Peer Gynt (, ) is a five-act play in verse by the Norwegian dramatist Henrik Ibsen, written in Italy and published by the Danish publisher Gyldendal in 1867. It is one of the most widely performed Norwegian plays.

Peer Gynt chronicles the journey of its title character from the Norwegian mountains to the North African desert and back. According to Klaus Van Den Berg, "its origins are romantic, but the play also anticipates the fragmentations of emerging modernism" and the "cinematic script blends poetry with social satire and realistic scenes with surreal ones." Peer Gynt has also been described as the story of a life based on procrastination and avoidance.

Ibsen wrote Peer Gynt in deliberate disregard of the limitations that the conventional stagecraft of the 19th century imposed on drama. Its forty scenes move uninhibitedly in time and space and between consciousness and the unconscious, blending folkloric fantasy and unsentimental realism. Raymond Williams compares Peer Gynt with August Strindberg's early drama Lucky Peter's Journey (1882) and argues that both explore a new kind of dramatic action that was beyond the capacities of the theatre of the day; both created "a sequence of images in language and visual composition" that "became technically possible only in film."

Ibsen believed Per Gynt, a Norwegian fairy tale the play is loosely inspired by, to be rooted in fact. Ibsen also wrote that he had used his own family and childhood memories as "as some kind of model" for the Gynt family; he acknowledged that the character of Åse—Peer Gynt's mother—was based on his own mother, Marichen Altenburg, while Peer's father Jon Gynt is widely interpreted as based on Ibsen's father Knud Ibsen. He was also generally inspired by Peter Christen Asbjørnsen's collection of Norwegian fairy tales, published in 1845 (Huldre-Eventyr og Folkesagn).

The play was written in Italy and a first edition of 1,250 copies was published on 14 November 1867 by the Danish publisher Gyldendal in Copenhagen. Although the first edition swiftly sold out, a reprint of two thousand copies, which followed after only fourteen days, did not sell out until seven years later.  During Ibsen's lifetime Denmark and Norway had a largely identical written language based on Danish, but Ibsen wrote Peer Gynt in a somewhat modernized Dano-Norwegian that included a number of distinct Norwegian words.

Peer Gynt was first performed in Christiania (now Oslo) on 24 February 1876, with original music composed by Edvard Grieg that includes some of today's most recognised classical pieces, "In the Hall of the Mountain King" and "Morning Mood". It was published in German translation in 1881, in English in 1892, and in French in 1896. The contemporary influence of the play continues into the Twenty-First Century; it is widely performed internationally both in traditional and in modern experimental productions.

While Bjørnstjerne Bjørnson admired the play's "satire on Norwegian egotism, narrowness, and self-sufficiency" and described it as "magnificent", Hans Christian Andersen, Georg Brandes and Clemens Petersen all joined the widespread hostility, Petersen writing that the play was not poetry. Enraged by Petersen's criticisms in particular, Ibsen defended his work by arguing that it "is poetry; and if it isn't, it will become such. The conception of poetry in our country, in Norway, shall shape itself according to this book." Despite this defense of his poetic achievement in Peer Gynt, the play was his last to employ verse; from The League of Youth (1869) onwards, Ibsen was to write drama only in prose.

Characters

Plot

Act I
Peer Gynt is the son of the once highly regarded Jon Gynt. Jon Gynt spent all his money on feasting and living lavishly, and had to leave his farm to become a wandering salesman, leaving his wife and son behind in debt. Åse, the mother, wished to raise her son to restore the lost fortune of his father, but Peer is soon to be considered useless. He is a poet and a braggart, not unlike the youngest son from Norwegian fairy tales, the "Ash Lad", with whom he shares some characteristics.

As the play opens, Peer gives an account of a reindeer hunt that went awry, a famous theatrical scene generally known as "the Buckride". His mother scorns him for his vivid imagination, and taunts him because he spoiled his chances with Ingrid, the daughter of the richest farmer. Peer leaves for Ingrid's wedding, scheduled for the following day, because he may still get a chance with the bride. His mother follows quickly to stop him from shaming himself completely.

At the wedding, the other guests taunt and laugh at Peer, especially the local blacksmith, Aslak, who holds a grudge after an earlier brawl. In the same wedding, Peer meets a family of Haugean newcomers from another valley. He instantly notices the elder daughter, Solveig, and asks her to dance. She refuses because her father would disapprove, and because Peer's reputation has preceded him. She leaves, and Peer starts drinking. When he hears the bride has locked herself in, he seizes the opportunity, runs away with her, and spends the night with her in the mountains.

Act II
Peer is banished for kidnapping Ingrid. As he wanders the mountains, his mother and Solveig's father search for him. Peer meets three amorous dairymaids who are waiting to be courted by trolls (a folklore motif from Gudbrandsdalen). He becomes highly intoxicated with them and spends the next day alone suffering from a hangover. He runs head-first into a rock and swoons, and the rest of the second act probably takes place in Peer's dreams.

He comes across a woman clad in green, who claims to be the daughter of the troll mountain king. Together they ride into the mountain hall, and the troll king gives Peer the opportunity to become a troll if Peer would marry his daughter. Peer agrees to a number of conditions, but declines in the end. He is then confronted with the fact that the green-clad woman has become pregnant. Peer denies this; he claims not to have touched her, but the wise troll king replies that he begat the child in his head. Crucial for the plot and understanding of the play is the question asked by the troll king: "What is the difference between troll and man?"

The answer given by the Old Man of the Mountain is: "Out there, where sky shines, humans say: 'To thyself be true.' In here, trolls say: 'Be true to yourself and to hell with the world.'" Egotism is a typical trait of the trolls in this play. From then on, Peer uses this as his motto, always proclaiming that he is himself. He then meets the Bøyg — a creature who has no real description. Asked the question "Who are you?" the Bøyg answers, "Myself". In time, Peer also takes the Bøyg's important saying as a motto: "Go around". The rest of his life, he "beats around the bush" instead of facing himself or the truth.

Upon awaking, Peer is confronted by Helga, Solveig's sister, who gives him food and regards from her sister. Peer gives the girl a silver button for Solveig to keep and asks that she not forget him.

Act III
As an outlaw, Peer struggles to build his own cottage in the hills. Solveig turns up and insists on living with him. She has made her choice, she says, and there will be no return for her. Peer is delighted and welcomes her, but as she enters the cabin, an old-looking woman in green garments appears with a limping boy at her side.

This is the green-clad woman from the mountain hall, and her half-human brat is the child begotten by Peer from his mind during his stay there. She has cursed Peer by forcing him to remember her and all his previous sins, when facing Solveig. Peer hears a ghostly voice saying "Go roundabout, Peer", and decides to leave. He tells Solveig he has something heavy to fetch. He returns in time for his mother's death, and then sets off overseas.

Act IV

Peer is away for many years, taking part in various occupations and playing various roles, including that of a businessman engaged in enterprises on the coast of Morocco. Here, he explains his view of life, and we learn that he is a businessman taking part in unethical transactions, including sending heathen images to China and trading slaves.  In his defense, he points out that he has also sent missionaries to China, and he treated his slaves well.

His companions rob him, after he decides to support the Turks in suppressing a Greek revolt, and leave him alone on the shore. He then finds some stolen Bedouin gear, and, in these clothes, he is hailed as a prophet by a local tribe. He tries to seduce Anitra, the chieftain's daughter, but she steals his money and rings, gets away, and leaves him.

Then he decides to become a historian and travels to Egypt. He wanders through the desert, passing the Colossi of Memnon and the Sphinx. As he addresses the Sphinx, believing it to be the Bøyg, he encounters the keeper of the local madhouse, himself insane, who regards Peer as the bringer of supreme wisdom. Peer comes to the madhouse and understands that all of the patients live in their own worlds, being themselves to such a degree that no one cares for anyone else. In his youth, Peer had dreamt of becoming an emperor. In this place, he is finally hailed as one — the emperor of the "self".  Peer despairs and calls for the "Keeper of all fools", i.e., God.

Act V
Finally, on his way home as an old man, he is shipwrecked. Among those on board, he meets the Strange Passenger, who wants to make use of Peer's corpse to find out where dreams have their origin. This passenger scares Peer out of his wits. Peer lands on shore bereft of all of his possessions, a pitiful and grumpy old man.

Back home in Norway, Peer Gynt attends a peasant funeral and an auction, where he offers for sale everything from his earlier life. The auction takes place at the very farm where the wedding once was held. Peer stumbles along and is confronted with all that he did not do, his unsung songs, his unmade works, his unwept tears, and his questions that were never asked. His mother comes back and claims that her deathbed went awry; he did not lead her to heaven with his ramblings.

Peer escapes and is confronted with the Button-molder, who maintains that Peer's soul must be melted down with other faulty goods unless he can explain when and where in life he has been "himself". Peer protests. He has been only that, and nothing else. Then he meets the troll king, who states that Peer has been a troll, not a man, most of his life.

The Button-molder says that he has to come up with something if he is not to be melted down. Peer looks for a priest to whom to confess his sins, and a character named "The Lean One" (who is the Devil) turns up. The Lean One believes Peer cannot be counted a real sinner who can be sent to Hell; he has committed no grave sin.

Peer despairs in the end, understanding that his life is forfeit; he is nothing. But at the same moment, Solveig starts to sing—the cabin Peer built is close at hand, but he dares not enter. The Bøyg in Peer tells him "go around". The Button-molder shows up and demands a list of sins, but Peer has none to give, unless Solveig can vouch for him. Then Peer breaks through to Solveig, asking her to forgive his sins. But she answers: "You have not sinned at all, my dearest boy."

Peer does not understand—he believes himself lost. Then he asks her: "Where has Peer Gynt been since we last met? Where was I as the one I should have been, whole and true, with the mark of God on my brow?" She answers: "In my faith, in my hope, in my love." Peer screams, calls his mother, and hides himself in her lap. Solveig sings her lullaby for him, and we might presume he dies in this last scene of the play, although there are neither stage directions nor dialogue to indicate that he actually does.

Behind the corner, the Button-molder, who is sent by God, still waits, with the words: "Peer, we shall meet at the last crossroads, and then we shall see if... I'll say no more."

Analysis
Klaus van den Berg argues that Peer Gynt ... is a stylistic minefield: Its origins are romantic, but the play also anticipates the fragmentations of emerging Modernism. Chronicling Peer's journey from the Norwegian mountains to the North African desert, the cinematic script blends poetry with social satire, and realistic scenes with surreal ones. The irony of isolated individuals in a mass society infuses Ibsen's tale of two seemingly incompatible lovers – the deeply committed Solveig and the superficial Peer, who is more a surface for projections than a coherent character. The simplest conclusion one may draw from Peer Gynt, is expressed in the eloquent prose of the author: "If you lie; are you real?"

The literary critic Harold Bloom in his book The Western Canon has challenged the conventional reading of Peer Gynt, stating:Far more than Goethe's Faust, Peer is the one nineteenth-century literary character who has the largeness of the grandest characters of Renaissance imaginings. Dickens, Tolstoy, Stendhal, Hugo, even Balzac have no single figure quite so exuberant, outrageous, vitalistic as Peer Gynt. He merely seems initially to be an unlikely candidate for such eminence: What is he, we say, except a kind of Norwegian roaring boy? – marvelously attractive to women, a kind of bogus poet, a narcissist, absurd self-idolator, a liar, seducer, bombastic self-deceiver. But this is paltry moralizing – all too much like the scholarly chorus that rants against Falstaff. True, Peer, unlike Falstaff, is not a great wit. But in the Yahwistic, biblical sense, Peer the scamp bears the blessing: More life.

Writing process
On 5 January 1867 Ibsen wrote to Frederik Hegel, his publisher, with his plan for the play: it would be "a long dramatic poem, having as its principal a part-legendary, part-fictional character from Norwegian folklore during recent times. It will bear no resemblance to Brand, and will contain no direct polemics or anything of that kind."

He began to write Peer Gynt on 14 January, employing a far greater variety of metres in its rhymed verse than he had used in his previous verse plays Brand (written 1865) or Love's Comedy (written 1862). The first two acts were completed in Rome and the third in Casamicciola on the north of the island of Ischia.

During this time, Ibsen told Vilhelm Bergsøe that "I don't think the play's for acting" when they discussed the possibility of staging the play's image of a casting-ladle "big enough to re-cast human beings in." Ibsen sent the three acts to his publisher on 8 August, with a letter that explains that "Peer Gynt was a real person who lived in Gudbrandsdal, probably around the end of the last century or the beginning of this. His name is still famous among the people up there, but not much more is known about his life than what is to be found in Asbjørnsen's Norwegian Folktales (in the section entitled 'Stories from the Mountain')." In those stories, Peer Gynt rescues the three dairy-maids from the trolls and shoots the Bøyg, who was originally a gigantic worm-shaped troll-being. Peer was known to tell tall tales of his own achievements, a trait Peer in the play inherited. The "buck-ride" story, which Peer tells his mother in the play's first scene, is also from this source, but, as Åse points out, it was originally Gudbrand Glesne from Vågå who did the tour with the reindeer stag and finally shot it.

Following an earthquake on Ischia on 14 August, Ibsen left for Sorrento, where he completed the final two acts; he finished the play on 14 October. It was published in a first edition of 1,250 copies a month later in Copenhagen.

Background
Ibsen's previous play, Brand, preached the philosophy of "All or nothing." Relentless, cruel, resolute, overriding in will, Brand went through everything that stood in his way toward gaining an ideal. Peer Gynt is a compensating balance, a complementary color to Brand. In contrast to Brand, with his iron will, Peer is willless, insufficient, and irresolute. Peer "goes around" all issues facing him.

Brand had a phenomenal literary success, and people became curious to know what Ibsen's next play would be. The dramatist, about this time, was relieved of financial worry by two money grants, one from the Norwegian government and the other from the Scientific Society of Trondhjem. This enabled him to give to his work an unfettered mind. He went with his family to Frascati, where, in the Palazzo rooms, he looked many feet down upon the Mediterranean, and pondered his new drama. He preserved a profound silence about the content of the play, and begged his publisher, Hegel, to create as much mystery about it as possible.

The portrayal of the Gynt family is known to be based on Henrik Ibsen's own family and childhood memories; in a letter to Georg Brandes, Ibsen wrote that his own family and childhood had served "as some kind of model" for the Gynt family. In a letter to Peter Hansen, Ibsen confirmed that the character Åse, Peer Gynt's mother, was based on his own mother, Marichen Altenburg.  The character Jon Gynt is considered to be based on Ibsen's father Knud Ibsen, who was a rich merchant before he went bankrupt. Even the name of the Gynt family's ancestor, the prosperous Rasmus Gynt, is borrowed from the Ibsen's family's earliest known ancestor. Thus, the character Peer Gynt could be interpreted as being an ironic representation of Henrik Ibsen himself. There are striking similarities to Ibsen's own life; Ibsen himself spent 27 years living abroad and was never able to face his hometown again.

Grieg's music

Ibsen asked Edvard Grieg to compose incidental music for the play. Grieg composed a score that plays approximately ninety minutes. Grieg extracted two suites of four pieces each from the incidental music (Opus 46 and Opus 55), which became very popular as concert music. One of the sung parts of the incidental music, "In the Hall of the Mountain King", was included in the first suite with the vocal parts omitted. Originally, the second suite had a fifth number, "The Dance of the Mountain King's Daughter", but Grieg withdrew it.  Grieg himself declared that it was easier to make music "out of his own head" than strictly following suggestions made by Ibsen. For instance, Ibsen wanted music that would characterize the "international" friends in the fourth act, by melding the said national anthems (Norwegian, Swedish, German, French and English). Reportedly, Grieg was not in the right mood for this task.

The music of these suites, especially "Morning Mood" starting the first suite, "In the Hall of the Mountain King", and the string lament "Åse's Death" later reappeared in numerous arrangements, soundtracks, etc.

Other Norwegian composers who have written theatrical music for Peer Gynt include Harald Sæverud (1947), Arne Nordheim (1969), Ketil Hvoslef (1993) and Jon Mostad (1993–4). Gunnar Sønstevold (1966) wrote music for a ballet version of Peer Gynt.

Notable productions
In 1906 scenes from the play were given by the Progressive Stage Society of New York. The first US production of Peer Gynt opened at the Chicago Grand Opera House on October 24, 1906, and starred the noted actor Richard Mansfield, in one of his very last roles before his untimely death. In 1923, Joseph Schildkraut played the role on Broadway, in a Theatre Guild production, featuring Selena Royle, Helen Westley, Dudley Digges, and, before he entered films, Edward G. Robinson. In 1944, at the Old Vic, Ralph Richardson played the role, surrounded by some of the greatest British actors of the time in supporting or bit roles, among them Sybil Thorndike as Åse, and Laurence Olivier as the Button Molder. In 1951, John Garfield fulfilled his wish to star in a Broadway production, featuring Mildred Dunnock as Åse. This production was not a success, and is said by some to have contributed to Garfield's death at age 39.

On film, years before he became a superstar, the seventeen-year-old Charlton Heston starred as Peer in a silent, student-made, low-budget film version of the play produced in 1941. Peer Gynt, however, has never been given a full-blown treatment as a sound film in English on the motion picture screen, although there have been several television productions, and a sound film was produced in German in 1934.

In 1957, Ingmar Bergman produced  a five-hour stage version of Peer Gynt, at Sweden's Malmö City Theatre, with Max von Sydow as Peer Gynt.  Bergman produced the play again, 34 years later, in 1991, at Sweden's Royal Dramatic Theatre, this time with Börje Ahlstedt in the title role.  Bergman chose not to use Grieg's music, nor the more modern Harald Sæverud composition, but rather traditional Norwegian folk music, and little of that either.

In 1993, Christopher Plummer starred in his own concert version of the play, with the Hartford Symphony Orchestra in Hartford, Connecticut. This was a new performing version and a collaboration of  Plummer and Hartford Symphony Orchestra Music Director Michael Lankester. Plummer had long dreamed of starring in a fully staged production of the play, but had been unable to. The 1993 production was not a fully staged version, but rather a drastically condensed concert version, narrated by Plummer, who also played the title role, and accompanied by Edvard Grieg's complete incidental music for the play. This version included a choir and vocal parts for soprano and mezzo-soprano. Plummer performed the concert version again in 1995 with the Toronto Symphony Orchestra with Lankester conducting. The 1995 production was broadcast on Canadian radio. It has never been presented on television nor released on compact disc. In the 1990s Plummer and Lankester also collaborated on and performed similarly staged concert versions of A Midsummer Night's Dream by William Shakespeare (with music by Mendelssohn) and Ivan the Terrible (an arrangement of a Prokofiev film score with script for narrator). Among the three aforementioned Plummer/Lankester collaborations, all received live concert presentations and live radio broadcasts, but only Ivan the Terrible was released on CD.

Alex Jennings won the Olivier Award for Best Actor 1995/1996 for his performance in the Royal Shakespeare Company's production of Peer Gynt.

In 1999 Braham Murray directed a production at the Royal Exchange Theatre in Manchester with David Threlfall as Peer Gynt, Josette Bushell-Mingo as Solveig and Espen Skjonberg as Button Moulder.

In 2000, the Royal National Theatre staged a version based on the 1990 translation of the play by Frank McGuinness. The production featured three actors playing Peer, including Chiwetel Ejiofor as the young Peer, Patrick O'Kane as Peer in his adventures in Africa, and Joseph Marcell as the old Peer. Not only was the use of three actors playing one character unusual in itself, but the actors were part of a "color-blind" cast: Ejiofor and Marcell are black, and O'Kane is white.

In 2001 at the BBC Proms, the Gothenburg Symphony Orchestra and BBC Singers, conducted by Manfred Honeck, performed the complete incidental music in Norwegian with an English narration read by Simon Callow.

In 2005 Chicago's storefront theater The Artistic Home mounted an acclaimed production (directed by Kathy Scambiatterra and written by Norman Ginsbury) that received two Jeff Nominations for its dynamic staging in a 28-seat house. The role of Peer was played by a single actor, John Mossman.

In 2006, Robert Wilson staged a co-production revival with both the National Theater of Bergen and the Norwegian Theatre of Oslo, Norway. Ann-Christin Rommen directed the actors in Norwegian (with English subtitles). This  production mixed both Wilson's minimalist (yet constantly moving) stage designs with  technological effects to bring out the play's expansive potential. Furthermore, they utilized state-of-the-art microphones, sound systems, and recorded acoustic and electronic music to bring clarity to the complex and shifting action and dialogue. From April 11 through the 16th, they performed at the Brooklyn Academy of Music's Howard Gilman Opera House.

In 2006, as part of the Norwegian Ibsen anniversary festival, Peer Gynt was set at the foot of the Great Sphinx of Giza near Cairo, Egypt (an important location in the original play). The director was Bentein Baardson. The performance was the centre of some controversy, with some critics seeing it as a display of colonialist attitudes.

In January 2008 the Guthrie Theater in Minneapolis debuted a new translation of Peer Gynt by the  poet Robert Bly. Bly learned Norwegian from his grandparents while growing up in rural Minnesota, and later during several years of travel in Norway. This production stages Ibsen's text rather abstractly, tying it loosely into a modern birthday party for a 50-year-old man. It also significantly cuts the length of the play. (An earlier production of the full-length play at the Guthrie required the audience to return a second night to see the second half of the play.)

In 2009, Dundee Rep with the National Theatre of Scotland toured a production.  This interpretation, with much of the dialogue in modern Scots, received mixed reviews. The cast included Gerry Mulgrew as the older Peer.  Directed by Dominic Hill.

In November 2010 Southampton Philharmonic Choir and the New London Sinfonia performed the complete incidental music using a new English translation commissioned from Beryl Foster. In the performance, the musical elements were linked by an English narrative read by actor Samuel West.

From June 28 through July 24, 2011, La Jolla Playhouse ran a production of Peer Gynt as a co-production with the Kansas City Repertory Theatre, adapted and directed by David Schweizer.

The 2011 Dublin Theatre Festival presented a new version of Peer Gynt by Arthur Riordan, directed by Lynne Parker with music by Tarab.

The Peer Gynt Festival
At Vinstra in Gudbrandsdalen (the Gudbrand valley), Henrik Ibsen and Peer Gynt have been celebrated with an annual festival since 1967. The festival is one of Norway's largest cultural festivals, and is recognized by the Norwegian Government as a leading institution of presenting culture in nature. The festival has a broad festival program with theatre, concerts, an art exhibition and several debates and literature seminars.

The main event in the festival is the outdoor theatre production of Peer Gynt at Gålå. The play is staged in Peer Gynts birthplace, where Ibsen claims he found inspiration for the character Peer Gynt, and is regarded by many as the most authentic version. The play is performed by professional actors from the national theater institutions, and nearly 80 local amateur actors. The music to the play is inspired by the original theatre music by Edvard Grieg – the "Peer Gynt suite". The play is one of the most popular theater productions in Norway, attracting more than 12,000 people every summer.

The festival also holds the Peer Gynt Prize, which is a national Norwegian honor prize given to a person or institution that has achieved distinction in society and contributed to improving Norway's international reputation.

Peer Gynt Sculpture Park

Peer Gynt Sculpture Park (Peer Gynt-parken) is a sculpture park located in Oslo, Norway. Created in honour of Henrik Ibsen, it is a monumental presentation of Peer Gynt, scene by scene. It was established in 2006 by Selvaag, the company behind the housing development in the area. Most of the sculptures in this park are the result of an international sculpture competition.

Adaptations

In 1912 German writer Dietrich Eckart adapted the play. In Eckart's version, the play became "a powerful dramatisation of nationalist and anti-semitic ideas", in which Gynt represents the superior Germanic hero, struggling against implicitly Jewish "trolls". In this racial allegory the trolls and Great Bøyg represented what philosopher Otto Weininger – Eckart's hero – conceived as the Jewish spirit. Eckart's version was one of the best attended productions of the age with more than 600 performances in Berlin alone. Eckart later helped to found the Nazi Party and served as a mentor to Adolf Hitler; he was also the first editor of the party's newspaper, the Völkische Beobachter.  He never had another theatrical success after Peer Gynt.

In 1938 German composer Werner Egk finished an opera based on the story.

In 1948, the composer Harald Sæverud made a new score for the nynorsk-production at "the Norwegian Theatre" (Det Norske Teatret) in Oslo. Sæverud incorporated the national music of each of the friends in the fourth act, as per Ibsen's request, who died in 1906.

In 1951, North Carolinian playwright Paul Green published an American version of the Norwegian play. This is the version in which actor John Garfield starred on Broadway. This version is also the American Version, and features subtle plot differences from Ibsen's original work, including the omittance of the shipwreck scene near the end, and the Buttonmolder character playing a moderately larger role.

In 1961, Hugh Leonard's version, The Passion of Peter Ginty, transferred the play to an Irish Civil War setting.  It was staged at Dublin's Gate Theatre.

In 1969, Broadway impresario Jacques Levy (who had previously directed the first version of Oh! Calcutta!) commissioned The Byrds' Roger McGuinn to write the music for a pop (or country-rock) version of Peer Gynt, to be titled Gene Tryp. The play was apparently never completed, although, as of 2006, McGuinn was preparing a version for release. Several songs from the abortive show appeared on the Byrds' albums of 1970 and 1971.

In March 1972 Jerry Heymann's adaptation, called Mr. Gynt, Inc., was performed at La MaMa Experimental Theatre Club.

In 1981, Houston Ballet presented Peer Gynt as adapted by Artistic Director Ben Stevenson, OBE.

In 1989, John Neumeier created a ballet "freely based on Ibsen's play", for which Alfred Schnittke composed the score.

In 1998, the Trinity Repertory Company of Providence, Rhode Island commissioned David Henry Hwang and Swiss director Stephan Muller to do an adaptation of Peer Gynt.

In 1998, playwright Romulus Linney directed his adaptation of the play, entitled Gint, at the Theatre for the New City in New York.  This adaptation moved the play's action to 20th-century Appalachia and California.

In 2001, Rogaland Theatre produced an adaptation entitled Peer Gynt-innen?, loosely translated as Peer the Gyntess?  This was a one-act monologue performed by Marika Enstad.

In 2007, St. John's Prep of Danvers, Massachusetts won the MHSDG Festival with their production starring Bo Burnham.

In 2008, Theater in the Open in Newburyport, Massachusetts, produced a production of Peer Gynt adapted and directed by Paul Wann and the company.  Scott Smith, whose great, great grandfather (Ole Bull) was one of the inspirations for the character, was cast as Gynt.

In 2009, a DVD was released of Heinz Spoerli's ballet, which he had created in 2007. This ballet uses mostly the Grieg music, but adds selections by other composers. Spoken excerpts from the play, in Norwegian, are also included.

In Israel, poet Dafna Eilat (:he:דפנה אילת) composed a poem in Hebrew called "Solveig", which she also set to music, its theme derived from the play and emphasizing the named character's boundless faithful love. It was performed by Hava Alberstein (see ).

In 2011, Polarity Ensemble Theatre in Chicago presented another version of Robert Bly's translation of the play, in which Peer's mythic journey was envisioned as that of America itself, "a 150-year whirlwind tour of the American psyche."

On an episode of "Inside the Actors Studio", Elton John spontaneously composed a song based on a passage from Peer Gynt.

The German a cappella metal band Van Canto also made a theatrical a cappella metal adaption of the story, naming it "Peer Returns". The first episode that has been released up until now, called "A Storm to Come", appears on the band's album Break the Silence.

American composer Mary McCarty Snow (1928-2012) composed music for a Texas Tech University production of Peer Gynt.

Will Eno's adaptation of Ibsen's Peer Gynt titled Gnit had its world premiere at the 37th Humana Festival of New American Plays in March 2013.

In 2020, a new audio drama adaptation of Peer Gynt by Colin Macnee, written in verse form with original music, was released in podcast form.

Films
There have been a number of film adaptations including:
 Peer Gynt (1915 film), an American film directed by Oscar Apfel and Raoul Walsh
 Peer Gynt (1919 film), a German film directed by Richard Oswald
 Peer Gynt (1934 film), a German film directed by Fritz Wendhausen
 Peer Gynt (1941 film), notable for being the film debut of Charlton Heston
 Peer Gynt (1971 film), a German language TV film starring Edith Clever
 Peer Gynt (1979 animated film), Russian animation studio Soyuzmultfilm animated film "Пер Гюнт".
 Peer Gynt (1981 film), a French TV film directed by Bernard Sobel
 Peer Gynt (1988 film), a Hungarian TV film directed by István Gaál
 Peer Gynt (2006 film), a German TV film directed by Uwe Janson
 Peer Gynt (2017 film), a Belgian short film directed by Michiel Robberecht

Notes

References

Sources

 Banham, Martin, ed. 1998. The Cambridge Guide to Theatre. Cambridge: Cambridge UP. .
 Brockett, Oscar G. & Franklin J. Hildy. 2003. History of the Theatre.  9th, International edition. Boston: Allyn & Bacon. .
 Farquharson Sharp, R., trans. 1936. Peer Gynt: A Dramatic Poem.  Henrik Ibsen. Edinburgh: J. M Dent & Sons and Philadelphia: J. B. Lippincott. Available in online edition.
 McLeish, Kenneth, trans. 1990. Peer Gynt.  Henrik Ibsen. Drama Classics ser. London: Nick Hern, 1999. .
 Meyer, Michael, trans. 1963. Peer Gynt.  Henrik Ibsen. In Plays: Six. World Classics ser. London: Methuen, 1987. 29–186. .
 –––. 1974. Ibsen: A Biography. Abridged. Pelican Biographies ser. Harmondsworth: Penguin. .
 Moi, Toril. 2006. Henrik Ibsen and the Birth of Modernism: Art, Theater, Philosophy. Oxford and New York: Oxford UP. .
 Oelmann, Klaus Henning. 1993. Edvard Grieg: Versuch einer Orientierung. Egelsbach Cologne New York: Verlag Händel-Hohenhausen. .
 Schumacher, Meinolf. 2009. "Peer Gynts letzte Nacht: Eschatologische Medialität und Zeitdehnung bei Henrik Ibsen". Figuren der Ordnung: Beiträge zu Theorie und Geschichte literarischer Dispositionsmuster. Ed. Susanne Gramatzki and Rüdiger Zymner. Cologne: Böhlau. pp. 147–162.  Available in online edition.
 Watts, Peter, trans. 1966. Peer Gynt: A Dramatic Poem. By Henrik Ibsen. Harmondsworth: Penguin. .
 Williams, Raymond. 1966. Modern Tragedy. London: Chatto & Windus. .
 –––. 1989. The Politics of Modernism: Against the New Conformists. Ed. Tony Pinkney. London and New York: Verso. .
 –––. 1993. Drama from Ibsen to Brecht. London: Hogarth. .

External links

 Free Scores of piano arrangements of the two suites.
 Peer Gynt , freely available at Project Runeberg

 Peer Gynt: a dramatic poem,  Philadelphia: J. B. Lippincott, 1936. Color illustrations by Arthur Rackham via Internet Archive.
 The Peer Gynt Festival,

1867 plays
1876 plays
Plays by Henrik Ibsen
Fiction about the Devil
Books illustrated by Arthur Rackham

Peer Gynt


ẞ,  ß (Almanca: scharfes S veya Eszett ), Almancada kullanılan bir harftir. Adından da anlaşılacağı gibi, Eszett harfi, eski Almanca matbu harflerinden S (ſ) ile Z (ʒ) harflerinin bitişik yazılmasıyla oluşan, sert okunması gerekten bir harf ikilisinin (ſʒ) zamanla tek bir harfe dönüşmesiyle ortaya çıkmıştır. Dolayısıyla Yunan alfabesinin bir harfi olan β (beta) ile ne seste, ne de köken açısından hiçbir bağlantısı yoktur.

Almancanın gelişiminde bu harfin kullanımında daima değişiklikler olmuş, en son 1996 yılında başlatılan yazım kuralları reformu sonucu 'ß' harfinin kullanımı ile ilgili benimsenen kural şöyledir:

Sert okunan ve daha önce 'ss' ya da 'ß' ile yazılan kelimeler söz konusu olduğunda, bu harfler ya da harfin bulunduğu hecenin ünlüsü hızlı okunuyorsa, 'ss', yavaş okunuyorsa 'ß' yazılır. Örnek: 'Straße' (sokak), 'Fass' (fıçı) (1996'dan önce Faß yazılırdı). Ayrıca Türkçe 'ki' anlamına gelen eski yazılışıyla 'daß' edatı artık daima 'dass' yazılır, aynı kurala uygun olarak. İsviçre Almancasında, Almanya'nın benimsediği bu kuraldan ayrılarak, 'ß' kullanımı tamamen kaldırıldı.

Türkçe klâvyelerde tuş kombinasyonu alt+0223 ya da Alt gr + s'dir.

ẞ Harfi
"ß" harfi hiçbir Almanca sözcüğün başında yer almaz, bu yüzden "ß" harfi için uzun süre büyük bir yazılış şekli gereksiz görülmüştü. Ama bir kelime sadece büyük harfler ile yazıldığında zamanla sorunlar ortaya çıkabildiği için, en sonunda 29 Haziran 2017 yılında, Alman Yazı Denetim Konseyi'nin aldığı yeni karar ile "ẞ" harfi Alman alfabesine eklenmiştir. Bir kelime sadece büyük harflerle yazıldığında, "ß" harfi yerine kullanılan "SS" nin yerine artık "ẞ" harfi de kullanılabilir durumuna geldi. Örneğin sokak anlamına gelen "Straße" nin STRASSE   veya STRAẞE  olarak yazılması gibi.

Kaynakça

Dilbilgisi
Almanca

ß


Polje žita s čempresima je jedna od tri slične slike i crtež nizozemskog slikara Vincenta van Gogha koje je naslikao dok je živio u sanatoriju Saint Paul-de-Mausole u mjestu Saint-Rémy-de-Provence, u blizini Arlesa, Francuska, 1889. godine. Van Gogh je dobrovoljno prijavio u umobolnicu u svibnju 1889. godine, a slike je naslikao inspiriran pogledom s njegova prozora na gorje Alpilles. Kako je mogao napuštati sobu da slika, vjerojatno je slika nastala na otvorenom (plein air), u samoj blizini motiva.

Slika gustim impasto namazima boja prikazuje zlatno polje zrelog žita s pokojim cvijetom maka i tamnim provansalskim čempresom koji stoji poput obeliska uz desni rub, te svjetlije zelenog i manjeg drveta masline na lijevoj strani, dok se u daljinama plave planine, a bijeli oblaci se vijugaju na azurnom nebu. Prvu verziju van Gogh je završio u srpnju 1889., tijekom faze bjesomučnog slikanja i nedugo nakon što je naslikao Zvjezdanu noć. U to vrijeme bio je fasciniran čempresima.

Povijest

Po prvoj slici van Gogh je nacrtao crtež perom koji se danas čuva u Muzeju van Gogh u Amsterdamu. Poslije je po crtežu načinio još dvije slike u svom ateljeu, jednu veću i jednu manju verziju. Prvu, veću studijsku verziju naslikao je bez velikih promjena na izvornu sliku, dodajući tek na koncu malo žute i smeđe. Manju i nešto manje uspješnu, poslao je svojoj majci i sestri kao poklon.

Veće verzije, lipanjsku i rujansku, poslao je u listopadu 1889. godine svom bratu Theu u Pariz. Prvu sliku Theo je prodao 1900. umjetniku Émileu Schuffeneckeru, nakon kojega je nekoliko puta mijenjala vlasnika u Parizu dok ju nije kupio bankar Franz von Mendelssohn (1865. – 1935.) koji ju je odnio u Berlin 1910. godine. God. 1952. kupio ju je švicarski industrijalac Emil Bührle koji ju odnosi u Zurich. Njegov sin Dieter je sliku prodao muzeju Metropolitan u New Yorku 1993. godine za 57 milijuna $, novac koji je muzeju donirao izdavač, diplomat i filantrop Walter H. Annenberg. Slika je tako dospjela na popis najskupljih slika.

Prvu studijska verziju, koja je jako slična izvornoj, kupila je Nacionalna galerija u Londonu 1923. godine. Ona je bez obrisa i nije nikada lakirana ili premazana voskom. Treća, manja verzija je u privatnoj kolekciji od kada je prodana preko aukcijske kuće Sotheby's u Londonu 1970. godine.

Izvori

Slike Vincenta van Gogha
Slike u muzeju Metropolitan
Kolekcija Nacionalne galerije u Londonu
Slike iz 1889.

Polje žita s čempresima


Mais (Motorlu araç imalat  ve satış) Oyak-Renault, Renault lisansı ile, Renault 12 binek otomobillerini üretmek üzere, 2 Eylül 1969 tarihinde, 6/12347 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile kurulmuştur. Şirketin kuruluş sermayesi 50 milyon liradır. Kararnameye uygun olarak kuruluş iki adımda gerçekleştirilmiştir. 1. Dönem Yatırım İlk adımda, fabrika tesislerinin kurulması, tezgâhların alınması, yerleşmesi ve işletilmesi ön görülmüştür. Oyak – Renault mekanik üretim ağırlıklı olarak faaliyete geçmiştir. Motor, vites kutusu, ön ve arka takım, pedal direksiyon parçalarının üretilmesi ve birleştirilmesi kısa sürede sağlanmıştır. Ön görülen süre içinde % 67 yerli parça oranına ulaşmıştır. 2. Dönem Yatırım İkinci adımda, yerli parça oranının % 85'e yükseltilmesi, özellikle karoseri ve diğer saç parçaların üretilmesi, yıllık kapasitenin arttırılması öngörülmüştür. 1976'da başlayan ikinci dönem yatırım 1979'da tamamlanmıştır.

Fabrika Yerleşimi
Oyak – Renault, Bursa Mudanya yolu üzerinde, il merkezine ve Mudanya ilçesine yaklaşık 15'er km. uzaklıkta, Organize Sanayii Bölgesi sınırları içinde bulunmaktadır. Bütünleşik bir tesis olması nedeniyle, binaların tasarım ve yerleşimi üretim akış mantığına göre yapılmıştır. 1. dönem yatırımlarında kapalı alan 62500 m² iken, 2. dönem yatırımlarında bu alan 98000 m²'ye yükselmiştir. 1998 yılında 186529 m²'si kapalı alan olmak üzere toplam 412345 m² üzerinde kurulu bir alana sahiptir.
 Tesis kuruluş yeri açısından birçok avantajlara sahiptir. Tesisin burada kurulmasının nedenleri?
 1) Tesisin yeri pazarı teşkil eden müşteriye oldukça yakındır. Türkiye'de nüfusun büyük kısmı bu bölgede bulunmaktadır. Bölgenin gelir düzeyi Türkiye genelinden daha yüksektir. Ürün kısa zamanda müşteriye ulaştırılmakta ve taşıma maliyeti az olmaktadır.
 2) Üretim yapılırken kullanılan hammadde ve yarımamülün temini kolaydır. Birçok üretim tesisi bu bölgede bulunmaktadır. Bölgede yan sanayii oldukça gelişmiştir.
 3) Hammaddenin tesise gelmesi ve ürünün pazara ulaştırılması oldukça yüksek bir maliyet oluşturur. Tesisin yeri ulaşım açısından elverişlidir. Büyük şehirleri birbirine bağlayan karayollarına çok yakındır. Yurt dışına ulaşımda ise deniz yolu avantajı kullanılabilmektedir. Tesisin yeri büyük ve işlek limanlara yakındır.
 4) Tesiste çok sayıda insana iş sağlanmaktadır. Tesiste ihtiyaç duyulan vasıflı veya vasıfsız eleman oldukça gelişmiş bir şehir olan Bursa'dan rahatlıkla sağlanabilmektedir. Bursa'da eleman yetiştirecek üniversite ve meslek liseleri mevcuttur. Ayrıca şirketlerde özel meslek liseleri ve üniversite açarak eleman yetişmesine katkıda bulunmaktadırlar.
 5) Çalışandan yeterli verimin alınabilmesi için o kişinin yaşam şartlarının iyi olması gerekir. Tesisin bulunduğu yer yaşam koşullarının Türkiye standartlarının üzerinde olduğu bir yerdir. Fabrika sahası çalışanların ikamet ettikleri yerlere çok uzak değildir.
 6) Tesis rakip firmaların bulunduğu bir yerdedir. Böylece rakip firmalarla rekabet aynı koşullarda olmaktadır. Rakip firmaların yardımlaşmaya da ihtiyacı olduğu düşünülürse bu da bir avantajdır. Bölgede yan sanayii gelişmiş olduğundan yan sanayii ile iletişim en kısa yoldan sağlanabilmektedir.

Üretim kapasitesi
Kuruluş kararnamesinde üretim kapasitesi yılda 20.000 otomobil olarak öngörülmüştür. İkinci kararname ile yılda 45.000 arabaya yükseltilmiştir. 1988 yılında 54.000 araca yükselen kapasite, 1989'da 51.781, 1990'da 68.041, 1991'de 78.853, 1992'de 110.643, 1993'te 105.242, 1994'te 160.000, 1995'te 165.000 1998'de 120.000 otomobile ulaşmıştır. 2000 yılında 140,159 adet araç üretimiyle, Oyak Renault Türkiye'de en fazla araç üreten firma olmuştur.

Kaynakça

Türkiye merkezli otomotiv şirketleri
1969'da kurulan şirketler
Bursa merkezli şirketler

Mais


An Bulbostylis neglecta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Botting Hemsley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Baron Clarke. An Bulbostylis neglecta in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bulbostylis

Bulbostylis neglecta


Zija Dizdarević (Ljubuški; 18. veljače 1916. – koncentracijski logor Jasenovac, proljeće 1942.), bosanskohercegovački je književnik bošnjačkog podrijetla.

Životopis
Rođen je u malom hercegovačkom mjestu Vitina pokraj Ljubuškog u bošnjačkoj obitelji, od oca Šefkije i majke Selime. Nekoliko godina po rođenju s obitelji se seli u Fojnicu gdje provodi djetinjstvo.

Nakon završene osnovne škole u Fojnici, 1926. godine upisao se na Nižu šerijatsku gimnaziju u Sarajevu koju završava 1930. godine. Godinu dana kasnije pošao je u Učiteljsku školu u Sarajevu i završio je 1936. s odličnim uspjehom.

Još kao srednjoškolac djeluje kao aktivist u društvu, učestvujući u đačkim štrajkovima, a taj buntovni karakter mu donosi nenaklonost režima i čestu prismotru policije. U tom periodu objavljuje i prve literarne radove: Halucinacije i Zapisi bolesnog čovjeka (1935.) što upućuje na njegov nesporni talent.
Zbog antirežimske političke aktivnosti ne uspijeva pronaći posao učitelja, te se 1937. godine upisuje na studij pedagogije i psihologije na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Tijekom studentskog razdoblja izdržava se od pisanja i pružanja privatne poduke. U tom razdoblju objavljuje mnoge pripovijetke i radove u Putokazu, Pregledu i Politici a učestvuje i u političkom djelovanju bosanskih studenata u Beogradu i Zagrebu.

Iz studentskih dana ga je vezalo čvrsto prijateljstvo s bosanskohercegovačkim književnikom Brankom Ćopićem, koji je jedno od svojih najboljih djela Bašta šljezove boje posvetio upravo ovom književniku.

U prvoj godini Drugog svjetskog rata Zija Dizdarević je djelovao kao ilegalac u Fojnici i Sarajevu. U proljeće 1942. uhapšen je u Sarajevu, dan prije odlaska u partizane, odveden u ustaški koncentracijski logor Jasenovac i odmah ubijen.

Zija Dizdarević je živio 26 godina, više oskudno nego skromno, u grozničavom radu i učenju, ne žaleći sebe, kao da je znao da će živjeti kratko. Napisao je samo jednu do bola dirljivu zbirku priča Prosanjane jeseni. U autentičnosti likova naših malih ljudi, izvornom  bošnjačkom jeziku i poetskom iskazu u pričama životu u malom o bosanskom mjestu ostao je do danas nenadmašen. Prema njegovoj pripovijetki Blago u duvaru 1975. godine snimljen je istoimeni televizijski film.

Djela

Posmrtno su mu objavljene knjige:
 Pripovijetke (Sarajevo, 1948.)
 Prosanjane jeseni (Sarajevo, 1959.)
 Sabrana djela (Sarajevo, 1968.)
 Blago u duvaru (Sarajevo, 1983.)

Izvori

Vanjske povezice
 "Zašto je Zija Dizdarević uhapšen, mučen i ubijen u Jasenovcu?", Jasmin Agić, Al Jazeera Balkans, 8. rujna 2018.

Životopisi, Ljubuški
Bošnjački književnici

Zija Dizdarević


¿A que jugamos? es una obra de teatro de Carlos Gorostiza, que data de 1968 y estrenada en España en 1971.

Argumento
La obra comienza con la reunión de un grupo de amigos. Durante el transcurso de la velada se presenta la posibilidad de pasar el rati jugando a un juego. Dicho juego consiste en imaginarse que el fin del mundo llegará pronto, por lo que cada uno de los partícipes deberá contar a los demás cómo pasarían estos últimos momentos. Pero lo que en un principio pasaba por un simple divertimento, pronto cambiará, debido a los secretos que se esconden tras las confesiones.

Estreno en España
 Teatro Maravillas, Madrid, 27 de marzo de 1971.
 Dirección: Victor Andrés Catena.
 Escenografía: José Ramón Aguirre.
 Intérpretes: Carlos Larrañaga, María Luisa Merlo, Miguel Palenzuela, José María Guillén, Conchita Goyanes.

Referencias

Obras de teatro de Argentina
Obras de teatro en español
Obras de teatro del siglo XX
Obras de teatro de 1968

¿A que jugamos?


Fédération Internationale des Mouvements Catholiques d'Action Paroissale (FIMCAP) je međunarodna krovna organizacija katoličkih organizacija mladih. FIMCAP okuplja 35 udruga članica u 33 zemlje Europe, Afrike, Azije i Južne Amerike širom svijeta. Osnovana je 1962. godine, a Papinsko vijeće za laike priznaje je kao međunarodnu katoličku organizaciju.

Priča
Godine 1959. francuska, belgijska i nizozemska katolička udruženja mladih po prvi puta su radila u Lucernu na projektu međunarodne unije. Prva konferencija delegata održala se u Njemačkoj 1960. godine u sklopu Svjetskog euharistijskog kongresa u Münchenu. U listopadu 1961. osnovalo ga je jedanaest udruga, a na Uskrs 1962. formalno je osnovan FIMCAP. Nakon što ga je Papinsko vijeće za laike 1976. godine priznalo, FIMCAP je "međunarodna katolička organizacija", a time i član Konferencije Vijeća.

Aktivnosti
Svake tri godine FIMCAP organizira "World Camp", međunarodni kamp za mlade. Na europskoj razini organiziraju se razmjene događaja između pojedinih skupina udruga članica ("Roundabouts"), tečajevi europskih vođa grupa ("EuroCourse") i Euroclass, desetomjesečni međunarodni tečaj za vođu mladih.

Postoje partnerstva između pojedinih udruga. 20. studenoga održat će se "FIMCAP Day" u svim udrugama članicama, na kojima će se na licu mjesta iskusiti međunarodna dimenzija rada katoličkih udruga mladih

Izvori

Međunarodne organizacije
Katoličanstvo

Fimcap


Belçika'daki şehirler listesi
3 federal bölge ve bölge başkentleri, 10 il ve il merkezleri:

Brüksel Bölgesi
 Brüksel - (il merkezi) ve Brüksel Bölgesi'nin başkenti ve Flaman Bölgesi'nin başkenti

Flaman Bölgesi

Antwerpen (il)
 Antwerpen - (il merkezi)
 Herentals
 Mechelen
 Turnhout

Belçika'daki Limburg
 Hasselt - (il merkezi)

Oost Vlaanderen (Doğu Flandra)
 Dendermonde
 Gent - (il merkezi)
 Ronse
 Sint-Niklaas

Vlaams Brabant
 Aarschot
Halle
 Leuven - (il merkezi)
 Tienen

West Vlaanderen (Batı Flandra)
 Brugge - (il merkezi)
 Knokke-Heist
 Kortrijk
 Oostende
 Roeselare

Valonya

Brabant wallon (Valonya'daki Brabant)
 Wavre - (il merkezi)

Hainaut
 Ath
 Charleroi
 Chimay
 Leuze
 Mons - (il merkezi)
 Mouscron
 Soignies
 Tournai

Liège (il)
 Huy
 Liège - (il merkezi)
 Malmédy
 Spa
 Verviers

Lüksemburg ili
 Arlon - (il merkezi)
 Bastogne
 Bouillon
 Marche en Famenne
 Neufchâteau

Namur (il)
 Dinant
 Namur - (il merkezi) ve Valonya'nin başkenti
 Philippeville

Şehirler

Belçika'daki şehirler listesi


Events in the year 1983 in the Republic of India.

Incumbents
 President of India – Zail Singh
 Prime Minister of India – Indira Gandhi
 Vice President of India – Mohammad Hidayatullah
 Chief Justice of India – Yeshwant Vishnu Chandrachud

Governors
 Andhra Pradesh – K. C. Abraham (until 15 August), Thakur Ram Lal (starting 15 August)
 Assam – Prakash Mehrotra
 Bihar – Akhlaqur Rahman Kidwai
 Gujarat – Sharda Mukherjee (until 6 August), K.M. Chandy (starting 6 August)
 Haryana – Ganpatrao Devji Tapase
 Himachal Pradesh – A. K. Banerjee (until 15 April), Hokishe Sema (starting 15 April)
 Jammu and Kashmir – B. K. Nehru
 Karnataka – Ashoknath Banerji
 Kerala – P. Ramachandran
 Madhya Pradesh –
 until 20 September: B. D. Sharma
 20 September-7 October: G. P. Singh
 starting 7 October: B. D. Sharma
 Maharashtra – Idris Hasan Latif
 Manipur – S. M. H. Burney
 Meghalaya – Prakash Mehrotra
 Nagaland – S. M. H. Burney
 Odisha – Cheppudira Muthana Poonacha (until 17 August), Bishambhar Nath Pande (starting 17 August)
 Punjab –
 until 7 February: Marri Chenna Reddy
 7 February-21 February: Surjit Singh Sandhawalia
 21 February-10 October: Anant Prasad Sharma
 starting 10 October: Bhairab Dutt Pande
 Rajasthan – Om Prakash Mehra
 Sikkim – Homi J. H. Taleyarkhan
 Tamil Nadu – Sundar Lal Khurana
 Tripura – S. M. H. Burney
 Uttar Pradesh – Chandeshwar Prasad Narayan Singh
 West Bengal – Bhairab Dutt Pande (until 10 October), Anant Prasad Sharma (starting 10 October)

Events
 National income - 2,250,742 million
 February – Bandit queen Phoolan Devi surrenders.
 January - Rail Mazdoor Union formed by George Fernandes.
 18 February – Nellie massacre: over 2,000 people, mostly Bangladeshi Muslims, were massacred during the Assam agitation.
 25 June – India wins the cricket World Cup for the first time.
 November - The first Ekatmata Yatras held by Vishva Hindu Parishad.

Law

Arts and literature
Ardh Satya wins Filmfare Best Movie Award.

Sport
25 June – India wins the First Cricket World Cup at Lords under Kapil Dev.

Births
24 January  D. Imman, film composer and singer.
3 February – T.R. Silambarasan, Actor and Filmmaker
6 February – Angad Bedi, actor, model and cricketer.
6 February – Sreesanth, cricketer.
19 March  Karthik Subbaraj, film director and producer.
30 March  Nithiin, actor and producer
4 May  Trisha Krishnan, actress.
15 May  Santhosh Narayanan, music composer and singer.
20 May – N. T. Rama Rao Jr., actor.
25 May - Kunal Khemu, Actor
16 July – Katrina Kaif, actress
28 June – Jaiveer Shergill, politician.
7 July  Rishab Shetty, actor and director.
19 July – Sindhu Tolani, actress
27 July – Soccor Velho, footballer (died 2013).
28 July  Dhanush, actor, producer, lyricist and playback singer.
14 August – Jennifer Kotwal, actress.
31 August – Ira Singhal, Indian Administrative Service officer.
17 September- Sanaya Irani, actress.
2 November – Nitin Menon, cricket umpire
16 November –  Thaman S, music composer and playback singer.
23 November – Karan Patel, actor.
30 November – Nisha Kothari, actress.

Deaths
11 June – Ghanshyam Das Birla, businessman (born 1894).
17 November – E. P. Poulose, politician (born 1909).

Date unknown
Fatima Begum, actress and India's first female film director (born 1892).
V. Ishwaraiah, pharmacology professor (born 1898).

References

See also
 List of Bollywood films of 1983

India
Years of the 20th century in India

1983 in India


Partidul Național Democrat (PND) a fost un partid politic din România format la data de 25 februarie 2015. Ulterior, acesta a fost absorbit de Partidul Național Liberal.

Referințe

Legături externe

 www.pndnational.ro

Partide politice desființate din România

Partidul Național Democrat


බොහෝ සමාගම් දේශීය නීතිය යටතේ ලියාපදිංචි කරන අතර ඒවා කොටස් නිකුත් කරන හා කොටස් නිකුත් නොකරන සමාගම් ලෙස වෙන් වෙන්ව දැක්විය හැක.  කොටස් නිකුත් කරන සමාගම් තමන්ට අවශ්‍ය ප්‍රාග්ධනය උපයා ගැනීම සඳහා කොටස් විකුණන අතර ඒවා සාමාන්‍යයෙන් ලාභ අරමුණු කරගත් සමාගම් වේ.  කොටස් නිකුත් නොකරන සමාගම් වල කොටස්හිමියන් නොමැති නමුත් ඒවායේ සාමාජිකයන්ට ඇතැම්විට ඡන්ද අයිතිය තිබිය හැක.

ඇතැම් අධිකරණ බල ප්‍රදේශ (උදාහරණ ලෙස Washington) කොටස් නිකුත් කරන හා කොටස් නිකුත් නොකරන සමාගම් වෙනුවට ලාභ අරමුණු කරගත් හා ලාභ අරමුණු කර නොගත් සමාගම් ලෙස සමාගම් වර්ග කර ඇත.

හිමිකාරීත්වය සහ පාලනය

සැදුම
ඓතිහාසිකව සංස්ථා නිර්මාණය වී ඇත්තේ රජය මගින් නිකුත් කල අධිකාරි පත්‍රයන් මගිනි. අද වන විට සංස්ථා සාමාන්‍යයෙන් රජයේ, පළාතේ හෝ ජාතික ආණ්ඩුවේ ලියාපදිංචි වනු ලැබේ. මෙම ලියාපදිංචිවීමෙන් අනතුරුව ඒවා රජය මගින් පනවන ලද නීති මගින් විධිමත් ලෙසට පාලනය වන ආයතනයක් බවට පත්වේ. වගකීම් සීමිත ව්‍යාපාරයක් ලෙසට සංස්ථාව උපකල්පනය කිරීමට, ලියාපදිංචිය ප්‍රධාන පූර්ව අවශ්‍යතායයක් වේ. මෙම ලියාපදිංචි කිරීමේ කාර්යයේදී සංස්ථාවේ සහ ලියාපදිංචි නියෝජිතවරයෙකුගේ (ක්‍රියාවලිය තුළ නෛතිකමය සේවාවක් ලබාගැනීමට හැකියාවක් ඇති බවට නම් කරන ලද සමාගමක් හෝ පුද්ගලයෙක්) ප්‍රධාන ලිපිනය නම් කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය වේ. එසේම මෙම ලියාපදිංචි කිරීමේ කාර්යයේදී, සමහර විට නියෝජිතවරයෙක් හෝ ගොනු කරන ලද නීතිමය හෝ බලඅධිකාරයක් මත පදනම්වන සංස්ථාවේ වෙනත් නෛතික නියෝජිතවරයෙක් නම්කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය වේ. සාමාන්‍යයෙන් සංස්ථාවක් ආණ්ඩුවත් සමගින් සංස්ථාවේ පවතින සාමාන්‍ය ස්වභාවය, නිකුත් කිරීමට බලයලත් කොටස් පරීම මාණය සහ අධ්ය‍ක්ෂකවරුන්ගේ නම් සහ ලිපිනයන් ඇතුළත් ව්‍යවස්ථාවලියක් ගොනු කරනු ලැබේ. එම ව්‍යවස්ථාවලිය අනුමත වන විට, සංස්ථාවේ අධ්‍යක්ෂවරු රැස්වී රැස්වීම් ක්‍රියා පටිපාටිය, නිලධාරී තනතුරු වැනි සංස්ථාවේ අභ්‍යන්තර කටයුතු පාලනය කරන අතුරු නීති නිර්මාණය කරනු ලබයි. සංස්ථාවක් මෙහෙයවන නෛතික වූ බලඅධිකාරිමය නීතිය මගින් එහි අභ්‍යන්තර කටයුතු වැඩි ප්‍රමාණයක්  මෙන්ම එහි මූල්‍යයද විධිමත් ලෙසට පාලනය වෙයි. තමන්ගේ මව් රාජ්‍යයෙන් පිටත යම් සංස්ථාවක් මෙහෙයවන්නේ නම් එය අදාළ රාජ්‍යයේ "විදේශ සංස්ථාවක්" ලෙසට ලියාපදිංචි විය යුතු අතර මීට මුළුමනින්ම සහ නිතරම සත්කාරක රටේ රැකියා, අපරාධ, කොන්ත්‍රාත්, සිවිල් ක්‍රියාකාරකම් වැනි අංශවලට අදාළ වන නීතිරීතිවලට යටත්ව ක්‍රියා කල යුතුය.

නම් කිරීම පොදුවේ සලකන විට සංස්ථාවලට නිශ්චිත නමක් තිබේ. ඓතිහාසික තොරතුරු දෙස බලද්දී, සමහර සංස්ථා නම් කර තිබෙන්නේ ඒවායේ සාමාජිකත්වය ලබාගත් පසුවයි. නිදසුනක් ලෙසට "ද පරටත සිඩන්ට් ඇන්ඞ් ෆෙලෝස් ඔෆ් හාවඞ් කොලේජ්" නම් සංස්ථාව පෙන්වා දිය හැකිය. අද වන විට වඩාත් නෛතිකමය තත්වයක් තුලින් ලබාගත් නිශ්චිත නමක් සංස්ථාවලට තිබේ. නමුත් එය, ඔවුන්ගේ සාමාජිකත්වය ලබාගැනීම සඳහා යොමු කරවීමක් අවශ්යා නොවේ. විශේෂයෙන් කැනඩාව තුළ මේ හැකියාව දක්නට ලැබේ. එහි බොහෝ ප්‍රමාණයක්  කුඩා කැනේඩියානු සමාගම්වලට නමක් ඇත්තේ ම නැත. ඔවුන් ඒ වෙනුවට භාවිතා කරන්නේ "පලාත් අලෙවි බදු ගෙවීමේදී" එක් එක් සංස්ථාවලට ලබාදෙන ලියාපදිංචි අංකයයි. හුදෙක්ම එකිනෙක සංස්ථා වෙන් වෙන්ව හඳුනාගැනීමට ඔවුන් භාවිත කරන්නේ ඒ එකිනෙකට අදාල ඉහතින් සඳහන් කළ අංකය වේ. (නිදසුනක් ලෙසට- "12345678 ඔන්ටාරියෝ ලිමිටඞ්") බොහෝ රටවල සංස්ථාපිත නම් තුළ "සංස්ථාව" නම් පදය ඇතුළත්ව තිබේ. නොඑසේනම් සංස්ථාපිත තත්ත්වයෙන් යුත් ආයතන හැඳින්වීම සඳහා භාවිත කරන කෙටි යෙදුමක් ඒ නම්වල අඩංගු වේ. නෛතිකමය හෝ වෙනත් බලඅධිකාරිමය සාධක සහ භාෂාවට අනුව මෙම යෙදුම් වෙනස් වේ. සමහර නීතිමය හෝ වෙනත් බලඅධිකාරීන් තුළ ඒවා අනිවාර්ය වේ. නමුත් සමහර ඒවා තුළදී එය අනිවාර්ය නොවේ (භාවිත කරන නම් හෝ කෙටියෙදුම්). ඒවායේ භාවිතයන් නිර්මාණාත්මක දැක්මක් හරහා වගකීම් සීමිත ආයතන සමග ගණුදෙනු කිරීමට සිදුවන සියලූම අයට දැනුම් දෙනු ලැබේ. එය සිදුවන්නේ එම ආයතන පිහිටුවන ලද පුද්ගලයන් වෙත එය නැවත ළඟා නොවන බවට දැනුවත්භාවය තුලය. සමහර නෛතික හෝ වෙනත් බලඅධිකාරීන් සංස්ථාපිත තත්ත්වය හැඟවීම සඳහා "සමාගම්" යන වචනය පමණක් භාවිත කිරීමට ඉඩ නොදේ. එයට හේතුව වන්නේ සමහර විට "සමාගම" යන වචනය තුළ හවුල් ව්යා පාරයක් හෝ කේවල ස්වාමි ව්‍යාපාරයක් සඳහන් කිරීමටද හැකි බැවිනි. එලෙසම පෞරාණිකව සලකද්දී අනවශ්‍ය ලෙස එකතුවුණු පුද්ගල කණ්ඩායමක් හැඳින්වීමටද එම වචනය භාවිත කළ හැකිය. (නිදසුනක් ලෙසට, තානායමක රෑඳී සිටින අය)

ලාභ අරමුණු කරගත් හා ලාභ අරමුණු කර නොගත් සමාගම්

නූතන ආර්ථික ක්‍රමය තුල සමාගම් යහපාලනයේ සම්ප්‍රදායන් පොදුවේ විවිධ ව්‍යාපාර හා ලාභ අරමුණු කර නොගත් ක්‍රියාකාරකම්ද දක්නට ලැබේ.  මෙම ව්‍යවස්ථාවන් සැකසූවන්ව පාලනය කරන නීතීන් බොහෝවිට වෙනස් වුවද ලාභ උපදවන ව්‍යාපාර සඳහා බලපාන නීති බොහෝ විට උසාවි මඟින් අර්ථ දක්වනු ලබන විට ලාභ ඉපදවන ව්‍යාපාර වලට මූලධර්ම අදාල කරන විට අධිකරණයක් විසින් ලාභ උපදවන හා ලාභ නූපදවන ව්‍යාපාර ව්‍යුහයක් සමාන තත්වයන්හි සලකමින් මෙම ව්‍යාපාර ව්‍යුහයන්ට බලපාන නීති අර්ථ දක්වනු ලැබේ.

ආශ්‍රිත ලිපි
 සංස්ථා

නීතිගත සංස්ථා

නීතිගත සංස්ථා


AllMusic (áður All Music Guide og AMG) er bandarískur gagnagrunnur fyrir tónlist. Hann inniheldur upplýsingar og umsagnir um hljómplötur, lög, tónlistarmenn, hljómsveitir og aðrar útgáfur. Hann var stofnaður árið 1991 af Michael Erlewine og var gerður aðgengilegur á netinu árið 1994. AllMusic er nú í eigu RhythmOne.

Tilvísanir

Tenglar
 Vefsíða AllMusic

Tónlist

AllMusic


Raza ionică, notată rion, este o măsură a mărimii unui ion al unui atom. Deși nici atomii, nici ionii, nu au limite fixe, pentru calculul razei ionice aceștia sunt considerați a fi sfere perfecte, astfel încât suma razelor ionice ale cationului și anionului să dea distanța dintre ioni din celula elementară a cristalului. Ca și unitate de măsură, raza ionică se măsoară în picometri (pm) sau angstrom (Å), unde 1 Å = 100 pm. Valorile tipice variază de la 30 pm (0,3 Å) la peste 200 pm (2 Å).

Vezi și
Rază atomică
Rază covalentă
Rază van der Waals

Proprietăți chimice

Rază ionică


Lord Evil vs. The Universe er en kortfilm instrueret af Christian Baunvig, Mikkel Serup efter deres eget nmanuskript.

Handling
Mød Lord Evil, en mand for hvem den ondeste gerning er det ultimative mål. En mand hvis eneste ambition er, at lyden af hans navn betyder øjeblikkelig død. Mød Sputnik, lord Evil's højre hånd og hans lifelong companion. En mand, hvis udsøgte ondskab kun kan sammenlignes med hans ånde. Følg disse to onde mænd, mens de sprænger planeter i luften for at nå deres mål: magt over universet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1994

Kortfilm fra Danmark

Lord Evil vs. The Universe


Lindsaeaceae, porodica papratnica raširena po svim kontinentima. Postoji ukupno 250 vrsta  dio je reda osladolike.

Porodica je opisana 1848 [1849]; tipični rod je Lindsaea.

Rodovi
 Sphenomeris Maxon (3 spp.)
 Odontosoria (C. Presl) Fée (35 spp.)
 Nesolindsaea Lehtonen & Christenh. (2 spp.)
 Osmolindsaea (K. U. Kramer) Lehtonen & Christenh. (7 spp.)
 Tapeinidium (C. Presl) C. Chr. (19 spp.)
 Xyropteris K. U. Kramer (1 sp.)
 Lindsaea Dryand. (183 spp.)
 ×Lindsaeosoria W. H. Wagner (0 sp.)

Izvori

Osladolike

Lindsaeaceae


Mud crab may refer to any crab that lives in or near mud, such as:

Scylla serrata
Scylla tranquebarica
Scylla paramamosain
Scylla olivacea
Members of the family Panopeidae, such as Panopeus herbstii
Members of the family Xanthidae
Helice crassa, the tunnelling mud crab

Crabs
ja:ノコギリガザミ

Mud crab


Stephen Robert "Steve" Irwin (d. 22 Şubat 1962, Essendon, Victoria; ö. 4 Eylül 2006, Port Douglas), Avustralyalı belgesel filmci. Avustralya televizyonundaki Timsah Avcısı (Crocodile Hunter) programıyla tanınır.

Hayatı

Irwin daha çocuk yaşlarında, ebeveynine timsah ve diğer sürüngenlerin meskûn mahallerden taşınmasında ve hayvanat bahçesi hayvanlarının bakımında yardım etmeye başlar. Dokuz yaşında ilk timsahını yakalar. Timsahların ve yılan gibi diğer sürüngenlerin de yakalanmasında ve taşınmasında öncü bir uzman olur. Zehirli yılanlarla neredeyse her gün çalıştığı halde asla ısırılmamıştır.

1991 yılında, daha sonra adı Australia Zoo olacak Queensland'daki Reptile & Fauna Parkı ailesinden devralır ve karısı Terri ile birlikte çalıştırmaya başlar. Hayvanat bahçesinin, kendilerini sürüngenlerin tehdidi altında hissedenlere yardım eden bir kurtarma takımı da vardır. Hayvanlar yakalanıp insani yerleşimden uzak yerlere bırakılır.

Irwin, Büyük Set Resifi'nde bir belgesel film çalışması sırasında vatozların üstünde yüzerken dikenli bir vatozun göğsünden sokması sonucunda öldü.

Timsah Avcısı
Irwin'in televizyon dizisi Timsah Avcısı (Crocodile Hunter) 137 ülkede 500 milyon kişi tarafından izlenmiştir. Dizide sadece Timsah Avcısı bölümleri değil, Croc Files (Timsah dosyaları), Croc Diaries (Timsah günlüğü) ve sinema filmi Crocodile Hunter da (Timsah avcısı) vardır. Dizinin geliri hayvan koruma örgütlerine bırakılmıştır. Irwin'in dizisi, çekim çalışmaları Antarktika'daki balinaları, mors balıklarını ve penguenleri rahatsız ettiği yönünde çevrecilerin sert eleştirileri sonucu durdurulur. Bu suçlamalar Avustralya hükûmetince yapılan incelemelerle çürütülür.

Steve Irwin Wildlife Foundation
Irwin'ın hayvan koruma örgütü SIWF (Steve Irwin Wildlife Foundation - Steve Irwin Vahşihayat Vakfı) ve hayvanat bahçesi, türleri tehdit altında olan hayvanların üretilmesi için programlar yürütür. Sevilmeyen hayvanların da yaşama hakkı olduğunu düşünüp dizisinde bunu herkese göstermek isteyen Irwin, nasıl bir olayın içinde olduğunu bildiğini ve bir hayvan tarafından ısırılırsa suçun kendisinde olacağını söylüyordu.

Eleştiri
Irwin, Ocak 2004'te on aylık oğlu kolundayken 4 metre uzunluğunda bir timsahı eliyle besleyince sert biçimde eleştirilmişti.

Ölümü
Irwin, 4 Eylül 2006 tarihinde Queensland eyaletinin Büyük Set Resifi'nde dalarken iri bir vatozun saldırısına uğrayıp vatozun kuyruğundaki iğneyi göğsüne defalarca sokması sonucu ölmüştür.

Dış bağlantılar
 crocodilehunter.com
 Australia Zoo
 Steve Irwin Wildlife Foundation

Su altında boğularak ölenler
1962 doğumlular
2006 yılında ölenler
Avustralyalı çevreciler
Avustralyalı doğa tarihçileri
Avustralyalı herpetologlar
Hayvan bakıcıları
Q150
Queensland Greats
Avustralyalı televizyon sunucuları
İsveç asıllı Avustralyalılar
İrlanda asıllı Avustralyalılar
İngiliz asıllı Avustralyalılar
Avustralyalı erkek seslendirme sanatçıları
20. yüzyıl Avustralyalı zoologları

Steve Irwin


توماس بين  (1737 - 1809) هو ثوري وناشط ومنظّر سياسي ومفكر أمريكي من أبرز فلاسفة عصر التنوير في الولايات المتحدة ومن الآباء المؤسسين للولايات المتحدة. ولد في بريطانيا وهاجر إلى أمريكا عام 1774 عندما كان عمره 37، حيث اشتغل في الصحافة. شارك في الثورة الأمريكية. ألّف مطوية مؤثرة مشهورة تحرض على استقلال المستعمرات الأمريكية من مملكة بريطانيا. وكتب أيضا «عصر العلم». كان لمؤلفه «الحس العام» سنة 1776 أثر كبير في التعجيل بإعلان الاستقلال، وكذلك فعل عمله الآخر «الأزمنة الأمريكية». لم يقتصر دفاعه عن الثوار في الولايات المتحدة فحسب، بل دافع أيضا عن الثورة الفرنسية في كتابه «حقوق الإنسان» الذي انقسم إلى جزأين (1791-1792)، الذي هاجم فيه الحكومة الإنكليزية وساسة الإنكليز المناوئين للثورة الفرنسية، مما أدى إلى محاكمته، فهرب إلى فرنسا سنة 1792 ، وانضم إلى المؤتمر الوطني ولكنه لم يلبث أن سجن في باريس وكاد يعدم بالمقصلة لاعتراضه على إعدام الملك، ولم يفرج عنه إلا بوساطة السلطات الأمريكية. هاجم الدين والكتاب المقدس في مؤلفه «عصر العقل» في جزئين 1794-1795.

حياته المبكرة وتعليمه
وُلد توماس بين في 29 يناير 1736، وهو نجل جوزيف بين، مزارع وصانع مشدات نسائية، وفرانسيس (وُلدت باسم كوك) بين، في ثيتفورد، نورفولك، إنجلترا. كان جوزيف من الكويكرز (جمعية الأصدقاء الدينية) أما فرنسيس فأنجيليكية. رغم الادعاءات الكثيرة حول تغيير توماس تهجئة اسم عائلته بعد هجرته إلى أمريكا في عام 1774 إلا أنه كان لا يزال يستخدم "Paine" في 1769، في لويس، ساسكس.

التحق بمدرسة ثيتفورد للقواعد (1744- 1749)، في وقت لم يكن فيه التعليم إجباريًا. في سن الـ 13، بدأ تعلم مهنة والده. يؤكد الباحثون أن وظيفة والد بين قد أسيء تفسيرها لتعني أنه صانع مشدات للسيدات، والتي كانت على الأرجح إهانة اخترعها خصومه السياسيون لاحقًا. صنع الأب وابنه المتدرب المشدات النسائية من الحبال السميكة المستخدمة على السفن الشراعية. ذكر براين مكارتن في كتاب توماس «الفطرة السليمة» والمنشورات الثورية (2002): " كانت صناعة المشدات لأعمدة السفن المهنة الأساسية لصانعي المشدات لعدة قرون. تمثل النوع الآخر من صناعة المشدات في القرن الثامن عشر في صناعة المشدات النسائية. تحديد ما إذا كان جوزيف صانع مشدات للسفن أو للسيدات، فالمسألة لا تزال مثيرة للجدل".

حافظت ثيتفورد تاريخيًا على تجارة نشطة مع دوونريفر ثم الميناء الرئيسي لمدينة كين لين. شرحت العلاقة بين الشحن والملاحة سبب تجنيد توماس في أواخر فترة مراهقته وخدمته لفترة وجيزة قرصانًا لإحدى السفن قبل عودته إلى بريطانيا في عام 1759، حيث أصبح خبيرًا في صنع المشدات، وأنشأ متجرًا في ساندويتش، كنت.

تزوج توماس بين في 27 سبتمبر 1759 من ماري لامبرت. انهار عمله بعد ذلك بفترة وجيزة. حملت ماري وانتقلا بعدها للعيش في مارجريت حيث أتاها المخاض مبكرًا فتوفيت هي وطفلها. عاد بين إلى ثيتفورد في يوليو 1761 للعمل كموظف إضافي مساعد وتسلم في ديسمبر 1762 منصب جابي ضرائب في غرانثام، لينكولنشاير. نُقل في أغسطس 1764 إلى ألفورد براتب 50 جنيهًا إسترلينيًا سنويًا. فُصل في 27 أغسطس 1765 من منصبه بسبب إدعاءه فحص بضائع أُثبت فيما بعد أنه غير صادق.

طلب في 31 يوليو 1766 من مجلس الجمارك والرسوم إعادة تعيينه الذي منحه في اليوم التالي منصبه مجددًا لكونه شاغرًا. في انتظار عودته إلى منصبه، عمل في صنع المشدات. ومجددًا، صنع مشدات أعمدة السفن وليس المشدات النسائية. عُين عام 1767 في منصب في غرمبوند، كورونوال. في وقت لاحق طلب ترك هذا المنصب في انتظار وظيفة شاغرة، وأصبح مدرسًا في لندن. عُين في 19 فبراير 1768، في مدينة لويس في ساسكس، وهي مدينة ذات تقاليد معارضة للنظام الملكي ومؤيدة للنظام الجمهوري منذ العقود الثورية في القرن السابع عشر. وعاش هناك فوق «بول هاوس» المنزل الذي يعود إلى القرن الخامس عشر، في متجر التبغ لصموئيل أوليف وإستير أوليف.

شارك بين لأول مرة في الشؤون المدنية عندما كان يقطن في لويس. يظهر في كتاب المدينة عضوًا في محكمة ليت، الهيئة الحاكمة للمدينة. وكان أيضًا عضوًا في مجلس الكنيسة الأبرشية، وهي مجموعة من الكنسية المحلية ذات نفوذ كبير، تشمل مسؤولياتها الدينية جمع الضرائب والأعشار لتوزيعها على الفقراء. تزوج عن سن يناهز الـ 34، في 26 مارس 1771، من إليزابيث أوليف، ابنة مالك العقار الذي يعيش فيه. انضم بين من عام 1772 إلى عام 1773 إلى ضباط الجمارك المطالبين البرلمان بأجور أفضل وظروف عمل أحسن. وقد نشر في صيف عام 1772 «قضية ضباط المكوس»، وهي مقالة متكونة من 12 صفحة وتعد أول عمل سياسي له.

قضى فصل الشتاء في توزيع 4000 نسخة مطبوعة على البرلمان وغيره من المؤسسات في لندن. طُرد في ربيع عام 1774 من خدمة الجمارك والمكوس ثانية لغيابه عن العمل دون إذن بالإضافة إلى فشل متجر التبغ خاصته. لتجنب دخول السجن، باع في 14 أبريل جميع ممتلكاته المنزلية لدفع ديونه. انفصل في 4 يونيو 1774 رسميًا عن زوجته إليزابيث وانتقل للعيش بلندن، حيث قدمه في سبتمبر عالم الرياضيات وزميل الجمعية الملكية، ومفوض المكوس جورج لويس سكوت إلى بنجامين فرانكلين الذي اقترح الهجرة إلى المستعمرة البريطانية الأمريكية وقدم له رسالة تزكية. هاجر بين في أكتوبر إلى المستعمرات الأمريكية ووصل إلى فيلادلفيا في 30 نوفمبر 1774.

الثائر الأمريكي

وصل بين إلى أمريكا ومعه رسائل توصية من فرانكلين. وسرعان ما أصبح بين محررًا مشاركًا في مجلة بنسلفانيا، ثم بدأ يعمل من أجل قضية الاستقلال. وفي عام 1776م، نشر مذكرته «الفطرة السوية» Commonsense (يناير 1776) وهي طرح ذكي لقضية المستوطنين الأوائل. وقد طالبت هذه المذكرة بالاستقلال الكامل عن بريطانيا وبإنشاء اتحاد فدرالي قوي. كما احتوت المذكرة أيضًا على هجوم بارع على فكرة الملكية والمكانة الموروثة. وأكد بين أن الثورة الأمريكية سوف تمثل بداية عهد جديد في تاريخ العالم. وقد قرأ تلك المذكرة جورج واشنطن وتوماس جفرسون وآخرون من القادة المستعمرين ونالت استحسانهم، كما قرأها مئات الآلاف من المواطنين الأمريكيين العاديين. وبذلك حققت مذكرة الفطرة السوية أوسع انتشار تحققه مذكرة في التاريخ الأمريكي حتى ذلك الحين. وفي عام 1776م، أتبع بين الفطرة السوية بسلسلة من المذكرات تحت عنوان الأزمة. وقد استهل أولى تلك المذكرات بما يلي «تلك هي الأَزمة التي تمتحن نفوس الرجال. إن جندي الصيف وبطل الشمس المشرقة سرعان ما يتواريان في تلك الأزمنة عن خدمة بلادهما... فالاستبداد كالجحيم تمامًا، ليس من اليسير التغلب عليه». وقد أمر واشنطن بأن تقرأ المذكرة بصوت عالٍ على جنوده. لقد ألهبت كلمات بين الجريئة الواضحة مشاعر الجيش الأمريكي في أحلك أيام الحرب.

عمل بين جنديًا في عام 1776، وأصدر سلسلة من نشرات الدعاية باعتباره معاونا للجنرال ناثانيال جرين Nathanael Greene بعنوان الأزمة لرفع الروح المعنوية لجيش الثوار وللمواطنين• وقد بدأت إحدى هذه النشرات بالعبارة الشهيرة في هذه الأوقات تعرف معادن الرجال أوبتعبير آخر تلك هي الأوقات التي تختبر فيها أرواح الرجال. كما انضم إلى مجموعة من البنسلفانيين لوضع دستور ديمقراطي للولاية. وفي أبريل من عام 1777م، أصبح سكرتيرًا للجنة الكونغرس للشؤون الخارجية. غير أن أمانة بين في فضح الممارسات المريبة لمندوب أمريكا في فرنسا، سلاس دين، قد جلبت له الأعداء، وبذلك أُجبر على الاستقالة من منصبه.

حقوق الفرد

عصر العقل

وفي الفترة من 1787 إلى 1802 كان يعيش معظم الوقت في أوروبا عاملاً لصالح الثورة الفرنسية في كل من فرنسا وإنجلترا• ووجدناه يخاطر برأسه عند تصويته لصالح تخفيف عقوبة الإعدام الصادرة ضد لويس السادس عشر إلى النفي• وفي ديسمبر من هذا العام (3971) - بتحريض ظاهر من روبيسبير (2) - أصدرت الجمعية الوطنية مرسوما بطرد كل الأجانب من عضويتها ولم يبق فيها إلا اثنان: أناكارزيس كلوتس Anacharsis Cloots وتوماس بين وعندما توقع بين Paine أن يقبض عليه سارع بكتابة ما يعرف الآن بالجزء الأول من عصر العقل The Age of Reason، وأرسل مخطوطة الكتاب إلى أمريكا مشفوعة بالإهداء التالي:

إلى رفاقي أهل بلدي في الولايات المتحدة الأمريكية: إنني أضع العمل التالي تحت حمايتكم• إنه يضم آرائي في الدين• إنكم ستسدون إليّ عدلاً إن تذكرتم أنني كنت دائما أؤيد بشدة حق كل إنسان في إبداء رأيه مهما كان مختلفا مع ما قد يكون رأيي• إن من ينكر على الآخرين حقهم في إبداء رأيهم إنما هو عبد لرأيه الحالي لأنه يسلب نفسه حق تغيير هذا الرأي•
إن العقل هو أمضى سلاح ضد كل أنواع الخطأ ولم يحدث أبداً أن استخدمت سواه وإنني واثق أنني لن أثق - مستقبلاً - في سواه •
صديقكم المخلص ومواطنكم

توماس بين

باريس، 72 يناير 4971•

ويقدم لنا بين Paine في مستهل كتابه هذا سببا غير متوقع لتأليف كتابه فيقول: إنه لا يهدف إلى تدمير الدين وإنما يهدف إلى منع الفساد الناتج عن أشكاله (أشكال الدين) غير العقلية (اللاعقلانية) من أن يقوض النظام الاجتماعي ويدمره خوفا من الخراب العام الذي تسببه الخرافة، والذي تسببه النظم الحكومية الزائفة واللاهوت الزائف، فهذه النظم الزائفة تفقدنا الأخلاق والإنسانية واللاهوت الحق ويضيف قائلاً ومؤكداً مجدداً: إنني أومن بالله الواحد الأحد لا رب سواه One and no more، وإنني آمل في تحقيق السعادة بعد هذه الحياة أي بعد الموت (3)•

ثم يستل موسى أكام Occam يقول: إنني لا أومن بعقائد اليهود ولا عقائد كنيسة روما ولا كنيسة الأورثوذكسية الشرقية (الكنيسة اليونانية) ولا عقائد المسلمين (النص: الكنيسة التركية Turkish Church) ولا الكنيسة البروتستنطية ولا أي كنيسة (مؤسسة دينية) أعرفها• فعقلي هو كنيستي• فكل الكنائس كمؤسسات وطنية••• لاتبدو لي أكثر من كونها بدع بشرية أقيمت لإرهاب البشر واسترقاقهم ولاحتكار السلطة وتحقيق المكاسب (4)•

وكان معجبا بالمسيح كرجل فاضل ودود وكان مقتنعا أن الأخلاق والقيم اللتين بشر بهما وطبقهما كانتا خيرتين إلى أقصى حد لكن حكاية كونه ابن الله ليست سوى خرافة مشتقة من خرافة شائعة بين الوثنيين•

إذ يكاد كل الرجال المميزين الذين عاشوا في ظل الميثولوجيا الوثنية قد كرروا الزعم بأنهم أبناء الآلهة ••• لقد كان اتصال الأرباب (الآلهة) اتصالا جنسيا بالنساء رأيا شائعا بين الناس• فالرب جوبيتر Jubiter في زعمهم قد تعايش مع كثيرات عيشة الأزواج• وعلى هذا فحكاية أن المسيح ابن الله ليست جديدة ولا غريبة ولا مدهشة ولا فاحشة وإنما هي مجرد فكرة كانت موجودة بالفعل ومريحة ومتمشية مع آراء وعقول غير اليهود Gentiles، ولأنها كانت منتشرة بينهم فهم وحدهم الذين آمنوا بها• أما اليهود الذين احتفطوا بالإيمان بإله واحد ولا سواه (لا شريك له) فكانوا يرفضون دائما الميثولوجيا الوثنية ولم يوافقوا أبدا على هذه الحكاية (على أن المسيح هو ابن الله)(5)•

وعلى هذا فالميثوجيا المسيحية ليست سوى الميثولوجيا الوثنية في شكل جديد• إنها لا تعدو كونها تكراراً للميثولوجيا الوثنية:

ففكرة التثليث أو وجود أرباب (أقانيم) ثلاثة التي ظهرت بعد ذلك ليست سوى تخفيض أو تنقيص للتعددية السابقة التي كانت تقول بوجود نحو عشرين ألف أوثلاثين ألف رب• وقد حل تمثال مريم (العذراء) محل تمثال ديانا الإفسوسية Diane of Ephesus، وحل تطويب القديسين (المصطلح المسيحي تطويب يعني ضم شخص ما إلى قائمة القديسين) محل تأليه (أو تعظيم) الأبطال• فالمؤمنون بالأساطير (الميثولوجيون) لديهم آلهة (أرباب) لكل شيء، والمسيحيون المؤمنون بالأساطير عندهم قديسون لكل شيء، وأصبحت الكنيسة مزدحمة بهم كما كان البانثيون Pantheon مزدحما بالآلهة• فالنظرية (العقيدة) المسيحية لا تختلف إلا قليلا عن وثنية الميثولوجيين القدماء بعد تحويرها (أي العقيدة المسيحية) لتخدم أغراض السلطة والدخل (الاقتصاد) وبقي على العقل والفلسفة أن يبطلا هذا الدجل المبهم (6)• ثم راح بين Paine يلقي أضواءه البحثية مستخدما العقل في سفر التكوين (السفر الأول في التوراة) ولم يطق صبرا على حكاياته الرمزية وأمثاله فهوى بمعوله على حواء والتفاحة• وكان مثل ميلتون Milton مفتونا بالشيطان أول الثائرين لقد كـان الشيطان (إبليــس) ملكاً أُدْخِــل جهنــم لمحاولتــه الإطاحــة بالعرش، وفي جهنم ظل يعاني طول الوقت بلا نهاية• ومع هذا فلا بد أن يهرب من هذه النار التي لاتخمد (جهنم) في وقت أو آخر لأنه كان قد وجد طريقه إلى جنة عدن، ولأنه استطاع غواية (الناس) بأكثر الطرق التواء• لقد استطاع أن يقدم المعرفة لحواء ونصف عالم المسيح• ويعجب بين Paine من أن الميثولوجيا المسيحية قد أضفت على الشيطان (إبليس) شرفاً كبيرا• إنها تفترض أنه أجبر الله (عز وجل) على إرسال ابنه (المقصود المسيح) لبلاد اليهودية Judea ليُصلَب، وذلك ليعيد له (المقصود لله سبحانه) على الأقل جزءا من أهل الأرض كانوا على علاقة حب - بشكل واضح - مع الشيطان• ورغم صلب المسيح فلازال الشيطان يحتفظ لنفسه بكل الممالك غير المسيحية بل وله ملايين من الأتباع في الممالك المسيحية نفسها•
كل هذا - كما يقول مفكرنا المتشكك توماس - تُقدمه لنا بوقار شديد - على لسان الله جل جلاله - سلسلة من الأقوال منسوبة إلى موسى وحتى القديس بول (بولس)• ورفض بين Paine كل هذه الأقوال (الحكايات) باعتبارها حكايات تصلح لأطفال الحضانة وللكبار الذين أنهكهم البحث عن الخبز والزبد وأعياهم المرض وأرهبهم الموت فباع لهم اللاهوتيون أوهام الوعود الموعودة• وقدم بين Paine لذوي الأرواح الأقوى الله بصورة لا تشبه الإنسان وإنما باعتباره حياة الكون (الروح الحي في الكون)•

لا يمكننا أن نوحد كل أفكارنا عن الله الإ من خلال الخلق •• إن الخلق (الكون) يتحدث لغة عالمية (كونية) ••• إنه كلمة الله (الكون) التي توحي للبشر كل ما هو ضروري لمعرفة الله• أتريد أن تتأمل قوته؟ إنها تتجلى في عظمة خلقه• أتريد أن تتأمل حكمته؟ إنها تتجلى في سنن الكون التي لا يعتريها تبديل والتي تحكم الكل الذي لايحيط به أحد• أتريد أن تتأمل كرمه؟ إنها تتجلى في تلك الوفرة التي تملأ الأرض• أتريد أن تتأمل رحمته؟ إنها تتجلى في كونه لايمسك فضله حتى عن العصاة• باختصار أتريد أن تعرف الله؟ ابحث عنه في الخلق لا في الكتاب المقدس المسيحي Scripture(7)•

وقد سُجن في الفترة من 82 ديسمبر 3971 حتى سقوط روبيسبير في 72 يوليو سنة 4971• وفي 4 نوفمبر دعتني الجمعية الوطنية Convention علناً وبالإجماع للعودة إليها (الجمعية الوطنية)••• وقبلت (8)• وفي أثناء الاضطراب العظيم لرد الثيرموديريين Thermidorean reaction ألف الجزء الثاني من كتابه (عصر العقل The Age of Reason) وكرسه لتوجيه نقد حاد للكتاب المقدس Bible وأضاف قليلا لنقد أفكار وردت في دراسات أكاديمية كان معظمها من تأليف رجال الدين• لقد ضاعت سدى - في إنجلترا وأمريكا - اعتراضاته على الإيمان بالرب (المقصود هنا يسوع المسيح) بسبب اعتراضه وعدم تعاطفه مع الكتاب المقدس الذي كان عزيزا على الشعوب والحكومات، فوجد نفسه بلا تكريم في وطنه الأصلي ووطنه الجديد، وعندماعاد في سنة 1802إلى نيويورك (التي سبق لها أن قدرت خدماته لجمهور الأمريكيين بمنحه 003 أكر (فدان) في نيوروشل New Rochelle) ووجه باستقبال بارد• وأدمن الشرب في السنوات السبع الأخيرة من عمره ومات في نيويورك سنة 9081 وبعد موته بعشرة أعوام عمل وليم كوبت William Cobbett على نقل رفاته إلى إنجلترا، حيث لعبت روحه غير الواهنة - من خلال كتبه - دورا في المعارك الطوال التي تمخض عنها صدور مرسوم الإصلاح Reform Act في سنة 2381•

ورغم أن بين Paine كان من القائلين بوجود إله (دون إيمان بأديان منزلة) ولم يكن ملحدا إلا أن كثيرين من المؤمنين بالمسيحية شعروا أن إيمانه بوجود إله لم يكن إلا غطاء مهذبا لعدم إيمانه برب متجسد (المسيح كرب) وقدم وليم بالي William Paley كاهن أسقفية ويرموث Wearmouth دفاعا مقتدرا عن عقيدته في كتابه نظرة في البراهين على المسيحية (4971) لدرجة أن قراءة هذا الكتاب ظلت حتى سنة 0091 شرطا للقبول في جامعة كيمبردج وكان كتابه لاهوت الطبيعة Natural history (2081) لايزال هو الأكثر شهرة فهو كتاب يبحث في البرهنة على وجود قوة ذكية علوية بتجميع براهين وأدلة من العلوم المختلفة• لقد قال: برهنا إذا رأى إنسان ساعة ولم يكن قد سبق له رؤية ساعة من قبل، ألن يتفحص ماكينتها، ويضع في اعتباره أن كائنا ذكيا صممها؟! ثم أليس في الطبيعة مئات العمليات تشير إلى تنظيم الوسائل لتحقيق الأثر المطلوب؟! فمن ناحية نحن نرى قوة ذكية ترتب نظام الكواكب ••• ومن ناحية أخرى فإنها - أي هذه القوة الذكية تقدم العملية (الميكانيكية) المناسبة لحركة جناحي الطائر الطنان وحركة ريشه••• فكل جسم طبيعي متسق، بما ينطوي عليه من إمكانية حفظ نوعه وكيانه وإمكانية تكاثره يشهد بعناية الخالق وتوجيهه لتحقيق أهدافه (9)•

وبدأ نصف المتعلمين في إنجلترا بمنافشة كتب بالي Paley وساعته، وتحدث كولردج Coler idge ووردسورث Wordsworth وهازلت Hazlitt عنها في مناقشة حيّة في كزويك Keswick• لقد عاش كتاب اللاهوت الطبيعي Natural Theulogy طويلا، بل إن دارون العظيم نفسه درسه بعناية (01) قبل صياغة نظريته المنافسة عن تكيف الأعضاء وتطورها لتحقيق الغايات المطلوبة وأن البقاء للأصلح من خلال الانتخاب الطبيعي• وبعد بالي Paley بقرن جاء هنري بيرجسون Bergson ليفيد - ببلاغة - صياغة برهان من تصميم الكون في كتابه Levolution Creatrice الصادر في سنة 6091• واستمر الجدل•

الثائر الفرنسي
سافر بين إلى فرنسا عام 1787م، ثم إلى إنجلترا، وخلال وجوده في إنجلترا عامي 1791 و1792م، نشر مذكرته الشهيرة «حقوق الإنسان» التي كان يرد فيها على هجوم إدموند برك على الثورة الفرنسية. غير أن حكومة وليام بت حظرت هذا العمل، وأجرت لبين محاكمة بتهمة الخيانة، وأدين إثرها في ديسمبر 1792م، غير أن بين كان قد عاد إلى فرنسا.

وفي 26 أغسطس 1792م، منح مجلس النواب الوطني الفرنسي بين الجنسية الفرنسية، ليصبح بعد ذلك عضوًا في الجمعية الوطنية. غير أن أصدقاءه، وهم أعضاء يطلق عليهم الجيرونديون، فقدوا القوة في الجمعية، ففصل منها، وحرم من جنسيته الفرنسية، وسجن لأكثر من عشرة شهور. غير أن الوزير الأمريكي جيمس مونرو اعترف به مواطنًا أمريكيًا وأطلق سراحه.

وخلال وجوده في السجن، كتب بين عصر العقل معبرًا فيه عن أفكاره حول الدين، وقد سماه معظم الناس إنجيل الإلحاد. وبدأه قائلا: «إنني أومن بإله واحد، لا أكثر، وأتطلع إلى سعادة في حياة بعد هذه الحياة». اختلف بين مع عدد من التعاليم الكنسية الراسخة، ورأى في الكنائس الأوروبية القائمة عوائق كأداء في سبيل التغيير الاجتماعي.

الأعوام الأخيرة

في عام 1802م، رتَّب الرئيس توماس جيفرسون لبين عودة إلى الولايات المتحدة. فوجد بين الناس من يتذكرونه بسبب أفكاره عن الدين أكثر مما يتذكرونه بسبب الخدمات التي قدّمها للثورة الأمريكية. وفي آخر سنين حياته مرض ومات بنيويورك ودُفن فيها.

مؤلفاته

مؤلفاته المترجمة للعربية
 منطق العقل،
دار الفجر للنشر والتوزيع

مؤلفات عربية عن فلسفته وفكره
 حقوق الإنسان؛ ونظام الحكم والسلام عند توماس بين، فريال حسن خليفة، 2003
مكتبة مدبولي
 العقل والمقدس عند توماس بين، فريال حسن خليفة،
مكتبة مدبولي

معرض صور

انظر أيضًا
 الثورة الفرنسية
 حقوق الإنسان
 الثورة الهايتية
 الثورة الأمريكية

المصادر

مراجع
 موسوعة السياسة، المؤسسة العربية للدراسات والنشر، الطبعة الثالثة، 1990، الجزء الأول، ص 659.

وصلات خارجية

 جمعية توماس بين (المملكة المتحدة)

مناهضون للعبودية من مدينة نيويورك
أمريكيون في القرن 18
أشخاص في حروب في إنديبيندينس في الأمريكتين
أشخاص من التنوير الأمريكي
أشخاص من ثيتفورد
أشخاص من قرية غرينويتش
أصحاب أعمال إنجليز
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
أمريكيون مناهضون للعبودية
الوطنيين في الثورة الأمريكية
إنجليز في القرن 18
إنجليز في القرن 19
بريطانيون في الثورة الأمريكية
بريطانيون مهاجرون إلى المستعمرات الثلاث عشرة
تاريخ نيو روتشيل (نيويورك)
تحرريون أمريكيون
تحرريون يساريون
ثوريون أمريكيون
دعاة الجمهورية في إنجلترا
ربوبيون أمريكيون
ربوبيون بريطانيون
سجناء حكم علهم بالإعدام على يد فرنسا
عصر التنوير
فلاسفة الأديان
فلاسفة التاريخ
فلاسفة التنوير
فلاسفة الثقافة
فلاسفة القرن 18
فلاسفة القرن 19
فلاسفة تعليم
فلاسفة سياسيون
فلاسفة سياسيون أمريكيون
فلاسفة كتبوا حول النشاط والتغيير الاجتماعي
قادة سياسيون في الثورة الأمريكية
قوميون أمريكيون
كتاب أمريكيون
كتاب أمريكيون في القرن 18
كتاب أمريكيون في القرن 19
كتاب إنجليز في القرن 18
كتاب إنجليز في القرن 19
كتاب ذكور إنجليز في القرن 18
كتاب غير روائيين ذكور أمريكيون
كتاب في القرن 18
كتاب في القرن 19
كتاب من نورفولك
كتاب من نيو روتشيل (نيويورك)
كتاب وكاتبات إنجليز
ليبراليون كلاسيكيون أمريكيون
ليبراليون كلاسيكيون بريطانيون
مخترعون إنجليز
مدافن في ولاية نيويورك
معادو الملكية
معلقون اجتماعيون بريطانيون
مفكرون ربوبيون
منظرون على الحضارة الغربية
مواليد 1737
مؤلفون أمريكيون عن السياسة الخارجية الأمريكية
ناشطون من نيو روتشيل (نيويورك)
نقاد اجتماعيون
نقاد الأديان
نقاد المسيحية
نقاد اليهودية
وفيات 1809
وفيات في نيويورك
ناشطون سياسيون من بنسيلفانيا
نقاد أمريكيون في المسيحية

توماس بين


María Camila Osorio Serrano (  ;  nascida em 22 de dezembro de 2001) é uma jogadora de tênis profissional colombiana. Ela tem seu melhor ranking até o momento de 53º em simples (outubro de 2021) e No. 477 em duplas (maio de 2021) pela Women's Tennis Association (WTA). Ela ganhou um título de simples no WTA Tour e três títulos de simples no Circuito ITF.

Jogou com o nome completo até o final de 2021. No ano seguinte, surgiu com a redução Camila Osorio nas chaves dos torneios.

Carreira juvenil
Ela é a vencedora do título de simples feminino no US Open 2019 . Na final, ela derrotou Alexandra Yepifanova, perdendo apenas uma partida. No ITF Junior Circuit, Osório tem uma alta classificação na carreira de nº 1 do mundo, alcançada em setembro de 2019. Nos Jogos Olímpicos da Juventude de Verão de 2018, ela ganhou a medalha de bronze no feminino e a medalha de prata em duplas mistas ao lado de Nicolás Mejía .

Carreira profissional

2021: Primeiro título WTA, estreia no top 100, estreia no Grand Slam, Tenerife

Em abril de 2021, embora classificado no mundo no. 180, Osorio Serrano conquistou seu primeiro título de simples na Copa Colsanitas de 2021, em seu país natal, batendo Tamara Zidanšek na final. Ela seguiu na semana seguinte chegando na semifinal no Open de Charleston . Em maio, ela alcançou sua terceira semifinal consecutiva em quadra de saibro no Aberto da Sérvia, entrando no top 100 como resultado.

Ela passou pelas quali do Aberto da França para fazer sua estréia no Grand Slam. Ela perdeu no primeiro round para Madison Brengle . Em junho, ela se classificou novamente para o sorteio principal do Campeonato de Wimbledon . Ela chegou à terceira rodada ao derrotar a colega qualificadora Anna Kalinskaya e a 32ª cabeça de chave Ekaterina Alexandrova antes de perder para a segunda cabeça de chave Aryna Sabalenka .

Osorio Serrano começou no US Open ao vencer Ivana Jorović na primeira rodada do torneio, antes de perder para o Ons Jabeur na segunda.

Osorio completou a primeira temporada de sua carreira profissional ao chegar à final do Aberto de Tenerife, onde acabou perdendo para Ann Li . Mais tarde, ela revelou em uma entrevista que sofreu uma lesão abdominal que a afetou na rodada final do torneio. Seu sucesso no torneio a fez atingir o recorde top 60 em sua carreira.

Vida pessoal
Ela é neta do ex-jogador da seleção colombiana de futebol Rolando Serrano .

Finais
Apenas os resultados do sorteio principal no WTA Tour, torneios do Grand Slam, Fed Cup / Billie Jean King Cup e Jogos Olímpicos são incluídos nos registros de vitórias / derrotas.

Simples: 2 (1 título, 1 vice)
Atual após o 2021 Tenerife Ladies Open .

Duplas

Finais de carreira WTA

Finais do circuito ITF

Solteiros: 6 (3 títulos, 3 segundos classificados)

Duplas: 3

Finais de Junior Grand Slam

Simples: 1 título

Finais da ITF Junior

Solteiros: 10 (7–3)

Duplas: 4 (3–1)

10 principais vitórias por temporada

Recorde contra os 10 melhores jogadores
O recorde de Osório Serrano frente a jogadores que se classificaram entre os dez primeiros. Os jogadores ativos estão em negrito .

Jogos de medalha do campeonato regional

Jogos Olímpicos de Verão da Juventude

Simples: 1 (medalha de bronze)

Duplas mistas: 1 (medalha de prata)

Ligações externas
 Perfil na WTA
 Perfil na ITF
 Perfil na Copa Billie Jean King

Tenistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Pessoas vivas
Nascidos em 2001

Camila Osorio


Lorenzo Sanz Durán, (nacido el  en Madrid, Comunidad de Madrid) es un exjugador y dirigente de baloncesto español. Es hermano de los futbolistas Paco Sanz y Fernando Sanz, e hijo del que fuera presidente del Real Madrid durante cinco años Lorenzo Sanz. Es comentarista de los partidos del Real Madrid en Real Madrid Televisión, junto con Siro López y Vicente Paniagua así como presentador del programa Las Carreras, que se emite en www.lascarreras.com y en Teledeporte, cuando se disputa en el madrileño Hipódromo de la Zarzuela y que sigue en directo el circuito de carreras de caballos español.

Biografía
Juega dos temporadas para los Lafayette Leopards. Después tendría una modesta carrera como jugador, retirándose en el año 1999 de la práctica del baloncesto. Después de dejar el deporte se haría con las riendas de  la dirección técnica del Real Madrid, siendo su paso por los despachos tan breve como exitosa, ya que ganó la liga ACB en el único año que estuvo al mando del equipo merengue. En una apretada final contra el FC Barcelona, el Real Madrid rompió todos los pronósticos y ganó la liga en el quinto partido en el Palau Blaugrana. Poco después su padre, que por aquel entonces presidía el Real Madrid, perdería las elecciones contra Florentino Pérez, y Lorenzo Sanz Junior dejaría de ocupar su puesto de director técnico, aunque el nuevo presidente le ofreció continuar en el cargo.

Trayectoria
1991-93: Lafayette Leopards
1993-94: Club Baloncesto Las Rozas
1994-96: Canoe
1996-97: Real Madrid
1997-98: Real Madrid
1998-00: Real Madrid (Director general del Real Madrid).

Palmarés

Jugador
 1 Recopa de Europa (1996-97).

Director
  Liga ACB en el año 2000.

Referencias

Enlaces externos
 Leyendas del Real Madrid
 Ficha en ACB.COM

Baloncestistas de España
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas españoles en la NCAA
Baloncestistas del Real Madrid
Baloncestistas del Real Canoe Natación Club
Baloncestistas de los Lafayette Leopards
Dirigentes de baloncesto en España
Directivos del Real Madrid Club de Fútbol
Deportistas de la Comunidad de Madrid
Nacidos en Madrid

Lorenzo Sanz Durán


Behea (en hindi: बेहेया ) es una ciudad de la India, en el distrito de Bhojpur, estado de Bihar.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 67  a 87 km de la capital estatal, Patna, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 24 097 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bihar

Behea


Otar Patsatsia (en ), né le  et décédé le , est un homme politique géorgien qui est Premier ministre du pays du  au .

Ancien bureaucrate communiste et directeur d'entreprise, Patsatsia dirige le cabinet géorgien, avec Edouard Chevardnadze comme chef de l'État géorgien, pendant les années de guerre civile et de crise économique. Sa nomination au poste de Premier ministre est une tentative pour apaiser les partisans du président Zviad Gamsakhourdia, militairement évincé en 1992, puisque Patsatsia est originaire de Zougdidi, la base du pouvoir des fidèles de Gamsakhourdia. Après avoir occupé un siège au Parlement de Géorgie de 1995 à 1999, il ne joue plus de rôle politique.

Biographie

Jeunesse et carrière
Patsatsia est né le 15 mai 1929 d'Ambako Patsatsia et Luba Patsatsia, dans le village d'Ingiri, district de Zougdidi dans la RSS de Géorgie. Formé comme ingénieur à l'Institut de technologie de Leningrad, il devient fonctionnaire du Parti communiste à Zougdidi, occupant le poste de Premier secrétaire du Comité local du Parti communiste de 1955 jusqu'à son limogeage en 1965. En 1966, il devient directeur de la Zugdidi Paper Factory, une grande entreprise, qu'il dirige pendant près de 25 ans jusqu'en 1990. Dans les dernières années de l'Union soviétique, il est élu député de 1989 à 1990 et reçoit le titre de héros du travail socialiste.

Carrière politique
En 1992, Edouard Chevardnadze – un homme politique soviétique chevronné devenu chef de l'État géorgien peu après le renversement violent du président Zviad Gamsakhourdia – nomme Patsatsia à la tête de l'administration du district de Zougdidi qui est la principale base de pouvoir des loyalistes de Gamsakhourdia – les « zviadistes » – qui continuent leur résistance, souvent les armes à la main. La promotion par Chevardnadze de Patsatsia, un natif de Zougdidi ayant des liens étroits avec la communauté locale, est une tentative d'apaiser les partisans de Gamsakhourdia.

Après la chute du gouvernement de Tenguiz Sigoua le 5 août 1993, Chevardnadze nomme Patsatsia comme nouveau Premier ministre. Il obtient l'approbation du parlement le 20 août 1993. Il conserve son poste lors du remaniement ministériel du 7 septembre 1993. Les deux années du mandat de Patsatsia sont marquées par un environnement politique de plus en plus chaotique, de violentes luttes de pouvoir, un revers militaire dans la guerre sécessionniste en Abkhazie, une guerre civile à grande échelle avec les forces pro-Gamsakhourdia et une grave crise économique, et des accords militaires avec la Russie. Il n'est pas un réformateur et a une vision conservatrice du développement économique, par exemple sur la privatisation. Patsatsia démissionne le 5 octobre 1995 pour se présenter aux élections législatives en tant que candidat indépendant de Zougdidi, et remporte un siège majoritaire pour les quatre années suivantes.

Patsatsia est décédé le 9 décembre 2021 à l'âge de 92 ans des suites de COVID-19 lors de la pandémie de Covid-19 en Géorgie.

Références

Liens externes

Naissance en mai 1929
Naissance en RSFS de Transcaucasie
Premier ministre de Géorgie
Décès à 92 ans
Mort de la maladie à coronavirus 2019 en Géorgie
Décès en décembre 2021
Décès à Tbilissi

Otar Patsatsia


William George Armstrong (26. studenoga 1810. – 27. prosinca 1900.), britanski izumitelj, fizičar i tehničar.

Životopis
Konstruirao je hidroelektrični stroj (1840. – 1845.) i hidrauličnu dizalicu (1846.), a zatim se posvetio topničkoj tehnici i konstruirao je topove koji nose njegovo ime. Osnovao je 1845. tvornicu strojeva u Elswicku, gdje od 1855. radi na konstruiranju izolučenih topova. U 1859.-oj, kad je i država uložila određena sredstva, tvornica, sada pod nazivom pod nazivom Elswick Ordnance Company prelazi na proizvodnju topova, a William Armstrong postaje njen glavni inženjer i direktor. Od 1863., kad ju je William Armstrong s jednim poslovnim partnerom cijelu preuzeo, tvornica nosi njegovo ime (W. G. Armstrong and Co). Pronašao je i jedan miješani eksploziv koji je, kasnije, nazvan po njemu.

Literatura

 "Armstrong Viljem", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 221.

Britanski poduzetnici
Britanski izumitelji

William George Armstrong


නාරද ලිලනාග කල්දේරා දිසාසේකර (1933 ජුනි 7 – 19 මැයි 2010) යනු ශ්‍රී ලාංකික සරල ගීත ගායකයෙකි. ඔහු ඉගෙනුම ලැබූයේ කළුතර විද්‍යාලයෙනි. ඔහු ලාංකික පැරණි ගායකයෙකි. 1964දී ඔහු දිනා ගනු ප්‍රථම සරසවිය සම්මාන හීදී හොඳම පසුබිම් ගායකයා ලෙස නන්දා මාලනී සමඟ රන්මුතු දූව හි ගැයූ ගලන ගඟකි ජීවිතේ ගායනයට සම්මාන ලබා ගනු ලැබූවා.

1933 ජුනි 17 වැනිදා කොළඹ බොරැල්ලේදී ඔහු උපත ලැබුවේය. කෝට්ටේ ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ මූලික අධ්‍යාපනය ලැබූ ඔහු කළුතර විද්‍යාලයෙන් වැඩිදුර අධ්‍යාපනය හැදෑරීය. එහිදී ඔහු වඩාත් ප්‍රකට වූයේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයකු ලෙසිනි. පාසල් ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නායකයා වූ නාරද එවකට එහි දක්ෂතම වේග පන්දු යවන්නා ද වූයේ ය. එකල ඔහු දැඩි ලෙස ඇලුම් කළේ ගායකයකු වීමට නොව නළුවකු වීමටය. කළුතර විද්‍යාලයෙන් සංගීත විෂය හදාරා එම විෂයෙන් සාමාන්‍ය පෙළ සමත් වූ ප්‍රථම ශිෂ්‍යයා ද ඔහු විය. 1954 වසරේ ඔහු ගුවන් විදුලියට ශබ්ද ඉංජිනේරුවකු ලෙසි බැඳුණි.
1955 සරල ගී ගායනයට සමත් වූ ඔහු ගායන ලොවට ප්‍රවිෂ්ට වූයේ තිලෝ තිලක සුගත පියා ගීතය ගැයීමෙනි. මල්ලිකා කහවිට සමඟ ගායනා කරන ලද චන්දන ඇඟ ගාලා වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වූ ප්‍රථම ගීතයයි.

නාරද ගැයු 'මුළු හදින් මම' ගීතයෙහි ඇති බලපෑම හේතුවෙන් ප්‍රේම වියෝගය දරාගත නොහැකි වුනු පුද්ගලයෙකු තම රේඩියෝ එකට පොරෝ පාරක් එල්ල කර රේඩියෝව දෙපළු කළ බව "ඔබ්සවර් පුවත්පතේ 'Song Sends Man insane' යන ශීර්ෂපාඨය යටතේ පළවී ඇත.

ඔහු චිත්‍රපට පසුබිම් ගායනයට ප්‍රවිෂ්ට වූයේ සිනමා සංගීතයේ තීරණාත්මක අවධියේදීය. එවකට චිත්‍රපට ගීතය අනුකරණවාදයේ ග්‍රහණයට දැඩිව ලක් වී තිබිණි. ශ්‍රී චන්ද්‍රරත්න මානවසිංහන් රචිත ගීත ත්‍රිත්වයක් ඇතුලත් වූ 1962 තිරගත වූ රන්මුතු දූව චිත්‍රපටය සඳහා ගයමින් චිත්‍රපට පසුබිම් ගායනයට පිවිසුණේය. පාරමිතා බල ගීතය පණ්ඩිත් අමරදේවයන් හා විශාරද නන්දා මාලනිය සමඟ ද, ගලන ගඟකි ජීවිතේ නන්දා මාලිනියද සමඟින්ද, පිපි පිපී රේණු නටන යන ගීතයන් ගැයුවේය.

එම තම පළමු පසුබිම් ගායනයට 1964 දී පැවැත් වූ වසරේ "හොඳම ගායකයා" ලෙස ප්‍රථම සරසවි සම්මාන උළෙලේ සම්මානයට ලැබීමට තරම් වාසනාවන්ත විය. 1967 දී තිරගත වූ එල්. එම්. පෙරේරාගේ 'හතර කේන්දරේ' චිත්‍රපටයෙන් ඔහු සිනමා සංගීත අධ්‍යක්ෂවරයකු ලෙස පිවිසියේය.

ඔහු ගැයූ ගීත අතර රන් රිදී වස්තුව , මේ භවයේදී , මේ පේ‍්‍රම ලෝකේ , මුළු හදින් මම ඇයට පෙම් කොට , කටු අකුලේ පිපි , ඇය පමණයි මගේ මිහිර , චේතනා පරිශුද්ධ වේ නම් , චන්ද්‍ර බිම්බයුරු , මේ භවයෙදි යන ගීතයන් කිහිපයකි.

ඔහු ගැයූ ගීත අතරි වඩාත් ජනයා අතර ජනප්‍රියතම වූයේ නවකතා දෙකකින් බිහිවූ ගුණදාස ලියනගේ ලියු මුළු හදින් මම ඇයට පෙම් කොට හා ධර්මපි‍්‍රය ලොකුහේවා ලියු අනාගත පෙම් සිහින මැව්වෙමි යි.

ඔහු රංගනයට එක් වූ අවස්ථා ලෙස 'සඳ නැඟ එද්දී' චිත්‍රපටයෙහි ඔහු රඟපෑ අතර එහි පසුබිම් සංගීතයද ඔහුගේය. 'ග්‍රීන් එමරල්ඩ්' හොලිවුඩ් චිත්‍රපටයේ පතල්කරුවකු ලෙස රඟමින් ද එම චිත්‍රපයට සිංහල ගීතයක්ද ගයා ඇත.

1967දී ගුවන් විදුලිය සංස්ථාවක් බවට පත්වීමේදී නාරදට සිදු වූ අසාධාරණයක් නිසාවෙන් ඔහු ඉන් ඉවත් වී "දවස" පුවත්පතට බැඳීය. ඔහු පසු කලෙක නාගරික සංවර්ධන හා පූජා භූමි සංවර්ධන අමාත්‍යංශයේ මාධ්‍ය සම්බන්ධීකරණ ලේකම්වරයා ලෙසින් ද ක්‍රියා කළේ ය. එසේ කල් ගෙවූ ඔහු 2010 මැයි 19 දින වයස 76ක්ව තිබියදී මිය ගියා.

ඔහු නිවේදිකාවක වූ තිලකා රණසිංහගේ සැමියාද, සාරංග දිසාසේකරගේ පියද වූයේය.
සම්මාන
1963 - ගමන නොනිමෙයි ජීවිතේ - සිකුරු තරුව
1964 - ආරිච්චි බෝරිච්චි - ගැටවරයෝ
1965 - සවිබල යකඩ වගේ - සුදෝ සුදු
1965 - මලින් මලේ රේණු උරා - ආදරයයි කරුණාවයි
1966 - පුෂ්ප මකරන්දය මාගේ- සුජාතා අත්තනායක සමඟ - සිහින හතක්
1966 - සුසුදු පියුමේ - සුජාතා අත්තනායක සමඟ - සඳ නැග එද්දී
1967 - ආදර නිල් දෑසේ - මනමාලයෝ
1967 - අයියලා සහ අක්කලා - රෑන ගිරව්
1967 - නාමලින් දිනූ - සරණ
1969 - සිංහල ජාතිය පිබිදේ - පාර වළලු

මූලාශ්‍ර

හරූන් ලන්ත්‍රා

ශ්‍රී ලාංකික ගායකයෝ
1933 උපත්
2010 මරණ

නාරද දිසාසේකර


Breiðnefjur (fræðiheiti: Eurylaimidae) er ætt spörfugla af ættbálki harðstjórafugla. Þeir eru ættaðir á svæðinu frá Himalajafjöllum til Indónesíu og Filippseyja.

Flokkun

Breiðnefjur skiptast í sjö ættkvíslir.

 Cymbirhynchus
 Cymbirhynchus macrorhynchos
 Glæsibreiðnefjur (Psarisomus)
 Glæsibreiðnefja (Psarisomus dalhousiae)
 Serilophus
 Serilophus lunatus
 Eurylaimus
 Rákabreiðnefja (Eurylaimus javanicus)
 Randabreiðnefja (Eurylaimus ochromalus)
 Sarcophanops
 Sarcophanops steerii
 Sarcophanops samarensis
 Sortabreiðnefjur (Corydon)
 Sortabreiðnefja (Corydon sumatranus)
 Flugubreiðnefjur (Pseudocalyptomena)
 Flugubreiðnefja (Pseudocalyptomena graueri)

Harðstjórafuglar
Breiðnefjur

Breiðnefjur


Termenul de oxihidrogen (abreviat și HHO) face referire la un amestec de hidrogen (H2) și oxigen (O2) gazos în proporție H:O de 2:1. Acest amestec gazos a fost primul utilizat pentru sudare.

Obținere
Un amestec pur stoichiometric de oxihidrogen se obține în urma procesului de electroliză a apei, în care se utilizează curentul electric pentru descompunerea moleculelor de apă în gazele componente:

 electroliza: 2 H2O   → 2 H2  +  O2
 combustia: 2 H2  +  O2   →   2 H2O

Proprietăți
Amestecul gazos oxihidrogen arde când atinge temperatura de autoaprindere. Pentru amestecul hidrogen:oxigen în raport 2:1, în condiții normale de presiune atmosferică, autoaprinderea are loc la o temperatură de 570 °C. Energia minimă necesară pentru aprinderea acestui amestec este de aproximativ microjouli. În condiții standard de temperatură și presiune, amestecul va arde atunci când este alcătuit din 4% până la 95% hidrogen în procente de volum.

Când este aprins, amestecul gazos se transformă în vapori de apă și eliberează energie, ceea ce susține desfășurarea reacției chimice: 241,8 kJ pentru fiecare mol de  ars. Cantitatea de energie eliberată este independentă de modul de combustie, însă temperatura flăcării variază. Prin combustia unui amestec exact stoichiometric se obține o temperatură maximă de 2800 °C, cu aproximativ 700 °C mai mult decât în cazul unei flăcări de hidrogen în aer. În cazul în care unul dintre cele două gaze componente se află în exces față de raportul de 2:1 sau atunci când acestea sunt amestecate cu un gaz inert, precum azotul, temperatura obținută va fi mai mică.

Note

Amestecuri de substanțe
Oxigen
Hidrogen

Oxihidrogen


Diskografija Ariane Grande, američke pop pjevačice, obuhvaća četiri studijska albuma, 39 singlova, četiri EP-a te jedan remix album.

Albumi

Studijski albumi

Kompilacijski albumi

EP-ovi

Singlovi

Promotivni singlovi

Diskografija Ariane Grande


Sturzii zeflemitori (în engleză: Mockingbirds) sunt un grup din Lumea Nouă de păsări paseriforme din familia Mimidae. Ei sunt cel mai bine cunoscuți pentru obiceiul unora dintre specii de a imita cântecele altor păsări, sunetele de insecte și de amfibieni, de multe ori tare și într-o succesiune rapidă. Există aproximativ 17 specii în trei genuri. Acestea nu par a forma o descendență monofiletică: Mimus și Nesomimus sunt destul de îndeaproape înrudite; rude de-ale lor mai apropiate și în viață pare a fi thrashers, cum ar fi salvie thrasher. Melanotis este un gen mai distinct; ea pare să reprezinte descendență de bază foarte veche bazale a familiei Mimidae.

Singurul sturz zeflemitor găsit frecvent în America de Nord este sturzul zeflemitor nordic (Mimus polyglottos). În greacă cuvântul polyglottos înseamnă vorbitor de mai multe limbi.

Speciile în ordine taxonomică
Mimus:

 Maro-susținută mockingbird, Mimus dorsalis
 Bahama mockingbird, Mimus gundlachii
 Longtail mockingbird, Mimus longicaudatus
 Patagonian mockingbird, Mimus patagonicus
 Chilian mockingbird, Mimus thenca
 White-banded mockingbird, Mimus triurus
 Northern mockingbird, Mimus polyglottos
 Socorro mockingbird, Mimus graysoni
 Tropical mockingbird, Mimus gilvus
 Chalk-browed mockingbird, Mimus saturninus

Fostul Nesomimus (endemice Galápagos):

 Hood mockingbird, Mimus macdonaldi
 Galápagos mockingbird, Mimus parvulus
 Floreana mockingbird sau Charles mockingbird, Mimus trifasciatus
 San Cristóbal mockingbird, Mimus melanotis

Melanotis:

 Sturzul zeflemitor albastru (Blue mockingbird), Melanotis caerulescens
 Sturzul zeflemitor alb-albastru (Blue-and-white mockingbird), Melanotis hypoleucus

Sturzii zeflemitori și Darwin

Atunci când în călătoria sa de cercetare vasul HMS Beagle a vizitat Insulele Galápagos , în septembrie-octombrie 1835, naturalistul Charles Darwin a observat că sturzii din subgenul Mimus thenca diferă de la o insulă la alta, și că erau strâns înrudite în aparență cu sturzii zeflemitori din America de Sud continentală. Aproape un an mai târziu, atunci când și-a revizuit notițele cu privire la călătoria de întoarcere, el a speculat că acest lucru, împreună cu ceea ce a fost spus despre țestoasele din Galápagos, ar putea submina doctrina despre stabilitatea speciilor. Aceasta a fost prima dată când și-a exprimat îndoielile în legătură cu ideea speciilor imuabile, ceea ce a dus la convingerea despre transmutația speciilor și, prin urmare, la teoria evoluției speciilor.

Note

Legături externe
 Mockingbird videos, photographs and sound recordings on the Internet Bird Collection

Mimidae

Sturzul zeflemitor


73533 Alonso este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
73533 Alonso este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorio Astronómico de Mallorca din Costitx. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 73001-74000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

73533 Alonso