Hermann Wilhelm Göring (12 Ocak 1893; Rosenheim, Almanya - 15 Ekim 1946; Nürnberg, Almanya), Nasyonal Sosyalist Partinin ileri gelenlerinden Alman siyasetçi, Nazi Almanyası'nın hava kuvvetleri komutanı ve hüküm giymiş savaş suçlusudur. 1933'ten 1945'e kadar Almanya'yı yöneten Nazi Partisi'nin en güçlü isimlerinden biriydi.

II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla beraber Luftwaffe dünyanın en etkili ve güçlü hava kuvvetleriydi. Bunun tek sebebi Hermann Göring'in eski bir pilot olması ve gerek pilotluğun gerekse hava kuvvetlerinin sıkıntılarını yakından bilmesidir.

1935'ten 1945'e kadar Hava Kuvvetleri başkomutanlığı yapmış olup 1936'da orgeneral, 1938'de feldmareşal olmuştur. 1936'dan 1945'e kadar Hammadde ve Döviz İşleri'nde Reich yetkilisi, aynı zamanda Dört Yıllık Plan ve dolayısıyla Silahlanma Ekonomisi Sorumlusu oldu. 1937-1945 yılları arası Hermann Göring Erbergbau und Eisenhütten (Hermann Göring Madencilik ve Demirdöküm) Reichswerke Hermann Göring şirketinin baş yöneticisiydi. 1938'den itibaren Yahudi sorununun düzenlenmesi dairesi için görevliydi. 1939-1945 yılları arası Reich Savunması için Bakanlar Kurulu Başkanlığı yaptı. 1934'ten 1945'e kadar Reich Orman Müdürü ve Reich Av Müdürü oldu.

1943'e kadar polis ve ekonomi bakanlığını yaptı ve aynı zamanda Reichsmarschall (imparatorluk mareşali) rütbesine sahipti. 1933'te Alman gizli polis teşkilatı Gestapo'yu kurmuş, 1934'e kadar yöneticiliğini yapmıştır.

1941'de Göring, gücünün ve etkisinin zirvesindeydi. II. Dünya Savaşı ilerledikçe Göring, Luftwaffe'nin Müttefiklerin Almanya şehirlerini bombalamasını engelleyememiş ve Stalingrad'da kuşatılmış mihver kuvvetlerine gereken hava yardımını yapamamıştır. O zamanlar Göring, Yahudi Soykırımı'nda Yahudi mağdurlarından çalınan mülk ve sanat eserlerini toplama konusundaki dikkatini artırmak için askeri ve siyasi sahneden giderek daha fazla geri çekildi. 22 Nisan 1945'te Hitler'in intihar etmek istediğini bildiren Göring, Hitler'e Reich'in kontrolünü devralmak için izin isteyen bir telgraf gönderdi. İsteğini bir ihanet davası olarak kabul eden Hitler, Göring'i bütün görevlerinden uzaklaştırdı, partiden kovdu ve tutuklanmasını emretti.

Savaştan sonra Göring, Nürnberg mahkemelerinde komplo kurmak, barışa karşı suçlar, savaş suçları ve insanlığa karşı suçlardan mahkûm edildi. Asılarak ölüme mahkûm edildi, ancak infazın gerçekleştirilmesinden önceki gece siyanür içerek intihar etti.

Erken yaşam ve eğitim
12 Ocak 1893'te Rosenheim'da doğdu. Babası Heinrich Ernst Göring (d. 31 Ekim 1839 - ö. 7 Aralık 1913), eski bir süvari subayı olarak Alman himayesindeki Alman Güneybatı Afrikası'na (günümüzde Namibya) "genel vali" olmuştu. Aynı zamanda hukukçu ve diplomattı. Göring doğduğu anda, babası Haiti'de başkonsolos olarak görev yapmaktaydı ve annesi doğum yapınca eve dönmüştü. Babasının bir önceki evliliğinden beş çocuğu vardı. Göring'in vaftiz babası, Dr. Hermann Epenstein idi. Varlıklı bir doktor ve iş insanı olan Epenstein, Göring'in babası ile Afrika'da tanışmıştı. Epenstein bir ordu cerrahı ve aynı zamanda Yahudi asıllı bir Hristiyan idi. Göring'in annesi, Epenstein'in metresi haline geldi, yaklaşık on beş yıl öyle kaldı ve Epenstein'in Veldenstein'daki evine yerleşti.

Çok genç yaşta bir asker olarak kariyer yapmak isteyen Göring, oyuncak askerler ile oynardı. On bir yaşında yatılı okula gönderildi ve okulun yemekleri kötü ve de disiplini çok sertti.

On altı yaşında okuldan mezun oldu ve Berlin'de Lichterfelde'de bir askeri akademiye gönderildi. Göring, 1912 yılında Prusya ordusunun Prens Wilhelm Alayına (112. Piyade) katıldı. Ertesi yıl annesi Epenstein'den ayrıldı. Ailesi Veldenstein'ı evi terk etmek zorunda kaldı ve Münih'e taşındı; Göring'in babası kısa bir süre sonra öldü.

I. Dünya Savaşı

I. Dünya Savaşı, 1914 yılının Ağustos ayında başladığında, Göring bulunduğu alayı ile Mulhouse'da Teğmen rütbesiyle görev aldı. Siper savaşında nemli hava sonucu romatizma rahatsızlığı ile hastaneye kaldırıldı. Arkadaşı Bruno Loerzer, onu Alman ordusunun Luftstreitkräfte'ye ("hava muharebe kuvvet") aktarmak için üstleri ikna edemedi ve transfer isteği geri çevrildi.

Pilot eğitim kursunu tamamlayarak Jagdstaffel 5'e atandı. Şubat 1917 yılında Loerzer komutasındaki Jagdstaffel 26'ya katıldı.

7 Temmuz 1918 tarihinde, Wilhelm Reinhard ve Manfred von Richthofen'in ölümünden sonra, Göring ünlü Jagdgeschwader 1in komutanı yapıldı. Göring'in kibirli olması ve küstahlığı nedeniyle Jagdgeschwader 1 popüler değildi ve sevilmezdi.

Hermann Göring Savaş sırasında 22 adet düşman uçağını düşürdü ve 1. Sınıf Şeref Madalyası (Pour le Mérite) aldı. Savaş kaybedilmişti fakat Hermann Göring halkın gözünde bir savaş kahramanıydı. 1919'da Yüzbaşı rütbesi ile ordudan ayrıldı.

Savaşlar arasındaki Nazi kariyeri dönemi

Savaş sonrasında Göring havacılık sektöründe kaldı. İsveç'e taşındı ve Svensk Lufttrafik isimli bir İsveç hava yoluna katıldı. Göring genellikle özel uçuşlar için işe alındı ve bu şirkette başpilot oldu. Danimarka ve İsveç'te gösteri uçuşları yaptı. İlk karısı olan Karin ile burada tanışıp Şubat 1922'de Münih'te evlendi.

1922-1923 yıllarında Münih Üniversitesi'nde tarih ve iktisat okudu. Almanya'ya döndüğü yıllarda Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi içerisinde yer aldı. Tüm halk tarafından tanınması ve sevilmesi onu parti içerisinde saygın bir yere getirmişti. Göring, Hitler tarafından yapılan bir konuşmayı dinledikten sonra 1923 yılında Nazi Partisi'ne katıldı. ve Adolf Hitler 1923 yılında Oberster SA-Führer rütbesiyle kendisine Sturmabteilung'un (SA) komutasını verdi. Daha sonra SA-Gruppenführer (Korgeneral) rütbesine atandı ve 1945 yılına kadar rütbede kaldı. 1923 yılındaki başarısızlıkla sonuçlanan Münih Birahane Darbesi'nde yaralanmıştır. Bu darbe girişimi sonrası, gerek baskılar gerekse Hitler'in yokluğunun vermiş olduğu boşluk neticesinde Avusturya'ya kaçtı. Oradan İtalya'ya ve son olarak İsveç'e kaçmak zorunda kaldı. Bu kaçaklık dönemi içerisinde çeşitli ruhsal problemler yaşadı. Ağır ilaç bağımlısı oldu. Bir zamanların efsane pilotu, şimdilerde bir kaçaktı ve bu durum onu çok etkiliyordu. Kendisini içkiye verdi ve bir alkolik olmak üzereyken, iyi haber Almanya'dan geldi. Hitler artık dışarıdaydı ve gerekli düzeni tamamen sağlamıştı. 1926'da hakkındaki tutuklama kararı da kaldırılmıştı. 1928'de tekrar Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'ne girdi. Akabinde yapılan seçimlerde NSDAP büyük bir patlama yaptı. 1931'de SA-Gruppenführer (Korgeneral) rütbesi aldı. Takip eden beş yıl içerisinde Göring, Hitler'in en büyük yardımcısı oldu. Çevresi çok geniş olan Göring, bu zaman zarfı içerisinde bütün sanayici, iş adamları, ordu yetkilileri gibi önemli kişilerle Hitler için görüşüp yanlarına çekiyordu.

Bu çalışmalar boşa çıkmadı ve Hitler iktidara geldi. Hitler'in iktidarından sonra Prusya başvekili oldu. 30 Ocak 1933-5 Mayıs 1933 tarihleri arası Reich Devlet Bakanı, 11 Nisan 1933-1945'e kadar Prusya Eyalet Başbakanı, 1933-1934 tarihlerinde aynı zamanda İçişleri Bakanı ve Prusya Emniyet Genel Müdürü, Eyalet Polis Generali görevlerini üstlendi. Ayrıca 1933'ten itibaren Reich Havacılık Bakanı görevine getirildi. Akabinde Gestapo'yu kurdu ve bu kuruluşunda şefi oldu. Partinin İkinci Grup Başkanı, aynı zamanda Berlin'de Hitler'in NSDAP özel görevlisi oldu. Çok iyi organize edilmiş bir olay olan Reichstag Yangını'nı kendisi planladı ve yönetti. Yahudi görünümlü ve komünist slogan atan bir grup Gestapo subayı, Reichstag (Meclis)'i gece yarısı ateşe verip ortadan kayboldular. Gestapo'nun yardımıyla oluşturulan görgü tanıkları sayesinde bütün Almanya bu yangını komünistlerin çıkarttığını düşündü.

Hitler'e toplama kampları fikrini verdi fakat bilinenin aksine toplama kampları Yahudiler için kurulmamıştı. Göring'e göre bazı suçlular hapishanelerden başka daha tecrit edilmiş yerlerde tutulmalıydı. Bunun için de en uygun proje toplama kamplarıydı. Savaşın başlaması ve öncesinde toplama kamplarına Yahudiler, Çingeneler, komünistler ve savaş esirleri konulmaya başladı.

1934 yılında Gestapo'yu Heinrich Himmler'e devretti. Bu olaydan sonra önceleri gizlice, daha sonraları Versay Antlaşmasının geçerliliğini yitirmesiyle Alman Hava Kuvvetlerini (Luftwaffe) kurdu ve geliştirdi.

Nazi hükümranlığı

Hitler, Ocak 1933'te Almanya Başbakanı seçildiğinde, Göring, portföysüz bakan, Prusya İçişleri Bakanı ve Reich Havacılık Komiseri olarak atandı.
Wilhelm Frick, Reich İçişleri Bakanı seçildi. Frick ve Schutzstaffel (SS) başkanı Heinrich Himmler, Almanya'nın tamamı için birleşik bir polis gücü oluşturmayı umuyordu, ancak Göring 30 Kasım 1933'te başında Rudolf Diels ile birlikte bir Prusya polis gücü kurdu. Kuvvet Geheime Staatspolizei veya Gestapo olarak adlandırıldı. Diels'in SA'nın gücüne karşı koymak için Gestapo'yu etkili bir şekilde kullanacak kadar acımasız olmadığını düşünen Göring,
20 Nisan 1934'te Gestapo'nun kontrolünü Himmler'e devretti. Bu zamana kadar SA'nın sayısı iki milyonun üzerinde idi.

SA'nın şefi Ernst Röhm'in bir darbe planladığından Hitler derinden endişeliydi. Himmler ve Reinhard Heydrich, Göring ile SA'yı ezmek için Gestapo ve SS'i kullanma planı yaptı. SA üyeleri önerilen eylemden haberdar oldu ve binlercesi 29 Haziran 1934 gecesi şiddetli gösterilerle sokaklara döküldü. Öfkelenen Hitler, SA liderliğinin tutuklanmasını emretti. Röhm intihar etmeyi reddettiğinde hücresinde vurularak öldürüldü; Göring, gözaltına alınanların -binlerce kişiyi bulan- listelerine şahsen baktı ve başka kimlerin vurulması gerektiğini belirledi. Artık Uzun Bıçakların Gecesi olarak bilinen 30 Haziran-2 Temmuz döneminde en az 85 kişi öldürüldü. Hitler, 13 Temmuz'da Reichstag'da cinayetlerin tamamen yasadışı olduğunu itiraf etti, ancak Reich'ı devirmek için bir plan yapıldığını iddia etti. İşlemi yasal hale getiren geriye dönük bir yasa çıkarıldı. Herhangi bir eleştiri tutuklanma ile sonuçlandı.

I.Dünya Savaşı'nın sonundan beri yürürlükte olan Versailles Antlaşması'nın şartlarından biri, Almanya'nın bir hava kuvveti bulundurmasına izin verilmediği idi. Kellogg-Briand Paktı'nın 1926'da imzalanmasından sonra polis uçaklarına izin verildi. Göring, Mayıs 1933'te Hava Trafik Bakanı olarak atandı. Almanya, Antlaşmaya aykırı olarak uçak biriktirmeye başladı ve 1935'te Luftwaffe'nin varlığı resmen kabul edildi, Göring'in Reich Havacılık Bakanı olarak göreve getirildi.

Eylül 1936'daki kabine toplantısında Göring ve Hitler, Alman yeniden silahlanma programının hızlandırılması gerektiğini duyurdu. 18 Ekim'de Hitler, Göring'i bu görevi üstlenmesi için Dört Yıllık Planın Tam Yetkili Temsilcisi olarak seçti. Göring, Planı yönetmek için yeni bir teşkilat kurdu ve çalışma ve tarım bakanlıklarını şemsiyesi altına aldı. Politika belirleme kararlarında ekonomi bakanlığını üstlenerek, sorumlu bakan Hjalmar Schacht'ı hayal kırıklığına uğrattı. Artan açıklara rağmen yeniden silahlanma için büyük harcamalar yapıldı. Schacht 8 Aralık 1937'de istifa etti ve Walther Funk, Reichsbank'ın kontrolünü devraldı. Böylelikle her iki kurum da Dört Yıllık Planın himayesinde Göring'in kontrolüne alındı. Temmuz 1937'de Reichswerke Hermann Göring, çelik üretimini özel teşebbüsün ekonomik olarak sağlayabileceği düzeyin ötesine taşımak amacıyla -Göring liderliğinde olsa da- devlet mülkiyetinde kuruldu.

Partideki pek çok kişi ondan hoşlanmasa da savaştan önce Göring, sosyalliği, renkli kişiliği ve mizahı nedeniyle Alman halkı arasında yaygın özel bir popülariteye sahipti. Ekonomik meselelerden en çok sorumlu olan Nazi lideri olarak, kendisini yozlaşmış olduğu iddia edilen büyük şirketler ve eski Alman seçkinleri karşısında ulusal çıkarların savunucusu olarak sundu. Nazi basını Göring'in tarafındaydı. Rudolf Hess ve Joachim von Ribbentrop gibi diğer liderler onun popülaritesini kıskanıyordu. Britanya ve Amerika Birleşik Devletleri'nde bazıları Göring'i diğer Nazilerden daha kabul edilebilir ve batı demokrasileri ile Hitler arasında olası bir arabulucu olarak gördü.

II. Dünya Savaşı

Tüm cephelerde başarı

Göring ve diğer üst düzey subaylar, Almanya'nın henüz savaşa hazır olmadığı konusunda endişeliydi, ancak Hitler mümkün olan en kısa sürede ilerlemekte ısrar etti. 30 Ağustos 1939'da, İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden hemen önce, Hitler Göring'i altı kişilik yeni bir Bakanlar Kurulu başkanı olarak atadı. Bir savaş kabinesi olarak görev yapmak üzere kuruldu. İkinci Dünya Savaşı'nın açılış eylemi olan Polonya'nın işgali, 1 Eylül 1939'da şafakta başladı. Günün ilerleyen saatlerinde , Hitler Göring'i tüm Almanya'nın Führer'i olarak halefi olarak atadı, "Başıma bir şey gelirse", diyerek Hess'i de ikinci alternatif olarak seçti. Büyük Alman zaferleri birbiri ardına hızlı bir şekilde art arda geldi. Luftwaffe'nin yardımıyla Polonya Hava Kuvvetleri bir hafta içinde yenildi. Fallschirmjäger Norveç'teki hayati hava limanlarını ele geçirdi ve Belçika'daki Fort Eben-Emael'i ele geçirdi. Göring'in Luftwaffe'si Mayıs 1940'ta Hollanda Muharebeleri, Belçika ve Fransa'da kritik roller oynadı. Fransa'nın Düşüşü'nden sonra Hitler, Göring'i başarılı liderliğinden dolayı Büyük Demir Haç ile ödüllendirdi. 1940 Mareşal Töreni sırasında, Hitler Göring'i  () rütbesine terfi ettirdi. Luftwaffe de dahil olmak üzere ordudaki mareşaller. Bu terfi sonucunda savaşın sonuna kadar Almanya'nın en yüksek rütbeli askeri oldu. Göring, 30 Eylül 1939'da Luftwaffe'nin Başkomutanı olarak Şövalye Haçı ödülünü zaten almıştı. Birleşik Krallık Polonya'nın işgalinden hemen sonra Almanya'ya savaş ilan etmişti. Temmuz 1940'ta Hitler, İngiltere'nin işgali için hazırlıklara başladı. Planın bir parçası olarak Kraliyet Hava Kuvvetleri (RAF) etkisiz hale getirilmek zorundaydı.  Göring, havadaki bir zaferin işgal olmadan barışı sağlamak için yeterli olacağını umuyordu. Sefer başarısız oldu ve Deniz Aslanı 17 Eylül 1940'ta süresiz olarak ertelendi. Britanya Savaşı'ndaki yenilgilerinden sonra, Luftwaffe Britanya'yı stratejik bombalama aracılığıyla yenmeye çalıştı. 12 Ekim 1940'ta Hitler, kışın başlaması nedeniyle Deniz Aslanı'nı iptal etti. Yılın sonunda, İngiliz moralinin Blitz tarafından sarsılmadığı açıktı ancak bombalamalar Mayıs 1941'e kadar devam etti.

Tüm cephelerde düşüş

1939'da imzalanan Molotov–Ribbentrop Paktı'na rağmen, Nazi Almanyası 22 Haziran 1941'de Barbarossa Operasyonu'nu—Sovyetler Birliği'ni işgal etmeye—başladı. Başlangıçta, Luftwaffe avantajlı durumdaydı ve savaşın ilk ayında binlerce Sovyet uçağını imha etti. Hitler ve üst düzey kurmayları harekâtın Noel'e kadar biteceğinden emindiler ve yedek askerler için herhangi bir hazırlık yapılmadı ve teçhizat eklemesi yapılmadı. Ancak, Temmuz ayına kadar, Almanların operasyonda sadece 1.000 uçağı kalmıştı ve asker kayıpları 213.000'in üzerindeydi. Seçim, saldırıyı geniş cephenin sadece bir kısmına yoğunlaştırmak için yapıldı; çabalar Moskova'yı ele geçirmeye yönelik olacaktı. Uzun ama başarılı olan Smolensk Muharebesi, Hitler Ordu Grup Merkezi'ne Moskova'ya ilerlemesini durdurma emri verdi ve Leningrad ve Kiev'in kuşatılmasına yardım etmek için Panzer gruplarını geçici olarak kuzeye ve güneye yönlendirdi. Duraklama, Kızıl Ordu'ya yeni yedekleri harekete geçirme fırsatı verdi; tarihçi Russel Stolfi, bunun Ekim 1941'de Moskova Savaşı ile yeniden başlatılan Moskova saldırısının başarısızlığına neden olan başlıca faktörlerden biri olduğunu düşünüyor. Kötü hava koşulları, yakıt kıtlığı, Doğu Avrupa'da uçak üslerinin inşasında yaşanan gecikme ve aşırı gerilmiş tedarik hatları da faktörlerdi. Hitler, 1942 Ocak ortasına kadar kısmi bir geri çekilmeye bile izin vermedi; bu zamana kadar kayıplar 1812'deki Fransızların Rusya'yı işgali ile karşılaştırılabilirdi.

Hitler, 1942 yazındaki harekâtın güneyde yoğunlaşmasına karar verdi; Kafkasya'daki petrol sahalarını ele geçirmek için çaba harcanacaktı. Savaşın önemli bir dönüm noktası olan Stalingrad Savaşı, 23 Ağustos 1942'de Luftwaffe'nin bombalı saldırısıyla başladı. Alman Altıncı Ordu şehre girdi, ancak cephedeki konumu nedeniyle, Sovyetlerin takviye veya malzeme olmadan onu kuşatması ve orada tuzağa düşürmesi hala mümkündü. Altıncı Ordu Kasım ayının sonunda Uranüs Operasyonu'nda kuşatıldığında, Göring, Luftwaffe'nin tuzağa düşen adamlara her gün en az 300 ton malzeme teslim edebileceğine söz verdi. Bu güvencelere dayanarak Hitler, geri çekilme olmamasını talep etti; son adama kadar savaşacaklardı. Bazı hava ikmalleri geçebilse de, teslim edilen malzeme miktarı asla günde 120 tonu geçmedi. Altıncı Ordu'nun kalıntıları -285.000 kişilik bir ordudan yaklaşık 91.000 erkek- Şubat 1943'ün başlarında teslim oldu; bu tutsaklardan yalnızca 5.000'i, Almanya'yı tekrar görmek için Rus savaş esiri kamplarından sağ kurtuldu.

Almanya'da savaş

Bu arada ABD ve İngiliz bombardıman filolarının gücü artmıştı. Britanya merkezli olarak Alman hedeflerine karşı operasyonlar başlattılar. İlk bin bombardıman uçağı 30 Mayıs 1942'de Köln'de düzenlendi. ABD savaş uçaklarına yardımcı yakıt tankları yerleştirildikten sonra İngiltere'den daha uzak hedeflere hava saldırıları devam etti.  Göring, Amerikan savaşçılarının 1942-1943 kışında Aachen kadar doğuda vurulduklarına dair haberlere inanmayı reddetti. İtibarı düşmeye başladı. Savaş yarıçapına sahip, kanat altından düşürme tanklarını kullanan 'nin üzerinde olan Amerikan P-51 Mustang, bombardıman uçaklarına büyük oluşumlar halinde refakat etmeye başladı. ve 1944'ün başlarında hedef bölgeden. Bu noktadan itibaren, Luftwaffe, yerini yeterince alamadığı hava mürettebatında kayıplar vermeye başladı. Hitler onu konferanslardan dışlamaya başladı, ancak Luftwaffe'nin başında ve Dört Yıllık Plan'ın tam yetkili temsilcisi olarak görevlerine devam etti. Hitler'in güvenini kaybettiği için, Göring, çeşitli konutlarında daha fazla zaman geçirmeye başladı. D-Day (6 Haziran 1944), Luftwaffe'nin sadece 300 savaşçısı ve az sayıda askeri vardı. iniş alanında bombardıman uçakları; Müttefiklerin toplam 11.000 uçağı vardı.

Savaşın sonunda

Sovyetler Berlin'e yaklaştıkça, Hitler'in şehrin savunmasını organize etme çabaları daha da anlamsız ve beyhude hale geldi. Adolf Hitler'in son doğum günü, Führerbunker'da kutlandı. Bu kutlama, 20 Nisan 1945'te Berlin'de, Göring dahil birçok üst düzey Nazi için Hitler'e veda etme fırsatıydı. Bu zamana kadar Göring'in av köşkü Carinhall tahliye edilmiş, bina yıkılmış, ve sanat hazineleri Berchtesgaden ve başka yerlere taşınmıştı. Göring, 22 Nisan'da Obersalzberg'deki malikanesine geldi, Hitler'in generallerine karşı uzun bir eleştiride bulunduğu aynı gün, önce açıkça savaşın kaybedildiğini ve sonuna kadar Berlin'de kalmayı planladığını ve ardından intihar edeceğini itiraf etti. Ayrıca Göring'in bir barış anlaşması için daha iyi bir konumda olduğunu belirtti. OKW operasyon şefi Alfred Jodl, Hitler'in yanındaydı ve Göring'in kurmay başkanı Karl Koller'e birkaç saat süren toplantıda Hitler'in intihar edeceği haberini verdi. Koller, bu gelişmeyi Göring'e bildirmek için hemen Berchtesgaden'e uçtu. Sovyet işgalinin başlamasından bir hafta sonra Hitler, ölümü halinde halefi olan Göring'i atayan bir kararname çıkarmış ve böylece savaşın başlamasından kısa bir süre sonra yaptığı beyanı kodlamıştı. Kararname ayrıca Göring'e Hitler gibi davranması için tam yetki verdi. Hitler'in hareket özgürlüğünü kaybetmesi durumunda onun yardımcısı olacaktı. Göring, iktidarı ele geçirmeye çalışırsa hain olarak damgalanmaktan korkuyor ama aynı zamanda hiçbir şey yapmadığı takdirde görevi ihmalle suçlanmak da korkuyordu. Biraz tereddüt ettikten sonra Göring, kendisine Hitler'in halefi adını veren 1941 kararnamesinin kopyasını gözden geçirdi. Göring, general Koller ve Hans Lammers (Reich Şansölyeliği devlet sekreteri) ile görüştükten sonra, Berlin'de kesin bir ölümle karşı karşıya kalan Hitler'in kendisini yönetmekten aciz olduğu sonucuna vardı. Herkes, kararname şartlarına göre, Hitler'in yerine iktidarı almanın Göring'in görevi olduğu konusunda hemfikirdi. Ayrıca, rakibi Martin Bormann, Hitler'in ölümü üzerine iktidarı ele geçirecek ve onu bir hain olarak öldürtecekti. Bunu akılda tutarak, Göring, Hitler'den Almanya'nın lideri olarak devralmak için izin isteyen ve Hitler'in yardımcısı olarak hareket edeceğini vurgulayan dikkatlice yazılmış bir telgraf gönderdi. Hitler o gece (23 Nisan) saat 22.00'ye kadar cevap vermezse, Hitler'in hareket özgürlüğünü gerçekten kaybettiğini varsayacağını ve Reich'ın liderliğini üstleneceğini ekledi. Telgraf, Hitler'i Göring'in bir hain olduğuna ikna eden Bormann tarafından ele geçirildi. Bormann, Göring'in telgrafının Hitler'in yardımcısı olarak hareket etmek için bir izin talebi değil, istifa etme veya devrilme talebi olduğunu savundu. Bormann ayrıca Göring'in Ribbentrop'u Hitler veya Göring'den gece yarısından önce başka bir haber gelmediğini ona bildirdi. Hitler, Göring'e Bormann'ın yardımıyla hazırlanan bir yanıt gönderdi ve 1941 tarihli kararnameyi iptal etti ve tüm görevlerinden hemen geri çekilmediği takdirde onu vatana ihanetle idam etmekle tehdit etti. Göring görevinden istifa etti. Daha sonra Hitler (veya kaynağa bağlı olarak Bormann), SS'e Göring'i, kurmaylarını ve Lammers'ı Obersalzberg'de ev hapsinde tutmasını emretti. Bormann radyoda Göring'in sağlık nedenleriyle istifa ettiğini duyurdu.
26 Nisan'a kadar Obersalzberg'deki kompleks saldırı altındaydı Müttefikler tarafından, bu yüzden Göring Mauterndorf'taki kalesine taşındı. Son vasiyetinde Hitler, Göring'i partiden kovdu, kendisini halefi yapan kararnameyi resmen iptal etti ve Göring'i "yasadışı olarak devletin kontrolünü ele geçirmeye çalışmakla" suçladı. Donanma başkomutanı Karl Dönitz'i Reich başkanı ve silahlı kuvvetlerin başkomutanı olarak atadı. Hitler ve karısı Eva Braun, intihar etti, 30 Nisan 1945'te, aceleyle ayarlanmış bir düğünden birkaç saat sonra. Göring, 5 Mayıs'ta geçen bir Luftwaffe birimi tarafından serbest bırakıldı ve Sovyetler yerine onlara teslim olma umuduyla ABD hatlarına doğru yol aldı.

Yargılanması ve ölümü

Göring, tutuklanmasının ardından uçakla Lüksemburg'a götürülerek Mondorf-les-Bains'da, kod adı Camp Ashcan olan Palace Hotel'de tutuldu. Sıkı bir diyete girdi ve 27 kg kaybetti. IQ'su gözaltında iken test edilmiş ve 138 olarak bulunmuştur. En üst düzey NSDAP hükûmeti yetkilileri ile beraber Eylül ayında Nürnberg'e transfer edildi. Kasım ayında askeri mahkemeler başladı. Göring üçüncü en yüksek rütbeli nasyonal sosyalist Alman subayı olarak Nürnberg yargılanan Reich Devlet Başkanı (eski Amiral) Karl Dönitz ve eski bakan olan Führer Vekili Rudolf Hess'in arkasında yargılandı.

Savcılık, komplo suçlaması da dahil olmak üzere dört suçlamayla ilgili bir iddianame düzenledi; bir saldırganlık savaşı yürütmek; sanat eserlerinin ve diğer mülklerin yağmalanması ve Almanya'ya götürülmesi dahil savaş suçları; ve Nacht und Nebel (Gece ve Sis) kararnamesi uyarınca siyasi ve diğer muhaliflerin ortadan kaybolması dahil insanlığa karşı suçlar; savaş esirlerine işkence ve kötü muamele; ve o zamanlar 5.700.000 Yahudi olduğu tahmin edilenler de dahil olmak üzere sivillerin öldürülmesi ve köleleştirilmesi suçlamalarında bulundu. Uzun bir açıklama yapmasına izin verilmeyen Göring, kendisini "iddianame anlamında suçsuz" olarak ilan etti.

Duruşma 218 gün sürdü; savcılık davalarını Kasım'dan Mart'a kadar sundu ve Göring'in -ilk sunulan- savunması 8-22 Mart tarihleri arasında sürdü. 30 Eylül 1946'da mahkemenin sanıkları hakkındaki kararları okundu. Sandalyesinde otururken sessiz kalmakta zorlanan Göring, Nürnberg Mahkemesi'nde kendisinden emin tavırları ve yöneltilen bütün suçlamalara verdiği akıllıca cevaplar sayesinde diğer sanıkları da etkisi altına almıştı. Göring yargılanma sürecinde otururken, çeşitli jestler kullanarak, başını sallayarak ya da gülerek hakkındaki görüşlere tepki verdi. Sürekli notlar alır, diğer sanıklar ile fısıldaşır ve yanında oturan Rudolf Hess'in düzensiz davranışını kontrol etmeye çalışırdı. Yargılama sırasında, Göring diğer sanıklara hükmetmeye çalıştı ve onların ifadelerini etkilemeye çalışırken, sonunda diğer mahkûmlardan ayrı tutulmasına karar verilerek tecride yerleştirildi. Göring, Amerikalı psikiyatrist Leon Goldensohn'a, mahkemenin tüm suçu kendisinin üstlenmesine izin vermek yerine, Walther Funk ve Ernst Kaltenbrunner gibi "küçük dostları" yargılamanın "aptalca" olduğunu söyledi. Ayrıca duruşmadan önce diğer sanıkların çoğunu hiç duymadığını iddia etti.

Sanıklar işledikleri suçları, duruşma sırasında 1.200 kez adı geçen Adolf Hitler'e yüklemeye çalışmışlardır. Heinrich Himmler, Reinhard Heydrich, Adolf Eichmann ve Martin Bormann gibi hayatta olmayan ve ölmüş olan diğer kişiler de suçlanmıştır. Çoğu sanık Nazi sistemi içinde kendi önemsizliğini savunurken, Göring tam tersi bir yaklaşım benimsemiş, kendisini Hitler'in sadık bir adamı olarak sunmuş ve idam edilecek olsa da Alman halkının sonunda sadakatini takdir edeceğini ummuştur.

Duruşma boyunca birkaç kez, savcılık toplama kamplarının ve diğer zulümlerin filmlerini gösterdi. Göring dahil orada bulunan herkes filmlerin içeriğini şok edici buldu; filmlerin sahte olması gerektiğini söyledi. Paul Koerner ve Erhard Milch dahil olmak üzere tanıklar Göring'i barışçıl ve ılımlı biri olarak göstermeye çalıştılar. Milch, Hitler'e karşı çıkmanın veya emirlerine itaat etmenin imkansız olduğunu belirtti; bunu yapmanın muhtemelen kişinin kendisi ve ailesi için ölüm anlamına geldiğini söyledi. Göring, kendi adına ifade verirken, Hitler'e olan bağlılığını vurguladı ve Himmler'in kontrolündeki toplama kamplarında neler olduğu hakkında hiçbir şey bilmediğini iddia etti. Doğrudan sorulara kaçamak, karmaşık cevaplar verdi ve savaş sırasında yaptığı tüm eylemleri için makul mazeretleri olduğunu söyledi. Tanık kürsüsünü, savaşın patlak vermesinden önce kendisini bir barışçı ve diplomat olarak sunmaya çalışarak, Reich'taki kendi rolünü uzun uzadıya açıklamak için bir mekan olarak kullandı. Çapraz sorgu sırasında, başsavcı Robert H. Jackson, Kasım 1938'de büyük bir pogrom olan Kristallnacht'tan kısa bir süre sonra yapılan toplantı tutanaklarını okudu. Görüşmede Göring, pogromun ardından Yahudi mülklerine el koymayı planladığı ortaya çıktı. Daha sonra, David Maxwell-Fyfe, Göring'in Stalag Luft III cinayetlerini (Stalag Luft III'ten kaçtıktan sonra tekrar yakalanan elli havacıya ateş açılması) ve bu cinayetlerin önlenmesini zamanla bilmemesinin imkansız olduğunu kanıtladı. Ayrıca Göring'in Macar Yahudilerinin imhasını bildiğine dair açık kanıtlar sundu.

Göring, dört suçlamada da suçlu bulundu ve asılarak idam cezasına çarptırıldı. Karar şunu belirtti:

Göring, adi bir suçlu olarak asılmak yerine asker olarak vurulmak üzere temyize gitti, ancak mahkeme bunu reddetti.

Bazı Alman subayları suçlarını inkâr ederken, Hermann Göring çoğu suçlamayı kabul etti ve Hitler'e bağlılığını son dakikaya kadar sürdürdü. Mahkemenin hakkında verdiği idam kararından sonra infaz olmadan birkaç saat önce hücresinde kendisine bakan askerden özel kutusunu istedi, o kutunun içerisinde bulunan Potasyum Siyanür kapsülünü içerek tıpkı Himmler gibi asılmadan hayatına son verdi.

Göring'in zehri nasıl elde ettiğine dair bir teori, Nürnberg Mahkemelerinde görevli ABD Ordusu Teğmen Jack G. Wheelis'in, Ordu tarafından el konulan Göring'in kişisel eşyaları arasında zehir kapsüllerini saklandıkları yerden çıkardığını iddia ediyor ve altın saatini, kalemini ve sigara kutusunu kendisine veren Göring'ten rüşvet aldıktan sonra kutusunu mahkuma teslim etti.  2005 yılında, 1. Piyade Tümeni'nin 26. Piyade Alayı'nda görev yapan ABD Ordusu'ndan er Herbert Lee Stivers, Göring'e bir Alman kadının dolmakalemin içine gizlenmiş "ilaç" verdiğini iddia etti. Stivers daha sonra Göring'in intiharına kadar hapın içinde ne olduğunu bilmediğini söyledi.

Göring'in cesedi, diğer idam edilen sanıklar gibi, yere yatırılarak sergilendi. Cesedi Ostfriedhof'ta (Münih) yakıldı ve külleri Isar Nehri'ne dağıldı.

Ayrıca bakınız

 OST-Arbeiter
 Carin Göring
 Emmy Göring
 Edda Göring
 Albert Göring

Kaynakça
Özel

Genel
 Hitler Kitabı, s. 394-395. Yazarlar: Henrik Eberle / Matthias Uhl (ed.)

Bibliyografya

Nazilerin Sovyet savaş esirlerine karşı suç işlenmesinden sorumlu kişiler

1893 doğumlular
1946 yılında ölenler
Nazi Almanyası bakanları
Alman pilotlar
Alman Naziler
SA subayları
I. Dünya Savaşı'nda Alman askerler
II. Dünya Savaşı'nda Nazi Almanyası'nın askerleri
Luftwaffe general ve önderleri
Rus karşıtlığı
Porajmos'ta kişiler
Nürnberg Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi'nce suçlu bulunanlar
İntihar eden askerler
İntihar eden naziler
Cezaevinde ölen Almanlar
Cezaevinde gözaltında intihar eden Naziler
Alman mareşaller
Birahane Darbesi'nde yer almış Naziler
Holokost failleri

Hermann Göring


Ses Salines, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. Mayorka Adası'nda olup nüfusu 5.050 (2014) kişidir.

Dış bağlantılar
 Belediye resmi sitesi

Ses Salines


Eersel (; Brabantsk: Irsel) er en kommune og en by i den sydlige provins Noord-Brabant i Nederlandene.

Kernerne
Eersel, Duizel, Knegsel, Steensel, Vessem og Wintelre.

Galleri

Eksterne henvisninger

 Eersel Kommunens hjemmeside

Kilder
 Regionaal Historisch Centrum Eindhoven . Arkiv fra Eersel Kommune over perioden 1380-1930.

Byer i Nord-Brabant
Kommuner i Nord-Brabant

Eersel


Schosseinoje (, ) ist ein Ort in der russischen Oblast Kaliningrad. Er gehört zur kommunalen Selbstverwaltungseinheit Stadtkreis Gurjewsk im Rajon Gurjewsk.

Geographische Lage
Schosseinoje liegt an der Nordostspitze des Frischen Haffs und ist neun Kilometer vom Stadtzentrum Kaliningrads (Königsberg) entfernt. Durch den Ort verläuft die Regionalstraße 27A-020 (ex A194, ehemalige deutsche Reichsstraße 1, heute auch Europastraße 28). Die nächste Bahnstation ist Kijewska an der uliza Kijewskaja in Kaliningrad an der Bahnstrecke Kaliningrad–Mamonowo, einem Abschnitt der ehemaligen Preußischen Ostbahn.

Geschichte
Das einstmals Kalgen genannte Dorf mit Gut und großem Park war seit 1874 Sitz und namensgebender Ort des Amtsbezirks Kalgen im Landkreis Königsberg (Preußen) im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. Im Jahre 1910 zählte Kalgen 235 Einwohner.

Am 30. September 1928 verlor Kalgen seine Eigenständigkeit und wurde in die Landgemeinde Haffstrom eingemeindet. Mit dieser kam Kalgen am 1. April 1939 zur Stadtgemeinde Königsberg (Preußen). (Offenbar) in dieser Zeit wurde Kalgen im Bereich der Mühle Kalgen noch durch ein neues Siedlungsgebiet erweitert, welches nach dem Zweiten Weltkrieg unter der russischen Bezeichnung Tschaikowskoje ein eigener Stadtteil von Kaliningrad wurde.

Auch das ursprüngliche Gutsdorf Kalgen kam infolge des Zweiten Weltkrieges 1945 mit dem nördlichen Ostpreußen zur Sowjetunion. Das Gut Kalgen wurde in einen Sowchos umgewandelt, der sich mit dem Anbau von Gemüse beschäftigte. Dieser wurde 1946 zunächst als Militärsowchos Nr. 6 und 1947 dann als Sowchos Nr. 51 bezeichnet. Im Jahr 1950 erhielt Kalgen die russische Bezeichnung Schosseinoje und wurde gleichzeitig dem Dorfsowjet Zwetkowski selski Sowet im Rajon Kaliningrad zugeordnet. Im Jahr 1955 bekam der Sowchos den Namen Nowo-Moskowski. Offenbar seit 1965 war Schosseinoje Verwaltungssitz des Nowomoskowski selski Sowet im Rajon Gurjewsk. Von 2008 bis 2013 war Schosseinoje Verwaltungssitz der Landgemeinde Nowomoskowskoje selskoje posselenije. Seither gehört der Ort zum Stadtkreis Gurjewsk.

Amtsbezirk Kalgen (1874–1939)
In der Zeit zwischen 1874 und 1939 bestand der Amtsbezirk Kalgen, dem anfangs vier Landgemeinden und drei Gutsbezirke zugehörten:

Im Jahr 1923 wurde die Landgemeinde Warthen aus dem Amtsbezirk Wundlacken in den Amtsbezirk Kalgen umgegliedert. 1928 fusionierte die Landgemeinde Warthen mit dem Gutsbezirk Wundlacken zur Landgemeinde Wundlacken, die fortan ebenfalls zum Amtsbezirk Kalgen gehörte.

Der Amtsbezirk Kalgen wurde zum 1. April 1939 aufgelöst.

Kirche
Vor 1945 war Kalgen mit seiner überwiegend evangelischen Bevölkerung einer von mehr als zwanzig Orten im Kirchspiel Haffstrom und gehörte zum Kirchenkreis Königsberg-Land I innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Der letzte deutsche Geistliche war Pfarrer Herbert Steinbach.

Heute liegt Schosseinoje im Einzugsgebiet der in den 1990er Jahren neu entstandenen Auferstehungskirchengemeinde in Kaliningrad (Königsberg). Sie ist in die ebenfalls neu entstandene Propstei Kaliningrad der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland (ELKER) eingegliedert.

Weblinks
 Schosseinoje bei bankgorodov.ru

Einzelnachweise

Ort im Rajon Gurjewsk (Kaliningrad)

Schosseinoje (Kaliningrad, Gurjewsk)


Cette liste de plantes de Centrafrique comprend 420 espèces.

Liste de espèces

Voir aussi
 Flore d'Afrique

Références

Bibliographie
 Ake Assi L., Abeye J., Guinko S., Giguet R., Bangavou X., 1985. Contribution aux études ethnobotaniques et floristiques en République Centrafricaine. Collection Médecine Traditionnelle et Pharmacopée, Agence de Coopération Culturelle et Technique (ACCT), 140 p.
 Apema R., Mozouloua D., & Madiapevo S. N., 2010. « Inventaire préliminaire des fruits sauvages comestibles vendus sur les marchés de Bangui » in Systematics and Conservation of African Plants - Systématique et Conservation des Plantes Africaines. Edited by Xander van der Burgt, Jos van der Maesen& Jean-Michel Onana. Kew Publishing, Royal Botanic Gardens, Kew Publishing, 882: 303-311.
 Apema R., Mozouloua D., Abeye J. & Salamate F. M. L., 2010. « Les plantes médicinales utilisées dans le traitement du diabète par les tradipraticiens à Bangui » in Systematics and Conservation of African Plants - Systématique et Conservation des Plantes Africaines. Edited by Xander van der Burgt, Jos van der Maesen & Jean-Michel Onana. Kew Publishing, Royal Botanic Gardens, Kew Publishing, 882: 297-304.
 Berhaut J., 1967. Flore du Sénégal. Editions Clairafrique (2e éd.), Dakar, 487 p.
 Bimako J. J. L., 2009. L'utilisation des plantes comestibles dans les traitements des maladies en milieu Ngbaka de Fatima (Centrafrique). Rapport de stage de recherche en vue de l'obtention du Diplôme de Licence d'Anthropologie, Faculté des Lettres et Sciences Humaines, Université de Bangui, 33 p.
 Bouquiaux L., Kobozo J-M, Diki-Kidiri M., Vallet J. et Behaghel A., 1978. Dictionnaire Sango-Français. Collection T029, SELAF, Paris, 688 p.
 Chenu J., Oury P., Lavergne R., Seguela J. & Ake Assi L., 1992. Plantes médicinales tropicales et du Congo. BERREBI RENE-ROUCHE VERONIQUE, Espagne. (6 tomes)
 Déballé M., Regards anthropolgiques sur la République Centrafricaine, (inédit), 450 p.
 Dupriez H. et Leener de P., 1987. Jardins et vergers d'Afrique. Terres et Vie, L'Harmattan, APICA, ENDA et CTA, Paris, 354 p.
 Koyt-Deballé G. F., 2013. Lexique illustré sängö-français-français-sängö. Editions Universitaires Européennes, 466 p
 Koyt-Deballé G. F., Bilingual illustrated Lexicon Sängö-English English-Sängö. Tate Publishing and Enterprises, LLC, Oklahoma, (under press) 472 p.
 Motte E., 1980. Les plantes chez les pygmées Aka et les Monzombo de la Lobaye (Centrafrique). SELAF, Paris, 574 p.
 Roulon-Doko P., 2008. Dictionnaire gbaya-français (République Centrafricaine). Editions Karthala, 696 p.
 Saulnier P., 1995. Plantes médicinales et soins en Centrafrique. 4e édition revue et augmentée. Centre Pastoral, Bangui, 165 p.
 Thomas J. M. C., 1960. « Quelques plantes connues des Ngbaka de la Lobaye » in Journal de la Société des Africanistes. Volume 30, Numéro 30-1.75-93.
 Touckia G. I., Kosh-Komba E., Yongo O. D., 2014. Plantes alimentaires d'intérêt médicinal utilisées par les pygmées de la commune de Pissa (République Centrafricaine). International Journal of Biological and Chemical Sciences. 8 (2) : 517-527.
 Yakanga-Nde-Poumaye M.-F., 2013. Les plantes traditionnellement utilisées dans le traitement de la fièvre typhoïde. Mémoire de Master 1 de Biodiversité Végétale, Faculté des Sciences, Université de Bangui, 40 p.
 Yassimalet C.-A., L'Alimentation à visée thérapeutique en milieu Mbati. 2010. Rapport de stage de recherche en vue de l'obtention du Diplôme de Licence d'Anthropologie, Faculté des Lettres et Sciences Humaines, Université de Bangui, 22 p.
 Zawele E., 2004. Alimentation et pratiques de santé et de maladies en milieu Ngbaka : Cas des Wa-mbongo. Rapport de stage de recherche en vue de l'obtention du Diplôme de Licence d'Anthropologie. Faculté des Lettres et Sciences Humaines, Université de Bangui.

Liste en rapport avec la flore

Liste de plantes de Centrafrique


Elisenvaara (en , en , en ) est une municipalité rurale du raïon de Lahdenpohja en république de Carélie.

Géographie
Elisenvaara est située en bordure de la rivière Soskuan, à 41 kilomètres au sud-ouest de Lahdenpohja.

La municipalité d'Elisenvaara a une superficie de .

Elisenvaara est bordé au nord-est par les municipalités de Miinala du raïon de Lahdenpohja, au sud-est par Kurkijoki et au sud par  Hiitola, et au nord-ouest par la Finlande dont les municipalités de Rautjärvi et Parikkala sont voisines.
Elisenvaara est majoritairement forestière.

Elisenvaara est traversé par les rivières Hiitolanjoki (ou Kokkolanjoki ou Asilanjoki), Änäjoki, Vääränkoskenjoki (en aval de Kotavaaranjoki), Soskuanjoki (Latvalammenjoki), Putkijoki (Tiitonkanava) et Vonkaoja.
Les lacs sont une partie du Simpelejärvi et le Kostamojärvi.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Poste-frontière de Parikkala–Syväoro

Liens externes

Village dans la république de Carélie
Raïon de Lahdenpohja
Carélie cédée par la Finlande à l'Union soviétique
Village des zones cédées par la Finlande à l'Union soviétique

Elisenvaara


Die Färöische Handballmeisterschaft wird auf den Färöern seit 1943 ausgetragen. Während bei den Frauen keine Unterbrechung des Ligabetriebes im Handball stattfand, wurde bei den Männern 1946 und 1947 kein Meister ausgespielt. Neben der Meisterschaft wird seit 1985 beziehungsweise 1987 auch ein Pokalwettbewerb ausgetragen.

Frauen

Die Frauen trugen die Meisterschaft bis 2004 in der 1. deild kvinnur () aus, ab 2005 hieß die erste Liga aufgrund eines Sponsorings Sunsetkappingin, 2013/14 Elektron deildin und von 2014 bis 2018 hvonn deildin. Seit der Saison 2018/19 wird in der SMS-deildin gespielt. Bis auf wenige Ausnahmen dominierte Neistin bis einschließlich 1997 die Liga, die nächsten Meisterschaften folgten erst wieder 2011 und 2012. Neistin hält auch den Rekord für die meisten Meisterschaften in Folge. Von 1982 bis 1990 wurden diese neun Mal in Serie gewonnen. Die Meisterschaft wird von September bis April ausgetragen. In der Liga spielen sieben Teams jeweils drei Mal gegeneinander. Nach dem Abschluss der Ligaspiele treffen der Erst- und Zweitplatzierte im Best-of-Three-Modus aufeinander, der Sieger ist färöischer Meister. In der EHF-Rangliste sind die Färöer für die Saison 2019/20 mit 0,14 Punkten auf Platz 41 geführt, womit ein Teilnehmer für den EHF-Pokal und drei Teilnehmer für den EHF Challenge Cup startberechtigt wären. 2016/17 nahm Neistin Tórshavn am EHF-Pokal teil.

Bisherige Meister

Rekordmeister

Teilnehmer 2019/20

 H71 Tórshavn
 Kyndil Tórshavn
 Neistin Tórshavn
 Stjørnan Klaksvík
 Stranda ÍF
 VB Vágur
 Vestmanna ÍF

Männer

Die Männer spielten bis 2004 in der 1. deild menn (). 2005 kam es ebenfalls aufgrund eines Sponsorings zu einer Namensänderung in Atlantic Airways deildin, von 2015 bis 2017 hieß die Liga FTZ deildin., seit der Saison 2018/19 in der Okkara-deildin. Im Gegensatz zu den Frauen gibt es mit Kyndil und VÍF hauptsächlich zwei Mannschaften, die die Liga abwechselnd dominierten. Von 1957 bis 1998 gab es ausschließlich 1978 mit Neistin Tórshavn einen anderen Meister. Kyndil hält auch den Rekord für die meisten Meisterschaften in Folge, von 1958 bis 1967 gewannen sie den Titel neun Mal in Serie. Die Meisterschaft wird von September bis April ausgetragen. In der Liga spielen sieben Teams jeweils drei Mal gegeneinander. Nach dem Abschluss der Ligaspiele treffen der Erst- und Zweitplatzierte im Best-of-Three-Modus aufeinander, der Sieger ist färöischer Meister. In der EHF-Rangliste sind die Färöer für die Saison 2019/20 mit null Punkten auf der letzten Position geführt, womit vier Teilnehmer für den EHF Challenge Cup startberechtigt wären. 2019/20 nahm H71 Tórshavn daran teil.

Bisherige Meister

Rekordmeister

Teilnehmer 2019/20

 H71 Tórshavn
 Kollafjarðar ÍF
 Kyndil Tórshavn
 Neistin Tórshavn
 Stranda ÍF
 Team Klaksvík
 Vestmanna ÍF

Einzelnachweise

Weblinks

 Aktuelle Resultate und Tabelle (Frauen) (färöisch)
 Aktuelle Resultate und Tabelle (Männer) (färöisch)
 SMS KVINNUR – Vunnin føroyameistaraheitir frá 1943 til 2019 (färöisch)
 OKKARA MENN – Vunnin føroyameistaraheitir frá 1943 til 2019 (färöisch)

Meisterschaft
Erstveranstaltung 1943

Färöische Handballmeisterschaft


Alexandra Nikolaevna Shlyakhova (1923, Zaporozhye, RSS da Ucrânia, URSS - 1944, RSS da Letônia, URSS) foi uma atiradora de elite soviética durante a Segunda Guerra Mundial.

Biografia
Ela nasceu em 1923 ou 1924 na cidade de Zaporozhye. Antes da guerra, ela trabalhava em uma fábrica em Zaporozhye. Com a eclosão da guerra e o avanço das tropas alemãs, ela foi evacuada para os Urais junto com sua mãe, irmã e irmão.

Ela foi convocada para as fileiras do Exército Vermelho pelo escritório de registro e alistamento militar do distrito de Cheborkulsky. Em dezembro de 1942, ela se formou com honras na escola feminina de snipers e, após a formatura, Alexandra foi presenteada com um fuzil de precisão personalizado com um monograma na coronha da arma em nome do Comitê Central do Komsomol. Desde agosto de 1943 ela estava no exército e lutou com a 21ª Divisão de Fuzileiros de Guardas.

Em 1º de dezembro de 1943, ela foi ferida por um fragmento de mina. Após o tratamento no hospital, ela voltou para sua unidade. Por ordem da divisão datada de 5 de dezembro de 1943, a sniper da 8ª companhia de fuzileiros do 59º Regimento de Fuzileiros da Guarda, Sargento A. N. Shlyakhova, foi condecorada com a Ordem da Estrela Vermelha. Em janeiro de 1944, pelo abate de 55 soldados e oficiais inimigos, ela foi presenteada com a medalha "Pela Coragem". Em 31 de janeiro do mesmo ano, ela foi condecorada com a Ordem da Bandeira Vermelha. Ela ascendeu ao posto de sargento-mor veterano (Starshiná), e tornou-se comandante de um pelotão de atiradores de elite.

Alexandra morreu em combate em 7 de outubro de 1944 no território da RSS da Letônia. Ela foi enterrada na cidade de Dobele. Ela foi premiada postumamente com a Ordem da Guerra Patriótica, 1ª classe. Seu fuzil de precisão está guardado em Moscou, no Museu Central das Forças Armadas.

Em Zaporozhye, o nome de Alexandra Shlyakhova foi levado pelo destacamento pioneiro de uma das escolas por muitos anos.

Literatura

 В. А. Чувилкин. Девушки в шинелях. Издательство «Московский рабочий», 1982 год.

Notas

Ligações externas

 Soviet-aces-1936-53.ru
 Polkmoskva.ru
 Группа девушек-снайперов (Газета «Вечерняя Москва» № 57 (6114) от 8 марта 1944 года)
Ordem da Estrela Vermelha
Ordem do Estandarte Vermelho
Mortos em 1944
Nascidos em 1923
Mulheres soviéticas na Segunda Guerra Mundial
Forças armadas da União Soviética
Exército Soviético

Alexandra Nikolaevna Shlyakhova


is a district in Kyoto Prefecture, Japan.

As of 2007, the district had an estimated population of 44,982 and a density of 252.27 persons per km2. The total area is 178.31 km2.

Towns and villages
Kasagi
Minamiyamashiro
Seika
Wazuka

Former towns
The following towns merged to create the new city of Kizugawa on March 12, 2007.
Kamo
Kizu
Yamashiro

Districts in Kyoto Prefecture

Sōraku District, Kyoto


Die evangelisch-lutherische Kirche St.-Maria-Magdalena-Kirche in Hamburg-Moorburg am Nehusweg gelegen, ist eine der noch erhaltenen Dorfkirchen der Elbmarschen auf heutigem Hamburger Stadtgebiet.

Geschichte
Die heutige Moorburger Kirche hatte mindestens zwei Vorgängerbauten, wie archäologischen Ausgrabungen 1987–1989 ergaben. Die ältesten Überreste ließen sich auf 1223 datieren. 1309 ließen die Ortsherren Willikin und Arnold von Stade eine zunächst zum Kirchspiel Wilstorf gehörenden Kapelle, die auch schon das Patrozinium der Maria Magdalena trug, errichten. Für die Auspfarrung von Wilstorf als eigenständiges Kirchspiel musste eine jährliche Entschädigung gezahlt werden. Ein Ortspriester ist für 1334 erwähnt, als Willikin von Stade mit dem Erzbischof von Bremen um die Patronsrechte der Kirche stritt. Da sich in der Kirche ein als wundertätig verehrtes Bild befand, entwickelte sich eine Wallfahrt zu der Kapelle, die bis zur Reformation anhielt. Von dieser Kapelle hat sich der Name Moorburger Kirchdeich erhalten. Die von einem Graben umgebene kreisrunde Warft, auf der die Kirche bis 1597 stand, ist auf Luftbildern zu erkennen. Auf dem ehemaligen Kirchhof wurden über 400 mittelalterliche Gräber freigelegt.

Für die Weihe des jetzigen Kirchengebäudes am heutigen Standort am Moorburger Elbdeich wird das Jahr 1597 erwähnt. Es handelte sich um einen Fachwerkbau. Ein umfangreicher Umbau erfolgte von 1684 bis 1689 durch Lorenz Dohmsen. Dabei entstand die Grundform der Kirche als Saalkirche mit polygonalem Chor und ihrem typischen gedrungenem Turm. 1837 wurde die Fachwerkkirche weiß gestrichen und das Dach statt mit Holzschindeln mit Schiefer gedeckt.

Eine weitere Umgestaltung nahm 1878 bis 1879 Johann Heinrich Martin Brekelbaum vor. Dabei ersetzte er den bisherigen hölzernen Kirchturm durch einen Steinturm mit Kupferdach und ummantelte das morsche Fachwerk der Wände mit einer reichhaltig gegliederten neogotischen Fassade aus gelbem Klinker, die den Charakter der Kirche vollständig veränderte. Diese Fassade stellte sich bald als witterungsanfällig heraus und wurde auch unter Einfluss der Heimatschutzbewegung als überladen empfunden. 1906 bis 1907 gestaltete man die Fassade wieder schlichter und wechselte zu den heute noch sichtbaren roten Ziegeln. Auch bei der Dachform kehrte man wieder zum ortstypischen Walmdach zurück und entfernte die kleinen quergerichteten Satteldächer über den Seitenfenstern.

Während der Sturmflut 1962 stand das Wasser etwa 1 m hoch in der Kirche, woran noch heute eine Flutmarke am Eingangsportal erinnert. Da die Kirche starke Wasserschäden aufwies, wurde sie nach der Flut großzügig und vollständig restauriert.

Innenausstattung

Ursprünglich hatte die Kirche eine barocke Innenausstattung, die im Laufe der Zeit immer wieder verändert wurde. Heute macht die Kirche auf den Betrachter immer noch einen geschlossenen barocken Eindruck. Von den ältesten Teilen sind noch Altaraufsatz, Taufbecken und Landherrenloge vorhanden. Letztere gestaltete Valentin Preuß 1688. Der Kanzelkorb von 1787 bildete zusammen mit dem Altar zeitweise einen Kanzelaltar. Heute sind Kanzel und Altar wieder getrennt. Eine weitere wertvolle Holzschnitzerei vom Ende des 17. Jahrhunderts ist die Brauttür mit ihren Brautkronen als Fensterrahmen.

Eine umfangreiche Renovierung von 1951 bis 1957 veränderte den Innenraum so weit, dass er wieder den Charakter einer ländlichen Barockkirche erhielt. Dabei wurden die Tonnendecke neu gestaltet, Baluster an den Emporen hinzugefügt und viele Holzteile mit einem marmorierten Anstrich versehen. Die Decke ist heute als blauer Himmel mit goldenen Sternen gestaltet.

Altar
Der das Chorgewölbe beherrschende Barockaltar ist ein Werk von Valentin Preuß aus dem Jahr 1688. Im Hauptgeschoß bestimmen zwei gedrehte Säulen und weit ausladende Akanthusverzierungen den Gesamteindruck. Vier etwa halb-lebensgroße bewegt geschnitzte Statuen der Evangelisten umrahmen die drei Gemälde des zentralen Teils. Diese stammen vom Maler Christopher Sorgel und stellen zusammen mit der zentralen Figur am höchsten Punkt des Altars die Passions- und Auferstehungsgeschichte dar. Das unterste Gemälde in der Predella ist das letzte Abendmahl, das größte im Hauptfeld eine Kreuzigungsszene. Im oberen Teil befindet sich eine gemalte Grablegungsszene, die von der Statue des auferstandenen Christus gekrönt wird.

Der Altar wird häufig mit den Altären in den Kirchen St. Nikolai (Hamburg-Moorfleet) und St. Jürgen (Heide) verglichen, die dem gleichen Künstler zugeschrieben werden.

Für den Altar gibt es zwei große Silberleuchter, die 1744 aus dem Nachlass des Moorburgers Benedix Wagner finanziert und vom Silberschmied Christian Ludewig aus Fürstenau gefertigt wurden.

Taufe
Das hölzerne Taufbecken mit seinen drei tragenden Putten stammt wie der Altar aus der Werkstatt des Valentin Preuß, die laut Kirchenbuch 1692 den Auftrag dazu erhielt. Die heute noch vorhandene Taufschale aus Zinn stammt von 1770, der Taufdeckel mit seinen Engelsfiguren entstand um 1900 in Altona.

Ölgemälde
Im Kirchenraum sind insgesamt sieben Gemälde von Pastoren zu finden, mit denen diese wegen ihrer Verdienste um die Gemeinde geehrt werden sollen. Die vier im Altarraum sind die jüngeren und weniger prunkvoll verziert. Die hier dargestellten Pastoren lebten vom 18. Jahrhundert bis zum 20. Jahrhundert. Die drei prunkvollen Stücke an den Wänden des Kirchenschiffes kann man fast als Epitaphen ansehen. Das älteste zeigt Pastor Werner Meyer (1566–1639), das größte Magister Johannes Becker (1637–1693) und das jüngste Pastor Christian Gottlob Baumgarten (1716–1788).

Orgel

Die heutige Orgel stammt aus der Werkstatt von Philipp Furtwängler & Söhne aus dem Jahr 1881. Sie verfügt über rein mechanische Schleifladen. Sie wurde 1931 von Gustav Steinmann Orgelbau und 1963 von Alfred Führer umgebaut. Eine umfangreiche Restaurierung und Erweiterung um ein Register erfolgte 1996 durch Albert Lang. Ihre Disposition lautet:

 Koppeln: II/I, I/P
 Effektregister: Zimbelstern

Friedhof
Die Kirche ist von einem noch heute benutzten Friedhof umgeben, der eine über 300jährige Geschichte hat. Einige historische Grabsteine stehen nahe der Kirche, direkt am Eingang des Friedhofes findet sich ein auffälliges klassizistisches Grabmal. Ebenfalls auffällig ist das kurz vor dem Ersten Weltkrieg errichtete Ehrenmal für die 1813 bei der Moorburger Schanze Gefallenen.

Der Vorgänger des heutigen Friedhofes lag wenige hundert Meter entfernt östlich des Moorburger Hauptdeiches. Er ist heute nicht mehr zu erkennen und hat nur noch als Ausgrabungsgelände eine gewisse Bedeutung.

Fotografien und Karte

Literatur

Weblinks

 Homepage der Gemeinde
 Geschichte der Moorburger Kirche und ihrer Schulen auf einer privaten Homepage zu Moorburg.

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Hamburg-Moorburg
Hamburg Mariamagdalena
Mariamagdalena
Mariamagdalena
Hamburg, Mariamagdalena
Hamburg
Kirchengebäude in Europa
Bauwerk im Bezirk Harburg

St.-Maria-Magdalena-Kirche (Hamburg-Moorburg)


Dainichi may refer to:

Dainichi Nyorai, the Japanese version of Vairocana, one of the Five Dhyani Buddhas
Dainichi, a Japanese name for the Christian God initially used by Francis Xavier, derived from the Japanese name for Vairocana
Dainichi Station, the terminus of Osaka's Tanimachi Line (谷町線)

Dainichi


Joachim Gercken (auch: Jochim Ger(c)ken) (* in Hagenow; † 1544 in Lübeck) war deutscher Kaufmann und Bürgermeister der Hansestadt Lübeck.

Leben
Gercken gehörte der Korporation der Bergenfahrer an. Sein Bruder Peter Gercken († nach 1540) war Magister und Kleriker und hatte 1530 eine Vikarie an der Marienkirche. 1534/37 war Peter Gercken Sekretär der Bergenfahrer wie zuvor sein Neffe Peter Kock († 1526).

1514 wurde Joachim Gercken in den Rat der Stadt gewählt. In den Seeschlachten bei Bornholm und vor Hela führte er 1522 die Lübecker Flotte gemeinsam mit dem Ratsherrn Hermann Falcke gegen die dänische Flotte unter Søren Norby zum Sieg. Von 1527 bis 1531 hatte er das Amt des Kämmereiherrn inne. 1530 war Gercken gemeinsam mit Hermann Plönnies in Bremen, um im Beisein Kaiserlicher Gesandter mit den Niederländern zu verhandeln. 1531 wurde Gercken zu einem der vier Bürgermeister gewählt.

Als die beiden ersten Bürgermeister Plönnies und Nikolaus Brömse Ostermontag 1531 aus Protest gegen den Beschluss der inzwischen evangelisch gewordenen Stadt, sich dem Schmalkaldischen Bund anzuschließen, Lübeck verließen, wurde der katholische Gercken drei Tage auf dem Lübecker Rathaus gefangen gesetzt. 1532 führte er die Lübecker Gesandtschaft an in Begleitung des neu gewählten Bürgermeisters Gottschalck Lunte, die im Januar in Neumünster und im Juli in Kopenhagen mit König Friedrich I. von Dänemark über den Ausschluss der Holländer (Umlandfahrer) vom Ostseehandel verhandelte. Im Juli und August war er Teilnehmer der Verhandlungen über das Schicksal des von Friedrich I. gefangen gehaltenen Königs Christian II von Dänemark. Zum Hansetag am 26. Februar 1534 in Hamburg, bei dem es um Friedensverhandlungen bei dem von Jürgen Wullenwever angezettelten, missglückten Kaperkrieg gegen die Niederländer ging, reiste er gemeinsam mit Wullenwever, Anton von Stiten und Johann von Elpen. Als Wullenwever und der Stadthauptmann Marx Meyer die Verhandlungen vorzeitig verließen, weil sie Opposition gegen ihre Politik in Lübeck fürchteten, ritt Anton von Stiten ihnen nach. Obwohl er Lübeck vor ihnen erreichte, konnte er nicht verhindern, dass Jürgen Wullenwever Volk und Rat erneut hinter sich brachte. Die Gegner von Wullenwevers Politik, so auch Joachim Gercken, wurden am 11. April 1534 aus dem Rat ausgeschlossen. Gercken trat jedoch am 12. November 1534 wieder in den Rat unter Wullenwever ein, weil dieser auf Gerckens Rat und Erfahrung nicht verzichten mochte. Gercken leitete im August 1535 die Vergleichsverhandlungen zwischen der Lübecker Bürgerschaft und dem Neuen Rat, die zum Rücktritt der neuen Ratsmitglieder führten. Im Januar 1536 vertrat Gercken die Stadt bei den Friedensverhandlungen mit König Christian III. von Dänemark (Frieden von Hamburg), mit denen Lübecks Beteiligung an der Grafenfehde endete. Danach reiste er gemeinsam mit dem Bürgermeister Nikolaus Brömse nach Buxtehude zu Konsultationen in Sachen Wullenwever mit Herzog Heinrich II. von Braunschweig am 22. Januar 1536 und nahm auch an der Peinlichen Befragung Wullenwevers im März 1536 in Rotenburg teil.

Gercken war ein Gegner der Reformation. 1529 ließ er einen Bettler, der von Luther verdeutschte Psalmen sang, der Stadt verweisen. Immerhin stattete er ihn zuvor mit einem Paar Stiefel aus. Damit löste er der Sage nach eine Volksbewegung gegen die katholischen Prediger aus, die letztlich zur Durchsetzung der Reformation in Lübeck 1530 führte. Er selbst blieb aber bis an sein Lebensende katholisch. Noch 1542 vermehrte seine Frau Anna von Warendorp die Einkünfte einer von ihrem Vorfahren Bruno von Warendorp gegründeten Stiftung für das Domkapitel.

Gercken bewohnte in Lübeck von 1516 bis 1523 das Haus Alfstraße 19, danach das Haus Breite Straße 37.

Literatur
 Rudolf Struck: Zur Kenntnis lübeckischer Familien und ihrer Beziehungen zu einheimischen und auswärtigen Kunstdenkmälern in: Museum für Kunst- und Kulturgeschichte zu Lübeck. Jahrbuch 1914 • 1915 (Band II.–III.), H. G. Rahtgens, Lübeck 1915, S. 41–73 (S. 57 ff.)
 Emil Ferdinand Fehling: Lübeckische Ratslinie, 1925 Nr. 605
 Georg Waitz: Lübeck unter Jürgen Wullenwever und die europäische Politik. 3 Bände, Berlin 1855–56

Einzelnachweise

Bürgermeister (Lübeck)
Lübecker Ratsherr (16. Jahrhundert)
Befehlshaber der Lübecker Flotte
Hanseatischer Diplomat
Person im Schwedischen Befreiungskrieg
Bergenfahrer (Lübeck)
Geboren im 15. Jahrhundert
Gestorben 1544
Mann

Joachim Gercken


Intel 8085 1970'lerin ortasında Intel tarafından 8-bit mikroişlemci olarak üretilmiştir. binary uyumluluğu vardır ve ucuz bir sistemdir.

Bu işlemci genellikle CP/M işletim sisteminde kullanılmış, fakat daha sonra 8085 mikroişlemci olarak kullanılmaya başlanmıştır.

Çalışma süresi saniyede 0.37 milyon komut ile 0.64 milyon komut arasındadır.

CPU yapısı
8085 16-bit adres veriyolu ve 8-bit data veriyolu ile von Neumann yapısını izlemiştir, fakat esas olarak Harvard konseptine dayanmıştır.

8085, 8224 (clock jeneratörü) ve 8228 (sistem controller) ın özelliklerini içermiş ve sisteme çabuk entegre edilebilirdir. 8085, 8156 RAM and 8355/8755 ROM/PROM ile kurulan bir sistemdir. 8085 multiplexed(çoklanmış) data veriyolu kullanır ve 825X-5 destekleyen çipe ihtiyat duyar.

Registers
8085 kendi başına 216 (= 65,536) 8-bit memory yerine ulaşabilmektedir, adres alanı 64 KB. Zamanının mikroişlemcilerinden farklı olarak adres alanları 28 (=256) I/O port a kadar ayrılabilir. Ayrıca A (Accumulator), B, C, D, E, H, and L register arayları yapılandırılmıştır. buna ek olarak 16 bit genel amaçlı register(PC), Stack Pointer (SP), ve 8 bit-flag registeri dahil edilmiştir. Bu mikroişlemcinin 3 tane maskelenebilir interrupt ı (RST 7.5, RST 6.5 and RST 5.5), ve bir tane de maskelenemiyen interrupt ı (TRAP) vardır. Buna ek olarak dışarıdan sağlanan interrupt ı (INT) vardır.

Veriyolu
 Adres veriyolu   - 16 hat veriyolu ile 216 memory yerine ulaşabilmekte (64 KB)
 Data veriyolu    - 8 hat veriyolu ile bir işlemde 8-bit byte dataya ulaşabilmekte.
 Control veriyolu - Çeşitli işlemler için temel sinyalleri taşır

MCS-85 ailesi
8085 CPU Intel tarafından tam bir sistem oluşturmak için geliştirilen çip ailesinin bir parçasıdır
 8007-Ram controller
 8085-CPU
 8155-RAM+ 3 I/O Ports+Timer
 8156-RAM+ 3 I/O Ports+Timer
 8185-SRAM
 8202-Dynamic RAM Controller
 8203-Dynamic RAM Controller
 8205-1 Of  8 Binary Decoder
 8206-Error Detection & Correction Unit
 8207-DRAM Controller
 8210-TTL To MOS Shifter & High Voltage Clock Driver
 8212-8 Bit I/O Port
 8216-4 Bit Parallel Bidirectional veriyolu Driver
 8218/8219-veriyolu Controller
 8222-Dynamic RAM Refresh Controller
 8226-4 Bit Parallel Bidirectional veriyolu Driver
 8231-Arithmetic Processing Unit
 8232-Floating Point Processor
 8237-DMA Controller
 8251-Communication Controller
 8253-Programmable Interval Timer
 8254-Programmable Interval Timer
 8255-Programmable Peripheral Interface
 8256-Multifunction Support Controller
 8257-DMA Controller
 8259-Programmable Interrupt Controller
 8271-Programmable Floppy Disk Controller
 8272-Single/Double Density Floppy Disk Controller
 8273-Programmable HDLC/SDLC Protocol Controller
 8274-Multi-Protocol Serial Controller
 8275-CRT Controller
 8276-Small System CRT  Controller
 8278-Programmable KeyBoard Interface
 8279-KeyBoard/Display Controller
 8282-8-bit Non-Inverting Latch with Output Buffer
 8283-8-bit Inverting Latch with Output Buffer
 8291-GPIB Talker/Listener
 8292-GPIB Controller
 8293-GPIB Transceiver
 8294-Data Encryption/Decryption Unit+1 O/P Port
 8295-Dot Matrix Printer Controller
 8296-GPIB Transceiver
 8297-GPIB Transceiver
 8355-16,384-bit (2048 x 8) ROM with I/O
 8604-4096-bit (512 x 8) PROM
 8702-2K-bit (265 x 8) PROM
 8755-EPROM+2 I/O Ports

Eğitimsel Kullanım
Türkiye'nin bazı üniversitelerinde Galatasaray Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği bölümünde, Eskişehir Osmangazi Üniversitesi, Hacettepe Üniversitesi Elektrik-Elektronik Mühendisliği, Bilgisayar Mühendisliği ve Fizik Mühendisliği bölümlerinde ve Pamukkale Üniversitesi Elektrik-Elektronik Mühendisliğinde,İstanbul Ticaret Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliğinde, Erciyes Üniversitesi Elektrik-Elektronik Mühendisliğinde, Kocaeli Üniversitesi Bilgisayar Öğretmenliği, Elektronik Öğretmenliği, Bilgisayar Mühendisliği, Elektrik Mühendisliği bölümlerinde ders olarak gösterilmektedir.

Simulatörler
GNUSim8085 , Linuxda çalışır.

8085
Intel x86 işlemciler

Intel 8085


Kuyubaşı, Kadıköy İstanbul Anadolu Yakası 'nda yer alan bir semtin ismidir. Kadıköy 'den Üst Bostancı'ya giden minibüs yolu üzerinde bulunur.

İstanbul Atatürk Fen Lisesi, Rana Beşe Sağlık Polikliniği ve Marmara Üniversitesi'nin bir kısmı bu semtte yer almaktadır.

Komşu semtlerinden biri, Müjdat Gezen Sanat Merkezi'nin yer aldığı Ziverbey'dir.

Kadıköy'ün semtleri

Kuyubaşı, Kadıköy


Racing Point je bila momčad u Formule 1 u vlasništvu britanskog poduzetnika Lawrencea Strolla, oca Lancea Strolla.

Momčad je osnovana u kolovozu 2018., kada su investitori André Desmarais, Jonathan Dudman, John Idol, John McCaw Jr., Michael de Picciotto i Silas Chou, predvođeni Lawrenceom Strollom, kupili svu imovinu momčadi Sahara Force India F1 Team za 90 milijuna funti.

Rezultati

 Momčadi Formule 1
Formula 1 u Ujedinjenom Kraljevstvu

Racing Point


La Copa Perú 1996 fue la edición número 24 en la historia de la competición. El torneo otorgó un cupo al torneo de Primera División y finalizó el 2 de febrero del año siguiente tras terminar el hexagonal final que tuvo como campeón al José Gálvez FBC. Con el título obtenido este club lograría el ascenso al Campeonato Descentralizado 1997.

Etapa Regional

A esta fase clasificaron los campeones de cada departamento del Perú y de la Provincia Constitucional del Callao. A estos equipos se unió León de Huanuco que descendió del Campeonato Descentralizado 1995. Los equipos fueron agrupados en seis regiones donde los campeones de cada una disputarían un hexagonal en Lima para definir al campeón.

Región I

Clasificado: Universidad Técnica de Cajamarca.

Región II

Clasificado: José Gálvez FBC.

Región III

Final regional

Región IV

Partido extra

Región V

Clasificado: Gigantes del Cenepa.

Región VI

Partido extra

Etapa Nacional

Enlaces externos
 RSSSF - Copa Perú 1996

Temporadas de la Copa Perú
Fútbol en Perú en 1996

Copa Perú 1996


Karl Horst Schmidt (* 31. Mai 1929 in Dessau; † 29. Oktober 2012 in Bonn) war ein deutscher Sprachwissenschaftler, Keltologe und Kaukasologe.

Leben
Karl Horst Schmidt machte 1948 Abitur am Goethe-Gymnasium in Dessau. Er studierte Sprachwissenschaften an der Humboldt-Universität zu Berlin, der Universität Köln, der Universität Bonn, Universität Dublin und Universität München. Im Jahr 1954 promovierte er zum Dr. phil.

Im Jahr 1960 habilitierte Karl Horst Schmidt sich und wurde Privatdozent für Vergleichende Sprachwissenschaft in Bonn. 1964 wechselte er als außerordentlicher Professor an die Westfälische Wilhelms-Universität Münster, dort erfolgte 1966 seine Ernennung zum ordentlichen Professor. Im gleichen Jahr folgte er dem Ruf auf den Lehrstuhl für Allgemeine und Vergleichende Sprachwissenschaft an der Ruhr-Universität Bochum, dort amtierte er im Studienjahr 1973/74 als Dekan der Abteilung für Philologie. 1974 wechselte Karl Horst Schmidt an den Lehrstuhl für Vergleichende Sprachwissenschaft an die Universität Bonn, den er bis zu seiner Emeritierung 1994 ausfüllte.

Schmidts Forschungsschwerpunkte umfassten die keltische, indogermanische sowie kaukasische Sprachgeschichte und die Typologie. Er war Mitherausgeber der Zeitschrift für celtische Philologie.

Ehrungen und Auszeichnungen
 Ehrendoktor der Staatlichen Universität Tiflis
 Ehrendoktor der Universität Innsbruck
 Ehrendoktor der National University of Ireland in Cork.

Publikationen
 Die Komposition in gallischen Personennamen, Niemeyer, Tübingen, 1957
 Studien zur Rekonstruktion des Lautstandes der südkaukasischen Grundsprache, Deutsche Morgenländische Gesellschaft, Mainz, 1962
 Die festlandkeltischen Sprachen, Institut für Sprachwissenschaften der Universität Innsbruck, Innsbruck, 1977
 Kaukasische Typologie als Hilfsmittel für die Rekonstruktion des Vorindogermanischen : [Vortrag, gehalten in Chicago, Berkeley, Los Angeles, Bonn, Regensburg, München und Innsbruck], Institut für Sprachwissenschaften der Universität Innsbruck, Innsbruck, 1983
 Herausgeber
 Indogermanisch und Keltisch : Kolloquium der Indogermanischen Gesellschaft am 16. u. 17. Februar 1976 in Bonn ; Vorträge / unter Mitwirkung von Rolf Ködderitzsch, Reichert, Wiesbaden, 1977
 Geschichte und Kultur der Kelten : Vorbereitungskonferenz, 25. – 28. Oktober 1982 in Bonn ; Vorträge / unter Mitwirkung von Rolf Ködderitzsch, Winter, Heidelberg, 1986

Literatur
 Werner Schuder (Hrsg.): Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender. Band 3. 13. Ausgabe, De Gruyter, Berlin/New York 1980, ISBN 3110074346, Seite 3435, 3436.
 August Ludwig Degener, Walter Habel: Wer ist wer? Das deutsche Who's who, Band 40, Verlag Schmidt-Römhild, 2001, ISBN 3795020328 bzw. ISBN 9783795020323. Seite 1248.
 Brockhaus Enzyklopädie, 21. Auflage, Band 24. Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus, Mannheim September 2006, ISBN 3-7653-4145-2, Seite 362.

Weblinks
 Karl Horst Schmidt – Department of English, American, and Celtic Studies

Einzelnachweise

Sprachwissenschaftler
Indogermanist
Keltologe
Hochschullehrer (Universität Münster)
Hochschullehrer (Ruhr-Universität Bochum)
Hochschullehrer (Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn)
Ehrendoktor der Universität Innsbruck
Ehrendoktor der National University of Ireland
Ehrendoktor der Staatlichen Universität Tiflis
Deutscher
Geboren 1929
Gestorben 2012
Mann

Karl Horst Schmidt


Mutlak ya da saltık, felsefî bir kavram olarak şeylerin, keşfedilmiş olsun olmasın, bütününü, tamamını tanımlar. Felsefenin farklı konularında ve farklı felsefî metinlerde, Mutlak nihai varlığı tanımlamak için de kullanılabilir; bu kullanımda fâni ve varlığı zorunlu olmayanın tersi olan yani mutlak olan varlık anlamındadır.

Hiçbir şeye bağlı olmaksızın var olan, bağımsız ve koşulsuz olan anlamında felsefi terim. Genelgeçer anlamı bakımından hiçbir şey ile sınırlandırılamaksızın var olan şey anlamındadır.Felsefe tarihinde her zaman mevcut olmuş, üzerinde en çok tartışılmış kavramlardan birdir. Metafizikte, mantıkta, epistemolojide, estetikte, bilimde bu kavramın değerlendirilmesi ve üzerinden süregelen tartışmalar söz konusudur. Mutlak; sınırsız, sonsuz, koşulsuz, değişmez, zorunlu olduğu varsayılanı anlatan felsefe terimidir.

Felsefi anlamda mutlak kavramı, bu bilinen genel anlamıyla eş fakat kısmen daha kompleks bir anlaman katmanına sahiptir. Buna göre, mutlak, her şeyi kuşatan, en temel gerçeklik anlamındaki felsefi ilkedir. Göreli kavramının karşıtı olarak, mutlak, hiçbir koşula bağlı değildir ve hiçbir şey tarafından koşullanmamış olanı, kendinde var olanı, varlığının koşulu ya da nedeni kendinde içkin olanı belirtmek üzere kullanılır. Mutlak kavramı bu anlamda felsefenin en çok eleştirilen kavramlarından birisidir; ancak buna rağmen vazgeçilemez bir kavram olarak varlığını sürdürmektedir.

Mutlak kavramının bir terim olarak ortaya çıkış ve süregeliş tarihi çok eski olmakla birlikte, Aydınlanma Çağı'ndaki ortaya çıkışı ve kullanılışı dikkate değerdir. Bir yanda Spinoza'nın Tümtanrıcı felsefesinde ve bundan kaynaklı tartışmalarda belirgin bir yer tutar mutlak kavramı, bir yanda da Friedrich Schelling ve Hegel gibi Alman idealizminin önemli isimlerinde tartışmasız öncelikli bir yere sahip olarak belirir.

Hegel'in Mutlak zihin kavramı

Hegel felsefesinde mutlak kavramının özel bir yere sahip olduğu bilinmektedir. Mutlak tin ya da mutlak zihin kavramı Hegel'de vazgeçilmez kavramlardır. Hegel'in tin, geist, idea, mutlak kavramlarıyla anlatmak istediği, her şeyi varkılan tinsel bir varlık, tüm insan bireylerinin dışında var olan nesnel bir varlıktır, ki bu Tanrı'dan başka bir şey değildir.

Hegel, esas olarak insanın kendisinin dışında olan, kendisinin yaratmadığı ve insandan bağımsız olan bir dünyayı deneyimlediğini ve bilgi olarak bu dünyanın bilgisini edindiğini kabul eder. Bu doğal dünya yine de bütünüyle zihnin eseridir, fakat burada sözedilen zihin insanların zihinleri değil, insandan başka bir zihindir. Bilginin nesneleri insan zihini tarafından yaratılmamıştır. Sonlu ve sınırlı bir birey olarak insanın zihni, dünyayı meydana getiren ve bilginin konusu olan nesneleri/gerçekliği meydana getiremez, bunlar başka bir zihnin eseri olabilirdir ancak; ki bu Hegel'e göre mutlak bir özne, mutlak bir zihin ya da akıl ya da tin'dir. Gerçeklik ve onu varkılan mutlak zihin, insan bireylerin zihninden bağımsız olarak vardırlar; ancak insan zihni, bu mutlak zihni gene de kısmen kavrayabilir. Mutlak zihin, insan zihinlerinde ve doğada tezahür eder ve gerçekleşir. Bu gerçekleşme diyalektik yoluyla meydan gelir.

Din ve mutlak
Mutlak sözcüğü sözlüklerde "göreli (nispi) ve görece (rölatif, izafi) olmayan, var olmak için başka hiçbir şeye gerek duymayan ya da hiçbir ilişkiyi gerektirmeksizin kendiliğinden var olan, varlığının nedeni yine kendisi olan, hiçbir şeyle bağlı, kayıtlı ve ilintili olmayan" biçiminde tanımlanır.

Mutlak hiçbir sıfatla eksiltilemez,hiçbir şeyle benzerlik ve zıtlık kabul etmez, eksiklik ve tamlık kavramlarından uzaktır. Mutlak hakkında değişmek, başka türlü olmak, yükselmek, alçalmak ve tekamül etmek gibi kavramların hiçbiri düşünülemez ve söz konusu edilemez. Bu tanımlanma biçimlerine bağlı olarak metafiziğin yanı sıra dinsel düşüncede de mutlak kavramı önemli bir yer tutar. Kimilerine göre "mutlak olan" yalnızca Tanrı ya da Allah'tır.

Felsefi kavramlar

Mutlak


فرانسيس هودسون برنيت  هي كاتبة إنجليزية ولدت في مانشستر في نوفمبر 1849 من عائلة فقيرة جداً انتقلت برفقة عائلتها إلى العالم الجديد أمريكا.

كانت تنشر بعض أعمالها في الصحف لتقيم أود ((أي: تعيل)) عائلتها. عرفت فيما بعد بأهتمامها بأدب الأطفال فهي أديبة ومؤلفة مسرحية.

سيرتها الذاتية
نشرت كتاباتها في بدايتها في (كتاب السيدة جودي)وهو عبارة عن مجلة أدبية تنشر بين ثناياها الأعمال النسائية وكان ذلك في]
عقدت قرانها على الدكتور سوان برنيت في واشنطن في عام 1873.

أهم أعمالها:
 رواية (هاورثز) (1879) fs
 رواية (لوزينا) (1880)
 رواية (الهمجي الجميل) (1881)
 رواية (في أثناء الإدارة) (1883).

بالإضافة لذلك كتبت مسرحية بعنوان (إزمرالادا) عام 1881 بمساعدة الممثل وليام هوكر جليت.

وفي عام 1886 نشرت رواية اللورد الصغير فونتلروي، وقد بيع منها أكثر من نصف مليون نسخة.
في عام 1898 حصلت على طلاقها من السيد برنيت، وتروجت مرة أخرى من السيد ستيفن تاونسند وكان في عام (1900) كان زوجها الثاني رجل أعمال لم يدم زواجهما إلا عامين فقط وحصل طلاقهما في عام 1902.

ومن أعمالها (ساره كريو) في عام (1888)، ثم أعادت صيغتها في عام 1905 بعنوان الأميرة الصغيرة. كما لاقت مسيرحتها سيدة استقراطية استحساناً وصدىً كبيرين لدى القراء آنذاك، واعتُبرت من أفضل مسرحيتها على الإطلاق، وأيضا رواية الحديقة السرية 1911 هي الرواية التي خلدت في قلوب الأطفال ولا تزال محبوبة لدى الأطفال، وفي عام 1915 نشرت رواية الأمير التائه نشرت في كندا في عام 1922 رواية رئيس بيت كومب.

نشرت رواية (عمل الماركيزة) عام 1911، وذكرت الأديبة الإنكليزية نانسي متفورد بأنه من أفضل الكتب التي قرأتها وكما ذكرته في روايتها حب في طقس قارص.

في عام 1893 نشرت مذكرات شبابها تحت عنوان الامر الذي عرفت من قبل الجميع، ومن منتصف عام 1890 عاشت بشكل رئيسي في إنجلترا، ولاسيما في قاعة مايثام العظيمة.
عاشت فيها من عام (1897 إلى 1907) حيث اكتشفت الحديقة السرية، بيد أنها غادرت إنجلترا إلى الولايات المتحدة بعد أن حصلت على الجنسية الأمريكية في عام 1905.

بعد وفاة ابنها الأول ليونيل بمرض السل في عام 1890 انصدمت بفقدان ابنها ودخلت في العوالم الروحانية وجدت من خلالها السرور العظيم في التعامل مع حزنها عملت بتصوف
وصاغت بعض أفكارها في روايتها الحديقة السرية حيث تروي فيها قصة الولد الذي كان طول الوقت عاجزا عن شفاء نفسه ويحاول التشافي بواسطة التفكير الإيجابي)).
في أثناء الحرب العالمية الأولى كتبت السيدة برنيت ارائها فيما حدث في الحرب في رواية قصيرة باسم العرق الأبيض.

عاشت فرانسيس هودجسون برنيت حياة دامت 17 عام في بلاندوم في نيويورك، وفي النهاية
دفنت في مقبرة روسلين، بالقرب من أبنها.

رسوم متحركة تم عرضها من روايات فرانسيس هودسون برنيت
+رواية ((الأميرة الصغيرة)) التي حولت إلى مسلسل تلفزيوني بعنوان سالي

+رواية ((الحديقة السرية))التي حولت إلى مسلسل تلفزيوني بعنوان الحديقة السرية

+رواية «((اللورد الصغير فونتلروي))» التي حولت إلى مسلسل تلفزيوني بعنوان الفتى النبيل

روابط خارجية

مراجع

كتاب من نوكسفيل (تينيسي)
أشخاص حصلوا على الجنسية الأمريكية
أشخاص من بلاندونم مانور
أشخاص من نوكسفيل (تينيسي)
أشخاص من نيو ماركت (تينيسي)
دراميون وكتاب مسرحيون إنجليز في القرن 19
روائيات أمريكيات
روائيات إنجليزيات
روائيون أمريكيون في القرن 19
روائيون أمريكيون في القرن 20
روائيون إنجليز في القرن 19
روائيون إنجليز في القرن 20
علماء مسيحية أمريكيون
علماء مسيحية إنجليز
كاتبات أطفال أمريكيات
كاتبات أمريكيات في القرن 20
كاتبات إنجليزيات في القرن 19
كاتبات إنجليزيات في القرن 20
كاتبات بريطانيات في القرن 19
كاتبات بريطانيات في القرن 20
كاتبات دراما ومسرح إنجليزيات
كتاب أدب أطفال أمريكيون
كتاب أدب أطفال إنجليز
كتاب إنجليز في القرن 20
كتاب دراما ومسرح إنجليز
كتاب دراما ومسرح إنجليز في القرن 20
كتاب دراما ومسرح بريطانيون في القرن 20
كتاب فنتازيا أمريكيون
كتاب فنتازيا إنجليز
كتاب من مانشستر
ممثلو وممثلات مسرح أمريكيون
مهاجرون إنجليز إلى الولايات المتحدة
مواليد 1849
مواليد في مانشستر
وفيات 1924
وفيات في نيويورك (ولاية)

فرانسيس هودسون برنيت


Cayo o Gayo Silio (en latín, Gaius Silius; m. 49) fue un político romano del siglo I ejecutado por Claudio.

Biografía
Silio fue hijo del senador y cónsul homónimo. Las fuentes clásicas lo describen como un hombre inteligente, noble y atractivo. Estuvo casado con la aristócrata Junia Silana, hija de Marco Junio Silano. Durante el año 47 solicitó que el Senado aplicara la Lex Cincia, que prohibía la aceptación de dinero o regalos a cambio de servicios legales, en un intento de derrotar a Publio Suilio Rufo, su enemigo político, quien estaba procesando a muchos clientes de Silio. El Senado estuvo de acuerdo con la propuesta, pero, antes de que se pudiese presentar una moción formal al pueblo, aquellos a los que se pretendía procesar (incluyendo a Suilio Rufo) apelaron con éxito al emperador Claudio para enmendar la ley estableciendo la cantidad máxima que podía ser cobrada. Al año siguiente, Silio fue designado cónsul (probablemente para el año 49).

Al haberse obsesionado con él la emperatriz Valeria Mesalina (eran amantes), esta le forzó a divorciarse de su mujer para casarse con ella mientras su marido, Claudio, estaba en Ostia. Puesta la conjura a la luz por el liberto Narciso, el emperador ordenó ejecutar a los dos amantes en el año 48.

Su anterior mujer, Junia Silana, de quien se divorció en 47, era amiga de Agripina y las dos se convirtieron después en rivales. Probablemente debido a las maquinaciones de Agripina, hubo de exiliarse y finalmente murió en Tarento en 59.

Referencias

Bibliografía

Senadores de la Antigua Roma del siglo I
Gens Silia

Cayo Silio (cónsul designado)


සෙරමික් ඉංජිනේරු විද්‍යාව යනු සෙරමික් ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය හා භාවිතා කිරීම පිළිබඳ වූ තාක්ෂණික ක්‍රමයයි. බොහෝමයක් ඉංජිනේරුමය යෙදුම් අමුද්‍රව්‍ය ලෙස සෙරමික් ගති ලක්ෂණවලින් වාසි ලබා ගනී. පිඟන් මැටිවල ගති ලක්ෂණ ලෝකය පුරා ඉංජිනේරුවරුන්ගේ අවධානයට ලක් වී ඇති අතර එහි විදුලි ඉංජිනේරු විද්‍යාව, ද්‍රව්‍ය ඉංජිනේරු විද්‍යාව, රසායනික ඉංජිනේරු විද්‍යාව, යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරු විද්‍යාව හා අනෙකුත් බොහෝමයක් ක්ෂේත්‍රවලට අයත් ඉංජිනේරුවරුන් සිටී. තාපයට ප්‍රතිරෝධී ලෙස සැලකෙන මෙම පිඟන් මැටි, ලෝහ හා බහු අවයවික වැනි ද්‍රව්‍යවලට කළ නොහැකි බොහොමයක් කාර්යයන් ඉටු කිරීම සඳහා යොදා ගනී.

සෙරමික් ඉංජිනේරු විද්‍යා වැඩසටහන් උපාධිධරයෙකුට නිෂ්පාදන, පර්යේෂණ පුළුල් පරාසයක අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍ර විවර වේ.

මෙයට පතල් කැනීම, වායු අභ්‍යාවකාශය,ඖෂධ, පිරිපහදු කිරීම්, ආහාර කර්මාන්තය, රසායනික කර්මාන්තය, ඇසුරුම් කිරීමේ විද්‍යාව, ඉලෙක්ට්‍රොනික්, කර්මාන්තමය විදුලිය හා සම්ප්‍රේෂණ විදුලිය අයත්වේ. ඉංජිනේරු විද්‍යාවේ අනෙකුත් උපාධිධරයන්ට සත්‍ය පරිදි සෙරමික් ඉංජිනේරුවරුන් සඳහා රැකියාව තීරණය කිරීමට සීමා හෝ මායිම් නොපවතී.

සාම්ප්‍රදායික පිඟන් මැටි අමුද්‍රව්‍යවලට සාමාන්‍යයෙන් මැටි ලෙස හඳුන්වන බෙටොනයිට්, කෞලිනයිට් හා රිහොලයිට් වැනි ඇළුමිනෝ සිලිකේට ඇතුලත් වේ. අනෙකුත් සාම්ප්‍රදායික ද්‍රව්‍යවලට ඇලුමිනියම් ඔක්සයිඩ් හෝ ඇලුමිනා අයත් වේ. අවසාන වශයෙන් තවත් සාම්ප්‍රදායික සෙරමික් අමුද්‍රව්‍යයක් වන්නේ වැලි ලෙස සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පවතින සිලිකා හෝ සිලිකන් ඩයොක්සයිඩ්ය.

උසස් පිඟන් මැටි ලෙස වර්ගීකරණය කර ඇති වඩා නූතන පිඟන් මැටි ද්‍රව්‍ය අතරට සිලිකන් කාබයිට් හා ටංග්ස්ටන් කාබයිට් ඇතුලත් වේ. මේ දෙකම පතල් කැනීමේ දී තැනීම හෝ තෙල් හෝ වායු ළිඳවල්වල දී විදීම වැනි අධි පීඩන යෙදුම්වල දී භාවිතා වේ.

උසස් සෙරමික් විදුලි හා විද්‍යුත් කර්මාන්තය, ඖෂධ හා ප්‍රකාශ තන්තු වැනි ක්‍රියාවලි හා නිෂ්පාදන සමඟ ද සම්බන්ධ වේ.

 ඉංජිනේරු විද්‍යාව

සෙරමික් ඉංජිනේරු විද්‍යාව


Hiroshi Kobayashi (født 17. marts 1959) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Furukawa Electric.

Han har tidligere trænet ALO's Hokuriku, Kawasaki Frontale og Mito HollyHock.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Hiroshi Kobayashi


ක්ෂේත්‍රාරාම මහා විහාරය (කැකිරිදෙනිය පන්සල යනුවෙන්ද හැඳින්වෙයි) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ මොරටුව පිහිටි එෙතිහාසික බෞද්ධ සිද්ධස්ථානයක් වේ. එය කොළඹ-ගාල්ල ප්‍රධාන මාර්ගයෙහි (A2) කටුබැද්ද හන්දියේ සිට කිලෝමීටර 1.2ක් පමණ දුරින් වූ ලක්ෂපතිය ප්‍රදේශයේ පිහිටා තිබේ. ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරකයක් ලෙස වර්තමානයේදී විහාරය රජය විසින් නම් කොට ඇත.

විහාරය
වර්ෂ 1829දී වලාන සරණපාල මහා විහාරයෙහි වැඩ විසූ පූජ්‍ය වැලිගම ශ්‍රී සුමනතිස්ස හිමි විසින් ක්ෂේත්‍රාරාම මහා විහාරය ආරම්භ කරන ලදී. විහාරයේ දැකගත හැකි පුරාවිද්‍යා ස්මාරක අතර පැරණි පිළිම ගෙය, සීමා මාලකය සහ භික්ෂු ආවාසය ප්‍රධාන වේ. ශෙෙලමය හිඳි ප්‍රතිමාවකින් සමන්විත වන පැරණි පිළිම ගෙය මහනුවර යුගයේ සිතුවම් ලක්ෂණ පෙන්වයි. කෙසේනමුදු 2012 වර්ෂයේ සිදුකල සම්පූර්ණ නවීකරණය කිරීම් හේතුවෙන් විහාර ගෙයිහී ඉපැරණි බව වෙනස්කම් වලට බඳුන්වී තිබේ. මහල් දෙකකින් සමන්විත විහාරයේ වූ සීමාමාලකය දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේ ගෘහනිර්මාණ ලක්ෂණ ඉස්මතු කරවයි. ශ්‍රී ලංකාවේ වෙනත් විහාරයක දැකගත නොහැකි අනන්‍ය සහ දුර්ලභ ගෘහ ලක්ෂණ සීමාමාලකය සතුවේ. විහාරයේ වූ පුස්තකාලයෙහි වටිනා පුස්කොල පොත් රැසක් දැකගත හැකිවේ.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
ක්ෂේත්‍රාරාම විහාරස්ථානයෙහි පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව විසින් පිහිටුවනු ලැබූ හැඳින්වීම් පුවරුවෙහි ඡායාරූපයක්

කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

ක්ෂේත්‍රාරාම මහා විහාරය


Hatpipalya es una localidad de la India en el distrito de Dewas, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 547  a 155 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 18 680 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Hatpipalya


Guillaume Feugueray (auch: Feugueré, Feuguières, Fengerays, Fugeraeus, Figuraeus, Fengret, Fengereau, Phangret;* um 1535 in Rouen; † 1613 in Dieppe oder Rouen) war ein französischer evangelischer Theologe.

Leben
Über das Leben von Feugueray ist wenig bekannt. Er wirkte 1565 an der Kirche von Pavilly und promovierte am 23. Juli des Jahres zum Doktor der Theologie an der Universität in Paris. Er war dann Pfarrer in Longueville, von wo er als Hugenotte nach der Bartholomäusnacht nach London und später nach Villiers flüchtete. Von dort scheint er wieder in seine Geburtsstadt zurückgekehrt zu sein. Am 17. Juli 1575 berief man ihn zum ersten Professor der Theologie an die Universität Leiden, in welcher Eigenschaft er 1576/77 er als Rektor der Alma Mater vorstand. Im Mai 1579 gab er seine Leidener Professur auf, um zu seiner Gemeinde nach Rouen zurückzukehren und er folgte 1590 einem Ruf nach Dieppe.

Werke
 Propketiea et apostolicœ, idest, totius dimnœ ac can,onicœ ScripturtB Tkesaurus, in locos commîmes rerum, dogmatum suis divinis exemplisillustratorum et phraseonScripturœ familiarium, ordine alphabetico digestus, ex Aug. Marlorati Adversariis. London, 1574, Bern 1601, Genf 1624, ein Kompendium dieses Werkes erschien 1613 in Genf.
 Bertrami [Ratramni] presbyteri, De corpore et sanguine Domini liber ad CarolumMagnum imperatorem, G. Feuguerai operâ emendatus et commentario illustratus. Leiden 1579
 Opuscula lugdunensia. Leiden 1579.
 Responsa ad quœstiones cujusdam obscuri inquisitoris in Zelandiâ delitescentis, de Ecclesiœ perpetuitate et notis, deque aliis quinque eàdempertinentibuscapitibus. Leiden 1579.
 Novum testamentum, latine, ex versione et cum annotationibus Th. Bezae, paucis etiam additis ex Joachimi Camerarii notationibus, studio Petri Loselerii Villerii et nunc postremo G.F. opera. London 1587.

Literatur
 Emil Haag: La France protestante. Joel Cherbuliez, Paris, 1855, Bd. 5, S. 109 (books.google.de, französisch).
 Édouard Frère: Manuel du bibliographe normand, ou Dictionnaire bibliographique et historique contenant. A. le Brument, Rouen 1858, Band 1, S. 468 (Online, französisch).

 Abraham Jacob van der Aa: Biographisch Woordenboek der Nederlanden. Verlag J. J. van Brederode, Haarlem, 1859, Band 6, S. 74 (historici.nl, niederländisch).
 Barend Glasius: Biographisch Woordenboek van Nederlandsche Godgeleerden. Gebrüder Muller, 's-Hertogenbosch, 1851, Band 1, S. 464 (historici.nl, niederländisch).

Weblinks
 Gulielmus Feugueraeus in der Datenbank der Universität Leiden,

Reformierter Theologe (16. Jahrhundert)
Reformierter Theologe (17. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Leiden)
Rektor (Universität Leiden)
Franzose
Hugenotte
Geboren im 16. Jahrhundert
Gestorben 1613
Mann

Guillaume Feugueray


Le club Balattou est un bar-spectacle de l'arrondissement du plateau Mont-Royal situé sur le boulevard Saint-Laurent de Montréal (Québec). Fondé en 1987 par Lamine Touré, sa programmation se concentre sur les musiques dites « du monde » et plus spécifiquement sur les musiques d'ascendances africaines.

De nombreux musiciens et groupes renommés s'y sont produits tels que : Tiken Jah Fakoly, Baaba Maal, Papa Wemba, Ismael Lô, Alpha Blondy, Meiway, Tabou Combo, Tété, ou encore Manu Dibang.

Histoire
Lamine Touré, originaire de la Guinée, arrive à Montréal en 1974 où il fonde deux ans plus tard un bar nommé Café créole destiné à la musique africaine. Ce bar, qui a opéré jusqu'en 1981 est le lieu de rencontre des Africains.

En 1986, il fonde un nouveau bar nommé le club Balattou, signifiant « bal à tous ». Son objectif est de faire découvrir au public montréalais la culture africaine ainsi que les musiques d'ascendance africaine telles que celles des Antilles ou de l'Amérique centrale et latine, encore relativement peu connues à cette époque au Québec.

Dès ses débuts, le Balattou a permis à des artistes, souvent émergents de la scène montréalaise, de se produire sur scène dans le cadre de concerts hebdomadaires. De nombreux groupes et artistes y ont fait leurs premiers concerts : Boubacar Diabaté, Yaya Diallo, Papa Wemba ou encore le groupe Loketo.

Le club Balattou jouit d'une certaine réputation, étant souvent considéré comme un lieu de production privilégié pour les artistes ascendants de la scène montréalaise, et comme un lieu favorisant le métissage culturel et artistique à Montréal. Certaines chansons sont à ce titre explicitement consacrées à ce lieu.

Programmation de festivals
Poursuivant son objectif de diffusion des musiques et traditions d'ascendances africaines, antillaises, et sud-américaines, Lamine Touré s'associe avec Suzanne Rousseau et fonde en juillet 1987 le festival international Nuits d'Afrique dont la première édition se déroule au Balattou. Le club a longtemps été la principale salle de concerts de ce festival et demeure à ce jour prépondérant dans le cadre de sa programmation.

Le festival de musiques du Maghreb ainsi que le tremplin musical Syli d'or de la musique du monde se déroulent également en majorité au club Balattou.

Références

Articles connexes

Salle de spectacle à Montréal
Le Plateau-Mont-Royal
Culture des Noirs au Québec

Club Balattou


Gara Zalău Nord este o gară care deservește municipiul Zalău, România.

Zalău Nord

Gara Zalău Nord


Los Incas Modernos est un groupe de rock 'n' roll et surf rock péruvien, originaire de Callao.

Biographie
Le groupe est formé à Callao, au Pérou, où il commence son parcours en 1961, sous le nom de The Jay Hawks, bien qu'il n'ait joué que des morceaux twist. En 1963, ils décident d'enregistrer leur unique album, qui, obligatoirement pour le label Discos Sol, portera le même nom, Los Incas Modernos ; la chanson  contient un morceau qualifié de rock fusion, car mêlant des instruments électriques avec certains instruments andins, ainsi que , qui sera une inspiration pour le groupe Los Saicos et sera considéré comme la première chanson de surf rock péruvienne.

Le groupe est connu pour être le premier à sortir un album rock, avec des membres âgés de moins de 20 ans.

Membres
 Monolo García Quijano — guitare électrique
 Luis Bermudes Molina — guitare électrique
 Héctor We Geng — basse
 Hugo Díaz da Silva — batterie

Discographie
 1963 : Los Incas Modernos

Notes et références

Liens externes

Groupe de surf music
Groupe péruvien de rock
Groupe de rock 'n' roll
Groupe musical formé en 1961
Groupe musical séparé en 1965

Los Incas Modernos


بروسوتساني: (باليونانية:Προσοτσάνη)، (بالإنجليزية:Prosotsani)، بلدة يونانية ومركز لبلدية تقع في شمال البلاد وهي تتبع مقاطعة ذراما التي تتبع إدارياً لإقليم مقدونيا الشرقية وتراقيا الإداري.

الموقع والسكان
{{خريطة مواقع|اليونان|label=بروسوتساني</small>|lat=41.18|long=23.96|caption=موقع بروسوتساني}}
تقع بروسوتساني على ارتفاع 115 م عن مستوى سطح البحر وذلك على الحافة الشمالية للسهل الذي يشكله نهر أنغيتيس والذي يدعى سهل ذراما، إلى الشمال من البلدة تبدأ منحدرات جبل فالاكرو.

تبعد البلدة مسافة 17 كيلومتر عن ذراما، عاصمة المقاطعة، ومسافة 135 كيلومتر عن سالونيك.

تعتبر بروسوتساني ثاني أكبر بلدة في مقاطعة ذراما بعد ذراما.إذ يبلغ عدد سكان البلدة حوالي (4) آلاف نسمة (إحصاء 2001)، بينما عدد السكان القاطنين في بلدية بروسوتساني يبلغ حوالي (11) ألف نسمة، وذلك لأن الأراضي البلدية التابعة لبروسوتساني تمتد حتى جبل مينيكي، وتتبع لها حوالي 13 قرية.

 التسمية

يعود اسم المدينة إلى اللغة الـبلغارية وكانت تدعى بروسوتشين (Просочен) خلال الـقرن الثامن عشر، أما باللغة اليونانية فكانت تسمى بيرسوبوليس (Pirsopolis).

 التاريخ

وجدت ضمن السهل الذي يشكله نهر أنغيتيس العديد من آثار الاستيطان البشري التي تعود للـعصر الحجري والـبرونزي، وخاصة ضمن الكهف الذي ينبع منه هذا النهر.

في الفترة الـهلنستية والـرومانية، بنيت في السهل عدة مستوطنات زراعية، وكانت المنطقة برمتها تابعة لمستوطنة فيليبي التي تقع إلى الشرق، ومن أهم ما تبقى من تلك الفترة معبد وحرم ديونيسوس الذي يقع على بعد 2 كيلومتر من البلدة.

استمرت بروسوتساني كقرية زراعية في الفترة الـبيزنطية ومن الآثار المميزة لتلك الفترة بازيليك قديم يعود للفترة المسيحية المبكرة، وكنيسة مكرسة للقديس باندليمون (آغيوس باندليموناس) تعود لمنتصف الـقرن الثالث عشر.

هجر السكان المنطقة السهلية في أوائل الفترة الـعثمانية واحتموا في الجبال المجاورة. ولكن البلدة عادت وازدهرت بدءاً من العام 1850 م. بسبب زراعة الـتبغ الفاخر في السهل المحيط بها، وأصبحت ذات شهرة أوربية في هذا المجال.

تحررت البلدة من الأتراك عام 1913 م. بعد الحروب البلقانية وهجرها سكانها الـبلغار في عشرينيات القرن العشرين.

 المعالم الأساسية
 أهم المعالم الثقافية في بروسوتساني :

-معبد ديونيسوس (2 كم إلى الغرب منها)

-بعض المعابد التي تعود للفترة البيزنطية ( كنيسة القديس بانداليمون وتقع جنوب البلدة)، آثار بازيليك يعود للفترة المسيحية المبكرة.

- بعض التحصينات البيزنطية في التلال شمال البلدة.
 أهم مناطق السياحة البيئية في بلدية بروسوتساني:

-كهف ومنبع نهر أنغيتيس (يبعد 6 كيلومتر عن البلدة)، وهو كهف عميق يمتد ضمن جبل فالاكرو (Falakro) كارستي توجد فيه الصواعد والنوازل ويجري ضمنه النهر قبل خروجه إلى سطح الأرض.

-وادي وأخدود بدروسا' (Pedroussa) والذي يمتد ضمن جبل فالاكرو، وهو منطقة مفضلة لمحبي الطبيعة ولممارسي رياضة تسلق الجبال.

 متفرقات
 يعتمد اقتصاد البلدة على الزراعة وتربية الـماشية، وأيضاً السياحة البيئية.
 أهم نادي رياضي في البلدة هو بروسوتساني جي أس، ويلعب فريقه لكرة القدم في دوري الدرجة الثالثة اليوناني (موسم 2007-2008'').

مراجع

وصلات خارجية
 موقع المدينة الرسمي

أماكن مأهولة في دراما (مقاطعة)
بلديات إقليم مقدونيا الشرقية وتراقيا
ذراما
مدن اليونان
مقاطعات اليونان

بروسوتساني


البنك الأردني الكويتي بنك أردني تأسس في عمّان كأستثمار مشترك بين مستثمرين أردنيين وكويتيين ومستثمرين من الدول العربية الأخرى، عام 1976. ينتشر له 59 فرع في مختلف مناطق الأردن وله فرع في قبرص، كما كان له فروع في فلسطين.

التأسيس
في عام 1976، ارتأت مجموعة من المستثمرين الأردنيين والكويتيين أن فكرة جلب رأسمال من بلد غني كالكويت واستثماره في بلد معروف بكفاءة وتطور القوى العاملة لديه، وتتوفر فيه المجالات والفرص الاستثمارية والتنموية كالأردن، فأن النجاح سيكون مؤكداً، هذا ما تم فعلاً، واليوم، يعتبر البنك الأردني الكويتي واحداً من المشاريع القليلة التي تم إنشاؤها بمساهمات عربية مشتركة وتمكنت من النجاح والاستمرار.

لقد تم زيادة رأسمال البنك على عدة مراحل، فمن 5 ملايين دينار عند التأسيس تم رفع رأس المال إلى 10 ملايين دينار مع نهاية عام 1994 إلى 20 مليون دينار خلال عام 1997 وإلى 25 مليون دينار خلال عام 2001 و31.250 مليون دينار خلال عام 2004 و40 مليون دينار في عام 2005 وإلى 75 مليون دينار في عام 2006والى 100 مليون دينار في عام 2007 على التوالي.

في 1 يوليو 2018، أعلن بنك القدس عن إندماج فروع البنك الأردني الكويتي في فلسطين ضمنه.

مصادر

العلاقات الأردنية الكويتية
أ
بنوك أسست في 1976
تأسيسات سنة 1976 في الأردن
منظمات مقرها في عمان

البنك الأردني الكويتي


Kocaali, Zonguldak ilinin Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Zonguldak iline 50 km, Ereğli ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
Yerelnet

Kocaali, Ereğli


معيار للاستقرارية وضعه العالمان إدوارد راوث وأدولف هورتز على حسب نظرية لهما ألحقت باسميهما وهي نظرية راوث-هورتز، ومما يجدر ذكره أنهما وضعاه بشكل منفصل لكن بعد تقديم اكتشافيهما ثبت رياضيا أنهما متكافئان فألحق المعيار باسميهما مع أن الطريقة الأيسر والتي تستعمل غالبا هي طريقة راوث وكانت تسمى سابقا جدول راوث أو صف راوث لكن تقديرا امجهود هورتز أضيف اسمه للمعيار وإن كان حتى الآن اسم راوث هو السائد والغالب.

المعيار
يقوم المعيار بتبيين استقرارية نظام خطي مستقل زمنيا، يعتمد المعيار على تحويل مقام دالة النقل الخاصة بالنظام إلى معادلة كثيرة حدود تسمى المعادلة المميزة ومن ثم جدولتها أفقيا وعموديا ابتداء من الدرجة القصوى إلى الدرجة الدنيا، بكون الترتيب العمودي تنازليا تدرجيا أما الترتيب الأفقي فيكون تنازليا خطويا إما فرديا وإما زوجيا كما في التالي :

في حال كانت دالة النقل هي  فإن جدول راوث -هورتز يكون كالتالي :

و يمكن حساب المعاملات b ،c عن طريق التالي :

مثال على المعيار

ليكن مقام دالة النقل والذي هو ذاته الدالة المميزة =

و بعد ضرب الأقواس وتحويلها إلى كثيرة حدود يوضع الجدول وتوجد المعاملات

بعد إتمام الجدول يتم النظر إلى العمود الأول الذي فيه المعيار على أن النظام يكون مستقرا إذا لم يكن هناك تغير في الإشارة (إشارة العمود الأول فقط)

و في هذا المثال هناك تغير في إشارة العمود حيث يوجد العدد سالب أربعة مما يعني مباشرة أن النظام غير مستقر ولتحديد أعداد الأقطاب غير المستقرة ينص المعيار على أن عدد الأقطاب غير المستقرة يساوي عدد مرات التغير في الإشارة (إشارة العمود الأول) وهو في هذا المثال قطبين غير مستقرين.

مراجع

تغذية راجعة إلكترونية
متعددات الحدود
معالجة الإشارة
نظرية الاستقرار

معيار راوث-هورتز للاستقرارية


Carska palača u Kyotu (jap. 京都御所, Kyōto-gosho) bila je vladarska palača japanskih careva. Smještena je u Kyotskom carskom parku (jap. 京都御苑, Kyōto Gyoen) u središtu Kyota. Od 1869. godine (revolucija Meiji) carevi stoluju u tokijskoj Carskoj palači, dok je 1877. naloženo očuvanje Carske palače u Kyotu. Iako je palača izgubila većinu svojih funkcija nakon premještanja prijestolnice u Tokio, ceremonije ustoličenja careva Taishō i Shōwa održane su upravo u njoj. Danas je palača otvorena za javnost.

Palača se na ovom mjestu nalazi od 12. stoljeća, iako je mjesto već ranije bilo sjedište careva. Današnja palača je obnovljena 1855. godine, nakon što su prethodne zgrade uništene u jednom od brojnih požara koji su godinama pogađali područje.

Područje palače je velika pravokutna površina u gradskom središtu. U parku se nalaze nekoliko građevina, a jugoistočno od nekadašnje Carske palače nalazi se Carska palača Sento (jap. 仙洞御所, Sentō-gosho) za umirovljene careve iz 17. stoljeća (izgrađena je 1630. za umirovljenog cara Go-Mizunooa).

Izvori

Povijest Japana
Palače u Japanu

Carska palača u Kyotu


Epenwöhrden Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 13,52 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30.09.2005 itibarıyla yaklaşık 808 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Reimer Hinrichs tarafından yürütülmektedir.

Epenwöhrden


Republička liga Crne Gore (Crnogorska republička nogometna liga) je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1988./89.
Sudjelovalo je ukupno 16 klubova, a prvak je bio "Mornar" iz Bara.

Ljestvica

 Titograd – tadašnji naziv za Podgoricu
 U slučaju neriješenog rezultata se izvodilo raspucavanje jedanaesterca te bi pobjednik dobio 1 bod, a poraženi u raspucavanju bi ostao bez bodova

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Nogometno prvenstvo Jugoslavije – 3. ligaški rang 1988./89.

Vanjske poveznice

Izvori

 Zdravko V. Gavrilović: Od Sloge do Iskre : (monografija) : 85 godina fudbala u Bjelopavlićima 1919-2004 , Podgorica, 2004., UDK: 796.332(497.16)"1919/2004" 796.332:061.2(497.16)(091), str. 239-240, 362-363

1988-89 1
CG 1 republička
1988-89 1 republička
1988-89 1

Crnogorska republička nogometna liga 1988./89.


الكثافة الطولية  وهو قياس الكتلة في وحدة الطول، وهو خاصية مميزة للأسلاك أو الأشياء أحادية البعد. وحدة الكثافة الطولية في النظام الدولي للوحدات هي الكيلوغرام بالمتر (kg/m). وتعرف كما يلي:

حيث μ هي الكثافة الطولية للجسم، m هي الكتلة، x هي الإحداثيات على طول الجسم أحادي البعد.

وفي الحالة العامة لجسم ذو مادة متجانسة بطول L وكتلة كلية m، تصبح المعادلة أبسط:

كما يشير مصطلح الكثافة الخطية إلى كثافة الخط المرسوم.

الواحدات
الواحدات الشائعة تشمل:

 دنييه
 تكس، وهي واحدة النظام الدولي للواحدات
 كيلوغرام في المتر.

مراجع

كثافة
مفاهيم فيزيائية

كثافة طولية


Scott est un village américain situé dans les comtés de Paulding et de Van Wert, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Village dans l'Ohio
Comté de Paulding (Ohio)
Comté de Van Wert

Scott (Ohio)


Cephalotaxus oliveri er sígrænt tré frá suðaustur Asíu..

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Cephalotaxus oliveri


පුරාතන කාර්තේජ් යනු, කාර්තේජ් නම්  ෆනේෂියානු පුර-රාජ්‍යය විය. ක්‍රිපූ 7වන සහ 3වන සියවස අතරතුර කාලයේදී, එහි බල ඉම් ගෝලය, එනම් ඊනියා කාර්තජේනියානු අධිරාජ්‍යය වෙත, උතුරු අප්‍රිකාවේ  වෙරළබඩ තීරයෙන් මහත් කොටසක් මෙන්ම  වෙරළබඩ  අයිබීරියාවේ සහ බටහිර මධ්‍යධරණියේ දිවයින් වල සැලකිය යුතු කොටස්ද අයත් විය.

කාර්තේජය ප්‍රතිස්ථාපනය කෙරුණේ ක්‍රිපූ 814 වසරෙහිදීය.  එකල,  ටයියර් නම් ෆනේෂියානු රාජ්‍යයේ පරායත්තයක් වූ කාර්තේජය, 650 පමණ වත්ම නිදහස ලබා ගත් අතර,  බටහිර මධ්‍යධරණිය පුරා අනෙකුත් ෆනේෂියානු ජනාවාස මත පවත්වා ගත් එහි දේශපාලනමය ආධිපත්‍යය ක්‍රිපූ 3වන සියවස කෙළවර වන තුරුම පැවතිණි. නගරයෙහි ප්‍රමුඛත්වයෙහි උච්චතම අවස්ථාවෙහිදී, ප්‍රදේශය පුරා පැතිරුණු වෙළෙඳ මධ්‍යස්ථාන සමගින් ප්‍රධාන වෙළෙඳ කේන්ද්‍රයක් ලෙසින් පැවතිණි.

එහි ඉතිහාසයෙන් බොහෝ කාලයක්, සිසිලියේ සිටි ග්‍රීකයන් සහ රෝමානු ජනරජය හා සමගින්, එදිරිවාදී තත්ත්වයක කාර්තේජය සිටි අතර, මේ නිසාම  පිළිවෙලින්  ග්‍රීක-පියුනික් යුද්ධ (ක්‍රිපූ 600-265 පමණදී) සහ පියුනික් යුද්ධ (ක්‍රිපූ 264-146) ලෙසින් හැඳින්වෙන සන්නද්ධ ගැටුම් මාලාවකට මුහුණ දුන්නේය. කාර්තේජය තැනුනු ප්‍රදේශයේ සිටි ආදිවාසිකයන් වූ විභව්‍ය  එදිරිවාදී  බර්බර්වරුන්, හා සමගද පලහිලව් විසඳා ගැනුමට නගරයට සිදු විය.

ක්‍රිපූ 146 දී, තුන්වන සහ අවසාන පියුනික් යුද්ධයෙන් පසුව, රෝමානු සේනාවෝ කාර්තේජය විනාශ කොට ඉන්පසුව එය අධිවාසනය කලහ.
අනෙකුත් ෆනේෂියානු පුර රාජ්‍යයන් සහ පූර්ව කාර්තජේනියානු පරායත්තයන් සියල්ලම පාහේ ඉන්පසුව රෝමානුවන් වෙතට පත් වූහ.

ඉතිහාසය

ෆනේෂියානු ජනාවාසයන්ගේ පැතිරීම

ඔවුන්ගේ වෙළෙඳ නෞකා සමූහ සඳහා ආරක්ෂිත වරායන් සැපයීම සඳහාද , ප්‍රදේශයේ ස්වභාවික සම්පත් සඳහා ඒකාධිකාරියක් පවත්වාගෙන යෑම සඳහා සහ පිටස්තර මැදිහත්වීම් වලින් තොරව නිදහස් වෙළෙඳාමක් පවත්වා ගෙන යෑම සඳහාත්, ෆනේෂියානුවන් විසින් මධ්‍යධරණී වෙරළ දිගට බොහෝ ජනපද නගර පිහිටවූහ .  වෙළෙඳ භාණ්ඩ සඳහා ඉල්ලුමක් සපුරාලීම සඳහාද, ටයියර්, සයිඩ්න්, සහ බිබ්ලෝස් පාලනය කල අධිරාජ්‍යයන් අනුපිළිවෙල වෙත කප්පම් ගෙවීමේ අවශ්‍යතාවයෙන් මිදීමටද සහ, වාණිජ්‍ය්‍ය සඳහා සුදුසු මධ්‍යධරණියෙහි එම ප්‍රදේශය මුළුමනින් ග්‍රීක ජනපදකරණයට ලක්වේද යන බිය නිසාද, මෙම නගර පිහිටුවීමට පොළඹවන ලදහ. විශාල ස්වයං-පෝෂිත නගර,  එතෙර පිහිටුවීමට අවශ්‍ය ජනගහණය සහ ඇවැසිතාවයන් සැපයීමට ෆනේෂියානුවන් අපොහොසත් වීම නිසා, ඔවුන්ගේ බොහෝ  ජනපද නගරවල වැසියන් සිටියේ 1,000 කට අඩු ගණනක් වුවද, කාර්තේජය සහ අනෙකුත් නගර කිහිපයක් තුල විශාල ජනගහණයක් පවත්වාගෙන යෑමට ඔවුහූ සමත් වූහ.

කාර්තජේනියානු පාලනය
ටයියරියානුවන් විසින් බටහිර අප්‍රිකානු වෙරළ තීරයෙහි ජනපද තුන්සියයක් පිහිටවූ බවට ස්ට්‍රාබෝගේ ප්‍රකාශය පැහැදිලි අතිශයෝක්තියක් වුවද, ටියුනීසියාව, මොරොක්කෝව, ඇල්ජීරියාව,  අයිබීරියාව, තුලද ශුෂ්ක ලිබියානු වෙරළ තීරයෙහි  අඩු ප්‍රමාණයකටද  ජනපද පිහිටවූ බව සත්‍යයකි.

ආශ්‍රිත

පුරාතන අප්‍රිකාවේ රාජ්‍යයන්
කාර්තේජය
ටියුනීසියාව තුල ක්‍රිපූ 146 වසර
අප්‍රිකාවෙහි ක්‍රිපූ 2වන-සියවසෙහි විසංස්ථාපන
ටියුනීසියාවෙහි ක්‍රිපූ 1වන-සහස්‍රෙයහි විසංස්ථාපන

පුරාතන කාර්තේජ්


هو محرر تخ/لاتخ ذو واجهة رسومية تساعد المستخدم في كتابة وثائق تخ بسهولة. يعمل كايل على نظم شبيه يونكس مثل لينكس وماك أو إس.

مراجع

تطبيقات كدي
مشروعات سورس فورج

كايل


Minitti ist der Familienname folgender Personen:

 Dino Minitti, argentinischer Regisseur und Drehbuchautor

Minitti bezeichnet außerdem:

 (4202) Minitti, ein Hauptgürtelasteroid

Siehe auch:

 Minniti

Minitti


Fridrik VII. (Kopenhagen, 6. listopada 1808. – Glücksburg, 15. studenog 1863.), danski kralj i vojvode od Schleswiga, Holsteina i Lanenburga od 1848. do 1863. godine. Bio je posljednji vladar iz glavne loze dinastije Oldenburg te posljednji danski vladar koji je vladao apsolutistički.

Stupio je na prijestolje 1848. godine i sljedeće je godine proglasio ustav kojim je Danska postala ustavna monarhija. Sukobio se s Pruskom nakon što je Schleswig-Holstein priključio Danskoj, što je dovelo do izbijanja dansko-njemačkoga rata (1848. – 1850.), koji je završio pobjedom Danske.

U privatnom životu nije imao sreće. Ženio se tri puta i nije imao djece, zbog čega je nastao problem nasljeđivanja prijestolja nakon njegove smrti. Godine 1852. izabrao je za nasljednika princa Kristijana od Glücksburga iz dinastije Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, mlađe linije dinastije Oldenburg.

Vanjske poveznice

 Fridrik VII. - Hrvatska enciklopdija
 Fridrik VII. - Proleksis enciklopedija
 Fridrik VII, danski kralj - Britannica Online

Danski kraljevi
Oldenburgovci
Vitezovi Zlatnoga runa
Danski masoni

Fridrik VII. Danski