayan kişiyi işe başlatmamakta ısrar edebilir. Bu neden ile katılımcı, durumun işveren tarafından bilindiğinden emin olmalıdır.

Katılımcılar, birden fazla işte çalışabilirler, fakat bunu sponsor kuruluşa bildirmek ve diğer işlerini aksatmamak zorundadırlar. Genellikle bir işten ayrılma prosedürü de ayrılmadan 15 gün önce işveren ile sponsora bildirme ve bazen de bir gerekçe sahibi olma zorunluluğu içerir. (İşverenlerin sponsorla katılımcının işten ayrılamayacağına dair bir anlaşma yapmış olabileceğini unutmayın.) Katılımcılar, kurallara uymak şartıyla tüm eyaletlerde çalışabilir ya da gezebilir.

Katılımcıların sponsor kuruluşa karşı olan sorumluluklarının yanında sponsor kuruluşların da öğrencilere oryantasyon programı sağlamak, 24 saat acil telefon desteği ve gerektiğinde fiziksel destek vermek, kapsamlı sağlık sigortası yapmak, çok acil durumlarda öğrencilere kredi vermek, kaybolan DS-2019'ları yenilemek gibi zorunlulukları bulunmaktadır. Pasaportunuzun kaybolması/çalınması durumunda en yakın Türk konsolosluğu ile bağlantıya geçmelisiniz.

Vize süresinin uzatılması
Katılımcılar, BD'deki yasal sürelerinin dolmasının ardından ülkelerine dönmek zorundadırlar. J-1 türü vize uzatılamaz, katılımcı statü değişimi için başvuru yapabilse de genellikle programın tabiatına uymadığı gerekçesiyle bu istek onaylanmaz. Program katılımcısının, ülkesine dönüşünün ardından konsolosluğu bilgilendirmesi gerekebilir. Bir katılımcı, şartları sağladığı müddetçe tekrar katılım için başvurabilir.

S.E.V.I.S.
SEVIS (The Student and Exchange Visitor Information System); Göçmen olmayan öğrenciler (F ve M vize), değişim öğrencileri (J vize) ve onların bakmakla yükümlü olduğu kimseler (F-2, M-2 ve J-2) hakkındaki doğru ve güncel bilgilere erişerek izleme ve takip sağlayan internet temelli bir sistemdir.
Bu sistemle okullar ve sponsorların, internet aracılığıyla İç Güvenlik Bakanlığı (DHS) ve İçişleri Bakanlığı'na, bir öğrencinin veya değişim ziyaretçisinin BD'de bulunduğu süre boyunca elektronik bilgi göndermesi ve olay bildirimleri yapmasına olanak tanır. SEVIS öğrenciler ve değişim ziyaretçilerinin giriş/çıkış bilgileri, BD'deki mevcut adresinin değişimi, program süresi uzatmaları, iş bilgileri ve çalışma programındaki değişiklikler gibi birçok veriye ulaşacaktır. 2009 Yaz Dönemi Work & Travel programı için belirlenen SEVIS I-901 Ücreti $35.00'dır. Vize görüşmesinden önce bu ücreti ödemeniz gerekmektedir. SEVIS sistemine giriş için sponsor organizasyonlar kendi sistemlerini geliştirerek öğrencilere yardımcı olmaktadır. Katılımcı sisteme erişemediği durumlarda, sponsoru arayarak da bilgilerini verebilirler.

Dönüş ve sonuç
BD'de de çalışırken bazı vergileri ödeyen katılımcılar, Türkiye'ye dönüşlerinin ardından (bir sonraki yılın başlarında gerekli formların işverenler tarafından postalanmasının ardından) work and travel vergi iadesi için başvuru yapabilir ve ABD'de ödedikleri vergilerin bir kısmını geri alabilirler. Vergi iadesi almak için bir aracı kurum kullanabilir ya da IRS internet sitesinden gerekli formları indirerek kendileri de başvuru yapabilirler.Work and Travel'' Türkiye'de 2000'li yıllarla birlikte adını duyurmaya başladı. Doğu Avrupa ülkeleri öğrencilerinin yıllardır kullandığı bu sisteme, Work and Travel 2011 sezonunda Türkiye'den yaklaşık 6.500 öğrenci katılmıştır. Bulgaristan, Rusya, Slovakya, Polonya gibi ülkelerin her birinden yılda 10.000'in üzerinde öğrencinin katıldığı programa ilginin önümüzdeki yıllarda katlanarak artması bekleniyor. Tüm bu popülariteye rağmen, adayların bunun bir çalışma değil kültürel değişim programı olduğunu unutmaması, amaçlarını ve beklentilerini belirleyerek başvuru yapmaları, başvuru yaparken seçtikleri danışman şirketin güvenilirliğini araştırması, temsilci, sponsor ve işverenle yaptıkları sözleşmeleri dikkatle incelemesi, eski katılımcıların görüşlerini almaları ve programın tabiatı gereği çeşitli aksaklıklarla karşılaşılabileceği, bu durumlarda alınan desteklere rağmen kendi ayakları üzerinde durması, hatta gerektiğinde kendi başının çaresine bakması gerekebileceğini unutmaması gerekmektedir. Ayrıca programdan kazanılan paranın çok yüksek bir ücret olmadığını hatırlayarak programa katılmak gerekiyor.

Kaynakça ve notlar
Notlar

Kaynakça
Genel
 "Office of Private Sector Exchange
 ICE
 Social Security Administration
 Summer Work and Travel: FY 2010
Özel

Turizm
İş
Amerika Birleşik Devletleri'nin dış ilişkileri
Amerika Birleşik Devletleri ekonomisi

Work and Travel


An Satyrium welwitschii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Satyrium welwitschii in nahilalakip ha genus nga Satyrium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Satyrium (Orchidaceae)

Satyrium welwitschii


غلييز 581 بي  أو Gl 581 b هو كوكب خارج المجموعة الشمسية يقع مداره على نجم غلييزا 581.

تم اكتشاف هذا الكوكب بفضل فريقين فلكيين من فرنسا وسويسرا، وتم الإعلان عن اكتشافهم في 30 نوفمير، 2005.

مراجع

اكتشافات الباحث الكوكبي بالسرعة الشعاعية عالية الدقة
غليزا 581
كواكب خارج المجموعة الشمسية اكتشفت في 2005
كواكب خارج المجموعة الشمسية في فهرس جليزا
كواكب خارج المجموعة الشمسية مكتشفة بواسطة السرعة الشعاعية
كوكبة الميزان
نبتونات حارة

غليزا 581b


Lat Krabang est l'un des 50 khets de Bangkok, Thaïlande.

Histoire

Points d'intérêt

 King Mongkut's Institute of Technology Lat Krabang (KMITL)

Voir aussi

Notes et références

Liens externes

Khet de Bangkok

Lat Krabang


The Art Newspaper es un periódico mensual sobre arte visuales fundado en el año 1983 con sede en Londres por el mismo editor de il Giornale dell'Arte. Se publica en formato periódico y en blanco y negro. Está dirigido especialmente a profesionales del arte, y a pesar de que se vende en los principales distribuidores, no suele llegar en los pequeños comercios. Philippe de Montebello, exdirector del Metropolitan Museum of Art de Nueva York, lo calificó como "Una valiosa fuente de información sobre arte y el mundo del arte".

Está publicado por la editorial italiana Umberto Allemandi y tiene 4 publicaciones paralelas. Cuenta con oficinas en Londres y Nueva York, además de corresponsales en más de 20 países como Italia, India y Alemania.

La cúpula está formada por la directora general Anna Somers Cocks y el consejero delegado James Knox.

Publicaciones hermanas
Versiones del periódico The Art Newspaper publicadas en otros países:
 Ta Nea Tes Technes, fundada en Atenas (1992).
 Il Giornale dell'Arte, fundada en Torino (1983).
 Le Journal des Arts, fundada en París (1994).

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial

Periódicos en inglés

The Art Newspaper


جبل إيدا (باليونانية:Ίδη) عرف سابقا بإيديا وحاليا يسمى جبل سيلوريتس Psiloritis وتعني «الأعلى». هو أعلى جبل ارتفاعا في جزيرة كريت في جنوب اليونان، حيث يوجد بمقاطعة ريثيمنو.

ارتبطت شهرة الجبل بمثيولوجيا الجبارة ريا الإغريقية القديمة، إضافة لمنحدراته. فوفقا للأسطورة يوجد بالجبل الكهف المقدس الذي ولد به زيوس. كما أنه الجبل الذي يتمتع بأكثر تنوع طبوغرافي في اليونان بأسرها، حيث توجد به هضبة نيدا "Nida"، وغابة روفا من الجانب الآخر. كما يقبع المرصد الفلكي الخاص بجامعة كريت على القمة الثانية سكيناكس.

معرض صور

مراجع

انظر أيضًا

 هاغيا تريادا

جبال اليونان
جبال في اليونان يتجاوز ارتفاعها 2000 متر
جبال كريت
جبال مقدسة
ريا
زيوس
كريت
مواقع ميثولوجية في اليونان

جبل إيدا


En Historie om sagsbehandling er en dansk dokumentarfilm instrueret af Christian Tarp Jensen.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

En Historie om sagsbehandling


Karetegin (Tacikçe: Ноҳияҳои тобеи ҷумҳурӣ - Nohiyahoy Tobey Cumhurî) Tacikistan'ı oluşturan 4 ilden biridir. Yüzölçümü 28,000 kilometrekare olan ilin nüfusu 2000 yılı sayımlarına göre 1.338.000'dir. Merkezi Vahdat şehridir.

Tacikistan'ın illeri

Karategin


Duckman: The Graphic Adventures of a Private Dick er et computerspil fra 1997 til Microsoft Windows, baseret på den animerede TV-serie Duckman.

Computerspil fra 1997


Tyler Moon (alias Ty) es un personaje ficticio de la serie de televisión británica EastEnders, interpretado por el actor Tony Discipline del 27 de junio de 2011, hasta el 6 de agosto de 2013.

Antecedentes
Hijo Eddie Moon, hermano de Francesca y Anthony, medio hermano de Michael y Craig Moon y primo de Alfie Moon.

Biografía
Tyler llegó a Waldford en el 2011 en el carro de su padre, Eddie Moon inmediatamente nota a Jodie Gold, sin embargo esta lo rechaza. Poco después Tyles se mete en problemas cuando tres hermanas con las que estaba saliendo, se dan cuenta y deciden vengarse de él tirándole bebidas encima. Más tarde Tylery Anthony ayudan su padre a mover el negocio de antigüedades a un nuevo local. Cuando su medio hermano, Michael Moon se da cuenta de los problemas de agresión de Tyler, este decide meterlo a unas peleas de box, durante su primera lucha Tyler gana sin saber que Michael le pagó a su oponente para que lo dejara ganar.

Poco después Tyler sale por un corto tiempo con Poppy Meadow, sin embargo la relación termina cuando ella le revela que solo está con él para hacer que su exnovio sintiera celos. Más tarde gracias a la insistencia de Michael, Tyler decide que quiere tomar parte de un combate de boxeo de sin licencia, sin embargo cuando habla con Anthony y este le dice lo peligroso de la situación Tyler cambia de opinión, pero vuelve a interesarse en la lucha cuando Michael lo manipula y le compra una bata de boxeo personalizado, diciéndole que lo compró antes de que él dejara de dejar de fumar por lo que Tyler decide boxear.

Durante la lucha Michael lo pone contra Artie Stiller, quien es conocido por pelear sucio y con trampas. Las cosas comienzan a salir mal cuando Tyler cae inconsciente e inmediatamente es llevado al hospital donde lucha por su vida.

Referencias

Enlaces externos
 Eastenders Official Website > Character > Tyler Moon

Moon, Tyler

Tyler Moon


Haber grupları bir çeşit ileti saklama alanı olarak çalışan iletişim ortamlarıdır. Her ne kadar haber grubu ismi sınırlayıcı bir tanım olsa da gerçekte haber grupları kalıcı tartışma platformları olarak kullanılmaktadırlar. Genelde haber grupları dünyanın çeşitli yerlerindeki pek çok haber grubu sunucusundan oluşan merkezi olmayan bir haber sunucusu ağı olan Usenet'e dahildirler.

Türkiye'deki bağımsız (Usenet dışı) haber grubu sunucuları
 Newskolik
 News Türkiye

Haberleşme

Haber grubu


Arthur Adalbert Chase (* 1. Januar 1874 in Blackheath; † unbekannt) war ein britischer Bahnradsportler und Weltmeister.

Arthur Chase war Profi-Radsportler von 1895 bis 1901. Bei den Bahn-Radweltmeisterschaften 1896 in Ordrup bei Kopenhagen wurde er Weltmeister im Steherrennen. Im Jahr darauf, bei den Bahn-Weltmeisterschaften in Glasgow wurde er Vize-Weltmeister hinter seinem Landsmann Jack William Stocks, der im Jahr zuvor Zweiter geworden war. 1899 wurde er Steher-Europameister. Bei den Olympischen Spielen 1900 in Paris gewann Chase das 100-Kilometer-Steherrennen der Profis, das allerdings nicht als "olympisch" gilt.

1902 führte Chase als Schrittmacher die Radrennfahrerin Maggie Foster zu einem Stundenweltrekord für Frauen über 48,28 km (30 miles 1.690 yards) auf der Radrennbahn im Crystal Palace.

Einzelnachweise

Weblinks

Radsportler (Großbritannien)
Weltmeister (Radsport)
Brite
Geboren 1874
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Arthur Adalbert Chase


الهندسة الإهليلجية ، أحياناً يطلق عليها هندسة ريمان، هي نوع من الهندسة اللاإقليدية بحيث من أجل أي مستقيم L ونقطة p لا تقع على المستقيم L، فإنه لا يوجد أي مستقيم مواز لـ L يمر من p.

إن الهندسة الإهليلجية تخرق مسلمة التوازي الإقليدية، تماماً مثل الهندسة الزائدية والتي تنص على أنه يوجد مستقيم واحد فقط موازٍ للمستقيم L يمر من p. حيث في الهندسة الإهليلجية لايوجد مستقيمات متوازية على الإطلاق. على سبيل المثال، خطوط الطول على سطح الكرة الأرضية. للهندسة الإهليلجية خصائص فريدة، على سبيل المثال إن مجموع زوايا أي مثلث يكون أكبر من 180 درجة.

مراجع

انظر أيضا
 هندسة زائدية

هندسة كلاسيكية
هندسة لاإقليدية
هندسة مترية

هندسة إهليلجية


Revlon, Inc. (NYSE: REV) es una multinacional estadounidense perteneciente al sector de la cosmética, la perfumería y los productos del cuidado de la piel y del pelo y cuidado personal. Tiene su sede principal en la ciudad de Nueva York, donde la empresa se fundó el 1 de marzo de 1932, también es una de las empresas que cotiza en la Bolsa de Nueva York. Revlon vende sus productos en 150 países y cuenta con un gran número de sedes distribuidas en ciudades de todo el mundo, como: Ciudad de México, Londres, París, Hong Kong, Sídney, Singapur y Tokio.

Historia
Fundación y liderazgo de Charles Revson (1932-1975)

Revlon fue fundada en la ciudad de Nueva York el 1 de marzo de 1932, en plena Gran Depresión, por dos hermanos judíos de origen estadounidense, Charles Revson y Joseph Revson, junto con el químico Charles Lachman, quien aportó la «L» al nombre «Revlon». Uniendo sus recursos, empezaron el negocio con un solo producto, un tipo de esmalte de uñas nuevo que crearon mediante un proceso de fabricación único. Utilizando pigmentos en lugar de tintes, Revlon sacó al mercado diferentes tonos de esmalte de uñas y en 1937 empezaron a venderse en grandes almacenes y farmacias. En tan solo seis años, Revlon se convirtió en una empresa multimillonaria. En 1940 ya ofrecía una línea completa de manicura, posteriormente se añadieron barras de labios a la colección. Durante la Segunda Guerra Mundial, Revlon creó maquillaje y otros productos relacionados para el Ejército de los Estados Unidos, es por ello que en 1944 recibió el Premio «E» a la Excelencia del Ejército y la Marina.

Al final de la Segunda Guerra Mundial, Revlon era el segundo productor de cosméticos en Estados Unidos. Para ampliar sus perspectivas de negocio, la empresa adquirió Graef & Schmidt, un fabricante de cubertería incautado por el gobierno en 1943 debido a sus vínculos comerciales con Alemania. Esta adquisición permitió a Revlon producir sus propios instrumentos de manicura y pedicura, en lugar de comprarlos a proveedores externos.

Bolsa

El 28 de febrero de 1996, Revlon empezó a cotizar en la Bolsa de Nueva York como sociedad anónima. El precio de la oferta pública inicial fue de 24 dólares por acción.

Divisiones

En los años 60, Revson segmentó Revlon Inc. en diferentes divisiones, cada una de ellas centrada en un mercado diferente, una estrategia inspirada en la organización interna de General Motors. Cada división tenía su propio cliente objetivo.

·       Revlon, la marca más grande y con precios más populares

·       Elizabeth Arden, Inc., cosméticos para el cuidado de la piel y perfumes

·       Ultima II, productos premium

·       Britney Spears™ Fragrances, perfumes

Adquisiciones

En 1957, Revlon adquirió Knomark, una empresa productora de betún, y empezó a vender la línea de betún Esquire Shoe Polish en 1969. También hubo otras adquisiciones, como la del fabricante de limpiadores de inodoros Ty-D-Bol, así como la compra de una participación del 27 % en la empresa de maquinillas eléctricas Schick; pero no tuviero mucho recorrido. En 1962 Revlon también adquirió el fabricante de ropa deportiva femenina Evan Picone, por el cual pagó 12 millones de dólares, pero cuatro años más tarde se acabó revendiendo a uno de los socios originales por un millón de dólares. A pesar de eso, la adquisición de U.S. Vitamin & Pharmaceutical Corporation en 1967 convirtió a Revlon en líder en medicamentos para la diabetes.

A finales de los años 50, Revlon comenzó a comercializar sus productos en el extranjero. En 1962, cuando Revlon llegó a Japón, ya tenían filiales en: Francia, Italia, Argentina, México y otros países asiáticos. La entrada de Revlon en el mercado japonés se llevó a cabo siguiendo la misma estrategia de ventas internacionales utilizada en el resto de países. En lugar de adaptar sus anuncios y utilizar modelos japonesas, Revlon optó por utilizar la misma publicidad estándar y las mismas modelos que utilizaba en Estados Unidos. A las mujeres japonesas les fascinó el look estadounidense y las ventas de 1962 ascendieron a casi 164 millones de dólares.

En 1968, Revlon lanzó Eterna27, la primera crema cosmética con un precursor de estrógenos llamado Progenitin (acetato de pregnenolona) y también presentó la primera fragancia de un diseñador de moda estadounidense, Norman Norell. Más tarde, Revlon puso a la venta los perfumes para hombres Braggi y Pub y una línea de productos para el mantenimiento de pelucas llamada Wig Wonder.

En 1970, Revlon adquirió la línea de desodorantes Mitchum. En 1971 se lanzó el champú y acondicionador Flex.

En 1973, Revlon presentó el perfume Charlie, dirigido a jóvenes de menos de 30 años. Para promocionar el perfume, la modelo Charlie Shelley Hack, vestida de Ralph Lauren, personificó a la mujer independiente de los años 70. Este fue el primer anuncio de perfume en el que aparecía una mujer con pantalones. Charlie elevó las cifras de ventas netas de Revlon a 506 millones de dólares en 1973 y a casi 606 millones el año siguiente. Shelley Hack apareció como invitada en El show de Oprah Winfrey en 2007 para hablar del poder que tuvieron los anuncios de Charlie. El siguiente perfume, Jontue, se convirtió en el número dos en ventas.

Revlon también es propietaria de la conocida marca de perfumes Jean Nate.

Modelos

En 1973, la modelo Lauren Hutton firmó un contrato exclusivo en el que aceptaba posar para la línea Ultima de Revlon por 400 000 dólares durante dos años. Gracias a este innovador contrato, apareció en la portada de Newsweek. Además, el conocido fotógrafo Richard Avedon, una de las figuras más importantes en el mundo de la cosmética, fue contratado como fotógrafo exclusivo de la marca.

Liderazgo de Michel Bergerac (1975-1985)

Charles Revson murió en 1975. Michel Bergerac, a quien Revson había contratado como presidente de la empresa, siguió ampliando las adquisiciones de Revlon. Revlon compró Coburn Optical Industries, un fabricante de equipos y suministros de procesamiento oftálmico y óptico con sede en Oklahoma. En 1976 adquirió Barnes-Hind, el mayor comercializador estadounidense de soluciones para lentes de contacto duras, lo que reforzó la cuota de Revlon en el mercado de los cuidados oculares. En 1977 Revlon compró Armour Pharmaceutical Company, una división de Armour & Company, que era propiedad de The Greyhound Corporation. Otra adquisición fue la de Lewis-Howe Company en 1978, fabricante del antiácido TUMS®. Estas adquisiciones de empresas del sector sanitario contribuyeron a que las cifras de ventas superaran los 1000 millones de dólares en 1977 y alcanzaran un total de 1700 millones de dólares en 1979.

A mediados de los años 80, Revlon sufrió pérdidas por el medicamento contra la hemofilia Factorate, de Armour y Estée Lauder, que infectó a muchas personas en todo el mundo con el VIH. En esa época, Estée Lauder invirtió millones de dólares en numerosos anuncios para revistas en los que aparecía la supermodelo checa Paulina Porizkova, fotografiada por el conocido fotógrafo de moda de Chicago Victor Skrebneski. La cuota de venta de cosméticos en grandes almacenes de Revlon bajó del 20 % al 10 %. Las ventas en farmacias también disminuyeron, ya que Revlon perdió terreno frente a la marca CoverGirl de Noxell. Revlon lo compensó con más adquisiciones: Max Factor, Ellen Betrix, Charles of the Ritz, Germaine Monteil, Almay, Fermodyl, Lancaster, Aziza y Halston. En 1977, la adquisición del distribuidor español de suministros de belleza profesional Carlos Colomer, y la subsiguiente incorporación de las marcas Fermodyl y Roux, ayudó a Revlon a introducirse en el mercado de los productos de belleza y cuidado para tonos de piel más oscuros, por ejemplo con las marcas Creme of Nature, Realistic, Lovely Color y Milk and Honey. En 1983, se produjo un intento de oferta pública de adquisición hostil de Gillette, pero no tuvo éxito. En 1989, Revlon se convirtió en una de las primeras empresas en sustituir las pruebas con animales por métodos alternativos para asegurar los estándares de seguridad.

Mostrador de Revlon en los grandes almacenes Farmers, en Nueva Zelanda.

Liderazgo de Ronald Perelman (1985-actualidad)

El 5 de noviembre de 1985, a un precio de 58 dólares por acción y por un total de 2700 millones de dólares, Revlon fue vendida a Pantry Pride (que posteriormente pasó a llamarse Revlon Group, Inc.), una filial de MacAndrews & Forbes, propiedad de Ronald Perelman. La adquisición, planeada con la ayuda del rey de los bonos basura Michael P. Milken, cargó a Revlon con una enorme deuda de 2900 millones de dólares, que se convirtió en un lastre para la empresa durante años. Pantry Pride Inc. ofreció comprar una parte o la totalidad de los 38,2 millones de acciones en circulación de Revlon por 47,5 dólares la acción, cuando su precio de venta al público era de 45 dólares la acción. Revlon lo rechazó en un principio, pero se elevó repetidamente la oferta hasta alcanzar los 53 dólares por acción, en tensión constante con la dirección de Revlon durante todo el proceso de negociación. Luego, Forstmann Little & Company apareció y ofreció 56 dólares por acción y tras una breve guerra de ofertas públicas Perelman acabó ganando con una oferta de 58 dólares por acción. Perelman pagó 1800 millones de dólares a los accionistas de Revlon, pero también pagó 900 millones de dólares por otros costes asociados a la compra. Perelman presentó una demanda ante el Tribunal de Equidad de Delaware para obligar a Revlon a aceptar su oferta y la sentencia de apelación (Revlon vs. MacAndrews & Forbes Holdings) fue un caso histórico para determinar las obligaciones de los directores de sociedades anónimas en Bolsa en situaciones de oferta pública de adquisición hostil bajo la ley de Delaware.

Perelman hizo que Revlon vendiera cuatro divisiones: dos de ellas por 1000 millones de dólares; la división de cuidados oculares por 574 millones de dólares; y por último la división de National Health Laboratories, que se convirtió en una empresa pública en 1988. Se compraron otras líneas de maquillaje para Revlon: Max Factor en 1987 y Betrix en 1989, que posteriormente se vendió a Procter & Gamble en 1991. Y en 1991, Revlon vendió la marca Clean & Clear a Johnson & Johnson.

En marzo de 2011, Revlon adquirió Mirage Cosmetics, fabricante de los productos para uñas Sinful Colors.

En 2011, PETA retiró a Revlon y otras marcas conocidas de cosméticos de su lista de empresas que no prueban sus productos en animales, después de que saliera a la luz que pagaban a laboratorios chinos para que probaran sus cosméticos en conejos y otros animales.[cita requerida]

En agosto de 2013, Revlon Consumer Products Corp. compró el Grupo Colomer a CVC Capital Partners, una empresa de capital privado, por 660 millones de dólares.

Tras sufrir pérdidas en 2011 y 2012, a finales de 2013 Revlon anunció su salida del mercado chino, en el que empleaba a 1100 personas. La actividad comercial en China representaba solo el 2 % de las ventas netas de las operaciones internacionales de Revlon.

El 1 de noviembre de 2013, Revlon nombró a Lorenzo Delpani como presidente y director general.

En marzo de 2014, Revlon anunció un cambio de sede y se trasladó del barrio de Midtown a las dos últimas plantas del edificio 1 New York Plaza.

El 22 de septiembre de 2014, la junta directiva de Revlon eligió a Roberto Simon como vicepresidente ejecutivo y director financiero, con efecto a partir del 30 de septiembre.

El 30 de abril de 2015, Revlon completó la adquisición de la empresa británica de gestión de perfumes CBBeauty, incluyendo su distribuidor en el Reino Unido SAS & Company.

El 16 de junio de 2016, Revlon anunció la compra de su competidora Elizabeth Arden, Inc. por 870 millones de dólares. La adquisición se completó el 7 de septiembre de 2016.

Revlon anunció el 29 de enero de 2017 que el director general Fabian Garcia dejaría la empresa a finales de febrero. Paul Meister, miembro de la junta directiva, fue nombrado vicepresidente ejecutivo de la junta y empezó a dirigir las operaciones diarias. Un informe trimestral de finales de 2017 estimaba que las pérdidas trimestrales suponían aproximadamente entre 60 y 80 millones de dólares.

En mayo de 2018, la empresa anunció el nombramiento de Debra Perelman, la hija de Ronald Perelman, para el cargo de directora general. Se convertía así en la primera mujer en el cargo de dirección general, después de haber sido directora de operaciones desde enero de 2018 y de haber formado parte de la junta directiva desde 2015.

En enero de 2019, Seeking Alpha publicó un artículo sobre anomalías en las operaciones comerciales de las acciones de Revlon (REV), lo cual se está investigando.

En agosto de 2020, el banco estadounidense Citi transfirió erróneamente 900 millones de dólares a los acreedores de Revlon. Esta transferencia provocó un largo litigio legal. En octubre del mismo año, el banco fue multado con 400 millones de dólares por los reguladores bancarios de Estados Unidos como consecuencia del riesgo que supuso el error para los sistemas de control y se le ordenó actualizar su tecnología.

El 28 de septiembre de 2021, la Comisión de Investigación sobre Sangre Infectada del Reino Unido escuchará a testimonios del caso del uso de productos de Armour para el tratamiento de la hemofilia durante los años 70 y 80, que causaron infecciones de hepatitis C y VIH, lo cual se produjo durante el periodo en el que Armour estaba bajo el control de Revlon Healthcare.

Publicidad y modelos

Hasta los años 40, los anuncios de Revlon para las revistas se dibujaban a mano y generalmente estaban en blanco y negro. A partir de 1945, Revlon comenzó a publicar anuncios fotográficos a todo color en las principales revistas y tiendas de Estados Unidos. Revlon lanzó esmaltes de uñas y barras de labios a juego con nombres exóticos y únicos. Estos anuncios fueron realizados por los mejores fotógrafos de moda de la época, como Richard Avedon, Cecil Beaton o John Rawlings. Algunos de estos anuncios fueron para Paint the Town Pink y Fatal Apple en 1945 con Dorian Leigh. En 1947, Revlon lanzó Bachelor's Carnation; y en 1948, Sweet Talk.

En 1950, Revlon puso a la venta una barra de labios y un esmalte de uñas rojos llamados Where's the Fire?. Revlon volvió a utilizar la palabra «fire» (fuego) en sus anuncios de Fire and Ice. Una de las primeras supermodelos del mundo, Dorian Leigh, protagonizó algunos de los anuncios más memorables de Revlon. En 1946, Dorian apareció cubierta de flores moradas y envuelta en una tela de color lavanda para anunciar Ultra Violet. En 1947, Dorian posó para Fashion Plate. En 1953, con 36 años, lo hizo para Cherries in the Snow. Y ese mismo año apareció en el célebre anuncio de Fire and Ice, fotografiada por Richard Avedon. Originalmente, Dorian iba vestida con un vestido ajustado de abalorios plateados y una enorme capa roja. Su pelo negro tenía un remolino plateado y tenía las manos, con uñas rojas largas, colocadas delante de los pechos. Charles Revson rechazó el anuncio original de Avedon por considerarlo «demasiado sexual». Volvieron a fotografiar a Dorian, esta vez con una mano abierta delante de la cadera y la otra delante de la mejilla. El sensual anuncio tuvo un gran éxito publicitario ya que incluía un cuestionario con 15 preguntas atrevidas al lado. Casi 50 años después, en noviembre de 2010, Revlon recreó el anuncio de revista de Fire and Ice de 1953, esta vez con la actriz Jessica Biel. Con este anuncio, Revlon anunció que iba a lanzar una edición limitada de la barra de labios y el esmalte de uñas de Fire and Ice, dentro de un campaña a la que llamó Lips and Tips.

Dorian Leigh tenía una hermana, 15 años más joven y pelirroja, Suzy Parker, que también posó en numerosos anuncios de revista para Revlon en los años 50. Charles Revson, que durante un tiempo quería casarse con Dorian, sentía una gran aversión por Suzy y viceversa. En un momento dado, se negó a contratarla más porque Suzy se quejó de que Revlon le pagaba una miseria por su trabajo. Sin embargo, Richard Avedon a veces llamaba a Suzy en el último momento después de haber fotografiado a otras modelos para anuncios de Revlon, a veces a altas horas de la noche, para que hiciera nuevas tomas con él. Esto ocurrió con un anuncio para Stormy Pink, en el que Suzy posó a altas horas de la noche con un caballo blanco salvaje en la playa. Entonces Avedon decía a Revson que la modelo del anuncio no era Suzy, sino otra modelo llamada Bubbles u otro nombre inventado.

En 1970, Revlon se convirtió en la primera empresa estadounidense de cosméticos en mostrar en sus anuncios a una modelo afroamericana, la célebre Naomi Sims. A finales de los 70, Revlon también volvió a hacer historia cuando creó una línea de cosméticos específicamente para mujeres negras, llamada The Polished Ambers Collection y seleccionó a la supermodelo Iman para que apareciera en las campañas publicitarias. Revlon también se destacó por presentar modelos de un amplio rango de edad en los años 80, como Milla Jovovich, de 13 años y Audrey Hepburn, de 60 años. A pesar del éxito de las campañas de los años 80 y 90 con modelos de moda, en particular Cindy Crawford, Revlon decidió hacer un cambio y centrarse en las estrellas de cine, como: Kate Bosworth, Jaime King, Halle Berry, Susan Sarandon, Melanie Griffith, Julianne Moore, Eva Mendes, Jessica Alba, Jennifer Connelly, Beau Garrett, Jessica Biel, Olivia Wilde, Emma Stone y las chicas Bond. En 2009, la supermodelo australiana Elle Macpherson fichó por Revlon y se convirtió en embajadora de la marca. La actriz estadounidense Jessica Biel es la última celebridad que ha hecho de modelo para Revlon y apareció por primera vez en anuncios en enero de 2010. (Artículo principal: Lista de embajadoras de Revlon) En 2008, la maquilladora de famosos Gucci Westman fue contratada como directora artística global de Revlon, para representar a la empresa en pasarelas y eventos de la marca y para diseñar colecciones. En 2020, la cantante, actriz y diseñadora de moda coreana-estadounidense Jessica Jung fue anunciada como la nueva embajadora global de la Revlon.

Filantropía
Revlon es patrocinador de varios proyectos de carácter benéfico. El mayor de ellos es la Revlon Run Walk, creada en 1994 en colaboración con la Entertainment Industry Foundation. Se trata de un carrera y caminata celebrada en Nueva York y Los Ángeles para recaudar dinero y concienciar sobre el cáncer de mama y de ovarios. Con este evento, se han recaudado más de 70 millones de dólares que se han donado a programas de apoyo e investigación contra los tipos de cáncer que afectan a mujeres. Revlon también apoya otras organizaciones benéficas contra el cáncer, como Look Good Feel Better y la National Breast Cancer Coalition. Asimismo, gestiona una clínica móvil de mamografía en Oxford (Carolina del Norte) y alrededores, localidad donde Revlon desarrolla las principales operaciones de fabricación. En 1996, Revlon apoyó el desarrollo de un centro médico especializado en problemas de mama en la Universidad de California, en Los Ángeles. Rebautizado como Revlon/UCLA Breast Center, el centro es un conocido instituto de tratamiento e investigación del cáncer de mama y otras enfermedades y trastornos mamarios. En 2009 también se creó un tono de brillo de labios cuyos beneficios se destinan a apoyar los proyectos benéficos de Revlon contra el cáncer.

En septiembre de 2010, Revlon, de la mano de la directora artística global Gucci Westman y la modelo y embajadora Halle Berry, organizó un evento en la Fashion's Night Out de Nueva York para recaudar fondos para el Jenesse Center, una organización de Los Ángeles para víctimas de violencia doméstica. Revlon también organizó almuerzos y otros eventos para apoyar a la organización y se asoció con el entonces minorista online drugstore.com para donar parte de las ventas de barras de labios a la organización.

La empresa lanzó en 2018 un programa de voluntariado de empleados (EVP) que proporciona ocho horas para participar en servicios comunitarios a cada empleado a tiempo completo que la empresa tiene en Estados Unidos.

Véase también

Lista de embajadoras de Revlon

Referencias

Enlaces externos

 http://www.revlon.com/
Datos comerciales de Revlon, Inc:

 Google Finance
 Yahoo! Finance
 Bloomberg
 Reuters
 SEC filings

Empresas farmacéuticas de Estados Unidos
Empresas cotizadas en la Bolsa de Nueva York
Empresas de cosmética

Revlon


An Aloe saundersiae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gilbert Westacott Reynolds, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gilbert Westacott Reynolds. An Aloe saundersiae in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha KwaZulu-Natal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe saundersiae


Rogation days are days of prayer and fasting in Western Christianity. They are observed with processions and the Litany of the Saints. The so-called major rogation is held on 25 April; the minor rogations are held on Monday to Wednesday preceding Ascension Thursday. The word rogation comes from the Latin verb , meaning "to ask", which reflects the beseeching of God for the appeasement of his anger and for protection from calamities.

Rogation Sunday is celebrated on the 5th Sunday after Easter (also known as the 6th Sunday of Easter) in the Anglican tradition. This day is also known in the Lutheran tradition as Rogate Sunday.

Christian beginnings
The Christian major rogation replaced a pagan Roman procession known as Robigalia, at which a dog was sacrificed to propitiate Robigus, the deity of agricultural disease. The practitioners observing Robigalia asked Robigus for protection of their crops from wheat rust.

The minor Rogation days were introduced around AD 470 by Mamertus, bishop of Vienne, and eventually adopted elsewhere. Their observance was ordered by the Council of Orleans in 511, and though the practice was spreading in Gaul during the 7th century, it was not officially adopted into the Roman rite until the reign of Pope Leo III (died 816).

The faithful typically observed the Rogation days by fasting and abstinence in preparation to celebrate the Ascension, and farmers often had their crops blessed by a priest at this time.  Violet vestments are worn at the rogation litany and its associated Mass, regardless of what colour is worn at the ordinary liturgies of the day.

A common feature of Rogation days in former times was the ceremony of beating the bounds, in which a procession of parishioners, led by the minister, churchwarden, and choirboys, would proceed around the boundary of their parish and pray for its protection in the forthcoming year. This was also known in the northern parts of England as 'Gang-day' or 'gan week', after the old English name for going or walking. This was also a feature of the original Roman festival, when revellers would walk to a grove five miles from the city to perform their rites. Thomas Johnson (1633), speaking of the birch tree, mentions another name: Cross-week: "It serveth well to the decking up of houses and banquetting-rooms, for places of pleasure, and for beautifying of streets in the Crosse or Gang Week, and such like."

In the British Isles

The Rogation Day ceremonies are thought to have arrived in the British Isles in the 7th century.

The oldest known Sarum text regarding Rogation Days is dated from around 1173 to 1220. In it, celebrations in the south of England are described, in which processions were led by members of the congregation carrying banners which represented various biblical characters. At the head of the procession was the dragon, representing Pontius Pilate, which would be followed by a lion, representing Christ. After this there would be images of saints carried by the rest of the congregation. Many torches were present at each procession, weighing between 42 lb (19 kg) and 27 lbs (12 kg), which were bought by the church and parishioners jointly.

Sarum texts from the 13th and 15th centuries show that the dragon was eventually moved to the rear of the procession on the vigil of the Ascension, with the lion taking the place at the front. Illustrations of the procession from the early 16th century show that the arrangements had been changed yet again, this time also showing bearers of reliquaries and incense.

During the reign of King Henry VIII, Rogation processions were used as a way to assist crop yields, with a notable number of the celebrations taking place in 1543 when there were prolonged rains.

During the reign of King Edward VI, the Crown having taken much of the Church's holdings within the country, liturgical ceremonies were not officially condoned or recognized as an official part of worship. However, in the reign of Queen Elizabeth I the celebrations were explicitly mentioned in the royal reformation, allowing them to resume as public processions.

Rogation processions continued in the post-Reformation Church of England much as they had before, and Anglican priests were encouraged to bring their congregations together for inter-parish processions. At specific intervals, clerics were to remind their congregations to be thankful for their harvests. Psalms 103 and 104 were sung, and people were reminded of the curses the Bible ascribed to those who violated agricultural boundaries. The processions were not mandatory, but were at the discretion of the local minister, and were also ascribed more importance when a public right of way needed to be protected from agricultural or other expansion.

The marches would follow prescribed routes, with York and Coventry being unique in their following royal entries. On other routes, altars were erected at certain locations where antiphons were sung.

Any Roman Catholic imagery or icons were banned from the processions. The then Archdeacon of Essex, Grindal of London, besought the church explicitly to label the tradition as a perambulation of the parish boundaries (beating the bounds), further to distance it from the Catholic liturgy. In the book Second Tome of Homelys, a volume containing officially sanctioned homilies of the Elizabethan church, it was made clear that the English Rogation was to remember town and other communal boundaries in a social and historical context, with extra emphasis on the stability gained from lawful boundary lines.

For years after Rogation Days were recognized, the manner in which they were observed in reality was very different from the official decree. Even before religious sensibilities turned towards the puritanical, there were concerns about the lack of piety at such events. While it was officially ordered that the entire congregation attend, bishops began urging their priests to invite only older and more pious men. This, they believed, would stop the drunken revelry. Royal Injunctions concerning the practice were reinterpreted to restrict and regulate participants of the festivities. Robert Herrick penned a piece to capture the mood of the celebrations before their repression:

In London, Rogation Days, just like Easter or Hocktide, were times when begging was "legitimate" for the period of celebration. Though not widely celebrated in the modern Church of England, the holiday is still observed in some areas.

In the United States

Catholic
The reform of the Liturgical Calendar for Roman Catholics in 1969 delegated the establishment of Rogation Days, along with Ember Days, to the episcopal conferences. Their observance in the Latin Church subsequently declined, but the observance has revived somewhat since Pope John Paul II allowed Rogation days as a permitted, but not mandated, observance. For those Catholics who continue to celebrate Mass according to the General Roman Calendar of 1960 or earlier, the Rogation Days are still kept, unless a higher ranking feast would occur on the day.

Episcopal
The new, Protestant version of the Rogation days became such a fixture in Church life that the tradition was carried over to the Americas by British colonists in Jamaica, Barbados, and South Carolina. Rogation days are an optional observance in the Episcopal Church. Although early associated with rural life, agriculture and fishing, the Book of Common Prayer has been expanded to include propers for commerce and industry and the stewardship of creation, as well as a fruitful season.

See also

 Ember days
 Triduum

References

Notes

Citations

Sources

Further reading

  Vito Pallabazzer: Lingua e cultura ladina,  Belluno 1985, p. 502 (about the rogation days in Ladin tradition)

External links
 Rogation Days at liturgies.net
 Catholic Encyclopedia article

Eastertide
Latin Church

Rogation days