August Bournonvilles Passage er en gade i Indre By i København, der går fra Kongens Nytorv til Harald Landers Gade. Gaden ligger i forlængelse af Tordenskjoldsgade, som den var en del af indtil 2005. Gaden domineres af bygningen Stærekassen, der er placeret over gaden som en forbindelse mellem Det Kongelige Teater ved Kongens Nytorv og en tilbygning langs med Harald Landers Gade.

Historie

Gaden ligger i kvarteret Gammelholm. Området var indtil 1859 en del af Orlogsværftet men blev derefter bebygget med etageejendomme i 1860'erne og 1870'erne. I den forbindelse blev der anlagt ni nye gader, der overvejende blev opkaldt efter søhelte og teaterpersoner. En af dem var Tordenskjoldsgade, der blev opkaldt efter søhelten Peter Wessel Tordenskiold (1690-1720). Gaden kom til at udgå fra Kongens Nytorv ved Det Kongelige Teater. Teatrets nuværende bygning blev opført i 1872-1874 efter tegninger af Vilhelm Dahlerup og Ove Petersen. Teatret, der også omfattede en bagvedliggende mellembygning og en magasinbygning, var stærkt påvirket af Opéra Garnier i Paris. I den festligt indrettede teaterrum var der plads til 1.600 tilskuere. Fra en vestibule ved gaden førte en særlig trappe op til kongelogen.

Langs den nordlige side af den nuværende Harald Landers Gade opførtes en tilbygning til teatret i 1929-1931, der blev forbundet med den gamle bygning af bygningen Stærekassen over den nuværende August Bournonvilles Passage. Bygningerne blev opført efter tegninger af Holger Jacobsen. De rummer tilsammen det, der i mange år hed Nye Scene, idet selve scenen ligger i Stærekassen, mens tilskuerpladserne ligger i tilbygningen langs Harald Landers Gade. Selve Stærekassen blev udformet som en høj bygning med en gennemkørsel nederst for gaden. Facaderne blev dekoreret, blandt andet med bronzefigurer halvvejs oppe, der blev udført af Einar Utzon-Frank og Olaf Stæhr-Nielsen. Loftshvælvet over gennemkørslen blev dekoreret med mosaikker af Ejnar Nielsen. Det Kongelige Teater benyttede bygningen som teater indtil 2008, hvor Skuespilhuset blev indviet. Efterfølgende er den blevet benyttet til forskellige kulturelle formål.

I 2005 blev den del af Tordenskjoldsgade, der ligger langs med Det Kongelige Teaters gamle bygning omdannet til gågade og omdøbt til August Bournonvilles Passage. Anledningen var 200-året for August Bournonvilles (1805-1879) fødsel. Bournonville var balletmester ved Det Kongelige Teater fra 1836 til 1877, hvor han koreograferede over 50 balletter. Han stod blandt andet for klassikere som Sylfiden (1836), Napoli (1842), Et Folkesagn (1854) og Livjægerne på Amager (1871).

 Bygninger

Udover Det Kongelige Teaters bygninger ligger der to andre bygninger ved den korte gade. I nr. 1 ligger etageejendommen Brønnums Hus, der blev opført efter tegninger af Ferdinand Vilhelm Jensen sammen med et sidehus og et baghus i 1865-1866. Bygningen er rigt dekoreret med stuk og en frise med små engle langs med tagkanten. En falden engel er et minde om en 19-årig murerlærling, der faldt ned fra et stillads og blev dræbt under opførelsen af bygningen i 1866. Ved hjørnet af Kongens Nytorv er bygningen afrundet med to brede altaner på første og anden sal. Blandt bygningens første beboere var vekselmægleren Martin Henriques, der boede her fra 1866 til sin død i 1912. Mange kendte kunstnere kom i hans hjem, blandt andet Bournonville. Bygningen blev fredet sammen med sidehuset og baghuset i 1995.

Den femetages bygning i nr. 3 blev opført i 1866. Den er ikke dekoreret i nær så omfattende grad som Brønnums Hus, men til gengæld er vinduerne på de enkelte etager udformet på hver sin måde.

 Litteratur
 København før og nu - og aldrig, bind 2 Gammelholm og Frederiksholm'' af Steffen Linvald. Forlaget Palle Fogtdal, 1987.

Eksterne henvisninger

 August Bournonvilles Passage på Indenforvoldene.dk

Noter

Gader i Indre By (København)
Gammelholm

August Bournonvilles Passage


Isla Enon (en finés: Enonsaari) es una isla en el lago Vesijärvi, que administrativamente está incluida en la municipalidad y ciudad de Lahti, en la región llamada Päijänne Tavastia al sur del país europeo de Finlandia. Se localiza en las coordenadas geográficas .

Véase también
 Geografía de Finlandia
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Islas lacustres de Finlandia
Lahti

Enonsaari


ජෛවීය පද්ධති ගවේෂණය කිරීම සඳහා භෞතීය විද්‍යාත්මක වාදයන් හා ක්‍රමවේදයන් සංවර්ධනය කෙරෙන හා යොදා ගැනෙන අන්තර් විනයානුකූල විද්‍යාවක් ලෙස භෞතීය ජීව විද්‍යාව හැඳින්විය හැක. ජෛවීය භෞතික විද්‍යාවේ සෙවන යටතේ සිදු කෙරෙන අධ්‍යයනයන් අණු මට්ටමේ සිට ජීවී හා පරිසර පද්ධති මට්ට‍ම් දක්වා සියළු කේෂ්ත්‍රවල පැතිර පවතී. ජෛවීය භෞතික විද්‍යාත්මක ගවේෂණයෙන් ජීව රසායන විද්‍යාව නැනෝ තාක්ෂණය , ජීව ඉංජිනේරු විද්‍යාව , පද්ධති ජීව විද්‍යාව යන විෂයන් සමඟ පැහැදිලි අතිච්ඡාදනයන් දක්වයි.

අණුක ජෛවීය භෞතික භෞතික විද්‍යාව සාමාන්‍යයෙන් ජීව රසායන විද්‍යාවේ හෝ අණුක ජීව විද්‍යාවේ අසන ප්‍රශ්න අසනු ලැබුව ද ඒවා විශාල ප්‍රමාණයෙන් අසනු ලැබේ. DNA, RNA හා ප්‍රෝටීන සංස්ලේෂණය අතර අන්තර්ක්‍රියා වැනි විවිධ සෛලීය පද්ධති අතර අන්තර්ක්‍රියා පිළිබඳව හා ඒවා සංවිධනය වී ඇති ආකාරය පිළිබඳව මෙම කේෂ්ත්‍රයේ විද්‍යාඥයින් පර්යේෂණ පවත්වයි. තාක්ෂණයේ විශාල විවිධත්වයක් මෙම ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු සැපයීමේ දී යොදා ලැබේ.

ජෛව විද්‍යාත්මක වැදගත්කමක් ඇති ව්‍යුහ දැක ගැනීම සඳහා ප්‍රතිදීප්ත ප්‍රතිබිම්බ තාත්වික ඉලෙක්ට්‍රෝන අන්වීක්ෂ , X - කිරණ ස්ඵටික රූපණය , පරමාණුබල අන්වීක්ෂ සුලභව යොදා ගැනේ. ප්‍රකාශ අඬු හෝ පරමාණුක බල අන්වීක්ෂ යොදා ගෙන සියළු බල හා දුරවල් නැනෝ පරිමාණයෙන් සිදුවන ජීව විද්‍යාත්මක සංසිද්ධි අධ්‍යයනට අණු සෘජුව හැසිරවීම සිදු කෙරේ. අණුක ජීව භෞතීය විද්‍යාඥයන් බොහෝ සංකීර්ණ ජීව විද්‍යාත්මක සංසිද්ධි සංඛ්‍යාන යාන්ත්‍ර විද්‍යාව, තාප ගති විද්‍යාවේ හා රසායනික චාලනය යන විෂ‍යන් සමඟ අන්තර්ක්‍රියා කරන බැවින් ඒවා තුළින් හඳුනාගතහැකි පද්ධති ඒකක ලෙස සලකයි. අණු හෝ අණු සංකීර්ණවල ව්‍යුහ‍යන් හා අන්තර්ක්‍රියා දැක බලා ගැනීමට, ආකෘති ගොඩනැංවීමට හෝ ඒවා හැසි‍රවීමට ජෛවීය භෞතික විද්‍යාඥයින් බොහෝ විට සමත් වන්නේ බහු විනයානුකූලව පරීක්ෂණාත්මක තාක්ෂණ හා දැනුම එක්රැස් කිරීමෙනි.

ව්‍යුහීය ජීව විද්‍යාව හෝ එන්සයිම චාලනය ආදී සාම්ප්‍රදායික ජෛවීය භෞතික විද්‍යාත්මක මාතෘකාවලට අමතරව අසාමාන්‍ය පුළුල් පරීක්ෂණ පරාසයක් වැටලීමට නූතන ජෛවීය භෞතික විද්‍යාව සමත්ව සිටී. භෞතික විද්‍යාවෙන් , සංඛ්‍යානයෙන් , ගණිතයෙන් උකහා ගන්නා පරීක්ෂණාත්මක තාක්ෂණික ක්‍රම හා ආකෘති පටක, අවයව, ගහණ, පරිසර පද්ධති වැනි විශාල පද්ධති සඳහා යොදා ගැනීම ජෛවීය භෞතික විද්‍යාඥයින් සඳහා වඩාත් පොදු දෙයක් බවට පත්ව තිබේ.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Biophysics
භෞතික විද්‍යාව
ජීව විද්‍යාව

ජෛවීය භෞතික විද්‍යාව


Elena Albu () a fost un deputat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, delegat al cercului electoral din Hunedoara (Reuniunea femeilor române din Hunedoara).

A absolvit școala primară.

Note

Bibliografie

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1879
Decese în 1936
Hunedoreni
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Elena Albu (delegat)


Khartoum  este un film britanic epic din 1966 regizat de Basil Dearden  (și Eliot Elisofon - scenele introductive) după un scenariu de  Robert Ardrey. Este produs de Julian Blaustein.  Rolurile principale au fost interpretate de actorii Charlton Heston ca Gen. Charles "Chinese" Gordon și Laurence Olivier ca Mahdi (Muhammad Ahmed) și se bazează pe relatări istorice ale organizării apărării orașului sudanez Khartoum în fața armatei lui  Mahdi în timpul asedierii orașului. A fost nominalizat la Premiul Oscar pentru cel mai bun scenariu original - Robert Ardrey.

Khartoum a fost filmat de cineastul Ted Scaife în Technicolor și Ultra Panavision 70 și a fost proiectat pe un ecran Cinerama de 70 mm la premiera sa. O nuvelizare a scenariului a fost scrisă de Alan Caillou.

Filmul a avut premiera mondială la Casino Cinerama Theatre, West End, Londra, la 9 iunie 1966 în prezența Prințesei Margaret, Contesă de Snowdon.

Prezentare

În 1883, în Sudan, o forță slab pregătită de 10.000 de egipteni sub comanda colonelului britanic William "Billy" Hicks (Edward Underdown) este ademenită în deșert și măcelărită de fanatici musulmani conduși de Muhammad Ahmad (Laurence Olivier), un fanatic sudanez arab care crede că este Mahdi, despre care este profețit că "este cel așteptat." Premierul britanic William Gladstone (Ralph Richardson), care nu dorește să mai trimită forțe militare la Khartoum, este forțat să-l trimită pe eroul britanic generalul-maior Charles George Gordon (Charlton Heston) pentru a salva situația și pentru a restabili prestigiul britanic știrbit. Gordon are legături puternice în Sudan, deoarece a distrus în trecut comerțul cu sclavi, dar Gladstone nu are încredere în el. Gordon are o reputație datorită convingerilor sale religioase puternice dar excentrice, de aceea el și-a urmat întotdeauna propria judecată, indiferent de ordinele primite. Lordul Granville Leveson-Gower, secretarul britanic de externe (Michael Hordern), știind acest lucru, îi spune lui Gladstone că prin trimiterea lui Gordon la Khartoum, guvernul britanic poate ignora toată presiunea publică de a trimite o armată acolo și că este absolvit de orice responsabilitate dacă Gordon ignoră ordinele. Gladstone este ușor șocat la auzul acestei sugestii, dar pentru a avea relații bune cu publicul și cu regina Victoria, este de acord.

Lui Gordon i se spune că misiunea de a evacua trupele și civilii nu este sancționată de guvernul britanic, care va dezaproba orice responsabilitate în cazul în care nu reușește. I se dau puține resurse și doar un singur consilier, colonelul J. D. H. Stewart (Richard Johnson). După o încercare nereușită de a-l recruta pe fostul proprietar de sclavi Zobeir Pasha (Zia Mohyeddin), Gordon și Stewart călătoresc în Khartoum, unde Gordon este primit ca un adevărat salvator al orașului, la sosirea sa în februarie 1884. El începe organizarea apărării și ralierea  poporului, în ciuda protestelor lui Stewart care afirmă că nu pentru acest lucru au venit în Khartoum.

Prima mișcare a lui Gordon este de a-l vizita pe Mahdi în tabăra sa, însoțit de un singur slujitor. El câștigă respectul lui Mahdi și, în timpul negocierilor verbale, descoperă că liderul rebel intenționează să dea un exemplu din Khartoum prin cucerirea orașului și uciderea tuturor locuitorilor săi. Orașul Khartoum se află la confluența Nilului Alb cu Nilul Albastru. Fiind un inginer militar calificat, Gordon nu irosește niciun moment la întoarcerea sa, dând instrucțiuni să fie săpat un șanț intre cele doua râuri pentru a oferi protecție suplimentară.

În Marea Britanie, Gladstone, informat despre cât de disperată a devenit situația, îi ordonă lui Gordon să plece, dar, așa cum se temuse, comanda sa este ignorată. De-a lungul următoarelor câteva luni, Gladstone este forțat prin proteste publice să formeze o forță militară de intervenție, dar consideră că nu există nici o urgență pentru a o trimite la Khartoum, în speranța că Gordon își va veni în fire și se va salva el însuși.

Gordon, însă, are alte idei. Când apele Nilului se retrag în timpul iernii, ceea ce duce la uscarea șanțului defensiv, mica armată egipteană este în cele din urmă copleșită de 100.000 de musulmani. La 26 ianuarie 1885, orașul cade în timpul unui atac frontal masiv. Gordon însuși este ucis alături de întreaga garnizoană și de populația de aproximativ de 30.000 civili, deși Mahdi a interzis uciderea lui Gordon. Capul lui Gordon este tăiat, pus pe un băț lung și cărat în triumf prin tot orașul, contrar ordinelor lui Mahdi.

Ajutoarele au ajuns cu două zile prea târziu.

Britanicii s-au retras din Sudan la scurt timp după aceea. Mahdi a murit șase luni mai târziu. În Marea Britanie, presiunea publică și furia provocată de soarta lui Gordon a forțat în cele din urmă imperiul să reinvadeze Sudanul zece ani mai târziu. Khartoum  a fost recucerit în 1898.

Distribuție
 Charlton Heston - General Charles Gordon
 Laurence Olivier - Muhammad Ahmad, cel Așteptat
 Richard Johnson - Col. John Stewart
 Ralph Richardson - William Ewart Gladstone, Prim Ministru
 Alexander Knox - Sir Evelyn Baring, Consul-General al Egiptului
 Johnny Sekka -  Khaleel
 Nigel Green - General Wolseley
 Michael Hordern - Lord Granville, secretarul britanic de externe
 Peter Arne - Major Kitchener
 Hugh Williams - Lord Hartington
 Zia Mohyeddin - Zobeir Pasha
 Ralph Michael - Charles Duke
 Douglas Wilmer -  Khalifa Abdullah
 Edward Underdown - William Hicks
 Alan Tilvern - Awaan

Producție
Inițial filmul trebuie să fie realizat cu Laurence Olivier, Burt Lancaster și regizorul Lewis Gilbert, dar Paramount nu a avut resurse suficiente. Între timp, Gilbert a regizat Alfie. Filmările au avut loc în Egipt, la Pinewood Studios și în Londra.

Acesta a fost ultimul film realizat în Ultra Panavision, următorul fiind Cei 8 odioși 49 de ani mai târziu.

Primire
Pe web-site-ul Rotten Tomatoes, filmul are un scor de 100% pe baza a 12 recenzii.

Bibliografie
 Burton, Alan and O'Sullivan, Tim. (2009). The Cinema of Basil Dearden and Michael Relph. Edinburgh University Press
 Duiker, William and Spielvogel, Jackson. (2015). World History, Volume II: Since 1500. Cengage Learning
 Niemi, Robert. (2006). History in the Media. ABC Clio
 Santas, Constantine and others. (2014). The Encyclopaedia of Epic Films. Scarecrow Press
 Reid, John Howard. (2006). Cinemascope 3: Hollywood Takes the Plunge. Lulu.com
 George Batista Da Silva. (2015). Os Filmes De Charlton Heston. Clube de Autores

Note

Legături externe

 Khartoum   BFI

Filme din 1966
Filme britanice
Filme în limba engleză
Filme regizate de Basil Dearden
Filme regizate de Eliot Elisofon
Filme istorice
Filme de acțiune
Filme epice
Filme United Artists
Filme cu acțiunea în Egipt
Filme cu acțiunea în Sudan
Filme cu acțiunea în Anglia
Filme de război
Filme Technicolor
Filme Paramount Pictures
Herbert Kitchener în cultura populară
Filme cu acțiunea pe râuri
Filme cu acțiunea în deșert

Khartoum (film)


Swampsong je treći studijski album finskog melodičnog death metal sastava Kalmah. Album je 23. svibnja 2003. godine objavila diskografska kuća Spikefarm Records.

Popis pjesama

Osoblje

Kalmah
Pekka Kokko – vokali, gitara
Antti Kokko – gitara
Pasi Hiltula – klavijature
Timo Lehtinen – bas-gitara
Janne Kusmin – bubnjevi

Ostalo osoblje
Mikko Karmila – miksanje
Mika Jussila – mastering
Ahti Kortelainen – snimanje
Juha V. – ilustracija
Mika Vuoto – fotografija

Izvori

Albumi iz 2003.
Albumi sastava Kalmah

Swampsong


Ömer Faruk Gürler (1908, İstanbul - 23 Ağustos 1975, İstanbul), Türk asker  ve  siyasetçi. Türk Silahlı Kuvvetlerinin 15. Genelkurmay Başkanı.

Askerlik kariyeri
İlk olarak 1929 yılında Kuleli Askerî Lisesini, 1931 yılında topçu asteğmen rütbesiyle Harp Okulunu, 1933 yılında Topçu Sınıf Okulunu bitirdi. 1939 yılına kadar çeşitli topçu birliklerinde Batarya Takım Komutanlığı yaptıktan sonra, 1939 yılında girdiği Harp Akademisini 1942 yılında bitirerek Kurmay oldu. 1960 yılına kadar çeşitli karargâh ve birliklerde ve Napoli'de görev yaptı.

1960 yılında tuğgeneral, 1962 yılında tümgeneral, 1965 yılında korgeneral ve 1968 yılında orgeneral rütbesine terfi etti. Tuğgeneral rütbesi ile Harp Okulu Komutan Vekilliği, Harp Akademileri Komutan Vekilliği, Tümgeneral rütbesi ile MSB Müsteşar Vekilliği ve 15. Kolordu Komutan Vekilliği, Korgeneral rütbesi ile 5. Kolordu Komutanlığı ve Kara Kuvvetleri Kurmay Başkanlığı görevlerinde bulundu.

Orgeneral rütbesinde MSB Müsteşarlığı, Genelkurmay II. Başkanlığı ve 2. Ordu Komutanlığı yaptı. Kıdem sırasında 1. Ordu Komutanı Orgeneral Kemal Atalay'den sonra ikinci olmasına rağmen genç subayların gönlünü kazanmış olması ve onlar üzerindeki etkisi göz önünde tutularak 28 Ağustos 1970 tarihinde Süleyman Demirel başbakanlığındaki hükûmet tarafından Kara Kuvvetleri Komutanlığına atandı. Bu görevdeyken 12 Mart Muhtırasını verdi. 29 Ağustos 1972 tarihinde atandığı Genelkurmay Başkanlığı görevinden 5 Mart 1973 tarihinde kendi isteğiyle emekli oldu.

1973 cumhurbaşkanlığı seçimi
Ertesi gün kontenjan senatörü olarak senatoya girdi ve 1973 cumhurbaşkanlığı seçiminde bağımsız aday oldu. Oylamayı Genelkurmay Başkanı Orgeneral Semih Sancar ve 52 general izledi. Ancak Genelkurmay Başkanlığına atanmadığı için komuta heyetiyle fikir ayrılığı yaşayan Hava Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Muhsin Batur ise meclise gelmedi.

1. Ordu Komutanı Orgeneral Faik Türün ise Faruk Gürler'i 9 Mart 1971 darbe teşebbüsüne adı karışan sol kökenli bir Millî Demokratik Devrimci olarak gördüğü için seçilmesine karşı çıktı ve eğer Ankara'daki cuntacılar o seçilmedi diye darbe yapmaya kalkacak olurlarsa 1. Ordu ile Ankara'ya yürüyüp Türkiye Büyük Millet Meclisi'ni koruyacağını Adalet Partisi Genel Başkanı ve eski Başbakan Süleyman Demirel'e bildirdi.

Adalet Partisi'nden Sabit Osman Avcı'nın başkanlığında TBMM'de yapılan ilk tur oylamalarında Adalet Partisi adayı Eski Hava Kuvvetleri Komutanı Emekli Orgeneral Tekin Arıburun 282, Faruk Gürler 175, Demokratik Parti adayı eski Adalet Partisi mensubu ve eski TBMM Başkanı Ferruh Bozbeyli ise 45 oy aldı. Böylece Gürler cumhurbaşkanı seçilemedi.

Daha sonra Adalet Partisi lideri Süleyman Demirel ile Cumhuriyet Halk Partisi lideri Bülent Ecevit'in aralarında anlaşmaları sonucu 6 Nisan 1973 tarihinde Eski Deniz Kuvvetleri Komutanı Emekli Oramiral Fahri Korutürk Türkiye'nin 6. Cumhurbaşkanı seçildi.

Ölümü
5 Haziran 1974 tarihinde görev süresi dolana kadar senatör olarak TBMM'de kaldı. Hastalandı ve 1975'te daha sonra kendisi de Genelkurmay Başkanı olacak yeğeni Necdet Üruğ'un yanında hayatını kaybetti.

Kaynakça

1908 doğumlular
Üsküdar doğumlular
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
Darbe girişiminde bulunanlar ve planlayanlar
12 Mart Muhtırası
TBMM Cevdet Sunay tarafından seçilen Cumhuriyet Senatörleri
Bürokrat Senatörler
1975 yılında ölenler
Cebeci Askerî Şehitliği'ne defnedilenler
Topçu subaylar

Faruk Gürler


Studsgade er en gade i Aarhus, som løber fra nord mod syd fra Nørreport til Klostergade og Graven. Gaden ligger i det historiskeområde Latinerkvarteret. Den har eksisteret i hvert fald siden 1400-tallet, hvor den var kendt som Sturisgade og Stus Gaden, sandsynligvis efter Jep Sture, der havde hus der. Den fik sit nuværende navn i 1796. På gaden ligger fire fredede bygninger.

Nogenlunde på midten af Studsgade ligger den lille plads Rykind, hvorfra den smalle gade Snævringen leder til Mejlgade.

Historie
Studsgade var den nordlige færdselsåre til byen i middelalderen og ligesom andre veje der gik ind til byen, blev der bygget på den fra et tidligt tidspunkt. I 1400-tallet var det en vigtig gade. Mejlgade blev etableret senere og blev hovedfærdselsåre for trafik fra Grenaa, mens Studsgade blev omlagt mod Randers, så den inkluderede den nordlige del af nutidens Nørreport.

Studsgade har muligvis haft en byport i retning mod Grenaa, men i 1700-tallet var den blevet flyttet til det nuværende Arkitektskolen Aarhus. I 1757 blev der åbnet en ny gade fra Studsgade til Christiansbjerg mod nord, som førte en del trafik fra Munkegade's Port til Studsgade. Den øgede trafik gjorde Studsgade en populær gade blandt købmænd, og der ligger flere tidligere købmandsboliger på gaden i dag.

Fredede bygninger
Der ligger fire fredede bygninger på Studsgade fra hhv. 1700, 1749, 1842 og 1847, der ligger side om side ved Nørreport. Tre af bygningerne er bindingsværk og den fjerde er en tre-længet bygning i mursten, der tidligere indeholdt en fabrik.

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger

Gader i Aarhus

Studsgade


An Pseudovanilla foliata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ferdinand von Mueller, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Pseudovanilla foliata in nahilalakip ha genus nga Pseudovanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pseudovanilla

Pseudovanilla foliata


An Juncus elbrusicus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Anatol I. Galushko. An Juncus elbrusicus in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus elbrusicus


L'Équipe (, French for "the team") is a French nationwide daily newspaper devoted to sport, owned by Éditions Philippe Amaury. The paper is noted for coverage of association football, rugby, motorsport, and cycling. Its predecessor, L'Auto, was a general sports paper that also covered auto racing which was gaining popularity at the turn of the twentieth century.

L'Auto originated the Tour de France road cycling stage race in 1903 as a circulation booster. The race leader's yellow jersey () was instituted in 1919, probably to reflect the distinctive yellow newsprint on which L'Auto was published. The competition that would eventually become the UEFA Champions League was also the brainchild of a L'Équipe journalist, Gabriel Hanot.

History

L'Auto-Vélo

L'Auto traces its origins to Le Vélo, a sports newspaper which began publishing in 1892. In addition to covering cycling, the paper also organized cycling races. Le Vélo took advantage of the Dreyfus affair which boosted the paper's sales.

As the scandal evolved, French society and media became increasingly polarized. Divisions within Le Vélo on whether Dreyfus was guilty lead to its dissolution. Le Vélo began to adopt a pro-Dreyfus stance and allied with Dreyfusards. Its editor, Pierre Giffard, believed Dreyfus innocent and said so, leading to acrid disagreement with his main advertisers. Among them were the automobile-maker the Comte de Dion and the industrialists Adolphe Clément and Édouard Michelin.

Frustrated at Giffard's politics, they planned a rival paper, L'Auto-Vélo which began publishing in 1900. The editor was a prominent racing cyclist, Henri Desgrange, who had published a book of cycling tactics and training and was working as a publicity writer for Clément. Desgrange was a strong character but lacked confidence, so much doubting the Tour de France founded in his name that he stayed away from the pioneering race in 1903 until it looked like being a success.

L'Auto

Three years after the foundation of L'Auto-Vélo in 1900, a court in Paris decided that the title was too close to its main competitor, Giffard's Le Vélo. Thus reference to 'Vélo' was dropped and the new paper became simply L'Auto. It was printed on yellow paper because Giffard used green.

Circulation was sluggish, however, and only a crisis meeting called "to nail Giffard's beak shut", as Desgrange phrased it, came to its rescue. Then, on the first floor of the paper's offices in the rue du Faubourg-Montmartre in Paris, a 26-year-old cycling and rugby writer called Géo Lefèvre suggested a race round France, bigger than any other paper could rival and akin to six-day races on the track.

The Tour de France proved a success for the newspaper; circulation leapt from 25,000 before the 1903 Tour to 65,000 after it; in 1908 the race boosted circulation past a quarter of a million, and during the 1923 Tour it was selling 500,000 copies a day. The record circulation claimed by Desgrange was 854,000, achieved during the 1933 Tour.

Desgrange died in 1940 and ownership passed to a consortium of Germans. The paper began printing comments favourable to the occupying Nazis. When the Germans were finally defeated in 1945, the provisional French government forcibly dissolved the paper alongside other publications that printed pro-Nazi propaganda during the occupation.

L'Équipe

In 1940 Jacques Goddet (1905–2000) succeeded Desgrange as editor and nominal organiser of the Tour de France (although he refused German requests to run it during the war, see Tour de France during the Second World War). Jacques Goddet was the son of L'Auto'''s first financial director, Victor Goddet. Goddet defended his paper's role in a court case brought by the French government but was never wholly cleared in the public mind of being close to the Germans or to the Head of the French State, Philippe Pétain (1856–1951).

Goddet could point, however, to clandestine printing of Resistance newspapers and pamphlets in the L'Auto print room and so was allowed to publish a successor paper called L'Équipe. It occupied premises across the road from where L'Auto had been, in a building that had actually been owned by L'Auto, although the original paper's assets had been sequestrated by the state. One condition of publication imposed by the state was that L'Équipe was to use white paper rather than yellow, which was too closely attached to L'Auto.

The new paper published three times a week from 28 February 1946. Since 1948 it has been published daily. The paper benefited from the demise of its competitors, L'Élan, and Le Sport. Its coverage of car racing hints at the paper's ancestry by printing the words L'Auto at the head of the page in the gothic print used in the main title of the prewar paper.L'Équipe is published in tabloid format.

Émilien Amaury

In 1968 L'Équipe was bought by Émilien Amaury (1909–1977), founder of the Amaury publishing empire. Among L'Équipe's most respected writers have been Pierre Chany (1922–1996), Antoine Blondin (1922–1991) and Gabriel Hanot (1899–1968).

Philippe Amaury – Éditions Philippe Amaury

The death of Émilien Amaury in 1977 led to a six-year legal battle over inheritance between his son and daughter. This was eventually settled amicably with Philippe Amaury owning the dailies while his sister owned magazines such as Marie-France and Point de Vue. Philippe then founded Éditions Philippe Amaury (EPA), which included L'Équipe,  Le Parisien and Aujourd'hui. At Philippe's death in 2006, the group passed to his widow, Marie-Odile, and their children.

Evolutionary milestones

 In 1980 L'Équipe began publishing a magazine with its Saturday edition.
 On 31 August 1998, L'Équipe TV was formed.
 In 2005 a Sports et Style supplement was added to the Saturday edition.
 In 2006 L'Équipe Féminine was first published.
 In 2006 L'Équipe bought the monthly, Le Journal du Golf.
 In early 2007 L'Équipe supplemented its main website with L'équipe junior, dedicated to youth.

Circulation in France

The newspaper's biggest-selling issue is that of 13 July 1998, the day after the France national football team won the World Cup for the first time after beating Brazil 3–0 at the Stade de France. Containing the banner headline Pour L'Éternité (For Eternity), it sold 1,645,907 copies. The second best was published on 3 July 2000 after France won UEFA Euro 2000, when the paper sold 1,255,633 copies.

In 2020, the circulation of L'Equipe was 219,032 copies.

Directors
 1946–1984: Jacques Goddet
 1984–1993: Jean-Pierre Courcol
 1993–2002: Paul Roussel
 2003–2008: Christophe Chenut
 2008–present: François Morinière

Editors
 1946–1954: Marcel Oger
 1954–1970: Gaston Meyer
 1970–1980: Édouard Seidler
 1980–1987: Robert Parienté
 1987–1989: Henri Garcia
 1989–1990: Noel Couëdel
 1990–1992: Gérard Ernault
 1993–2003: Jérôme Bureau
 2003–: Claude Droussent and Michel Dalloni

See also
 L'Équipe Champion of Champions
 France Football''

References

External links

 Official website

1946 establishments in France
Daily newspapers published in France
Newspapers established in 1946
Sports newspapers published in France
Tour de France mass media
French news websites

L'Équipe


Flags of Our Fathers Türkçe adıyla Atalarımızın Bayrakları, 2006 yılı Akademi ödüllerine(Oscar) aday olmuş olan, Clint Eastwood'un yönetmenliğini yaptığı film. James Bradley ve Ron Powers'ın aynı isimli kitabından William Broyles J.R ve Paul Higgis'in senaryoları ile filme aktarılmıştır. Filmin oyuncuları Ryan Phillippe, Jesse Bradford, Adam Beach, Jamie Bell, John Slattery, Paul Walker, Barry Pepper, Robert Patrick, Joseph Cross, Stark Sands, Neal McDonough, Tom Verica ve Melanie Lynskeydir.

Konusu
İkinci Dünya Savaşı'nın en kanlı çarpışmalarından birinin geçtiği Iwo Jima Muharebelerini ve burada çekilen bir fotoğrafı baz almaktadır film. Joe Rosenthal tarafından çekilmiş olan bu fotoğraf o dönem Amerika'da büyük sansasyon yaratmış ve ekonomik buhran ve savaş nedeni ile kötü günler geçirmekte olan halka bir moral aşısı görevi görmüştü. Fotoğrafda altı askerin Iwo Jima'da ki Suribachi tepesine diktikleri bayrak gösteriliyordu.

Yazar James Bradley'in babası da bu muharebelere katılmış ve bayrağın dikilmesinde görev almış bir askerdi. Ancak babasının o dönem hakkında konuşmak istememesi ve resmin herhangi bir kopyasını dahi elinde bulundurmaması, babasının ölümünden sonra diğer savaş gazileriyle o dönemde yaşananları araştırmaya itmiştir.

Fotoğraf Amerika'da o dönem ekonomide rahatlama sağlamak için çıkarılan "savaş tahvilleri" nin satışı için uygun bir malzeme olarak görülmüş ve o fotoğrafdan kaldığı iddia edilen üç gazi şehir şehir dolaştırılarak toplantılarla bu tahvillerin satılmasına çalışılmıştır.

Aslında gerçek araştırıldığında bu fotoğrafın savaşın sonuna doğru olan zafer anında değil, 35 gün süren Iwo Jima muharebelerinin henüz beşinci gününde elde edilen bir tepeye asıldığı ve kalan günlerde ise fotoğrafı görülen altı kişiden üçünün hayatını kaybettiği öğrenilecektir.
Fotoğrafla ilgili yanlış yönlendirmeler de bununla bitmemektedir. İlk bayrak asıldıktan sonra bir nedenle bayrağın değiştirilmesi ve yedek bayrağın asılması gündeme gelmiş ve fotoğraf işte o anda çekilmiştir. Filmin kahramanları işte bu ikinci bayrağı çeken ve hayatta kalan John "Doc" Bradley (Ryan Phillippe),Rene Gagnon (Jesse Bradford) ve  Ira Hayes (Adam Beach)dir.

Oyuncular

Dış bağlantılar
 Flags of Our Fathers Filmin resmi sitesi.
 Find the Best Movies
 Flags of Our Fathers Reviews

2006 çıkışlı filmler
II. Dünya Savaşı ile ilgili savaş karşıtı filmler
Amerika Birleşik Devletleri romanlarından uyarlanan filmler
Steven Spielberg'in yapımcısı olduğu filmler
Clint Eastwood'un yapımcısı olduğu filmler
Clint Eastwood'un yönettiği filmler
Amblin Entertainment filmleri
Konusu Japonya'da geçen filmler
II. Dünya Savaşı Pasifik Cephesi filmleri
Warner Bros. filmleri
DreamWorks filmleri
Amerika Birleşik Devletleri savaş filmleri
Konusu Arizona'da geçen filmler
Konusu Teksas'ta geçen filmler
Konusu Wisconsin'de geçen filmler
Iwo Jima Muharebesi filmleri
1940'larda geçen filmler
1950'lerde geçen filmler
1990'larda geçen filmler
2000'lerde savaş filmleri
Paramount Pictures filmleri
Chicago'da çekilmiş filmler
Paul Haggis'in senaryosunu yazdığı filmler
Gerçek olaylara dayanan II. Dünya Savaşı filmleri
Konusu Chicago'da geçen filmler
2000'lerde İngilizce filmler

Atalarımızın Bayrakları


Dvergblálilja (fræðiheiti: Pseudomertensia echioides) er fjölær jurt sem er ættuð frá Himalajafjöllum. Hún verður  20 til 30 sm há. Blöðin lensu- til egglaga með oddi og mjúkhærð. Blómin eru lítil, dökkblá og bjöllulaga.
Hún hefur verið nokkuð notuð sem garðplanta á Íslandi.

Tilvísanir

Munablómaætt
Garðplöntur

Dvergblálilja


Andrew D. Goudelock (Stone Mountain, Georgia; ) es un jugador de baloncesto estadounidense. Con 1,91 metros de estatura, juega en la posición de Escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Cougars del College of Charleston, en las que promedió 18,4 puntos, 3,3 rebotes y 3,0 asistencias por partido. Ya en su primera temporada fue incluido en el segundo mejor quinteto de la Southern Conference y en el primero de novatos, tras acabar octavo mejor anotador (primer novato) al promediar 13,2 puntos por partido.

Ya en las tres temporadas siguiente fue incluido en el mejor quinteto de la conferencia, siendo elegido Jugador del Año en 2011. Tras conseguir 2.571 puntos, acabó con el récord histórico de anotación de su universidad, y tercero de la So-Con. Es el jugador número 62 de la NCAA en lograr más de 2.500 puntos. Anotó 10 o más puntos en 126 de los 140 partidos que disputó, incluidos 46 por encima de 20 puntos, 8 por encima de 30 y 4 doble-dobles.

Profesional
Fue elegido en la cuadragésimo sexta posición del Draft de la NBA de 2011 por Los Angeles Lakers. El 17 de diciembre, antes del comienzo de la competición, fue asignado al equipo de la NBA D-League filial, Los Angeles D-Fenders, pero solo jugó un partido, en el que anotó 24 puntos, siendo repescado por los Lakers al día siguiente.

Debutó en la NBA el día de Navidad ante Chicago Bulls, consiguiendo 6 puntos y 2 rebotes. En octubre de 2012, justo antes del inicio de la competición, fue cortado por Los Angeles Lakers, aunque en abril de 2013 decidieron reincorporarlo a la plantilla para sustituir al lesionado Kobe Bryant.

En noviembre de 2014 se convirtió en el primer jugador en la historia en anotar 10 triples en un partido de la Euroliga, jugando con el Fenerbahçe Ülkerspor.

Durante la temporada 2019-20, juega en Reyer Venezia Mestre, donde aportó unas medias de 6.3 puntos en la EuroCup.

En agosto de 2020, firma con el BC Rytas de la Lietuvos Krepšinio Lyga.

Tras una temporada en Lituania, ficha por una temporada con el  RETAbet Bilbao Basket.

El 4 de agosto de 2023, firma un contrato temporal por el Morabanc Andorra de la Liga ACB. El 22 de octubre de 2023, finaliza su contrato con el conjunto andorrano.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Goudelock en NBA.com
 Estadísticas en la NCAA
 NBA prospect profile
 Ficha de Andrew Goudelock en ultimatenba.com

Baloncestistas de Georgia (Estados Unidos)
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los College of Charleston Cougars
Baloncestistas de Los Angeles Lakers
Baloncestistas de Los Angeles D-Fenders
Baloncestistas de los Sioux Falls Skyforce
Baloncestistas de los Rio Grande Valley Vipers
Baloncestistas del UNICS Kazán
Baloncestistas del Fenerbahçe Ülkerspor
Baloncestistas de los Xinjiang Flying Tigers
Baloncestistas de los Houston Rockets
Baloncestistas del Maccabi Tel Aviv
Baloncestistas estadounidenses de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas del Olimpia Milano
Baloncestistas de los Shandong Golden Stars
Baloncestistas del Lietuvos Rytas
Baloncestistas del Club Basket Bilbao Berri
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas del Bàsquet Club Andorra

Andrew Goudelock


Uganda deltog første gang i olympiske lege under Sommer-OL 1956 i Melbourne. De har siden deltaget i alle efterfølgende sommerlege, undtaget Sommer-OL 1976 i Montréal, som de boykottede. Uganda har aldrig deltaget i olympiske vinterlege.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Ugandas OL-statistik  på Sports-reference.com

Uganda ved sommer-OL
OL

Uganda ved OL


An Rhynchospora metralis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Rhynchospora metralis in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora metralis


مدينة العيون أو عيون العتروس هي مدينة في جنوب موريتانيا، وهي عاصمة ولاية الحوض الغربي. يخدم المدينة مطار عيون العتروس، على بعد 6 كيلومترات (4 ميل) شمال غرب المدينة. تقع البلدة في المنطقة الجنوبية من عوكر. بلغ عدد سكان المدينة سنة 2000 11867 نسمة.

كانت عيون العتروس إحدى المحطات في رالي داكار 2007.

مراجع

أماكن مأهولة في موريتانيا
عواصم ولايات موريتانيا
مدن موريتانيا
ولاية الحوض الغربي

العيون (موريتانيا)


Virginijski duhan (pravi duhan, duhan pušenac, tabak, tutun, lat. Nicotiana tabacum), jedna od sedamdesetak vrsta u rodu duhana. Raste kao jednogodišnja raslinja do trajnica.

Domovina mu je Bolivija odakle se rasprostranio po Europi (uključujući Hrvatsku), Aziji, Africi i dijelovima Sjeverne Amerike.

Izvori

Duhan

Virginijski duhan


Prokletstvo Grimaldijevih, legenda o prokletstvu bačenom na članove monegaške dinastije Grimaldi i njihove potomke koje traje do danas. Nekoliko je verzija same priče. Prema prvoj, kletva je bačena na prvog iz obitelji Françoisa Grimaldija, zvanog Lukavac († 1309.) koji je 1297. godine osvojio na prijevaru monegašku tvrđavu prerušen u franjevačkog redovnika nakon čega su ga prokleli branitelji utvrde. Druga legenda pripovijeda o kletvi koju je na vladara Rainiera I. (1267.-1314.) bacila flamanska vještica koju je oteo i silovao. Navodno je izrekla: Nikada Grimaldijevi neće imati istinsku sreću u braku.

Utjecaj na širenje te legende imali su i brojni događaji koji su se dogodili u okviru obitelji posljednjih desetljeća. Godine 1949. izumrla je ženska linija obitelji, Matignon-Grimaldi (muška linija je izumrla još 1731. godine), smrću kneza Luja II. (1922.-1949.). On nije imao sina, već izvanbračnu kćer Charlotte (1898.-1977.) te ga je naslijedio njegov unuk, knez Rainier III. (1949.-2005.), čiji su roditelji, spomenuta Charlotte i grof Pierre od Polignaca (1895.-1964.) bili u nesretnom braku zbog Pierrove prikrivane homoseksualnosti.

Brak kneza Rainiera III. i nekadašnje holivudske glumice Grace Kelly također nije bio previše sretan, a završio je tragično, njenom smrću u prometnoj nesreći 1982. godine kada je njen automobili sletio s litice. Njihova djeca su također imala brojne veze, afere te nesretne brakove ili brakove koji su završavali tragično. Najstarija kći, princeza Caroline nije dugo ostala u prvom braku s francuskim plejbojem Philippeom Junotom. Burni brak se raspao nakon svega dvije godine. Nekoliko godina kasnije udala se za Stefana Casiraghija, sina bogatog talijanskog biznismena, s kojim je imala troje djece. Činilo se da je s njime našla sreću, ali brak je tragično završio 1990. godine kada je Stefano smrtno stradao u sudaru glisera. Godine 1999. udala se za hanoverskog princa Ernsta Augusta s kojim ima jednu kćer, ali i taj brak obilježen skandalima.

Mlađa kći princeza Stéphanie imala je čitav niz burnih i skandaloznih veza, a jednom prilikom je pobjegla s cirkusom zato što se zaljubila u dresera sloova, a potom se 2002. godine udala za njegovog cirkuskog kolegu i razvela se dvije godine kasnije.

Sin i nasljednik prijestolja, aktualni knez Albert II. dugo je izbjegavao brak i imao je sporadične veze s više žena, od kojih su neke bile i poznate osobe, poput Claudiju Schiffer, Naomi Campbell, Brooke Shields, Bo Derek i Kylie Minogue. Imao je i nekoliko afera sa ženama s kojima je dobio barem dvoje izvanbračne djece (Jazmin Grace Grimaldi i Alexandre Coste). Konačno se oženio 2011. godine s bivšom južnoafričkom plivačicom Charlene Wittstock, s kojom ima dvoje zakonite djece, ali prema medijima taj brak nije sretan, što potvrđuju i česta izbivanja njegove supruge iz Monaka.

Bilješke

Literatura

 Farrington, Karen, Čuda i zagonetke neobjašnjivoga, Istraživanje najneobičnoj tajni našeg svijeta koje golicaju maštu, Mozaik knjiga, Zagreb, 2014.

Grimaldi
Monako
Prokletstva
Urbane legende

Prokletstvo Grimaldijevih


Die Liste der Torschützenkönige der Copa Libertadores umfasst alle Torschützenkönige des seit 1960 zunächst als Copa Campeones de América ausgespielten Wettbewerbes.

Der Ecuadorianer Alberto Spencer war 1960 mit sieben Toren der erste Torschützenkönig der Copa Libertadores. Rekordtorschützenkönig ist der Uruguayer Fernando Morena mit drei Titeln; Rekordtorschütze in einer Saison der Argentinier Daniel Onega mit 17 Toren aus dem Jahr 1966. Aktueller Titelträger mit elf Toren in der Copa Libertadores 2021 ist der Brasilianer Gabriel Barbosa (Flamengo Rio de Janeiro).

Bisher gelang es drei Spielern ihren Titel aus der Vorsaison zu verteidigen, unabhängig davon, ob sie allein Titelträger waren oder sich diesen mit anderen Spielern teilen mussten. Dies waren der Uruguayer Fernando Morena (1974, 1975), der Argentinier Néstor Leonel Scotta (1977, 1978) und der Paraguayer Salvador Cabañas (2007, 2008).

Torschützenkönige

Ranglisten
Rekordtitelträger ist der Uruguayer Fernando Morena mit drei Titeln; die Rangliste der Vereine aus deren Reihen die Torschützenkönige stammen, führen CA Peñarol und FC São Paulo mit 7 und die Rangliste der Länder, aus denen die Torschützenkönige stammen, Brasilien mit 32 Titelträgern an.

Siehe auch
 Liste der Torschützenkönige der Copa Sudamericana

Weblinks
 Die Torschützenkönige der Copa Libertadores auf rsssf.com

Torschützenkonige
Copa Libertadores


Junya Nodake (født 11. september 1994) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kagoshima United FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Junya Nodake


විද්‍යාව කියන්නේ දිනෙන් දිනම තත්පරයෙන් තත්පරය යාවත්කාලීන වන ක්ෂේත්‍රයක්.මේකට ප්‍රධානම හේතුව තමයි මිනිසාගේ නොසංසිඳෙන කුතුහලය සහ දැනුම් පිපාසය.ඇත්තටම ඒ කාරණා දෙක තමයි මිනිසා අද සිටින බුද්ධිමත් ජීවීයා බවට පරිණාමය කලේ.ලංකාවේ අපි සාමාන්‍යන විද්‍යාව කියන විෂය විෂයක් විදිහට ඉගෙන ගන්නේ 6 වසරේ ඉඳලා.හැබැයි 1-5 වසර දක්වා අපි පරිසරය කියල ඉගෙන ගන්නේත් විද්‍යාවම තමයි හැබැයි ගොඩාක් සරල විදිහට.6 වසරේ සිට 11 වසර දක්වා විද්‍යාව විෂයක් ලෙස ඉගෙන ගන්නා අපි උසස් පෙල කරන කොට විද්‍යා විෂය ධාරාව හරි ගණිත විෂය ධාරාව හරි තෝරාගත්තා නම් එතනදීත් විද්‍යාව සාපේක්ෂව සංකීර්ණව ඉගෙන ගන්නවා.

6 වසරේ ඉඳන් විද්‍යාව ඉගෙන ගෙන උසස් පෙළදී විද්‍යා හෝ ගණිත විෂය ධාරාව ඉගෙන ගත්තු කෙනෙක්ට තේරුණ දෙයක් තමයි පොඩි කාලේදී ඉගෙන ගත්තු සමහර විද්‍යාත්මක කරුණු උසස් පෙලදී ඉගෙන ගන්නේ හාත්පසින්ම වෙනස් විදිහට කියන එක.එතකොට සමහරෙක්ට ප්‍රශ්නයක් එන්න පුලුවන් අපි පොඩි කාලේ විද්‍යාවට ඉගෙන ගත්තේ බොරුද කියලත්.ඊටත් වඩා හිතන කෙනෙක්ට එන්න පුලුවන් ප්‍රශ්නයක් තමයි උසස් පෙළට ඉගෙන ගන්න කරුණුත් වැඩි දුර උසස් අධ්‍යාපනය හදාරණ කොට වෙනස් වෙයිද කියන ප්‍රශ්නය.මේකට හොඳම නිදසුන තමයි පරමාණුවක ආකෘතිය.අපි උසස් පෙලට කලින් ඉගෙන ගන්නේ පරමාණුවක මධ්‍යයේ ප්‍රොටෝන සහ නියුට්‍රෝන වලින් සමන්විත න්‍යෂ්ටිය සහ ඒ වටා වෘත්තාකාර පථ වල ඉලෙක්ට්‍රෝන ගමන් කරමින් පවතිනවා කියලා.හරියට සෞරග්‍රහ මණඩලයේ සූර්යය වටා ග්‍රහලෝක ගමන් ගන්න විදිහට.මේ නිසාම මේ පරමාණුක ආකෘතිය හැඳින්වූවා ග්‍රහ ආකෘතිය කියලා.

හැබැයි අපි උසස් පෙලට රසයන විද්‍යාවට සහ භෞතික විද්‍යාවට ඉගෙන ගන්නවා මේ පරමාණුව සම්බන්ද ග්‍රහ ආකෘතිය පරමාණුව ලෙහෙසියෙන් තේරුම්ගැනීමට උපකාරී වුවත් එහි නිරවද්‍යතාවය අඩු බව.එතනදී අපි ඉගෙන ගන්නවා ග්‍රහ ආකෘතිය වෙනුවට ඉලෙක්ට්‍රෝන වලා ආකෘතිය.ඒ අකෘතියේදී න්‍යෂ්ටිය වටා ඉලෙක්ට්‍රෝන ගමන් කරන්නේ වෘත්තාකාර හෝ ඉලිප්සාකාර පථ වල නෙමේ.ඉලෙක්ට්‍රෝන වලාවක් ලෙස න්‍යෂ්ටිය වටා අධික වේගයන්ගෙන් ගමන් කරමින් පැතිරිලා තියෙන්නේ.ඒවගේම අපි උසස් පෙලට ඉගෙන ගන්නවා ඇත්තටම ෆෝටෝනයකට අංශුමය ලක්ෂණ වගේම තරංගමය ලක්ෂණත් තියෙනවා කියලා.නමුත් උසස් පෙලින් එහා මට්ටමේදී මේ කාරණාව තරමක් වෙනස් වෙනවා.ඇත්තටම අංශූ කියල දෙයක් නැහැ.තියෙන්නේ ක්ෂේත්‍ර සහ එහි ඇතිවන කම්පන.මේ කම්පන නිසා අංශුවක් කියන වස්තුව ගම්‍ය වෙනවා.පොඩ්ඩක් විතර විකාරයි නේද මේ කතාව.ඔව් ටිකක්.හැබැයි ඒක තමයි දැනට හොයාගෙන තියෙන සත්‍යම අර්ථකතනය අංශූ පිලිබඳ.හැබැයි අපි අත්දැකීමෙන්ම දන්නවා මේ කාරණාවත් අනාගතයේ සොයාගන්න නව දැනුමත් එක්ක යාවත්කාලීන වෙන්න පුලුවන් කියන එක.

මම ඔයාලට පොඩි කතාවක් කියන්නම්.ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් එයාගේ සාපේක්ෂතාවාදය ඉදිරිපත් කරපු කාලේ විද්‍යා ක්ෂේත්‍රයේ ඉඳපු ගොඩාක් අය එයාගේ සාපේක්ෂතාවාදය පිලිගන්න කැමති වුණේ නැහැ.විශේෂයෙන්ම ෆ්ලිප් ලෙනාඩ් කියන විද්‍යාඥයයා.ලෙනාඩ් කියන්නේ x කිරණ න්‍යායත්මකව සොයාගත්තු පුද්ගලයා.හැබැයි x කිරණ සොයාගැනීමේ ගෞරවය නම් ඔහුට හිමි වුණේ නැහැ, රොන්ට්ජන් කියන විද්‍යාඥයයා පරීක්ෂණාත්මකව x කිරණ පලමුවෙන්ම සොයාගත්තු නිසා.හැබැයි ලෙනාඩ් කියන්නේ නොබෙල් ත්‍යාගය දිනාගත්තු විද්‍යාඥයයෙක්.ඒ වගේම බොහොම බුද්ධිමතෙක්.අයින්ස්ටයින් පවා වරෙක ප්‍රකාෂ කලා ලෙනාඩ් කියන්නේ සුපිරි බුද්ධිමතෙක් කියලා.හැබැයි ලෙනාඩ් අයින්ස්ටයින්ට වඩා ගොඩාක් පරිණතයි විද්‍යාවෙන්.ඇත්තටම ලෙනාඩ් කියන්නේ පරීක්ෂණාත්මක භෞතික විද්‍යාඥයයෙක්.එකියන්නේ ඔහු ප්‍රායෝගික පරීක්ෂණ වලින් තමයි භෞතික විද්‍යාවේ වැඩ පෙන්නුවේ.හැබැයි අයින්ස්ටයින් කියන්නේ න්‍යායාත්මක භෞතික විද්‍යාඥයයෙක්.ඔහු වැඩ පෙන්නුවේ න්‍යායන් වලින්.ලෙනාඩ් මේ න්‍යායාත්මක භෞතික විද්‍යාව වැඩිය පිලිගත්තේ නැහැ.මොකද ඔහු කැමති වුණේ පරීක්ෂණාත්මකව දෙයක් කරල ඇසින් දැකලා නිගමනයකට එන්න.හැබැයි න්‍යායාත්මක භෞතික විද්‍යාවේ එහෙම දෙයක් වෙන්නේ නැහැ.අපිටත් සමහර වෙලාවට ඔය ප්‍රශ්නේම තියෙනවා නේද.අපි යම් දෙයක් ගැන කොයිතරම් පත පොතින් ඉගෙන ගත්තත් අපි කැමති නැහැ ඒ දේ අපේ ඇසින්ම දකින කම් පිලිගන්න.ඉතින් අයින්ස්ටයින්ගේ කාලේ සාපේක්ෂතාවාදය ඔහු ඉදිරිපත් කලයින් පස්සේ ඔහුව පිලිගත්තේ මැක්ස් ප්ලාන්ක් කියන ශ්‍රේෂ්ඨ විද්‍යාඥයයා විතරයි.ලෙනාඩ් ඇතුලු බොහෝ විද්‍යාඥයයෝ සාපේක්ෂතාවාදය පිලිගත්තේ නැහ.ඒවගේම අයින්ස්ටයින් සිහින දකින්නෙක් විදිහටයි ලෙනාඩ් ඔහුව අර්ථ දැක්වූවේ.ලෙනාඩ් නොබෙල් කමිටුවේ හිටපු බලවත් චරිතයක් වුණා.අයින්ස්ටයින්ව ඔහුගේ සාපේක්ෂතාවාදය වෙනුවෙන් යෝජන කෙරිලා තිබුණත් ලෙනාඩ්ගේ බලපෑම මත නොබෙල් කමිටුව තීරණය කලා අයින්ස්ටයින්ට නොබෙල් ත්‍යාගය නොදී මැක්ස් ප්ලාන්ක්ට එය දෙන්න.හැබැයි අයින්ස්ටයින් පසු කාලේකදී ඔහුගේ ප්‍රකාශ විද්‍යුත් ආචරණය වෙනුවෙන් නොබෙල් ත්‍යාගයක් දිනාගන්නවා.ඒ කාලේ තිබ්බ තාක්ෂණයනුත් එක්ක ප්‍රාකශ විද්‍යුත් ආචරණය පරීක්ෂණාත්මව තහවුරු කරන්න පුලුවන් වුණා.හැබැයි සාපෙක්ෂතාවදාය පරීක්ෂණාත්මක්ව තහවුරු කරන්න තිබුණේ එකම එක සාධකයක් විතරයි.ඒ තමයි සාපේක්ෂතාවදයේ එන ගුරුත්වාකර්ෂණ කාච සූර්ය ග්‍රහණයකින් ඔප්පු කරන්න පුලුවන් වීම.හැබැයි එතනදීත් ලෙනාඩ් කොස්ස දැම්මා.ඔහු කීවා එක සූරයග්‍රහණයකින් ඕක ඔප්පු වුණාට ඊලඟ සූරයග්‍රයණයෙන් ඕක වැරදියි කියලත් ඔප්පු වෙන්න පුලුවන් කියලා.මෙතන්දී අවශ්‍ය වුණේ එක් විශේෂ ගණයේ සූර්යග්‍රහණයක්.

ඉතින් මේක තමයි විද්‍යාවේ ස්වභාවය.විද්‍යාව නිතරම අලුත් වෙනවා.එතකොට පරණ කරුණු වැරදි වෙනවා හෝ සංශෝධනය වෙනවා.මෙතනදී අපි ගොඩක් දෙනෙකුට තියෙන ප්‍රශ්නය තමයි අපි කාලයක් ඉගෙන ගත්තු දෙයක් වැරදියි නැතිනම් සංශෝධනය වෙලා තියෙනවා කිව්වහම ඒ අලුත් දැනුම පිලිගන්න අපි පොඩ්ඩක් අදි මදි කිරීම.සමහර විට අපි ඒ අලුත් කරුණ එක හෙලාම ප්‍රතික්ෂේප කරන්න වුණත් පෙලඹෙනවා.ඔය දේ මට අනන්තවත් වෙලා තියෙනවා.හැබැයි පස්සේ කාලේකදී හිතුණා මම එහෙම හිතන එක හරි නැහ මමත් දවසින් දවස යාවත්කාලීන වෙන නව දැනුම එක්ක පෝෂණය වෙන්න ඕන කියලා.මට එක්ක සම්බන්ධ වෙන්න හැකියාව ලැබුණේත් ඔයාලට මේ වගේ ලිපි ගෙන එන්න අවකාෂය ලැබුණෙත් ඒ හින්දාමයි.අදටත් මම හැමදාම මම මීට කලින් දැනගෙන ඉඳපු නැති දෙයක් ඉගෙන ගන්නවා.ඒ නොදැන හිටපු දේ ඉගෙන ගත්තහම පුදුම ෆීලීං එකක් තියෙන්නේ.මේවගේ දෙයකුත් ලෝකේ මම නොදැන තිබ්බා නේද කියලා!

ඉතින් අපි ඔයාලා හැමෝටම ආරාධනා කරන්නේ ඔයාලා ගාව තියෙන දැනුම තව තවත් ඔප මට්ටම් කරගන්න ගමන් නව දැනුමත් වැළඳ ගන්න කියන එක.මිනිසාගේ දියුණුව රඳා පවතින්නේ එතන.සමහර විට නව දැනුම පිලිඟන්න එක අමාරු දෙයක් වෙන්න පුලුවන් මොකද ඒ දේ සම්ප්‍රදායෙන් පිට තියෙන දෙයක් නම්.හැබැයි අපි මේ නව දැනුම වැළඳගන්න නම්‍යශීලී වෙනවා නම් අපිට හැකියාව ලැබෙනවා නව දැනුම ඇත්තටම වැරදිද නිවැරදිද කියලා තිරණය කරන්න.සැමවිටම කුතුහලයෙන් ලෝකය දෙස බලන්න.

================================================================

https://www.facebook.com/hashtalk/photos/a.1589558494683527.1073741828.1553468088292568/1688807374758638/?type=3&theater

සම්ප්‍රදාය අතික්‍රමණයට විද්‍යාව.අයින්ස්ටයින් සම්ප්‍රදායික චින්තනයෙන් ඔබ්බට යෑම


Svijet

Književna djela

 Jacques ili pokornost Eugènea Ionesca
 Novi stanar Eugènea Ionesca

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

 12. kolovoza – Thomas Mann, njemački književnik (* 1875.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 12. studenog – Tin Ujević, hrvatski pjesnik († 1891.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1955.


Gabriels ord er en dansk kortfilm fra 2002, der er skrevet og instrueret af David Bjerre.

Handling
Da Lisa er på en løbetur i skoven, får hun nøglen til helvedes port i form af et ord, af den døende engel Gabriel. Hendes liv bliver pludselig til et mareridt. Hun bliver involveret i en krig mellem himmel og helvede, hvori hun er den vigtigste brik i kampen om overlevelse. Men det er en krig, hun ikke ønsker at være en del af'

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2002

Gabriels ord


مصرف سورية المركزي هو المصرف المركزي للجمهورية العربية السورية، تكتتب الدولة السورية بكامل رأسماله، وهو بالتعريف مؤسسة عامة مستقلة تعمل تحت رقابة الدولة وبضمانتها وفق التوجيهات الصادرة إليه من مجلس الوزراء السوري، ويقوم المصرف بإصدار الأوراق النقدية، وإدارة الصندوق النقدي، ومكتب القطع الأجنبي، وهو عميل الحكومة السورية المالي. يعمل المصرف أيضا على تنسيق فعاليات مؤسسات النقد والتسليف وتنفيذ السياسات المالية والنقدية والمصرفية للدولة السورية، ويمارس الرقابة على الجهاز المصرفي ويتابع حسن تنفيذ أحكام نظام النقد الأساسي وما يتفرع عنه من أنظمة وتعليمات وضوابط نقدية ومصرفية.

التأسيس والفروع
وقد أُنشِئ المصرف المركزي بالمرسوم التشريعي رقم /87/ تاريخ 28/3/1953 الذي تضمّـن نظام النقد الأساسي في سورية، إلا أنه لم يباشر العمل إلا بعد اتفاق الحكومة السورية مع مصرف سورية ولبنان على إنهاء امتياز إصدار النقد السوري مقابل أن يواصل المصرف عمله التجاري ويحصل على تعويض مقداره 200 ألف ليرة سورية سنوياً حتى نهاية المدة الباقية من امتيازه، وعلى أثر ذلك انتقلت مؤسسة إصدار النقد من مصرف سورية ولبنان إلى مصرف سورية المركزي الذي أفتتح رسمياً في 1/8/1956، واكتتبت الحكومة السورية بالكامل على رأسماله البالغ 10 ملايين ليرة سورية.
 تخضع حساباته منذ العام 1967 م إلى مراقبة الجهاز المركزي للرقابة المالية، مركزه الرئيسي يقع في العاصمة دمشق - ساحة السبع بحرات وله 11 فرعاً موزعاً في مراكز المحافظات السورية

حلب - حمص - حماة - اللاذقية - طرطوس - السويداء - درعا - ديرالزور - إدلب - الحسكة - الرقة

المهام
أولًا: الوظائف الرئيسية لمصرف سورية المركزي:
 1. إصدار النقد الوطني: وهذا الامتياز محصور بالمصرف المركزي فقط وذلك لحساب الدولة مما يجعله المؤسسة المالية الوحيدة القادرة على إدارة التداول النقدي بكامله من الناحية المادية، وهو يقوم بذلك بما يُلبّي احتياجات تطور الاقتصاد الوطني.
 2. المصرف المركزي مصرف المصارف: وذلك بموجب أحكام نظام النقد الأساسي، حيث يقوم المصرف بإعادة الخصم للسفاتج والأسناد التجارية وشرائها والتخلي عنها ومنح القروض والسلف باعتباره المقرض الأخير للمصارف، وتجري هذه العمليات عن طريق المصارف فالمصرف المركزي لا يتعامل مع الأفراد بصورة مباشرة، وهو الذي يقوم بمراقبة تنفيذ السياسة التسليفية وتقدير مدى تناسبها مع متطلبات الاقتصاد القومي.
 3. إصدار الأسناد الوطنية العامة والمساهمة في المفاوضات الدولية المالية: فهو يصدر الأسناد الوطنية العامة لمختلف الآجال ويقوم بإجراء عمليات التبديل والتسديد وسائر الأعمال المالية المتعلقة بالقروض التي تصدرها الدولة أو تكفلها، كما يساهم في المفاوضات والاتفاقات الدولية للمدفوعات والقطع والتقاص ويعقد جميع الاتفاقات التطبيقية الضرورية لتنفيذها، ويساهم في مفاوضات القروض والاستقراضات الخارجية المعقودة لحساب الدولة ويمثلها في المفاوضات المذكورة في مجالات التعاون النقدي الدولي.
 4. الاحتياطي الإجباري للمصارف: يُجبِر المصرف المركزي المصارف الأخرى بتوظيف الاحتياطي الإجباري والاحتياطي الخاص المشكل من قِبلها بسندات صادرة عن الدولة أو مضمونة من قبلها، أو بتوظيف نسبة من وفرها النقدي في سندات الدين العام وتوظيف جزء من ودائعها في سندات الدولة.
 5. القيام بمهام مصرف الدولة والوكيل المالي لها: يتـولى المصرف المركزي القيام بوظائف مصرف الدولة وأمين صندوقها ووكيلها المالي داخل الأراضي السورية وخارجها في جميع العمليات المصرفية وعمليات الصندوق والتسليف العائدة للدولة.
 6. الدور الإشرافي لمصرف سورية المركزي: حيث يقوم المصرف بالإشراف على المصارف العامة والخاصة العاملة في سورية وذلك من خلال مفوضية الحكومة لدى المصارف.

ثانيًا: يتولى مصرف سورية المركزي مهاماً أساسية أخرى هي:
 1. إدارة مكتب القطع لحساب الدولة.
 2. إجراء جميع العمليات الخاصة بالقطع الأجنبي وإدارة احتياطيات الدولة من القطع الأجنبي وحفظه وتدعيم استقرار أسعار العملات الأجنبية.
 3. اقتناء رأسمال مؤسسات مالية خاضعة لأحكام قانونية خاصة.
 4. إجراء جميع العمليات التي من شأنها تسهيل نقل النقود ،وله أن يؤسس أو أن يشترك في تأسيس وإدارة مكاتب للتصفية أو للتقاص.

تحديث السياسات المالية في سورية
أصدر مصرف سورية المركزي التعليمات التنفيذية لقرار رئيس مجلس الوزراء تاريخ 17/10/2009 والذي سمح للمصارف ببيع المواطنين السوريين أو من في حكمهم عملات أجنبية مباشرة بحيث لا تتجاوز مبلغ عشرة آلاف دولار أميركي شهرياً شريطة ألّا تستخدم لأغراض تجارية، وهي تعتبر تطوراً نوعياً في اتجاه تحرير نقل العملات في سورية.

حكام المصرف
توالى على منصب حاكم مصرف سورية المركزي كل من.

انظر أيضًا
 قائمة المصارف المركزية العربية
 قائمة النقود الورقية السورية
 قائمة النقود المعدنية السورية

المصادر
 موقع مصرف سورية المركزي متوفر باللغة العربية والإنكليزية والفرنسية

المراجع

مبان ومنشآت في دمشق
اقتصاد سوريا
بنوك سوريا
بنوك مركزية
مصارف مركزية عربية
بنوك أسست في 1953
حكام مصرف سورية المركزي

مصرف سورية المركزي


Der Cottbuser Volkspark befindet sich in der Nähe der großen Mühleninsel, direkt neben der Markgrafenmühle. Die vom Mühlgraben und der Spree eingeschlossene Insel ist mit ihrem Waldbestand ein günstig gelegenes, stadtnahes Walderholungsgebiet. Eine Weggabelung führt links auf den Naturlehrpfad, rechts befindet sich ein befestigter Rad-Wander-Weg. Beide Wege führen zum Kiekebuscher Wehr, zur Jubiläumsbrücke und zu einer Eisenbahnbrücke. Letztere sind Wegeverbindungen in die "Madlower Schluchten" und den Volkspark.

Geschichte

Zeit des Deutschen Kaiserreiches

Durch den Bau der Eisenbahnlinie Cottbus-Görlitz 1864–66 erlangte das Areal des Volksparks an Bedeutung für die Stadt Cottbus. Im Jahr 1906 beschlossen die Stadtverordneten hier einen Waldpark anzulegen mit dem Namen "Kaiser-Wilhelm-Auguste-Viktoria-Hain". Der Bürgermeister Paul Werner hat den Namen beantragt und bekam auch die Genehmigung. Im März 1909, als die Gestaltung der mit kargen Kiefern auf typisch märkischem Sandboden verwilderten "Madlower Heide" begann, waren schon 21 Hektar aufwendig mit Mutterboden belegt. Das Ziel war eine Anpflanzung von Laubbäumen, die Schaffung eines guten Wegenetzes, die Einrichtung von drei Tummelplätzen einschließlich Schutzhütten zum Unterstellen sowie die Aufstellung von rund 200 Bänken. Kies und Sand wurden am diesseitigen Ufer der Spree zur Aufschüttung des Gleiskörpers entnommen. Die Gewinnung des Bodens führte zu den Vertiefungen entlang des Hochufers, die im Volksmund "Schluchten" bezeichnet wurde. Der Arbeitsbeginn im Madlower Waldpark war für 1909 datiert, es erfolgte aber bereits 1906 eine intensive Vorbereitung durch die Stadtgartenverwaltung. Eine treibende Kraft war der Stadtgartendirektor J. Kurfeß, der den Inspektor des neu eröffneten Südfriedhofs Gluhm beauftragte, den Gestaltungsvorschlag auszuarbeiten. Die privaten bäuerlichen Flächen wurden kurzerhand in Anspruch genommen. Da die Eigentümer nicht verkaufen wollten, zog der Magistrat das Enteignungsgesetz von 1874 heran, das vom Bezirksausschuss Frankfurt/Oder bestätigt wurde. Da der Gemeindevorsteher von Madlow und die Rezessinteressenten der sogenannten "Hüfnergenossenschaft" keine Zustimmung abgaben, versuchten es die Stadtverordneten durch Beschluss von 1906 mit dem "zugeworfenen Zuckerbrot", Madlow an das städtische Gasnetz anzuschließen. Seitdem waren acht Gaslaternen der "Stolz" der Madlower. Gluhms Gestaltungsideen, den zögerlichen Übergang aus den melancholischen Kiefernwald zur weiteren Wiesenfläche und durch Wasserläufe in den Madlower Schluchten mit Sträuchern und Laubbäumen zu entfalten, wurden schnell Grenzen gesetzt. Und zwar, weil die Wachstumsbedingungen im nördlichen Kiefernwald ungünstig waren, daher wurde lange Zeit für den gewünschten Anwuchs des Unterholzes benötigt. Es wurden laut Verwaltungsbericht 1912 für eine 70,94 Hektar große Fläche 5588,50 Mark für die Umgestaltung der Schluchten zu Teichen investiert. Die Gestaltungsideen von Kurfeß und Gluhm verblassten mit Bepflanzungsmisserfolgen. Die Teiche verödeten und bald konnte jeder durch den Volkspark kreuz und quer laufen. Die Parkbenennung "Kaiser-Wilhelm-Auguste-Viktoria-Hain" hatte auch seinen Widerruf. Der Cottbuser Verschönerungsverein führte die Bezeichnung "Volkspark" ein. Im Sprachgebrauch wurde die Bezeichnung "Volkspark" schnell gewöhnlich und nach der Beendigung des Deutschen Kaiserreiches 1918 offiziell.

Nach dem Ersten Weltkrieg

Am Ende des Ersten Weltkrieges war der Volkspark in seinem Baumbestand stark dezimiert, deshalb wurden nach dem Ersten Weltkrieg erneut Anstrengungen unternommen, um den Volkspark ergrünen zu lassen. So wurde das nördliche Waldgebiet von 1924 bis 1930 mit Laubgehölzen, wie Robinien und Eichen, nachbepflanzt. Diese zeigten bessere Anwuchserfolge. Im Mittelteil, auf gepflegten Wegen gehend, traf man auf drei so genannte Tummelplätze, deren besondere Anziehungspunkte die Schutzhütten waren. Auch im südlichen Teil der Schluchten, die bis 1925 gestaltet wurden, grünte und blühte es nun. Vor allem gefiel die "Nordische Hütte" mit ihrem Spitzgiebel und den am First gekreuzten Schlangenköpfen. Auf dem 40 Quadratmeter großen Teich, der daneben lag, blühten Teichrosen. Besondere Anziehungspunkte des Volksparks waren kleine Bauwerke wie der strohbedeckte Pilz (ähnlich dem im Branitzer Park) und ein aus Klinkern gebauter Pavillon. Die Teiche waren betoniert und miteinander verbunden. Anderseits schafften die Pumpen nicht die erforderlichen Wassermengen – das kostenintensive Rohrnetz verrottete. Die sandigen Höhen waren durch gärtnerische Kunst zu einem Volkspark geworden.

Während des Nationalsozialismus

Nach der faschistischen Machtergreifung wurde es im Volkspark immer unruhiger. Die gärtnerische Pflege ließ nach und die Bänke und Unterstellmöglichkeiten wurden nur notdürftig erhalten. Das Walderholungsheim und der zur Einrichtung einer Waldschule errichtete Neubau wurde 1934 zu einer Hitlerjugend-Gebietsführerschule. Auch musste der Park in den 1940er Jahren ein Offizierbewerberdorf aufnehmen. In den letzten Tagen des Zweiten Weltkrieges wurden durch den "Volkssturm" Verteidigungsstellungen ausgeschachtet. Im Winter 1945/46 sammelten die Cottbuser herumliegendes Holz, die Reste der Holzhütten wurden geborgen, um wenigstens für einige Stunden ein warmes Zimmer zu haben. Daran, den Volkspark zu erhalten, konnte in den ersten Jahren nach dem Zweiten Weltkrieg niemand denken, zu groß waren die materiellen Wunden, die der Krieg hinterlassen hatte.

Während der DDR-Zeit

Im Jahr 1954 wurde der Volkspark zum Landschaftsschutzgebiet erklärt. Seit der Ausarbeitung des ersten Entwurfs eines Generalbebauungsplanes für die Stadt Cottbus in den Jahren 1964–1967 wurde die Entwicklung der Naherholung zielgerichteter betrieben. So erarbeiteten die Gartenarchitekten H. Rippl und Billerbeck eine Studie für den Volkspark. Die Untersuchung ergab, dass große Teile der Bevölkerung sich vor allem an den Wochenenden im Bereich der Spreezone erholten. Im Zusammenhang mit der weiteren Ausarbeitung des Generalbebauungs- und Verkehrsplanes entstand eine Entwicklungskonzeption, die sich mit den bestehenden, zu erneuernden und neu zu schaffenden Parks entlang der Spree beschäftigte. Es wurde nachgewiesen, dass sich im Südosten ein über 450 Hektar großes zusammenhängendes Waldgebiet befand, das für Naherholungszwecke geeignet sei. Der Volkspark gehörte mit zum Kern dieses geschlossenen Waldgebietes. Im Jahr 1962 wurde der südliche Teil der Madlower Schluchten zum Landschaftsschutzgebiet erklärt.

Zum Badesee

Im Frühjahr 1969 begann an den südlich abfallenden Hügeln des Volksparks die Bodenentnahme von rund 350.000 m³ Erdgut für den Bau des Cottbuser Stadtringes. Die Wahl zur Erschließung einer derartigen Bodenentnahmestelle wurde zielgerichtet und weitsichtig getroffen. Eine aus damaliger Sicht sinnvolle Nachnutzung für diese Wunde der Landschaft war die Anlage eines Badesees mit einer Tiefe von 5 m. Zwei Raupenbagger mit den erforderlichen Hilfsgeräten, die das Erdreich in drei Schichten abtrugen, hoben den Boden von Nord nach Süd ab. Die Strandgestaltung rund um den Badesee war in erster Linie den Initiativleistungen der Cottbuser Betriebe, Bürgerinitiativen und vielen anderen freiwilligen Helfern der Stadt Cottbus zu verdanken. Unter dem Motto: "Cottbus schafft sich selbst seine Naherholung" behandelte am 29. Oktober 1970 der Rat der Stadt Cottbus die Vorlage "Konzeption für die schrittweise Verwirklichung des Beschlusses des Staatsrates der DDR zur Entwicklung sozialistischer Kommunalpolitik" vom 16. April 1970. Dabei wurde der Badesee "Madlower Schluchten" als wichtigstes "Mach-mit"-Vorhaben erklärt. Zur einheitlichen Leitung des Vorhabens wurde ein "Komitee Naherholungszentrum Badesee Madlower Schluchten" gebildet (4. Februar 1971).
Die planmäßigen Einsätze begannen am Sonnabend, dem 6. März 1971. Die Klettergerüste "Sandmännchens Segelschiff" und "Leuchtturm", eine als Krokodil gestaltete Kinderrutschbahn, eine ca. 5 × 5 m große verankerte Schwimmplatte und schwimmende Stege wurden gebaut bzw. zur Nutzung übergeben. Es entstand eine Rettungsstation mit Rettungsturm, eine WC-Anlage und eine Versorgungseinrichtung (Gaststätte). Auch das ehemalige Pumpenhaus wurde ausgebaut und mit einem Wetterschutzdach versehen, eine 30 m lange Bank wurde montiert und die Spielgeräte erhielten ihren endgültigen Standort. Ringsum den See wurden Holzbänke und -tische aufgestellt. Zu den weiteren Außenanlagen, die in diesem Zusammenhang entstanden, zählen der Parkplatz, die Beleuchtungsanlage und der Waldspielplatz. Die Eröffnung des Naherholungszentrums "Badesee Madlower Schluchten" war am 20. Mai 1972.
Trotz günstiger Verkehrslage und guter Verkehrsanbindung ist der offizielle Badebetrieb zur Zeit eingestellt. Ökonomische und sicherheitstechnische Gründe machten dies erforderlich. Ein Baden auf eigene Gefahr ist aber nach wie vor möglich; einen Hinweis zum Badeverbot gibt es nicht.

Jubiläumsbrücke

Die Jubiläumsbrücke über den Markgrafen-Mühlgraben wurde 1914 durch den Tuchfabrikbesitzer Rottke zum 25. Regierungsjubiläum Wilhelms II. gestiftet und vom Oberbürgermeisters Paul Werner eingeweiht. Im Jahr 2020 soll laut dem Entwurf des Verkehrsentwicklungsplans der Stadt Cottbus die Brücke saniert werden.

Einzelnachweise

Weblinks

 "Der Volkspark und die große Mühleninsel" der Firma ACOL (PDF-Datei; 40,4 MB)
 "Der Cottbuser Volkspark" Artikel der Lausitzer Rundschau vom 17. März 2009

Baudenkmal in Cottbus
Parkanlage in Cottbus

Volkspark Cottbus


Moslavina Hırvatistan'da küçük coğrafi bölgesi. Bölge idari olarak Zagrep Bölgesi, Sisak-Moslavina ve Bjelovar-Bilogora yönetim birimlerine ayrılmıştır. Bölgenin en önemli şehri 24,000 kişilik nüfusuyla Kutina şehridir.

Dış bağlantılar
 KUD Moslavina

Zagrep Bölgesi
Sisak-Moslavina
Bjelovar-Bilogora
Hırvatistan'ın tarihteki, coğrafi ve kültürel bölgeleri

Moslavina


سلطنة لحج ويطلق عليها أيضاً سلطنة العبدلي أو العبادله. هي إحدى الكيانات التي وقعت اتفاقات حماية مع الإمبراطورية البريطانية في أوائل القرن التاسع عشر وأصبحت جزءًا من محمية عدن البريطانية. أصبحت في وقت لاحق عضواً في اتحاد إمارات الجنوب العربي الذي خلفه اتحاد الجنوب العربي في عام 1963. وتعرف عاصمة سلطنة لحج باسم الحوطة، ويطلق عليها تجاوزاً لحج أيضاً.

الموقع
كانت لحج تضم شبه جزيرة عدن إلى جانب الإقليم الداخلي، ويحدها من الغرب منطقة العقارب عند نقطة قريبة من الحسوة على شاطئ خليج التواهي، وتمتد إلى الشمال محاذية لحدود الصبيحة، ومن الشمال حدود الحواشب، ومن الشرق حدود سلطنة الفضلي حيث تنتهي على ساحل البحر عند نقطة قرب العماد.

ومن أهم الظواهر الطبيعية الموجودة في لحج وادي تبن الذي يعرف بوادي لحج، وهو من أخصب المناطق في اليمن تربة وأشهرها زراعة.

تأسيس السلطنة
كان أئمة الزيدية يبسطون سيطرتهم على مناطق أسفل اليمن كما تعرف منذ عهد المتوكل على الله إسماعيل بن القاسم 1644 1676 ، غير أن هذه السيطرة اعتراها بعض الضعف والانهيار نتيجة التنافس على الإمامة، وكثرة الفتن، وعدم الاستقرار في نظام الحكم ذاته. استغلت قبائل يافع كل هذه العوامل السابقة، فكان لها الدور الرائد في خوض تجربة الانفصال عن نفوذ أئمة الزيدية، وخلال حروبها مع الإمام المهدي 1686 1718 اتجهت جهودها إلى الاستيلاء على لحج، ففي عام 1702 نجح قحطان بن معوضه سلطان يافع السفلى في الاستيلاء على لحج وعدن، ثم استردها الجند الإمامي في العام نفسه وفي عام 1705 تمكن ناصر بن صالح بن أحمد هرهره سلطان يافع العليا من الاستيلاء عليها، واستمر حكم يافع للحج حوالي اثنين وعشرين عاماً، ثم عادت إلى حكم الأئمة في عام 1727.

وكانت العادة قد جرت على تعيين شيخ في لحج من أهل المنطقة يساعد عامل الإمام في النظر في شؤون الرعايا، ويكون بمثابة نقطة اتصال بين الحكام والرعايا، وتم اختيار الشيخ علي بن عبد الله بن سلام بن علي السلامي ضابط اتصال بين الأئمة والرعايا.

ونظراً لسوء تصرف عامل الإمام أعلن الشيخ علي بن عبد الله السلامي نقمته مما أثار العامل فعمد إلى إقصائه عن منصب المشيخة، فلما أخفق في مسعاه تآمر على قتله، فالتف الأهالي حول فضل بن علي بن صلاح بن سلام بن علي السلامي. وهو من أبناء عمومة القتيل علي السلامي. وليخفف الإمام المنصور الحسين بن القاسم 1727 1748 من حدة الغضب الذي اجتاح سكان لحج ثبت فضل بن علي شيخاً على لحج.

واستغل فضل بن علي فورة الغضب التي عصفت في نفوس أهالي لحج بعد مقتل علي بن عبد الله السلامي؛ فأراد أن يحقق هدفين في وقت واحد: الخلاص من الحكم الإمامي، والانفراد بالسلطة، فدخل مع أنصاره على عامل لحج في شهر أبريل1731 وقاموا بقتله، ثم قتلوا عامل عدن، وأعلن فضل بن علي انفصاله بلحج وعدن، فأرسل الإمام المنصور قوات أخضعت فضل بن علي، وفرضت عليه غرامة مالية، ولما شعر فضل بن علي بعدم قدرته على استرداد مكانته لجأ إلى يافع السفلى مستجيراً بسلطانها سيف بن قحطان، واتفق الاثنان على أن يكون للسلطان سيف بن قحطان جزء من دخل عدن سنوياً.

وبموجب هذا الاتفاق نشبت معارك بين يافع وجند الإمام المنصور، على أثرها نجح سيف بن قحطان وفضل بن علي في فبراير 1732 في الاستيلاء على عدن.

وفي العام نفسه نجح الحليفان في الاستيلاء على لحج. وقد فشلت جهود الإمام المنصور في استعادة لحج وعدن. وبذلك صار أمر لحج وعدن إلى العبادل، ومنذ تاريخ انفصال لحج وعدن أطلق فضل بن علي على جميع قبائل مشيخته لقب عبادل نسبة إلى أسرته، واتخذ من الحوطة عاصمة له والتي كانت تعرف أيضاً باسم لحج.

ومن جانب آخر استمر فضل بن علي في تنفيذ اتفاقه الذي كان بينه وبين سيف بن قحطان حتى عام 1742 حيث توجه فضل بن علي إلى يافع لإصلاح خلاف بين سيف بن قحطان وبعض قبائل يافع فقتل هناك، فخلفه ابنه عبد الكريم الذي اتخذ من قتل والده ذريعة لنقض الاتفاق الذي بين والده وسيف بن قحطان.

الاستعمار

في عام 1837م في ظل سيطرة سلطنة لحج على عدن، وقعت حادثة غرق السفينة البريطانية «داريا دولت» قرب الشواطئ اليمنية فوجدت بريطانيا ضالتها لاحتلال عدن وادعت بأن الصيادين اليمنيين قاموا بنهب تلك السفينة وطالبت بالتعويض من قبل سلطان سلطنة لحج محسن العبدلي أو بتمكين بريطانيا من السيطرة على ميناء عدن وكان موقف السلطان العبدلي رفضه بالمساس بالسيادة اليمنية ووافق على دفع أية تعويضات أخرى. ولكن بريطانيا التي لم يكن في نيتها الحصول على أية تعويضات وانما هدفها هو الاحتلال وفرض سيطرتها العسكرية على مدينة عدن ومينائها الاستراتيجي فعدلت عن قبول التعويض وطلبت احتلال عدن مقابل التعويض عما ادعته من نهب الصيادين اليمنيين لمحتويات السفينة «داريا دولت» وبدأت في الاستعداد لتنفيذ غرضها بالقوة المسلحة.

وفي يوم 16 يناير 1839م دفع القبطان «هينس» بعدد من السفن الحربية بهدف احتلال ميناء صيرة فقاوم اليمنيون بشراسة مستميتة الأمر الذي أجبر السفن البريطانية بالتراجع والانسحاب، ولعل هذه الخطوة من قبل البريطانيين كانت بمثابة بالون اختبار لمدى إمكانات المقاومين اليمنيين والذين بالطبع كانوا يمتلكون أسلحة بدائية ومنها عدد قليل من المدافع التقليدية الرابضة فوق قلعة صيرة المطلة على ميناء عدن القديم.

وفي يوم 19 يناير من عام 1839م عاد القبطان «هينس» بقوته البحرية لاحتلال ميناء صيرة وهناك خاض المقاومون اليمنيون ملحمة اشترك فيها الأهالي والمشائخ والعلماء وعلى رأسهم السيد/علوي بن زين بن علوي العيدروس إلى جانب الجنود المدافعين عن عدن.
ونظراً لعدم التكافؤ بالعتاد العسكري والعدد البشري فقد بلغ عدد قتلى اليمنيين نحو مائة وعشرين شهيداً واستخدم المقاومون في تلك المعركة الأسلحة البسيطة التي توفرت لديهم ومنها الأسلحة البيضاء من سيوف وحراب وخناجر.

ومنذ احتلال مدينة عدن في 19 يناير 1839م عمدت بريطانيا إلى عقد الاتفاقيات والمعاهدات مع الدولة العثمانية المسيطرة على الجزء الشمالي من اليمن ومن ثم مع دولة المملكة المتوكلية ومع سلاطين ومشائخ المناطق الجنوبية.

الانتفاضات
على الرغم من سياسات شراء الذمم التي عمدت إليها سلطات الاحتلال البريطاني بهدف تأمين بقائها وتمكين سيطرتها وضمان سلامة قواتها فقد شهدت مناطق الجنوب العديد من الانتفاضات الغاضبة والرافضة في مختلف أرياف الجنوب اليمني المحتل ومن أهم وأبرز تلك الانتفاضات:
 انتفاضة بن عبدات الكثيري في حضرموت من عام 1938م ـ 1945م.
 انتفاضة ردفان في الأعوام 1936م ـ 1937م ـ 1946م ـ 1949م ـ 1954م.
 انتفاضة حضرموت في الأعوام 1944م ـ 1951م ـ 1952م ـ 1955م ـ 1961م.
 انتفاضة بيحان في عامي 46 ـ 1947م.
 انتفاضة الصبيحة في عام 1942م.
 انتفاضة الفضلي في الأعوام 1945م ـ 56 ـ 57م.
 انتفاضة الحواشب عام 1950م.
 انتفاضة دثينة عام 1958م.
 انتفاضة يافع في عامي 1958م ـ 1959م.

تكوينات نضالية

ولم يقتصر نضال الشعب اليمني وكفاحه المعبر عن رفضه لبقاء الاحتلال البريطاني على تلك الانتفاضات المسلحة في العديد من أرياف الجنوب اليمني، إذ شهدت مدينة عدن ومنذ فترة الخمسينيات مخاضاً وارهاصات وطنية بمختلف أشكال الفعاليات السياسية والنقابية والطلابية والنسوية المعبرة عن الشأن المحلي وتفاعلاً وتضامناً مع قضايا الأمة العربية والإسلامية وقضايا التحرر العالمية.. حيث تأسست التنظيمات السياسية والنوادي والتكتلات ومن أهمها:
 تكوين رابطة أبناء الجنوب العربي عام 1950م.
 تأسيس نادي الشباب الثقافي الواجهة الأمامية لحركة القوميين العرب عام 1953م.
 تكوين مؤتمر عدن للنقابات عام 1956م الذي تغير اسمه عام 1958م إلى المؤتمر العمالي.
 البدء في تنظيم الحركة الطلابية عام 1954م وقيام الاضرابات الطلابية للطلبة والطالبات واستشهاد الطالب قاسم هلال تزامناً مع قيام الاضرابات العمالية.

وكان لقيام ثورة 23 يوليو 1952م في مصر أثر كبير في تصعيد الأشكال النضالية المعبرة عن رفضها لبقاء الاستعمار البريطاني على أرض الجنوب والتطلع ليوم النصر في جلاء قوات المستمعمر ونيل الاستقلال، فكانت فترة الخمسينيات فترة التعبير عن ذلك الزخم العظيم سياسياً ونقابياً وطلابياً، وعكست القناعات والطموحات وترسخ الإيمان بضرورة الأخذ بخيار الكفاح المسلح لتخليص الجنوب من براثن الاستعمار البريطاني.

السلاطين

سلاطين لحج العبادلة:

حكام لحج
حكام لحج بعد فضل بن علي:

1. عبد الكريم فضل بن علي «1155 ـ 1180/ 1742 ـ 1766».

أعلن نفسه سلطاناً بدلاً من شيخ، ثم أطلق على بلاده سلطنة بدلاً من مشيخة. ونجح في تثبيت مكانة لحج بتحسين علاقاته مع جيرانه من يافع، وإمام صنعاء المهدي العباس بن الحسين بن القاسم 1748 - 1775 .

2. عبد الهادي عبد الكريم فضل 1766 - 1780

خلف والده في الحكم، تعرض حكمه لهزات عنيفة من داخل الأسرة وخارجها، فقد خرج عليه عمه محسن فضل، وأقاربه من آل سلام ولم يستطع السلطان عبد الهادي بن عبد الكريم التخلص من متاعب عمه إلا بقتله، وقتل من يسانده من آل سلام عام 1190/ 1776. كما قام عزب مكي شيخ العزيبة بالاستيلاء على عدن في عام 1185/ 1771، وأخرجه السلطان عبد الهادي منها بعد يومين من استيلائه عليها، كما خرجت العقارب عن طاعته حيث انفصل مهدي العقربي ببئر أحمد في عام 1186/ 1772، ولم يتمكن السلطان عبد الهادي من إخضاع العقربي بسبب عون آل فضل له الذين مدوه بالمال والرجال حتى مكنوه من الانفصال نهائياً.

3. فضل عبد الكريم فضل  1780 ـ 1792

خلف أخاه السلطان عبد الهادي في الحكم لأن الأخير لم يعقب نسلاً. واشتهر السلطان فضل عبد الكريم بالقوة والشجاعة، وعرف بلقب أبو هساج. ولا تعطينا المصادر أي معلومات أخرى عن فترته.

4. أحمد عبد الكريم فضل «1207 ـ 1243/ 1797 ـ 1827»

خلف أخاه السلطان فضل عبد الكريم لأنه ـ أي السلطان فضل لم يعقب نسلاً أيضاً. وشهد عصره التنافس الأوروبي ممثلاً بفرنسا وبريطانيا والذي امتد إلى منطقته، فقد تمكنت فرنسا من احتلال مصر عام 1213/ 1798 واتضحت نواياها لغزو الهند، الأمر الذي عجل بالبريطانيين إلى اعتماد سياسة استعمارية واضحة للسيطرة على مضيق باب المندب؛ لمنع الفرنسيين من الوصول إلى الهند، فاحتلت جزيرة ميون «بريم» في عام 1214/ 1799، غير أنها ما لبثت أن انسحبت منها إلى عدن استعداداً للرحيل إلى بومبي؛ لندرة المياه فيها، وعدم تمكن المدفعية البريطانية الموجودة بها من السيطرة على مضيق باب المندب.

5. محسن فضل بن محسن فضل 1827 ـ 1847

ابن عم السلطان أحمد عبد الكريم تولى أمور السلطنة بعد وفاته لانقطاع ذرية آل عبد الكريم وقد أصبح الحكم بعد ذلك في ذريته والتي عرفت بلقب آل محسن.
وفي عهده حدث احتلال بريطانيا لعدن في 1254/ 1839، هذا الاحتلال الذي ترتَّب عليه اقتطاع أهم جزء من سلطنة العبادل الذين انحسر نفوذهم في لحج وساحل محدود على البحر.

6. أحمد بن محسن فضل 1847 ـ 1849

أكبر أبناء السلطان محسن فضل، خلف والده في الحكم، بدأ عهده في محاولة تحسين علاقته مع البريطانيين، فتفاوضوا معه لعقد معاهدة الغرض منها تنظيم حركة التجارة بين الطرفين، وتحديد مقدار الرسوم الجمركية للبضائع، وحماية السلطان العبدلي للطرق المؤدية إلى عدن، كما كان من أهداف المعاهدة تحديد حدود ممتلكات بريطانيا في جنوب شبه الجزيرة العربية، وجاء هذا التحديد في المعاهدة بنص: «يعتبر خور مكسر والسهل المحصور بينه وبين جبال عدن التي تشكل البرزخ ممتلكات بريطانية ولا تمتد شمالاً أبعد من ذلك»، وفي المقابل تعهدت بريطانيا بدفع مرتب شهري للسلطان بلغ 541 ريالاً نمساوياً. وقد توفي السلطان أحمد قبل إتمام هذه المعاهدة في 24 صفر 1265/ 18 يناير 1849. ومن أعمال السلطان أحمد بن محسن الداخلية تأسيس مسجد الدولة في الحوطة.

7. علي بن محسن فضل 1849 ـ 1862

خلف أخاه السلطان أحمد في الحكم، فأتم المعاهدة التي بدأها وتم التصديق على هذه المعاهدة من قبل حكومة بومبي في 14 ذي الحجة 1265/ 30 أكتوبر 1849، لتكون المعاهدة الوحيدة التي تم المصادقة عليها والمقبولة قانونياً (انظر ملحق معاهدة بين السلطان علي بن محسن فضل والحكومة البريطانية عام 1849).

8. فضل بن علي بن محسن فضل 1862 ـ 1863

توفي السلطان علي بن محسن فضل في ربيع الأول 1279/ أغسطس 1862. فتنازع أخوته فيمن يخلفه، فكان عبد الله بن محسن يرى أنه الأولى بموجب وصية والدهم محسن فضل أن يكون الحكم للأكبر من أولاده، غير أن أخويه فضل ومحمد كانا يران عدم أحقيته، وساندهما في الرأي والموقف ابن أخيهما فضل بن أحمد محسن بحجة أن عبد الله بن محسن سيئ السلوك مع أهله، وأمام هذا النزاع اتفقت القبائل والأعيان على توليه ابن السلطان المتوفي وهو فضل بن علي، وكان شاباً صغير السن تولى الوصاية عليه أعمامه فضل ومحمد.

وأدت هذه الوصاية إلى زيادة نقمة عبد الله بن محسن مما أدى إلى زيادة النزاع بين الأخوة وبالتالي اضطربت أمور السلطنة، فاقنع فضل بن محسن ابن أخيه أن يتنازل عن السلطنة فتنازل لعمه فضل بن محسن.

9. فضل بن محسن فضل 1863 ـ 1874

10. فضل بن علي محسن فضل 1874 ـ 1898

11. أحمد فضل بن محسن فضل 1898 ـ 1914

ابن عم السلطان فضل بن علي، جاء إلى الحكم بمساعدة محمد صالح جعفر الذي كان يتولى وظيفة مترجم عدن حيث قدمت له رشوة كبيرة ليقنع مسؤولي عدن بأحقية أحمد فضل في الحكم.

12 علي بن أحمد بن علي محسن 1914 ـ 1915

ابن أخ السلطان فضل بن علي خرج عليه أبناء السلطان أحمد فضل بن محسن فضل وأحدثوا له نزاعاً وتصدعاً في الأسرة حتى تمكن من حل هذا النزاع بتدخل شيوخ القبائل. وكان السلطان علي بن أحمد قد تدرب على العمل السياسي منذ أيام عمه فضل بن علي والسلطان أحمد فضل محسن، غير أنه لم يكن ذا إرادة قوية في الحكم فوفقاً لرأي الريحاني فإنه: «لم يكن له إرادة تستقيم وتشتد في السياسة والرئاسة، ولكنه لم يهتم لإدارة الملك فاتكل في ذلك على ابن عمه محسن بن فضل».

13. عبد الكريم فضل بن علي محسن 1915 ـ 1947

خلف السلطان علي بن أحمد في الحكم ابن عمه السلطان عبد الكريم فضل بن علي محسن، وتعطينا المصادر معلومات عن مولده ونشأته تتلخص في أنه ولد في عام 1298/1881، في الحوطة، ووالدته من يافع، ونشأ السلطان عبد الكريم في كنف والده السلطان فضل بن علي محسن الذي اهتم بتعليمه على أيدي مشايخ قرأ عليهم اللغة العربية والفقه، وتعلم الفروسية ثم أجاد اللغة الإنجليزية، وكان قارئاً جيداً للأدب العربي والتاريخ وكانت أول زياراته الخارجية مرافقته لعمه السلطان أحمد فضل في زيارته للهند عام 1320/ 1902.

14. فضل عبد الكريم فضل بن علي محسن 1947 ـ 1952

أكبر أبناء السلطان عبد الكريم فضل، ولد في عام 1325/ 1907، ووالدته مريم بنت أحمد بن علي شقيقة السلطان علي بن أحمد بن علي محسن، وقد تلقى عبد الكريم فضل تعليماً بسيطاً في لحج.

أثرت محاولة اغتياله في عام 1351/ 1933 على مجرى حياته إذ فقد بسبب تلك المحاولة عينه اليسرى وترك ذلك آثاراً نفسية سيئة عليه، فصار يتجنب الاختلاط بالناس، وإذا خرج من قصره لبس نظارة سوداء تحجب عينه الزجاجية، ويقضي معظم وقته في مجالس القات والطرب، كما أدمن شرب الكحول مما أدى إلى إحباط آمال والده فيه الذي حاول إصلاح حاله فبعث به في عام 1362/1943 إلى إحدى مستشفيات فلسطين حيث قضى هناك شهراً للعلاج من الإدمان، فلما شعر بأن جهوده، غير مجدية في إصلاحه أجبره على الإقامة معزولاً في لحج.

15. علي عبد الكريم فضل بن علي محسن  1952 ـ 1958

ولد في عام 1340هـ/ 1922م في الحوطة، وهو النجل الأصغر للسلطان عبد الكريم فضل.

16. فضل بن علي بن أحمد بن علي محسن 1958 1967

آخر سلاطين لحج، والده السلطان علي بن أحمد (1332-1333هـ/1914-1915م)، ولد في الحوطة عام 1326هـ/1908م، وتلقى تعليماً بسيطاً في قصر والده، ثم في المدرسة المحسنية في الحوطة، تمرس على العمل الإداري إذ تولى إدارة المالية في عهد السلطان فضل عبد الكريم، ثم رئيساً لمجلس المديرين في عهد السلطان علي عبد الكريم وأصبح نائباً له أيضاً، وكان يعد خبيراً متضلعاً في الشؤون القبلية والتاريخ اللحجي.

وقع اختيار حكومة عدن عليه بعد سحب الاعتراف بالسلطان علي عبد الكريم، وكان وليم لوس حاكم عدن يرى أنه وإن لم يكن يمثل الخيار المثالي فإنه انسب المرشحين من بين المجموعة الضعيفة، لأنه يملك رغبة قوية في أن يصبح سلطاناً، وله معرفة مقبولة بالإدارة، كما أنه يبدو صديقاً للبريطانيين بشكل معقول، إضافة إلى أن لوس كان متوقع منه الامتثال للاستشارة البريطانية.

وفي 25 جماد الأول 1378هـ /6 ديسمبر 1958م عقدت الهيئة الانتخابية التقليدية في لحج اجتماعاً قررت فيه أنه بعد سحب الحكومة البريطانية الاعتراف بالسلطان علي عبد الكريم وخلعه بالإجماع اختيار فضل بن علي سلطاناً مكانه، وفي 22 جمادى الآخرة 1378هـ/ 2 يناير 1959م تم التوقيع على اعتراف الحكومة البريطانية بالسلطان الجديد والموافقة على مخاطبتة بلقب «سمو» ومنحه التحية من إحدى عشرة طلقة.

وقد أرغمت حكومة عدن لحجاً في ربيع الآخر 1379هـ/أكتوبر 1959م على الدخول في اتحاد إمارات الجنوب العربي لتصبح العضو السابع في الاتحاد، (انظر خريطة اتحاد إمارات الجنوب العربي)، وفي عام 1382هـ/1962م نجحت بريطانيا في دمج عدن في الاتحاد، وغيرت اسم اتحاد إمارات الجنوب العربي إلى اتحاد الجنوب العربي، وأصبح السلطان فضل بن علي وزيراً للدفاع في حكومة الاتحاد وانتهت بذلك لحج سلطنة قائمة بذاتها، وعند إعداد بريطانيا ترتيباتها لاستقلال الجنوب العربي، خرج فضل بن علي إلى جدة في المملكة العربية السعودية، وبقي فيها حتى وفاته عام 1405 هـ /1985م.

مراجع أساسية
 أحمد فضل بن علي العبدلي، «هدية الزمن في أخبار ملوك لحج وعدن»، ط2، بيروت: دار العودة، 1400هـ/1980م.
 حسن صالح شهاب، «العبادل سلاطين لحج وعدن»، ط2، صنعاء: مركز الشرعبي للطباعة والنشر، 1999م.
 حمزة علي إبراهيم لقمان، «تاريخ عدن وجنوب الجزيرة العربية»، القاهرة: دار مصر للطباعة، 1379هـ/1960م.
 دلال بنت مخلد الحربي، «علاقة سلطنة لحج ببريطانيا 1337-1378هـ/1918-1959م»، الرياض: مكتبة العبيكان، 1997م.
 عزيز خود ابيردييف، «الاستعمار البريطاني وتقسيم اليمن»، ترجمة خيري الضامن، موسكو: دار التقدم، 1990م.
 ى ل. فالكوفا، «السياسة الاستعمارية في جنوب اليمن»، ترجمة عمر الجاوي، ط2، عدن: دار الهمداني، 1984م.
 محمد حسن عوبلي، «اغتيال بريطانيا لعدن والجنوب العربي»، بيروت: العصر الحديث، 1391هـ/1971م.
 محمد علي لقمان المحامي، «قصة الدستور اللحجي»، عدن: فتاة الجزيرة، 1371هـ/1952م.

مصادر

 موسوعة الملتقى سلطنات ومشيخات جنوب اليمن

الإحتلال البريطاني لعدن/ الدكتور سلطان القاسمي

اليمن في القرن 18
اتحاد الجنوب العربي
اليمن في القرن 19
اليمن في القرن 20
انحلالات سنة 1839 في آسيا
تأسيسات القرن 19 في اليمن
تأسيسات سنة 1728 في آسيا
دول سابقة
دول في محمية عدن
دول وأقاليم انحلت في 1839
دول وأقاليم انحلت في 1967
دول وأقاليم أسست في 1728
دول يمنية بعد الإسلام
سلطنات
سلطنات سابقة

سلطنة لحج


Învățătoarea este un film românesc din 2010 regizat de Mirel Ilieșiu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2010 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2010
Filme dramatice românești

Învățătoarea


In cognitive linguistics, conceptual blending, also called conceptual integration or view application, is a theory of cognition developed by Gilles Fauconnier and Mark Turner. According to this theory, elements and vital relations from diverse scenarios are "blended" in a subconscious process, which is assumed to be ubiquitous to everyday thought and language. Much like memetics, it is an attempt to create a unitary account of the cultural transmission of ideas.

History
The development of this theory began in 1993 and a representative early formulation is found in the online article "Conceptual Integration and Formal Expression". Turner and Fauconnier cite Arthur Koestler's 1964 book The Act of Creation as an early forerunner of conceptual blending: Koestler had identified a common pattern in creative achievements in the arts, sciences and humor that he had termed "bisociation of matrices."  A newer version of blending theory, with somewhat different terminology, was presented in Turner and Fauconnier's 2002 book, The Way We Think.  Conceptual blending, in the Fauconnier and Turner formulation, is one of the theoretical tools used in George Lakoff and Rafael Núñez's Where Mathematics Comes From, in which the authors assert that "understanding mathematics requires the mastering of extensive networks of metaphorical blends."

Computational models
Conceptual blending is closely related to frame-based theories, but goes beyond these primarily in that it is a theory of how to combine frames (or frame-like objects). An early computational model of a process called "view application", which is closely related to conceptual blending (which did not exist at the time), was implemented in the 1980s by Shrager at Carnegie Mellon University and PARC, and applied in the domains of causal reasoning about complex devices and scientific reasoning. More recent computational accounts of blending have been developed in areas such as mathematics.   Some later models are based upon Structure Mapping, which did not exist at the time of the earlier implementations. Recently, within the context of non-monotonic extensions of AI reasoning systems (and in line with the frame-based theories), a general framework able to account for both complex human-like concept combinations (like the PET-FISH problem) and conceptual blending  has been tested and developed in both cognitive modelling  and computational creativity applications.

The philosophical status of the theory
In his book The Literary Mind (p. 93), conceptual blending theorist Mark Turner states that Conceptual blending is a fundamental instrument of the everyday mind, used in our basic construal of all our realities, from the social to the scientific.

Insights obtained from conceptual blends constitute the products of creative thinking, however conceptual blending theory is not itself a complete theory of creativity, inasmuch as it does not illuminate the issue of where the inputs to a blend originate.  In other words, conceptual blending provides a terminology for describing creative products, but has little to say on the matter of inspiration.

The network model

Characteristics of blending

As described by Fauconnier and Turner, mental spaces are small conceptual containers used to structure processes behind human reasoning and communication. They are constantly created as people think and talk to serve a specific purpose depending on the context. The basic form of integration network consists of at least four separate and interconnected spaces which can be modified at any moment as a discourse progresses. Fauconnier and Turner also suggest that mental spaces are generated in working memory and are connected to the knowledge stored in long-term memory. Elements present in mental spaces are said to resemble the activation of corresponding groups of neurons.

Different types of mental spaces proposed are:
Generic space – captures a common structure which is present in all input spaces
Input space –   provides the contents of a specific situation or idea
Blended space – contains a general structure from a generic space as well as some elements from input spaces chosen and mapped onto this space through selective projection

Cross-space mapping of counterparts represents various types of connections, such as metaphoric connections, between matching structures in the input spaces.

In some of the more complex cases of integration networks, there are multiple input and blended spaces.

Blending

The process of blending results in the creation of an emergent structure in the blended space. This new structure, which is not found directly in any of the input spaces, is necessary to achieve a particular goal. The emergent structure is generated through the three following operations:
Composition – provides relations between elements which are only observable by composing together elements from separate input spaces
Completion – passes on to the blending space additional meaning which is associated with elements in input spaces
Elaboration – represents the idea of dynamically running the blend as if it was a simulation

Selective projection refers to the observation that not everything from the input spaces is projected to the blend.

The example of a blend - Buddhist Monk

To illustrate how the blend works Fauconnier and Turner present the riddle of the Buddhist Monk, which was originally discussed by Arthur Koestler in his book The Act of Creation (1964):

A Buddhist monk begins at dawn one day walking up a mountain, reaches the top at sunset, meditates at the top for several days until one dawn when he begins to walk back to the foot of the mountain, which he reaches at sunset. Making no assumptions about his starting or stopping or about his pace during the trips, prove that there is a place on the path which he occupies at the same hour of the day on the two separate journeys.

Solving the problem requires imagining the scenario in which the monk simultaneously goes up and down the mountain on the same day. Although this situation is fictional and improbable, it can still lead to the solution. With the problem described in this new way, it is easy now to understand that there must be a place and time when the monk meets himself during his journey. This "meeting" provides the proof that there is a place on the path asked for in the riddle.
A scenario in which the monk goes up one day is represented in this case as a one input space, whereas the day he goes down is the second input. The connection between the monk in one input space and the monk in the other input space is considered as an example of cross-space mapping. The generic space includes, for instance, the mountain path as it is the common element present in both inputs.
The blended space is where the integration happens. Whereas some elements, such as the day and the mountain's path, are combined and mapped onto the blended space as one, other elements, such as monks, are projected separately. Because the projection preserved the time of a day and the monk's motion's direction during projection, there are two separate monks in the blend. In this space, it is also possible to "run" the new structure leading to the monk's meeting with himself.

Four main types of integration network

Simplex

In a simplex network, one of the input spaces contains organising frames, and the other includes specific elements. In this type of integration network, the roles associated with the frame from one input space are projected onto the blended space together with the values as elements from the other input space. Then they are integrated into a new structure.

Mirror

A mirror network is characterised by a shared organising frame present in each of the mental spaces. The Buddhist Monk riddle is an example of this network.

Single-Scope

A single-scope network consists of two input spaces which have different organising frames. In this situation, only one frame is projected into the blended space.

Double-Scope

In a double-scope network, there are two different organising frames in input spaces, and the blended space contains parts of each of those frames from both input spaces.

Vital relations

Vital relations describe some of the connections between the elements of the different input spaces. For example, in the Buddhist Monk riddle, time is treated as a vital relation which is compressed in the blended space, and as a result, the monk can simultaneously walk up and down the mountain. Some of the other types of vital relations include cause-effect, change, space, identity, role and part-whole.

Criticism

The main criticism against the conceptual blending theory was proposed by Raymond W. Gibbs Jr. (2000), who pointed out the lack of testable hypotheses which are necessary if the theory is to predict any behaviour. He has explained that the blending theory cannot be treated as a single theory but rather as a framework. However, because there is no one fundamental hypothesis to test, many various hypotheses should be tested instead which can be problematic for the theory. Gibbs has also suggested that inferring information about language processes from the analysis of the products of these processes may not be a correct approach. Furthermore, he has proposed that other linguistic theories are equally effective in explaining the various cognitive phenomena. These criticisms were answered directly by Fauconnier.

The theory has also been criticised for unnecessary complexity. The minimal network model requires at least four mental spaces; however, David Ritchie (2004) argues that many of the proposed blends could be explained by simpler integration processes. He has also demonstrated that some examples of blends such as the Buddhist Monk can have an alternative interpretation.

See also

 Analogy
 Blended space
 Conceptual metaphor
 Ideasthesia

Notes

External links
 Blending and Conceptual Integration – Mark Turner

 The Center for the Cognitive Science of Metaphor Online is a collection of numerous formative articles in the fields of conceptual metaphor and conceptual blending (aka conceptual integration).
 The differences between conceptual metaphor theory and conceptual blending are illustrated in this article on visual blends by Tim Rohrer
 Aparta Krystian. Conventional Models of Time and Their Extensions in Science Fiction A master's thesis exploring conceptual blending in time travel. Contains an introduction to the theory of conceptual blending, as well as an exploration of the differences between conceptual metaphor theory and conceptual blending theory.
 TEDxYouth@Krakow – Krystian Aparta – The power of imagination Talk showing examples of blending outside of language.

Cognitive linguistics
Mental processes

Conceptual blending


Space adaptation syndrome (SAS) or space sickness is a condition experienced by as many as half of all space travelers during their adaptation to weightlessness once in orbit. It is the opposite of terrestrial motion sickness since it occurs when the environment and the person appear visually to be in motion relative to one another even though there is no corresponding sensation of bodily movement originating from the vestibular system.

Presentation
Space motion sickness can lead to degraded astronaut performance. SMS threatens operational requirements, reduces situational awareness, and threatens the safety of those exposed to micro-g environments. Lost muscle mass leads to difficulty with movement, especially when astronauts return to Earth. This can pose a safety issue if the need for emergency egress were to arise. Loss of muscle power makes it extremely difficult, if not impossible, for astronauts to climb through emergency egress hatches or create unconventional exit spaces in the case of a crash upon landing. Additionally, bone resorption and inadequate hydration in space can lead to the formation of kidney stones, and subsequent sudden incapacitation due to pain. If this were to occur during critical phases of flight, a capsule crash leading to worker injury and/or death could result. Short-term and long-term health effects have been seen in the cardiovascular system from exposure to the micro-g environment that would limit those exposed after they return to Earth or a regular gravity environment. Steps need to be taken to ensure proper precautions are taken into consideration when dealing a micro-g environment for worker safety. Orthostatic intolerance can lead to temporary loss of consciousness due to the lack of pressure and stroke volume. This loss of consciousness inhibits and endangers those affected and can lead to deadly consequences.

Cause

When the vestibular system and the visual system report incongruous states of motion, the result is often nausea and other symptoms of disorientation known as motion sickness. According to contemporary sensory conflict theory, such conditions happen when the vestibular system and the visual system do not present a synchronized and unified representation of one's body and surroundings. This theory is also known as neural mismatch, implying a mismatch occurring between ongoing sensory experience and long-term memory rather than between components of the vestibular and visual systems, emphasizing "the limbic system in integration of sensory information and long-term memory, in the expression of the symptoms of motion sickness, and the impact of anti-motion-sickness drugs and stress hormones on limbic system function. The limbic system may be the neural mismatch center of the brain."  At present a "fully adequate theory of motion sickness is not presently available" but at present the sensory conflict theory, referring to "a discontinuity between either visual, proprioceptive, and somatosensory input, or semicircular canal and otolith input", may be the best available.
Space adaptation syndrome or space sickness is a kind of motion sickness that can occur when one's surroundings visually appear to be in motion, but without a corresponding sense of bodily motion. This incongruous condition can occur during space travel when changes in g-forces compromise one's spatial orientation. According to Science Daily, "Gravity plays a major role in our spatial orientation. Changes in gravitational forces, such as the transition to weightlessness during a space voyage, influence our spatial orientation and require adaptation by many of the physiological processes in which our balance system plays a part. As long as this adaptation is incomplete, this can be coupled to nausea, visual illusions, and disorientation." Sleep deprivation can also increase susceptibility to space sickness, making symptoms worse and longer-lasting.

According to the sensory conflict hypothesis, space sickness is the opposite of the kinds of motion-related disorientation that occur in the presence of gravity, known as terrestrial motion sickness, such as becoming carsick, seasick, or airsick. In such cases, and in contrast to space sickness, one's surroundings seem visually immobile (such as inside a car or airplane or a cabin below decks) while one's body feels itself to be in motion. Contemporary motion sickness medications can counter various forms of motion disorientation including space sickness by temporarily suppressing the vestibular system, but are rarely used for space travel because it is considered better to allow space travelers to adapt naturally over the first one to seven days rather than to suffer the drowsiness and other side effects of medication taken over a longer period. However, transdermal dimenhydrinate anti-nausea patches are typically used whenever space suits are worn because vomiting into a space suit could be fatal by obscuring vision or blocking airflow.  Space suits are generally worn during launch and landing by NASA crew members and always for extra-vehicular activities (EVAs).  EVAs are consequently not usually scheduled for the first days of a mission to allow the crew to adapt, and transdermal dimenhydrinate patches are typically used as an additional backup measure.

Management
Just as space sickness has the opposite cause compared to terrestrial motion sickness, the two conditions have opposite non-medicinal remedies. The idea of sensory conflict implies that the most direct remedy for motion sickness in general is to resolve the conflict by re-synchronizing what one sees and what one feels. For most (but not all) kinds of terrestrial motion sickness, that can be achieved by viewing one's surroundings from a window or (in the case of seasickness) going up on deck to observe the seas. For space sickness, relief is available via the opposite move of restricting one's vision to a small area such as a book or a small screen, disregarding the overall surroundings until the adaptation process is complete, or simply to close one's eyes until the nauseated feeling is reduced in intensity during the adjustment period. Some research indicates that blindness itself does not provide relief; "Motion sickness can occur during exposure to physical motion, visual motion, and virtual motion, and only those without a functioning vestibular system are fully immune.

As with sea sickness and car sickness, space motion sickness symptoms can vary from mild nausea and disorientation to vomiting and intense discomfort; headaches and nausea are often reported in varying degrees. The most extreme reaction yet recorded was that felt by Senator Jake Garn in 1985 on Space Shuttle flight STS-51-D. NASA later jokingly began using the informal "Garn scale" to measure reactions to space sickness. In most cases, symptoms last from 2–4 days. When asked about the origins of "Garn", Robert E. Stevenson said:

Garn's purpose on the mission was in part to subject him to experiments on space motion sickness. Predicting whether someone will experience space sickness is not possible. Someone who suffers from car sickness may not suffer from space sickness, and vice versa. In excellent physical condition, Garn did not become sick on the vomit comet before STS-51-D. All three astronauts on Skylab 3 suffered from nausea, although the three on Skylab 2 had not; the illness affected their work during the first few days, worrying NASA doctors.

Experienced aviators and space travelers can suffer from space sickness. Garn began piloting at the age of 16 and piloted a variety of military aircraft for 17,000 hours—more than any NASA astronaut—before STS-51-D. Charles D. Walker became ill on the same flight despite having flown on the shuttle before. While the Skylab 3 crew quickly recovered—whether by eating six smaller meals instead of three larger ones, or just by becoming used to space—one of the Skylab 4 crew became sick despite anti-nausea medication. Steven Smith estimated that on four shuttle flights he threw up 100 times.

Space sickness that occurs during space flight can also continue for days after landing, until the vestibular system has again adapted to gravity.

History

In August 1961, Soviet cosmonaut Gherman Titov became the first human to experience space sickness on Vostok 2; he was the first person to vomit in space.

Apart from that record, space motion sickness was effectively unknown during the earliest spaceflights (Mercury, Gemini series) probably because these missions were undertaken in spacecraft providing very cramped conditions and permitting very little room for head movements; space sickness seems to be aggravated by being able to freely move around, especially in regard to head movement, and so is more common in larger spacecraft.

See also

 Airsickness
 Effect of spaceflight on the human body
 Human spaceflight
 Micro-g environment
 Space medicine

References

Human spaceflight
Motion sickness
Space medicine
Syndromes

Space adaptation syndrome


Die Whitewater Township ist eine von 10 Townships im Cape Girardeau County im Südosten des US-amerikanischen Bundesstaates Missouri.

Geografie
Die Whitewater Township liegt rund 35 km westlich des Mississippi, der die Grenze zu Illinois bildet. Die Mündung des Ohio bei Cairo an der Schnittstelle der Bundesstaaten Missouri, Illinois und Kentucky befindet sich rund 90 km südöstlich.

Die Whitewater Township liegt auf 37°27′10″ nördlicher Breite und 89°48′16″ westlicher Länge und erstreckt sich über 94,54 km², die sich auf 94,41 km² Land- und 0,13 km² Wasserfläche verteilen.

Die Whitewater Township wird vom Whitewater River durchflossen, der bei Whitewater in der weiter südlich gelegenen Hubble Township in den Headwater Diversion Channel mündet. Im Norden der Whitewater Township befindet sich das Maintz Wildlife Preserve, ein 342 Hektar großes Erholungsgebiet. Im Zentrum der Township liegt der Cedar Lake, der durch das Aufstauen eines Nebenflusses des Whitewater River entstanden ist.

Die Whitewater Township grenzt innerhalb des Cape Girardeau County im Norden und Nordosten an die Apple Creek Township, im Osten an die Byrd Township und im Süden an die Kinder Township. Im Westen grenzt die Township an das Bollinger County.

Verkehr
Von Südosten nach Nordwesten verläuft die Missouri State Route 72 durch die gesamte Whitewater Township und trifft dort auf eine Reihe untergeordneter zum Teil unbefestigter Straßen.

Der nächstgelegene Flughafen ist der rund 35 km südöstlich der Township gelegene Cape Girardeau Regional Airport.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 1335 Einwohner. Neben Streubesiedlung existieren innerhalb der Whitewater Township mehrere gemeindefreie Siedlungen:

 Hartle Ford
 Kurreville
 Millersville
 Reynolds Ford

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Whitewater Township
  Histopolis -  Whitewater Township

Whitewater Township (Cape Girardeau County, Missouri)