Zindanlar ve Ejderhalar (veya Zindan ve Ejderha), halen Wizards of the Coast tarafından yayınlanmakta olan bir masaüstü rol yapma oyunudur.

Orijinal Zindanlar ve Ejderhalar oyunu 1974 yılında Gary Gygax ve Dave Arneson tarafından o zamanlar Gygax'in firması Tactical Studies Rules (TSR) tarafından yayınlandı. Masaüstü oyunlarından türetilen Zindanlar ve Ejderhalar'ın basımı genelde modern rol yapma oyunlarını ve  Devasa çok oyunculu çevrimiçi rol yapma oyunu (MMORPG) endüstrisinin başlangıcı olarak görülmektedir. Zindanlar ve Ejderhalar dünyada en çok oynanan ve tanınan Masa Üstü Rol Yapma Oyunu (MÜRYO) dur. Türkiye'de Zindanlar ve Ejderhalar MÜRYO kural kitaplarının çok azı Türkçeye çevrilmiştir. Bu oyun ve kuralları hakkında detaylı bilgi bulmak isteyenler oyunun resmi sitesinden  ya da başka kardeş sitelerden  okuyabilirler.

Zindanlar ve Ejdarhalar Sürümleri
Wizards of the Coast firması Zindanlar ve Ejderhalar (Dungeons and Dragons) masa üstü rol yapma oyunu için pek çok kural kitabı çıkarmıştır ve hala da çıkarmaktadır. Bu kitapların büyük bir kısmı oyun kuralları, bazı değişiklik ve yenilikler ile ilgili kitaplardır. Zindanlar ve Ejderhalar'ın orijinal baskısı 1974'te piyasaya sürüldükten sonra, oyun 1977'de iki bölüme ayrıldı: basit-kurallı sistemi olan Zindanlar ve Ejderhalar (Temel) yanında daha karmaşık, ağır-kurallı sistemi olan Gelişmiş Zindanlar ve Ejderhalar"'ın (AD&D) yayınlandı. Daha sonra Klasik oyun 1983-85 arasında beş kutu setine genişletildi. 2000 yılında 3. baskıda önceki iki bölümlü oyun seti birleştirildi ve "Gelişmiş" ön eki kaldırıldı. Zindanlar ve Ejderhalar oyununun en son piyasaya sürülen 5. basımıdır; diğerleri için artık kitap çıkarılmamaktadır.

1974; Orijinal Zindanlar ve Ejderhalar (İnsanlar & Mag, Canavarlar & Hazine, Yeraltı Dünyası & Vahşi Yaşam Maceraları)

1977; Zindanlar ve Ejderhalar (Temel)

1977; Gelişmiş Zindanlar ve Ejderhalar (Canavar Kılavuzu) (1978; Oyuncular Elkitabı) (1979; Zindan Efendileri Rehberi)

1981; Zindanlar ve Ejderhalar (B/X sürümü) (Temel Set (mor kutu; Seviye 1–3)) (Uzman Set (mavi kutu; Seviye 4–14))

1983; Zindanlar ve Ejderhalar (BECMI sürümü) (Temel Set (kırmızı kutu; Seviye 1–3, Uzman Set (mavi kutu; Seviye 4–14), Arkadaş Set (turkuaz kutu; Seviye 15–25)). (1984; Usta Set (siyah kutu; Seviye 26–36)  (1985; Ölümsüzler Seti (altın kutu; 36. Seviye üstü)

1985; Keşfedilmemiş Arcana

1989; Gelişmiş Zindanlar ve Ejderhalar 2. Basım. (Oyuncunun Elkitabı, Zindan Efendisinin Rehberi, Canavarca Özet "Monstrous Compendium") (1993; Canavarca Kılavuzu "Monstrous Manual" (Monstrous Compendiumun yerini aldı) (1995; Oyuncunun Elkitabı (revize), Zindan Efendisinin Rehberi (revize), Oyuncunun Tercihi/Zindan Efendisi Tercihi serileri)

1991; Zindanlar ve Ejderhalar  (RC sürümü) (Temel Set (siyah kutu; Seviye 1–5), Kurallar Siklopedisi (Seviye 1–36)). Tüm setler "Kurallar Sklopedisi"nde derlendi ve kısmen revize edildi.

1994; Klasik Zindanlar ve Ejderhalar (Temel Set (bronz kutu; levels 1–5), Kurallar Sklopedisi (basılı kaldı)

2000; Zindanlar ve Ejderhalar 3. Basım (Oyuncunun Elkitabı, Zindan Efendisinin Rehberi, Canavar Kılavuzu).

2003; Zindanlar ve Ejderhalar 3.5 sürüm (Oyuncunun Elkitabı, Zindan Efendisinin Rehberi, Canavar Kılavuzu)

2008; Zindanlar ve Ejderhalar 4. Basım (Oyuncunun Elkitabı, Zindan Efendisinin Rehberi, Canavar Kılavuzu)

2010; Zindanlar ve Ejderhalar Esaslar (Kurallar Özeti, Düşmüş Toprakların Kahramanları, Unutulmuş Krallıkların Kahramanları, Zindan Efendisinin Alet Takımı, Canavar Kasası)

2014; Zindanlar ve Ejderhalar 5. Basım (Temel Kurallar (sadece PDF; sınırlı oyuncu seçenekli) (temel elkitapları: Oyuncunun Elkitabı, Zindan Efendisinin Rehberi, Canavar Kılavuzu)

Zindanlar ve Ejderhalar 3. basımın sadece Oyuncunun Elkitabı Türkçeye çevrilmiştir. Yalnızca bu elkitabının çevrilmiş olması, oyunu Türkçe oynamak ve öğrenmek isteyen oyuncular için yeterli değildir. Bu kitap hem artık eskimiş basımdır hem de Canavar Kılavuzu ve Zindan Efendisinin Rehberi kitapları da çevrilmelidir ki oyun tam anlamıyla oynanabilsin. Maalesef bu çeviriler yapılmamıştır. Bu da Oyuncunun El kitabı çevirisinin ZE (Zindan Efendisi) için değil ama yalnızca oyuncular için işe yaradığı anlamına gelmektedir.

Zindanlar ve Ejderhalar 5. basımın Oyuncunun Elkitabı ve Zindan Efendisinin Rehberi' nin oyunseverlerce yapılan resmi olmayan ama detaylı ve geniş bir Türkçe çevirisi de mevcuttur.

3.5. Sürüm (2003)
Burada listelenenler sadece 3.5. sürümün Oyuncunun Elkitabı nda yer alan sınıflardır. Seçilebilecek başka sınıflar da mevcuttur.

 Cüce (Dwarf) Boyut: OrtaHız: 6 mTercihli Sınıf: SavaşçıAna Dil: Ortak Dil ve Cüce diliEk Diller: Dev Dili, Gnomca, Goblince, Orkça, Toprak Dili, Yer altı DiliYetenekler: Taş veya metallere paha biçmeye +2,Bu madenlerde zanaata +2Hünerler: Taşkurnazı: Taş yapılarını bir düzenbazın yaptığı gibi inceleyebilir, Tuzakları bulabilir. Karanlık Görüşü: Tam karanlıkta 18 m ilerisine kadar görebilir. Görülen sadece silüetlerdir.Kurtarmalar: Zehre, büyü ve benzerlerine +2 Kurtarma: Devlere +4 Kaçınma: Goblin türlerine +1 saldırıAvantaj: +2 DayanıklılıkDezavantaj: -2 Karizma

Cüceler dağların içine oydukları devasa krallıklarında, klanlar halinde yaşarlar. Bu klanlar ayrı ayrı yaşamaktansa; bir araya gelirler, aralarında bir lider klan seçerler ve bu lider klanın reisi, krallığın da reisi olur. Cüceler gün ışığını pek az görürler ama bundan şikayet de etmezler. Onlar için değişiklik sorundan başka bir şey değildir. Diğer ırklara pek az güvenirler, bazen kuzenleri Gnom'lara bile. Yine de dostlarının sonuna kadar arkasındadırlar. Cüceler huysuz, sinirli ve sabırsızdır.

 Elf Boyut: OrtaHız: 9 mTercihli Sınıf: BüyücüAna Dil: Ortak Dil ve ElfçeEk Diller: Ejder Dili, Gnolce, Goblince, Orkça, Silvan DiliYetenekler: Dinleme, arama ve fark etme denemelerine +2 katkı…Ayrıca gizli bir kapıya 1,5 m yaklaşınca otomatik olarak fark ederler…Hünerler: Uzunkılıç, epe ve her türlü yay ile (sınıfı ne olursa olsun) yeterlilik Loşgörüş; Ay, yıldız meşale ışığı gibi ışıklarda insanlardan iki kat daha uzağı görebilirler…Kurtarmalar: Uyku büyülerine bağışıklık, "efsun" büyülerine +2 dayanıklılık..Avantaj: +2 ÇeviklikDezavantaj: -2 Dayanıklılık

Elfler dünya üzerinde yaratılmış en güzel ırklardan biridir. Pürüzsüz tenleri ve renkli gözleri kalıtsal bir özelliktir; bir elfin bir insana çekici gelmemesi mümkün değildir. Lakin elfler genelde ormanlık arazinin en derinlerinde, taş şehirlerden uzakta yaşamayı tercih ettikleri için, bir insanın bir elf görmesi pek de kolay değildir. Büyüye ve doğaya karşı ilgileri çok büyüktür. Ayrıca kılıç ve yay kullanmada ustadırlar. Çoğu elf genç yaşta büyü eğitimine başlar. Bu eğitimin gerektirdiği disiplin, sabır ve ağırlık; elflerin  yüzyıllarla ölçülen yaşam süreleriyle birleşince, onları duygusuz gösterebilir. Oysa bu soğukluk sadece olaylara daha geniş bir perspektiften baktıkları içindir. Gül goncasını seyreden bir elf mutlu, düşmanlarına ateş topları fırlatan bir elf sinirli ve dostundan ayrıla bir elf hüzünlü olabilir. Ne olursa olsun elfler kibirlidir: Onlar insanları kaba, buçuklukları sıkıcı, gnomları önemsiz, cüceleri neşesiz bulurlar. Yaklaşık 500 yıl yaşayabilirler

 Gnom Boyut: KüçükHız: 6 mTercihli Sınıf: Gözbağcı (İllüzyonist)Ana Dil: Ortak dil ve GnomcaEk Diller: Ejder, cüce dili, Elfçe, dev dili, goblince, orkçaYetenekler: Dinlemelere, Simya denemelerine +2 katkıKurtarmalar: Yanılsamalara +2 kurtarma, devlere +4 kaçınmaHünerler: Loşgörüş: Ay, yıldız meşale ışığı gibi ışıklarda insanlardan iki kat daha uzağı görebilirler…Büyü: Zekası 10'un üzeri olan gnomlar Rakseden Işık, Heyula Seda ve Fevkalbeşer'in her birinden günde 1 defa yapabilir.Avantaj: +2 DayanıklılıkDezavantaj: -2 Güç

Keşfetme arzusu, zeka ve espriyle birleşince, ortaya gnomlar çıkar. Onlar her yerde teknisyenler, mucitler ve simyacılar olarak hoş karşılanırlar. Cüce kuzenleri gibi yeraltında yaşamaktan hoşlanırlar ancak cüceler kadar büyük krallıklar oymazlar. Hayvanları, değerli taşları ve her türlü şakayı severler. Eğlencelidirler ama eğlence anlayışları biraz farklı -hatta aşırı- olduğu için, her zaman hoş karşılanmayabilir.

 Yarı Elf (Half-Elf) Boyut: OrtaHız: 9 mTercihli Sınıf: HerhangiAna Dil: Ortak Dil ve ElfçeEk Diller: HepsiYetenekler: Dinleme, arama ve fark etme denemelerine +1 katkı…Kurtarmalar: Uyku büyülerine bağışıklık, "efsun" büyülerine +2 dayanıklılık..Hünerler: Loşgörüş: Ay, yıldız meşale ışığı gibi ışıklarda insanlardan iki kat daha uzağı görebilirler, Elf Kanı: Yarı Elfler bir yönleriyle Elf sayılırlar, Onların kullandıkları silahları ve büyülü eşyaları kullanabilirler.Avantaj: -Dezavantaj: -

Elfler her ne kadar insanlardan uzakta da yaşasa, bazen bir elf bir insanın yaşam enerjisine, insan da elfin güzelliğine tutulduğunda; dünyaya Yarı-Elf bir çocuk gelebilir. Yarı-elfler hem insandır, hem de elftir. Ama aynı zamanda ne insandır, ne de elftir. Elflerin yanında yetişen bir yarı-elf, çevresi tarafından çok insansı bulunur: sabırsız, kaba ve hızlı büyüyen bir yarı-insan. Tersine, insanların yanında yetişen bir yarı-elf de çok elfimsi bulunur: soğuk, anlaşılmaz ve neredeyse ölümsüz. Bu yüzden çoğu yarı-elf göçebe ve gezgin hayatı tercih eder. Kendilerini hiçbir yere ait hissedememe duygusu onların her yöne yönelebilmelerini sağlar. Hem elfler gibi renkli gözlü ve zariftirler (ancak hiçbir zaman gerçek bir elf kadar değil) hem de insanlar gibi kaslıdırlar ve yüzleriyle vücutlarında kıllar çıkar.

 Yarı Ork (Half-Orc) Boyut: OrtaHız: 9 mTercihli Sınıf: BarbarAna Dil: Ortak Dil ve OrkçaEk Diller: Ejder dili, dev dili, gnolce, goblince ve tamuYetenekler: -Kurtarmalar: -Hünerler: Karanlık Görüşü; Tam karanlıkta 18 m ilerisine kadar görebilir. Görülen sadece silüetlerdir. Ork Kanı: Yarı orklar bir yönleriyle ork sayılır ve benzer silahları kullanabilirler…Avantaj: + 2 GüçDezavantaj: - 2 Zeka ve Karizma

 Buçukluk (Halfling) Boyut: KüçükHız: 6 mTercihli Sınıf: DüzenbazAna Dil: Ortak Dil ve Buçukluk DiliEk Diller: Cüce Dili, Elfçe, Gnomca, Goblince, OrkçaYetenekler: Tırmanma, zıplama, sessiz hareket etme ve dinleme denemelerine +2 katkı, saklanma denemelerine +4 katkı.Kurtarmalar: Tüm kurtarma atışlarına +1; Korkuya karşı +2 kurtarmaHünerler: -Avantaj: +2 ÇeviklikDezavantaj:' -2 Güç

Bir buçukluk yaklaşık olarak bir insan çocuk uzunluğunda ve ağırlığındadır. Ayrıca ırksal bir biçimde hiç sakalları çıkmaz. Bütün bu özellikler bir araya gelince de bir buçukluğu çocuklardan ayırmak birçok göz için zordur. Buçukluklar yapıları ve yetiştiriliş tarzları nedeni ile (ya da sadece "Yol Tutkusu" dedikleri şey yüzünden) genelde gezgindirler. Kaotik olmaya meyilleri vardır.

Ayrıca bakınız
 Metin2
 The Elder Scrolls Online
 MMORPG

Kaynakça

Masaüstü rol yapma oyunları

Zindanlar ve Ejderhalar


Raymer is a surname. Notable people with the surname include:

Beth Raymer (born 1976), American writer and journalist
Brent Raymer (born 1985), NASCAR driver
Cory Raymer (born 1973), American football player
Daniel Raymer, American aerospace engineer
Fred Raymer (1875–1957), American baseball player
Greg Raymer (born 1964), American poker player
Rick Raymer, American video game designer
Robert Raymer (born 1956), American writer
Steve Raymer, American journalist
Vic Raymer, Canadian curler

English-language surnames

Raymer


A Copa da Ásia de 2023 será a 18ª edição do torneio máximo de seleções nacionais organizado pela Confederação Asiática de Futebol (AFC). A competição será realizada no Catar entre 12 de janeiro e 10 de fevereiro de 2024. Originalmente a competição seria realizada na China entre os dias 16 de junho e 16 de julho, porém a China desistiu de sediá-la devido a um surto de COVID-19 no país.

Será a segunda vez que a competição terá 24 seleções, divididas em 6 grupos de 4 equipes, além do acréscimo da fase de oitavas de final. O formato anterior, utilizado durante as edições de 2004 até 2015, era disputado entre 16 seleções, divididas em 4 grupos de 4 equipes.

Equipes classificadas

1 A China seria a anfitriã do torneio, porém, devido à Pandemia de COVID-19, a China não será mais sede do torneio.
2 Participações como Vietname do Sul.

Estádios

Fase de grupos

Regulamento
As equipes são classificadas de acordo com os pontos (3 pontos por vitória, 1 ponto por empate, 0 pontos por derrota) e, se empatados em pontos, os seguintes critérios de desempate são aplicados, na ordem indicada, para determinar a classificação:
 Pontos em confrontos diretos entre equipes empatadas;
 Diferença de gols em confrontos diretos entre equipes empatadas;
 Gols marcados em confrontos diretos entre equipes empatadas;
 Se mais de duas equipes estiverem empatadas e após a aplicação de todos os critérios de confronto direto acima, um subconjunto de equipes ainda estiver empatado, todos os critérios de confronto direto acima serão reaplicados exclusivamente a este subconjunto de equipes;
 Diferença de golos em todos os jogos do grupo;
 Golos marcados em todos os jogos do grupo;
 Disputa de pênaltis se apenas duas equipes estiverem empatadas e se enfrentarem na última rodada do grupo;
 Pontos disciplinares (cartão amarelo = 1 ponto, cartão vermelho por dois cartões amarelos = 3 pontos, cartão vermelho direto = 3 pontos, cartão amarelo seguido de cartão vermelho direto = 4 pontos);
 Sorteio.

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Grupo E

Grupo F

Melhores terceiros colocados

Ligações externas

Copa da Ásia de 2023
Futebol de 2023 na Ásia
Futebol de 2023 no Catar
Competições internacionais de futebol sediadas no Catar

Copa da Ásia de 2023


Hampton in Arden is a village and civil parish located in the Forest of Arden in the Metropolitan Borough of Solihull, in the West Midlands of England. Hampton in Arden was part of Warwickshire until the 1974 boundary changes. It lies within the Meriden Gap which is an area of countryside between Solihull and Coventry.

In 1968 the central part of the village was designated a Conservation Area, which is an "area of special architectural or historic interest, the character or appearance of which it is desirable to preserve or enhance". Its population in the 2001 census was 1,787, increasing to 1,834 at the 2011 Census.

History
Hampton is mentioned in Domesday Book (1086), when it was held by Geoffrey de Wirce. "In Coleshill Hundred Hantone. 10 hides. Land for 22 ploughs. In lordship 2; 2 male and 2 female slaves. 50 villagers with a priest and 16 smallholders have 13 ploughs. A mill at 40d; meadow, 10 acres; woodland 3 leagues long and 3 wide. The value was and is 100s." All of Geffrey's lands were held freely by Leofwin. Geffrey's wife was called Aelfeva and her English name suggests that Geffrey may have acquired his Warwickshire lands through her, by inheritance rather than by confiscation; she may have been Leofwin's heiress. A priest was recorded, implying that a church existed.

Of the name, Hantone, Dugdale states that the name was occasioned from the situation, "hean" in the Saxon signifying high though by contraction written "han" and through corrupt pronunciation "ham".

Dugdale could find no mention of Geffrey having any children and concluded that he must have died without issue, his lands reverted to the Crown and by a grant of Henry I all his lands were passed to Nigel de Albani. Nigel had a son, Roger, surnamed Mowbray, from whom, from the middle of the 12th century the de Ardernes, became the Lords of the Manor. Afterwards it passed by marriage to the de Montford family of Coleshill and then subsequently reverted to the Crown. It was granted to Robert Dudley, Earl of Leicester, by Queen Elizabeth I in 1570 but reverted to the Crown after his death. In 1625, it was assigned to Queen Henrietta Maria, wife of King Charles I. In the early 19th century it was sold to Isaac William Lillingston who later sold the Manor of Hampton to Sir Robert Peel (former Prime Minister and founder of the modern police force). On Sir Robert's death in 1850, the manor was inherited by his son, Frederick, who did much to 'modernise' Hampton, demolishing many half-timbered and thatched cottages. He employed the architect W E Nesfield to build new dwellings, shops and lodges.

Notable landmarks

The parish church of St. Mary and St. Bartholomew

The parish church of St. Mary and St. Bartholomew has a chancel, nave with narrow aisles, west tower, south porch, and north vestry. The chancel is of about mid 12th-century date. It is comparatively long and narrow for the period, in a church of this size, and it has an unusual north doorway near the west end; it is possible that it represented the complete church, at least for a short time. The nave, if not coeval, was built soon afterwards and had a late-12th-century south aisle, of which the arcade remains. Possibly the nave was of the same width as the chancel, but was widened to the north about . about the middle of the 13th century and a narrow north aisle and arcade added. The chancel arch was widened at the same time to the utmost limits permitted by the width of the chancel. For some reason, probably weakness, the north aisle was rebuilt late in the 14th century on the old foundations of the narrow aisle. This was followed by a similar rebuilding of the south aisle early in the 15th century, again without widening it. About the same time the west tower was begun, but carried up only a short way, the completion being delayed until late in the century.
The last medieval alteration was the building of the clerestory in the 16th century in place of the old steeply pitched roof indicated by the lines on the tower.
The tower bore a tall spire "till by the extraordinary violence of lightning and thunder happening on St.Andrew's Day, in the night, in the year 1643, it was cloven, and fell to the ground: at which time the whole fabrick, with the tower, were torn in divers places." The south porch and north vestry are modern, and various repairs and restorations have been executed to other parts. The chancel was rebuilt in 1879 with the old material overseen by the architect W. E. Nesfield.
All the roofs are modern. The church bells and most of their fittings were transplanted here from Manchester in 1976, where they had previously hung in the church of St John in Miles Platting, then being demolished due to subsidence.

Other

There are some well preserved 17th century and timber-framed houses, some of which are listed.
Outside the village, to the south-east, is the 15th-century packhorse bridge over the River Blythe and on the former route to Kenilworth. Only . wide between the low parapets, consisting of five bays with ancient stone piers having pointed cut-water faces on the west side against the flow of the stream—and square projections on the east. The three northern arches are segmental-pointed, the southern two have been rebuilt with brick arches. East of the bridge is a ford.

The war memorial lists the names of 23 men of the parish who were killed in World War I and one in World War II. It is dedicated; To the Glory of God and in Memory of the men of Hampton in Arden who gave their lives for their country in the cause of freedom 1914–1918 and below Sons of this place let this of you be said that you who live are worthy of your dead 1939–1945
( there are 24 names from WW1 and 1 from WW2, one must have been added recently) .

Governance
Hampton in Arden is part of the Bickenhill ward of Solihull Metropolitan Borough Council, and is represented by Councillors Alison Rolf, Robert Sleigh and Jim Ryan, all of the Conservative Party. Nationally, it is part of the constituency of Meriden, whose Member of Parliament is a Conservative, Saqib Bhatti. Prior to Brexit in 2020, it was included in the West Midlands electoral region of the European Parliament.

Transport links

The M42 motorway, Birmingham Airport and the National Exhibition Centre (NEC) are nearby.

Hampton was at the southern end of the Birmingham and Derby Junction Railway, later part of the Midland Railway. Opened as a double-track main line on 12 August 1839, the section from Whitacre to Hampton, known as the Stonebridge Railway, was downgraded to a branch line in 1842 after the opening of the line from Whitacre into Birmingham; it was singled in 1843 and lost its final passenger service in 1917 as a wartime economy measure. After lingering on as a goods line, it was closed entirely in 1935 following a bridge failure at Packwood. The line had originally enabled passengers from the Derby, Tamworth, Kingsbury, Whitacre, Shustoke and Coleshill areas to make connections at Hampton for other parts of the country, because at one time the Midland Railway and the London & North Western Railway (LNWR) had stations side by side at Hampton, at the point where the two lines met (called Derby Junction). The Midland station building can still be seen, but the LNWR station disappeared long ago, being replaced by the present Hampton-in-Arden railway station some 500m nearer London in 1884. The track bed of the old Midland route remains and a footpath for hikers and railway buffs runs alongside the site of the original track.
Hampton is now served by hourly bus services 82 and 89 between Solihull and Coventry operated by Stagecoach in Warwickshire
Although through fares are currently unavailable, most buses on service 82 continue from Solihull to Stratford upon Avon as service X20. The railway provides a link between Birmingham and Coventry approximately every 30 minutes Monday to Saturday.The village is namechecked in the Crokodile Tears song Trains.

Sports and leisure

The village has one pub, the 17th-century The White Lion public house north-east of the church on the High Street, which is plastered externally, but old beams are exposed inside. There is also one restaurant, the Beeches Bar & Grill, within an 18th-century Georgian building on Marsh Lane, with panel front door centred, topped with rectangular windows (in door or as a transom) and capped with an elaborate entablature supported by decorative pilasters. It began life as a private house but was later bought by the local George Fentham charity as a place of recreation for men. In 1913 a hall was built adjoining the house and the whole complex was used as a VAD Hospital during the First World War. After the war the hall became the equivalent of a village hall and the house reverted to being a working men's club. In the late 1980s the club was used less and less and an alternative use had to be found. In 1997 it was converted into, what is now, the Beeches Bar & Grill. Beeches Bar & Grill

References

External links

 Pictures
 The Station
 Hampton Monthly – news from around the village
 St. Mary & St. Antony's Coptic Orthodox Church, Hampton-in-Arden
 http://www.hamptoninarden.org.uk/

Villages in the West Midlands (county)
Geography of the Metropolitan Borough of Solihull
Conservation areas in England

Hampton in Arden


Međuopćinska nogometna liga – Jug u sezoni 1990./91. je predstavljala ligu šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije, a sastojala se od klubova s područja općina Slavonski Brod, Nova Gradiška i Slavonska Požega. Ovo je bila posljednja natjecateljska sezona u Jugoslaviji.
Prvak je bio "Slavonac" - Nova Kapela.

Tablica

Povezani članci
 Međuopćinska nogometna liga Istok 1990./91.
 Općinska nogometna liga Slavonska Požega 1990./91.
 I. općinska nogometna liga Slavonski Brod 1990./91.

Izvori

 Jurica Bešlić, Goran Đurđević, Vesna Milković, Jelenko Topić: 70 godina nogometa u Vidovcima i Dervišagi, Vidovci - Dervišaga, 2016.

1990-91
1990-91 MOL Jug
MOL Jug

Međuopćinska nogometna liga – Jug 1990./91.


1942 is a vertically scrolling shooter by Capcom that was released as an arcade video game in 1984. Designed by Yoshiki Okamoto, it was the first game in the 194X series, and was followed by 1943: The Battle of Midway.

1942 is set in the Pacific Theater of World War II, and is loosely based on the Battle of Midway. Despite the game being created by Japanese developers, the goal is to reach Tokyo and destroy the Japanese air fleet; this was due to being the first Capcom game designed with Western markets in mind. It went on to be a commercial success in arcades, becoming Japan's fifth highest-grossing table arcade game of 1986 and one of top five highest-grossing arcade conversion kits that year in the United States. It was ported to the Nintendo Entertainment System, selling over  copies worldwide, along with other home systems.

Gameplay

The player pilots a Lockheed P-38 Lightning dubbed the "Super Ace". The player has to shoot down enemy planes; to avoid enemy fire, the player can perform a roll or vertical loop. During the game, the player may collect a series of power-ups, one of them allowing the plane to be escorted by two other smaller fighters in a Tip Tow formation. Enemies included: Kawasaki Ki-61s, Mitsubishi A6M Zeros and Kawasaki Ki-48s. The boss plane is a Nakajima G10N.

The game has "a special roll button that allows players to avoid dangerous situations by temporarily looping out of" the playfield. In addition to the standard high score, it also has a separate percentage high score, recording the best ratio of enemy fighters to enemies shot down.

Development
The game was designed by Yoshiki Okamoto. The game's main goal was to be easily accessible for players. This is why they decided to use a World War II theme. 1942 was also the first Capcom game designed with Western markets in mind. That was why they decided to have the player pilot an American P-38 fighter plane, to appeal to the American market. The game is loosely based on the Battle of Midway, which was a turning point in the Pacific War when the Americans began defeating the Japanese.

Ports
The game was released to the MSX, NEC PC-8801, FM-7, and Sharp X1. It was released to the Famicom in 1985 in Japan and North America in 1986. The Famicom version was developed by Micronics.

A Game Boy Color version was also released in North America in May 2000 and the PAL region in the year 2001.

The European games publisher Elite Systems later released versions for the Amstrad CPC, ZX Spectrum, and Commodore 64.

The music of the Commodore 64 version is based on the main verse of Ron Goodwin's 633 Squadron movie score, with arrangement by Mark Cooksey.

Reception

In Japan, Game Machine listed 1942 on their January 1, 1985 issue as being the fourth most-popular arcade game for the previous two weeks. It went on to be Japan's seventh highest-grossing table arcade game during the first half of 1986, and the overall fifth highest-grossing table arcade game of 1986. In the United States, it was one of the top five highest-grossing arcade conversion kits of 1986. In the United Kingdom, it was the top-grossing arcade game on the Euromax arcade charts for five months in 1987, from July through November.

The NES version sold over  copies worldwide. 1942 was Capcom's breakaway hit, eclipsing in popularity the company's preceding three titles: Vulgus, Sonson, and Pirate Ship Higemaru.

Mike Roberts reviewed the arcade game in the May 1985 issue of British magazine Computer Gamer. While noting the game's scenario was "an odd subject for a Japanese arcade manufacturer" to take up, he said it has "very nice graphics" especially the "graphically excellent loops" and had an "original" gameplay feature in the form of the percentage high score. Retrospectively, Brett Alan Weiss of AllGame called it "a fondly remembered" shooter and praising the special roll button, "perfectly balanced gameplay, colorfully detailed graphics," and "nifty" power-ups, making "the game a true classic."

Legacy
1942 was the first Capcom title to spawn a successful series of sequels, with five titles in the 194X line released from 1987 to 2000. Many of Capcom's other vertical shooters featured very similar gameplay, such as Varth: Operation Thunderstorm.

It was re-released in Capcom Generations 1 for the PlayStation and Saturn consoles. It was featured in the Capcom Classics Collection for the PlayStation 2 and Xbox, as well as Capcom Classics Collection: Reloaded for the PlayStation Portable. The arcade version was added to the Wii Virtual Console in Japan on December 21, 2010, the PAL and North American regions in January 2011. It was also re-released for Windows Mobile Professional.

1942: Joint Strike was released for Xbox Live Arcade and PlayStation Network in 2008. 1942: First Strike was released for iOS in 2010.

The game series has sold a total of 1.4 million units worldwide as of December 31, 2019, and stands as Capcom's 18th best-selling franchise.

References

External links

1984 video games
Arcade video games
Amstrad CPC games
Capcom games
Commodore 64 games
IOS games
FM-7 games
Game Boy Color games
MSX2 games
NEC PC-8801 games
Nintendo Entertainment System games
PlayChoice-10 games
Romstar games
Sega Saturn games
Sharp X1 games
ZX Spectrum games
Vertically scrolling shooters
PlayStation Network games
Virtual Console games
Pacific War video games
Windows Mobile Professional games
Xbox 360 Live Arcade games
Video games developed in Japan
Video games scored by Mark Cooksey
Video games set in 1942
Video games set in Alaska
Video games set in Japan
Video games set in the Marshall Islands
Video games set in the Northern Mariana Islands
Video games set in Okinawa Prefecture
Video games set in Papua New Guinea
Video games set in the Philippines
Video games set in the United States
Aircraft carriers in fiction
Digital Eclipse games
Multiplayer and single-player video games
Cooperative video games
Micronics games
Elite Systems games

1942 (video game)


A Peste Grande foi o nome que ficou conhecida uma epidemia de peste bubónica que grassou em Lisboa entre Abril de 1569 e Julho de 1570. A Peste Grande foi a maior epidemia de peste das três que assolaram Portugal na segunda metade do século XVI, desconhecendo-se ao certo o número exacto de óbitos por ser tão elevado que os párocos das diferentes freguesias terem deixado de os conseguir registar: com base em registos contemporâneos e investigações posteriores, atribuem-se-lhe entre 40 a 50 mil mortes, só em Lisboa.

A epidemia tomou esta designação pela sua mortandade em poucos meses, e para a contrastar com outro surto pestífero posterior, a Peste Pequena, que viria a deflagrar no final do século, em 1598.

As primeiras vítimas da Peste Grande foram identificadas em Lisboa em Abril de 1569, ainda que só se tenha começado a suspeitar de uma epidemia na cidade cerca de um mês mais tarde. A população foi alertada para a existência de uma epidemia de peste apenas no início de Julho, na altura em que o rei D. Sebastião implementa as primeiras medidas de contenção da epidemia. No pico da epidemia, no verão de 1569, chegaram a morrer 700 pessoas por dia na cidade de Lisboa, e daí a peste acabou por se estender a todo o reino levando a que vilas e cidades perdessem grande parte da sua população, como foi exemplo a cidade de Guimarães onde morreram metade dos seus habitantes (passando de 4000 para cerca de 2000).

A epidemia em Lisboa
Nunca se conseguiu esclarecer a verdadeira origem da epidemia de 1569. A doença parece ter aparecido entre 1563 e 1568 em Saragoça, Logronho e Navarra, Bilbau e Burgos, daí se espalhando para outras zonas no norte de Espanha e para ocidente, como Sevilha, Galiza, e finalmente Lisboa, onde rebentou com excepcional violência. Frei Luís de Sousa, que viveu durante o tempo da peste, afirma na sua obra História de São Domingos dizer-se que a epidemia teria sido trazida por um navio de mercadorias oriundo de Veneza. No final do século XIX, o olisipógrafo Eduardo Freire de Oliveira, na obra Elementos para a História do Município de Lisboa, aponta como origem o Egipto, citando "os mestres físicos de então".

Pese embora a situação de Lisboa no centro das rotas marítimas mundiais a tornasse particularmente vulnerável a surtos pestíferos que surgiam recorrentemente, a que ajudava a generalizada falta de higiene que era comum nos aglomerados populacionais na época, há já cerca de 40 anos que a cidade havia sido poupada da peste. Os últimos surtos epidémicos de peste haviam-se dado com vários recrudescimentos ao longo da década de 1520, um dos quais, inclusivamente, terá vitimado o rei D. Manuel I em Dezembro de 1521.

A primeira morte por peste que se pode atribuir a este novo surto e de que há registo data de 28 de Dezembro de 1568, na freguesia do Lumiar. Não obstante, esta data é muito anterior à que é geralmente apontada como mais plausível para o início da epidemia: na sua obra de 1618, Livro da Fundação do Mosteiro do Salvador da Cidade de Lisboa, a prioresa do mosteiro de Alfama, Madre Soror Maria do Baptista (1570-1659), afirma que a doença se começou a espalhar "em Abril de mil quinhentos sessenta & nove". Aparentemente só no mês seguinte se terá começado a suspeitar de uma epidemia de peste na cidade: o crescente número de vítimas mortais foi inicialmente atribuído ao frio por uma junta médica convocada pelo rei D. Sebastião, então com 15 anos de idade, sendo a causa dos "apostemas nos corpos" o "inverno muito grande" e as "suas humidades". Estas opiniões, segundo o Padre José Pereira Baião, autor posterior, eram contestadas pelos médicos mais velhos que tinham tido experiência de epidemias de peste no passado.

Sabe-se que D. Sebastião, provavelmente alertado para o que se passava, abandonou o Paço Real de Xabregas e se instalou no Paço da Alcáçova a 27 de Maio. A 21 de Junho, o rei partiu para Sintra, instalando-se na Penha Longa com os membros do seu conselho e criados. A rainha-viúva D. Catarina de Áustria e a Infanta D. Maria, avó e tia-avó do rei, respectivamente, tinham ficado em Xabregas, mas dirigiram-se primeiro para Vila Franca de Xira e, passado poucos dias, para Alenquer. Entretanto, em Lisboa, o número de vítimas mortais ia aumentando: no final do mês de Junho, morriam à volta de 50 pessoas por dia.

«Nos dias 10, 11 e 12 de julho, na maior força da peste, espalhou se em Lisboa, que no dia 13 d'esse mez se subverteria a cidade. Foi tal o terror, que Lisboa ficou quasi deshabitada, fugindo tudo e cobrindo 7 ou 8 léguas em redor, porque não havia casas para tanta gente. Morreu grande numero de pessoas não só da peste, mas também de fome, sêde e outras calamidades.». A desolação foi tão grande que «Cresceu a herva pelas ruas a grande altura: os mortos não cabiam nas egrejas, sendo preciso abrirem-se vallas pelos campos, enterrando-se em cada uma aos 50 e 60. Estavam os defuntos amortalhados às portas das casas, dois e trez dias, sem haver quem os levasse á sepultura. De um instante para outro cahiam mortos os que estavam de pé e vivos; e amanheciam defuntos os que se tinham deitado sãos.
As terras visinhas, em que a peste não era tão intensa e geral, não queriam communicar com Lisboa, o que causou um novo flagello — a fome — de que morreram muitas pessoas. Só no fim do mez de outubro é que cessou [o pico  de] esta horrorosa epidemia.»

Ao confirmarem-se os primeiros sinais de peste, o rei D. Sebastião e a corte permaneceram em Sintra daí partindo em itinerância por localidades mais pequenas e seguras. Entre as medidas de combate à peste implementadas pelo rei, conta-se a nomeação de três governadores para assegurar o governo da cidade de Lisboa (Diogo Lopes de Sousa, governador da casa do cível, encarregue da administração da justiça; D. Martinho Pereira, vedor da Fazenda, encarregue dos assuntos de saúde pública e da pobreza; e D. João de Mascarenhas, capitão-mor, para se ocupar da defesa da cidade), a atribuição de uma soma de mil cruzados diários para o tratamento dos doentes e assistência a órfãos e viúvas, a contratação de médicos castelhanos, e a instalação de uma Casa de Saúde bem apetrechada de meios numa quinta fora da cidade.

O povo pediu o auxílio de Nossa Senhora, realizando procissões de penitência. Tendo a peste iniciado o seu declínio em 1570, foi feita, em acção de graças, uma procissão em honra de Nossa Senhora da Saúde, com a promessa de a repetir anualmente. O culto a Nossa Senhora da Saúde constitui uma tradição que chegou aos nossos dias, e a procissão ainda hoje se realiza; a imagem venerada encontra-se, hoje, na pequena Capela de Nossa Senhora da Saúde e de São Sebastião da Mouraria, na freguesia de Santa Justa, próxima ao Rossio.

Faleceu nesta epidemia António Ferreira (nascido em 1528) desembargador da relação e o mais fervoroso adepto da literatura da "renascença", que fez ressuscitar o gosto pelos clássicos gregos e latinos. Foi também vitimado pela epidemia o missionário e escritor Frei Gaspar da Cruz, em Setúbal, sabendo-se ter antes prestado auxílio aos pestíferos.

Epidemias
História de Lisboa
Saúde em Portugal
1569 em Portugal
1570 em Portugal

Peste Grande


Divya Dwivedi est une philosophe et écrivaine vivant en Inde. Elle est professeure à l'Institut indien de technologie de Delhi. Ses intérêts principaux portent sur l'ontologie, la métaphysique, la littérature et la philosophie politique. Elle est membre de l'International Network of Women Philosophers.

Formation
Dwivedi est originaire d'Allahabad. Sa mère s'appelle Sunitha Dwivedi. Son père, Rakesh Dwivedi, est un avocat à la Cour suprême de l'Inde.

Elle a obtenu son baccalauréat en Arts au Lady Shri Ram College (Delhi) et son master au Collège Saint-Étienne (Delhi). Elle a obtenu un master de Philosophie à l'Université de Delhi et un doctorat à l'Institut indien de technologie de Delhi (IIT Delhi).

Carrière
Dwivedi est actuellement professeure associée au Département des humanités et des sciences sociales de l'IIT Delhi. Auparavant, elle a enseigné au Collège Saint-Étienne (Delhi) et au Département d'anglais de l'Université de Delhi. Elle a été professeure invitée au Centre for Fictionality Studies, Université d'Aarhus in 2013 and 2014.

Ses écrits en philosophie politique critiquent le système oppressif des castes, les discriminations religieuses et le nationalisme hindou.

Elle est membre du Theory Committee de l'Association Internationale de Littérature comparée.

Elle est la directrice et cofondatrice de la revue internationale Philosophy World Democracy avec Zeynep Direk, Achille Mbembe, Jean-Luc Nancy, Shaj Mohan et Mireille Delmas-Marty.

La revue américaine de théorie critique Episteme a publié en février 2021 un numéro spécial sur son apport en philosophie.

Œuvre philosophique
La position philosophique de Dwivedi s'écarte du mouvement de la  déconstruction et a été caractérisé comme un matérialisme déconstructif.

Elle a publié dans les domaines de l'ontologie, de la narratologie, de la métaphysique, de la linguistique et de la déconstruction. Selon Jean-Luc Nancy et Bernard Stiegler, ses travaux donnent une orientation nouvelle à la philosophie, en la détachant de la métaphysique et du nihilisme.

École de pensée
Dwivedi considère la philosophie comme une pratique déstabilisante provenant du modèle socratique. Il en résulte une .

Selon Barbara Cassin, la position théorique de Dwivedi révèle les enjeux politiques actuels en théorie postcoloniale car son refus de faire du post-colonialisme le premier et le dernier mot permet de clarifier avec précision ce qui arrive en Inde aujourd'hui aux femmes, philosophes et intellectuelles .

Très critique envers les études postcoloniales et leurs dérivés, Dwivedi avance dans une entrevue à Mediapart que la théorie postcoloniale et le nationalisme hindou sont deux aspects de la même chose et relèvent l'un et l'autre de projets politiques mis de l'avant par les castes dominantes. Elle ajoute que dans le champ du féminisme, la théorie postcoloniale demeure un domaine théorique mobilisé par la caste supérieure pour empêcher les féministes des castes inférieures de développer leurs propres outils dans le contexte du Mouvement MeToo.

Dans son éditorial d'introduction au numéro de la revue de l'Unesco sur les femmes-philosophes, elle écrit ainsi : .

Gandhi et la philosophie

En 2018, en collaboration avec le philosophe Shaj Mohan, Dwivedi a publié Gandhi and Philosophy: On Theological Anti-politics. Cet ouvrage examine divers aspects de la pensée de Gandhi en adoptant un nouveau système de réflexion philosophique basé sur le concept d'anastasis. Dans la préface, Jean-Luc Nancy écrit que cet ouvrage propose une orientation nouvelle à la philosophie, orientation qui n'est ni métaphysique ni hypophysique. La tendance hypophysique qui serait inhérente à la philosophie selon cet ouvrage est définie comme une conception de la nature comme divine. Il en résulte que l'éloignement de la nature entrainé par un environnement technologique réduit la valeur des humains et les rapproche du mal. L'attachement de Gandhi à cette vision hypophysique de la nature se traduit par son éthique de résistance passive et de non-violence. Dans sa conférence de 2019 au Royal Institute of Philosophy, Dwivedi fait la distinction suivante entre métaphysique et hypophysique : .

Gandhi and Philosophy identifie le racisme avec la pratique des castes, ce qui revient à accuser Gandhi de racisme vu qu'il soutenait ce système. Lorsque le The Indian Express a rendu compte des vives réactions suscitées par cette accusation de racisme, Dwivedi a répondu que le racisme de Gandhi était particulier en ce sens que celui-ci ne reposait pas sur la volonté de maintenir les traditions mais sur la supériorité morale. Selon la philosophe, Gandhi a une part de responsabilité dans l'institutionnalisation de l'hindouisme et du langage hindi. En faisant de la religion une arme contre le colonisateur, le projet politique de Gandhi est aussi à l'origine de la montée du nationalisme hindou, ainsi que l'écrit Krithika Varagur dans son compte-rendu du livre pour le The Washington Post. Elle cite notamment Dwivedi pour qui Gandhi played a huge role in solidifying the Hindu majority identity in India today. Dans un article pour la revue Esprit, Divya Dwivedi et Shaj Mohan écrivent que .

Gandhi and Philosophy montre aussi que le manque d'empathie de Gandhi pour la souffrance des Juifs sous le régime nazi découle directement de sa conception de la vérité : .

Réception
Selon Jean-Luc Nancy Gandhi and Philosophy propose une nouvelle orientation à la philosophie, à l'écart de la théologie, de la métaphysique et du nihilisme. Dans son livre Qu'appelle-t-on Panser ?: 1. L'immense régression, Bernard Stiegler estime que l'ouvrage de Dwivedi incite à reconsidérer l'histoire du nihilisme dans l'eschatologie contemporaine et en montre les limites tout en offrant une voie nouvelle. Cette nouvelle voie est celle d'une anastase de la philosophie, thème qui a fait l'objet d'un débat à l'ENS en juillet 2021 : . Pour Robert Bernasconi, le constructivisme derrière le concept d'anastase, qui est le dépassement d'une stase, est dans le prolongement d'une refondation de la philosophie souhaitée par Heidegger.

Pour un critique de cet ouvrage, le projet philosophique de Gandhi and Philosophy est de créer de nouvelles catégories évaluatives.

L'ouvrage a été critiqué pour ses difficultés d'ordre méthodologique et stylistique. Comme le note Robert Bernasconi, Gandhi and Philosophy n'est pas un livre que l'on va comprendre à la première lecture. D'autres articles ont signalé la difficulté causée par un style constructiviste.

On a aussi reproché à ce livre d'exalter la figure de Gandhi tout en le critiquant. L'ambiguité de cette approche est soulignée par le critique du The Indian Express : .

Un autre magazine reproche à Dwivedi de se ranger dans le paradigme de la philosophie occidentale alors que le but de Gandhi était précisément de créer une alternative à l'eurocentrisme. Il en résulte que son livre ne peut intéesser que la philosophie continentale et ne relève pas du discours indic.

Ouvrages de Divya Dwivedi

Livres et chapitres de livres
  Gandhi and Philosophy: On Theological Anti-politics, Bloomsbury Academic, 2018.
  The Public Sphere: From Outside the West, Bloomsbury Academic, 2015.
  En collaboration avec H. Nielsen et R. Walsh, Narratology and Ideology: Negotiating Context, Form, and Theory in Postcolonial Narratives, Ohio State University Press, 2018.
  «Modal of Lost Responsibilities», in Virality of Evil Philosophy in the Time of a Pandemic, Rowman & Littlefield, 2022.
  «A Flight Indestinate», in Coronavirus, Psychoanalysis, and Philosophy, Editors Fernando Castrillón et al., Oxford: Routledge, 2021.

Articles
  «Jean-Luc Nancy: in whose wild heart immortality sleeps homeless», Philosophy World Democracy.
  «May 1968 in the Memories of Imagination», Interventions: International Journal of Postcolonial Studies, Vol 22, 2020.
  «The Hindu Hoax  How upper castes invented a Hindu majority», Caravan Magazine (avec S. Mohan et R. Janardhanan)
 « Ce que l'hindouisme recouvre », (avec S. Mohan), Esprit, juin 2020.
  «A Mystery of Mysteries!–», European Journal of Psychoanalysis, 2021.
  «On Freud's Group Psychology. A Debate (J.-L. Nancy, D. Dwivedi, S. Benvenuto)», European Journal of Psychoanalysis, 2021.
  «The transitivity of the We in Narrative and Political Discourse», Style, Vol 54, No. 1, 2020.
  « Nancy's Wager », Philosophy World Democracy, 2021.
  «Homologies in Freud and Derrida: Civilization and the Death Drive», Eco-Ethica, Vol 9, 2020.
  «The Endogenous Ends of Education: For Aaron Swartz», (avec S. Mohan) European Journal of Psychoanalysis, 2021.
  « Truth, Knowledge & Capitalism In The Anthropocene », avec Bernard Stiegler, Indian Institute of technology, Delhi, février 2018.

Interviews
  ELLEVoices: Divya Dwivedi On How She Is #ImaginingTheWorldToBe, Elle Magazine.
 Modi en France : l'Inde, partenaire incontournable, France Culture, 14 juillet 2023
 Divya Dwivedi : « En Inde, les minorités religieuses sont persécutées pour cacher que la véritable majorité, ce sont les castes inférieures », Le Monde, 11 février 2022.
 Une nuit de philosophie (1/4) : Philosopher en Inde entretien avec Les Chemins de la philosophie à l'UNESCO Headquarters Paris, Podcast.
  Interview with Divya Dwivedi, Unesco, Has Magazine, janvier 2021.

Références

Bibliographie
 Jean-Luc Nancy, « La religieuse manipulation du pouvoir », dans Libération, 7 mars 2021.
 Robert Bernasconi, « Welcoming Divya Dwivedi and Shaj Mohan's Gandhi and Philosophy », episteme, no 4: philosophy for another time; towards a collective political imagination, février 2021.
 R. Janardhanan, « The Deconstructive Materialism of Dwivedi and Mohan:A New Philosophy of Freedom », Positions Politics, février 2021.
 R. Janardhanan, «  Deconstructive Materialism: Einsteinian Revolution in Philosophy », ''Philosophy World Democracy'', 12-11-2021.
 D. J. Smith « Gandhi and Philosophy:Hypophysics and the Comparison between Caste and Race », episteme, no 4, février 2021.
 Marguerite La Caze, « Cocktails more lethal than Molotovs:Freedom, Indestinacy, and Responsibility in Gandhi and Philosophy », episteme, no 4.

Liens externes
Divya Dwivedi Page sur l'auteur à Bloomsbury Publishing

Narratologie

Philosophe du monde indien
Philosophe du XXIe siècle

Divya Dwivedi


Älibek Baqtijaruly Böleschew (, , Alibek Bachtijarowitsch Buleschew; * 9. April 1981 in Taldyqorghan) ist ein kasachischer ehemaliger Fußballspieler.

Seit 2011 spielte er für Sunkar Kaskelen, den Aufsteiger in die kasachische Premjer-Liga, musste mit dem Verein allerdings sofort absteigen. 2013 wechselte Böleschew zum Ligakonkurrenten Oqschetpes Kökschetau und schaffte 2014 mit Kökschetau den Aufstieg in die Premjer-Liga.

Erfolge
 Kasachischer Meister: 2004
 Kasachischer Pokalsieger: 2001, 2003

Weblinks

Fußballnationalspieler (Kasachstan)
Fußballspieler (FK Qairat Almaty)
Fußballspieler (FK Aqtöbe)
Fußballspieler (Ordabassy Schymkent)
Fußballspieler (FK Atyrau)
Fußballspieler (FK Taras)
Fußballspieler (Schetissu-Sunkar Taldyqorghan)
Fußballspieler (Oqschetpes Kökschetau)
Kasachischer Meister (Fußball)
Sowjetbürger
Kasache
Geboren 1981
Mann

Älibek Böleschew


Mapplethorpe est un film américain réalisé par Ondi Timoner, sorti en 2018.

Synopsis
La vie du photographe Robert Mapplethorpe.

Fiche technique
 Titre : Mapplethorpe
 Réalisation : Ondi Timoner
 Scénario : Ondi Timoner, Mikko Alanne et Bruce Goodrich
 Musique : Marcelo Zarvos
 Photographie : Nancy Schreiber
 Montage : John David Allen, Lee Percy et Ondi Timoner
 Production : Richard J. Bosner, Eliza Dushku, Nate Dushku et Ondi Timoner
 Société de production : Boston Diva Productions, Interloper Films, Silver Lining Entertainment, You're Outta Control Pictures et Blue Creek Pictures
 Pays :
 Genre : Biopic et drame
 Durée : 102 minutes
 Dates de sortie :
 :  (festival du film de Tribeca),

Distribution
 Matt Smith : Robert Mapplethorpe
 Marianne Rendón : Patti Smith
 John Benjamin Hickey : Sam Wagstaff
 Brandon Sklenar : Edward Mapplethorpe
 Tina Benko : Sandy Daley
 Mark Moses : Harry Mapplethorpe
 Carolyn McCormick : Joan Mapplethorpe
 Thomas Philip O'Neill : David Croland
 Mickey O'Hagan : Tina Summerlin
 Anthony Michael Lopez : Jack Fritscher
 McKinley Belcher III : Milton Moore
 Brian Stokes Mitchell : le père Stack
 Karlee Leilani Perez : Lisa Lyon
 Kerry Butler : Holly Solomon
 Hari Nef : Tinkerbelle
 John Bolton : Harold Jones
 Christina Rouner : Janet Kardon
 Gordon Tashjian : McNenny
 Ruisdael Cintron : Gonzalo
 Erick Huertas : Javier
 Rotimi Paul : Ken Moody
 Karan Oberoi : Emilio Acquavella
 Martin Axon : Martin Axon
 Glenn Kubota : Jeffrey Lew
 Jason Lopez : Tom Baril

Accueil
Le film a reçu un accueil mitigé de la critique. Il obtient un score moyen de 44 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2018
Film biographique américain
Film dramatique américain
Film biographique sur un photographe
Film biographique sur une personnalité LGBT
Film américain sur l'homosexualité masculine

Mapplethorpe (film)


Vrtlarstvo je praksa uzgajanja biljaka. Vrtlarstvo je dio hortikulture. U vrtovima uzgaja se ukrasno bilje zbog njegovoga cvijeća, listova ili sveukupnoga izgleda. Korisne biljke, kao što su voće, povrće i ljekovito bilje, koriste se za prehranu, proizvodnju bojila, medicinske i kozmetičke svrhe. Mnogi ljudi smatraju vrtlarstvo opuštajućom aktivnošću.

Vanjske poveznice

Vrtlarstvo


Lista de ginastas olímpicas da Ucrânia que competiram nas Olimpíadas desde 1996. Um total de 23 ginastas representaram a Ucrânia nas Olimpíadas, mas a primeira e única medalhista é Lilia Podkopayeva;  ganhou um total de 3 medalhas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1996, sendo a primeira medalhista olímpica múltipla ucraniana. Na competição por equipes, a Ucrânia terminou em 5º em 1996 e 2000, 4º em 2004 e 11º em 2008. A Ucrânia só foi autorizada a enviar uma ginasta para os Jogos de 2012, os Jogos de 2016 e os Jogos de 2020 .

Ginastas

Jogos Olímpicos da Juventude

Veja também

 Lista de ginastas artísticos masculinos olímpicos para a Ucrânia

Referências

Ucrânia nos Jogos Olímpicos
Ginastas

Lista de ginastas olímpicas da Ucrânia


An Amorphophallus merrillii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kurt Krause. An Amorphophallus merrillii in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Amorphophallus

Amorphophallus merrillii


İçrekçilik, batınilik ya da ezoterizm, bir konudaki derin bilgilerin ve sırların ehil olmayanlardan gizlenerek, bir üstat tarafından sadece ehil olanlara inisiyasyon yoluyla öğretilmesidir. Ezoterizm bir din veya bir inanç sistemi değildir. Çoğunlukla ezoterik (içrek) yani ezoterizm ile ilgili veya ezoterizme dair şeklinde kullanılır.

Ezoterik/içrek (içe yönelik anlam/ileti), asıl olarak belirli kişilerin içselliği ile sınırlandırılmış felsefî öğretilerdir. Bu öğretiler herkes tarafından bilinen egzoterik/dışrak (dışa dönük anlam/ileti) öğretiler değil, tam tersine belirli kişilerin aşamalardan geçerek bilmeye hak kazandığı öğretilerdir. Diğer anlamı ise içsel, tinsel farkındalığa sebep olan, Mistisizm ile eşanlamlı kabul edilen önemli ve kesin bilgilerdir. Ayrıca Ezoterizm geniş, farklı öğreti ve pratik yelpazesine sahip olan bir akımdır.

Kökenbilimi
Grekçe "iç, içsel" anlamındaki "esoterikos" sözcüğünden ya da "görüyorum, içsel olan, gizli olan" anlamlarına gelen "eisotheo" sözcüğünden türetilmiştir. Karşıt anlamlısı "dışrak"tır.

Gizlilik ve dereceleme ilkelerinin nedeni
Ezoterizme göre, ezoterik bilgiler, yani hakikatler ve sırlar, herkese açıklanmamalı, ancak belli eğitimlerden geçip o bilgileri almaya hak kazanmış, layık olmuş kişilere belirli bir zaman içerisinde derece derece açıklanmalıdır. Kimseye, değerini ve anlamını anlayamayacağı böyle bilgilerin verilmemesi gerektiği gibi, kimseye kaldıramayacağı, taşıyamayacağı bilgi de verilmemelidir. Çünkü taşıyamayacağı bilgi, kişiye bir yarar vermeyeceği gibi, zararlı da olabilir. Bu bilgiler belirli semboller ve alegoriler vasıtasıyla aktarılır.Yüksek bilgiler insanlara anlayış düzeylerine göre ve anlayış düzeylerinin ilerlemesine göre derece derece açılan bir sembolizme bürünmüş şekilde verilir. Bu durum kutsal metinlerde de geçerlidir.

Gizemcilik ve göksel dinlerde ezoterizm
Ezoterizm, sık sık, yanlışlıkla mistisizm ile karıştırılarak dinsel alana sokulmaktadır. Fakat ezoterizm, René Guénon'un belirttiği gibi, ne bir dindir, ne de bir dinin iç kısmıdır. Kaynağını herhangi bir dinden de almaz. Guenon'a göre, buna karşı gösterilebilecek tek istisna, yalnızca, temel dayanak noktalarını İslâmîyet'ten almış olmakla birlikte, mistisizmle karıştırılmaması gereken İslâmî ezoterizmdir. İslâmî ezoterizmde "bâtınî" terimi kullanılır. Yahudi ezoterismine Kabbala denir. Budizm dininin ezoterik yorumuna ise Vajrayana denir. Bunun dışında Hristiyanlıkta da tarihte ezoterik yorumlar görülmüştür. Bunların arasında Behmenizm, Katharizm gibi mezhepler zikredilebilir.

Ezoterizm sözcük anlamı
"Ezoterik" sıfatının kullanımı antik çağlara kadar uzanmaktadır. Bu kavrama ilk olarak M.S. 2. yüzyılda Samasota von Lukian tarafından yazılan Aristoteles felsefesinin ezoterik ve egzoterik olarak ele alındığı hicivsel eserlerde rastlanılmıştır. Alexandria von Clemens de bu bağlamda ilk olarak "gizli tutma" kavramını kullanmıştır. Çok benzer bir anlayışla Romalı Hippolyt ile Chalkis'li İmablichos, Pisagor öğrencilerinin arasında egzoterik ile ezoterik olanları birbirinden ayırarak ezoterik olanların daha dar bir çemberde, seçici bir kurul içinde olduğunu ve belirli öğretileri ayrıcalıklı olarak dinlediklerini belirtmiştir. Yine Antik Çağlarda kullanılan bir başka anlamı da Platon felsefesini ve mistiğini anlamaya yönelik olan içsel bilgidir. Ezoterik kavramı, benzer ya da farklı anlamlarla ilerleyen zamanlarda da yazarlar tarafından kullanılmaya devam edilmiştir.

Ezoterizm kavramının geçmişi ise bu durumun aksine çok da eskilere dayanmamaktadır. Bu kavramda ilk olarak 1828 yılında Jacques Matter'ın Antik Çağ Gnostisizmi (tanrıyı kabul etme, bilme) üzerine yazdığı eserinde karşılaşılmıştır. Diğer yazarların da bu yeni türeyen sözcüğü kabul edip kullanmaya başlamalarının ardından Ezoterizm, 1852 yılında ilk olarak Fransızca bir sözlükte "içrek bilgi" (gizli bilgi) anlamına gelen sözcük olarak yerini almıştır. Daha sonra Eliphas Lévi'nin büyü konulu etkin kitapları dolayısıyla sözcük, anlamından çoğu kez uzaklaşmıştır. Bu eserlerde Okültizm (kara büyücülük, müphemcilik) sözcüğüne de ilk defa yer verilmiştir. O zamandan bu yana çoğu akım ya da yazarlar, sözcük hakkında kendi tanımlarını kendilerine özgü biçimde yapmışlardır.

Günümüzde Ezoterizm daha farklı olarak algılanmaktadır. Bilinmeyen, sır olarak kalmamalı; herkesin öğrenebileceği, öğrenme gereği duyacağı içrek bilgiler olarak algılanmalıdır.

Günümüzde bu kavramın başka bir genel karşılığı ise; asıl olan, kendine özgü kesin bilgiler ve bu bilgilere ulaşmayı sağlayan farklı yollardır.

Ezoterizm ve ezoterik kavramlarının bilimde iki farklı temel kullanımı vardır. Bu kavramı din bilimi alışılagelmiş tipolojide tanımlar ve belli yollarla dinsel formda karakterize eder. Genellikle, Ezoterizm kavramıyla bağlantılı olan içrek bilgi kavramı din biliminde yer almaktadır. Bir başka, bununla yakın bağıntılı ve Mircea Eliade, Henry Corbin ve Carl Gustav Jung tarafından temsil edilen bir geleneğe göre ise "ezoterik" dinin daha derini "içrek sırlarına" işaret eder, bu nedenle de aynı dinin örneğin sosyal kurumları veya resmi dogmaları gibi "egzoterik" boyutlarından ayrışma görülür. Her iki yaklaşım da her dönemin ve bölgenin çeşitli dinlerinde uygulanabilmektedir. Bu akım veya yönelimlerden ayrı tutulması gereken bir durum ise, özellikle batı kültüründe, belli benzerlikler gösteren ve tarihsel anlamda birbiriyle bağlı belli başlı akımları ezoterik olarak özetlemeye yarayan toplumbilimsel yönelimlerde söz konusu olmaktadır. Bu bağlamda son zamanlarda ortaya çıkan batı Ezoterizm'inden de bahsedilebilir. Ezoterizm tarihi çağlara göre de ayrılmıştır. Bazı yazarlar; Yeniçağ, Orta Çağ ve eski Antik Yunan çağı olarak Ezoterizm felsefesini gruplandırmışlardır. Bu gruplandırılan tanım ve kullanım alanları tamamen aynı olmasa da özde birbiriyle bağlantılıdır. Bunun yeniçağdaki bir örneğini Rönesans içindeki "hermetizm" (kapalılık) akımında görmekteyiz; bir başka tanımla "gizemli/müphem felsefe" diye bilinen bu yönelimde çok geniş anlamıyla Neo-Platoncu bir bağlam söz konusu olmaktadır, içinde ise Simyacılık, Paracelsusculuk, Gül Haçı tarikatçılığı, Hristiyan Kabala ve teosofi geleneği, İlüminata (Işık) tarikatçılığı ve 19. ile 20. yüzyılın New-Age Hareketine kadar sayısız müphemci/gizemci akımı vardır. Daha eski çağların dâhil edilmesi durumunda ise antik Gnostizm ve Hermetizm, Yeni Platoncu metin okumaları ve değişik gizemci "bilimler"in yanı sıra büyücü akımlar da sayılması gerekmektedir. Bunların hepsi, Rönesans döneminde iç içe geçip birbiriyle bir sentez oluşturmuştur. Bu açıdan bakılınca, teolojik bazdaki iki ilkesel yaklaşıma dair önlerde vurgulanan ayrım önemsizleşir, çünkü hem gizli tutma hem de toplumbilimsel araştırmalardaki "içrek yol"un boyutu ezoterik durumlarda görünebilir de, eksik olabilir de..

Batı Ezoterizm tarihi
Önsöz: "Ezoterizm Tarihi", konuyla alakalı net, kesin bir tanımlama olmadığından ve farklı tanım kullanımları olduğundan problem teşkil etmektedir.

Antik Dönem
Bugünkü Ezoterizm görüşlerinin oluşmasına yardımcı olan ilk kanıt, Antik ve Yunan dönemi öncesinden bu yana süre gelmiş sosyal yapı ve öğretilerdir. Bu öğreti ve sosyal yapının çıkış noktası, kurucusu Pisagor'un olduğu dini felsefi okullar (M.Ö. 570–510) ve Pisagor taraftarlarının Kroton'da (bugünkü Güney İtalya'nın Calabria bölgesindedir) kurduğu tarikattır. Pisagor, diğer çağdaşları gibi (orfik ve farklı mistik kültler) ruh göçü inanışına bağlı olarak ruhun ölümsüzlüğüne inanmıştır. Pisagor, bedenin ruh için geçici bir yer olduğunu ve daha sonra bu tutsaklıktan kurtulup özgür olacağını savunur. Manevi yönden kusursuz bir hayat şartıyla ruh bedensel varoluştan kurtulur. Daha sonra bu inanışa göre; yeniden doğma daha yüksek bir mevki ile devam eder. Bu yeniden doğum dizisinden sonra bedensel dünyadan tamamen uzaklaşılır. Bu inanış, Homeros görüşlerine karşılık tam bir zıtlık oluşturur. Iliada'da belirtilen düşüncelere göre, ruh göçünün kabul edilir olduğunu; fakat ruhun her bedende farklı karakteristik özellikler gösterdiğini savunulur. Empedokles ve Platon gibi diğer önemli filozoflar da ruh göçüne (reenkarnasyon) inananlardandır.

Ezoterizm akımının diğer ana konusu ise daha önce Pisagor'un da ele aldığı tüm varoluş prensiplerinin yükselen değerlere sahip olduğu ile ilgilidir. Dünyanın çok sayıda karakterler armonisiyle düzenlenmiş "tek" (bütün) olduğuna inanılır. Ruh bir şekilde tüm evrenle genel, matematiksel ve ifade edilebilir bir uyum içerisindedir. Dünyanın ahenk içerisinde oluşu, Pisagor'un da ele aldığı gibi, gezegenlerin farklı hareketlerle oluşturduğu müzikal uyumdan kaynaklanmaktadır. Bu durumun asıl sebebi budur. Ayrıca, adalet ve ikilik gibi tinsel nitelikler ahlâki bakış açısıyla alakalıdır.

Platon, ruhun ölümsüzlüğünü tartışmacı bir şekilde kanıtlamaya çalışmıştır (Phaidon diyalogu). Bunun üzerine prensipte bedenden ayrı olarak ele alınan ruh, akıl aracılığıyla tanımlanmıştır. Ruhun asıl yeri, öldükten sonra geri döneceği saf ve ebedi düşünceler ve zihinsel varlıklar dünyasıdır. Pisagor'un da belirttiği gibi beden, ruhun bir dizi dönüşüm yaptığı ve saf bir yaşam sürmesi koşuluğuyla kurtulabileceği hapishanesidir. Ruh, bu kurtuluş sayesinde gerçek ruhsal varoluşuna geçebilmektedir. Bedensiz olarak ruh, ait olduğu sonsuz varlıksallıkları da doğrudan algılayabilir, görebilir, ancak bu bilgi bedende karanlık ve bulanık olarak durur, buna bağlı olarak da ancak kendi içine dönük ussal etkinliğin devamında bir anımsama veya hatırlama (Mnemosyne) olarak belirir. Platon, canlıların yanı sıra gezegenlerin ve hatta yıldızların da bir ruhu olduğunu ve onların da yaşadıklarını iddia eder.

Ezoterizm, Platon felsefesinde içe giden yol anlamına gelmektedir. Platon'un da görüşlerine paralel olan Ezoterizm öğretileri aracısız ve kolay kavranabilir niteliktedir.

Platon bir öğretici olarak önemli olan noktaların ipuçlarını verir ve kişi bu öğretiler ışığında kendi ezoterik bilgilerine ulaşır.

Platon'un ruh üzerine verdiği bilgiler, milattan sonraki zamanlarda ortaya çıkan Neoplatonizm (Yeni Platonculuk) akımına yol gösterici olmuştur. Neoplatonizm akımının Roma'daki en önemli öncüsü Plotin'dir (M.S. 205–270) ve antik çağ bitimine kadar felsefi görüşleri geçerliliğini korumuştur. Plotin insanın içinde zaten var olan ve farkında olmayı gerektiren tanrı inancı olarak da nitelendirdiğimiz içteki "ben" konusunu Platon'un öğretileri doğrultusunda ele almıştır. Bu sözü edilen konu, asıl ulaşılmak istenen ruh kavramını tanımlamaktadır. "Plotin düşüncelerinin en önemli özelliklerinin mistik olarak kabul edilmesi" adlı eseri yazan filozof Wolfgang Röd, "archimedischen Punkt europäischer Seeleninterpratation" (Avrupa Ruh Yorumlamasının Arşimet Noktası) ve "Bugünkü Ezoterizm görüşlerinin yöntemsel ve kilit noktaları" adlı eserin yazarı Ezoterizm filozofu Kochu von Stuckrad bu konuda Yeni Çağ hareketini başlatmışlardır. Plotin'in ele aldığından daha ayrıntılı olarak ele alınan mistik unsurlar konusu büyü konusuyla bağlantılı olarak Iamblichos (M.S. yaklaşık 275–330) ve Proklos (5. yy) tarafından ele alınmıştır. Bu söz konusu felsefeciler kendi dönemlerinde merakın da artmasıyla mistik dinler, büyü ve kehanet üzerinde çalışmışlardır. Röd, Neoplatonik felsefenin değişimi konusuyla alakalı olarak "Teosofi ve Büyücülük Neoplatonizm'in alt konusudur."demiştir.

Ezoterizm'e büyük değerler kazandırmış Helenistik dönemde yaygınlık kazanan başka bir gelenek de tanrı Hermes ile bağlantılı olarak Mısır mitolojisi ve büyülerinin ve Yunan felsefesinin senteziyle ortaya çıkan Hermetizm'dir. Burada daha çok Yunan-Roma düşüncelerinde daha az ele alınan "tanrı" ve "asıl insan" gibi ana konular ön plandadır. Hermetizm'in bir başka ana konusu ise mikro evren ve makro evren çerçevesindeki astrolojik karşılıkların Sympathie (birleşik duyu; duyu bütünlüğü, algısal uyum) ile olan ilişkisidir. Daha sonra Neoplatonik kavram çerçevesinde tüm evren ve evrene hâkim ilahi güç aracılığıyla ruhun ölümsüz olması düşüncesinin yaygınlaşması belli başlı etik yönelimlerin ve bilgilerin ortaya çıkmasını mümkün kılmıştır.

Diğer önemli işaret ise Gnosis (tanrıyı bilme) olarak da tanımlanabilecek Antik Çağ'ın son dönemi, çeşitli din akımlarının etkileriyle oluşan ruhun işkenceden kurtulması düşüncesidir. Bu çok yönlü dinsel hareketler M.S. 1. yüzyılda Mısır'da ve Doğu Roma İmparatorluğu'nda ortaya çıkmıştır. Söz konusu bu hareketler, putperestlik, Yahudilik ve Hristiyanlıkta da görülmüştür. Ayrıca, Yunan felsefesi de bu dini düşünceyle paralel gelişmiştir. Bunun yanı sıra son derece önemli olan diğer kavram ise ikilik kavramıdır. Bu kavramın ana hatları ve hareket alanı oldukça belirgin ve katıdır. İkilik, tinsel bağlamda ruhsal dünyanın ve gelip geçici kabul edilen madde dünyasının birbirinden keskin bir şekilde ayrılmasıdır. Bu tanıma aydınlık ve karanlık, iyi ve kötü kavramları da örnek gösterilebilir. Kutsal dinler üzerinde çalışan yazarlar bu doğrultuda anahtar bulgu elde etmişlerdir. Bu, geliştirilen söz konusu hava ve gazın birlikte kullanımı (Pneumatik) bulgusu ruhsal gerçekliği kolay anlaşılır kılmıştır. Hristiyan Gnostisizmi'nde özellikle tek ve gerçek kabul edilen inanç olarak İsa Mesih'in ve buna bağlı olarak dünya tarihinde kabul görmüş düşünce ve görüşlerin gerçek olmadığı kabul edilir.

Gnostik düşünce akımı hem felsefi açıdan hem de güçlü kurumsal içyapısı açısından merkez kiliseye karşı çıkışlarını sürdürmüştür. Merkez kilisede, kilise kavramının oluşumu ve Hristiyan Gnosisi'nin farklı düşünceleri arasında keskin bir ayrılık söz konusudur.

Papa Clemens'lerin (I ve II) ve Origenes'in etkili teolojik öğretileri Gnosis fikirlerine yakındır. Gnosis ve bu öğretilerin yakınlığı tinsel yüce bilgilerin yayılmasını sağlamak vasıtasıyla olmuştur. Bu yayılma sırasında o döneme ait talepler de bu yönde gerçekleşmiştir. Origenes, o dönemki karşıtı Salamis von Epiphanes tarafından "baş sapkın" olarak ilan edilmiştir. Hristiyanlar arası Katolik ve Ortodoks mezhepleri kolayca tanımlanırken kilise karşıtları "Gnosis" ve "Gnostisizm" kavramlarını tanımlamada problem yaşamışlardır.

Hristiyan eleştirmenler ve Gnostik diye adlandırılan düşünce biçimi arasındaki temel fark, kendi öğretilerinin tekliği ve tanınan nesnelerin bir güce sahip olduğu düşüncesini yaymaktır. Bunun tam tersi kilise, insanın öğrenme isteğini sınırlamakta ve sadece dini hususlara değer vermektedir. Kilise böyle bir bilgi otoritesi olma yetkisini, sadece kendisi tarafından resmi geçerli ilan edilip kabul gören yazı ve metinlerin içeriği ve kendisi tarafından öngörülen inanç kurallarına dayandırmaktaydı. Bu tür açıklamalar somut anlamda özellikle Astroloji ve büyü kavramlarını sorgulamaya neden olmuştur. M.S. 4. yüzyıla kadar kilisenin gücü öylesine hükmedici durumdadır ki önemsiz hatalar yüzünden yakılma ya da kılıçtan geçirilme gibi ölüm cezaları yaygınlık kazanmıştır. Bu tür sapkınlıklar zaman geçtikçe etkisini kaybetmiş ve daha sonra da yok olmuştur; çünkü insanoğlu, 20. yüzyıla kadar sürekli gelişmiş ve Irenäus von Lyon gibi kilise karşıtları objektif açıklamalarla insanları aydınlatmıştır. İlk olarak 1945 yılında Mısır'da gnostik içerikli Nag Hammadi metinlerinde "büyüler" başlığı altında toplamış ve ilk defa kendi fikirlerini eklemeden tarafsız, açıklayıcı ve net bir bakış açısı sunmuştur. Ortodoks mezhebi, toplanan bu metinleri tanımaktadır.

Ortaçağda ezoterizm
Orta Çağ'da Hristiyan camiasının Antik Dönem öğretilerinin büyük bir bölümü etkisini yitirirken, İslam dünyasında bu düşünceler geçerliliğini korumaya devam etmiştir. İslam dininde ortaya çıkan bu düşünceler, farklı dinsel kültürlerden ve daha çok Musevilik dininden kaynaklanmıştır. Özellikle, insanın benliğinde yaşadığı uyanış ve İncil'de bulunmayan dini ibareler Ortodoks Hristiyanlığı tarafından kabul görmemiştir. Bunun yanında Akdeniz ülkelerinde Pagan dini ""ahmet reis" tarafından ortaya çıkarılmıştır; Yakın Doğu'da ise, Ortodoks Hristiyanlığının yanı sıra özellikle Mani dini, Zerdüştlük ve İslamiyet yayılmaya başlamıştır.
Diğer taraftan, özellikle Benedikt Tarikatı tarafından yeni kurulan 529 manastır, kuzeyde yayılmaya başlayan Mistisizm inanışını benimsemiştir. Havari hikâyelerinde adından sıkça bahsettiği Pavlus ile aynı dönemde yaşayan yazar Dionysias Areopagita'nin 5. ve 6. yüzyıllarda yaygınlaşmış olan Orta Çağ Mistisizmi'nde büyük etkisi olmuştur. Dionysios, Platon'un da ele aldığı "negatif" Teoloji kavramı üzerinde durmuş, tanrının ulaşılmaz yüceliği konusunu incelemiştir. İlk olarak tanrının tekliği hakkında şimdiye kadar süre gelen bilgilerin koşulsuz geçerliliğini ortadan kaldırmıştır. Ayrıca Dionysios tanrı ile insan arasında aracı olduğuna inanılan meleklerin hiyerarşik yapısını belirlemiştir.

Yaklaşık yüz yıl sonra Pavlus'un da daha önceleri kısaca değindiği 5. yüzyıl sonlarına doğru ortaya çıkmış, bugün bile geçerliliğini koruyan bu yazarın söz konusu yazıları insanlar arasında derin bir şüphe uyandırmıştır.

8. yüzyıldan itibaren Güney İspanya'da hoşgörülü Arapların inanışıyla İslam, Hristiyanlık ve Musevilik dininin inanışları ortak bir paydada harmanlanarak birlik oluşturmuşlardır. Bu birliğin oluşumuyla İslamiyet'te Sofizm akımı ortaya çıkmıştır. Platon ve diğer filozoflar bu tarihten itibaren batı Avrupa'da daha da tanınmışlardır.

12. yüzyılda Güney Fransa'da Musevilik diniyle alakalı olan Kabala, yeni mistik düşünce olarak ortaya çıkmıştır. Kabala önceleri Musevilikte bilinen bir inanışken daha sonra Ezoterizm tarihinde önemli bir role sahip olmuştur. İlk başta kutsal kitap olan Tevrat'ın açıklanması engellenmiş; fakat Kabala daha sonra kendine özgü mistik ögelere sahip inanışıyla bu engeli kaldırmayı başarabilmiştir. Bazı Kabala inanışına sahip kişiler -en tanınmışı Abraham Abulafia'dır- Hristiyan Gnostikler gibi, bir kişinin sadece Tevrat'a bağlı kalmayabileceği, aynı zamanda kesin olarak kabul görmüş mistik deneyimlere de inanabileceği görüşünü savunmuştur.

Bingen Hildegard, "Tanrısal eserlerin kitabı" adlı eserini bu bağlamda yazmıştır. İnsanların sanrı tasviri, 13. yüzyılda 'tek evren'in bir parçası olan Hristiyanlıkta da kozmolojik öğretilerin, karşılıklarda düşünmenin, hayal gücünün ve ruh transferinin üst başlığı olarak daha sonraları Ezoterik adıyla anılacak olan resmi ve önemli bir yer edinmiştir. Buna örnek olarak; Almanya'dan Mistik inanışa sahip Bingen Hildegard, Fransa'dan Chartres'de Platon'un düşüncelerini benimseyen okul, İtalya'dan hayalci Fiore Joachim ve Fransisken, İspanya'dan Mallorquiners Ramon Llull'un Yeni Platoncu yaklaşımını ortaya koyan Kabala'yı andıran öğretisi ve İngiltere'den Oxford (Robert Grosseteste'daki ışığın teozofisi ve Roger Bacon'daki simya ve astroloji) gösterilebilir. 1300'lerde Teolojide, Rasyonalizmi vurgulayan ve hayalciliği reddeden Averroizm üstünlüğü görülmüştür.

Özellikle Mistisizm 14. yüzyılın ilk yarısında temsilcilerinin Latince yerine şu ana ait halk diline önem vermemeleriyle hatırı sayılır gelişmeler kaydetmiş ve popüler hale gelmiştir. Burada önde gelen kişiler ise Alman Dominik (rahibi) Usta Eckhart, Johannes Tauler ve Heinrich Seuse'dir. Buna ek olarak; Hollanda, İngiltere, Fransa, İtalya ve İspanya'da da temsilciler olmuştur. Bu Mistizistlerin deneyimlerinin ve kullandıkları kavramların çeşitliliği içinde onların hedefi; Mistisizim Birliği, mistizist birleşme ya da insanların tanrıyla ortak komünyon oluşturması "ruhun gerisinde tanrının doğuşu" olmuştur. Eckhart'ın mistizist düşünceleri Orta Çağ Mistisizminin tepe noktasına ulaşmıştır; aynı zamanda Mistisizm için Yeni Çağ'ın ilk dönemlerinde uyanışa geçen yeni bir çıkış noktası da oluşturmuştur. Eckhart için Mistisizm kendinden geçmiş bir hayranlığı değil, tartışmaya, sonuçlara odaklanmaya, saltlığın kavranmasına ve tek olmaya dayalı özel bir düşünce tarzını yansıtmaktadır. Bu görüşle Eckhart Johannes Scotus Eriugena, Dionysios Areopagita ve Yeni Platonculuk geleneği içinde kalmıştır. Çoğu zaman Almancayı kullandığından dolayı, Hristiyan teolojisi içindeki bu platonik yöneliminin en güçlü temsilcisi olarak ortaya çıkmıştır. Buna karşın, ölümünden sonraki dönemde onun öğretisi bir tür İncil dışı inanış olarak yargılanmış ve görüşlerinin yayılması karmaşık teolojik ekol tartışmalara vesile olması nedeniyle eleştiri görmüştür.
Büyü ve Astroloji gibi Ezoterizm inanışları Orta Çağ'da yayılmıştır. Ayrıca büyü o dönemde melek ve şeytanlarla (Invokation) ilişkilendirilmiş ve şeytanın varlığı teolojide iyi olarak bilinen melekler kadar kabul görmüştür. Simya, İspanya'daki Arap Müslümanların öncülüğünde 12. yüzyılda kesin olarak kabul görmüştür.

Ezoterik bilgiye modern bir bakış açısı
Tarihsel planda genel olarak, 'ezoterik bilgi' belirli grupların, farmasonlar gibi, dışarıdakilerden (halktan) sakladığı bilgiyi tanımlamakta kullanılmıştır. Son zamanlarda, okült ve mistik öğretilerin halka daha fazla yansıması ile beraber, daha farklı bir ezoterik anlayış önem kazanmıştır; ancak ferasetli ve farkında bir azınlık tarafından anlaşılabilen kompleks ve güç bir tür bilgi. Bu anlayışta, ezoterik bilgi çoğunlukla dışarıya dair bilgilerden farklı ve uzak olan derin, kişinin içinde sakladığı bir tür hikmettir.

Ezoterizm terimleri

 Agarta
 Altın post
 Amenti
 Arkan
 Asa
 Büyük eser
 Cehenneme iniş (inisiyatik ölüm)
 Devir
 Devre
 Drüidler
 Düalite
 Eleusis misterleri
 Eseniler
 Fakirlik
 Felsefe taşı
 Gnosis
 Hermetik zincir
 Hermetizm
 Hiyerofant
 İkinci doğuş
 İnisiyasyon
 İnisiyatör
 İnisiye
 İsis misterleri
 Kabuk
 Kalp
 Kayıp sevgili
 Kelam
 Mücadele
 Kendini bil!
 Körlük
 Kurtuluş
 Kuş dili
 Kutup
 Lüsifer
 Maji
 Mistagog
 Misterler
 Mükemmel insan
 Neofit
 Oğullar
 Osiris dini
 Psikostazi
 Sabiiler
 Sayısal sembolizm
 Sembolizm
 Semboller
 Simya
 Sufilik
 Tradisyon
 Uyanış, Aydınlanma
 Vitriol
 Yaşam ağacı
 Zümrüt tabletler

Kaynakça
 Ergün Arıkdal, Gizli Öğreticilik, İstanbul: Basım Tarihi,1997, 172 sayfa.
 Ergun Candan, Gizli Sırlar Öğretisi, İstanbul: Sınır Ötesi Yayınları, 2008, 272 sayfa.
 Antoine Faivre, Access to Western Esotericism, Albany: SUNY Press, 1994, XXXV-269 sayfa.
 René Guénon, İnisiyasyona Toplu Bakışlar (Aperçus sur l'initiation, 1946), Ankara: Hece Yayınları, 2003, 224 sayfa.
 Wouter J. Hanegraaff (ed.), Dictionary of Gnosis and Western Esotericism, Leiden / Boston: Brill, 2005, 2 v., 1228 sayfa.
 Pierre A. Riffard, L'ésotérisme, Paris: Robert Laffont, coll. "Bouquins", 1990, 1016 sayfa.
 Alparslan Salt, Cem Çobanlı, Dharma ansiklopedi : parapsikoloji, mistisizm, okültizm, ezoterizm, teozofi, sipiritüalizm, neo-sipiritüalizm, İstanbul: Dharma yayınları, 2001, 523 sayfa.
 Frithjof Schuon, Dinlerin Aşkın Birliği (De l'unité transcendante des religions, 1948), İstanbul: Ruh ve Madde Yayınları, 1992, 200 sayfa.
 Benjamin Walker, Encyclopedia of Esoteric Man: The Hidden Side of the Human Entity, Routledge and Kegan Paul, London, 1977, ISBN 0-7100-8479-X

Ayrıca bakınız
 Bâtınîlik

Dış bağlantılar
 Esoterica

Batı ezoterizmi


Eugen Heinrich Fischer (* 26. Juni 1909 in Rottweil; † 21. April 1984) war ein deutscher römisch-katholischer Theologe.

Leben
Der aus Rottweil am Neckar gebürtige Eugen Fischer, Sohn des Gymnasialprofessors Eugen Fischer senior und der Sofie geborene Rebstock, wandte sich nach abgeschlossenem Abitur einem Studium der Theologie an den Universitäten Tübingen sowie Freiburg im Breisgau zu, bis er 1933 die Priesterweihe empfing. Neben seelsorgerischen Tätigkeiten widmete Fischer sich anschließend in Tübingen einem Doktoratsstudium, das er 1943 mit dem Erwerb des akademischen Grades eines Dr. theol. abschloss.

Er erhielt dort im gleichen Jahr einen Lehrauftrag, 1953 habilitierte er sich als Privatdozent für die Fächer Kirchenrecht und Kirchliche Rechtsgeschichte. Im gleichen Jahr nahm er das Angebot für die beamtete außerordentliche Professur für seine Habilitationsfächer an der Philosophisch-Theologischen Hochschule Dillingen an, 1955 erfolgte seine Beförderung zum ordentlichen Professor, 1970 wechselte er in selber Funktion an die Universität Augsburg, 1977 wurde er emeritiert.

Eugen Fischer, der darüber hinaus von 1947 bis 1975 die Leitung der Studienbibliothek Dillingen innehatte, trat als Verfasser von Beiträgen zum Kirchenrecht und zur Kirchlichen Rechtsgeschichte hervor.

Schriften
 Gregor der Große und Byzanz: ein Beitrag zur Geschichte der päpstlichen Politik. Dissertation. 1942 (Digitalisat).
 Die Bussgerichtsbarkeit. 2 Bände. Habilitationsschrift, 1953.
 Bußgewalt, Pfarrzwang und Beichtvaterwahl nach dem Dekret Gratians. 1954.
 Theologieprofessor, theologische Fakultät und Kirche: das akademische Lehramt der katholischen Theologie im Rahmen des deutschen Konkordatsrechtes. 1960.
 Jurisdiktion und Approbation zum Beichtverhören. Schöningh, 1968.
 Die Notwendigkeit hoheitlicher Hirtengewalt zur Bußspendung. Schöningh, 1969.
 Johannes Baptist Sägmüller. Wewel, 1970.

Literatur
 Hermann August Ludwig Degener, Walter Habel: Wer ist wer? Das deutsche Who's who. Band 19. Societäts-Verlag, Frankfurt am Main 1977, ISBN 3-7973-0296-7, S. 252.
 Werner Schuder (Hrsg.): Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender. Band 1. 13. Ausgabe, De Gruyter, Berlin/New York 1980, ISBN 3-11-007434-6, S. 888–889.
 Generaldirektion der Bayerischen Staatlichen Bibliotheken: Bibliotheksforum Bayern. Band 12. Verlag Dokumentation, 1984, S. 184.

Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Kirchenhistoriker (Theologe)
Römisch-katholischer Theologe (20. Jahrhundert)
Kirchenrechtler (kanonisches Recht)
Rechtshistoriker (20. Jahrhundert)
Kirchenrechtler (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Eberhard Karls Universität Tübingen)
Hochschullehrer (Philosophisch-Theologische Hochschule Dillingen)
Hochschullehrer (Universität Augsburg)
Deutscher
Geboren 1909
Gestorben 1984
Mann

Eugen Fischer (Theologe)


Arhiducele Leopold Franz de Austria () (n. 25 octombrie 1942) este membru al liniei toscane a Casei de Habsburg-Lorena și Arhiduce și Prinț de Austria, Prinț al Ungariei, Boemiei și Toscanei prin naștere. Leopold Franz a preluat șefia Casei de Habsburg-Lorena în perioada 21 ianuarie 1948 - 18 iunie 1993.

Biografie
Leopold Franz a fost al treilea copil și singurul fiu al Arhiducelui Gottfried de Austria și a soției acestuia, Prințesa Dorothea de Bavaria.

Leopold Franz s-a căsătorit la 19 iunie 1965 cu Laetitia de Belzunce d'Arenberg, primul copil și singura fiică a marchizului Henri de Belzunce, un nobil francez, și a soției acestuia, Marie-Thérèse de la Poëze d'Harambure. Căsători religioasă a avut loc la 28 iulie 1965 la Menetou-Salon. Leopold Franz și Laetitia au doi copii:
Arhiducele Sigismund Otto de Austria, Prinț de Toscana (n. 21 aprilie 1966)
Arhiducele Guntram Maria de Austria, Prinț de Toscana (n. 21 iulie 1967)

Leopold Franz și Laetitia au divorțat la 21 mai 1981. El s-a recăsătorit la 18 iunie 1993 cu Marta Perez Valverde, renunțând la drepturile sale asupra tronului Toscanei în favoarea fiului cel mare, Sigismund, actualul șef al Casei. Leopold Franz și Marta au divorțat în 1998.

Note

Nașteri în 1942
Casa de Habsburg-Lorena
Oameni din Starnberg
Cavaleri ai Lânii de Aur

Leopold Franz de Habsburg-Toscana


Fissidens adianthoides, the maidenhair pocketmoss, is a moss in the family Fissidentaceae. It was first collected by Hedwig in 1801.

It is found all over North America and even in Greenland and Alaska.

The Nitinaht First Nations of Vancouver Island used maidenhair moss to bandage wounds. It was named by the Anglo-Saxons because it resembles pubic hair.

Geographic distribution

Habitat
It is found in shady sites such as nearby moving water, near waterfalls, soil, open fields of grass, around the forest floor, decaying wood, on dripping limestone and stone rocks. This moss can be commonly found on damp or wet soil and peat. It is scarcely found on decaying wood.

Distribution
Worldwide distribution: It is vastly distributed in the forests of the Northern Hemisphere, extending from the arctic, alpine and prairie regions, often in more sheltered locations. It is widely distributed across North America.

In context of the national and state/provincial distribution of Fissidens adianthoides are in the following:

Canada: AB, BC, LB, NB, NF, NS, NT, NU, ON, QC, SK, YT

United States:  AK, AL, AR, CA, CT, DE, FL, GA, IA, ID, IL, IN, KS, KY, LA, MA, MD, ME, MI, MN, MO, MS, MT, NC, NJ, NY, OH, OK, OR, PA, RI, TN, TX, VA, VT, WA, WI, WV, WY

Morphology
The plant itself is about 85 x 5mm. It is dioicous. Dioicous is defined as a plant having the male (antheridia) and female (archegonia) reproductive organs in separate individuals. An archegonium is a multicellular reproductive organ that produces female gametes. The antheridium is the male structure that holds, creates and releases sperm. It is a very robust plant and forms dark green to brown-green turfs.

Gametophyte

Stem
The stem is extremely branched. Fissidens adianthoides have a central strand. The central strand contains thin-walled cells called hydroids that conduct water and sterids which provide structural support.

Leaf
There are about 60 pairs of leaves that are slightly undulate (wavy) in texture. The shape is oblong to lanceolate (narrow oval) and tapered to an acute point. Sometimes the leaf can be obtuse in shape. The lamina also known as the leaf blade, is round and then narrows towards the apex. The leaf margin is crenulate (finely scalloped) to regular serrulate (sawlike). The marginal cells are often thinner with thicker cell walls. There are about 2-3 cells in the costa. The leaf cells are very turgid and irregularly round-like hexagons. These leaf cells are unistratose which means they are single layered. They are also smooth and firm-walled.

Reproductive structures

Perigonium
The perigonium is the reproductive structure which holds the male organs. It is made up of an antheridia, paraphyses and perigonial leaves. Paraphyses are upright sterile filament-like structures that support the reproductive apparatus of bryophytes.

Perichaetium
The perichaetium is reproductive structure which holds the female organs. It is made up of an archegonia, paraphyses, and perichaetial leaves. The perichaetium is located on short axillary branches.

Sporophyte

A sporophyte is the diploid multicellular stage in the life cycle of a moss which produces spores. They are commonly observed in this species. There is one sporophyte produced per perichaetium. The seta, which is a stalk that supports capsule, is relatively short and is 25 mm in length. It is red-brown in colour and inserted laterally. The operculum (lid) is about the same length as the rest of the sporangium. The capsule of the sporophyte is inclined, curved, bilaterally symmetric and about 1.5 mm. As for the calyptra, it is cucullate, smooth and about 2.5 mm.  The spores are about 3-22 µm.

Since it is a member of the Bryopsida class it also has arthrodontous peristome teeth which aid in spore dispersal. Fissidens adianthoides have 16 red teeth. Arthrodontous teeth are made up of cell wall fragments. They are also hygroscopic, meaning they move according to changes in humidity. They are about 85–120 μm wide at the base of the teeth and the upper part of the teeth are finely papillose.

Life cycle

Like all bryophytes, Fissidens adianthoides have sporic meiosis as well as asexual reproduction.

Sexual reproduction
Sporic meiosis is the alternation of heteromorphic generations and is characterized by each phase having a different free-living phase: one is the gametophyte which is usually haploid while the other is a sporophyte which is often diploid. Additionally, sporic meiosis is a type of life cycle where meiosis results in spores not gametes. The haploid gametophyte makes gametes from mitosis and the two gametes combine to form a zygote (2n), which then develops into a sporophyte. The sporophyte creates spores via meiosis which are haploid and then develops into the gametophyte.

Asexual reproduction
There are two forms of asexual reproduction in this species. The first is fragmentation where the bryophyte is broken into completely separate pieces and grows to become a new individual from the parent plant. The second method is regeneration from caducous organs. This is when the organs of the plant such as leaves, shoots, leaf apices, and branches detach from the parent shoot. As a result, the moss is able to regenerate from these detached areas and continues to survive.

Uses
F. adianthoides was used in the past for bandaging wounds. It was noted that the First Natives of Nitinaht in Vancouver Island, Canada used this moss as well.

The family Fissidens was used in several Asian countries like Bolivia as an antibacterial remedy for sore throats or other bacterial infections. Other usages included burning Fissidens to promote hair growth in China.

Currently, however, it serves no important economic or commercial usage.

Taxonomy

Closely related species
Fissidens adianthoides is often confused with many similar species such as F. osmundioides. They both have similar laminal cells. Also they have a serrate leaf apex. The only feature that differentiates the two is that F. osmundioideshas terminal perichaetia and rhizoids papillose in nature.

Another species that it often gets confused with is Fissidens dubius. They both have short perichaetial stems in the top of the proximal leaves and a lighter marginal laminal cell band. The difference between the two is that F. adianthoides is a lot tinier and have more obscure laminal cells that are usually double stratose and irregular. According to molecular studies by L.E. Anderson and V. S. Bryan (1956), they are not closely related.

F. serrulatus is a very similar species as well. However, it has longer leaves and grows on damp soil or gravel nearby very shady streams.

The features that distinguish Fissidens adianthoides from other similar species are by its "unistratose, smooth laminal cells, a lighter band of marginal laminal cells, and its short perichaetial stems." Other distinguishing features are the pronounced teeth on the leaf margins and the tendency for this species to be soft with leaf points that curl downward when dry.

Family: Fissidentaceae
Fissidentaceae is a morphologically homogeneous group that is defined by its distinct leaf structure. The leaf is made of two laminae; a dorsal lamina and an apical lamina. They are also arranged in double vertical rows on the stem in the same plane and attachment.

A molecular phylogenetic study states that the families Fissidentaceae and Dicranaceae are closely related.

Genus: Fissidens

Fissidentaceae is an acrocarpous family that is made up of haplolepideous mosses and consists of one genus called Fissidens. Fissidens comprises about 440 species. However, this genus is rather poorly studied phylogenetically compared to other mosses in Bryophyta. Most of the species can be found in humid, warm and tropical areas of the globe and the number of species decreases proportionally to the decrease in latitude.

The peristome teeth of Fissidens are morphologically identical to the members of the family Dicranaceae.

In the study,"Molecular phylogeny of the genus Fissidens (Fissidentaceae, Bryophyta) and a refinement of the infrageneric classification", they have constructed a phylogenetic tree of 50 Fissidens species using DNA sequence of the rbcL and rps4 gene. It was based on the ancestral similarities between the peristomal teeth, limbidium and chromosome number. Based on their findings, three subgenera were created: Pachyfissidens, Neoamblyothallia, and Fissidens. The subgenus Fissidens was made up of five sections: Fissidens, Polypodiopsis, Aloma, Areofissidens, and Semilimbidium.

Response to herbicide
In a study of the effect of the herbicide Asulam on moss growth, Fissidens adianthoides was shown to have intermediate sensitivity to Asulam exposure.

Conservation
Its conservation status is G5 which means its secure and not endangered by any means.

References

Fissidentaceae
Bryophyta of North America

Fissidens adianthoides