The City of Melbourne is a local government area in Victoria, Australia, located in the central city area of Melbourne. In 2021, the city has an area of  and had a population of 149,615. The city's motto is "Vires acquirit eundo" which means "She gathers strength as she goes."

The current Lord Mayor is Sally Capp, who was elected in a by-election following the resignation of Robert Doyle on 4 February 2018. The Melbourne City Council (MCC) holds office in Melbourne Town Hall.

History
Melbourne was founded in 1835, during the reign of King William IV, following the arrival of the schooner Enterprize near the present site of the Queen's Wharf. Unlike other Australian capital cities, Melbourne did not originate under official auspices, instead owing its origins to non-indigenous settlers from Tasmania.

Having been a province of New South Wales from its establishment in 1835, affairs of the settlement had been administered by the Parliament of New South Wales. With the growth of the settlement there had been an increasing demand by the inhabitants for greater autonomy over their own affairs. On 12 August 1842, Melbourne was incorporated as a "town" by Act 6 Victoria No. 7 of the Governor and Legislative Council of New South Wales.

The town of Melbourne was raised to the status of a city by Letters Patent of Queen Victoria dated 25 June 1847, five years after its incorporation as a town. The Letters Patent also constituted the Anglican Diocese of Melbourne and declared Melbourne a cathedral city. A motion was tabled at a meeting of the Town Council to alter the style and title of Melbourne from a town to a city, a draft Bill was approved and transmitted to the Government for introduction to the Legislature. On 3 August 1849, Act 13 Victoria No. 14 was finally assented to as "An Act to effect a change in the Style and Title of the Corporation of Melbourne rendered necessary by the erection of the Town of Melbourne to a City".

The city's initial boundaries, as set down in Act 8 Victoria No. 12 (19 December 1844) extended from Point Ormond in Elwood up Barkly Street and Punt Road to the Yarra River, along the river to Merri Creek at Abbotsford, then west along Brunswick Road to Moonee Ponds Creek, then south past Flemington Bridge to Princes Pier in Port Melbourne. The Act imposed on the Mayor a duty to set up "permanent and conspicuous boundary marks of iron, wood, stone or other durable material" along or near the line of the Town's boundaries—this was undertaken by Mayor James Frederick Palmer and Town Clerk John Charles King on 4 February 1846.

During the 1850s, Collingwood, Fitzroy and Richmond seceded from Melbourne (all are, since 1994, part of the City of Yarra), as did South Melbourne, whilst other parts became parts of the neighbouring districts of St Kilda and Port Melbourne, and the border between Brunswick and Melbourne moved south one block to Park Street.

On 18 December 1902, King Edward VII conferred the title "Lord Mayor" on the mayor of the City of Melbourne.

On 30 October 1905, Melbourne absorbed two neighbouring council areas. Now included in the City was the Borough of Flemington and Kensington, which had been formed in 1882 when it broke away from the City of Essendon. The second, the Town of North Melbourne, formerly known as Hotham, had been established on 30 September 1859 and been granted town status on 18 December 1874. Both town halls are still in use today as public buildings—the former in Kensington near the present-day Newmarket railway station; the latter in Errol Street, North Melbourne.

The Melbourne and Geelong Corporations Act 1938 allowed for three councillors for each of the eleven wards, with a general election held on 24 August 1939. Following a recommendation by the Local Government Advisory Board in 1978, an Order in Council (27 February 1979, effective from 19 May 1979) reduced this to eight wards.  In December 1980, the Hamer Government dismissed the council, and appointed three Commissioners to determine how the boundaries could best be altered to produce more effective local government, with special regard to Melbourne's central business district and its importance to the state, as well as to advise changes needed to the constitution, structure, functions and administration. However, in 1982, with the election of a new Labor government under John Cain, the Act establishing the commission was repealed, and the Melbourne Corporation (Election of Council) Act 1982 established six wards, for which an election was held on 4 December 1982. Three years later, an additional ward was added.

Between 1993 and 1996 the City was again led by Commissioners, along with every local Council in Victoria, while all boundaries were comprehensively reviewed, more than halving the number of Councils.

In 1993, the City of Melbourne Act specified changes to the boundaries which saw Melbourne gain Southbank and the Victorian Arts Centre on 18 November 1993, and the city was resubdivided into four wards – Flagstaff, University, Hoddle and Domain. The wards were abolished in 2001, with the council having a directly elected Lord Mayor and Deputy Lord Mayor, and seven other councillors. In 2012, the number of Councillors was increased to nine, in addition to the Lord Mayor and Deputy Lord Mayor.

Also in the 1990s, local government control of the docks area on the west side of the city was given to Victorian Government's Docklands Authority.

In 2005, the council announced the construction of a new 6-star environmental office building, Council House 2, in Little Collins Street.

On 2 July 2007, the City of Melbourne almost doubled in size when the suburb of Docklands was re-added to its jurisdiction.

On 1 July 2008, a section of Kensington and North Melbourne was transferred to the City of Melbourne from the City of Moonee Valley.

In July 2009, Lord Mayor Robert Doyle unveiled a new corporate identity for the City of Melbourne, costing $239,558.

Building on the council's longstanding interest in environmental issues, on 16 July 2019, the council voted to declare a climate and biodiversity emergency in line with similar declarations made elsewhere.

Following the death of Her Majesty Queen Elizabeth II, the City of Melbourne caused controversy and breached protocol, by failing to lower the Aboriginal and Torres Strait Islander flags to half mast, whilst the Australian flag was lowered in mourning.

Composition of current Council

The City of Melbourne is an unsubdivided municipality consisting of a directly elected Lord Mayor and Deputy Lord Mayor, and nine Councillors. Since 2008, all Victorian councillors serve a four-year term. The most recent general election was held on Saturday 24 October 2020. The next general election will be held in October 2024.

During a general election, the City of Melbourne holds two simultaneous elections – one to elect the Lord Mayor and Deputy Lord Mayor (leadership team) and the other to elect the nine councillors. All residents are entitled to vote in the election, as well as up to two of each of the following: non-residential owners and occupiers of rateable property. If a corporation solely owns or occupies rateable property in the municipality, then the corporation must appoint two company officers (director and/or company secretary, or equivalent) to represent it and vote on its behalf.

The current makeup of the Council is:

Demographics

Townships and localities
The 2021 census, the city had a population of 149,615 up from 135,959 in the 2016 census

^ - Territory divided with another LGA

Population of the urban area

* Estimates in 1958, 1983 and 1988 Victorian Year Books.

Railway stations

Schools

Public
 University High School
 Victorian College for the Deaf
 Victorian College of the Arts Secondary School
 Carlton Primary School
 Carlton Gardens Primary School
 Docklands Primary School
 North Melbourne Primary School
 South Yarra Primary School

Private
 Christ Church Grammar School (Victoria, Primary)
 Eltham College – Year 9 City Campus
 Haileybury College - City Campus
 Melbourne Girls' Grammar School
 Melbourne Grammar School
 Tintern Grammar
 Wesley College – St Kilda Road Campuses

Catholic
 St Aloysius' College
 St Joseph's College
 Simonds Catholic College
 St Michaels Catholic Primary School

Sister cities

The City of Melbourne has ten sister cities relationships.

They are:

 Osaka, Japan (established 1978)
 Tianjin,  China (established 1980)
 Thessaloniki,  Greece (established 1984)
 Boston, Massachusetts, United States (established 1985)
 Milan,  Italy (established 2004)
 Vancouver, British Columbia, Canada
 Yokohama, Japan
 Chicago, Illinois, United States
 Toronto, Ontario, Canada
 Shanghai, China

Between 1989 and 2022, the City of Melbourne had a sister city relationship with Saint Petersburg, Russia; this sister city relationship was indefinitely suspended on 1 March 2022, then terminated on 30 May 2023, as a result of the Russian invasion of Ukraine.

Some other local councils in the Melbourne metropolitan area have sister city relationships; see Local Government Areas of Victoria.

See also
 2008 City of Melbourne election
 List of mayors and lord mayors of Melbourne

References

External links

Official City of Melbourne website
What's On
Metlink local public transport map
Local history of the city of Melbourne
Enterprize – Melbourne's Tall Ship
Link to Land Victoria interactive maps

Local government areas in Melbourne

1842 establishments in Australia

City of Melbourne


Kiyoto Furushima (født 3. april 1968) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Bellmare Hiratsuka og Avispa Fukuoka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kiyoto Furushima


Nitrate d'argent () est un documentaire franco-italien de Marco Ferreri sorti en 1996.

Le titre fait référence au nitrate d'argent, l'un des composés chimiques photosensibles présents dans les pellicules photographiques ou cinématographiques.

Synopsis
Le film retrace l'histoire et l'évolution (tant technique qu'artistique) du cinéma. Il passe en revue les différentes avancées technologiques (l'ère du "muet", l'avènement du son, l'utilisation de la couleur), et les genres (des westerns aux premières grandes comédies, de la comédie aux films d'art, aux films sociaux, de guerre et politiques, aux documentaires, aux films musicaux, à l'opéra et à la science-fiction). Il y a également de nombreuses références aux changements culturels du .

Fiche technique

 Titre français : Nitrate d'argent
 Titre original :
 Réalisation : Marco Ferreri
 Scénario : Marco Ferreri, Gianni Romoli, David Putorti
 Photographie : Yórgos Arvanítis
 Montage : Dominique B. Martin
 Musique : Pierre Escoffler, Bernard Leroux
 Décors : Tibor Liman
 Costumes : Claire Fraissé
 Production : , Maurice Bernart, André Szots
 Sociétés de production : Audifilm (Rome), Salomé (Paris), ASP (Budapest)
 Pays de production :  -  -
 Langue originale : Italien, français, anglais, hongrois
 Format : couleur et noir et blanc - Son stéréo - 35 mm
 Durée : 90 minutes ()
 Genre : documentaire, fresque artistique
 Dates de sortie :
 Italie :  (Mostra de Venise 1996)
 France :

Distribution
Iaia Forte : La femme accouchant au cinéma
Marc Bergman : Mario
Éric Berger : Mark
Sabrina La Loggia : La femme allaitante
Doriana Bianchi : Mara
Fabio De Luigi : Fabio

Production
Sur le tournage du film, le réalisateur Pappi Corsicato a tourné le court métrage Argento puro.

Exploitation
Il a été présenté en tant qu'événement spécial lors de la Mostra de Venise 1996.

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1996
Film français sorti en 1996
Film hongrois sorti en 1996
Film documentaire sur le cinéma
Film documentaire italien
Film documentaire français
Film documentaire hongrois
Film réalisé par Marco Ferreri
Film en italien
Film en noir et blanc partiellement en couleur

Nitrate d'argent (film)


Josip Vujević "Bomba" (Split, 1982.), hrvatski glazbenik Splita.

Povijest
Rodio se je u Splitu. Profesionalno se glazbom bavi od 2000. godine. Osnovao je duo sa svojim dugogodišnjim prijateljem i kolegom Domagojem Kliškinićem. Samostalno je Vujević nastupao na raznim festivalima. Pet je puta nastupio na Splitskom festivalu. Zadnji je put nastupio skladbom To nije samo pjesma (Festival zabavne glazbe Split 2013.) za koju tekst i glazbu potpisuje Dražen Zečić. Jedan od značajnijih nastupa svakako je onaj na splitskoj rivi povodom dočeka Nove 2010. godine., nastup pred 50 000 ljudi. Osnovao je grupu Bomba Band čiji su članovi: Josip Vujević Bomba - vokal i vođa sastava, Domagoj Kliškinić - gitara,klavijature, vokal, Bojan Sabioncello - bas gitara, vokal, Branimir Vukorepa - klavijature, vokal, Ivan Nižetić - bubnjevi, Radmila Staničić - vokal.

Diskografija
Objavio je skladbe:
 A tebe nema
 Bomba ski
 Led ledeni
 Nemam ništa (Mostar fest 2005.)
 Istina za kraj (Split 2006.)
 Što ću tebi ja (Split 2007.)
 Pokušaj sa mnom
 Mog života ti si vila (Split 2011.)
 Još jedna milja (Split 2012.)
 To nije samo pjesma (Split 2013., duet s Tinom Roščić)
 CD - mix izabranih domaćih pjesama

Izvori

Životopisi, Split
Hrvatski pjevači

Josip Vujević


Ernst von Salomon (25 September 1902 – 9 August 1972) was a German novelist and screenwriter. He was a Weimar-era national-revolutionary activist and right-wing Freikorps member.

Family and education
He was born in Kiel, in the Prussian province of Schleswig-Holstein, the son of a criminal investigation officer. Salomon attended the Musterschule gymnasium in Frankfurt.

Military service
From 1913 Salomon was raised as a cadet in Karlsruhe and in Lichterfelde near Berlin; during the German Revolution of 1918–19, he joined the paramilitary Freikorps ("Free-Corps") unit under Georg Ludwig Rudolf Maercker suppressing the Spartacist Uprising. Later in 1919, he fought in the Baltic against the Bolsheviks and the Estonian and Latvian armies. With his unit he took part in the Kapp-Putsch in March 1920. He also fought against Polish insurgents in what the Poles call the Silesian Uprisings of 1921.

Political activity before and during WW2
After the Freikorps units had been officially dissolved in 1920, Salomon joined the Organisation Consul and received a five-year prison sentence in 1922 for his part in the assassination of Foreign Minister Walther Rathenau – he provided a car for the assassins. In 1927, he received another prison sentence for an attempted Feme murder (paramilitary "self-justice"), and was pardoned by Reich President Paul von Hindenburg after a few months – he had not killed the severely wounded victim, Wagner, when he pleaded for his life, which was noted by the court.

After his release from prison, Salomon committed himself to the support of Feme murder convicts and began to publish feuilleton articles in the national conservative Deutsche Allgemeine Zeitung newspaper, which earned him the attention of Conservative Revolutionary and National Bolshevist circles around Friedrich Hielscher and Arnolt Bronnen.

In 1929, he backed his elder brother Bruno in his struggle for the Schleswig-Holstein Rural People's Movement by simulating a bomb attack on the Reichstag building in Berlin. He had to spend three months in investigative custody, during which time he finished writing his first novel The Outlaws (Die Geächteten), published by Ernst Rowohlt.

Unlike many other German writers and poets, he did not sign the Gelöbnis treuester Gefolgschaft proclamation of loyalty to Adolf Hitler. He had been arrested after the Nazi Machtergreifung, together with Hans Fallada, but was released after a few days. Suspiciously eyed by the authorities, who suspected him to be an adherent of Otto Strasser's "Third Position", he earned his living by writing film scripts for the German film company UFA. Salomon wrote the screenplay for the 1941 anti-British propaganda film Carl Peters. From October 1944 to May 1945, he was deployed in the local Volkssturm. Salomon supported Ernst Rowohlt after he had received a publishing ban for employing Jewish personnel and temporarily corresponded with conservative resistance circles around Arvid Harnack and Harro Schulze-Boysen. His lover, Ille Gotthelft, was Jewish but he was able to protect her from persecution by passing her off as his spouse.

In June 1945, Salomon was interned by American military occupation authorities due to his active opposition to democracy during the Weimar era and his promixity ot Nazi ideology. Gotthelft was also interned. In his autobiographical The Answers, Salomon described how he and his lover were seriously mistreated by American soldiers when he was in custody, being called "Nazi pig!" and "despicable creatures". Salomon was imprisoned by the Americans until September 1946.

In 1951, Salomon published the book The Questionnaire (Der Fragebogen), in which he gave his ironic and sarcastic "Answers" to the 131 point questionnaire concerning people's activities between 1933-1945 which the Western Allied Military Governments in Germany issued by the tens of thousands at the end of the war. A famous public discussion of the book took place in the main train station of Cologne, organised by bookseller Gerhard Ludwig. Although Liberals and the Left condemned it violently, the book was a sensation in Germany and between its publication in 1951 and 1954 by which time it had sold over 250,000 copies.

Death
Ernst von Salomon died of heart failure at his home near Hamburg on 9 August 1972. He was 69 years of age.

Selected filmography
 Men Without a Fatherland (1937)
 Carl Peters (1941)
 The Endless Road (1943)
 Law of Love (1949)

Bibliography
(Note: this bibliography is incomplete.)
 Die Geächteten (translated as The Outlaws) (1930), a fictionalized account of Ernst von Salomon's adventures as a Freikorps fighter.
 Die Stadt ("The City" – translated as It Cannot Be Stormed) (1932)
 Die Kadetten ("The Cadets") (1933)
 Putsch ("Coup d'État") (1933)
 Der Fragebogen (The Questionnaire or Answers to the 131 Questions of the Allied Military Government.) (Germany 1951). English edition, by Putnam, London, 1954.
 Die schöne Wilhelmine ("The Beautiful Wilhelmine") (1965)
 Der tote Preuße ("The Dead Prussian") (1973)

References

1902 births
1972 deaths
20th-century Freikorps personnel
Writers from Kiel
People from the Province of Schleswig-Holstein
German male screenwriters
German Peace Union politicians
Organisation Consul members
Conservative Revolutionary movement
German male writers
German people convicted of attempted murder
People educated at the Musterschule
20th-century German screenwriters
20th-century German criminals
German revolutionaries
Prisoners and detainees of Germany
Prisoners and detainees of the United States military
Recipients of German presidential pardons
Volkssturm personnel

Ernst von Salomon


Yuji Rokutan (født 10. april 1987) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Shimizu S-Pulse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuji Rokutan


Der Kemptener Jazz Frühling ist eine kulturelle Großveranstaltung in Kempten im Allgäu.

Geschichte
Der Jazz-Frühling wurde im Jahr 1983 durch den damals gegründeten Kleinkunstverein Klecks organisiert. 1995 eröffnete bereits die Vereinsgaststätte Klecks am Hofgarten in der Nachbarschaft der Orangerie.

Eröffnet wird die Veranstaltung auf dem Rathausplatz in der Altstadt. Bei der fünften Auflage im Jahr 1989 kamen 11.000 Gäste in die Säle, Gaststätten und Kneipen der Stadt. Organisiert wird das Fest von etwa 700 ehrenamtlichen Vereinsmitgliedern des Kleinkunstvereins.

Die neun Tage währende Veranstaltungsreihe im April/Mai ist eines der größeren Jazz-Festivals in Deutschland. Eine weitere musikalische Veranstaltung in Kempten ist die Musiknacht in Kneipen sowie der APC-Sommer in den überdachten Thermen des Archäologischen Parks Cambodunum.

Für 2020 wurde die Veranstaltung wegen der weltweiten COVID-19-Pandemie abgesagt.

Musik-Bandbreite
Gespielt wird Folkmusik, Blues und Rock, Modern Jazz, Latin, Hip-Hop, Avantgarde sowie Dixieland-Musik. Am beliebtesten bei den meisten Besuchern ist der traditionelle Jazz. Aufgetreten sind bisher beispielsweise die Künstler Lionel Hampton, Michel Petrucciani oder das Dave Brubeck Quartett. Es spielen bekannte Musiker, Newcomer und Anfänger.

In der St.-Mang-Kirche finden Gospelkonzerte statt. Auch im Festsaal des Kornhauses wird gespielt.

Einzelnachweise

Weblinks

 Webpräsenz des Kemptener Jazz Frühlings

Musik (Kempten (Allgäu))
Jazzfestival in Deutschland
Musikveranstaltung in Bayern
Erstveranstaltung 1983
Veranstaltung in Kempten (Allgäu)

Kemptener Jazz Frühling


Tom Iredale (24 de março de 1880 - 12 de abril de 1972) foi um ornitólogo e malacologista nascido na Inglaterra, que teve uma longa associação com a Austrália, onde viveu a maior parte de sua vida. Ele era um autodidata que nunca foi à universidade e não tinha treinamento formal. Isso se refletiu em seu trabalho posterior; ele nunca revisou seus manuscritos e nunca usou uma máquina de escrever.

Primeiro anos
Iredale nasceu em Stainburn, Workington em Cumberland, Inglaterra. Ele foi aprendiz de um farmacêutico de 1899 a 1901 e costumava observar pássaros e coletar ovos no Lake District com o colega químico William Carruthers Lawrie.

Nova Zelândia
Iredale emigrou para a Nova Zelândia após orientação médica, pois tinha problemas de saúde. De acordo com uma carta para Will Lawrie datada de 25 de janeiro de 1902, ele chegou a Wellington, Nova Zelândia em dezembro de 1901, e viajou imediatamente para Lyttelton e Christchurch. Em seu segundo dia em Christchurch, ele descobriu que na Galeria de História Natural Estrangeira do Museu e Biblioteca Pública, 2 dos 16 ovos de pássaros ingleses foram identificados erroneamente - ovo de tetraz rotulado como Sandpiper e Moorhen rotulado Water Rail.

Iredale tornou-se escriturário em uma empresa da Nova Zelândia em Christchurch (1902–1907). Em 16 de abril de 1906 ele se casou com Alice Maud Atkinson na Nova Zelândia, e eles tiveram um filho, Ida.

Ilhas Kermadec
Em 1908, Iredale juntou-se a uma expedição às ilhas Kermadec e viveu por dez meses nessas ilhas remotas a nordeste da Nova Zelândia. Vivendo e estudando milhares de pássaros, ele se tornou um especialista em pássaros. Ele sobreviveu atirando sobre e comendo os objetos de seu estudo. Ele também coletou moluscos na ilha e desenvolveu um interesse pela malacologia. Naturalista afiado naquela época, ele já tinha um amplo interesse pela natureza, mas isso marcou uma nova virada em sua carreira.

Queensland
Em 1909 ele visitou Queensland, Austrália, coletando cerca de 300 espécies de chitons e outros moluscos. Sua reputação entre seus pares crescia, apesar de ele não ter diploma universitário.

Grã-Bretanha
Iredale voltou para a Grã-Bretanha e tornou-se trabalhador autônomo no Museu Britânico de História Natural de Londres (1909–1910). Lá, ele trabalhou como assistente de Gregory Mathews no livro Birds of Australia (1911–1923). Ele escreveu grande parte do texto, mas o trabalho foi creditado a Mathews.

Enquanto trabalhava em Londres, ele morou com Jane Davies, uma cantora que conheceu em uma festa dos Rothschild em 1910. O relacionamento foi afetado por suas explorações no exterior, embora um filho e quatro filhas tenham nascido entre 1910 e 1917. O filho morreu na infância.

Iredale continuou seu trabalho na história natural sob o patrocínio de naturalistas ricos, como Charles Rothschild, por quem viajou para a Hungria para coletar pulgas de pássaros. Ele se casou com Lilian Marguerite Medland (1880–1955) em 8 de junho de 1923. Ela ilustrou vários de seus livros e se tornou uma das melhores artistas de pássaros da Austrália.

Nova Gales do Sul

Iredale retornou à Austrália em 1923 e foi eleito membro da Royal Australasian Ornithologists Union (RAOU) no mesmo ano. Ele foi um Conselheiro RAOU para New South Wales em 1926 e serviu no RAOU Migration Committee 1925–1932.

Ele assumiu o cargo de conquilogista no Australian Museum em Sydney (1924–1944). Iredale foi originalmente nomeado para auxiliar Joyce Allan, a chefe temporária do departamento de Concologia. No entanto, suas posições foram invertidas em 1925. Ele trabalhou incansavelmente em publicações sobre conchas, pássaros, ecologia e zoogeografia. Ele deu palestras com frequência e escreveu muitos artigos científicos populares em jornais. Devido aos seus esforços (e aos de curadores posteriores), a Seção de Moluscos do Museu Australiano agora mantém a maior coleção de pesquisa de moluscos do Hemisfério Sul, com mais de 6.000 espécimes. Ele foi um Associado Honorário desde sua aposentadoria em 1944 até sua morte.

Taxa
Iredale registrou uma lista de cerca de mil nomes sistemáticos que ele havia publicado em 1932, cronologicamente organizados e indexados ao trabalho relevante, esta lista inédita tornou-se a base para aquela produzida para o Australian Museum e publicada no The Australian zoologist (1956). detalhando as obras da carreira de cinquenta anos de Iredale. Essa lista, produzida em homenagem ao autor ainda ativo, elevou o número total de nomes para mais de dois mil e quinhentos, e registrou suas demais publicações e colaboradores.

Muitas espécies e vários gêneros em concologia, ictiologia e ornitologia também foram nomeados em homenagem a Iredale, incluindo :

 O género de moluscos Iredalea W. Oliver, 1915
 Cryptoplax iredalei  E. Ashby, 1923

Iredale foi nomeado Fellow da Royal Zoological Society de New South Wales em 1931; recebeu a Medalha Clarke da Royal Society of New South Wales em 1959; e foi presidente da Royal Zoological Society de New South Wales em 1937–38.

Trabalhos selecionados
Uma seleção de publicações escritas pela Iredale incluem:

 Iredale, T., 'Solander as an Ornithologist', Ibis, 1913, pp. 127–135
 Iredale, T., 'John Brazier 1842–1930', Nautilus, vol. 44, 1931
 Iredale, T., 'J. R. and G. Forster, Naturalists', Emu, vol. 37, 1937, pp. 95–99
 Iredale, T. 1940. Book review. The fishes of Australia. Part I by G. P. Whitley. Proceedings of the RZS of NSW 1939–40: 41.
 Iredale, T. 1941. Book review. The molluscs of South Australia. Part II by B. C. Cotton & F. K. Godfrey. Proceedings of the RZS of NSW 1940–41: 35.
 Iredale, T. 1942. Book review. Australian Insects. An introductory handbook by Keith C. McKeown. Proceedings of the RZS of NSW 1941–42: 33–34.
 Iredale, T. 1947. Book review. Gliders of the gum trees. The most beautiful and enchanting Australian marsupials by David Fleay. Proceedings of the RZS of NSW 1947-47: 5.
 Iredale, T. 1951. Book review. Australian shells by Joyce Allan. Proceedings of the RZS of NSW 1949–50: 73–74.
 Iredale, T. 1958. Book review. Cowry Shells of World Seas by Joyce Allan. Proceedings of the RZS of NSW 1956–57: 95–96.
 Birds of Paradise and Bower Birds (1950)
 Birds of New Guinea, 1956 (Vol.1, 2), Illustrated with 35 plates in colour figuring 347 birds by Lilian Medland
 Iredale, T., 'John (William) Brazier', Proceedings of the Royal Zoological Society of New South Wales, 1956, p. 105
 Iredale, T., 'Broinowski's Birds and Mammals of Australia', Proceedings of the Royal Zoological Society of New South Wales, 1956
 Iredale, T., 'Scientific Societies in Australia. The Sydney University Chemical Society', The Royal Australian Chemical Institute Proceedings, vol. 27, 1960, pp. 216–217
 Iredale, T. and Whitley, G.P., 'Sir William Dennison as a Conchologist', Proceedings of the Royal Zoological Society of New South Wales, 1964, pp. 27–30
 Iredale, T., 'Charles Hedley', Proceedings of the Royal Zoological Society of New South Wales, vol. 88, 1967, pp. 26–31

Referências

 McMichael D. F. & Whitley G. P. (1956). "The published writing of Tom Iredale with an index of his new scientific names". Australian Zoologist 12: 211–250.
 Ponder W. F. & Whitley G. P. (1972). "Tom Iredale (1880–1972)". The Nautilus 68: 60-62.

Ligações externas

Naturalistas do século XX
Zoólogos do século XX
Ornitólogos da Inglaterra
Ornitólogos da Austrália

Tom Iredale


E101 may refer to:
 Riboflavin, food additive which has been assigned E number 101
 Flavin mononucleotide, biomolecule produced from riboflavin
 European route E101, autoroad of International E-road network between Kyiv and Moscow
 E101, a form for stating applicable legislation within the European Economic Area and Switzerland

E101


L'esclavage aux Seychelles est un système juridique et social qui applique le droit de propriété aux individus, dits esclaves, sur le territoire des Seychelles. L'abolition de l'esclavage aux Seychelles a été un processus graduel qui est devenu de plus en plus prononcé au début du XIXe siècle et s'est finalisé en 1835.

Esclavage
Les esclaves aux Seychelles ont été classés en quatre grandes catégories. La première catégorie était constituée par les Créoles (le groupe le plus important), ceux de sang métissé d'Afrique et d'Europe qui ont été amenés de Maurice et ont eu des enfants nés sur l'île ; ils étaient souvent considérés comme supérieurs en intelligence.

Abolition
Le mouvement anti-esclavagiste aux Seychelles dirigé par William Wilberforce a pris le pouvoir au début du XIXe siècle. L'administrateur civil de l'époque, Mylius, indique que le jour de l'émancipation, le 11 février, les esclaves affranchis ont répondu par .

Références

Esclavage en Afrique
1835 en droit
Histoire des Seychelles
Esclavage par pays

Esclavage aux Seychelles


ඔස්ටේ‍්‍රලියාවේ නර්තන ප‍්‍රභව රාශියක් පවතී. සම්භාව්‍ය බැලේ නර්තනයේ, ඔස්ටේ‍්‍රලියානු බැලේ ශෛල්‍යයක් ඇත. වෙනත් ඔස්ටේ‍්‍රලියානු බැලේ හා නූතන නර්තන ප‍්‍රභව අතර ඔස්ටේ‍්‍රලියානු නර්තන වේදිකාව, බන්ග්රා නර්තන වේදිකාව, ලේ ඇන්ඞ් වොරන් ඩාන්සර්ස්, චන්කි මූව්, මිරාමු ඩාන්ස් කොම්පැනි සහ සිඞ්නි ඩාන්ස් කොම්පැනි වේ. ඔස්ටේ‍්‍රලියානු නර්තනයේ හිනිපෙත්ත වන්නේ ඔස්ටේ‍්‍රලියානු නර්තන කවුන්සිලය හෙවත් ඔස්ඩාන්ස් ය.

1992 දී තිරගත කරන ලද ස්ටි‍්‍රක්ට්ලි බෝල්රූම් චිත‍්‍රපටය ඔස්ටේ‍්‍රලියාවේ නිව් සවුත්වේල්ස් ප‍්‍රාන්තයේ සිඞ්නි පසුබිම් කරගත් අතර එය තරගකාරී නර්තනය පිළිබඳ ඔස්ටේ‍්‍රලියානු අවබෝධය වර්ධනය කරලීමට සමත් විය. 'ඩාන්සින් විත් ද ස්ටාර්ස්' හි ඔස්ටේ‍්‍රලියානු ප‍්‍රභේදය මෙම අවබෝධය තව දුරටත් පුළුල් කිරීමටත් නර්තනය තරගයක් ලෙස විකාශයටත් අවස්ථාව ලබා දුනි.

බුෂ් ඩාන්ස් (පඳුරු නර්තනය) සාම්ප‍්‍රදායික ප‍්‍රබේදයන් තුලින් වර්ධනය වු ඔස්ටේ‍්‍රලියානු නර්තනයක් වන අතර එංගලන්ත, අයර්ලන්ත, ස්කොට්ලන්ත හා අනෙකුත් යුරෝපීය නර්තනයන් ගෙන් ආභාෂය ලබා ඇත . යුරෝපියානු ජන්මය ලත් අයර්ලන්ත 'ප‍්‍රයිඞ් ඔෆ් ඊඞ්න්' හා 'ලාන්සර්ස්' වැනි ජනප‍්‍රිය කණ්ඩායම් මෙන්ම ඔස්ටේ‍්‍රලියානු ජාතිකයන් වන 'වේව්ස් ඔෆ් බොන්ඩි', 'මෙල්බෝර්න් ශෆල්' හා 'නිව් වෝග්' වැනි කණ්ඩායම් ද ජනප‍්‍රිය නර්තන කණ්ඩායම් අතර සිටිති.

බොහෝ සංක‍්‍රමණික ජනවර්ගයෝ ද තම තමන්ගේ නර්තන සම්ප‍්‍රදායන් වෘත්තීය හා ආධුනික මට්ටමෙන් පවත්වා ගෙන යති. එමනිසා ඔස්ටේ‍්‍රලියාව තුල බොහෝ සම්ප‍්‍රදායනට අයත් නර්තන රටා පවතී. බෝල්ටික් ප‍්‍රදේශයේ නර්තන එහි ඉතාමත් සුළභ අතර ඉන්දියානු, ඉන්දුනීසියානු සහ අප‍්‍රිකානු නර්තන ද ඔස්ටේ‍්‍රලියානු සමාජ ආයතන මගින් උගන්වනු ලැබේ.

බොහෝ ඔස්ටේ‍්‍රලියානු නර්තන කණ්ඩායම් තවමත් විවිධ පසුබිම් හරහා නර්තනයේ යෙදෙති. ඒවා අතර කෝට් ඩාන්ස් හා මධ්‍යතන නර්තන මෙන්ම සාම්ප‍්‍රදායික පා තැබුම් සමග නූතන සංගීතය මිශ‍්‍ර කළ නර්තනයෝ ද වෙති.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Dance_in_Australia

නර්තනය

ඔස්ටේ‍්‍රලියානු නර්තනය


El Castillo Dubno (en ucraniano: Дубенський замок), es un fortín situado en Dubno, Ucrania. La edificación fue fundada en 1492 por el príncipe Konstantin Ostrogski en un promontorio sobre el río Ikva, no lejos de la antigua fortaleza rutena de Dubno, Volhynia.

El Príncipe Janusz Ostrogski, el último de su familia, llevó a cabo reformas importantes en el castillo, en el . Hizo uso del "estilo italiano" para la fortificación, en busca de transformarla y ser una de las mejores edificaciones de la región. Es el único castillo que presenta un hornabeque. Durante la sublevación de Khmelnytsky, cerca del Castillo, fue el escenario de intensos combates, algunos de ellos reseñados por Nikolai Gogol en la novela Taras Bulba (1835). El castillo pasó al príncipe Ladislao Dominik Zasławski como parte de la herencia Ostroh y sobrevivió a un cerco de Rusia en 1660.

En el  Dubno perdió su importancia militar. Algunas de las fortificaciones dieron paso a un palacio rectangular de dos plantas, en la década de 1780 por el príncipe Stanislaw Lubomirski. La distribución interior del palacio y el diseño no sobrevivieron a la Primera Guerra Mundial. Después de que los Lubomirskis vendieran su residencia en 1871, el castillo fue sometido a una nueva campaña de remodelación. Se llevó a cabo una guarnición militar notable de los Cuerpos de Frontera de Defensa. La antigua barbacana se transformó en una prisión a mediados de la década de 1920, donde unos 550 prisioneros fueron ejecutados por la NKVD en 1941.

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Bibliografía
 Tadeusz Polak "Zamki na Kresach: Białoruś, Litwa, Ukraina" wyd. Pagina, Warszawa 1997, ISBN 83-907506-0-0, s. 174-175
 Памятники градостроительства и архитектуры Украинской ССР. В 4-х томах. Гл. редкол.: Н. Л. Жариков. -К.: Будiвельник, 1983–1986. Том 3, с. 301.
 Ukraina: Lietuvos epocha, 1320–1569. – Mokso ir enciklopedijų leidybos centras, Vilnius, 2010

Enlaces externos
 Sitio web con información sobre el castillo

Dubno
Óblast de Rivne
Arquitectura de Ucrania del siglo XV

Castillo de Dubno


O Massacre de La Saline em 2018 refere-se a um episódio de massacre, pilhagem, e estupro em massa nas favelas de La Saline, um bairro de Porto Príncipe, no Haiti, ocorrido de 13 a 17 de novembro de 2018.

Os autores desse crime são gangues armadas, possivelmente próximas ao poder no local. 71 vítimas civis foram assassinadas durante este massacre.

Alega-se que as mortes foram devidas a guerras de gangues locais ou às ações de autoridades haitianas que tentavam reprimir os protestos anticorrupção.

Antecedentes
Em outubro de 2017, as forças de manutenção da paz das Nações Unidas encerraram sua missão no Haiti após treze anos. Desde a saída da ONU, o número de áreas controladas por gangues na cidade aparentemente cresceu.

O massacre ocorreu em meio a vários protestos no Haiti: Jovenel Moïse foi eleito presidente em novembro de 2016, mas os manifestantes o consideravam como corrupto.

Incidente
Relatos de testemunhas afirmam que um caminhão da polícia carregando homens uniformizados chegou às favelas de La Saline, em Porto Príncipe, por volta das 15h. em 13 de novembro de 2018. Os homens então dispararam contra civis, enquanto membros de gangues locais matavam outros com tiros e facões. De acordo com testemunhas, um grupo de direitos humanos, pelo menos 21 homens foram mortos no massacre. Um grupo local de direitos humanos, Fondasyon Je Klere, estimou que entre 15 e 25 pessoas foram mortas  em um período de 24 horas. Posteriormente, o número de vítimas foi revisado para 71 mortes.

Prisões
De acordo com a polícia, uma pessoa foi presa em conexão com os assassinatos.

Identidade dos perpetradores
A Fondasyon Je Klere sugeriu que ligações entre gangues armadas, policiais corruptos e funcionários do governo podem apontar para os perpetradores do massacre. Aqueles que testemunharam o massacre também alegaram que os assassinos podem ter sido policiais corruptos, levando o chefe da Polícia Nacional a suspender dois policiais acusados de envolvimento nos assassinatos.

Respostas
As Nações Unidas iniciaram uma investigação sobre os assassinatos. Em dezembro de 2020, o Office of Foreign Assets Control dos Estados Unidos anunciou sanções contra Jimmy Chérizier, ex-oficial que se tornou líder de gangue, Fednel Monchery e Joseph Pierre Richard Duplan, dois funcionários do governo Moise, por suposto envolvimento no massacre.

Massacres no Haiti
Crise haitiana desde 2019
2018 no Haiti

Massacre de La Saline em 2018


سلطنة سولك أو سلطنة سولو كانت دولة مسلمة حكمت الجزر في أرخبيل سولو وأجزاء من مينداناو وأجزاء من بالاوان وشمال شرق بورنيو (في الوقت الحاضر إقليم صباح وكالمنتان الشمالية). تم تأسيسها على يد الشريف الهاشمي السيد أبو بكر في سنة 1457 م. وكانت السلطنة جزء من إمبراطورية بروناي حتي استقلالها في 1578 م.

وبسبب وصول القوى الغربية مثل الإسبانية والبريطانية والهولندية والفرنسية والألمانية والأمريكية، تخلى السلطان عن سيادته في 1915 من خلال الاتفاقية التي تم توقيعها مع المستعمر السابق والولايات المتحدة .وفي 1962 الحكومة الفلبينية تحت قيادة الرئيس ديوسدادو ماكاباجالاعترف رسميا باستمرار وجود ملكية سلطنة سولك.

انظر أيضًا
 سلطنة ماغويندناو
 سلطنة ملقا
 سلطنة جوهر

المراجع

وصلات خارجية
 الخط الزمني لسلاطين سولو
 Philippine Provincial Government of Sulu - The Official list of Sultans
 The old official website of the Sultanate, with older content
 The new official website of the Sultanate with actual content

انحلالات سنة 1915 في آسيا
انحلالات سنة 1915 في الفلبين
أنظمة ملكية سابقة في آسيا
بحر سولو
بلدان سابقة في الحرب الباردة
بلدان سابقة في تاريخ إندونيسيا
بلدان سابقة في تاريخ بروني
بلدان سابقة في تاريخ ماليزيا
تاريخ البلدان السابقة في الفلبين
تاريخ الفلبين (900–1521)
تاريخ بروناي
تاريخ سولو
تاريخ صباح (ماليزيا)
تأسيسات القرن 15 في آسيا
تأسيسات سنة 1405 في آسيا
تأسيسات سنة 1457
تمرد شعب مورو
جنوب شرق آسيا البحرية
دول إسلامية سابقة
دول سابقة
دول سابقة في بورنيو
دول وأقاليم انحلت في 1915
دول وأقاليم انحلت في 1917
دول وأقاليم أسست في 1405
سلطنات سابقة
مورو (شعب)

سلطنة سولك


Die Eredivisie 1982/83 war die 27. Spielzeit der höchsten niederländischen Fußballliga. Sie begann am 22. August 1982 und endete am 14. Mai 1983.

Meister wurde zum 21. Mal Ajax Amsterdam. Absteigen mussten FC Twente Enschede, NAC Breda und NEC Nijmegen.

Modus
Die 18 Mannschaften spielten an insgesamt 34 Spieltagen aufgeteilt in einer Hin- und einer Rückrunde jeweils zwei Mal gegeneinander. Die letzten drei Teams stiegen ab. Bei Punktgleichheit entschied die Tordifferenz über die Platzierung.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der linken Spalte aufgelistet und die Gastmannschaft in der obersten Reihe.

Die Meistermannschaft von Ajax Amsterdam
(In den Klammern hinter den Spielernamen werden die Anzahl der Einsätze und Tore der Meistersaison angegeben)

Torschützenliste

Weblinks
 Historie der Eredivisie (niederländisch)
 Saison auf rsssf

Einzelnachweise

Fußballsaison 1982/83

Eredivisie 1982/83


Lenore Aubert (născută Eleanore Maria Leisner,  ) a fost o actriță de la Hollywood și un fotomodel de origine slovenă. Este cel mai bine cunoscută pentru rolurile sale de film ca femei exotice, misterioase.

Anii timpurii
Aubert s-a născut în Celje, Slovenia, în acea vreme parte a Imperiului Austro-Ungar. Ea a crescut la Viena.

Carieră
În New York, ea a găsit un loc de muncă ca fotomodel și, în cele din urmă, i s-a oferit un rol de scenă ca Lorraine Sheldon în piesa de teatru The Man Who Came to Dinner în teatrul La Jolla Playhouse din San Diego. Și-a început cariera cinematografică americană la începutul anilor 1940, luând un nume de ecran în limba franceză, Lenore Aubert.

Ea a fost urmărită profesional de Louis B. Mayer care avea de gând să-i ofere un contract de șapte ani pentru Metro Goldwyn Mayer, însă Samuel Goldwyn, cu care era deja sub contract, a refuzat să-i vândă contractul către MGM. Accentul ei european i-a limitat distribuirea de roluri și a jucat astfel roluri de spion nazist sau de mireasă de război din Franța. Cel mai iubit rol al ei a fost în filmul din 1947, I Wonder Who's Kissing Now, unde a interpretat-o pe Fritzi Barrington. Cel mai bine-cunoscut rol a fost ca Dr. Sandra Mornay, o cercetătoare  minunată, dar sinistră, în filmul de comedie de groază din 1948 Abbott și Costello contra Frankenstein regizat de Charles Barton.

Ultimii ani
Cariera cinematografică a lui Aubert s-a sfârșit practic la sfârșitul anilor 1940. Ea și soțul ei s-au mutat apoi în New York, unde au dezvoltat o afacere cu articole de îmbrăcăminte. Câțiva ani mai târziu, cei doi au divorțat. Ea s-a întors în Europa, doar pentru a reveni în Statele Unite în 1959.

A lucrat voluntar pentru Departamentul Activități și Locuințe a Națiunilor Unite și la Muzeul de Istorie Naturală. În 1983, a suferit un accident vascular cerebral, care i-a afectat în cele din urmă memoria.

O mare parte din viata lui Aubert după cariera sa în film este cunoscută dintr-un interviu personal din august 1987 luat de Jim McPherson (1938-2002) pentru cotidianul Toronto Sun.

Viață personală
Aubert a fost căsătorită cu Julius Altman, care era evreu, iar cuplul a fugit din Austria după Anschluss pentru a scăpa de persecuția nazistă. Ei s-au mutat în Statele Unite după ce au petrecut o perioadă în Paris.

S-a întors în Statele Unite ca soția milionarului Milton Greene. Au divorțat în 1974.

Moarte
Lenore Aubert a murit la 31 iulie 1993, la 80 de ani, în Great Neck, Long Island, New York, Statele Unite.

Filmografie

Note

Referințe

Legături externe

Vezi și
 Listă de actori sloveni

Decese în 1993
Nașteri în 1918
Actrițe americane din secolul al XX-lea
Actrițe de film americane
Actori sloveni
Fotomodele

Lenore Aubert


باراماكا هي اٍحدى شعوب المارون الستة المعروفة عموما ب زنوج الأدغال في ضاحية مارويجيني في دواخل جمهورية سورينام.

لغات سورينام
مجموعات عرقية في سورينام
مجموعات عرقية في غويانا الفرنسية

باراماكا


Olaylar

Doğumlar
 2 Kasım - Mahmud Gaznevî (Gazneli Mahmut), Gazne Devleti hükümdarı (ö. 1030)

Ölümler

971


حسن رجب (29 مايو 1961 -), ممثل ومخرج إماراتي.

عن حياته
تخرج من المعهد العالي للفنون المسرحية في الكويت عام 1986. شارك في العديد من الأعمال التلفزونية والمسرحية واشتهر من خلال شخصية (فالح) في مسلسل مرمر زماني، أسس مسرح الفجيرة القومي عام 1979، يشغل منصب رئيس قسم المسرح والسينما بوزارة الثقافة والشباب وتنمية المجتمع وهو أيضاً عضو في مجلس إدارة جمعية المسرحيين في دولة الإمارات

أعماله

المسلسلات
 مرمر زماني
 الكفن
 حاير طاير
 أولاد بوجاسم
 أحلام السنين
 عواش
 عندما تغني الزهور
 مسلسل وجه آخر
 غلطة عمر
 سفينة الأحلام
 بركون
 عودة الفارس
 هديل الليل
 أبو الملايين
 القياضة 2

المسرحيات
 فالتوه
 فالتوه 2
 منحوس منحوس
 البقشة
 التراب الأحمر
 سمنهرور
 بين يومين
 البقشة
 معاريس
 آباء للبيع أو للإيجار
 الطوفة
 الأعرج والمرأة
 ربشة في البقعة
 الصندوق العجيب
 روبن هود مسرح الأطفال
 بطوط الشجاع مسرح الأطفال
 مسرحية مريوم والسنافر
 مسرحية السلوقي
 مسرحية نهارات علول
 مسرحية الغافة
 مسرحية سجل كلثوم اليومي
 مسرحية بين الجد والهزل

البرامج
 أفتح يا سمسم
 مسابقات شهرزاد العيدية (جزأين)
 فوانيس رمضان
 ليالي القصباء
 مدينة المعلومات
 هدي اعصابك
 عارف مب عارف
 كنز الشارقة

الإذاعة
 آهات البحر
 رحلة الانتقام
 سوالف رمضانية

الجوائز والتكريم
 فاز عمل  حاميها حراميها لمسرح الفجيرة القومي بجائزة أفضل عرض مسرحي متكامل.
 فاز مخرج العمل نفسه الفنان حسن رجب بجائزة أفضل إخراج مسرحي، في مهرجان الشارقة المسرحي في دورته التاسعة عشر.
 فاز بستة جوائز في أيام الشارقة المسرحية 2017 بتصميم كل من: الإضاءة - الموسيقى - أزياء - إخراج - وأفضل عمل متكامل)

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلون إماراتيون
مواليد 1380 هـ
مواليد 1961

حسن رجب


Fosta Prefectură din Alba Iulia este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului Alba Iulia.

Note

Monumente istorice din județul Alba
Clădiri și structuri din Alba Iulia

Fosta Prefectură din Alba Iulia


BL Lacertae sau BL Lac este nucleul activ al unei galaxii situate în direcția constelației boreale Șopârla. Este vorba de un blazar cuprinzând un quasar. Este eponimul unei clase de obiecte: obiectele BL Lac.

Istoric
Descoperit de astronomul german Cuno Hoffmeister, în 1929, obiectul a fost mai întâi luat drept o stea variabilă neregulată din Calea Lactee, și a primit un nume de stea variabilă: .

În 1965, patru radioastronomi de la Observatorul Astronomic al Universității din Illinois au detectat o radiosursă, .

În 1968, John Smith, la Observatorul David Dunlap din Canada, a identificat  la  și a pus în evidență că radiosursa este înconjurată de o galaxie palidă.

În 1974, John Beverley Oke și James Gunn i-au măsurat deplasarea spre roșu: z = 0,07, adică , în raport cu Galaxia Noastră, ceea ce ar plasa-o la o distanță de circa 900 de milioane de ani-lumină.

Este obiectul care i-a dat numele unui tip de blazar: obiectele BL Lac, sau obiectele BL Lacertae. Această clasă se distinge prin decalajul liniilor de absorbție caracteristice unui quasar. În unele momente, se pot observa, de asemenea, în spectrul BL Lacertae slabe linii de emisiune.

Magnitudinea sa aparentă variază între 14 și 17 pe scurte perioade.

Note

Vezi și
 Obiect BL Lac

Obiecte BL Lac
Constelația Șopârla
Obiecte astronomice descoperite în 1929

BL Lacertae


On My Way to Paradise is a science fiction novel by American writer Dave Wolverton, published in 1989 by Bantam Books. It is set in the far future (circa 2300AD) depicting a man, Angelo Osic, who is running from an ever-changing and frightening world of war and politics.

The novel was based on a short story with the same title, which was awarded the L. Ron Hubbard Gold Award at the 1987 Writers of the Future contest.

Plot
Osic is a morphogenic pharmacologist who tended in a booth in a feria in Gatun city, Panama. He is approached by a stranger, the woman Tamara Marian de la Garza, who requires him to regrow her right hand. The bloody stump on the end of her arm, signifying a traumatic amputation. It transpires that she is on the run from powerful political forces, the assassins of which attempt to kill her and Osic.

He flees from the Earth with Tamara who is in an incapacitated state. On board the orbital shuttle, he attempts to get employment with a Japanese company, Motoki Corporation, as a Pharmacologist, but his application is rejected. Instead he is offered to fight as a mercenary for Motoki, who are attempting to gain control of the planet Baker, a satellite of the Delta Pavonis system. The story describes Osic's reaction to the intense battle training that takes place on board the starship Chaeron and his interaction with the mostly South American refugiados, and chimeras, genetically upgraded humans, who are also escaping their uncertain future on Earth.

Their arrival on Baker highlights the vast cultural differences between the mercenaries and their Japanese employers, who have trained them to fight a rival Japanese company of settlers, the Yabajin. These differences culminate in rebellion, with the mercenaries (now self described as Conquistadors) seizing the Motoki city, after a bloody battle and then setting out to attack the Yabajin settlement which lay 3,000 kilometers away. across forbidding deserts, encountering the wildlife of Baker.

References
Wolverton, Dave On My Way to Paradise (1989) - Originally published in L. Ron Hubbard Presents Writers of the Future, Vol. III

External links

1989 science fiction novels
1989 American novels
American science fiction novels
Fiction set around Delta Pavonis

On My Way to Paradise


Cassiano Basso (), chamado Escolástico, foi um dos geopônicos ou escritores sobre assuntos agrícolas. Viveu no final do  ou início do VII. Compilou de escritores anteriores em uma coleção de literatura agrícola (Geopônica) que foi posteriormente revisada por um editor desconhecido e publicada por volta do ano 950, no reinado de  , a quem a obra em si foi atribuída. Ela contém uma lista completa das autoridades utilizadas, e os assuntos tratados incluem agricultura, pássaros, abelhas, cavalos, gado, ovelhas, cães, peixes e similares.

Escritores do Império Bizantino do século VI
Escritores do Império Bizantino do século VII
Escolásticos do Império Bizantino do século VII
Escolásticos do Império Bizantino do século VI

Cassiano Basso


විද්‍යාවේ දී සිද්ධාන්තයක්, න්‍යායක් හෝ වාදයක් යනු විද්‍යාත්මක ක්‍රමයට අනුකූලව නැවත නැවතත් පරීක්ෂණ කිරීමෙන් තහවුරු කරන ලද ස්වභාවික ලෝකයේ සහ විශ්වයේ යම් අංශයක් පිළිබඳ පැහැදිළි කිරීමකි. හැකි සෑම විටකදීම සිද්ධාන්තයන් පාලිත තත්ත්වයන් යටතේ පරීක්ෂණ මගින් අත්හදා බැලීමට ලක් කෙරේ. පරීක්ෂණාත්මකව අත් හදා බැලීම සිදු කළ නොහැකි අවස්ථා වලදී, ඒවා අපහරණ තර්කණ (Abductive reasoning) මූලධර්ම හරහා විමසා බලනු ලැබේ.

විද්‍යාත්මක සිද්ධාන්තයක් විද්‍යාත්මක තතුවකින් (scientific fact) හෝ විද්‍යාත්මක නියමයකින් (scientific law) වෙනස් වන්නේ මෙසේය: විද්‍යාත්මක සිද්ධාන්තයක් මගින් යම් දෙයක් සිදු වන්නේ "ඇයි" ද යන්න සහ එසේ වන්නේ "කෙසේ" ද යන්න පිළිබඳ පැහැදිළි කෙරෙයි. තතුවක් යනු සරල, මූලික නිරීක්ෂණයකි. නියමයක් යනු තතු පිළිබඳ ප්‍රකාශයක් වෙයි (බොහෝ විට ගණිතමය සමීකරණයක්). උදාහරණයක් ලෙස, නිව්ටන්ගේ ගුරුත්වය පිළිබඳ නියමය යනු වස්තූන් අතර ඇති ආකර්ශනය ගැන පුරෝකථනය කළ හැකි ගණිතමය සමීකරණයක් වන අතර, එමගින් ගුරුත්වාකර්ෂණය සිදු වන්නේ කෙසේ දැයි පැහැදිළි නොකෙරේ.

ඉංග්‍රීසි භාෂාවේ දී සිද්ධාන්තය සඳහා theory යන වචනය භාවිත වෙයි. සාමාන්‍ය ඉංග්‍රීසි ව්‍යවහාරයේදී theory යන්නට ඇති අර්ථය විද්‍යාවේ දී සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ය. සාමාන්‍ය එදිනෙදා භාවිතයේ දී theory යන්නෙන් අදහස් කෙරෙන්නේ හිතලුවක් හෝ අනුමානයක් වන නමුත්, විද්‍යාවේ දී theory යන්නෙන් අදහස් කෙරෙන්නේ අත්හදා බලා ඇති සහ විශාල වශයෙන් වලංගු යැයි පිළිගැනීමට ලක් වූ පැහැදිළි කිරීමකට ය.

තව තවත් සාක්ෂි සොයා ගැනෙන විට විද්‍යාත්මක සිද්ධාන්තයක් වෙනස්කිරීම් වලට ලක්වීමට ඉඩ ඇති අතර, පවතින සිද්ධාන්තය මගින් නව සොයාගැනීමක් පැහැදිළි කිරීමට නොහැකි නම් එම සිද්ධාන්තය ප්‍රතික්ෂේප කෙරෙනු ලැබෙයි. එවැනි අවස්ථා වලදී, වඩාත් නිරවද්‍ය නව සිද්ධාන්තයක අවශ්‍යතාවය ඇති වෙයි. ඇතැම් සිද්ධාන්තයන් ඉතාමත් හොඳින් සංස්ථාපිත ව ඇති අතර ඒවා අනාගතයේදී සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් වීමට ඇති ඉඩකඩ ඉතා අල්පය. උදාහරණ ලෙස පරිණාමවාදය, සූර්‍යකේන්ද්‍රවාදය, සෛල වාදය, භූකාරක තැටි වාදය, රෝග පිළිබඳ විෂබීජ න්‍යාය, ආදී විද්‍යාත්මක සිද්ධාන්තයන් දැක්විය හැකිය. ඇතැම් විශේෂ අවස්ථාවල දී සියලුම දත්තයන්ට ගැළපීමට නොහැකි සිද්ධාන්ත සහ නියමයන් පවා ප්‍රයෝජනවත් විය හැකිය (සරලභාවය නිසා). නිව්ටන්ගේ චලිතය පිළිබඳ නියමයන් එක් උදාහරණයකි. ආලෝකයේ වේගයට සාපේක්ෂව කුඩා ප්‍රවේගයන්හිදී නිව්ටන් ගේ නියමයන් සෑහෙන දුරට නිරවද්‍ය ය.

විද්‍යාත්මක සිද්ධාන්තයන් පරීක්ෂා කළ හැකි අතර, අසත්‍යේක්ෂණය කළ හැකි පුරෝකථන නිපදවයි. ඒවා යම් ස්වභාවික සංසිද්ධියකට හේතු පැහැදිළි කරන අතර, භෞතික විශ්වයෙහි යම් අංශ පුරෝකථනය කිරීම සඳහා භාවිත වෙයි. වෙනත් ආකාර වල විද්‍යාත්මක දැනුම මෙන්ම, විද්‍යාත්මක සිද්ධාන්ත අපෝහනීය මෙන්ම අභ්‍යුහනීය ද වෙයි. විද්‍යාඥයන් විද්‍යාත්මක දැනුම වැඩි දියුණු කිරීමට ද, තාක්ෂණයෙහි සහ වෛද්‍ය විද්‍යාවෙහි ප්‍රගමනයට දායක වීම සඳහා ද විද්‍යාත්මක සිද්ධාන්ත යොදාගනියි.

විද්‍යාත්මක සිද්ධාන්තය


El Sukhoi Su-26 (en ruso: Сухой Су-26) es un avión acrobático monoplaza ruso del fabricante Sukhoi  con un motor radial. El Sukhoi Su-26 realizó su primer vuelo en junio de 1984. Del Su-26 se llegaron a fabricar dos variantes, el biplaza Sukhoi Su-29 y el monoplaza Sukhoi Su-31.

Usuarios

Anteriores

 Red Bull Matadors
utilizó el Su-26 hasta su sustitución por el Zivko Edge 540.

En la cultura popular
IL-2 Sturmovik: Cliffs of Dover es un videojuego de simulación de combate aéreo ambientado en la Segunda Guerra Mundial. Mientras el juego estaba todavía en desarrollo, el Sukhoi Su-26 (muy posterior al período histórico representado en el juego) había sido prometido por los desarrolladores como un avión pilotable extra para los jugadores, pero en la fecha de lanzamiento del juego, en marzo de 2011, el aparato no fue incluido entre los aviones pilotables del juego. Aun así, el Su-26 fue finalmente incluido como contenido automáticamente descargable con la llegada del parche Steam 1.11.20362 el 19 de octubre de 2012.

Especificaciones

Véase también

Referencias

Enlaces externos

Su-26
Aeronaves de ala media
Aviones tractores monomotores
Aviones deportivos de la Unión Soviética de los años 1980
Aviones acrobáticos

Sukhoi Su-26


Leonie Katarina Tepe (12 de septiembre de 1995, Colonia, Alemania) es una actriz alemana.

Sus primeros papeles protagónicos fueron en Taco und Kaninchen, Misterio niños por Amelie Fried y Peter Probst, también en Vorstadtkrokodile y sus dos secuelas, antes de esto trabajó en Halt durch, Paul! y en SOKO Köln . También trabajó en el video musical Superhelden de la banda de rock Apollo 3.

Filmografía

Series de televisión
 2007: Halt durch, Paul!
 2007: SOKO Kölh
 2008: Taco und Kaninchen - "No hay más escuela" - como Nina Bergman.
 2009: Taco und Kaninchen - "La maldición del secuestrador" - como Nina Miner.
 2011: Beat Big City - Class Reunion.
 2012: Notruf Hafenkante - "La paloma" - como Stella.
 2013: Die Abmachung - como Nicole.
 2013: Neue Adresse Paradies - como Natascha.
 2014: SOKO 5113 - "Una hermosa chica" - como escritora Xenia.
 2015: Rosamunde Pilcher - como Mila Miller.
 2019: Aurel - como Date.

Películas

 2009: Vorstadtkrokodile - como María.
 2010: Vorstadtkrokodile 2 - como María.
 2011: Vorstadtkrokodile 3 - como María.
 2015: Mara y el Señor de fuego - como Larissa.
 2015: Letzte Ausfahrt Sauerland - como Marie.

Enlaces externos

Actrices de cine de Alemania
Actrices de televisión de Alemania
Nacidos en Colonia (Alemania)

Leonie Tepe


Cassie Bérard, née en 1987, est une romancière québécoise et professeure au département d'études littéraires à l'Université du Québec à Montréal.

Biographie
Cassie Bérard a grandi à Donnacona, dans la région de la Capitale-Nationale. Elle détient une maîtrise et un doctorat de l'Université Laval.

Elle est professeure au département d'études littéraires à l'Université du Québec à Montréal et chercheure à Figura, le Centre de recherche sur le texte et l'imaginaire. Ses recherches portent « sur les artifices de la fiction, plus particulièrement les narrations problématiques, et l'expérience du soupçon qu'ils entretiennent ». Elle a également fondé l'espace de création Quartier F et co-créé l'oeuvre numérique Projet F.

Bérard a publié son premier roman, D'autres fantômes, en 2014 aux Éditions Druide, pour lequel elle cite comme influences Romain Gary, Michel Butor et le Nouveau Roman. Son second roman, Qu'il est bon de se noyer, parait en 2016 chez le même éditeur. Il relate l'histoire de mystérieuses noyades d'enfants dans la ville d'Asbestos.

Ses deux autres romans, La valeur de l'inconnue et L'équilibre paraissent respectivement en 2019 et 2021 chez La Mèche. Dans le roman psychologique La valeur de l'inconnue: « Une mathématicienne, un psychanalyste et un chercheur en littérature se livrent (...) à une expérience sur les mondes possibles, mais c'est aussi à une expérience sur les possibles d'une narration qui voyagent des deux côtés de la frontière du réel. » L'équilibre met quant à lui en scène une « utopie pénitentiaire » où les citoyens surveillent les détenus.

Bérard a également publié en revue et dirigé des ouvrages collectifs, dont la collection d'essais-fictions Nous habitons l'inquiétude parue à L'instant même en 2019.

Œuvres

Romans
 D'autres fantômes, Montréal, Éditions Druide, 2014, 421 p.
 Qu'il est bon de se noyer, Montréal, Éditions Druide, 2016, 313 p.
 La valeur de l'inconnue, Montréal, La Mèche, 2019, 251 p.
 L'équilibre, Montréal, La Mèche, 2021, 276 p.

Essai fiction
 Nous habitons l'inquiétude, sous la direction de Cassie Bérard, Longueuil, L'instant même, 2019, 133 p.

Ouvrages collectifs
 Benoit Doyon-Gosselin, David Bélanger et Cassie Bérard, Les institutions littéraires de la Franco-Amérique, Québec, Presses de l'Université Laval, 2014, 378 p.
 Il n'y a que les fous, sous la direction de Cassie Bérard, Québec, L'instant même, 2015, 149 p.
 Cassie Bérard, Benoit Doyon-Gosselin et Daniel Bélanger, Portrait de l'artiste en intellectuel : enjeux, dangers, questionnements. Montréal, Éditions Nota bene, 2015, 320 p.
 Cassie Bérard, Ludovic Champagne, Alexandre Côté-Perras, Rosy L. Daneault, Le cas : quel domaine judiciaire pour la littérature?, Longueuil, L'instant même, 2021, 209 p.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Éditions Druide
 Éditions Nota bene

Liens externes

Critique littéraire québécois
Romancière québécoise
Femme de lettres québécoise
Professeur québécois
Professeur à l'Université du Québec à Montréal
Étudiant de l'Université Laval
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Cassie Bérard


Prunus cerasoides, es una especie de árbol perteneciente a la familia de las rosáceas. Se encuentra en el Este de Asia, donde se distribuye por el Himalaya desde Himachal Pradesh en el norte de India, a China y Birmania. Crece en los bosques templados a una altitud de 1200 a 2400 metros.

Descripción
Prunus cerasoides  es un árbol que alcanza un tamaño de hasta 30 metros  de altura. Tiene la corteza brillante, anillada y largas y dentadas estípulas.
La floración se produce en otoño e invierno. Las flores son hermafroditas y de color blanco o rosado. Tiene frutos ovoides de color amarillo que se vuelven rojos cuando madura.

Usos

Cultivo
Prunus cerasoides se cultiva como árbol ornamental. El árbol crece con buen drenaje y retención de humedad del suelo-arcilloso, en un lugar abierto, soleado y protegido.
P. cerasoides, como la mayoría de los miembros del género Prunus, tiene la raíz poco profunda y arraigada y es probable que produzca retoños si la raíz está dañada.  Se sabe que son susceptibles al  hongo de miel. La semilla requiere dos a tres meses de estratificación y es mejor sembrarlo en un marco frío tan pronto como sea posible en invierno. La semilla crece muy lentamente y, a veces puede tomar alrededor de 18 meses para germinar dependiendo de las condiciones.

Alimentación
La fruta de 15 mm de diámetro y las semillas, se pueden comer cruda o cocida.

Se obtiene una goma que se mastica y se obtiene de la corteza. Se puede emplear como un sustituto para la goma tragacanto.

Otros usos
Los frutos y las hojas dan un tinte de color verde oscuro. Las semillas pueden ser utilizados en la fabricación de collares.

La madera es dura, fuerte, duradera y aromática, y las ramas se utilizan como bastones.

Taxonomía
Prunus cerasoides fue descrita por Buch.-Ham. ex D.Don y publicado en Prodromus Florae Nepalensis' 239. 1825.

Etimología
Ver: Prunus: Etimologíacerasoides: epíteto latíno que significa "como cerasus"
Sinonimia
 Cerasus cerasoides var. rubea (Ingram) T.T. Yu & C.L. Li
 Cerasus puddum Roxb. ex Ser.
 Maddenia pedicellata Hook. f.
 Prunus carmesina H. Hara
 Cerasus cerasoides (Buch.-Ham. ex D. Don) S.Y. Sokolov
 Prunus cerasoides var. majestica (Koehne) Ingram
 Prunus cerasoides var. rubea Ingram
 Prunus majestica Koehne
 Prunus puddum'' (Roxb. ex Ser.) Brandis

Referencias

Enlaces externos

cerasoides
Flora de Asia central
Plantas descritas en 1825
Plantas descritas por Buch.-Ham.
Plantas descritas por D.Don
Maderas
Plantas tintóreas
Cerezas

Prunus cerasoides


Derek John Fatchett (22 August 1945 – 9 May 1999) was a British politician. He became Member of Parliament for Leeds Central in 1983 and was a member of the Labour Party. He was Minister of State for Foreign Affairs from 1997 to 1999.

Early life
Born in Lincoln, Lincolnshire, Fatchett was the son of a painter and decorator. His grandfather was a trade union official. He attended the all-male grammar school, Lincoln School and then the University of Birmingham where he studied Law, graduating in 1966. He joined the Labour Party in 1964. At the London School of Economics he took an MSc in 1968 where he joined in student demonstrations. He was more left-wing in his younger days in the 1960s and 1970s but moved towards the centre-left when an MP, leaving the Campaign Group in 1985.

Fatchett was a councillor on Wakefield Metropolitan Council from 1980 to 1984. He became a lecturer in Industrial Relations at the University of Leeds in 1971, staying there until he became an MP. He was selected as the candidate for the new constituency of Leeds Central over Stanley Cohen, who had held the predecessor constituency of Leeds South East, but had considered defecting from the Labour Party to the Social Democratic Party and was opposed by the left wing of the constituency party.

Parliamentary career
He contested the Bosworth seat in Leicestershire in 1979.

After Labour's 1997 election victory, he was made a Minister of State at the Foreign and Commonwealth Office with responsibility for the Middle East, North Africa and South Asia.

Two years later, whilst still in office, Fatchett died suddenly on the night of 9 May 1999, from a massive heart attack after collapsing whilst in a pub with his wife and a friend. The by-election for his seat was won by Hilary Benn.

Personal life
He married Anita Oakes in Birmingham on 12 April 1969 and had two sons, Brendan and Gareth. He lived in Wakefield.

External links
 Article on his life, BBC 1999
 Guardian Obituary
 By-election after his death

References

1945 births
1999 deaths
Academics of the University of Leeds
Alumni of the London School of Economics
Alumni of the University of Birmingham
Councillors in Wakefield
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
Members of the Privy Council of the United Kingdom
People from Lincoln, England
UK MPs 1983–1987
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001
People educated at Lincoln Grammar School

Derek Fatchett


Uma fazenda de trolls ou fábrica de trolls é um grupo institucionalizado de trolls da internet que busca interferir nas opiniões políticas e na tomada de decisões.

Um estudo mostrou que trinta governos em todo o mundo (dos 65 abrangidos pelo estudo) pagaram exércitos digitadores para espalhar propaganda e atacar críticos. De acordo com o relatório, esses governos usam comentaristas pagos, trolls e bots para assediar jornalistas e corroer a confiança na mídia. Foram feitas tentativas para influenciar as eleições em dezoito dos países abrangidos pelo estudo.

Brasil
Suspeita-se amplamente que o presidente do Brasil, Jair Bolsonaro, e sua família criaram fazendas de trolls para promover apoio às políticas de seu governo e atacar e assediar rivais por meio da internet. Essas contas e bots falsos são possivelmente controlados por um gabinete dentro de um dos prédios do governo de Bolsonaro liderado pelo filho de Jair, Carlos, conhecido como 'gabinete do ódio', que é suspeito de ter criado mais de mil contas falsas para apoiar o governo de Bolsonaro.

As contas de trolls também foram vinculadas a desinformações relacionadas à pandemia de COVID-19 no Brasil, já que o governo de Bolsonaro é conhecido por ter adotado uma postura negacionista e fraca em relação à pandemia.

Nicarágua
Em novembro de 2021, a Meta informou que encerrou contas, grupos e páginas no Facebook e Instagram vinculadas a uma fazenda de trolls operada pela Frente Sandinista de Libertação Nacional, o partido no poder na Nicarágua.

Estados Unidos
Durante as eleições presidenciais de 2020 nos Estados Unidos e a pandemia de COVID-19, a Turning Point USA e sua afiliada Turning Point Action foram descritas como fazendas de trolls por pagar jovens conservadores em Phoenix, Arizona, alguns deles menores de idade com apoio dos pais, para postar informações erradas sobre o integridade do processo eleitoral e a ameaça do COVID-19. O pagamento incluiu bônus para postagens que geraram maior engajamento. Eles usaram suas próprias contas de mídia social ou contas falsas sem divulgar seu relacionamento com a Turning Point e foram instruídos pela Turning Point a alterar levemente e repassar as mensagens modificadas um número limitado de vezes para evitar a detecção automática.

Comunicação de falsidades

Fábrica de trolls


Juan Ramírez Mejandre fue un escultor del Barroco español, nacido el  en Bordalba (Comarca de Calatayud) y fallecido el  en  Zaragoza.

Vida y obras
Formado en el taller del escultor aragonés Gregorio de Mesa. Juan Ramírez Mejandre fue el fundador de una Academia de Dibujo (1714-1739) en la ciudad de Zaragoza (muy cerca de la Puerta Cinegia) al finalizar la Guerra de Sucesión española y es considerado como uno de los mejores escultores aragoneses del , aunque su obra no es muy conocida. Fue padre de los escultores José Ramírez de Arellano y Manuel Ramírez de Arellano y del pintor Juan Ramírez de Arellano.

La mayor parte de sus obras se conservan en la Seo de Zaragoza.

Referencias y notas

Enlaces externos

Escultores de Francia del siglo XVII
Escultores de España del siglo XVIII
Escultores de Aragón
Escultores del Barroco en España
Pintores de Aragón
Nacidos en Bordalba

Juan Ramírez Mejandre


Kleňany este o comună slovacă, aflată în districtul Veľký Krtíš din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 272 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kleňany este atestată documentar din 1235.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kleňany


Hrvatski rukometni kup za žene za sezonu 2020./21. je osvojila "Lokomotiva" iz Zagreba.
Zbog pandemije COVID-19 u svijetu i Hrvatskoj natjecanje je bilo prekidano, ali završeno, za razliku od sezone 2019./20.

Sustav natjecanja
U Hrvatskom kupu sudjeluje 16 klubova, izravno kvalificiranje, te preko regionalnih kvalifikacija. Utakmice osmine i četvrtzavršnice se igraju na jednu utakmicu, te potom četiri preostale momčadi igraju završni turnir (Final four).
Natjecanje je igrano u proljeće 2021. godine.

Sudionici

Rezultati

Kvalifikacije

Osmina završnice (1. kolo)

Četvrtzavršnica

Završni turnir
Igrano 15. i 16. svibnja 2021. u Poreču u dvorani "Žatika".

{| class="wikitable" style="font-size: 90%"
!datum !!mjesto odigravanja !!klub1 !!rez. !!klub2 !!napomene !!izvještaj
|-
!colspan="7"| poluzavršnica
|-
|<small> 15. svibnja 2021. ||Poreč ||Podravka Vegeta Koprivnica ||<center> 35:23 ||Zrinski Čakovec ||<small> ||<small>
|-
|<small> 15. svibnja 2021. ||Poreč ||Lokomotiva Zagreb ||<center> 31:24 ||Bjelovar ||<small> ||<small>
|-
!colspan="7"|
|-
!colspan="7"| za pobjednika
|-
|<small> 16. svibnja 2021. ||Poreč ||bgcolor="silver"|Podravka Vegeta Koprivnica ||<center> 23:27 ||bgcolor="gold"|Lokomotiva Zagreb ||<small> "Lokomotiva" pobjednik kupa ||<small>
|-
|}

Povezani članci
 Hrvatski rukometni kup za žene
 Hrvatski kup - kvalifikacije 2020./21.
 1. HRL 2020./21.
 2. HRL za žene 2020./21.

Vanjske poveznice
 hrs.hr, Hrvatski rukometni savez
 Natjecanje / Hrvatski kup - Žene
 hrs.hr, Kup Hrvatske

Izvori

 hrs.hr, Natjecanje / Hrvatski kup - Ženei (2020./21.), pristupljeno 15. listopada 2021.
 hrs.hr, Natjecanje / Hrvatski kup - Žene (2020./21.), wayback arhiva

2020-21
ž-kup

Hrvatski rukometni kup za žene 2020./21.


Gavin Lloyd Williams (* 25. Oktober 1979 in Auckland, Neuseeland) ist ein ehemaliger neuseeländisch-samoanischer Rugby-Union-Spieler auf der Position des Innendreiviertels und des Schlussmanns. Sein jüngerer Bruder Paul Williams ist ebenfalls ein neuseeländisch-samoanischer Rugby-Union-Spieler. Außerdem ist er der Sohn des ehemaligen neuseeländischen Rugbynationalspielers Bryan Williams.

Biografie
Williams wuchs im Aucklander Vorort Grey Lynn auf und ging auf die Mount Albert Grammer School zur Schule. Bereits als Sechsjähriger begann er beim Rugbyverein seines Vaters, dem Ponsonby RFC Rugby zu spielen. Im Jahr 2000 gewann er mit der neuseeländischen U-21-Nationalmannschaft die Rugby-Junioren-Weltmeisterschaft und debütierte zudem für die Auswahlmannschaft der Auckland RFU in der neuseeländischen Rugbymeisterschaft National Provincial Championship (NPC). In den Jahren 2001, 2002 sowie 2004 konnte er jeweils mit dem Ponsonby RFC die Vereinsmeisterschaft der Auckland RFU, den sogenannten Gallaher Shield gewinnen.

Als er 2002 nicht für die NPC-Mannschaft Aucklands nominiert wurde, wechselte er 2003 zu Southland Rugby, für die er in zwei Spielzeiten auflief. Danach wechselte er für acht Monate zum damaligen italienischen Zweitligisten San Marco RC, bevor er im Jahr 2005 wieder zum Ponsonby RFC und zur Auckland RFU zurückging. In dem Jahr gewann er als Mannschaftskapitän mit Ponsonby erneut den Gallaher Shield und spielte für Auckland gegen die in Neuseeland tourenden British and Irish Lions. Auckland verlor das Spiel mit 13:17. Des Weiteren wurde er mit Auckland neuseeländischer Rugbymeister 2005. Nach der NPC-Saison 2005 wechselte er zur irischen Provinzmannschaft Connacht Rugby in die Celtic League. Mit Connacht spielte er auch im European Challenge Cup, dem zweitwichtigsten Rugby-Europapokalwettbewerb.

2007 wurde er für die samoanische Nationalmannschaft nominiert. Da er samoanische Großeltern hat und für Neuseeland noch kein A-Länderspiel absolviert hatte, war er laut den Statuten des Weltverbandes IRB für Samoa spielberechtigt. Williams gab sein Länderspieldebüt im Pacific Nations Cup am 19. Mai 2007 gegen die fidschianische Nationalmannschaft in Apia. Das Spiel gewann Samoa mit 8:3. Im späteren Verlauf des Jahres nahm er mit Samoa an der Rugby-Union-Weltmeisterschaft 2007 in Frankreich teil, wo sie jedoch bereits in der Gruppenphase ausschieden. Er spielte in den beiden Gruppenspielen gegen die südafrikanische Nationalmannschaft, dem späteren Weltmeister und gegen die tongaische Nationalmannschaft. Samoa verlor jeweils beide Spiele.

Nach der Weltmeisterschaft wechselte er 2007 von Connacht zum Aufsteiger US Dax in die französische Top 14. Außerdem spielte er mit dem Verein ebenfalls im Challenge Cup. Am Ende der Saison 2007/08 belegte Dax mit Platz 13 den zweitletzten Tabellenplatz der Top 14 und hätte eigentlich absteigen müssen, da der SC Albi jedoch gegen finanzielle Auflagen verstieß, musste dieser anstelle von Dax absteigen. 2008 spielte Williams für Samoa wieder im Pacific Nations Cup und für die Pacific Islanders auf ihrer Europatour. Auf dieser Tour lief er in den zwei Spielen gegen die französische Nationalmannschaft und gegen die italienische Nationalmannschaft auf.

Als Dax in der nächsten Saison wieder Zweitletzter wurde, stieg der Verein 2009 in die Pro D2 ab. Aufgrund dessen wechselte er innerhalb der Top 14 zur Spitzenmannschaft ASM Clermont Auvergne. Als Ergänzungsspieler wurde er mit Clermont in der Saison 2009/10 französischer Meister und gelangte bis ins Viertelfinale des Heineken Cup 2009/10, dem wichtigsten Rugby-Europapokalwettbewerb. In der Saison 2010/11 schaffte er es mit Clermont bis ins Viertelfinale der Top 14.

Obwohl er auch 2009 und 2010 für Samoa im Pacific Nations Cup und auf dessen Europatour spielte, verpasste er eine Berufung in den Kader für die Rugby-Union-Weltmeisterschaft 2011 in seiner Heimat Neuseeland.

Weblinks

 Länderspielstatistik auf espnscrum.com

Rugby-Union-Spieler (Samoa)
Rugby-Union-Spieler (Neuseeland)
Geboren 1979
Mann
Samoaner
Neuseeländer

Gavin Williams (Rugbyspieler)


Siegfried Stohr (Rimini, Italija, 10. listopada 1952.) je bivši talijanski vozač automobilističkih utrka. Godine 1977. osvojio je naslov prvaka u prvenstvu Formula Italia u Abarthovom bolidu, a 1978. naslov prvaka u Talijanskoj Formuli 3. U Formuli 1 je nastupao 1981. za momčad Arrows, gdje mu je momčadski kolega bio sunarodnjak Riccardo Patrese. Najbolji rezultat je ostvario na Velikoj nagradi Nizozemske kada je osvojio 7. mjesto. Na Velikoj nagradi Belgije na stazi Zolder, Stohr je sudjelovao u incidentu u kojem je ozlijeđen njegov mehaničar Dave Luckett. Uoči kruga za zagrijavanje, Patreseu se ugasio bolid, a Luckett je izašao na stazu, ne bi li ponovo pokrenuo Patreseov bolid. Stohr, koji od ostalih bolida nije vidio što se događa ispred njega, udario je u Lucketta koji se nalazio iza stražnjeg kraja Patreseovog bolida. Ozlijeđeni Luckett je prevezen u bolnicu, a kasnije se vratio u Formulu 1 kao mehaničar, te je na toj poziciji radio dugi niz godina nakon incidenta u Belgiji. No nesreća je utjecala na Stohra, kojem je ovaj incident bio jedan od razloga povlačenja iz Formule 1 i automobilističkih utrka. Sljedeće 1982. započeo je svoju školu za utrkivanje i sigurnu vožnju na stazi Misano. Devedesetih je postao redoviti kolumnist talijanskog časopisa Autosprint, a u mnogo publikacija je pisao o sigurnosti vožnje.

Izvori

Vanjske poveznice
Siegfried Stohr - Driver Database
Siegfried Stohr - Stats F1
All Results of Siegfried Stohr - Racing Sport Cars

Talijanski vozači Formule 1

Siegfried Stohr


Amilton Jair Prado Barrón, né le  à Lima au Pérou, est un footballeur international péruvien qui évoluait au poste de défenseur. Il est actuellement entraîneur.

Biographie

Carrière en club
Amilton Prado est un joueur important du Sporting Cristal des années 2000, avec plus de 250 matchs de  à son actif entre 2004 et 2009. Il y remporte le championnat du Pérou en 2005, son deuxième titre en fait, puisqu'il l'avait déjà remporté deux ans auparavant mais sous les couleurs de l'Alianza Lima.

Au cours de sa carrière, il dispute 39 matchs de Copa Libertadores avec le Sporting Cristal (25 matchs, 2 buts inscrits) et l'Alianza Lima (14 matchs), ainsi que 10 rencontres de Copa Sudamericana avec l'Alianza Lima (6 matchs) et l'Inti Gas (4 matchs).

Carrière en sélection
Avec l'équipe du Pérou, Amilton Prado joue 28 matchs (sans inscrire de but) entre 2006 et 2009. Il est régulièrement appelé par le sélectionneur José del Solar lors des éliminatoires de la Coupe du monde 2010.

Carrière d'entraîneur

Palmarès (joueur)

Notes et références

Liens externes

Footballeur international péruvien
Joueur du Sporting Cristal
Joueur du Coronel Bolognesi
Joueur de l'Alianza Lima
Joueur du Sport Boys
Joueur de l'Ayacucho FC
Joueur du León de Huánuco
Entraîneur péruvien de football
Naissance en mai 1979
Naissance à Lima

Amilton Prado


Augustin Pordea () a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Augustin Pordea  s-a născut în 1885 la Gherla. A fost un avocat și om politic, ales delegat al cercului I Cluj, comitatul Cluj, la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia (1918). A urmat cursurile Facultății de Drept din Cluj, obținând titlul de doctor în drept. Activitatea ca avocat si-a desfașurat-o în acelși oraș. S-a stins din viață (probabil) în anii 1960 la domiciliul forțat la care a fost obligat după ieșirea din închisoare din 1962, la Rubla, Raionul Brăila, Regiunea Galați.

Activitatea politică
A fost notar în cadrul Comitetului Comunal al Senatului Național Român din Ardeal. După 1918 a fost membru al consiliului municipal Cluj.

Note

Bibliografie
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Cluj Napoca, 1998

Legături externe
 https://www.clujust.ro/istorie-avocatii-clujeni-delegati-la-marea-adunare-nationala-din-1918-de-la-alba-iulia/

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1885
Decese în secolul al XX-lea
Avocați români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Gherleni
Membri ai Marelui Sfat Național Român
Oameni din județul interbelic Cluj
Români din Austro-Ungaria

Augustin Pordea


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 25. srpnja – Mirta Zečević, hrvatska televizijska, kazališna i filmska glumica
 12. prosinca  – Barbara Rocco, hrvatska filmska, televizijska i kazališna glumica

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kazalište u 1969.


Jacob Risgaard Eriksen (født 31. januar 1977 i Frederikshavn) er en dansk iværksætter og investor, der blandt andet er medstifter af webshoppen og butikskæden Coolshop. Siden femte sæson af tv-programmet Løvens Hule har han været investor.

Referencer

Eksterne henvisninger

Direktører fra Danmark
Personer fra Frederikshavn
Investorer i Løvens Hule

Jacob Risgaard


المكبس أوالكباس أو البستم هو قطعة على شكل قرص تنزلق داخل أسطوانة محرك أو أسطوانة في آلة يراد إدارتها عن طريق ذراع متصل أسفل الأسطوانة. استخدامات الكباس شائعة في محركات السيارات وفي المحركات البخارية مثلما في القطارات التي تسير بالفحم أو بالديزل.
والمكبس بذاته يعني الكباس والأسطوانة معا. والكباس هو أحد مكونات المحركات الترددية والمضخات وضاغطات الغاز. ويوجد بداخل أسطوانة وهو الناقل الأساسي للحركة حيث يقلص حجم غرفة الاحتراق في مكبس الاحتراق الداخلي حتى يحدث فيها اشتعال بخار الوقود فيزداد الضغط في حجرة الاشتعال مما يؤدي إلى اندفاع الكباس في الأسطوانة إلى الخارج، وهذا هو منشأ الحركة. يتصل الكباس من اسفل بذراع ينقل حركته إلى عمود مرفقي الذي يحول حركة المكبس من «طالع-نازل» إلى حركة دورانية.

في العادة في محركات السيارات يتصل العمود المرفقي بعدد 4 أو 6 من الأسطوانات تقوم بتحريكه وهي تعمل على التوالي لكي تتم دورة عمود المرفق دورة كاملة، أي أن الاشتعال في الأسطوانات يتم بعد بعضها البعض لتكملة دورة عمود المرفق. وكلما زاد عد الأسطوانات في محرك السيارة زادت قدرة المحرك.

بغرض احكام انتقال حركة الكباس داخل الأسطوانة فتوجد على سطح الكباس حلقات معدنية تحكم تلامس سطح الكباس بالأسطوانة، وبذلك لا تضيع قوة الغاز المتمدد بالتسرب بين سطح الكباس والاسطوانة، فيعطي كل قوته في تحريك الكباس. والهدف من الكباس في المحرك نقل القوة من الغاز المتمدد في الأسطوانة إلى العمود المرفقي عن طريق ذراع الكباس.

في بعض المحركات يعمل المكبس كصمام وذلك من خلال تغطية بعض الممرات في جدار الأسطوانة أو فتحها.

الكباس في مضخة

تعمل مضخة ماء أو مضخة غاز أيضا بكباس يتحرك في أسطوانة. ولكن هنا تكون الوظيفة معكوسة حيث تنقل الحركة من العمود المرفقي إلى الكباس من أجل ضغط أو طرد أحد الموائع الموجودة في الأسطوانة.

مثال على ذلك مكبس ثلاجة حيث يضغط الكباس في الأسطوانة المحتوية على غاز التبريد وترسله على الملف الأنبوبي في الثلاجة وفيها ينفتح صمام فيتمدد الغاز المضغوط وتنخفض درجة حراته كثير بالتمدد، وبهذا يحدث التبريد.

اقرأ أيضا
 تعشيق
 عمود مرفقي
 صندوق التروس
 قضيب الكباس
 ذراع توصيل
 رأس توصيل
 كباس علبي
 حلقة كباس
 صمام التحكم الغازي

مراجع

أجزاء المحرك
تقانة المحركات
مضخات

مكبس (محركات)


1. ŽMNL Požeško-slavonska  za sezonu 2018./19.

Prvi dio natjecanja

Rezultati

{|
|

Drugi dio natjecanja

Liga za prvaka

Rezultati

Liga za ostanak

Rezultati

Lista strijelaca

Poveznice
 1. ŽMNL Požeško-slavonska
 Hrvatski malonogometni kup
 Hrvatski malonogometni superkup
 UEFA Futsal Cup

Izvori
http://www.sport-pozega.hr/novosti/mali-nogomet/item/3351-mnk-jaksic-prvak-i-zupanijske-malonogometne-lige-pozesko-slavonske-2018-2019.html

Malonogometna natjecanja u Požeško - slavonskoj županiji

1. ŽMNL Požeško-slavonska 2018./19.


Annales Museum Botanicum Lugduno-Batavi (abreviado Ann. Mus. Bot. Lugduno-Batavi) es un libro de botánica escrito por el botánico, micólogo, pteridólogo, briólogo y algólogo neerlandés Friedrich Anton Wilhelm Miquel. Es una obra en cuatro volúmenes editados en Ámsterdam en el periodo 1863-1869.

Publicación
 Vol. 1, p. 1-160, 1863; 161-331, 1864;
 vol. 2, p.¹1-148, 1865; p. 149-313, 1866;
 vol. 3, p. 1-315, 1867;
 vol. 4, p. 1-96, 1868; p. 97-319, 1869

Referencias

Enlaces externos
 Descripción en IPNI
 Descripción en botanicus

Libros de botánica
Libros de los Países Bajos
Publicaciones fundadas en 1863

Annales Museum Botanicum Lugduno-Batavi


දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේම සංඛ්‍යාවාදය සහ විශේෂයෙන්ම ප්‍රථමක සංඛ්‍යා පිළිබඳ අධ්‍යයනය කිසිදු ප්‍රායෝගික භාවිතයකින් තොර ස්වකැමැත්ත මත අධ්‍යයනය කරනු ලබන ශුද්ධ ගණිතමය මාතෘකාවක් සඳහා සරලම උදාහරණය ලෙස සැලකිණි. විශේෂයෙන්ම බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික ජී.එච්. හාඩි වැනි අංක ගණිතවාදීන් කිසිම යුදමය වැදගත්කමකින් තොර වූ සිය ක්‍රියාකාරකම් ගැන ආඩම්බර වූහ. නමුත් මෙම මතය 1970 දී පමණ ප්‍රථමක සංඛ්‍යා රහස් කේත භාෂා නිර්මාණය කරන ඇල්ගොරිතම සඳහා පදනම ලෙස යොදාගත හැකි බව ප්‍රකාශයට පත්වීමත් සමග බිඳ වැටුණි. ප්‍රථමක සංඛ්‍යා හෑෂ් වගු සහ ව්‍යාප්ත සසම්භාවී අංක ජනන සඳහා ද භාවිතා වේ.

මේ අතර එක් එක් භ්‍රමකයක් මත වූ ලෝහ ඇණ සංඛ්‍යාව අනෙක් ඕනෑම භ්‍රමකයක වූ ලෝහ ඇණ සංඛ්‍යාව සඳහා ප්‍රථමක හෝ අනුයාත ප්‍රථමක වන පරිදි භ්‍රමක යන්ත්‍ර නිපදවීමත් සමග පිහිටුම් පුණරාවර්තනයෙන් තොරව සම්පූර්ණ භ්‍රමක පිහිටුම් චක්‍රයක් සිදු කිරීමේ හැකියාව ඇති විය.

රහස් කේත භාෂා නිර්මාණය

RSA වැනි සමහර රහස් භාෂා කේත නිර්මාණය ඇල්ගොරිතම බිට් 512 වැනි විශාල ප්‍රමාණයේ ප්‍රථමක සංඛ්‍යා මත පදනම් වේ.

ස්වභාවධර්මයේ ප්‍රථමක සංඛ්‍යා පිහිටීම

ස්වභාවධර්මය තුළ විවිධ අංක නිරූපණය වී තිබෙනු දැකගත හැකි අතර මින් සමහරක් ප්‍රථමක සංඛ්‍යා වේ. නමුත් සංඛ්‍යාවක් ප්‍රථමක වීම නිසා එය ස්වභාධර්මයේ පිහිටන අවස්ථා විරල වේ. උදාහරණයක් ලෙස බොහෝ තාරුකා මාළුවන්හට බාහු 5ක් පවතී. නමුත් 5 ප්‍රථමක වීම හේතුවෙන් තාරුකා මසුන්ට බාහු 5ක් පවතී යැයි කීමට සාධක නොමැත. තවද ඇතැම් තාරකා මසුන් විශේෂයෙන්ට බාහු 5කට අසමාන සංඛ්‍යාවක් පවතී. Echinaster luzonicus ට බාහු 6ක් ඇති අතර , Luidia senegalensis ට බාහු 9ක් ඇත. Solaster endeca විශේෂ‍යට බාහු 20 ක් දක්වා තිබිය හැක. බොහෝ තාරුකා මසුන් (එසේම අනෙකුත් බොහෝ එකිනොඩර්මාවන් / ශල්‍යවර්මීන්) පංච අරීය සමමිතිය දැරීමට හේතු අදට ද අපැහැදිලිය.

ස්වභාවධර්මයා විසින් ප්‍රථමක සංඛ්‍යා පරිණාමීය ක්‍රියාවලිය සඳහා යොදාගෙන ඇති ආකාරයට එක් උදාහරණයකි. Magicicada ගණයට අයත් රැහැයියන්ගේ ජීවන චක්‍රයන් සැලකිය හැක. මෙම කෘමීන් සිය ජීවන චක්‍රයෙන් වැඩි කාලයක් මැසි පිලවුන් ලෙස පොළව යට ජීවත් වෙති. මොවුන් පිලා අවධිය පසුකර සුහුඹුලන් බවට පත්වන්නේ වසර 15කට හෝ 17 කට පසුව වන අතර ඉන් අනතුරුව උපරිම වශයෙන් සති කීපයක් වූ ජීවිත කාලයක් තුළ ඔබ මොබ පියාඹමින් ප්‍රජනනය කර මිය යති. මෙම අසාමාන්‍ය ජීවන චක්‍රය නිසා  Magicicada  වන් සඳහා විශේෂණය වූ විලෝපීන් පරිණාමය වීමේ හැකියාව ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. යම් හෙයකින් Magicicada වන් ප්‍රථමක නොවන කාල සීමාවන් තුළ වූ ජීවන චක්‍රයකට හිමිකම් කීවේ නම් සිදු වන්නේ කුමක්දැයි යන්න සොයා බැලීමට ඔවුන්ගේ ජීවන චක්‍රය වසර 12ක් වී යැයි සිතමු. එවිට වසර 2, 3, 4, 6 හා 12 යන ඕනෑම කාලසීමාවන්ට වරක් ජීවන චක්‍රය සපුරණ විලෝපීන්ට Magicicadaවන් මත යැපීමේ හැකියාව ලැබේ. වසර 200ක කාලසීමාවක් සඳහා වසර 14 සහ 15 ක කාල පරාසයේ ජීවන චක්‍රයන් ඇති රැහැයියන් සහ වසර 13 සහ 17 ක ජීවන චක්‍ර ඇති රැහැයියන් සඳහා ඔවුන් සුහුඹුල් වන කාලය තුළ ඇතිවන  විලෝපීය තර්ජන ගණනය කළ විට ප්‍රථමක නොවන ජීවන චක්‍රවල පරිණත කාලයන්හිදී ප්‍රථමක ජීවන චක්‍රවල පරිණත අවධීන්ට සාපේක්ෂව 2% කින් වැඩි විලෝපී ගහණයක් පවතින බවට නිගමනය විය. මෙය ඉතා කුඩා වාසියක් වුව ද මෙම කෘමීන්ගේ ජීවන චක්‍ර ප්‍රථමක සංඛ්‍යාමය කාලසීමාවන්ට පරිණාමය වීම සඳහා ස්වාභාවික වරණය සිදුවීමට මෙය ප්‍රමාණවත් වී ඇති බව පැහැදිලිය.

තවද සීමා ශ්‍රිතයේ හා සංකීර්ණ ක්වොන්ටම් පද්ධතීන්හි ශක්ති මට්ටම් අතර සම්බන්ධතාවයක් ඇති බව අනුමාන කෙරේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Prime_number#Applications

ප්‍රථමක සංඛ්‍යා භාවිතයන්


Nekropola Bijača nalazi se neposredno uz cestu Ljubuški - Vid, pored mjesta Bijača, na lokalitetu Dilić.

Broj spomenika koji su datirani u 14. i 15. stoljeće nekada je bio veći: dio ih je ugrađen u obližnju cestu izgrađenu 1931., a jedan se nalazi u Arheološkoj zbirci Franjevačkoga samostana u Humcu. Danas je sačuvanih 34 spomenika: 19 škrinja, 14 ploča te 1 sljemenjak, a od ukupnog broja, 17 ih je ukrašeno. Najčešći motivi na spomenicima su povijene lozice s trolistovima, zatim križevi i štitovi s mačevima, te vrpce, arkade, prikazi ljudskih figura, kola i lova, tako da nekropola ima važnu likovnu vrijednost. Spomenici se pripisuju obitelji knezova Rupčića, a postavljeni su u smjeru sjeverozapad–jugoistok.

Kako je cijeli lokalitet bio zapušten, pod pokroviteljstvom Ogranka Matice hrvatske Ljubuški 2010. pristupilo se obilježavanju i osiguravanju prilaza uz cestu, te tiskanju prigodnog vodiča. Čišćenje, uređenje, restauracija i konzervacija grobišta napravljena je 2013.

Povjerenstvo za očuvanje nacionalnih spomenika lokalitet je 26. listopada 2010. proglasilo nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine, te ga uvrštava na popis ugroženih spomenika BiH. Lokalitet Dilić uvršten je na popis 30 UNESCO-ovih zaštićenih lokaliteta grobalja sa stećcima u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj, Crnoj Gori i Srbiji.

Nekropola pored Bijače jedan je od sedam lokaliteta na području Ljubuškoga na kojima je registirano ukupno 214 stećaka, od kojih je 88 ploča, 78 sanduka, 1 sanduk s postoljem, 9 sarkofaga, te 48 ploča i sanduka bez pojedinačnog opisa.

Izvori

Ljubuški
Nacionalni spomenici Bosne i Hercegovine
Nekropole sa stećcima u Bosni i Hercegovini

Bijača (nekropola)


ඩොමීනියන් රාජ්‍යයන් යනු,  19වන සියවසෙහි අවසන් භාගයෙහි සිට, නාමික වශයෙන්  කිරීටය යටතේ පැවති සහ, බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය සහ බ්‍රිතාන්‍ය පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය සැදූ, ස්වතන්ත්‍ර   දේශපාලන තන්ත්‍රයන් වූහ. ඒවා අතර, කැනඩාව, ඕස්ට්‍රේලියාව, පකිස්තානය, ඉන්දියාව, ලංකාව (ශ්‍රී ලංකාව), නවසීලන්තය,  නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ්, දකුණු අප්‍රිකාව සහ, අයර්ලන්ත නිදහස් රාජ්‍යය වූහ. 1926බැල්ෆෝර් ප්‍රකාශනය වෙතින් ඩොමීනියන් රාජ්‍යයන් පිළිගනුලැබුනේ "බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය තුල ස්වතන්ත්‍ර ප්‍රජාවන්" ලෙසින් වන අතර, ඉන්පසු දශකයන් තුලදී, ඩොමීනියානු රාජ්‍යයන්, එක්සත් රාජධානිය වෙතින්  පූර්ණ ස්වෛරී විය. ජාතීන්ගේ පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය තුල ස්වෛරී ව්‍යවස්ථාදායක රාජාණ්ඩු  බවට පත්වී, පූර්ණ ස්වෛරීත්වයට පෙර පැවති රාජ  පෙළපත සහ රාජ උරුමක්‍රමය, ස්වීය  රාජ  පෙළපත සහ රාජ උරුමක්‍රමය ලෙසින් පවත්වාගෙන ගියේ නම්, වසර 1953 ට පසුව ඒවා,   පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩල අධිකාර ක්ෂේත්‍රයන් ලෙසින් හැඳින්විණි.

කිසියම් බල ප්‍රදේශයක් හැඳින්වීමට, පෙරදී "ඩොමීනියන් රාජ්‍යය" යන පදය භාවිතය,  16වන සියවස තරම් ඈත අතීතයට විහිදෙන අතර,  1535 සිට 1800 පමණ දක්වා, වේල්සය විස්තර කිරීමට සමහරවිට භාවිතා කෙරිණි.

අර්ථදැක්වීම

ඉංග්‍රීසි පොදු නීතිය ප්‍රකාර, බ්‍රිතාන්‍ය කිරීටයෙහි ඩොමීනියන් රාජ්‍යයන් යනු, කිරීටයේ අධිකාරිය යටතේ පැවති සියළු අධිකාර ක්ෂේත්‍රයන් සහ බල ප්‍රදේශ වෙති. නිදසුනක් වශයෙන්, 1914 දී සයිප්‍රස  දිවයින ඇඳා ගනිමින් නිකුත් කෙරුණු රාජසභා ආඥාව විසින් ප්‍රකාශනය කෙරුණේ, නොවැම්බර් 5 දින සිට, දිවයින:

කිසියම් බල ප්‍රදේශයක් හැඳින්වීමට, පෙරදී "ඩොමීනියන් රාජ්‍යය" යන පදය භාවිතය,  16වන සියවස තරම් ඈත අතීතයට විහිදෙන අතර,  1535 සිට 1800 පමණ දක්වා, වේල්සය විස්තර කිරීමට සමහරවිට භාවිතා කෙරිණි: නිදසුනක් වශයෙන්, වේල්සයේ නීති 1535 පණත යන්න යෙදෙන්නේ ඩොමීනියන් රාජ්‍යය, සාමන්ත රාජ්‍යය සහ වේල්ස ප්‍රාන්තය වෙතය. වර්ජීනියා යටත් විජිතය වෙත 1660දී පමණද, නිව් ඉංග්ලන්ඩ් ඩොමීනියන් රාජ්‍යය වෙත 1686දී පමණද ඩොමීනියන් රාජ්‍යය යන්න නිල අභිධානයක් ලෙසින් පවරන ලදි. මෙම ඩොමීනියන් රාජ්‍යයන් කිසි දිනෙක ස්වයං-පාලන තරාතිරම් නොවූහ. කෙටි-කාලීන නිව් ඉංග්ලන්ඩ් ඩොමීනියන් රාජ්‍යය තැනීම සැලසුම් කෙරුණේ– පසුකාලීන ඩොමීනියන් රාජ්‍යයන්ගේ අරමුණට පටහැනි වශයෙන් – රාජකීය පාලනය දැඩි කරගැනුමට සහ යටත් විජිතයේ ස්වයං-පාලනය දුර්වල කිරීමටය.

සටහන්

ඩොමීනියන් රාජ්‍යය


ගෝනියමාලිමගේ ජෝන් ඇන්තනී ෆ්ලේවියන් අපෝන්සු (උපත 28 ඔක්තොම්බර් 1952, ශ්‍රී ලංකාවේ, කොළඹදී) යනු,  ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකු සහ, 1996 ලෝක කුසලාන තුලදී නෙදර්ලන්තය වෙනුවෙන් එක් දින ජාත්‍යන්තර පහක් ක්‍රීඩා කල, ලන්දේසි ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි.

රට විසින් ටෙස්ට් තත්ත්වය හිමි කර ගැනුමට පෙර, අපෝන්සු විසින් එක් වරක් ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කර ඇති අතර, ඒ අවස්ථාවේදී  කමිල් නාඩුවට එරෙහිව ගෝපාලන් කුසලාන සඳහා 1974–75 දී, ක්‍රීඩා කර ඇත. 1982–83 දී දකුණු අප්‍රිකාවේ සංචාරය කල ඇරෝසා ශ්‍රී ලංකා පිල සමග සහභාගිත්වය නිසා ඔහු වෙත ශ්‍රී ලංකාව තුල ජීවිත කාලයටම ක්‍රිකට් තහනමක් පැනවිණි. ශ්‍රී ලාංකික දේශීය ක්‍රිකට් සඳහා, සෙබස්ටියනයිට්ස් කණ්ඩායම වෙනුවෙන් උස්-මට්ටමේ තරග නවයක් තුල ක්‍රීඩා කල අපෝන්සු, නෙදර්ලන්තය වෙත සංක්‍රමණය වෙමින්, ඔවුන් සඳහා  1990 සහ 1994 අයිසීසී කුසලාන තරගාවලියන්හිදී ක්‍රීඩා කලේය.

ආශ්‍රිත
 ක්‍රික්ඉන්ෆෝ පේජ් ඔන් ෆ්ලේවියන් අපෝන්සු

1952 උපත්
නෙදර්ලන්ත එක් දින ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ලන්දේසි ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ජීවත්වන්නෝ
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
සෙබස්ටියනයිට්ස් ක්‍රිකට් සහ මලලක්‍රීඩා සමාජ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික සම්භවයක් සහිත ලන්දේසි ජනයා
ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ

ෆ්ලේවියන් අපෝන්සු


The anterior cruciate ligament (ACL) is one of a pair of cruciate ligaments (the other being the posterior cruciate ligament) in the human knee. The two ligaments are also called "cruciform" ligaments, as they are arranged in a crossed formation. In the quadruped stifle joint (analogous to the knee), based on its anatomical position, it is also referred to as the cranial cruciate ligament. The term cruciate translates to cross. This name is fitting because the ACL crosses the posterior cruciate ligament to form an "X". It is composed of strong, fibrous material and assists in controlling excessive motion. This is done by limiting mobility of the joint. The anterior cruciate ligament is one of the four main ligaments of the knee, providing 85% of the restraining force to anterior tibial displacement at 30 and 90° of knee flexion. The ACL is the most injured ligament of the four located in the knee.

Structure
The ACL originates from deep within the notch of the distal femur. Its proximal fibers fan out along the medial wall of the lateral femoral condyle. The two bundles of the ACL are the anteromedial and the posterolateral, named according to where the bundles insert into the tibial plateau. The tibial plateau is a critical weight-bearing region on the upper extremity of the tibia. The ACL attaches in front of the intercondyloid eminence of the tibia, where it blends with the anterior horn of the medial meniscus.

Purpose
The purpose of the ACL is to resist the motions of anterior tibial translation and internal tibial rotation; this is important to have rotational stability. This function prevents anterior tibial subluxation of the lateral and medial tibiofemoral joints, which is important for the pivot-shift phenomenon. The ACL has mechanoreceptors that detect changes in direction of movement, position of the knee joint, and changes in acceleration, speed, and tension. A key factor in instability after ACL injuries is having altered neuromuscular function secondary to diminished somatosensory information. For athletes who participate in sports involving cutting, jumping, and rapid deceleration, the knee must be stable in terminal extension, which is the screw-home mechanism.

Clinical significance

Injury

An ACL tear is one of the most common knee injuries, with over 100,000 tears occurring annually in the US. Most ACL tears are a result of a non-contact mechanism such as a sudden change in a direction causing the knee to rotate inward. As the knee rotates inward, additional strain is placed on the ACL, since the femur and tibia, which are the two bones that articulate together forming the knee joint, move in opposite directions, causing the ACL to tear. Most athletes require reconstructive surgery on the ACL, in which the torn or ruptured ACL is completely removed and replaced with a piece of tendon or ligament tissue from the patient (autograft) or from a donor (allograft). Conservative treatment has poor outcomes in ACL injury, since the ACL is unable to form a fibrous clot, as it receives most of its nutrients from synovial fluid; this washes away the reparative cells, making the formation of fibrous tissue difficult. The two most common sources for tissue are the patellar ligament and the hamstrings tendon. The patellar ligament is often used, since bone plugs on each end of the graft are extracted, which helps integrate the graft into the bone tunnels during reconstruction. The surgery is arthroscopic, meaning that a tiny camera is inserted through a small surgical cut. The camera sends video to a large monitor so the surgeon can see any damage to the ligaments. In the event of an autograft, the surgeon makes a larger cut to get the needed tissue. In the event of an allograft, in which material is donated, this is not necessary, since no tissue is taken directly from the patient's own body. The surgeon drills a hole forming the tibial bone tunnel and femoral bone tunnel, allowing for the patient's new ACL graft to be guided through. Once the graft is pulled through the bone tunnels, two screws are placed into the tibial and femoral bone tunnel. Recovery time usually ranges between one and two years, but is sometimes longer, depending if the patient chose an autograft or allograft. A week or so after the occurrence of the injury, the athlete is usually deceived by the fact that he/she is walking normally and not feeling much pain. This is dangerous, as some athletes start resuming some of their activities such as jogging, which with a wrong move or twist, could damage the bones, as the graft has not completely become integrated into the bone tunnels. Injured athletes must understand the significance of each step of an ACL injury to avoid complications and ensure a proper recovery.

Nonoperative treatment of the ACL

ACL reconstruction is the most common treatment for an ACL tear, but it is not the only treatment available for individuals. Some may find it more beneficial to complete a nonoperative rehabilitation program. Individuals who are going to continue with physical activity that involves cutting and pivoting, and individuals who are no longer participating in those specific activities both are candidates for the nonoperative route. In comparing operative and nonoperative approaches to ACL tears, few differences were noted between surgical and nonsurgical groups, with no significant differences in regard to knee function or muscle strength reported by the patients.

The main goals to achieve during rehabilitation (rehab) of an ACL tear is to regain sufficient functional stability, maximize full muscle strength, and decrease risk of reinjury. Typically, three phases are involved in nonoperative treatment - the acute phase, the neuromuscular training phase, and the return to sport phase. During the acute phase, the rehab is focusing on the acute symptoms that occur right after the injury and are causing an impairment. The use of therapeutic exercises and appropriate therapeutic modalities is crucial during this phase to assist in repairing the impairments from the injury. The neuromuscular training phase is used to focus on the patient regaining full strength in both the lower extremity and the core muscles. This phase begins when the patient regains full range of motion, no effusion, and adequate lower extremity strength. During this phase, the patient completes advanced balance, proprioception, cardiovascular conditioning, and neuromuscular interventions. In the final, return to sport phase, the patient focuses on sport-specific activities and agility. A functional performance brace is suggested to be used during the phase to assist with stability during pivoting and cutting activities.

Operative treatment of the ACL
Anterior cruciate ligament surgery is a complex operation that requires expertise in the field of orthopedic and sports medicine. Many factors should be considered when discussing surgery, including the athlete's level of competition, age, previous knee injury, other injuries sustained, leg alignment, and graft choice. Typically, four graft types are possible, the bone-patella tendon-bone graft, the semitendinosus and gracilis tendons (quadrupled hamstring tendon), quadriceps tendon, and an allograft. Although extensive research has been conducted on which grafts are the best, the surgeon typically chooses the type of graft with which he or she is most comfortable. If rehabilitated correctly, the reconstruction should last. In fact, 92.9% of patients are happy with graft choice.

Prehabilitation has become an integral part of the ACL reconstruction process. This means that the patient exercises before getting surgery to maintain factors such as range of motion and strength. Based on a single leg hop test and self-reported assessment, prehab improved function; these effects were sustained 12 weeks postoperatively.

Postsurgical rehabilitation is essential in the recovery from the reconstruction. This typically takes a patient 6 to 12 months to return to life as it was prior to the injury. The rehab can be divided into protection of the graft, improving range of motion, decrease swelling, and regaining muscle control. Each phase has different exercises based on the patients' needs. For example, while the ligament is healing, a patient's joint should not be used for full weight-bearing, but the patient should strengthen the quadriceps and hamstrings by doing quad sets and weight shifting drills. Phase two would require full weight-bearing and correcting gait patterns, so exercises such as core strengthening and balance exercises would be appropriate. In phase three, the patient begins running, and can do aquatic workouts to help with reducing joint stresses and cardiorespiratory endurance. Phase four includes multiplanar movements, thus enhancing a running program and beginning agility and plyometric drills. Lastly, phase five focuses on sport- or life-specific motions, depending on the patient.

A 2010 Los Angeles Times review of two medical studies discussed whether ACL reconstruction was advisable. One study found that children under 14 who had ACL reconstruction fared better after early surgery than those who underwent a delayed surgery. For adults 18 to 35, though, patients who underwent early surgery followed by rehabilitation fared no better than those who had rehabilitative therapy and a later surgery.

The first report focused on children and the timing of an ACL reconstruction. ACL injuries in children are a challenge because children have open growth plates in the bottom of the femur or thigh bone and on the top of the tibia or shin. An ACL reconstruction typically crosses the growth plates, posing a theoretical risk of injury to the growth plate, stunting leg growth, or causing the leg to grow at an unusual angle.

The second study noted focused on adults. It found no significant statistical difference in performance and pain outcomes for patients who receive early ACL reconstruction vs. those who receive physical therapy with an option for later surgery. This would suggest that many patients without instability, buckling, or giving way after a course of rehabilitation can be managed nonoperatively, but was limited to outcomes after two years and did not involve patients who were serious athletes. Patients involved in sports requiring significant cutting, pivoting, twisting, or rapid acceleration or deceleration may not be able to participate in these activities without ACL reconstruction.

ACL injuries in women
Risk differences between outcomes in men and women can be attributed to a combination of multiple factors, including anatomical, hormonal, genetic, positional, neuromuscular, and environmental factors. The size of the anterior cruciate ligament is often the most reported difference. Studies look at the length, cross-sectional area, and volume of ACLs. Researchers use cadavers, and in vivo placement to study these factors, and most studies confirm that women have smaller anterior cruciate ligaments. Other factors that could contribute to higher risks of ACL tears in women include patient weight and height, the size and depth of the intercondylar notch, the diameter of the ACL, the magnitude of the tibial slope, the volume of the tibial spines, the convexity of the lateral tibiofemoral articular surfaces, and the concavity of the medial tibial plateau. While anatomical factors are most talked about, extrinsic factors, including dynamic movement patterns, might be the most important risk factor when it comes to ACL injury.

Gallery

See also

 Posterior cruciate ligament
 Anterior cruciate ligament reconstruction
 Anterior drawer test
 Anterolateral ligament
 Lateral collateral ligament
 Medial collateral ligament
 Unhappy triad

References

External links

  - "Extremity: Knee joint"
  - "Superior view of the tibia."
  - "Medial and lateral views of the knee joint and cruciate ligaments."
  ()

Knee ligaments

Anterior cruciate ligament


An Schizachyrium djalonicum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jacq.-fel.. An Schizachyrium djalonicum in nahilalakip ha genus nga Schizachyrium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizachyrium

Schizachyrium djalonicum