Das Königsmarcksche Palais war ein Bauwerk in der Mauerstraße 36 im Berliner Ortsteil Mitte, das später durch einen Verwaltungsbau der Deutschen Bank ersetzt wurde. Benannt ist es nach seinem zeitweiligen Besitzer Adolf von Königsmarck.

Das Königsmarcksche Palais wurde in den Jahren 1792 bis 1794 als Immediatbau des Königs Friedrich Wilhelm II. gebaut. Es stach von den benachbarten Häusern, die dem "bürgerlich bescheidenen Charakter" der Straße eher entsprachen, deutlich ab.

Walther Kiaulehn schrieb in seinem Buch Berlin. Schicksal einer Weltstadt: "Das Berliner Wohnhaus wurde unter Friedrich Wilhelm II. zur klassischen Vollendung erhoben. Rahel Varnhagens Wohnhaus […] war das typische Beispiel seiner Schönheit." Häuser dieses Typs, so Kiaulehn, hätten "wie Aristokraten inmitten der Geschmacksverwilderung" gestanden und hätten "heiter und geistvoll" gewirkt. Hans Mackowsky brachte dem Häusertypus, dem das Palais angehörte, ähnlich positive Gefühle entgegen, hielt aber das Gebäude in der Mauerstraße 36 nicht für den gelungensten Vertreter seiner Art.

Geschichte
Der König rief für seine Bautätigkeit eigens das Königliche Oberhofbauamt ins Leben, das zwar unter dem Vorsitz des Ministers Johann Christoph von Woellner stand, aber künstlerisch von Carl Gotthard Langhans geleitet wurde, der über einen Stab bewährter Architekten und Baumeister verfügte. Für den Bauschmuck war der Hofbildhauer zuständig, was in der Praxis bedeutete, dass Gottfried Schadow bzw. dessen Schüler die Ausarbeitung übernahmen. Wöllner hatte 1788 die Vorschrift erwirkt, dass ohne spezielle Ordre kein Haus in Berlin errichtet werden durfte, das mehr als zwei Stockwerke besaß oder mit Seitenflügeln oder Hintergebäuden ausgestattet war. 1792 wurden vier derartige Anträge bewilligt, darunter der der Generalswitwe von Rosières, geb. von Schlieben. Diese hatte bald nach dem Tod ihres Mannes Louis de Rosières im Jahr 1778 feststellen müssen, dass ihre Lebenshaltungskosten in Berlin in einem Widerspruch zu ihren Einkünften standen, und daraufhin den Entschluss gefasst, um die Bewilligung zur Errichtung eines Mietshauses einzukommen. Diese erhielt sie im Jahr 1789, woraufhin sie mehrere alte Gebäude in der Mauerstraße aufkaufte, um sie durch einen Neubau zu ersetzen. Die Frontlänge betrug insgesamt rund 37 Meter. Zunächst sollte Kondukteur Gentz sich mit dem Bau befassen; da die politische Lage jedoch zu angespannt war, kam es erst 1792 zur Wiederaufnahme der Arbeiten, jetzt offenbar unter Georg Christian Unger. Am 8. Juli 1794 konnte Frau von Rosières bestätigen, dass sie mit dem vollendeten Bau zufrieden war.

Das Haus wies die für Unger typischen Merkmale auf: Seine Putzfläche war durch Quaderung belebt, die im Erdgeschoss kräftig ausgearbeitet war, in den Obergeschossen aber recht dezent gehalten wurde. Unter den Verdachungen der Fenster des ersten Stockes waren Laubgewinde als Fassadenschmuck angebracht, über denen des zweiten Stockes waren ausgespannte Löwenfelle zu sehen. Die Attika war sehr einfach gehalten. Die beiden Eckrisalite waren mit ionischen Säulen geschmückt und mit Liegefiguren bekrönt.

Die Gestaltung des Bauwerks folgte damit einem Programm, das schon an dem Haus Neue Schönhauser Straße 5 zu erkennen gewesen war, dort aber, so Mackowsky, erfolgreicher angewandt worden war: "Im Gesamteindruck wie in der Sorgfalt der Details" sei "das kleinere Gebäude dem größeren überlegen" gewesen. Wohin man blicke, treffe man bei diesem Haus "auf Leben, Frische und Regsamkeit der Phantasie, während die Mauerstraßenfront mit ihrer aristokratischen Ruhe auch das Temperamentlose, das so leicht der Vornehmheit eigen sein" könne, vereine.

Ein Scherenschnitt von der Hand Karl August Varnhagen von Enses, der sich in der Berliner Staatsbibliothek befindet, gibt Auskunft über den Grundriss der Wohnung des Ehepaares Varnhagen von Ense, das ab 1827 die rechte Hälfte des ersten Obergeschosses des Hauses bewohnte. Das Schlaf- und Arbeitszimmer Rahel Varnhagens befand sich an der rechten Ecke und hatte sein Fenster zwischen den beiden Säulen, mit denen der Eckrisalit geschmückt war. Dahinter führte ein Durchgang zum Hofzimmer ihrer Bediensteten Dore. Neben dem Schlafzimmer Rahel Varnhagens lag ein zweifenstriges Besuchszimmer an der Front des Hauses, ein weiterer zweifenstriger Raum war das Wohn- und Schlafzimmer ihres Mannes. Die Bibliothek lag auf der Garten- und Hofseite. Neben diesen Räumlichkeiten verfügte das Ehepaar noch über das sogenannte Blaue Zimmer. Nach Rahel Varnhagens Tod zog Ludmilla Assing in das Eckzimmer ein.

Im August 1848 wurde das Haus an den Tapezierer Friedrich Abraham Kuntz verkauft, vermutlich war es ein Scheingeschäft, weil Königsmarck im weiteren Verlauf der Revolution fürchtete, enteignet zu werden. 1855 wird Königsmarck im Berliner Adressbuch wieder als Eigentümer genannt, wohnte aber seit September nicht mehr dort und überließ die Hausverwaltung dem Königlichen Häuser-Administrator Friedrich Lüssow (um 1803–1875).

Die ursprüngliche Treppe des Hauses wurde später durch eine neue, die in den Formen der deutschen Renaissance gehalten war, ersetzt. Weitere Umgestaltungen des Inneren fanden während der Gründerzeit statt. Zwischen Hof und Garten wurde außerdem ein Stallgebäude gesetzt. Das erste Obergeschoss wurde nun von Kommandierenden des III. Armeekorps bewohnt. In den 1880er Jahren wurde das Nebenhaus mit der Nummer 35 dem Hauptbau angegliedert und erhielt eine diesem angeglichene, aber modernere Straßenfassade.

Später wurde erwogen, die Französische Straße über die Grundstücke Mauerstraße 35–37 weg bis zum Tiergarten zu verlängern. Stattdessen wurde das Palais durch ein Verwaltungsgebäude der Deutschen Bank ersetzt, das durch einen Brückenbogen mit dem gegenüberliegenden Stammhaus verbunden wurde.

Bekannte Bewohner

Rahel Varnhagen von Ense lebte von 1827 bis zu ihrem Tod 1833 mit ihrem Ehemann Karl August Varnhagen von Ense im Palais und hatte dort ihren literarischen Salon. Zum Zeitpunkt ihres Einzugs gehörte das Haus dem Kaufmann Heinrich Nikolaus Liman (1772–1839), vormals Hirsch Nathan Liepmann, einem Schwager der Varnhagens (Bruder von Henriette Sophie, vormals Hendel, Robert-Tornow, und von Vögelchen Salman-Solmar, der Mutter von Henriette Solmar). Die einstigen Teilnehmer des Salons wurden, ebenso wie Karl August Varnhagens Besucher in späteren Jahren, von dessen Nichte Ludmilla Assing porträtiert.

Zu Theodor Fontanes Zeiten lebte Gustav Heinrich Gans Edler zu Putlitz in dem Haus, das seinem Schwiegervater gehörte, dem Grafen Adolf von Königsmarck (1802–1875). Einer seiner Söhne, Stephan Gans zu Putlitz, könnte das Vorbild zum Grafen Waldemar von Haldern in Fontanes Stine gewesen sein. Gustav Heinrich Gans Edler zu Putlitz wurde 1873 Generaldirektor des Hoftheaters in Karlsruhe. Auf derselben Etage wie die Familie Gans zu Putlitz lebte der Augenarzt und Sanitätsrat Dr. Waldau, der 1860 die Schauspielerin Lina Fuhr geheiratet hatte.

Ungefähr von 1896 bis 1913 lebten Elli und Paul Schwabach (ab 1907: von Schwabach) in dem Haus. Sonntagnachmittags empfingen sie dort Gäste zu salonartigen Geselligkeiten. Elisabeth Eleanor Schröder, eine Hamburger Kaufmannstochter, hatte Paul Schwabach, den späteren Seniorchef der Firma Bleichröder und britischen Generalkonsul, im Jahr 1896 vor dem Einzug in das Königsmarcksche Palais geheiratet.

Literarische Bedeutung
In Fontanes Roman Stine wird die Mauerstraße mehrfach erwähnt. Die Einrichtung der Witwe Pauline Pittelkow, in deren Wohnzimmer das Unheil für die Hauptpersonen seinen Anfang nimmt, stammt von einem Trödler in der Mauerstraße, wo sie "an ein und demselben Vormittage gekauft" und mittels Handwagen abtransportiert worden ist. Eine explizite Nennung des Königsmarckschen Palais' findet sich an späterer Stelle, im zwölften Kapitel. Der junge Graf ist soeben auf dem Weg zu seinem Onkel, um bei diesem die Fürsprache im Familienkreis für seinen Plan, Stine Rehbein, die jüngere Schwester Pauline Pittelkows, zu ehelichen, zu erwirken. Er biegt vom Zietenplatz in die Mauerstraße ein und sieht, scheinbar ohne jedes Motiv, beim Passieren des Königsmarckschen Palais' "zu der zweiten Etage, hinter deren kleinen Fenstern er mit einem vor Jahr und Tage dort wohnenden Freunde manche glückliche Stunde verplaudert" hat, hinauf.

Beruft man sich auf einen der letzten Sätze des Romans – "Un nächsten Sonntag is Sedan […]", so spielt die Handlung entweder im Jahr 1883 oder 1888. Im Sommer 1883 hatte Stephan zu Putlitz, der durch einen Reitunfall wie der Romanheld von Haldern gesundheitlich beeinträchtigt war, sich erschossen. Die Familie versuchte den Vorfall zu vertuschen und setzte eine Geschichte über ein unglücklich verlaufendes Duell in Umlauf. Auch Lita zu Putlitz, die Schwester Stephans, die sich in ihrer Autobiographie ausgiebig über das Leben im Königsmarckschen Palais ausließ, umging später das Thema. Fontane jedoch wusste um die wahren Hintergründe: "Das 'Duell' ist erfunden, um andres, Fataleres, zu cachieren", schrieb er am 29. Juli 1883 an seine Frau. Die Erwähnung des Hauses enthält also neben einem indirekten autobiographischen Hinweis auch eine Andeutung des künftigen Geschickes des jungen Grafen, der indes nur zu entschlüsseln ist, wenn man die Geschichte des Palais' und seiner Bewohner kennt.

Fontane dürfte sich außerdem auch für das Haus interessiert haben, weil er ursprünglich vorhatte, in seinem Roman Vor dem Sturm Rahel Varnhagen von Ense auftreten zu lassen.

Literatur
 Hans Mackowsky: Rahels Haus. Mauerstraße 36. Eine baugeschichtliche und literarische Studie aus der Zeit des altberliner Salons. In: Kunst und Künstler. Illustrierte Monatsschrift für Kunst und Kunstgewerbe Jg. 10 (1912), S. 28–40 (Digitalisat); dass. in ders.: Häuser und Menschen im alten Berlin. Berlin 1923, Nachdruck: 1996, ISBN 3-7861-1803-5, S. 59–77
 Wilhelma Waldau: Vom alten Hause Mauerstraße 36. Erinnerungen einer Berlinerin. In: Deutsche Allgemeine Zeitung Jg. 66, Nr. 451, 28. September 1926, Beiblatt (Digitalisat).

Einzelnachweise

Berlin-Mitte
!
Erbaut in den 1790er Jahren
Abgegangenes Bauwerk in Berlin
Mauerstraße (Berlin)

Königsmarcksches Palais


ඔබේ සමාගම සම්බන්ධයෙන් ඔබ ගන්නා එකම වැදගත්ම තේරීම ව්‍යාපාරික සංවිධානයයි. ඔබේ ව්‍යාපාරය අනුගමනය කරන ස්වරූපය සාධක රාශියකට බලපානු ඇති අතර ඒවායින් බොහොමයක් ඔබේ සමාගමේ අනාගතය තීරණය කරයි. ඔබේ ව්‍යාපාර සංවිධාන වර්ගයට ඔබේ ඉලක්ක පෙළගැස්වීම වැදගත් පියවරකි, එබැවින් එක් එක් වර්ගයේ වාසි සහ අවාසි අවබෝධ කර ගැනීම ඉතා වැදගත් වේ.

ඔබේ සමාගමේ පෝරමය බලපායි:

ඔබට බදු අය කරන ආකාරය

ඔබේ නීතිමය වගකීම

ගොඩනැගීමේ පිරිවැය

මෙහෙයුම් පිරිවැය

ව්‍යාපාර සංවිධානයේ ප්‍රධාන වර්ග 4 ක් ඇත

තනි හිමිකාරත්වය,

හවුල්කාරිත්වය,

සංස්ථාව

සීමිත වගකීම් සමාගම හෝ එල්එල්සී.

පහත දැක්වෙන්නේ, මේ සෑම එකක් ගැනම සහ ඒවා ව්‍යාපාර නීතියේ විෂය පථය තුළ භාවිතා කරන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳ පැහැදිලි කිරීමක් අපි ලබා දෙන්නෙමු.

තනි අයිතිය

ව්‍යාපාර හිමිකාරිත්වයේ සරලම හා වඩාත් පොදු ස්වරූපය වන එකම හිමිකාරත්වය යනු තමන්ගේ වාසිය සඳහා යමෙකු විසින් පවත්වාගෙන යනු ලබන ව්‍යාපාරයකි. ව්‍යාපාරයේ පැවැත්ම මුළුමනින්ම රඳා පවතින්නේ අයිතිකරුගේ තීරණ මතය, එබැවින් හිමිකරු මිය ගිය විට ව්‍යාපාරයද එසේමය.

තනි හිමිකාරත්වයේ වාසි:

සියලුම ලාභ අයිතිකරුට යටත් වේ

හිමිකාරත්වයන් සඳහා ඉතා සුළු නියාමනයක් ඇත

ව්‍යාපාරය පවත්වාගෙන යාමේදී අයිතිකරුවන්ට සම්පූර්ණ නම්‍යශීලී බවක් ඇත

ආරම්භ කිරීම සඳහා අවශ්‍යතා ඉතා ස්වල්පයක් - බොහෝ විට ව්‍යාපාරික බලපත්‍රයක් පමණි

අවාසි:

ව්‍යාපාර ණය සඳහා හිමිකරු 100% ක් බැඳී සිටී

සාධාරණත්වය අයිතිකරුගේ පුද්ගලික සම්පත් වලට සීමා වේ

හිමිකාරත්වයේ හිමිකාරිත්වය පැවරීම දුෂ්කර ය

පුද්ගලික සහ ව්‍යාපාරික ආදායම අතර වෙනසක් නැත

හවුල්කාරිත්වය

මේවා වර්ග දෙකකින් යුක්ත වේ: සාමාන්‍ය සහ සීමිත. සාමාන්‍ය හවුල්කාරිත්වයේ දී, අයිතිකරුවන් දෙදෙනාම ඔවුන්ගේ මුදල්, දේපළ, ශ්‍රමය යනාදිය ව්‍යාපාරයට ආයෝජනය කරන අතර දෙදෙනාම ව්‍යාපාර ණය සඳහා 100% ක් බැඳී සිටිති. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ඔබ සාමාන්‍ය හවුල්කාරිත්වයකට ටිකක් ආයෝජනය කළත්, එහි සියලු ණය සඳහා ඔබ තවමත් වගකිව යුතුය. සාමාන්‍ය හවුල්කාරිත්වයට විධිමත් ගිවිසුමක් අවශ්‍ය නොවේ - හවුල්කාරිත්වය වාචික හෝ ව්‍යාපාර හිමිකරුවන් දෙදෙනා අතර ඇඟවුම් කළ හැකිය.

සීමිත හවුල්කාරිත්වයට හවුල්කරුවන් අතර විධිමත් ගිවිසුමක් අවශ්‍ය වේ. ඔවුන් රජය සමඟ හවුල්කාරිත්වයේ සහතිකයක් ද ගොනු කළ යුතුය. සීමිත හවුල්කාරිත්වයන් හවුල්කරුවන්ට ඔවුන්ගේ හිමිකාරිත්වයේ හෝ ආයෝජනයේ කොටස අනුව ව්‍යාපාර ණය සඳහා තමන්ගේම වගකීම සීමා කිරීමට ඉඩ දෙයි.

හවුල්කාරිත්වයේ වාසි:

හවුල් සම්පත් ව්‍යාපාරයට වැඩි ප්‍රාග්ධනයක් සපයයි

සෑම හවුල්කරුවෙකුම සමාගමේ මුළු ලාභය බෙදා ගනී

සමාන නම්‍යශීලී බවක් සහ හිමිකාරත්වයක සරල සැලසුම

විධිමත් හෝ අවිධිමත් ව්‍යාපාර හවුල්කාරිත්වයක් ඇති කිරීම සඳහා මිල අඩුය

අවාසි:

සෑම හවුල්කරුවෙකුම ණය හා අලාභ සඳහා 100% වගකිව යුතුය

ව්‍යාපාරය විකිණීම දුෂ්කර ය new නව සහකරුවෙකු සොයා ගැනීම අවශ්‍ය වේ

ඕනෑම හවුල්කරුවෙකු එය අවසන් කිරීමට තීරණය කළ විට හවුල්කාරිත්වය අවසන් වේ

සංස්ථාව

සංස්ථා, බදු අරමුණු සඳහා, වෙනම ආයතන වන අතර ඒවා නීතිමය පුද්ගලයෙකු ලෙස සැලකේ. මෙයින් අදහස් කරන්නේ, සංස්ථාවක් විසින් උපයන ලාභය සමාගමේ "පුද්ගලික ආදායම" ලෙස බදු අය කරන බවයි. ලාභාංශ හෝ ලාභ ලෙස කොටස් හිමියන්ට බෙදා හරින ඕනෑම ආදායමක් අයිතිකරුවන්ගේ පුද්ගලික ආදායම ලෙස නැවත බදු අය කෙරේ.

සංස්ථාවක වාසි:

ණය හෝ අලාභ සඳහා අයිතිකරුගේ වගකීම සීමා කරයි

ලාභ හා අලාභ සංස්ථාවට අයත් වේ

නව හිමිකරුවන්ට තරමක් පහසුවෙන් මාරු කළ හැකිය

ව්‍යාපාර ණය ගෙවීම සඳහා පුද්ගලික වත්කම් අත්පත් කර ගත නොහැක

අවාසි:

ආයතනික මෙහෙයුම් මිල අධිකය

සංස්ථාවක් පිහිටුවීම මිල අධිකය

ආයතනික ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කිරීම සඳහා සංකීර්ණ ලිපි ලේඛන අවශ්‍ය වේ

සමහර ව්‍යතිරේකයන් සමඟ, ආයතනික ආදායම දෙවරක් බදු අය කෙරේ

සීමිත වගකීම් සමාගම (LLC)

සීමිත හවුල්කාරිත්වයකට සමානව, එල්එල්සී හිමිකරුවන්ට සීමිත වගකීමක් ලබා දෙන අතරම හවුල්කාරිත්වයේ සමහර ආදායම් වාසි ලබා දෙයි. අත්යවශ්යයෙන්ම, හවුල්කාරිත්වයේ සහ සංගතවල වාසි එල්එල්සී තුළ ඒකාබද්ධ වන අතර එමඟින් එක් එක් අවාසි අවම කරයි.

එල්එල්සී හි වාසි:

ණය හෝ අලාභ සඳහා සමාගම් හිමිකරුවන්ට ඇති වගකීම සීමා කරයි

LLC හි ලාභය ද්විත්ව බදුකරණයකින් තොරව අයිතිකරුවන් විසින් බෙදා ගනු ලැබේ

අවාසි:

සමහර රාජ්‍ය නීති මගින් හිමිකාරිත්වය සීමා වේ

ගිවිසුම් පුළුල් හා සංකීර්ණ විය යුතුය

එල්එල්සී ආරම්භ කිරීම සඳහා නීතිමය සහ ගොනු කිරීමේ ගාස්තු හේතුවෙන් ඉහළ පිරිවැයක් දරයි

(chathuranga)

ප්‍රධාන ව්‍යාපාර සංවිධාන ආකෘති


Galaxia Pitică din Dragonul sau  DDO 208 este o galaxie pitică sferoidală situată la circa  de ani-lumină, în constelația Dragonul.Este o galaxie satelit al Căii Lactee, descoperită în 1954 de Albert George Wilson de la Observatorul Lowell cu ajutorul plăcilor fotografice de la Palomar Observatory Sky Survey (POSS).

Ținând cont de magnitudinea sa absolută și de luminozitate, este vorba de unul din companionii cei mai puțin vizibili ai Galaxiei Noastre. Studii recente au indicat că această galaxie ar putea să conțină mari cantități de materie întunecată.

Caracteristici
Galaxia se găsește la aproximativ 80 ± 10 kiloparseci (kpc) de Terra și se întinde pe o distanță de 830 ± 100 pe 570 ± 70 parseci (pc). Analizând distribuția stelelor în 1964, Paul W. Hodge a conchis că elipticitatea Galaxiei Pitice din Dragonul era de 0,29±0,04.

Galaxia Pitică din Dragonul conține stele de tip gigantă roșie. Cinci stele de carbon în galaxie și probabil patru gigante asimptotice au fost și ele detectate.

În 1961 Walter Baade și Henrietta Hill Swope au studiat galaxia pitică și au descoperit peste 260 de stele variabile în centrul său. Toate aceste stele, cu excepția a cinci dintre ele, au fost clasate ca fiind variabile de tip RR Lyrae.

Galaxia Pitică din Dragonul conție îndeosebi o o veche populație stelară și o cantitate neglijabilă de materie interstelară. Între 75 % și 90 % din stelele galaxiei au fost formate în urmă cu peste 10 miliarde de ani. După o rată scăzută de formare, a avut loc o creștere a numărului de stele care s-au format în urmă cu circa 2 până la 3 miliarde de ani.

Materia întunecată

Recent, galaxiile sferoidale au devenit obiecte cheie pentru studiul materiei întunecate. Galaxia Pitică din Dragonul este una dintre cele care s-au bucurat de o atenție specială. Calculele au scos în evidență o mare dispersie  a velocității interne dând un raport al masei prin luminozitate de mai mult de 440 M☉/L☉, sugerând mari cantități de materie întunecată. Marea dispersie a velocității ar putea fi explicată prin fenomenul cunoscut al galaxiilor pitice care suferă un efect mareic (curenți stelari nelegați virtual de galaxii pitice perturbate prin efect mareic al Căii Lactee). Totuși, slaba lărgime de 570 de parseci nu suportă această ipoteză. Aceasta face din materia întunecată un foarte bun candidat la fenomenul de dispersie și, prin urmare, din Galaxia Pitică din Dragonul obiectul cu cea mai mare concentrație de materie întunecată cunoscut (2007).

Note

Legături externe

Vezi și
Galaxie pitică sferoidală
Galaxie satelit
 Materie întunecată

Constelația Dragonul
Galaxii pitice sferoidale
Obiecte astronomice descoperite în 1954
Grupul Local
Obiecte UGC
Obiecte PGC

Galaxia Pitică din Dragonul


Heřmaň (deutsch Hermannsdorf) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt sieben Kilometer südlich von Budweis in Südböhmen und gehört zum Okres České Budějovice.

Geographie
Heřmaň befindet sich im Süden der Lischauer Schwelle (Lišovský práh) auf einem Höhenzug, der im Süden und Westen zum Tal der Maltsch, im Norden zum Nedabylský potok und im Osten zum Zborovský potok abfällt. Nördlich des Dorfes verläuft die Bahnstrecke České Velenice–České Budějovice, der nächste Bahnhof ist Nová Ves u Českých Budějovic.

Nachbarorte sind Vidov und Nedabyle im Norden, Na Dolinách, Nová Ves und U Zajíčků im Nordosten, Borovnice und U Chárů im Osten, Strážkovice, Lomec, Žárský und Střížov im Südosten, Zahrádka, Hastrman und Doudleby im Süden, Plav und Kamenný Újezd im Südwesten, Na Dolech im Westen sowie Včelná, Lesní Kolonie und Lorenc im Nordwesten.

Geschichte
Belege einer frühzeitlichen Besiedlung stellen die aus der Bronzezeit stammenden Hügelgräber im Panský les dar. Die erste schriftliche Erwähnung des Dorfes Lhotka erfolgte im Jahre 1400. Nachdem Lhotka im 16. Jahrhundert wüst gefallen war, entstand an der Stelle des Dorfes der Meierhof Mehlhüttel. Während des Dreißigjährigen Krieges erwarb das Kloster Hohenfurth den Hof und schloss ihn an das Stiftsgut Komařice an. 1633 brannte der Hof Mehlhüttel nieder. Später wurden die Fluren des Hofes emphyteutisiert und darauf 1787 im Zuge der Raabisation das Dorf Hermannsdorf gegründet. Das aus zwei Häuserreihen mit insgesamt 21 Häusern angelegte Straßendorf wurde nach dem Hohenfurther Abt Hermann Kurz benannt. Die Bewohner von Hermannsdorf waren durchweg tschechischsprachig. Ungeklärte Wegerechte führten recht bald zu langwierigen Streitigkeiten mit den umliegenden Dörfern. Im Jahre 1840 bestand Hermannsdorf / Heřmanic aus 24 Häusern mit 158 Einwohnern und war nach Teindles eingepfarrt. Das Stiftsgut betrieb bei Hermannsdorf einen Kalksteinbruch und eine Kalkbrennerei, außerdem besaß es eine stillgelegte Pottaschesiederei. Zwei weitere Kalkbrennereien wurden von der Stadt Budweis bzw. einen Bauern aus Plawen betrieben. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb das Dorf immer dem Stiftsgut Komařice untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Heřmaně / Hermannsdorf ab 1850 einen Ortsteil der Gemeinde Plava in der Bezirkshauptmannschaft Budějovice/Budweis. 1869 nahm die Kaiser Franz Josephs-Bahn auf der Bahnstrecke Budweis – Gmünd den Betrieb auf und fuhr an Heřmaně ohne Halt vorbei. Seit Beginn des 20. Jahrhunderts wird der tschechische Ortsname Heřmaň verwendet. Im Jahre 1913 hatte das Dorf 285 tschechischsprachige Einwohner. Die Freiwillige Feuerwehr gründete sich 1922. Mit Beginn des Jahres 1957 löste sich Heřmaň von Plav los und bildete eine eigene Gemeinde. Das kurzzeitige Intermezzo der Eigenständigkeit wurde am 14. Juni 1964 mit der Eingemeindung nach Nedabyle beendet. Nach einem Referendum löste sich Heřmaň am 24. November 1990 wieder von Nedabyle los und bildet seither eine eigene Gemeinde.

Gemeindegliederung
Für die Gemeinde Heřmaň sind keine Ortsteile ausgewiesen.

Sehenswürdigkeiten
 Historisches Gehöft Nr. 15 mit Glocke
 Bildstock, errichtet 1866
 Denkmal für die Errichtung der Tschechoslowakischen Republik auf dem Hügel südlich des Dorfes. Es wurde 1921 von Josef Krátký aus Heřmaň geschaffen. An den Scheiteln der Pyramide sind Granitplatten mit den Namen Masaryk, Žižka, Hus und Komenský angebracht. Das Denkmal überstand sowohl die nationalsozialistische als auch die kommunistische Herrschaft unbeschadet.
 Hügelgräber aus der Bronzezeit, nördlich des Dorfes auf der Kuppe im Wald Panský les

Weblinks

 Geschichte von Heřmaň

Einzelnachweise

Heřmaň u Českých Budějovic


Kayacan Erdoğan (* 21. März 1988 in Eskişehir) ist ein türkischer Fußballtorhüter. Er ist momentan bei Ankara Keçiörengücü unter Vertrag.

Karriere
Erdoğan spielte seit 2004 in der Jugend von Eskişehirspor. 2006 stand er erstmals im Kader der Profimannschaft, doch sein Debüt in der Süper Lig gab er erst am 29. Mai 2009 gegen Gaziantepspor. Im Februar 2015 wechselte er zum türkischen Zweitligisten Kayserispor und spielte hier eineinhalb Jahre lang. Im Sommer 2016 kehrte er wieder zu Eskişehirspor zurück. 2018 verließ er ihn wieder und wechselte innerhalb der TFF 1. Lig zu Giresunspor. Dort blieb er nur ein Jahr und ging dann weiter zum Erstligisten Erzurumspor FK.

Erfolge
Mit Kayserispor
 Meister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2014/15

Weblinks

Fußballtorhüter (Erzurumspor FK)
Fußballtorhüter (Eskişehirspor)
Fußballtorhüter (Giresunspor)
Fußballtorhüter (Kayserispor)
Person (Eskişehir)
Geboren 1988
Türke
Mann

Kayacan Erdoğan


Le Barelas Community Center est un bâtiment américain à Barelas, un quartier d'Albuquerque, au Nouveau-Mexique. Construit dans le style Pueblo Revival en 1941-1942, ce centre communautaire est inscrit au Registre national des lieux historiques depuis le .

Annexes

Articles connexes
 Heights Community Center

Liens externes

Architecture Pueblo Revival à Albuquerque
Registre national des lieux historiques à Albuquerque
Registre national des lieux historiques en 2021

Barelas Community Center


Christopher Griffiths (parfois appelé couramment Chris Griffiths) né le 3 septembre 1990 à Birmingham, est un joueur de hockey sur gazon anglais et britannique. Il évolue au poste d'attaquant au Old Georgians HC et avec les équipes nationales anglaise et britannique.

Carrière

Championnat d'Europe
  : 2017
 Top 8 : 2015, 2019, 2021

Jeux olympiques
 Top 8 : 2020

Références

Liens externes

Joueur britannique de hockey sur gazon
Naissance en septembre 1990
Naissance à Birmingham
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Christopher Griffiths


El BMW VI es un motor de 12 cilindros en V, aeronautico diseñado y fabricado por la firma alemanaBMW para propulsar aviones civiles y militares. Resultó un gran éxito y fue adoptado y producido bajo licencia en la Unión Soviética como motor V12 estándar, bajo la denominación Mikulin M-17. También fue obtenida licencia de fabricación por la firma Kawasaki y, su posterior desarrollo dio lugar al motor Kawasaki Ha-9.

Características

El BMW VI fue el primer motor de doce cilindros construido por la firma Bayerische Motoren Werke AG «Fábrica de motores bávara S.A.»). Básicamente, consistía en dos bancos de cilindros del motor BMW IV de seis cilindros atornillados a un cárter de aluminio fundido común en un ángulo incluido de 60° entre los bancos de cilindros. La producción en serie comenzó en 1926 a partir de que se concediera la homologación de tipo. A partir de 1930, después de que ya se hubieran entregado 1000 motores del tipo BMW VI, se permitió nuevamente a la industria aeronáutica alemana construir aviones militares; esta repentina demanda adicional hizo que las cifras de producción aumentaran rápidamente. En 1933, el BMW VI se utilizó para los primeros experimentos de BMW con motores con inyección directa de combustible.

El BMW VI fue el elegido para numerosos vuelos de récord y larga distancia, incluyendo un cruce Este - Oeste del Atlántico]] en 1930 y un vuelo alrededor del mundo en 1932, ambos realizados por Wolfgang von Gronau con hidrocanoas Dornier Do J equipado con dos BMW VI. También tuvo un uso inusual como unidad de potencia al propulsar el automotor experimental de alta velocidad "Schienenzeppelin" que el 21 de junio de 1931, estableció un nuevo récord mundial de velocidad ferroviaria de 230,2 km/h en la línea Berlín-Hamburgo entre Karstädt y Dergenthin , que no fue superado por ningún otro vehículo ferroviario hasta 1954.

La producción del BMW VI se extendió desde 1926 hasta 1938, con un total de 9200 unidades fabricadas. El motor fue construido bajo licencia en la Unión Soviética bajo la supervisión de la oficina de diseño OKB 24 al frente del diseñador jefe Aleksandr Mikulin, siendo aún construida en mayor cantidad, alcanzando una cifra de 27534 unidades. De un modo análogo, la compañía Kawasaki en Japón obtuvo la licencia de fabricación del BMW VI y también lo desarrolló independientemente de la compañía alemana. Se fabricaron varios miles de motores Kawasaki Ha-9 con potencias entre 710 y 950 hp, estando en producción desde 1927 hasta 1940.

Variantes
 5,5 , 6 o 7,3 indica relación de compresión. Ninguna letra adicional indica carburador BMW y hélice de transmisión directa (7.3), u: indica engranaje reductor de hélice (7.3u), z: carburador Zenith (7.3z), zu: carburador Zenith y engranaje reductor de velocidad de la hélice (7.3zu).

BMW VI 5.5
Relación de compresión 5,5:1, 600–650 PS (592–641 hp) hasta 1600 rpm al nivel del mar
BMW VI 6.0
Relación de compresión 6:1, 630–660 PS (621–651 hp) hasta 1650 rpm al nivel del mar; combustible de 80 octanos
BMW VI 7.3
Relación de compresión 7.3:1 680–750 PS (671–740 hp) hasta 1700 rpm al nivel del mar; combustible de 87 octanos
Mikulín M-17
Licencia de producción en la URSS
Kawasaki Ha-9
(designación larga: Motor refrigerado por líquido en línea Tipo 98 del Ejército) licencia de producción en Japón por Kawasaki

Aplicaciones

Especificaciones (BMW VI 7.3z {transmisión directa})
Datos:Flugzeug-Typenbuch. Handbuch der deutschen Luftfahrt- und Zubehör-Industrie 1944

Características generales
 Tipo: Motor V-12 a 60°
 Diámetro: 160 mm
 Carrera: 190 mm / 199 mm (diferente entre el banco de cilindros derecho e izquierdo debido a las bielas articuladas)
 Cilindrada: 46,95 l
 Longitud: 1810 mm
 Ancho: 859 mm
 Alto: 1103 mm
 Peso: 510 kg

Componentes
 Tren de válvulas: 1 válvula de admisión + 1 válvula de escape por cilindro operada por un árbol de levas en cabeza accionado por eje a través de balancines
 Sistema de combustible: 2 x Zenith 60 DCL
 Tipo de combustible: mín. gasolina de 87 octanos
 Sistema de refrigeración: refrigerado por líquido
 Reductores de velocidad: ninguno

Actuación
 Potencia de salida:
 750 PS (740 hp; 552 kW) para despegue a 1700 rpm (1 minuto) al nivel del mar
 690 PS (681 hp; 507 kW) a 1650 rpm (5 minutos) al nivel del mar
 620 PS (612 hp; 456 kW) a 1590 rpm (30 minutos) al nivel del mar
 550 PS (542 hp; 405 kW) a 1530 rpm (duración máxima) al nivel del mar
 Potencia específica: 16 PS/l (11,77 kW/l)
 Relación de compresión: 7.3
 Consumo específico de combustible:
 0,23 kg/PSh (0,313 kg/kWh) a 1590 rpm
 0,225 kg/PSh (0,306 kg/kWh) a 1530 rpm
 Consumo de aceite: 0,003–0,01 kg/PSh (0,004–0,014 kg/kWh) a 1530 rpm
 Relación potencia a peso: 1,47 PS/kg (1,08 kW/kg)
 Presión efectiva media (BMEP): 6,9 atm (7,0 bar; 101 psi)

Véase también

Referencias

Bibliografía
 Bingham, Victor. Major Piston Aero Engines of World War II, Airlife Publishing, Shrewsbury 1998 ISBN 1-84037-012-2
 Gotwaldt, Alfred. Der Schienenzeppelin. Franz Kruckenberg und die Reichsbahn-Schnelltriebwagen der Vorkriegszeit 1929–1939. Friburg 2006 ISBN 978-3-88255-134-1
 Gunston, Bill. World Encyclopedia of Aero Engines: From the Pioneers to the Present Day, The History Press 1997 ISBN 978-0750944793
 Kotelnikov, Vladimir. Russian Piston Aero Engines, The Crowood Press 2005 ISBN 978-1861267023
 Schneider, Helmut. Flugzeug-Typenbuch. Handbuch der deutschen Luftfahrt- und Zubehör-Industrie 1944 (Facsimile reprint 1986 ed.), Herm. Beyer Verlag. Leipzig 1944 ISBN 381120484X
 Wilkinson, Paul H. Aircraft Engines of the World 1960/61, Author edic., Washington DC 1961

Enlaces externos

VI
Motores aeronáuticos en V
Motores aeronáuticos de Mikulin

BMW VI


Sergeant Murphy é um filme de comédia estadunidense dirigido por B. Reeves Eason e estrelado por Ronald Reagan, Mary Maguire, Donald Crisp, Ben Hendricks Jr. e William B. Davidson. O filme foi lançado pela Warner Bros. em 1º de janeiro de 1938.

Elenco
 Ronald Reagan ...Pvt. Dennis Reilley
 Mary Maguire ...Miss Mary Lou Carruthers
 Donald Crisp ...Col. Todd Carruthers
 Ben Hendricks Jr. ...Cpl. Kane
 William B. Davidson ...Maj. Gruff
 Max Hoffman Jr. ...Sgt. Buck Connors
 Robert Paige ...Lt. Duncan
 Emmett Vogan ...Maj. Smythe
 Tracy Layne ...Texas
 Edmund Cobb ...ajudante de Gruff
 Janet Shaw ...Joan Furse
 Rosella Towne ...Alice Valentine
 Joan Valerie ...Bess Merrill
 Sam McDaniel ...Henry H. Henry

Produção
Ronald Reagan era oficial da reserva da Cavalaria na época. Seu papel foi oferecido pela primeira vez a James Cagney. De acordo com a Variety, as cenas de corrida de cavalos foram filmadas no Santa Anita Racetrack, Califórnia.

Filmes dos Estados Unidos de 1938
Filmes de comédia dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por B. Reeves Eason
Filmes da Warner Bros.
Filmes em preto e branco

Sergeant Murphy


est une espèce fossile d'araignées aranéomorphes de la famille des Synotaxidae.

Distribution
Cette espèce a été découverte en Russie dans de l'ambre de la mer Baltique puis observée en Allemagne à Bitterfeld et en Ukraine à Rivne. Elle date du Paléogène.

Description
Acrometa cristata mesure de  à .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Petrunkevitch en 1942.

Publication originale
 Petrunkevitch, 1942 : « A study of amber spiders. » Transactions of the Connecticut Academy of Arts and Sciences, , .

Liens externes

Notes et références

Références taxonomiques

Synotaxidae
Espèce fossile d'araignées (nom scientifique)
Animal du Paléogène
Résine fossile
Paléontologie en Russie
Paléontologie en Allemagne
Paléontologie en Ukraine
Taxon fossile décrit en 1942
Taxon fossile décrit par Alexander Petrunkevitch

Acrometa cristata


Verkündigung steht für:

 Verkündigung, das Kundtun eines Sachverhalts, insbesondere auch Verkündigung einer religiösen Botschaft

Die Kunstwerke:
 Verkündigung (Jan van Eyck), Diptychon von Jan van Eyck
 Die Verkündigung (Leonardo da Vinci), Gemälde von Leonardo da Vinci
 Die Verkündigung (Memling), Gemälde von Hans Memling
 Die Verkündigung (Mersch) ein Ölgemälde wahrscheinlich der flämischen Schule des Goldenen Zeitalters
 Die Verkündigung (El Greco), Gemälde von El Greco

Siehe auch:
 Verkündigung des Herrn, ein christliches Fest und biblisches Ereignis

Verkündigung (Begriffsklärung)


Jaroslav I (, ; kristentnavn: Georg; ; kaldet Jaroslav den vise; født 978, død 1054) var storfyrste af Kijevriget fra 1019 til 1054. Han var søn af Vladimir I og Rogneda af Polotsk, nogle kilder angiver Anna af Byzans som hans mor.

Efter sin fars død i 1015 kæmpede Jaroslav længe mod sine brødre om tronen, og søgte støtte fra Sverige. Han erobrede med hjælp fra væringerne Kijev i 1019. Under hans styre blomstrede kirken, kulturen og militærmagten markant. Under Jaroslavs styre blev den første lovbog for riget udgivet, "Russkaja pravda".

Jaroslav var gift med den svenske prinsesse Ingegjerd Olofsdatter. Hun var oprindelig lovet bort til Olav den hellige. På sine ældre dage gik hun i kloster, og blev helgenkåret som den hellige Anna af Novgorod. Jaroslav og Ingegerd var værter for Olav den Hellige og hans følge da de drog i eksil i Rusland før Olav returnerede til Norge og faldt i slaget ved Stiklestad.

Hans datter Jelizaveta Jaroslavna, eller Ellisif af Kijev, som hun også kaldes, blev gift med kong Harald Hårderåde.

Eksterne henvisninger

Rurik-slægten
Ukraines historie
Republikken Novgorod
Fyrster fra Rusland
Personer i 1000-tallet
Personer i 900-tallet
Ruslands historie

Jaroslav 1. af Kijev


Sein und Haben (Être et avoir)

 Être et avoir (deutsch: Sein und Haben) ist ein Werk von Gabriel Marcel und bezeichnet abstrakt den in existentieller und anthropologischer Analyse sich darstellende Unterschied zwischen dem Modus des Habens als Quelle der Entfremdung vom Sein des Menschen.
 Ist der entsprechende Titel eines Filmes: Sein und Haben.

Siehe auch:
 Haben oder Sein, ein Werk von Erich Fromm

Sein und Haben (Begriffsklärung)


Olaylar
 1071 - Büyük Selçuklu Hükümdarı Alp Arslan komutasındaki ordunun, Romen Diyojen komutasındaki Bizans ordularını yenmesiyle, Malazgirt Meydan Muharebesi kazanıldı.
 1789 - Fransa Ulusal Meclisi, Versay'da "İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirisi"ni kabul ederek Kıta Avrupası'nda özgürlükçü hukuk devletinin temellerini attı.
 1896 - Ermeni Devrimci Federasyonu (Taşnak Partisi) üyesi 28 kişi, İstanbul'da Galata semtindeki Osmanlı Bankası'nı bastı. 14 saatlik çatışma ve pazarlıklardan sonra, sağ kalan militanlar banka müdürünün yatıyla İstanbul'dan kaçtı.
 1920 - ABD'de kadınlar ilk kez oy kullandı.
 1922 - Türk Kurtuluş Savaşı: Türk Ordusu, Batı Cephesi'nde Yunan Ordusu'na karşı Büyük Taarruz'a başladı. Türk Ordusu Başkomutanı Mareşal Gazi Mustafa Kemal Paşa, taarruzu bizzat Kocatepe'den idare ediyordu.
 1936 - Birleşik Krallık, -Süveyş Kanalı dışında- Mısır'a bağımsızlığını verdi.
 1936 - İlk sesli televizyon gösterimi, BBC kanalından yapıldı.
 1957 - Transistörlü radyo piyasaya sürüldü. 1927'de yalnızca 7 olan radyo alıcısı sayısı, 1950'lerde 300 bini aştı.
 2021 - Zafer Partisi, Ümit Özdağ tarafından kuruldu.

Doğumlar
 1676 - Robert Walpole, İngiliz siyasetçi ve ilk İngiltere Başbakanı (ö. 1745)
 1728 - Johann Heinrich Lambert, Alman fizikçi, matematikçi ve gök bilimci (ö. 1777)
 1740 - Joseph Michel Montgolfier, Fransız havacı ve sıcak hava balonunun kaşifi (ö. 1810)
 1743 - Antoine Lavoisier, Fransız kimyacı (ö. 1794)
 1819 - Albert, Birleşik Krallık Kraliçesi olan Victoria'nın eşi (ö. 1861)
 1873 - Lee de Forest, Amerikalı mucit (ö. 1961)
 1880 - Guillaume Apollinaire, İtalyan asıllı Fransız şair, yazar ve sanat eleştirmeni (ö. 1918)
 1882 - James Franck, Alman fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü kazanmış bilim insanı (ö. 1964)
 1883 - Sam Hardy, İngiliz futbolcu (ö. 1966)
 1886 - Rudolf Belling, Alman heykeltıraş (ö. 1972)
 1898 - Marguerite Guggenheim, Amerikalı sanat koleksiyoncusu (ö. 1979)
 1900 - Hellmuth Walter, Alman mühendis (ö. 1980)
 1901 - Hans Kammler, Alman inşaat mühendisi (ö. 1945)
 1901 - Maxwell Taylor, ABD Kara Kuvvetleri'nde general ve eski diplomat (ö. 1987)
 1906 - Albert Bruce Sabin, Polonyalı-Amerikalı tıp araştırmacısı (ö. 1993)
 1908 - Walter Bruno Henning, Doğu Prusya doğumlu dilbilimci (ö. 1967)
 1910 - Rahibe Teresa, Arnavut rahibe ve Nobel Barış Ödülü sahibi (ö. 1997)
 1914 - Fazıl Hüsnü Dağlarca, Türk şair (ö. 2008)
 1914 - Julio Cortázar, Arjantinli roman ve kısa öykü yazarı (eserlerinde varoluşsal sorgulamayla deneysel yazım tekniklerini birleştiren) (ö. 1984)
 1918 - Katherine Johnson, Amerikalı kadın astrofizikçi, uzay bilimci ve matematikçi (ö. 2020)
 1920 - Prem Tinsulanonda, Taylandlı emekli subay ve politikacı (ö. 2019)
 1922 - Çetin Karamanbey, Türk sinemacı ve gazeteci (ö. 1995)
 1925 - Alain Peyrefitte, Fransız siyasetçi (ö. 1999)
 1927 - B. V. Doshi, Hint kökenli mimar (ö. 2023)
 1934 - Tom Heinsohn, Amerikalı profesyonel basketbolcu (ö. 2020)
 1936 - Benedict Anderson, İngiliz-İrlanda kökenli Amerikalı politikbilimci (ö. 2015)
 1936 - Francine York, Amerikalı sinema ve dizi oyuncusu (ö. 2017)
 1940 - Don LaFontaine, Amerikalı seslendirme sanatçısı (ö. 2008)
 1941 - Ayşe Kulin, Türk yazar ve gazeteci
 1944 - Louise Marleau, Kanadalı oyuncu
 1946 - Alison Steadman, İngiliz oyuncu
 1949 - Allahşükür Paşazade, Kafkas Müslümanlarının Dini Lideri
 1950 - Ahmet Özhan, Türk şarkıcı ve oyuncu
 1950 - Suavi, Türk şarkı sözü yazarı ve şarkıcı
 1950 - Arlene Gottfried, Amerikalı fotoğrafçı (ö. 2017)
 1951 - Edward Witten, Amerikalı teorik fizikçi
 1952 - Michael Jeter, Amerikalı oyuncu ve seslendirme sanatçısı (ö. 2003)
 1953 - David Hurley, Avustralya Ordusunda eski kıdemli subay
 1956 - Brett Cullen, Amerikalı dizi ve sinema oyuncusu
 1960 - Branford Marsalis, Amerikalı saksafoncu ve besteci
 1961 - Fahrudin Ömeroviç, Bosna-Hersekli futbolcu ve antrenör
 1962 - Meryem Yamak, Türk futbolcu ve antrenör.
 1962 - Tariq Ramadan, Mısır asıllı İsviçreli İslamolog, entelektüel ve akademisyen
 1963 - Kürşat Başar, Türk gazeteci, yazar, televizyoncu ve senarist
 1964 - Mihriban Aliyeva, 21 Şubat 2017 itibarıyla Azerbaycan Cumhuriyetinin cumhurbaşkanı yardımcısı ve Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev'in eşi
 1966 - Shirley Manson, İskoç kayıt sanatçısı ve oyuncu
 1969 - Adrian Young, Amerikalı müzisiyen
 1970 - Ufuk Yıldırım, Türk şarkıcı
 1970 - Melissa McCarthy, Amerikalı aktris ve komedyen
 1971 - Thalía, Meksikalı latin pop şarkıcısı, besteci, söz yazarı ve oyuncu
 1976 - Mike Colter, Amerikalı oyuncu
 1976 - Can Gazalcı, Türk öykü ve roman yazarı
 1977 - Bülent Şakrak, Türk oyuncu ve sunucu
 1978 - Amanda Schull, Amerikalı oyuncu ve dansçı
 1979 - Yağmur Sarıgül, Türk besteci ve maNga grubun elektro gitaristi
 1980 - Chris Pine, Amerikalı oyuncu
 1980 - Tim Smolders, Belçikalı futbolcu
 1980 - Macaulay Culkin, Amerikalı oyuncu
 1981 - Vangelis Moras, Yunan futbolcu
 1982 - Gamze Özçelik, Türk oyuncu, sunucu, manken ve model
 1982 - Tuğçe Kazaz, Türk manken, model ve oyuncu
 1983 - Mattia Cassani, İtalyan millî futbolcu
 1983 - Rob Cantor, Amerikan şarkıcı ve şarkı yazarı
 1986 - Colin Kâzım-Richards, Türk futbolcu
 1986 - Cassie Ventura, Amerikalı şarkıcı, model ve oyuncu
 1987 - Ksenia Sukhinova, Rus manken
 1988 - Lars Stindl, Alman millî futbolcu
 1989 - James Harden, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1990 - Mateo Musacchio, Arjantinli millî futbolcu
 1991 - Dylan O'Brien, Amerikalı oyuncu, müzisyen ve yönetmen
 1993 - Keke Palmer, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı
 1993 - Robert Schick, Alman futbolcu
 1994 - Lauren Taylor, İngiliz amatör golfçü
 1996
Mariana Varela, Arjantinli futbolcu
Christian Mbulu, İngiliz futbolcu
 1998 - Berke Aygündüz, Türk basketbolcu

Ölümler
 887 - Kōkō, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 58. imparatoru (d. 830)
 1212 - IV. Mihail Otoreianos, 1206'dan itibaren ölüm yılı olan 1212'ye kadar sürgünde olarak Konstantinopolis Patrikliği yapmıştır
 1346 - I. John, 1313'ten Lüksemburg ve 1310'dan itibaren Bohemya kralı ve Polonya'nın itibari kralı (d. 1296)
 1666 - Frans Hals, Hollandalı ressam (d. yaklaşık 1580)
 1713 - Denis Papin, Fransız fizikçi (d. 1647)
 1723 - Anton van Leeuwenhoek, Hollandalı bilim insanı (d. 1632)
 1810 - Santiago de Liniers, İspanyol kolonilerinin valisi (d. 1753)
 1850 - Louis-Philippe, 1830-1848 arasında Fransızlar kralı (d. 1773)
 1865 - Johann Franz Encke, Alman astronom (d. 1791)
 1866 - Joseph Weydemeyer, Prusya ve ABD ordusunda subay, gazeteci, siyasetçi ve Marksist devrimci (d. 1818)
 1895 - Friedrich Miescher, İsviçreli biyolog (d. 1844)
 1910 - William James, Amerikalı yazar ve ruh bilimci (d. 1842)
 1915 - Rupen Sevag, Osmanlı Ermenisi hekim (d. 1885)
 1921 - Sándor Wekerle, Macar siyasetçi (d. 1848)
 1937 - Andrew W. Mellon, Amerikalı iş insanı, endüstrici, devlet adamı, hayırsever ve sanat koleksiyoncusu (d. 1855)
 1943 - Bimen Şen, Türk bestekâr (d. 1873)
 1944 - Adam von Trott zu Solz, Alman hukukçu, diplomat ve nazi karşıtı direnişçi (d. 1909)
 1945 - Franz Werfel, Avusturyalı romancı, oyun yazarı ve şair (d. 1890)
 1957 - Umberto Saba, İtalyan şair ve romancı (d. 1883)
 1958 - Ralph Vaughan Williams, İngiliz besteci (d. 1872)
 1971 - Sabiha Sultan, Sultan Vahdettin'in kızı (d. 1894)
 1974 - Adem Yavuz, Türk gazeteci (Kıbrıs Harekâtında Rumlar tarafından öldürülen) (d. 1943)
 1974 - Charles Lindbergh, Amerikalı pilot (Atlas Okyanusu'nu uçakla geçen ilk pilot) (d. 1902)
 1975 - İsmet Uluğ, Türk futbolcu, boksör ve spor adamı (d. 1901)
 1978 - Charles Boyer, Fransız oyuncu (d. 1899)
 1979 - Mika Waltari, Fin yazar (d. 1908)
 1980 - Tex Avery, Amerikalı çizgi film ressamı (Bugs Bunny vb) (d. 1908)
 1987 - Georg Wittig, Alman kimyager (d. 1897)
 1988 - Carlos Paião, Portekizli şarkıcı ve söz yazarı (d. 1957)
 1989 - Irving Stone, Amerikalı yazar (d. 1903)
 1997 - Füreya Koral, Türk kadın seramik sanatçısı (d. 1910)
 1998 - Frederick Reines, Amerikalı fizikçi (d. 1918)
 2001 - Marita Petersen, Faroe Adaları'nın politikacı (d. 1940)
 2004 - Laura Branigan, Amerikalı şarkıcı (d. 1952)
 2006 - Rainer Barzel, Alman siyasetçi (d. 1924)
 2006 - Muzaffer Buyrukçu, Türk yazar (d. 1928)
 2007 - Gaston Thorn, Lüksemburg eski başbakanı (d. 1928)
 2010 - Raimon Panikkar-Alemany, İspanyol katolik felsefeci ve teolog (d. 1918)
 2016 - Tonny Pronk, Hollandalı millî futbolcu (d. 1941)
 2016 - Jānis Reinis, Letonyalı aktör (d. 1960)
 2016 - Erika Wallner, Arjantinli ünlü, tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1945)
 2017 - Tobe Hooper, Amerikalı yönetmen ve senarist (d. 1943)
 2017 - Muzaffer İzgü, Türk yazar ve öğretmen (d. 1933)
 2017 - Wilson das Neves, Brezilyalı perküsyonist ve şarkıcı (d. 1936)
 2017 - Alan Root, Britanyalı-Kenyalı belgesel film yapımcısı ve görüntü yönetmeni (d. 1937)
 2018 - Inge Borkh, Alman soprano ve opera sanatçısı (d. 1917)
 2018 - Rosa Bouglione, Fransız sirk sanatçısı (d. 1910)
 2018 - Aretha Franklin, Amerikalı şarkıcı ve müzisyen (d. 1942)
 2018 - Federico Barbosa Gutiérrez, Meksikalı siyasetçi (d. 1952)
 2018 - Thomas Joseph O'Brien, Amerikalı Roma Katolik piskopos (d. 1935)
 2018 - Neil Simon, Amerikalı oyun yazarı ve Pulitzer Ödülü sahibi (d. 1927)
 2019 - Pal Benko, Uluslararası satranç büyük ustası (d. 1928)
 2019 - Christian Bonaud, Fransız yazar, filozof ve çevirmen (d. 1957)
 2019 - Ray Henwood, Galli-Yeni Zelandalı oyuncu (d. 1937)
 2019 - Tom Jordan, Amerikalı profesyonel beyzbol oyuncusu (d. 1919)
 2019 - Isabel Toledo, Kübalı-Amerikalı moda tasarımcısı (d. 1960)
 2020 - Oscar Cruz, Filipinli Roma Katolik piskopos (d. 1934)
 2020 - Adrien Gouteyron, Fransız siyasetçi (d. 1933)
 2020 - Dirk Frederik Mudge, Namibyalı politikacı (d. 1928)
 2020 - Joe Ruby, Amerikalı animatör, yazar, editör ve yapımcı (d. 1933)

Tatiller ve özel günler

0826
26

26 Ağustos


Scusa se è poco est un film italien réalisé par Marco Vicario, sorti en 1982.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Scusa se è poco
 Réalisation : Marco Vicario
 Scénario : Marco Vicario, Laura Toscano, Franco Marotta et  d'après la pièce d'Aldo De Benedetti
 Photographie : Luigi Kuveiller
 Montage :
 Musique :  et Gian Piero Reverberi
 Pays d'origine : Italie
 Format : Couleurs
 Genre : comédie
 Date de sortie : 1982

Distribution
 Monica Vitti : Renata Adorni / Grazia Siriani
 Ugo Tognazzi : Carlo Reani
 Diego Abatantuono : Piero
 Orazio Orlando : Tullio
  : Isabella
  : Giovanna
  : Gertrude
 Enzo Robutti : Ferrini
 Mario Carotenuto : le père de Tullio

Liens externes

Film italien sorti en 1982
Comédie italienne
Film tiré d'une œuvre d'Aldo De Benedetti

Scusa se è poco


Giuseppe Sciacca (* 23. Februar 1955 in Catania, Italien) ist ein Kurienbischof der römisch-katholischen Kirche.

Leben
Giuseppe Sciacca empfing am 7. Oktober 1978 in Aci Catena die Priesterweihe. Er studierte Katholische Theologie in Catania und der Päpstlichen Lateranuniversität. Am Angelicum absolvierte er ein Doktoratsstudium des Kanonischen Rechts. Sciacca wurde an der Universität Catania zum Doktor der Philosophie promoviert. Er war Professor für Philosophie und Geschichte an der Staatlichen Hochschule in Acireale und Kirchenrecht an der Theologischen Hochschule in Acireale. Er war Richter an diözesanen und regionalen Gerichten in Sizilien. Sciacca wurde am 25. März 1999 durch Papst Johannes Paul II. als Richter an das  Kirchengericht der Römischen Rota berufen.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 3. September 2011 zum Titularbischof von Victoriana und zum Generalsekretär des Governatorats der Vatikanstadt und  somit zum stellvertretenden Regierungschef des Vatikanstaates. Die Bischofsweihe spendete ihm Kardinalstaatssekretär Tarcisio Bertone SDB, am 8. Oktober desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Kurienkardinal Gianfranco Ravasi und Kurienerzbischof Giuseppe Bertello. Am 10. November 2012 erfolgte seine Ernennung zum Titularbischof von Fundi.

Am 13. Februar 2013 wurde er während der sogenannten Sedisvakanz zudem zum Generalauditor der Apostolischen Kammer ernannt.

Papst Franziskus ernannte ihn am 24. August 2013 zum Beigeordneten Sekretär des obersten Gerichtshofs der katholischen Kirche, der Apostolischen Signatur. Am 21. September 2013 wurde er von Papst Franziskus zum Berater der Kongregation für die Glaubenslehre ernannt.

Am 16. Juli 2016 ernannte ihn Papst Franziskus in Nachfolge Frans Daneels' mit Wirkung zum 1. September desselben Jahres zum Sekretär der Apostolischen Signatur.

Am 26. Januar 2022 erfolgte die Ernennung zum Präsidenten des Arbeitsamtes des Apostolischen Stuhls, das für alle Arten von Rechtsstreitigkeiten im Zusammenhang mit den Arbeitsbeziehungen im Vatikan zuständig ist.

Einzelnachweise

Weblinks

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Theologe (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Theologe (20. Jahrhundert)
Person (Römische Kurie)
Rechtswissenschaftler (21. Jahrhundert)
Kirchenrechtler (kanonisches Recht)
Richter (Kirchengericht)
Person (Sizilien)
Italiener
Geboren 1955
Mann

Giuseppe Sciacca


María Iris Varela Rangel (San Cristóbal, Táchira, 9 de marzo de 1969) es una abogada y política venezolana. En reiteradas ocasiones ha sido la ministra del Poder Popular para el Servicio Penitenciario de Venezuela. Actualmente es diputada de la Asamblea Nacional de Venezuela. También es la jefa de la delegación de Venezuela ante el Parlasur, el Parlatino y la Unión Interparlamentaria Mundial.

Iris Valera conocida con el remoquete de " Comandante Fosforito" se ha caracterizado por tener un lenguaje que mancilla su condición de mujer, y de la investidura que le otorga su condición de integrante del alto gobierno nacional. Es público y notorio que prefiere un lenguaje vulgar, vil, chabacano, despreciable y tóxico.

Abogada de la Universidad Católica del Táchira con especialidades en derecho constitucional, derecho procesal penal, nuevo proceso penal en sistema acusatorio y estudios en criminalística; militante e integrante de la directiva del Partido Socialista Unido de Venezuela (PSUV) y ex miembro de las Asambleas Nacionales Constituyentes de Venezuela de 2017 y de 1999.

Vida política

Varela militó en Antes de iniciarse en la vida política, se inscribio a los 13 años en el Partido Comunista de Venezuela (PCV) en San Cristobal obteniendo su primer carnet de la juventud de dicho partido antes de entrar como miembro fundador del Movimiento Bolivariano Revolucionario - 200 (MBR200) en el estado Táchira y en los pueblos fronterizos de los estados Mérida, Barinas, Trujillo y Zulia; Igualmente fue directora nacional y coordinadora por el estado Táchira del Movimiento V República, partido fundado por el Presidente Hugo Chávez, con el cual gana las elecciones presidenciales de 1998. Actualmente es militante y miembro del equipo político del PSUV en el estado Táchira.

El 21 de abril de 2013, en cadena nacional, es reafirmada como Ministra de Servicios Penitenciarios del Gobierno Bolivariano de Venezuela para el gobierno de Nicolás Maduro cargo del que fue relevada en junio de 2017 para optar por un puesto en la Asamblea Nacional Constituyente. Y al que regresa en enero de 2018.

Asamblea Nacional de Venezuela

Iris Varela fue elegida como constituyente a la Asamblea Nacional Constituyente en el año 1999, la cual tenía como objetivo principal la redacción de una nueva constitución que refundaría el Estado, dándole un carácter social e incluyendo la visión de una democracia participativa y protagónica; desde allí, la diputada Varela promovió la eliminación de la Cámara del Senado para generar la estructura unicameral actual de la Asamblea Nacional de Venezuela.

A partir de entonces, fue elegida diputada a la nueva Asamblea Nacional por el estado Táchira en tres períodos consecutivos: 2000-2005, 2006-2011 y finalmente 2011-2016.

Como diputada a la Asamblea Nacional se desempeñó como presidente de la Comisión Ordinaria para el Estudio de los Tratados, Acuerdos y Convenios de Integración, como vicepresidente de la Comisión Permanente de Política Interior, coordinadora de la Comisión de Defensa de la Ley Orgánica sobre los estados de excepción, promotora de la Ley de Defensa Pública, responsable por la Comisión de Política Interior del proyecto de Ley de Policía Nacional de Venezuela y presidente de la Comisión Especial para investigar los asesinatos de personas en condición de calle en el área metropolitana de Caracas.

En julio de 2011, atendiendo la crisis carcelaria del país, es designada Ministra del Poder Popular para el Servicio Penitenciario por el Ejecutivo Nacional, separándose de su investidura parlamentaria a tan solo siete meses de haberse juramentado como diputada para el actual período legislativo.

Controversias

Varela ha sido señalada por su presunta amistad con el ya fallecido criminal venezolano Teófilo Rodríguez Cazorla, mejor conocido como «El Conejo». Varela argumentó que por su trabajo como Ministra de Servicios penitenciarios se ha tomado fotos con miles de presos y advirtió de que podría demandar a quien la difame por ese asunto.

En febrero de 2019 un día después de que efectivos de seguridad del Estado quemaran varios camiones con ayuda humanitaria gestionada por el parcialmente reconocido presidente interino Juan Guaidó conjuntamente con otros países, Varela se plantó junto con varios civiles armados, en el puente internacional Francisco de Paula Santander que comunica a Venezuela con Colombia. Según la ONG Control Ciudadano, la presencia de Varela junto con civiles armados representaba una violación a las leyes venezolanas, pues ella no posee competencia en materia de orden público ni defensa de la nación. El tipo de armamento portado por los acompañantes de Varela también era violatorio de las leyes, pues éstas eran armas letales prohibidas por la Ley Orgánica del Servicio de Policía y del Cuerpo de Policía Nacional, para el control del orden público; para estos casos la ley solo permite el uso de armas no letales.  Otra irregularidad detectada por la ONG, era que los civiles armados no estaban identificados como funcionarios de cuerpos de seguridad del Estado, quienes son los únicos facultados para portar el tipo de armas que tenían los acompañantes de Varela.

Véase también
 Anexo:Sanciones durante la crisis en Venezuela

Referencias

Sancristobalenses
Abogadas de Venezuela
Diputadas de Venezuela
Ministros durante la presidencia de Hugo Chávez
Ministros durante la presidencia de Nicolás Maduro
Políticos de la Venezuela contemporánea
Dirigentes del Partido Socialista Unido de Venezuela
Constituyentes de Venezuela de 1999
Constituyentes de Venezuela de 2017
Ministras de Venezuela
Alumnado de la Universidad Católica del Táchira
Dirigentes del Partido Comunista de Venezuela
Dirigentes de Movimiento al Socialismo

Iris Varela


Das von Ernst Heinkel bei Hansa-Brandenburg entwickelte Flugzeug vom Typ FB war ein Flugboot der Kaiserlichen Marine im Ersten Weltkrieg.

Geschichte und Konstruktion
Die Hansa-Brandenburg FB war das erste Flugboot, das das Unternehmen Hansa-Brandenburg für die Marine konstruierte. Die Konstruktion basierte auf der Lohner Type L. Es war ein Anderthalbdecker in Holz- und Stoffbauweise. Die untere Tragfläche war direkt auf dem Rumpf montiert, Der Motor, der einen Druckpropeller der Firma Dr. Rathjen antrieb, war an Streben zwischen den Tragflächen montiert. Das Leitwerk befand sich an Streben über dem Rumpf. Die Besatzung bestand aus einem Flugzeugführer und zwei Beobachtern. Das Flugzeug besaß bereits eine Anlage für Funk-Telegraphie. Es war in der Lage, acht Stunden in der Luft zu bleiben. Es wurden sechs Flugzeuge wurden für die deutsche Marine gebaut. Der Prototyp wurde am 25. September 1915 bestellt, mit der Marine-Nummer 513 am 22. März 1916 nach Warnemünde geliefert und am 28. April 1916 abgenommen. Eine geringe Anzahl ging auch an die k.u.k. Kriegsmarine. Beide verwendeten sie als Aufklärer.

Marinenummern zur Hansa-Brandenburg FB

Technische Daten

Weblinks

Einzelnachweise

Flugzeugtyp (Kaiserliche Marine)
Flugzeugtyp des Ersten Weltkrieges (Österreich-Ungarn)
Flugboot
Aufklärungsflugzeug
Einmotoriges Flugzeug mit Kolbenmotor

Hansa-Brandenburg FB


Algofobi yalnız acı verici duyuma karşı değil, aynı zamanda acı verici duyum meydana getirebilecek her şeye karşı duyulan aşırı bir korku. Normal bir insanda görülenden çok daha anormal ve sabit haldedir. Kişiye büyük zararlar veren ve sık tekrarlanan bu fobi, kişinin psikolojik acı çekmesine yol açarak, bir kısır döngü halinde, tekrar fobiyi uyandırır ve acı yaratır. Bu döngü kişi için oldukça yıpratıcıdır. Oldukça abartılı olan bu acı korkusu, anksiyeteye yol açabilir.

Belirtileri
Algofobi nefes alamama, baygınlık, aşırı terleme, mide bulantısı, ağız kuruluğu, hastalık hissi, titreme, kalp çarpıntısı, düzgün düşünememe veya konuşamama, ölüm korkusu, öfke ya da kontrol kaybı hissi, gerçekten uzaklaşma hissi veya büyük bir anksiyete nöbeti gibi belirtilerle ortaya çıkabilir.

Etimoloji
Algofobi kelimesi, Yunanca ἄλγος(álgos) "acı" ve φόβος(phóbos) "korku" kelimelerinin birleşiminden oluşur.

Kaynakça

Fobiler
Psikolojik durumlar
Psikolojik korku
Kaygı ve korkular

Algofobi


Navid Kermani (født 27 . november 1967 i Siegen, Nordrhein-Westfalen i Tyskland) er en tysk forfatter, journalist, orientalist og islamforsker. Han har modtaget en række kultur- og litteraturpriser, bl.a. de tyske boghandleres fredspris i 2015.

Kermani er født af iranske forældre, der indvandrede til Tyskland i 1959. Han har været bosat i Köln siden 1988 og er gift med Katajun Amirpur, der er professor i islamvidenskab ved Universität Hamburg. Parret har to døtre.

Navid Kermani er praktiserende muslim og har skrevet flere indflydelsesrige bøger som Wer ist Wir? Deutschland und seine Muslime ("Hvem er 'vi' – Tyskland og dets muslimer") (2009) og ""Ungläubiges Staunen. Über das Christentum"" ("Troløs undren – om kristendommen"). Dagbladet Information har kaldt ham "Tysklands intellektuelle ledestjerne".

Virke

Kermani var fra 2000 til 2003 Long Term Fellow ved Wissenschaftskolleg zu Berlin, fra 2009 til 2012 Senior Fellow ved Kulturwissenschaftliches Institut Essen. I 2008 var han stipendiat ved Det tyske akademi i Roma Villa Massimo. Han er habiliteret, det vil sige, at han har opnået professorkompetence i sit fag.

Han er medlem af Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung, Nordrhein-Westfälischen Akademie der Wissenschaften und der Künste, Hamburger Akademie der Wissenschaften og Den tyske islamkonference. Han har for sine litterære og akademiske værker modtaget en række priser, blandt andet Buber-Rosenzweig-medaljen, Hannah Arendt-prisen, Kleist-prisen og Joseph Breitbach-prisen.

Navid Kermani holdt festtalen, da Tysklands forbundsdag 23. maj 2014 fejrede 65-årsdagen for landets grundlov. Her rørte han ifølge en avisartikel "den forsamlede Forbundsdag og titusinder af tyskere til tårer med sin fremragende festtale for landets traumatiserede og ofte forbilledlige demokrati".

Referencer

Eksterne henvisninger

 Navid Kermanis officielle hjemmeside
 Navid Kermani: A political thinker

Personer fra Siegen
Forfattere fra Tyskland
Muslimer fra Tyskland

Navid Kermani


La microrregión de Montenegro es una de las microrregiones del estado brasileño del Rio Grande do Sul perteneciente a la mesorregión Metropolitana de Porto Alegre. Su población fue estimada en 2005 por el IBGE en 195.950 habitantes y está dividida en 21 municipios. Posee un área total de 2.076,043 km².

Municipios

 Alto Feliz
 Barão
 Bom Princípio
 Brochier
 Capela de Santana
 Feliz
 Harmonia
 Linha Nova
 Maratá
 Montenegro
 Pareci Novo
 Poço das Antas
 Portão
 Salvador do Sul
 São José do Hortêncio
 São José do Sul
 São Pedro da Serra
 São Sebastião do Caí
 São Vendelino
 Tupandi
 Vale Real

Microrregiones de Río Grande del Sur

Microrregión de Montenegro


Jose Thomas Narlaly OSsT (Karur, ) é presbítero indiano da Igreja Católica Romana. Foi superior geral da Ordem da Santíssima Trindade para a Redenção dos Cativos entre 2007 e 2019.

Biografia
Nasceu na comunidade de Karur, no estado de Kerala, Índia. Era o quinto dos onze filhos de uma família agrícola produtora de plátanos. Uma irmã mais nova é religiosa da Congregação das Irmãs da Santíssima Trindade.

Pe. José é o primeiro trinitário oriundo da Índia. Ingressou na ordem na província dos Estados Unidos em 1973 em Baltimore. Aí realizou seus estudos de filosofia e de literatura inglesa e fez seu noviciado e sua profissão simples no Mosteiro da Santíssima Trindade em Pikesville, Maryland. Em 1978, foi para Roma, Itália, formando-se em teologia e direito canônico na Pontifícia Universidade Santo Tomás de Aquino. Também na capital italiana fez seus votos perpétuos, em 25 de março de 1980. Foi ordenado sacerdote em seu povoado natal, na Índia, segundo o rito oriental, em 19 de dezembro de 1981.

Retornou imediatamente para os Estados Unidos como promotor das missões e, em Toronto, Canadá, trabalhou numa paróquia trinitária servindo a comunidade de imigrantes italianos. Em 1984, de volta à Índia onde, com outro confrade indiana, fundou a primeira comunidade trinitária naquele país. Aí permaneceu até 2001, trabalhando sobretudo na área de formação de jovens de promoção vocacional. O capítulo geral de Roma nesse ano elegeu-o vigário geral da Ordem e, posteriormente, assumiu também o cargo de presidente do Secretariado de Formação.

Por ocasião do tsunâmi que devastou a Índia no Natal de 2004, Pe. José Narlaly foi o coordenador de todas as ajudas enviadas pela Ordem e pela Família Trinitária, além de diretor dos projetos trinitários no estado de Tamil Nadu.

Em 1 de junho de 2007, no capítulo geral celebrado em Monramanga, Madagascar, foi eleito ministro geral, isto é, superior geral, da Ordem da Santíssima Trindade para Redenção dos Cativos. Sucedeu ao religioso espanhol Pe. José Hernández Sánchez, finalizando um mandato de doze anos. Pe. José tornou-se o 85º sucessor de São João da Mata, fundador da Ordem, e o primeiro asiático a ocupar o cargo. Foi reconduzido ao cargo no capítulo geral de 2013 para mais um sexênio. Finalmente, no capítulo geral de 2019, foi substituído pelo italiano Pe. Luigi Buccarello.

Pe. José Narlaly é fluente em inglês, malabar, espanhol, italiano e francês e, desde abril de 2021, serve na Arquidiocese de Baltimore, EUA, como pároco associado nas paróquias de São Lourenço Mártir em Hanôver, e Ressurreição de Nosso Senhor em Laurel, Maryland, EUA, sendo nessa última também vigário para o ministério hispânico.

Naturais de Querala
Trinitários
Católicos da Índia
Alunos da Pontifícia Universidade São Tomás de Aquino
Indianos expatriados nos Estados Unidos

José Narlaly


Crkva sv. Ivana je rimokatolička crkva u Jelsi.

Opis
U južnom dijelu uvale, u predjelu Vela Banda, a istočno od mjesnog trga, nalazi se manji trg u čijem je središtu izgrađena danas barokna crkva sv. Ivana. Na ovom je mjestu već u 15. stoljeću postojala manja crkva čiji se ostaci uočavaju u zidanoj strukturi južnog pročelja današnje građevine. Postoje pretpostavke da je i u ranijim stoljećima na pustoj hridi postojala sakralna građevina. Današnja crkva sv. Ivana izgrađena je u 16. stoljeću i barokna je građevina atipičnog, poligonalnog tlocrta, na čiji je izgled zasigurno utjecao oblik i veličina već formiranog trga, kao i potreba da se sagradi građevina veća od prethodne. Crkva sv. Ivana jedan je od najljepših primjera barokne sakralne arhitekture na otoku Hvaru.

Na istom trgu, nasuprot sjevernom zidu crkve, nalazi se Kuća Dobrović.

Zaštita
Pod oznakom Z-4872 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Ivan
Ivan, Jelsa

Crkva sv. Ivana u Jelsi


American International may refer to:

American International Group, a Fortune 500 insurance company
American International Pictures, a defunct movie production company
 The American International Building, a skyscraper in New York City
 American International College of Springfield, Massachusetts

American International


Urgel may refer to:

Urgel (Madrid Metro), a station on Line 5
Urgell, a comarca in Catalonia, Spain
Urgell (Barcelona Metro), a station on Line 1

Urgel


Enterococcus faecium (früher als Streptococcus faecium bezeichnet) ist eine Bakterienart aus der Gattung Enterococcus (eingedeutscht: Enterokokken). Enterococcus faecium kommt im Darm von Menschen und Tieren vor. Die Verwandtschaft mit Enterococcus faecalis ist sehr eng, aber E. faecium hat einige klinisch relevante Eigenschaften, die ihn von E. faecalis unterscheiden.

Merkmale
Die Zellen von Enterococcus faecium verhalten sich grampositiv. Sie sind kokkenförmig und liegen in Paaren oder zu Ketten angeordnet vor. Enterococcus faecium verhält sich negativ im Katalase- und Oxidase-Test. Er kann sich in Anwesenheit und Abwesenheit von Sauerstoff vermehren, der Stoffwechsel ist somit fakultativ anaerob.

Auf Blutagar kann man meistens keine Hämolyse beziehungsweise γ-Hämolyse beobachten. Enterococcus faecium ist genau wie sein enger Verwandter Enterococcus faecalis weitgehend resistent gegenüber Gallensalzen und Optochin. Es ist thermotolerant (Wachstum noch bei 45 °C), sowie salztolerant (Wachstum in 6,5%iger NaCl-Lösung). Außerdem ist er zur Äskulinhydrolyse fähig. Er trägt das Lancefield-Gruppen-D-Antigen, aber die Extraktion des Antigens ist schwieriger als bei den Streptokokken, da dieses Antigen der Enterokokken auf einer zellwandgebundenen Teichonsäure basiert, die als C-Substanz fungiert.

Klinische Bedeutung
Das Vorkommen im Darm allein hat keinen Krankheitswert. Wenn Antibiotika gegeben werden, kann E. faecium durch eine Resistenzbildung zum Hauptbestandteil der Darmflora werden.

Bisher konnten keine Toxine und nur wenige andere virulente Faktoren nachgewiesen werden, zum Beispiel eine Aggregationssubstanz.

Die pathogenen Stämme verursachen nosokomiale Infektionen bei Personen mit geschwächtem Immunsystem. Weiterhin können eine Endokarditis, sowie Cholecystitis, Blasenentzündung und Dekubitalulzera mit E. faecium entstehen. Komplikationen wie Urosepsis oder Peritonitis sind wegen der Resistenz des Erregers oft schwierig behandelbar.
Insgesamt findet sich E. faecium seltener in Infektionen als E. faecalis, allerdings ist der in den Jahren vor 2020 zunehmend beobachtete vancomycinresistente Enterococcus (faecium) (VRE) einer der am schwierigsten zu bekämpfenden Keime überhaupt.

Lebende Keime des Stamms Cernelle 68 (SF 68) von Enterococcus faecium werden zur Behandlung von Durchfallerkrankungen und zum Wiederaufbau der Darmflora in Form von Kapseln angeboten.

Resistenzen
Natürliche Resistenzen bestehen gegenüber allen Cephalosporinen, Makroliden, Fusidinsäure und Sulfonamiden. Weiterhin ist die große Mehrheit der Isolate (ca. 90 %) resistent auch gegen Ampicillin und Amoxicillin. Diese Resistenz wird typischerweise nicht enzymatisch durch β-Lactamasen vermittelt, sondern durch Mutationen oder Überexpression des Penicillin-Bindeproteins 5. Daher kann sie meist auch nicht durch das Hinzugeben eines β-Lactamase-Inhibitors überwunden werden.

Behandlung
Durch Enterococcus faecium verursachte Infektionen sind relativ schwierig mit Antibiotika zu behandeln, da nur wenige Antibiotika in Betracht kommen. Als Standardbehandlung kann eine Therapie mit Vancomycin betrachtet werden, wobei dies bei VRE (siehe oben) grundsätzlich unwirksam ist, aber auch Teicoplanin und Daptomycin kommen in Betracht. Als Alternativen (bei VRE) kommen Linezolid und Tigecyclin in Frage, bei unkomplizierten Harnwegsinfektionen (die allerdings nur selten durch E. faecium verursacht werden) evtl. auch Fosfomycin oder Nitrofurantoin.

In einer Studie mit Mäusen konnte die Kolonisation mit Vancomycin-resistenten E. faecium durch Implantation mit Bakterien der Gattung Barnesiella verhindert und rückgängig gemacht werden.

Einzelnachweise

Literatur
 Rolle/Mayr: Medizinische Mikrobiologie, Infektions- und Seuchenlehre. Enke Verlag, Stuttgart 2007

Milchsäurebakterien
Lactobacillales

Enterococcus faecium


Per Nørgård - et arbejdsportræt er en dokumentarfilm om Per Nørgård instrueret af Lennart Pasborg efter manuskript af Lennart Pasborg.

Handling
Et uhøjtideligt portræt af den danske komponist. Han ses under arbejdet med at komponere musik, som kan forekomme mange svær, men som han selv forklarer baggrunden for. Nørgård ses også sammen med kunstnerkolleger, i forbindelse med opførelse af hans værker og i rollen som en efterspurgt musikpædagog i ind- og udland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1984

Portrætfilm fra Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark

Per Nørgård - et arbejdsportræt


Khar steht für:
 Khar (Pakistan), Ort in Pakistan
 Khar (Nepal), Stadt in Nepal
 Khar (Mumbai), Vorort von Mumbai
 Kharoshthi-Schrift (ISO-15924-Code), Schriftsystem des antiken Indien

Khar ist der Familienname folgender Personen:
 Ghulam Noor Rabbani Khar, pakistanischer Politiker
 Hina Rabbani Khar (* 1977), pakistanische Politikerin
 Mustafa Khar (* 1938), pakistanischer Politiker

Siehe auch:
 Char

Abkürzung

Khar


An Distichlis scoparia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni José Arechavaleta. An Distichlis scoparia in nahilalakip ha genus nga Distichlis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Distichlis

Distichlis scoparia


زوران سيموفيتش ، من مواليد 2 نوفمبر 1954 ، لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق.

لعب مع منتخب يوغسلافيا لكرة القدم.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مويكوفاتش
حراس مرمى كرة قدم سجلوا أهداف
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في تركيا
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو غلطة سراي
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مونتينيغريون
لاعبو كرة قدم مونتينيغريون مغتربون
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف مغتربون
لاعبو كرة قدم يوغوسلافيون
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
لاعبو نابريداك كروشيفاتس
لاعبو نادي هايدوك سبليت
مواليد 1954
يوغوسلافيون مغتربون في تركيا

زوران سيموفيتش


Hülya Koçyiğit (12 Aralık 1947, İstanbul), Türk sinema, televizyon ve dizi oyuncusudur. 1991 yılında Devlet Sanatçısı seçilmiştir. 1991-1992 yıllarında kurucusu olduğu SO-DER'e başkan seçilmiştir. Bu kurumdaki görevini 4 yıl sürdürmüştür ve hâlen yönetim kurulunda görev yapmaktadır. Türkan Şoray, Fatma Girik ve Filiz Akın ile birlikte Yeşilçam'ın dört yapraklı yoncası olarak tasvir edilir.

Hayatı

İlk yılları; 1947-1962
12 Aralık 1947 tarihinde Yenikapı'da annesi 16, babası ise 22 yaşında iken dünyaya gelmiştir. Daha sonra diğer iki kardeşi Feryal ve Nilüfer doğmuştur. 1948 yılında Koçyiğit bir yaşına girdiğinde, ailesiyle birlikte Bağlarbaşı'ndaki bir eve taşınmıştır. Beş yaşına geldiğinde ise ailesine okula gitmeyi çok istediğini söyledi. Ancak o dönemde çocuklar okula altı yaşında alınıyordu. Okula kayıt için gittiklerinde okul müdürü aileye çocuğun yaşını büyütmek için mahkemeye gidebileceklerini söyledi. Bunun üzerine Koçyiğit'in ailesi, Kadıköy adliyesine gidip yaş büyültmeden okula başvurabilmek için hakimin onayını aldı. Böylece Koçyiğit, okula dönerek kayıt oldu ve beş yaşında ilkokula başladı. Öğrenci olduğu sınıfta dans edip şarkı söyleyerek ilkokul öğretmeninin dikkatini çekti. Böylece müzik öğretmeni, annesine konuyu bildirdi. Koçyiğit'in başarısı üzerine, müzik öğretmeninin ve etraftakilerin beklentisi her geçen gün daha da artmaya başlamıştı. O yıllarda Medrano sirki, İstanbul'un Beşiktaş ilçesine gelmişti. Birinci sınıftayken Hülya Koçyiğit, tüm sınıf arkadaşları ile birlikte sirke gittiğinde bir anda kendini sahnede bulmuş ve müzik eşliğinde dans etmeye başlamıştı. Bu anlar, çevresindekiler tarafından büyük ilgi görmüştü.

Annesinin bir arkadaşı ile gazetede Ankara Devlet Konservatuvarı'nın bale bölümüne öğrenci alınacağını ve bunun için imtihan haberleri açıldığını görür. Annesi haberi okuduğunda Koçyiğit'i imtihanın yapıldığı Galatasaray Lisesi'ne götürür. İki İngiliz karı-koca ve öğretmenlerin jüri olarak bulunduğu sınava yaklaşık 310 kişi katılır. Piyano eşliğinde dans eden öğrencilerin kimi beş kimi on dakika sahne de kalır. Dokuz öğrencinin seçildiği sınavda Hülya Koçyiğit de başarılı olur. Okul Ankara'da olduğu için Koçyiğit'in yatılı olarak okuması gerekir. Fakat bu duruma babası izin vermez. Yine de annesi tarafından büyük bir baskı olunca, Ankara'ya kazandığı bale bölümüne annesi ile birlikte gider. Okulun genellikle küçük öğrencileri 11-12 yaşlarında, büyükler ise 18-19 yaşlarındaydı. Bale bölümünün en küçük öğrencisi olan Koçyiğit ise henüz 7 yaşındaydı. Annesi Ankara'da bir hafta otelde kalmış ve daha sonra İstanbul'a dönmüştür. Hülya Koçyiğit, o dönem konservatuvara giderken bir yandan da ilkokula derslerine devam eder. Yaz tatili bitip, üçüncü ders yılı başladığında ise babası Ankara'ya gitmesine izin vermez ve kızı için İstanbul'da bir okul araştırır. Bunun üzerine Koçyiğit, İstanbul'da Atatürk Kız Lisesi'ne yazılmıştır. Daha sonra İstanbul Şehir Tiyatroları'na diğer iki kız kardeşi ile birlikte girer. Bir yandan okula giderken, diğer yandan tiyatroya ve baleye devam eder. Ayrıca Bebek'te bir öğretmenden piyano dersi alır. Buna ek olarak da bir müzik öğretmeniyle müzik çalışır ve hiç boş günü kalmaz. Yeni başladığı okulda, her gün gösteriler düzenlenirken Koçyiğit de gösterilerde genellikle hep rolü alır. Konuştuğu İngilizce aksan, etrafındakiler tarafından çok beğenilir.

Muhsin Ertuğrul, Hülya Koçyiğit'in namını duyar ve şehir tiyatrolarının genel yönetmenine Koçyiğit'ten bahseder. Annesiyle birlikte Koçyiğit, apar topar Muhsin Ertuğrul'un yanına gider. Muhsin Ertuğrul'un arkadaşı Koçyiğit'in annesinin yakını çıkınca Ertuğrul, Koçyiğit'e daha fazla sempati duymaya başlar. Ertuğrul daha iyi eğitim alması gerektiğini bu yüzden Ankara Devlet Konservatuvarı'na gönderilmesinin daha iyi olacağını söyler. Böylece Koçyiğit, tekrar Ankara'ya gider. Bu kez daha büyük ve daha deneyimli olduğu için tiyatro sahnesinde seyircinin karşısına daha iyi bir şekilde çıkar.

Oyunculuk kariyeri; 1963-günümüz

Ankara Devlet Konservatuvarı'nda okurken, iki kız kardeşi de İstanbul Şehir Tiyatrolarında rol alır. Kız kardeşi Nilüfer'i beğenen bir film yönetmeni, filmde oynaması için kardeşine teklif götürür. Koçyiğit'in annesi teklifi kabul eder ve Nilüfer, Hülya Koçyiğit'ten daha önce film projesinde yer alır. Nilüfer'in oynadığı ilk filmin adı Bir Yetim'in Hasreti'dir. Filmin başrollerini Kenan Pars ve Gülistan Güzey paylaşır. Hülya Koçyiğit de kardeşinin rol adlığı ilk filmin setine ziyarete gider ve Gülistan Güzey'le tanışır. Daha sonra Metin Erksan, yeni çekeceği bir film için Nilüfer'e ikinci teklifi götürür. Çocuk Hırsızları adındaki bu filmin çekimleri, yaz tatiline denk gelir. Bu sayede ablası Hülya Koçyiğit de kardeşinin rol aldığı ikinci filmin setini birkaç kere ziyaret eder. Bu dönemde, Şehir tiyatrolarında yönetmen ve seslendirme sanatçısı olan Abdurrahman Palay'ın Muhterem Nur ile birlikte çektiği bir filmin setine konuk olur ve ilk olarak tanıştığı oyuncu Muhterem Nur'dur. Metin Erksan da diğer yaz tatilinde Susuz Yaz adlı filmi çekmeye karar vermiştir. İddialı bir film olacağı söylenen filme yeni bir kadın oyuncu ararken annesi; "Hülya'yı düşünür müsünüz?" der. Yönetmen, Koçyiğit'i yönetmen yanına çağırır ve stüdyoya yollar. Eşarp taktırıp kaşlarını kalınlaştırarak çeşitli pozlarda resimlerini çeker.

Daha önce bir başka yönetmen karşısına çıkmış olmasına rağmen, Memduh Ün'e Koçyiğit'ten bahsedenler olur. Göksel Arsoy'un başrolünde oynayacağı filme de bir de kadın oyuncu aranıyordur. Birkaç tane aday vardır, adayların içinde Filiz Akın da bulunur. Memduh Ün, okula Hülya Koçyiğit'i görmeye gelir ve o anda herkes Koçyiğit'e yardımcı olmuştur. Herkes ona elbiseler giydirir, süslenmesine destek verir ve makyaj yapar. Bir otelin resepsiyonunda Koçyiğit, Memduh Ün ile buluşacaktır. Otele Koçyiğit ile birlikte on kişi gelir fakat onlar kapıda bekler. Koçyiğit ise görüşme için otelin kapısından girer. Memduh Ün, Koçyiğit'i görür görmez hayal kırıklığına uğrar ve uzun uzun baktıktan sonra "çok küçükmüşsün." der. Ancak yine de filme kabul edilir. Aynı yaz Metin Erksan'da onu çağırır ama o da Koçyiğit'i çok küçük bulur. O dönem en popüler sinema-müzik dergisi olan Ses dergisinin düzenlediği bir yarışmaya Metin Erksan tarafından adı yazdırılır. Yarışmaya katılan ve birinci olan kişiyle altı filmde oynaması için sözleşme imzalanacaktır ve kazanan, altı filmde başrol oynayacaktır. Koçyiğit babası ile birlikte, fotoğraflarla Bâb-ı Âli'deki Ses dergisinin binasına gider. İlk elemeleri kazanır. İkinci eleme yetenek sınavı şeklinde olacak ve Şile'de yapılacaktır. Bu sefer Koçyiğit, annesi ile birlikte yarışmaya gider. Yarışmada elemeler başlar ve mayoların giyilmesi istenir. Fakat Koçyiğit, yetenek sınavı diye yanına mayo getirmemiştir ve annesi ile birlikte kiralık mayo verilen bir yer var mı diye ortalıkta dolaşır. "Nereden bulacağız?" diye konuşurken adayların arasından Ajda Pekkan, "Benim yanımda mayo var, ben zaten bikini giyeceğim, mayomu sen giyebilirsin" der. Böylece, Pekkan'ın mayosunu giyerek elemelere katılır. Ajda Pekkan o yıllarda halk arasında son derece tanınmış bir kızdır. Koçyiğit ile arasında sadece bir yaş vardır. Elemeleri Ajda Pekkan kazanır ve birinci olur. Koçyiğit ise yarışmada ikinci olmuştur. Ama yönetmenle anlaşma imzaladığı için hala bir filmde oynama şansına sahiptir. Erkekler arasında ise Yeşilçam'ın büyük oyuncularından Ediz Hun birinci olur.

Koçyiğit, yarışmadan sonra film çekimleri için Bademler Köyü'ne gider. Sanat yönetmeni tarafından filme hazırlanan ve rolüne çalıştırılan Koçyiğit'e, eşarp takılır ve köy kıyafetleri giydirilir. Metin Erksan film için her gün mekana bakarken Koçyiğit, köy ortamına alışmaya çalışır. Çekimler başladığında, Koçyiğit tiyatrodan aldığı eğitimle rolünü en iyi şekilde yapmak ister ve köylü kadın aksanıyla konuşur. Fakat, Metin Erksan bu durumla hiç ilgilenmez çünkü daha sonra stüdyoda filme dublaj yapılacaktır. Filmin çekimleri iki ay sürer ve son sahneler İstanbul'da çekilecektir. Koçyiğit eve dönünce okul hazırlıklarına başlar ama diğer şirketlerle anlaşma imzalar. Bu sebeple de oyunculuk ve okul arasında kalır. Derse gitmeyi de erteler. Sınıf arkadaşlarından olan Salih Güney eve gelip, Koçyiğit'in okulu bırakmaması konusunda babasını ikna etmeye çalışır. Okuldan eve, derslere başlandığı ve Koçyiğit'in bir an önce okula dönmesi için haber yollanır. Koçyiğit okula gitmek ister. Fakat, çok yoğun olduğu için bir seçim yapması istenir ve Koçyiğit, Yeşilçam'ı seçer. Susuz Yaz filminin ardından, basının büyük ilgisiyle karşılaşır. Film dönemin büyük filmlerinden olur ve yurt dışındaki festivallere gönderilir. "Yeni bir yıldız doğuyor" başlığı altında kendisine birçok film teklifi gelince ve Koçyiğit'in profesyonel oyunculuk kariyeri başlamış olur. Oynadığı ilk film olan Susuz Yaz, 1964 yılında Berlin Film Festivali ve Meksika Film Festivali'nde "en iyi film" ödülünü alarak dünya çapında büyük bir başarı gösterir. Koçyiğit, daha önce beyaz perde de izlediği oyuncular ile birlikte kamera karşısına geçmeye başlar. Ayhan Işık'ın çalışma saatleri ve günlerine göre akşam yediden sonra asla çalışmaz. Ancak, gece sahne çekilecekse gündüz istirahat ederek, gece çalışır. Öğle vakti mutlaka mola verir ve öğle yemeği yer. Koçyiğit, Ayhan Işık ile çalışırken mecburen bu kuralları uygular. Ayrıca Koçyiğit, Sadri Alışık ve Fikret Hakan'dan çok şey öğrenir.

Hülya Koçyiğit oynadığı filmlerde genel olarak kendi sesiyle konuşmak, ilk oynadığı filmden itibaren sinemada kendi sesini duymak ister. Fakat o dönem, yalnızca şehir tiyatrolarında sinema ile ilişkisi olan oyuncular kendilerini bir filmde seslendirir. Sadri Alışık, Çolpan İlhan gibi çok az kişi, kendi sesi ile sinemada konuşur. Hülya Koçyiğit de filmlerini kendi seslendirmek için diksiyon dersi alır. Sesi güzel olsa da yönetmenler buna izin vermez. Mısır'dan Türkiye'ye gelen bir işletmeci, Koçyiğit ile birlikte ortak çalışmalar yapmak için Koçyiğit'in birçok filmini izlemiştir. Yatırımcı, Türkan Şoray, Fatma Girik, Filiz Akın ve Hülya Koçyiğit'in filmlerin hepsini izledikten sonra, "Bir şey dikkatimi çekti, bütün oyuncuların hepsi bir sesten konuşuyor, aynı şekilde vurguluyor ve aynı şekilde ağlıyorlar!" demiştir. Hülya Koçyiğit, bu sözü duyduktan sonra "Hürrem Bey, bakın yabancılar bile halimize gülüyor, siz hala direniyor musunuz?" diye tepki gösterir. O dönemde genelde filmlerin dublajı yapılırken, oyuncular başka bir filmin setinde olduğu için dublaj yapmaya zamanları kalmıyordu. Yapımcılar, bu duruma çözüm üretemiyor ve oyuncular da bu duruma kendi kendilerine formüller üretiyorlardı. Oyuncular, "Türkan'ı, Filiz'i ve diğerlerini bari ayrı kişiler seslendirsinler." diye çözüm üretmeye çalışıyor, fakat bu sorun karşısında bir türlü çözüm bulamıyorlardı.

Hülya Koçyiğit, yerli romanların sinemaya uyarlanması için çok çaba sarf etmiş ve Kerime Nadir, Muazzez Tahsin Berkand, Esat Mahmut Karakurt, Halide Edib Adıvar ve Peride Celal gibi sanatçıların eserlerinin sinemaya uyarlanmasına katkıda bulunmuştur. Romanlardan sinemaya uyarlanan filmler çok iyi neticeler elde etmiştir. Bir dönem roman kahramanlarını canlandırdıktan sonra, Kezban (1968), Kezban Roma'da (1970) ve Kezban Paris'te (1971) serisinde Kezban karakterini canlandırır ve canlandırdığı roller arasında en büyük popülariteyi Kezban karakteri ile yakalar. Kezban, Anadolu'dan gelen ve taşralı olduğu için ezilen, horlanmış, kendi kendini eğiterek zengin olmuş bir karakterdir. Daha sonra Koçyiğit, farklı filmlerde oynamıştır. Kırmızı Fener Sokağı adlı filmde sokak kızı İmra'yı canlandırdığında, seyirci hemen filme tepki göstermiş ve film hiç tutmamıştır. Sonra Ediz Hun'un annesi rolünü oynamayı kabul etmiştir. Daha sonra, farklı yönetmenlerle farklı roller arayışına girmiştir. O dönem, genellikle Orhan Aksoy ile çalışıyordu. Roman uyarlamalarını ve aşk filmlerini onunla birlikte çekiyordu. Farklı filmlerde farklı roller almak isteyen Koçyiğit, sinemada on yıldan sonra senaryo yazma ve yönetmenlik yapma yetkisine sahip olacaktı. Erman Film'in lokomotif oyuncusuydu. Başka firmalarla da çalışıyordu fakat, yılda sadece altı film çekiyordu. Lütfi Ömer Akad ile çalışmayı çok istemesi sonucunda yönetmen ile Düğün (1973), Gelin (1973) ve Diyet (1975) üçlemesini çekmiştir. Bir de Gökçe Çiçek (1972) filmini çekmiştir. Daha sonra, ağırlıklı olarak Şerif Gören ile çalışmıştır. Şerif Gören ile birlikte, Evlidir Ne Yapsa Yeridir (1978), Almanya Acı Vatan (1979), Firar (1984), Kurbağalar (1985) gibi önemli filmlerde çalışmıştır. 1970'li yıllarda Kadir İnanır, Tarık Akan ve benzeri dönemin yeni oyuncularıyla perde karşısına geçmiştir. 1980'li ve 1990'lı yıllarda ise 1960 ve 1970'lerin aksine daha az filmde rol almıştır. Kızı Gülşah Soydan (Alkoçlar), 1970'li yıllarda çocuk oyuncu olarak sinema filmlerinde yer almıştır.

Televizyon kariyeri
Televizyonla ilk kez 1980'li yıllarda TRT 1'de Nezihe Araz ve Selim İleri'nin metinlerini hazırladığı Hanımlar Sizler İçin adlı bir kuşak programına katılmakla başlamıştır. Programda iki saat süreyle kadınlara yönelik eğitici bölümleri olan çeşitli skeçleri canlandırmıştır. Çeşitli kadın karakterleri canlandırdığı program yaklaşık bir yıl sürmüştür. Programda Konya'da içkili bir restoran işleten kadın gibi ilginç karakterleri canlandırmıştır. Canlandırdığı kadınlar içinde Macide Öğretmen karakteri öne çıkmıştır. Özel kanallar açıldıktan sonra Show TV'de bir haber programı teklifi almıştır. Hayata dair şeyler, özel haberler olacak, konuları siz seçeceksiniz denilince Koçyiğit anlaşmayı kabul etmiştir. Eğitimde çocuk, çalışan çocuk, ailesinden şiddet gören çocuk, hasta çocuk gibi konular araştırılmıştır. Son Çare adlı programın ekibi, daha önce Fatma Girik ile birlikte bir program yapmıştır. Zamanla program çocuklarla kalmayıp genişleyince, çaresiz olan tüm insanların sorunlarına değinmiştir. Bir süre sonra Hülya Koçyiğit, sağlığını kaybetmiş ve boyun fıtığı olmuştur. Doktorların önerisi ile programı bırakmıştır. Fakat bu iki yıl sürmüştür, programın sonlarına doğru boyunlukla dolaşmaya başlamıştır. Programdan sonra Cihan Ünal ile birlikte TRT 1'de yayınlanan Nisan Yağmuru adlı dizide başrol oynamıştır. Dizi bitince Erdal Özyağcılar ile birlikte Mihriban adlı dizide başrol oynamıştır. Bir sonraki dizisinde ise Türkan Şoray, Filiz Akın, Fatma Girik ve Nevra Serezli ile birlikte 1980'li yılların ortasında TRT 1'de yayınlanmış yabancı Altın Kızlar adlı dizinin yerli versiyonu olan aynı isimli Altın Kızlar (2009) adlı dizide oynamıştır. Aynı zamanda Koçyiğit Murat Evgin'in Şehit klibinde anne rolünü canlandırmıştır.

Siyasi kariyeri
Kariyerinde siyaseti hiç düşünmese de, Anavatan Partisi'nden Turgut Özal'ın başdanışmanı olan Adnan Kahveci kendisini aramış ve şunları söylemiştir; "Beni paçalarımdan çekiyorlar, ben kendimi uçurumdan aşağıya denize doğru uçarken buluyorum. Madem gidiyorum, o zaman yanımda güvenebildiğim insanlar olsun istiyorum. Denizde boğulmadan yüzmeliyim. Sizin de aday olmanızı istiyorum. Hemen gelebilir misiniz?"  Bu konuşmanın olduğu zaman Hülya Koçyiğit, Kuşadası'nda tatildeydi. Konuşma bittiğinde eşi Selim "sen yaparsın." dedi. Aday olmaya istekliydi fakat o dönemde ANAP ile ilgili çok iyi izlenimler olmadığı için geri adım atıyordu. Turgut Özal ile birlikte bir-iki saatlik bir konuşmanın ardından Özal, Dünya'dan Melina Merkuri'nin örneğini vererek "Milletvekili olmak sizin göreviniz." demiştir. Koçyiğit, ailesinden destek almıştır. Böylece kararını vererek İzmir 3. bölgeden İzmir'den aday olmuştur. Fakat 141 oyla seçilememiş, üçüncü olmuştur.

Hülya Koçyiğit günümüzde AK Parti'ye yakınlığıyla bilinmektedir.

Hülya Koçyiğit, 2018 yılında Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından 24 Haziran seçimlerinin ardından oluşturulan Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Politikaları Kurulu'na üye olarak atanmıştır. Kurulda ayrıca Orhan Gencebay, Murat Bardakçı, Alev Alatlı, Prof. Dr. Mehmet Çelik, Prof. Dr. İskender Pala, Prof. Dr. Ümit Meriç gibi isimler yer almaktadır.,,

Özel hayatı
Hülya Koçyiğit, o dönem Fenerbahçe'de futbol oynayan Selim Soydan ile 5 Temmuz 1968 tarihinde evlendi. Bu evliliğinden 24 Nisan 1969 tarihinde Gülşah adında bir kızı doğdu. Hülya Koçyiğit'in Neslişah ve Aslışah adlarında iki torunu vardır. Kızı Gülşah küçük yaşlarda birkaç sinema filminde rol almıştır. Koçyiğit bir süre şarkıcılık da yapmıştır. Oyuncu Engin Altan Düzyatan, Hülya Koçyiğit'in torunu Neslişah Alkoçlar ile evlenmiştir.

Filmografisi

Ödüller

Yurt içinde aldığı ödüller
 Çasot Yaşam Boyu Başarı Ödülü
 İstanbul Film Festivali Onur Ödülü
 Ankara Film Festivali Onur Ödülü
 Uçan Süpürge Film Festivali Onur Ödülü
 Siyad Onur Ödülü
 1964: Yılın Kadın Oyuncusu (Turizm Bakanlığı)
 1964: Yılın Kadını (Türk Kadınlar Birliği)
 1969: 6. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu Ödülü - Cemile
 1972: 4. Altın Koza Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu Ödülü - "Zehra"
 1973: 10. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu Ödülü - Tanrı Misafiri
 1975: 12. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu Ödülü - Diyet
 1983: 20. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu Ödülü - Derman
 1990: 27. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu Ödülü - Karılar Koğuşu
 1991: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı
 1996: Altın Portakal Film Festivali – Yaşam Boyu Onur Ödülü
 2005: 12. Altın Koza Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü
 2010: Sadri Alışık Tiyatro ve Sinema – Sinema Onur Ödülü
 2012: Engelsiz Yaşam Vakfı, Yaşam Boyu Meslek ve Onur Ödülü
 2014: Ankara Uluslararası Film Festivali - "Aziz Nesin Emek Ödülü"
 2014: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü

Uluslararası festivallerden aldığı ödüller
 1987: Nantes Film Festivali (Fransa) - En Başarılı Kadın Oyuncu - "Kurbağalar"
 1988: Amiens Film Festivali (Fransa) - En İyi Kadın Oyuncu - "Bez Bebek"

Filmlerinin katıldığı festivaller
 Susuz Yaz: Berlin Film Festivali, Meksika Film Festivali
 Gelin: Tahran Film Festivali
 Derman: Çekoslovakya Karlovy Film Festivali, Venedik Film Festivali, Londra Film Festivali, Nantes Film Festivali, Şam Film Festivali (En Büyük Ödülü Aldı), Taşkent Film Festivali
 Kurbağalar: Fransa Nantes Film Festivali (En İyi Kadın Oyuncu Ödülü)

Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Yeşilçam oyuncuları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TSA´de Hülya Koçyiğit
 Senin Mucizen - Hülya Koçyiğit

|-
! colspan="3" style="background: #DAA520;" | Antalya Altın Portakal Film Festivali
|-

1947 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın oyuncular
Devlet Sanatçıları
İstanbul Şehir Tiyatroları sanatçıları
Türk kadın dizi oyuncuları
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kadın tiyatro oyuncuları
Yaşayan insanlar
Altın Koza Ödülü kazanan oyuncular
Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Politika Kurulları üyeleri
Bulgaristan Türkleri
Üsküdar doğumlular

Hülya Koçyiğit


مقبرة نوفوديفتشي  وهي «مقبرة العظماء» لمشاهير الروس. وتقع في جنوب غرب موسكو، بجانب دير وكنيسة يعودان إلى القرن السادس والسابع عشر وكانت من المقابر الخاصة بالقياصرة الروس والأسر الراقية فقط آنذاك.

ومن أهم الشخصيات المدفونة فيها الرئيس السوفيتي السابق نيكيتا خروشوف، الرئيس الروسي السابق بوريس يلتسن والفنانيين غوغل وأنطون تشيخوف وألكسندر عبدولاف وتشاليابين ودميتري شوستاكوفيتش وآخرون.

أعلام

 نيكيتا خروتشوف
 سيرجي آيزنشتاين
 نيقولاي غوغول
 بوريس يلتسن
 أنطون تشيخوف
 لودميلا بافيلتشينكو

مراجع

تأسيسات سنة 1898
تأسيسات سنة 1898 في روسيا
مدفونون بمقبرة نوفوديفيتشي
مقابر في موسكو
موسكو

مقبرة نوفوديفتشي


بوران دخت أو پوراندخت التي تلقب السعيدة وهي بنت مريم بنت قيصر ولأنه لم يجد الفرس أحداً من أسرة ساسان لقيادة المملكة، فتم تنصيبها ملكة على الإمبراطورية الساسانية. وعرفت بأنّها كانت عاقلة جداً وعادلة ذات سيرة حسنة، وحين أصبحت ملكة أعفت الناس من دفع الخراج وبسطت العدل فيهم. ومدة ملكها كانت سنة وأربعة أشهر.

و في العزر: أيها تشبهت بخُمانى بنت بهمن، وحكمت الناس من وراء حجاب، وأمرت بقتل خسرو فيروز قاتل أردشير. وفي الطبرى: أنها صيرت مرتبة شهربراز لفسفرخ قاتل شهر براز وقدلتها وزارتها.

انظر أيضا
 قائمة شاهنشاهات الإمبراطورية الساسانية
شجرة عائلة الساسانيين

مراجع

أسماء إناث إيرانية
أشخاص من أصل بيزنطي
الشعب الإيراني في القرن 7
المرأة في شاهنامه
إمبراطورات صاحبات نهج سائد
بوراندخت
حاكمات في القرن 7
فارسيات قديمات
ملكات إيران
ملكيون ساسانيون في القرن 7
ملكيون قتلوا في القرن 7
ملوك ساسانيون
ملوك فرس مغتالون
نساء الإمبراطورية الساسانية
وفيات 632
وفيات في قطيسفون

بوران دخت


The Humpty Dumpty Circus é um curta-metragem feito em stop-motion, dirigido por J. Stuart Blackton e Albert E. Smith, feito pela Vitagraph em 1898. Não há muitos registros ou informações dele porque houve um incêndio lá, o que acarretou na perda do filme. Poucas fotos se salvaram e podem ser encontradas no Google hoje em dia.

<https://en.wikipedia.org/wiki/The_Humpty_Dumpty_Circus>

<https://www.youtube.com/watch?v=CCtU1udgyQs>

The Humpty Dumpty Circus


Bogdan Tanjević, (Sırpça: Богдан Тањевић), (23 Şubat 1947), Yugoslavya'da doğan, Karadağlı basketbol koçu. Karadağ vatandaşlığının yanı sıra İtalya, Bosna-Hersek ve Türkiye vatandaşlıklarına sahiptir.

"Kurt hoca" tanımıyla Türk basketbolseverlerin akıllarında yer eden Hoca, daha önce KK Bosna, Yugoslavya millî basketbol takımı, Juve Caserta, Pallacanestro Trieste, Olimpia Milano, CSP Limoges, İtalya millî basketbol takımı, KK Buducnost, Asvel Villeurbanne ve Virtus Pallacanestro Bologna takımlarını çalıştırmıştır. 1996 yılında, Stefanel Milano takımını çalıştırırken, Efes Pilsen'e Koraç Kupası finalinde boyun eğmiştir. Yugoslavya, İtalya ve Fransa liglerinde şampiyonluk yaşayan Hoca, 1999 yılında da İtalya millî basketbol takımı ile Avrupa Şampiyonluğu'nu kazanmıştır

Türkiye kariyeri

Türkiye millî takımı kariyeri

2005 Avrupa Basketbol Şampiyonası
2001'de Avrupa 2.si olan ve şampiyonluk alamasa da bir süre bu seviyelerde olması beklenen altın jenerasyon, Tanjević önderliğindeki 2005 Avrupa Basketbol Şampiyonası'nda takım beklentilerin altında kalmıştır. Bu şampiyonada Türkiye ancak 12. sırada kendine yer bulabilmiştir.

2006 FIBA Dünya Kupası
2004 yılında Türkiye millî basketbol takımının başına getirilen Tanjević, Türkiye millî basketbol takımının, Japonya'da Dünya 6. olmasında büyük pay sahibidir. İlk turda grubunda; Litvanya, Avustralya, Brezilya ve Katar'ı yenen Türkiye, bir üst turda da Slovenya'yı yenmeyi başarmıştır. Ancak çeyrek finalde Arjantin'e boyun eğen Türkiye, Litvanya'yı bir kez daha yenerek ilk 6'ya girmiştir.

2007 Avrupa Basketbol Şampiyonası
2005 Avrupa Basketbol Şampiyonası'ndaki başarısızlıktan sonra 2007 Avrupa Basketbol Şampiyonası'nda daha iyi bir derece hedeflenmesine rağmen, turnuvadaki en iyi 4-5 takım arasında gösterilen ulusal takım ancak 12. olabilmiştir. Bunun sonucunda da 2008 Olimpiyatları'na gidilememiştir.

2009 Avrupa Basketbol Şampiyonası
2005 ve 2007'deki başarısızlıklar ve 2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nın Türkiye'de yapılması Tanjević'i, yeni ve dinamik bir kadro oluşturmaya itmiştir. Bu turnuva, bu yeni takımı birbirine alıştırmak ve yeni bir başarı elde edilmesi için iyi bir fırsat olmuştur. Bu nedenlerden ötürü, Mehmet Okur, Ermal Kuqo, Kaya Peker gibi çok önemli oyuncuları kadroya dahil etmemiştir. Bu turnuvada genç ve tecrübeli isimlerden kurulu Tanjević yönetimindeki Türkiye, Litvanya, Polonya ve Bulgaristan'ı yenerek bir üst tura çıkmış, bu turda da Sırbistan ve o yılın şampiyonu İspanya'yı yenmesine rağmen çeyrek finalde Yunanistan'a kaybederek şampiyonayı 8.nci sırada tamamlamıştır.

2010 Dünya Basketbol Şampiyonası
Tanjević kolon kanseri olmasına rağmen tedaviye gitmeyip takımın başında durmuştur. Türkiye'de düzenlenen 2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nın Ankara ayağında oynadığı grup maçlarında Porto Riko, Rusya, Çin, Yunanistan ve Fildişi Sahili'ni yenen Türkiye, gruptaki 5 maçını da galibiyetle tamamlamıştır. 2. turda Fransa'yı, çeyrek finalde de Slovenya'yı yenen Tanjevićli 12 Dev Adam, yarı finalde ise Sırbistan'ı 83-82 yenerek finale çıkmıştır. Böylece Tanjeviç, Türkiye millî basketbol takımına tarihinde ilk kez FIBA Basketbol Dünya Kupası'nda final oynama fırsatı sağlamıştır. 2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası finalinde ise Türkiye, Amerika'ya 81-64 yenilerek dünya ikincisi olmuştur. Bu şampiyona sonrası kendisine Türk Halkı tarafından 13. Dev Adam denilmektedir.

Fenerbahçe Ülker kariyeri
Tanjević, 2007 yılında Türkiye millî basketbol takımındaki görevinden ayrılmaksızın, 2006-07 sezonu şampiyonu Fenerbahçe Ülker'in başına getirildi. Daha önce kendisi gibi Türkiye millî basketbol takımı antrenörlüğü görevi de üstlenen selefi Aydın Örs ile olan ilişkileri ve Fenerbahçe'nin başına geçmesi ulusal ve uluslararası basında çok tartışıldı. 2007-08 ve 2009-10 yılları arasında Fenerbahçe Ülker'i şampiyon yapmıştır. Ama sağlık sorunları sebebiyet gösterilip yeni yılda Fenerbahçe Ülker'i çalıştırmayacağını söylemiştir.

Kaynakça

1947 doğumlular
İtalyan basketbol antrenörleri
Fenerbahçe SK koçları
Türkiye millî basketbol takımı antrenörleri
Yaşayan insanlar
Türk basketbol antrenörleri
ASVEL Basket koçları
EuroLeague şampiyonluğu kazanan koçlar
Avrupa Basketbol Şampiyonası kazanan koçlar
KK Bosna koçları
Limoges CSP koçları
Olimpia Milano koçları
Virtus Pallacanestro Bologna koçları

Bogdan Tanjević


A prova do arremesso de peso feminino do Campeonato Africano de Atletismo de 2022 foi disputada no dia 8 de junho, no Complexo Esportivo Nacional Cote d'Or, em Saint Pierre, na Maurícia.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+4).

Resultado final
A final ocorreu dia 8 de junho às 10:30.

Ligações externas

 Site da Confederação Africana de Atletismo

Campeonato Africano de Atletismo de 2022

Campeonato Africano de Atletismo de 2022 - Arremesso de peso feminino


Yeşilyöre, Kahramanmaraş ilinin Türkoğlu ilçesine bağlı bir mahalledir. Türkoğlu ilçesinin en kalabalık 7. mahallesidir.

Tarihçe
Daha önceleri köy iken, 21 Aralık 1987 tarihindeki kararla belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.

Kaynakça

Türkoğlu'nun mahalleleri

Yeşilyöre, Türkoğlu


دال بورينتون  ولد في 11 أكتوبر 1976 في انديانا بالولايات المتحدة الأمريكية يعتبر لاعبا محترفا في لعبة الهوكي على الجليد.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعلام هوكي جليد من كولومبيا البريطانية
رياضيون من فورت واين
لاعبو نيويورك رينجرز
لاعبو هوكي جليد من إنديانا
مدافعو هوكي جليد كنديون
مواليد 1976
مواليد في فورت واين
لاعبو تاكوما روكتس

دال بورينتون


Elisha Gray (Barnesville, 2. kolovoza 1835. – Newtonville, 21. siječnja 1901.), američki izumitelj. Neovisno o A. G. Bellu bavio se prenošenjem akustičkih tonova žičanim putem. Samo nekoliko sati nakon Bella (1876.) patentirao je svoj izum telefona. Bell je u svoj uređaj ugradio neke Grayeve izume i došlo je do sudskog spora koji je dobio Bell. Gray je radio na usavršavanju telegrafa i izumio teleautograf, stroj za električno prenošenje rukopisa (1888).

Bellov telefon

Telefon koji je izumio 1876. A. G. Bell je imao istu napravu za govor i slušanje. Bellov telefon, koji se do danas održao u izmijenjenomu obliku kao telefonska slušalica, sastoji se od trajnog (permanentnog) potkovastog magneta s polnim nastavcima P. Oko polnih nastavaka namotana je električna zavojnica s mnogo zavoja tanke žice, čiji krajevi završavaju na priključnice TT, odakle vode na slušalicu u drugoj postaji. Kad inducirana električna struja jednog trenutka poteče izvjesnim smjerom, zbrajaju se oba magnetizma, trajni od magneta i inducirani u zavojnici. U drugom smjeru magnetizam zavojnice slabi magnetizam trajnoga magneta. Time je djelovanje mnogo osjetljivije. Ispred polnih nastavaka nalazi se tanka membrana D od mekog željeza (feromagnet).

Isti takav aparat nalazi se na drugoj postaji. Kad se ispred membrane govori, membrana titra, pa se time mijenja jakost magnetskog polja, to jest kroz membranu prolazi čas više čas manje magnetskih silnica. U zavojnici se zbog toga induciraju promjenjive izmjenične struje. Nastaju, dakle, titranja električne struje koja teče u zavojnici, i to na isti način kao što je titranje samog govora. Ovo se prenosi na daljinu i djeluje preko elektromagneta na membranu prijamnog aparata. U slušalici se titranja električne struje pretvaraju natrag u mehanička titranja membrane koja točno odgovaraju titrajima membrane davača.

Bellovim telefonskim aparatom moglo se razgovarati samo na udaljenosti od nekoliko stotina metara. Kod toga je bilo nespretno to što se isti aparat morao čas stavljati pred usta da se u nj govori, a čas na uho da se njime sluša. Danas se Bellov telefon upotrebljava samo kao telefonska slušalica. Moderni telefonski aparat nema više istu napravu za govor i slušanje, već se radi iz dva dijela. Za slušanje služi telefonska slušalica, a za govor mikrofon. Mikrofon služi za pretvaranje električnih titraja u zvučne.

Izvori

 Američki izumitelji

Elisha Gray


An Fimbristylis singularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ethirajalu Govindarajalu. An Fimbristylis singularis in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis singularis