Ahmet Nejdet Sançar (Çiftçioğlu) (1 Mayıs 1910, İstanbul - 22 Şubat 1975, İstanbul), Türk eğitimci, yazar, düşünür, fikir adamıdır. Nihâl Atsız'ın kardeşidir.

Hayatı
Nejdet Sançar, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi mezunudur. Askerlikten sonra Sivas Öğretmen okuluna edebiyat öğretmeni olarak tâyin edilmiş fakat zamanın Milli Eğitim Bakanı Hasan Âli Yücel'i karşılama törenine katılmadığı gerekçesi ile bu görevden alınmış ve Balıkesir Lisesi'ne atanmıştır. 1944 Irkçılık-Turancılık Davası'nda yargılanmıştır. 1960 yılında 16 yaşındaki oğlu Afşin'i kaybetmesi üzerine felç geçirmiştir. Afşin için 1962 yılında Yeni İstanbul gazetesinde "Türk Gençliği Nasıl Olmalıdır?" konulu ödüllü bir yarışma düzenlemiş, bu yarışma daha sonraki yıllarda da devam etmiştir. Felci atlatmak için uzun yıllar tedavi görmüş, kısmen iyileşmiştir. Bazı Türkçü dergilerde makale yazmıştır.

"Tarihte Türk-İtalyan Savaşları" adlı eserinin genişletilmiş şekilde yeniden basımı için uğraşırken 22 Şubat 1975 günü ölmüş ve Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilmiştir.

1944 Irkçılık-Turancılık Davası

Balıkesir Lisesi'nde görevine devam ederken Irkçılık-Turancılık Davası altında Mayıs 1944'te başlayan ve Hüseyin Nihal Atsız, Alparslan Türkeş, Ankara Konservatuvarı Direktörü Orhan Şaik Gökyay, Hikmet Tanyu, Türk Tarihi Profesörü Zeki Velidi Togan, Reha Oğuz Türkkan gibi Türkçülerin de bulunduğu davada tutuklanmış ve Sıkıyönetim Mahkemesi'nde yapılan duruşmalar neticesinde 14 aya mahkûm olmuştur. Askeri Yargıtay, Türkçüler hakkındaki kararı esastan bozmuştur. 5 Ağustos 1946 tarihinde 2 Numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi'nde tutuksuz olarak başlayan Atsız ve arkadaşlarının davası (bu dava Kenan Öner-Hasan Âli Yücel davası adı ile tanınmıştır), 31 Mart 1947 tarihinde sonuçlanmış ve 29 oturum devam eden mahkemede bütün sanıkların beraatına karar verilmiştir.

Eserleri
 1942: Tarihte Türk-İtalyan Savaşları, Aylı Kurt Yayınları, İstanbul
 1943: Irkımızın Kahramanları, Aylı Kurt Yayınları, İstanbul
 1947: Hasan Âli İle Hesaplaşma, Aylı Kurt Yayınları, İstanbul
 1950: Kızıl Cennet Masalı, Komünizmle Mücâdele Yayınları, Zonguldak
 1950: Komünist Nedir?, Komünizmle Mücâdele Yayınları, Zonguldak
 1951: Mehmet Emin Yurdakul ve Şiirleri, Komünizmle Mücâdele Yayınları, Zonguldak
 1959: Türk Moskof ve Komünist, Toprak Yayınları, İstanbul
 1963: Afşın'a Mektuplar, Afşın Yayınları, Ankara
 1965: Türk Kahramanları, Afşın Yayınları, Ankara
 1966: Gizli Komünist Belgeleri, Afşın Yayınları, Ankara
 1977: İsmet İnönü ile Hesaplaşma, Afşın Yayınları, Ankara
 1975: Nâzım Hikmet Masalı, Afşın Yayınları, İstanbul
 1976: Türkçülük Üzerine Makaleler, Töre-Devlet Yayınevi, Ankara
 2016: Türk ve Yabancı Millî Destanlarından Örnekler, Hazırlayan Serkan Akgöz, Bozkurt Yayınları, İstanbul
 2018: Irkçılık-Turancılık Dâvâsı Mahkeme Günlükleri, Hazırlayan Serkan Akgöz, Bozkurt Yayınları, İstanbul

Kaynakça

1910 doğumlular
1975 yılında ölenler
İstanbul doğumlu yazarlar
Türk eğitimciler
20. yüzyıl Türk yazarları
Türkçüler
Türk antikomünistler
Irkçılık-Turancılık davası sanıkları
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Türk milliyetçileri
Milliyetçi yazarlar
Turancılar

Nejdet Sançar


Ferdinand François Gabriel Renauld (Vesoul (Haute-Saône), 18 de novembro de 1837 — Paris, 6 de maio de 1910) foi um briologista francês que se destacou no campo das floras insulares.

Referências

Cientistas da França

Ferdinand Renauld


Le musée de Carouge est un musée suisse situé à Carouge fondé en 1984 et consacré à l'art, sans exposition permanente ainsi qu'à la conservation du patrimoine de la cité et d'expositions temporaires en relation avec la vie locale.

Histoire
À la suite d'une importante donation du peintre Émile Chambon, le musée est par la suite inauguré en 1984. Il se trouve dans la maison Montanrouge, fondée en 1789 pour un maitre-horloger.

Collections
Les collections du musée comprennent de la faïence produite à Carouge entre 1800 et 1930 et des céramiques de style Art déco de Marcel Noverraz et d'objet et documents liés à la ville.

Prix
Le musée organise tous les deux ans un concours international de céramique.

Expositions
 2023: Espèce de cornichon. Art, cuisine et Chirat, sur les cornichons et l'entreprise Chirat, anciennement sise à Carouge, affiche de l'exposition réalisée par Exem.
 2022: Émile Chambon et Louise de Vilmorin - une amitié fertile
 2021: Albertine Zullo
 2019: Le Monde de Titeuf
 2017: Ma vie de Courgette et Yvan Larsen, une rétrospective.
 2016: Linda Naeff, les couleurs habillent la souffrance.

Liens externes
 Site officiel du Musée de Carouge

Notes et références

Voir aussi
 Liste de musées en Suisse

Musée d'art en Suisse
Musée fondé en 1984
Carouge
Musée de la céramique

Musée de Carouge


The International Union of Railways (, UIC) is an international rail transport industry body.

History
The railways of Europe originated as many separate concerns, and there were many border changes after World War I and the Treaty of Versailles. Colonial railways were the responsibility of the mother country. Into this environment the UIC was created on 17 October 1922, with the aim of standardising industry practices.

Ticket revenue sharing was originally undertaken with the UIC Franc currency equivalent.  UIC classification and UIC Country Codes allowed precise determination of rolling stock capabilities and ownership, with wagons assigned unique UIC wagon numbers.  The 1990s GSM-R radio telecommunication system is an international interoperability specification covering voice and signalling systems for railway communications whose specification is maintained by the International Union of Railways project European Rail Traffic Management System (ERTMS).

Mission
The UIC's mission is "to promote rail transport at world level and meet the challenges of mobility and sustainable development."

Objectives
The UIC's main objectives are to:

 Facilitate the sharing of best practices among members (benchmarking)
 Support members in their efforts to develop new business and new areas of activities
 Propose new ways to improve technical and environmental performance
 Promote interoperability, create new world standards for railways (including common standards with other transport modes)
 Develop centres of competence (High Speed, Safety, Security, e-Business, ...)

Members
When founded in 1922 the UIC had 51 members from 29 countries, including Japan and China. They were soon joined by members from the Soviet Union, the Middle East and North Africa. As of 2021, the UIC has 207 members across five continents. Of these there are:
 73 active members (including from Afghanistan, China, Europe, India, Japan, Kazakhstan, South Korea, the Middle East, North Africa, Pakistan, Russia, South Africa and Taiwan, and companies operating worldwide such as Transdev)
 68 associate members (including from Africa, the Americas, Asia and Australia)
 53 affiliate members (related or ancillary businesses or services)

On 12 November 2010, the UIC opened an African regional office in Tunis, Tunisia with the support of SNCFT.

On 9 March 2022, the UIC suspended all member companies from Russia and Belarus, following 2022 Russian invasion of Ukraine.

Standard terminology
In order to provide a common understanding and reduce potential confusion, the UIC has established standard international railway terminology and a trilingual (English-French-German) thesaurus of terms. The thesaurus was the result of cooperation with the European Conference of Ministers of Transport (ECMT/) and was published in 1995.

Classification of railway vehicles

The UIC has established systems for the classification of locomotives and their axle arrangements, coaches and goods wagons.

Some UIC regulations
UIC plays an important role in standardization of railway parts, data and terminology, though the degree to which its standards have been adopted by its members varies. Therefore, UIC codes (also known as UIC leaflet) are developed since the beginning of UIC's work. A new term for these UIC leaflets is used by UIC for better understanding: International Railway Solution (IRS).

Some UIC codes are:

 UIC 568 The 13-corded standardized connection cable with connector is used to transmit data and commands between the locomotive and the carriages of a passenger train.
 UIC 592-2 Large containers for transport on wagons – Technical conditions to be fulfilled by large containers accepted for use in international traffic. Describes the classes and categories of large containers, handling characteristics, identification markings, and special conditions applying to large tank containers.
 UIC 592-3 Large containers (CT), swap bodies (CM) and transport frames for horizontal transhipment (CA) – Standard report on acceptance tests.
 UIC 592-4 Swap bodies for grab handling and spreader gripping – Technical conditions. Swap bodies are the removable superstructures of road transport vehicles. Their dimensions and some of their fittings are standardised, particularly dimensions, strength parameters and securing devices, of the road vehicle, the wagon and transhipment arrangements (grab-handling grooves, lower securing parts and, in special cases, upper securing parts).
 UIC 596-5 Transport of road vehicles on wagons – Technical organisation – Conveyance of semi-trailers with P coding or N coding on recess wagons. This leaflet sets out regulations and provisions for semi-trailers with normal road transport characteristics for conveyance on fixed-recess carrier wagons. The provisions are valid for semi-trailers, gantry equipment/industrial trucks with grab handles, recess wagon types 1a and 1b in accordance with UIC Leaflet 571–4.
 UIC 596-6 Conveyance of road vehicles on wagons – Technical organisation – Conditions for coding combined-transport load units and combined-transport lines. The leaflet sets out the coding and organisation of loading units in respect of road vehicles on wagons, designed to ensure compatibility of loading units (LU) with the permissible profile for combined transport lines. The provisions aim to facilitate LU identification to speed-up international traffic movements. They are applicable to semi-trailers, swap bodies, roller units loaded on wagons and bogies in combined transport operations.
FU-7100 Future Railway Mobile Communication System (FRMCS) User Requirements Specification.  Defines a set of technology independent user requirements in the form of individual applications.  Each application has been defined to provide or support an identified communications need that is considered necessary for current and future railway operation.

See also
 African Union of Railways, similar organisation focused on Africa
 Association of American Railroads
 Intergovernmental Organisation for International Carriage by Rail
 International Union of Public Transport, (UITP) which covers passenger railways, especially in cities.
 Organization for Cooperation of Railways (OSShD) focused on Eastern Europe and Central Asia
 Community of Metros

References

External links

Organizations established in 1922
Railway associations
International transport organizations

International Union of Railways


Penny Dreadful er en amerikansk-britisk thriller-tv-serie som først blev sendt på Showtime den 11. maj 2014. Det følgende år kom den anden sæson, og den tredje og sidste sæson blev sendt i maj er 2016. Serien skabt og skrevet John Logan. Exekutiv producent er Sam Mendes.

Under indspilningerne af serien blev der benyttet mange lokationer i Irland, heriblandt pubben The Stag's Head i Dublin.

Medvirkende
 Eva Green – Vanessa Ives
 Josh Hartnett – Ethan Chandler
 Timothy Dalton – Sir Malcolm Murray
 Harry Treadaway – Victor Frankenstein
 Reeve Carney – Dorian Gray
 Rory Kinnear – John Clare/Frankensteins monster
 Billie Piper – Brona Croft/Lily
 Helen McCrory – Madam Kali
 Simon Russell Beale – Ferdinand Lyle
 Danny Sapani – Sembene
 Anna Chancellor – Claire Ives
 Olivia Llewellyn – Mina Harker
 Shazad Latif - Dr. Henry Jekyll
 Samuel Barnett - Renfield
 David Warner - Abraham Van Helsing

Kilder

Eksterne henvisninger

Dramaserier fra USA
Amerikanske tv-serier fra 2010'erne
Tv-programmer fra Showtime

Penny Dreadful (tv-serie)


نادي شاموا نيور لكرة القدم  نادي كرة قدم فرنسي يلعب في دوري الدرجة الثانية. تم تأسيس النادي في سنة 1925.

انظر أيضا

 كريم فرادين

المراجع

أندية الدوري الفرنسي
أندية كرة قدم أسست في 1925
أندية كرة قدم في آكيتين الجديدة
الرياضة في دو سيفر
تأسيسات سنة 1925 في فرنسا
نيور

نادي نيور


İstiklal Caddesi (; ), İstanbul'un Beyoğlu ilçesindeki Tünel Meydanı ile Taksim Meydanı arasında yer alan popüler bir caddedir. 19. yüzyılın sonlarından günümüze dek Türkiye'nin en popüler caddesi olma unvanını koruyan cadde, 1,4 km uzunluğundadır. Orta noktası Galatasaray Lisesi'nin yanından geçen Yeniçarşı Caddesi'nin caddeyi kestiği ve 50. Yıl Anıtı'nın bulunduğu yer kabul edilir. Ortalama olarak 74 metre yükseklikte yer alan İstiklal Caddesi idari olarak 9 ayrı mahalleyi kapsar.

Beyoğlu İlçesi adını, -aynı zamanda ana ekseni olan- İstiklal Caddesi ve ona açılan sokakların olduğu alanı kapsayan Beyoğlu semtinden alır. Tarlabaşı Bulvarı caddenin paralelinde uzanır.

Şekillenmesi ve gelişimi
Caddenin ilk şekillenmeye başlaması Haliç'in İstanbul yakasının ve karşısındaki Galata'nın aksine, Bizans döneminden sonraya rastlar. Bizans döneminde Galata surlarla çevrili bir Cenova kolonisiyken ve çeşitli Latin topluluklarını, Katolik ruhbanının kilise ve manastırlarını bulundurur ve Haliç'in bu yakasına Pera (karşı yaka) adı verilirken, nüfusun hemen tamamı surlar içindeydi. Haliç ve Boğaziçi arasında burun yapan Galata sırtlarının en yüksek noktasını ortalama 110 m eğrisinden geçen uzunlamasına ve bugün burunda dar açıyla başlayıp sonra genişleyen Beyoğlu Platosu denilen morfolojik yapı oluşturmaktaydı. Doğuda Boğaziçi'ne, batıda ise Haliç'e hakim olan bu tepe, bağlar, mezarlık, koruluk ve av alanlarıyla kaplıydı. Galata Kulesi'nin biraz kuzeyindeki sur kapısının ilerisinde yokuş yukarı, kent dışına çıkılınca sırtın güney ucuna varılıyor (bugünkü Tünel Meydanı), ondan sonra da mezarlıklar, bağlar, bahçeler arasında dar bir yol uzanıyordu. Burada tek tük bağ evleri ya da yazlık konutlar bulunmaktaydı. Bizans döneminde Galata'nın canlılığı ve ticari özellikleri, kentin Osmanlılara geçmesinden sonra çeşitli güvencelerle daha da gelişince, surlar içine sığamayan Latinler, dışarı doğru taşmaya, gerek Boğaz'a, gerek Haliç'e bakan yamaçlara taşınmaya başladılar. Bu arada sırt boyunca uzanan dar yol da yavaş yavaş değerlendiriliyor ve Grand Rue de Pera'nın nüvesi oluşuyordu. Galata'nın ve giderek Pera'nın ticari önemi arttıkça, İstanbul yakasındaki Venedik, Pisa, Amalfi kolonileri de Pera bağlarına göçecekler, ayrıca Avrupa'dan hem İtalya Yarımadası'ndan, hem de Osmanlı imtiyazlarına sahip Fransızlardan, ama aynı zamanda Hollandalılar ve İngilizlerden de gelip yerleşenler olacaktı. 16. yüzyılda iyice belirginleşen bu nispi Avrupalı akını sonucunda, Galata surları içinde açılan Fransız Sefareti, bir veba salgınından sonra Pera (Beyoğlu) bağlarının içindeki ve bugünkü İstiklal Caddesi'ne çok yakın bir konuta taşınacak, sonra da Fransız Elçiliği binası olan Fransız Sarayı (Maison de France) inşa edilecekti.

Bu binayı, biraz ötede, ama sırtın Haliç'e bakan kesiminde inşa edilecek İngiltere Elçiliği olan İngiliz Sarayı izleyecekti. Bugünkü İstiklal Caddesi alanına giren yöredeki ilk Müslüman yerleşimleri ise 1491'de II. Bayezid'in  armağan olarak verdiği arazi üzerinde İskender Paşa'nın Galata Mevlevihanesi'ni kurmasıyla başlar.

Gene II. Bayezid, o zaman "Dörtyol" (Yunanca: Stavrodromion) denilen mevkide bir mescit yaptırmıştı. Asmalı olmasından dolayı böyle bir tanımlama sıfatıyla anılan mescit bugün yerinde yoksa da, adı Asmalımescit Sokağı'nda yaşamaktadır. Aynı dönemde, bugünkü Galatasaray mevkiinde Acemioğlanlar Kışlası kurulmuş, bu kışla I. Süleyman döneminde (1520-1566) yıktırılıp yeniden yaptırılmıştır (Galatasaray Lisesi). Böylece 15. yüzyılın sonlarından itibaren Müslümanların yerleşmesi de cadde üzerinde ve çevresinde başlıyordu. Bununla birlikte yöreye esas olarak yabancılar yerleşmekteydi. Avrupa'dan gelenler, kendi geleneklerini, kültürlerini ve yaşam tarzlarını da getirip Pera'da sürdürüyorlar, yabancı nüfus çoğaldıkça onlara hizmet verecek dükkânlar da artıyordu. Grand Rue de Pera'nın, Osmanlı Türkçesiyle Cadde-i Kebir'in yavaş yavaş bir alışveriş ve zanaat merkezi haline dönüşmesi, Avrupalı ya da İstanbullu gayrimüslim esnaf ve zanaatkarlarla başlar. Gene bu dönemde Fransız Sarayı yanında yapılan St. Louis Kilisesi de Beyoğlu'nun ilk Latin kilisesi olarak bilinir (1628).

17. yüzyıl'da Cadde-i Kebir, Galata surlarının kuzeyinde Galata Kulesi yakınındaki Kule Kapısı'ndan başlayıp, Galata Sarayı adı verilen kışla mektebine dek sürüyordu. 17. yüzyıl gezgini Eremya Çelebi orada gördüğü bellibaşlı binaları, Galata Sarayı'na doğru, Ceneviz elçisinin evi, Hollanda Elçiliği, Fransisken Kilisesi, Terra Sainte Kilisesi, onun biraz aşağısında Venedik Elçiliği onun da yakınında Fransız Elçiliği, ileride tepede, Kasımpaşa'ya bakan bir mevkide İngiliz Elçiliği olarak belirtiyordu. 18. yüzyılda Grand Rue de Pera ekseni etrafında Beyoğlu'nun oluşması devam etti. Bugünkü Hollanda Başkonsolosluğu'nun bulunduğu Hollanda Elçiliği binası eski elçilik binasının yanması üzerine, şimdiki yerinde inşa edildi, İsveç Elçiliği olan İsveç Sarayı da bu yüzyılın ortalarında satın alınıp genişletildi. Aziz Antuan Katolik Kilisesi da ilk kez 1752'de yapılmıştır. Santa Maria Draperis Kilisesi ise yangın ve deprem geçirerek bugünkü haliyle 1769'da inşa edilmiştir. 18. yüzyılın sonu gelindiğinde Cadde-i Kebir karşılıklı binalarla dolmuştur, ama Galata Sarayı'ndan sonrası gene boştur, tek tük evler vardır. O dönemin seyyahlarının yazdıklarına göre kalabalıklaşmasına ve konut fiyatlarının hayli artmasına rağmen, birkaç kagir bina dışında, evler genellikle ahşaptır, bazı bölümleri ise kerpiçtir.

19. yüzyıla girildiğinde Grand Rue de Pera eksenli Beyoğlu hala bir çeşit sayfiye yer ya da Galata'nın bir banliyösü gibiydi. Cadde-i Kebir'in bugünkü tarzının gerçek şekillenmesi 19. yüzyılın ikinci yarısında başlar ve böyle bir caddenin oluşması Tanzimat'ın ürünü sayılabilir. Osmanlı toplumunun üstten gelen reformlarla Batı'ya açılması, kuşkusuz ki birçok Osmanlı aydını, genç soylusu ve zenginini Avrupa yaşam tarzına "alafranga" veya "Frenk usulü" denilen yaşama yönelttiği gibi, İstanbul'daki Levantenlerin ve konuk Avrupalıların ıslahatlarla elde ettikleri imtiyazlar birleşince Grand Rue de Pera birdenbire lüks, şık binaların yapıldığı, Avrupalı dükkânların, eğlenme ve dinlenme yerlerinin açıldığı son derece önemli bir merkez haline dönüştü. Gelişme özellikle Abdülaziz döneminde hızlandı ve yüzyıl biterken, Paris'teki La Belle Epoque tarzı yaşam ve tüketim Türkiye'de Grand Rue de Pera'da somutlaştı. Bu süre içinde sokakların taşla döşenmesi, gazla aydınlatılması, kanalizasyonların yapılması, daha sonra elektriğin getirilmesi, Tünel'in inşası, atlı tramvaylar, elektrikli tramvaylar vb ile çok sayıda altyapı hizmeti gerçekleştirildi. Bütün bu hizmetler özellikle Tünel - Taksim ekseni aksında yoğunlaşmaktaydı. Ona paralel Şişhane-Tepebaşı-Tarlabaşı-Taksim ekseni ise Cadde-i Kebir'in gelişmesinin yanında ikincil kalıyordu. Kısacası, servet, zenginlik, ihtişam bu caddede toplanıyordu.

20. yüzyıl'ın ilk yarısı, savaşlara, işgallere, karartmalara rağmen adı Cumhuriyetin ilanı'ndan sonra İstiklal Caddesi'ne dönüşen caddenin altın çağı oldu. Sinema ve tiyatrolarıyla, önemli lokantalarıyla, kafeleriyle, pastaneleri ve otelleriyle cadde görkemini her koşul altında sürdürdü, belki de en olağanüstü dönemini 1917 Ekim Devrimi'nden ve özellikle iç savaştan sonra ülkelerinden kaçan Beyaz Rusların kültürleriyle, müzikleriyle, alışkanlıklarıyla, özgül giysileriyle, askeri üniformalarıyla caddeyi ve arka sokaklarını kapladıkları yıllarda yaşadı.

19. yüzyılın sonlarında ve özellikle 20. yüzyılın ilk çeyreğinde Cadde-i Kebir çok sayıda dilin konuşulduğu, Osmanlılarda var olan bütün etnik toplulukların, pek çok ulustan Levantenin ya da yabancının yaşadığı, gezdiği, eğlendiği, alışveriş yaptığı inanılmaz derecede kozmopolit bir yerdi. Cumhuriyetin ilanı'ndan sonra geçen zaman içinde, belli bir Türkleştirme politikası izlenmekle birlikte, Beyoğlu ve onun ekseni olan İstiklal Caddesi değişik renklerini ve tonlarını korudu. Ama kuşaktan kuşağa Levantenler azaldı ve diğer yabancılar da ülkelerine döndüler. Gayrimüslimlere yönelik olarak II. Dünya Savaşı sırasındaki Varlık Vergisi ile 1955'teki 6-7 Eylül Olayları gibi politikalar İstanbul'dan göçlerle sonuçlandı; özellikle Rum nüfus düştü, İsrail devletinin kurulması ise Yahudilerin göç etmesine neden oldu. Gidenlerden boşalan yerlere aynı zanaatlar, beceriler, ilgi alanları ikame edilemedi. İstiklal Caddesi yeni bir kimlik kazanamadı, tersine eski kimliği dejenere oldu, kültürel dokusunun içi boşaldı.

Böylece Beyoğlu ve İstiklal Caddesi yavaş yavaş köhneleşmeye, fakirleşmeye, zevksizleşmeye terk edildi. Binalar bakımsız kaldı, yıkılıp yerlerine çirkin ve ucuz yapılar inşa edildi.

1950'lerde başlayan büyük kentlere olağanüstü göçlerden, en çok da İstanbul nasibini aldı. Anadolu'dan gelenlerden işçileşenler gecekondu semtlerini oluştururken, lümpenleşenler de İstiklal Caddesi'nin yan sokaklarını mesken tuttular. Sayısız kahvehane, aşhane, batakhane erkek olsun, kadın olsun lümpenlerin barınağıydı ve hepsi de İstiklal Caddesi ekseni etrafında toplanmışlardı. Bunun sonucu 1960'lı, 1970'li ve 1980'li yıllarda İstiklal Caddesi çok kötüledi, alışveriş merkezi niteliğini Halâskârgazi Caddesi, Nişantaşı ve Etiler ile paylaşmak zorunda kaldı.

1990 yılında, kendisine açılan yan sokaklarla birlikte motorlu araç trafiğine kapatılarak tamamen yaya yolu haline getirildi. Yaklaşık 7 ay süren bu çalışmayla nostaljik tramvay da cadde boyunca işlemeye başladı. Bu gelişmeyle birlikte 1990'lı yılların başından itibaren İstiklal Caddesi'nde yeniden bir düzelme gözlenmeye başlandı, mimari değer taşıyan eski şık binalar onarıldı, ön cepheleri temizlendi, cadde o eski köhneliğinden sıyrılmaya yöneldi. Yan sokakların hiç değilse caddeye açılan kesimleri çoğunlukla trafiğe kapatıldı, zemin taşları yenilendi.

Caddenin özellikleri

İstiklal Caddesi ve çevresi geçmişten kalma olumlu ve olumsuz özelliklerini bir arada sürdürmekle beraber Türkiye'nin istisnasız en kozmopolit bölgesi olma özelliğini de taşımaktadır. İstanbul'a gelen yabancı ve yerli ziyaretçilerin olmazsa olmaz ziyaret mekanı olan İstiklal Caddesi sabaha karşı sayılabilecek saatler dışında hemen hemen günün her saatinde her daim kalabalıktır. Dünyaca ünlü markalardan ucuz giysi satan pasajlara kadar cadde bugün alışveriş bakımından çok büyük ölçüde bir giyim mağazaları kompleksi gibidir. Giysi, iç çamaşır, aksesuar, bijuteri, kundura-çanta dükkânları, cadde üzerindeki alışveriş yerlerinin takriben yarısını oluşturmaktadır. Geri kalanları ise bankalar ile neredeyse her türlü damağa ve bütçeye hitap eden çabuk yemek (fast food) büfelerinden, küresel lokanta zincirlerine, balık lokantaları, muhallebiciler, tatlıcılar ve börekçiler gibi geleneksel tatlara uzanan lokantalar oluşturur. Gece gezmeleri için ise meyhanelerden türkü evlerine, fasıl mekanlarından rock barlara, striptiz kulüplerinden eşcinsel barlarına kadar uzanan muazzam genişlikteki bir yelpazeye sahiptir. Cadde ayrıca, tiyatro, sinema, kitabevleri ve sanat galerileri gibi birçok kültür merkezine ev sahipliği yapar.

Aynı zamanda yıllardır haklarını savunmak, seslerini çıkarmak ve bu toplumda görünür olmak isteyen birçok kişi bu caddede buluşup, haklarını savunmuşlardır. 15 Mayıs 2011 tarihinde on binlerce kişi Türkiye'de 22 Ağustos 2011 tarihinde yürürlüğe girecek olan yasayı protesto etmek için toplanmışlardır.

Nostaljik tramvay

Tramvay hizmeti 1869'dan 1966'ya kadar İstanbul'da önce atlı sonra da elektrikli olarak sürdürülmüştü. Tramvay 1990 yılı sonlarında motorlu araç trafiğine kapatılan Taksim - Tünel arasında Nostaljik Tramvay adıyla tekrar işletmeye alındı. 1,65 km uzunluğundaki bu güzergâh tek hatlı olup bir matris ve römorktan oluşan iki vagonludur. Günlük ortalama 2.500 yolcu kapasitesiyle ulaşımdan çok turistik amaçlı bir hizmettir. 1990'lı yıllarda tramvay raylarına paralel olarak dikilen ağaçlar 2005'te söküldü.

İstiklal Senin

İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından 2020 yılında oluşturulan İstiklal Senin projesi, İstiklal Caddesi'nin tarihinin korunması amacıyla başlatılmıştır.

İstiklal Caddesi saldırıları

İstiklal Caddesi'nde 19 Mart 2016 ve 13 Kasım 2022 tarihlerinde iki adet bombalı saldırı gerçekleşmiştir. 2016 yılındaki saldırının sorumlusunun IŞİD, 2022'deki saldırının sorumlusunun PKK/PYD olduğu açıklanmıştır. İlk saldırıda 4, ikinci saldırıda 6 kişi hayatını kaybetmiştir.

İstiklal Caddesi'nde bulunan bazı yerler
Tünel'den Taksim'e doğru İstiklal Caddesi üzerindeki kayda değer yapılardan bazıları;

 Tünel Meydanı/Semti
 Tarık Zafer Tunaya Kültür Merkezi
 Kırım Kilisesi
 İsveç Sarayı
 Botter Apartmanı
 Narmanlı Han
 Lebon Pastanesi
 Rus Federasyonu Başkonsolosluğu
 Avrupa Pasajı
 Markiz Pastanesi
 Timoni Sokağı
 Santa Maria Draperis Kilisesi
 Terra-Sainte Kilisesi
 İtalya Elçiliği binası
 Hollanda Elçiliği binası
 Vucino Apartmanı
 Beyoğlu Anadolu Lisesi
 Suriye Pasajı
 Terkos Çıkmazı
 Surp Yerrortutyun Katolik Kilisesi
 Odakule
 Kallavi Çıkmazı
 Panayia İsodion Kilisesi
 St. Antuan Katolik Kilisesi
 Elhamra Sineması

 Aznavur Pasajı
 Hacopulo Pasajı
 Birleşik Krallık'ın İstanbul Başkonsolosluğu binası
 Galatasaray Lisesi
 Cezayir Sokağı
 Galatasaray Müzesi
 Çiçek Pasajı
 Krepen Pasajı
 Tokatlıyan Oteli
 Halep Pasajı
 Mısır Apartmanı
 Yeşilçam Sokağı
 İnci Pastanesi
 Emek Sineması
 Madame Tussauds İstanbul
 Anadolu Pasajı
 Hüseyin Ağa Camii
 Alkazar Sineması
 Abdullah Efendi Lokantası
 Ayia Trias Kilisesi
 Surp Ohan Voskiperan Kilisesi
 Fransa Başkonsolosluğu
 Taksim Camii
 Taksim Maksemi
 Taksim Meydanı ve Taksim Cumhuriyet Anıtı

Ayrıca bakınız
 Taksim Yayalaştırma Projesi
 Atatürk Kültür Merkezi
 Taksim Gezi Parkı
Taksim Camii

Resim galerisi

Kaynakça

 Dünden Bugüne İstanbul Ansiklopedisi, Cilt 4, Kültür Bakanlığı ve Tarih Vakfı

Dış bağlantılar
İstiklal Caddesi Web Sayfası  (İstiklal Senin)

İstiklal Caddesi


وادي سليانة وادٍ تونسي يسيل عبر ولايتي ولاية سليانة وولاية باجة، وهو يصب في وادي مجردة غرب مدينة تستور.

مراجع

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 وادي مجردة.

أنهار تونس
سليانة
سليانة

وادي سليانة


El Pesäpallo o Béisbol finlandés  es el deporte nacional de Finlandia. Es un juego parecido al béisbol. Pesäpallo fue diseñado por Lauri Pihkala, que cogió la idea tras haber visto el béisbol, en la década de 1910. En el juego están 18 jugadores, de los cuales 9 están fuera y 9 dentro. Jugadores como Mikko Korhonen, Jouni Mäki, Ville Harju, Juha Niemi y Kimmo Carlson son muy populares en ese país.

Referencias

Enlaces externos

Deportes de equipo
Deportes de bate y bola
Deporte en Finlandia

Pesäpallo


Die römisch-katholische Kirche St. Barbara in Bad Friedrichshall im Landkreis Heilbronn, ist die Pfarrkirche der katholischen Kirchengemeinde Bad Friedrichshalls, wird aber auch von der evangelischen Kirchengemeinde genutzt.

Geschichte
Die über 400 Sitzplätze verfügende Kirche wurde innerhalb eines Jahres in Fertigbauweise errichtet. Zur Ausführung kam der Entwurf Typ Frank des Architekten Wilhelm Frank aus Herrenberg, der 1964 bis 1975 bei insgesamt 26 Kirchenneubauten in der Diözese Rottenburg-Stuttgart gewählt wurde. Am Sonntag, den 24. September 1972 wurde die neue Kirche von Weihbischof Anton Herre geweiht. Bischof Carl Joseph Leiprecht ernannte sie anstelle der 1950 erbauten Dreifaltigkeitskirche zur neuen katholischen Pfarrkirche Kochendorfs. Seit 1984 steht die Kirche auch den evangelischen Christen Kochendorfs zur Verfügung.

Kirchenpatronin ist die Hl. Barbara, die auch Schutzpatronin der Bergleute ist. Alle zwei Jahre ziehen die Bergleute der Bad Friedrichshaller und Heilbronner Salzbergwerke am Barbaratag, dem 4. Dezember, in ihrer Bergmannstracht vom Salzbergwerk Bad Friedrichshall zum Gottesdienst in der Barbarakirche.

Die Fertigbaukirche des Typ Frank sieht aus wie ein Zelt und soll auf die vierzig Jahre Wüstenwanderung des Volkes Israel hinweisen, als Jahwe mit seinem Volk in einem Zelt mitzog.

Ausstattung

Glasfenster
Seit einer Renovierung in den Jahren 1998 bis 2002 verfügt die Kirche über künstlerische Glasfenster von Hans Schreiner.

Kiliansaltar
Die Kirche beherbergt einen bedeutenden Kiliansaltar. Der Schnitzaltar befand sich vor dem Bau der Barbarakirche längere Zeit in der Friedhofskapelle in Bad Friedrichshall-Hagenbach, sein ursprünglicher Standort ist unbekannt. Im rechteckigen Mittelschrein befinden sich geschnitzte und farbig gefasste Reliefdarstellungen des hl. Kilian in Bischofstracht und seiner zwei Begleiter Kolonat und Tothnan, beide mit Mönchstonsur, Märtyrerpalme und Buch als Attribut, unter sich überkreuzenden Segmentbögen mit Rankenverzierung. Der linke Flügel zeigt das Martyrium des heiligen Sebastian: dieser ist nackt an einen Baum gefesselt und von Pfeilen durchbohrt. Auf dem rechten Flügel ist der heilige Antonius stehend dargestellt, welcher eine Mütze trägt, in der Rechten ein Buch und in der Linken ein Kreuz hält. Beide Heiligenfiguren auf den Flügeln tragen Heiligenscheine.

Der Schrein wird dem Meister des Schwaigerner Marienaltars aus der Zeit um 1525 zugeschrieben. Die seitlich montierten Flügel, die mit Darstellungen der Heiligen Sebastian und Antonius bemalt sind, haben geringere Abmessungen als eine Schreinhälfte und stammen daher vermutlich von einem anderen Altar. Für die Malerei auf den Flügeln kommt eventuell ein Geselle des Meisters des Wimpfener Vesperbildaltars, ebenfalls aus der Zeit um 1525, in Frage.

Über dem Kiliansaltar befindet sich ein barockes Kruzifix.

Heiligenfiguren
In der Barbarakirche befinden sich zahlreiche weitere Heiligenfiguren. Diese sind:
 Hl. Nepomuk, Öl auf Leinwand (1760)
 Madonna auf Weltkugel, Barock (1750)
 Hl. Barbara, Barock
 Hl. Joachim, Barock (1750)
 Hl. Anna, Barock
 Hl. Sebastian, Barock

Weblinks

  Kirche Sankt Barbara Kirche auf bad-friedrichshall.de
 Kiliansaltar befindet sich nach der Fotografie an der Altarwand der Kochendorfer Barbarakirche
 Website der Katholischen Kirchengemeinde Bad Friedrichshall

Literatur
 Hans Riexinger: Die Kirchen von Bad Friedrichshall. In: Bad Friedrichshall. Band 3. Stadt Bad Friedrichshall, Bad Friedrichshall 2001, S. 308–317
 Hartmut Gräf: Unterländer Altäre 1350–1540. Eine Bestandsaufnahme. Städtische Museen Heilbronn, Heilbronn 1983 (Heilbronner Museumsheft Nr. 2), S. 24–25, Nr. A 1.
 Ulrike Plate: Gottesdienst im Baukasten. Kirchen aus Fertigteilen in der Diözese Rottenburg-Stuttgart. In: Denkmalpflege in Baden-Württemberg, 42. Jg. 2013, Heft 2, S. 75–81 (PDF; 6,7 MB)

Kirchengebäude in Bad Friedrichshall
Barbarakirche
Kochendorf
Erbaut in den 1970er Jahren
Kirchengebäude in Europa
Kirchengebäude der Moderne
Bauwerk der Moderne in Baden-Württemberg

St. Barbara (Kochendorf)


Los esmilodontinos (Smilodontini) son una tribu extinta de mamíferos carnívoros de la subfamilia Machairodontinae que habitaron en Suramérica, Norteamérica, Europa, Asia y África viviendo desde el Mioceno hasta finales del Pleistoceno desde hace 10.3 millones de años hasta 11.000 años.

Como sugiere el nombre, el conocido género Smilodon es parte de este grupo, pero también había otros géneros en Smilodontini. Esta tribu inició con el género Paramachairodus y se extinguió con el final de las eras glaciales hace 10.000 años con Smilodon. Las especies de este grupo son conocidas como felinos de dientes dagas, lo que significa que tenían estrechos colmillos superiores muy alargados y cuerpos robustos y musculosos, contrastando con la otra tribu de dientes de sable, Machairodontini.

Referencias

Machairodontinae
Mamíferos del Mioceno
Mamíferos del Pleistoceno

Smilodontini


The Conservative Party of Newfoundland was a political party in the Dominion of Newfoundland prior to confederation with Canada in 1949.

The party was formed by members and supporters of the establishment around 1832. In the 1840s, they opposed the proposal for responsible government which was finally granted in 1855. Since the concept was opposed generally by members of the Anglican establishment, the early party was almost entirely Protestant. As politics in Newfoundland developed along sectarian lines, the Conservatives became the Protestant party (with strong links to the Orange Order), while the Liberals were the Catholic party.

Under Sir Frederick Carter, the Conservatives supported joining Canadian confederation, and campaigned on the proposal in the 1869 general election. The party was badly defeated by Charles Fox Bennett's Anti-Confederation Party. The Conservatives returned to power in 1874, but never proposed joining Canada again.

The Conservative party later absorbed the rival Liberals, putting an end to sectarian divisions with a 'denominational compromise'.

The united party collapsed in the 1880s when members of the Orange Order abandoned the government of William Whiteway, and formed a new Reform Party under Robert Thorburn. The Reform Party won the 1885 election on a platform of 'Protestant Rights'.

Whiteway founded a new Liberal Party after the collapse of the Reform Party. Members of the Orange Order formed a new Tory Party, which formed two short-lived administrations in the 1890s before disappearing.

Individual Conservatives were elected as Opposition or United Opposition MHAs before being subsumed into the Newfoundland People's Party (later the Liberal-Labour-Progressive Party) formed by Edward Patrick Morris in 1907 after he resigned from the Liberal government of Sir Robert Bond.

In 1924, the Liberal-Conservative-Progressive Party was formed by members of the LLP Party who were largely conservatives and discontented members of the ruling Liberal Reform Party. This new party won the 1924 general election, making its leader Walter Stanley Monroe the new Prime Minister. In practice, the party was essentially a Tory party.

The party was defeated in 1928 under new leader Frederick C. Alderdice, but returned to power in 1932 as the United Newfoundland Party (UNP). The UNP ruled for two years until the suspension of responsible government.

When responsible government was suspended, Newfoundland's status as an independent dominion within the British Empire was brought to an end. The Government of the United Kingdom appointed a Commission of Government to govern Newfoundland, bringing an end to party politics on the island.

Party politics returned to Newfoundland when it joined Canadian confederation in 1949. At this time, the modern Liberal and Progressive Conservative parties were formed. These new parties were unrelated to the parties that existed prior to 1934.

Leaders
 Frederick Carter 1865-1878
 William Whiteway 1878-1885
 Robert Thorburn 1885-1889 - as leader of the Reform Party
 Augustus F. Goodridge 1889-1893 - as leader of the Tory Party
 James Spearman Winter 1893-1900
 Walter Stanley Monroe 1924-1928 - as leader of the Liberal-Conservative Progressive Party
 Frederick C. Alderdice 1928 - as leader of the Liberal-Conservative Progressive Party and United Newfoundland Party 1928-1934

See also
 List of Newfoundland Prime Ministers
 List of political parties in Newfoundland and Labrador
 General elections in Newfoundland (pre-Confederation)

Political parties in the Dominion of Newfoundland
Progressive Conservative Party of Newfoundland and Labrador

Conservative parties in Newfoundland (pre-Confederation)


Taymir Özerk Okrugu (Rusça: Таймы́рский автоно́мный о́круг), Rusya'nın Krasnoyarsk Krayı'na bağlı bir eski özerk okrug. Taymır bölgesinin özerkliği 1 Ocak 2007 yılında kaldırılıp Krasnoyarsk Krayı'na bağlanmıştır. Rusya'nın ve Asya'nın en kuzey noktasıdır.

İsmini Taymır Yarımadasından almıştır. Taymir Özerk Okrugunda Türk soyundan gelen Yakutlar'a yakın akraba olan Türk kökenli Dolganlar yaşamaktadır. Dolganlar Taymir Özerk Okrugunda yaşayan nüfusun %13.9'unu oluşturmaktadır ve 5,250 insana denk gelmektedir. Ayrıca bölgede Tatarlar ve  Azeriler de yaşamaktadır. Bu yüzden Taymir'de toplam Türk nüfus oranı %15.2'dir. Nüfusun çoğunluğunu ise Ruslar oluşturmaktadır. Her ne kadar Ruslar çoğunlukta olsa da bu bölgenin yerlisi Dolganlar'dır. Ruslar Sibirya'yı işgallerinde gelip yerleşmişlerdir. Ayrıca bölgede Fin-ugor halklardan olan Nenetsler de yaşamaktadır. Bu yüzden bölge Dolgan-Nenets Özerk Okrugu olarak da anılır.

Demografisi

Zaman Dilimi

Taymir Krasnoyarsk zaman dilimindedir (KRAT/KRAST). UTC'e göre saat farkı +0700 (KRAT)/+0800 (KRAST).

Kaynakça
 İngilizce wikipedia

Taymır Özerk Okrugu


Bolmen İsveç'in Småland ilinde yer alan bir göldür. Ülkenin en büyük onuncu gölü olan Bolmen'in yüzölçümü 184 kilometrekaredir. Ölçülen en derin yeri 37 metre olan göl içindeki en büyük ada Bolmsö'dür.

İsveç'teki göller

Bolmen Gölü


was a town located in Maniwa District, Okayama Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 3,310 and a density of 23.41 persons per km2. The total area was 141.37 km2.

On March 31, 2005, Yubara, along with the town of Hokubō (from Jōbō District), and towns of Katsuyama, Kuse and Ochiai, and the villages of Chūka, Kawakami, Mikamo and Yatsuka (all from Maniwa District) were merged to create the city of Maniwa.

The historic town is nestled in a ravine and follows the meandering path of the Asahi River. The village is surrounded, on all sides by trees clinging to the hillsides. (There are small logging operations in the region that the bus passes on the way into town.) The town sits at the base of Yubara Dam. There are a number onsen hotels. There is also an outdoor, mixed bathing bath, or rotenburo, by the river. This facility is free. The waters are said to have healing effects on those suffering from diabetes, chronic women's diseases, chronic skin disease, cuts and burns.

Geography
Rivers: Asahi River (The big-3 river through Okayama Prefecture)

Adjoining municipalities
Okayama Prefecture
Katsuyama
Kuse
Mikamo
Kawakami
Yatsuka
Chūka
Shinjō
Kagamino (Former Tomi village)

Education
Yubara Elementary School
Futakawa Elementary School
Yubara Junior High School

Transportation
Expressways:
Yonago Expressway
Yubara Interchange
National highways:
Route 313
Prefectural roads:
Okayama Prefectural Route 55 (Yubara-Mikamo)
Okayama Prefectural Route 56 (Yubara-Okutsu)
Okayama Prefectural Route 322 (Nakafukuda-Yubara)
Okayama Prefectural Route 323 (Tanemi-Akedo)
Okayama Prefectural Route 326 (Kashinishi-Yubara)
Okayama Prefectural Route 447 (Awadani-Mikamo)

Notable places and events
Yubara Onsen
Yubara Dam (Lake Yubara)

External links
Official website of Maniwa in Japanese
Yubara Onsen

References

Dissolved municipalities of Okayama Prefecture
Tourist attractions in Okayama Prefecture
Hot springs of Japan
Spa towns in Japan
Maniwa

Yubara, Okayama


Le  est une église située dans le  de  à Montevideo , à laquelle l'Église catholique donne le statut de sanctuaire national. Il est rattaché à l'archidiocèse de Montevideo, et dédié au Sacré-Cœur de Jésus.

Historique
Le quartier de  (littéralement, « colline de la Victoire ») est ainsi nommé en raison de la victoire des révolutionnaires sur les troupes espagnoles le , lors de ce que l'on appelle la bataille du Cerrito. Durant la Grande Guerre, dans les années 1840, la colline est également l'endroit où s'installe le gouvernement du Cerrito. Le lieu est donc très symbolique pour la nation uruguayenne.

Il est décidé d'y construire un sanctuaire catholique en 1889. Le terrain est acquis en 1902, et le projet est lancé en 1919. L'édifice est avancé entre 1926 et 1938, sous la responsabilité des architectes Elzeario Boix et , mais il n'est pas achevé ; les travaux reprennent après 1983. Fin 2002, l'archidiocèse de Montevideo prend directement en charge la gestion du sanctuaire, non sans difficultés.

Références

Lieu de pèlerinage catholique
Église en Uruguay
Bâtiment à Montevideo

Sanctuaire du Sacré-Cœur-de-Jésus de Montevideo


Cirkno jezero tip je ledenjačkoga jezera koje nastaje erozivnim radom ledenjaka. Stvaraju se na mjestima nekadašnjih cirkova, kada se on nađe ispod snježne granice. Cirkna jezera su karakteristična za visoke planinske predjele. Malih su razmjera, okruglastoga ili lećastoga oblika, obala je slabo razvedena, a dubina nije veća od desetak metara (najčešće 1 – 5 metara).

Na Balkanskome poluotoku ovakva su jezera zastupljena na Durmitoru, Šar-planini, Prokletijama i drugim visokim planinama. Najčešće nemaju ni pritoku ni otoke, a isključivo se hrane kišnicom.

Vidi još
 Jezero
 Cirk
 Ledenjačko jezero
 Glacijalni proces

Literatura
 Мастило, Наталија (2005): Речник савремене српске географске терминологије, Географски факултет, Београд

Vanjske poveznice

Tipovi jezera
Glaciologija

Cirkno jezero


Noktalı çizgi (.–) bir noktalama işaretidir.

Türkçede kullanımı

 Satır başlarında bulunan başlıkları ayırmak için kullanılır.

Örnek: Ad.–Varlıkları bildiren sözlere ad denir.

Örnek: Sıra sıfatı.–Sıra anlamı veren sıfatlardır: birinci, ikinci, üçüncü...

 Kesri yazılmamış ölçülerde kesir yerine kullanılır.

Örnek: İşe başladığımda maaşım 500 .– TL idi. / Bu pencerinin eni tam 40 .– cm'dir.

Noktalama işaretleri

Noktalı çizgi


Jannik Johansen (født 3. marts 1965) er en dansk filminstruktør og manuskriptforfatter. Han begyndte at lave film hos Per Holst Film i slutningen af 1980'erne og begyndte herefter at instruere og redigere tv-produktioner og kortfilm. Han skrev og instruerede et antal kortfilm, heriblandt "A Quiet Death", som vandt en pris fra "National Art Fund". Johansens spillefilms debut, Rembrandt (2003), blev en box-office succes og blev nomineret til både Bodil- og Robertprisen og vandt "Best Acting Ensemble" for de mandlige hovedroller ved Courmayeur Film Noir Festival i Italien. Senere fulgte Mørke (2005) og Hvid nat (2007).

Han har instrueret fire afsnit af første sæson af den danske tv-serie Bedrag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Danmark
Manuskriptforfattere fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog

Jannik Johansen


Kylie Christmas er det trettende studiealbum og det første julealbum af den australske sangerinde Kylie Minogue. Det blev udgivet den 13. november 2015 af pladeselskabet Parlophone. Albummet indeholder både coverversioner og originale sange.

Baggrund
Kylie Christmas er det første julealbum af Minogue og hendes trettende studiealbum. Minogue tidligere udgivet julesporet "Santa Baby" i 2000, som blev inkluderet på hendes single "Please Stay", en indspilning af "Let It Snow" i 2010, og to EP-plader i 2010 med titlen A Kylie Christmas og A Christmas Gift.

Sporliste

Hitlister

Udgivelseshistorie

Referencer

Eksterne henvisninger
Officielle hjemmeside af Kylie Minogue
Kylie Christmas på Metacritic

Kylie Minogue-album
Julealbum
Album fra 2015

Kylie Christmas


Olaylar
 Köln Elektörlüğü kuruldu (dağılışı 1803).

Doğumlar
 El-Kerecî, Fars matematikçi (ö. 1029)

Ölümler
 19 Mart - Mansûr, Fâtımî halifesi (d. 915)

953


Şeref Eroğlu (d. 25 Kasım 1975, Kahramanmaraş) grekoromen stilde güreşmiş olan Türk güreşçi. Başarıları arasında 6 kez Avrupa Şampiyonluğu (1994-1996-1998-2001-2002-2003), bir kez Dünya Şampiyonluğu (1997) bulunmaktadır. 2004 Atina Olimpiyatları'nda 66 kiloda mücadele etti ve gümüş madalya kazandı. Türkiye Güreş Federasyonu'nun mevcut başkanıdır.

Kariyeri
25 Kasım 1975'de Kahramanmaraş Dereköy'de doğdu. Güreşe karakucakla başladı, 1988'de Sivas Pamukpınar Güreş Eğitim Merkezi'ne girdi. 1990'da Macaristan'da ilk kez milli mayoyu giydi ve Yıldızlar Grekoromen Dünya Şampiyonu oldu.Ortaokul ve liseyi Sivas Pamukpınar Öğretmen Lisesinde, yüksekokulu Gazi Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulunda, Yüksek Lisansını Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesinde tamamladı, Halen Hitit Üniversitesi Spor Bilimleri fakültesinde Spor Yöneticiliği doktora eğitimine devam etmektedir. 1200'den fazla milli mayoyu giydi, uluslararası şampiyonalar ve turnuvalarda 110 adet madalya kazandı. 1997 ve 1998 yıllarında UWW tarafından Dünyanın En İyi ve En Teknik Güreşçisi seçildi. 2008'de güreş hayatını noktaladıktan sonra ABD'ye giderek dil eğitimi aldı. Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi Delegesi, Şampiyonlar Güreş Kulübünün Kulüp Başkanlığını ve Uluslararası Güreş Federasyonu Birliğinde (UWW) Teknik Kurul Üyeliği görevlerini sürdürmektedir. Evli, 2 çocuk sahibidir.

Türkiye Güreş Federasyonu 5. Olağan ve Mali Genel Kurulu'nda başkanlığa Şeref Eroğlu seçildi. Ankara'da yapılan genel kurulda 152 delegenin oyunu alan Şeref Eroğlu, Türkiye Güreş Federasyonu'nun yeni başkanı oldu. 2015'ten itibaren başkanlık görevini yürüten Musa Aydın 107 oyda kalırken, bir oy geçersiz sayıldı. Eroğlu başkanlığındaki federasyonun yeni yönetim kurulunda bulunan asil üyeler şöyle:Ahmet Taşçı, Ali Kayalı, Yasemin Adar, Mahmut Çelikcan, Turgay Baştuğ, Hürbay Duran, Selim Akceylan, İsmail Acıpınar, Mehmet Tuncer, Hızır Sözüer, Barış Şeref, Murat Şahin, Hasan Aydın, Fezair Tatlıdil.

Başarıları
 1990 ( Macaristan) Yıldızlar Grekoromen Dünya 1.
 1991 (Kanada) Yıldızlar Grekoromen Dünya 2.
 1991 (İspanya) Gençler Grekoromen Dünya 3.
 1992 (Kolombiya) Gençler Grekoromen Dünya 1.
 1993 (Yunanistan) Ümitler Grekoromen Dünya 3.
 1993 (Fransa) Grekoromen 57 kg Akdeniz Oyunları 3.
 1994 (Türkiye) Ümitler Grekoromen 57 kg Avrupa 1.
 1994 (Yunanistan) Grekoromen 57 kg Avrupa 1.
 1995 (İran) Ümitler Grekoromen 62 Dünya 1.
 1996 (Macaristan) Grekoromen 57 kg Avrupa 1.
 1997 (Finlandiya) Grekoromen 63 kg Avrupa 2.
 1997 (Polonya) Grekoromen 63 kg Dünya 1.
 1998 (Beyaz Rrusya) Grekoromen 63 kg Avrupa 1.
 1998 (İsveç) Grekoromen 63 kg Dünya 2.
 1999 (Atina) Grekoromen Dünya 2.
 1999 (Bulgaristan) Avrupa 3.
 2001 ('Türkiye) Grekoromen 63 kg Avrupa 1.
 2002 (Finlandiya) Büyükler Avrupa Şampiyonu
 2003 (Yugoslavya) 66 kg. Büyükler Avrupa Şampiyonu
 2004 (Yunanistan) Atina Olimpiyat 2.si
 2006 (Rusya) Büyükler Avrupa Şampiyosı 3.sü
 2007 (Türkiye) Büyükler Dünya Kupası, Dünya 2.si
 2008 Olimpiyat Klasifikasyon Turnuvası 1.
 Dünya Güreş Federasyonu UWW'nın TAP.100 Listesinde 12.sırada yer almaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi Sitesi

Yaşayan insanlar
1975 doğumlular
Kahramanmaraş doğumlu sporcular
Türk erkek güreşçiler
Türk Olimpiyat güreşçileri
1996 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
2000 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
2004 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
2008 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
2004 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Gümüş Olimpiyat madalyalı Türk sporcular
Gümüş Olimpiyat madalyalı güreşçiler
1993 Akdeniz Oyunları güreşçileri
Türk Akdeniz Oyunları güreşçileri
Bronz Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
Akdeniz Oyunları madalyalı güreşçiler
Avrupa şampiyonu güreşçiler
Dünya güreş şampiyonları
Avrupa Güreş Şampiyonası madalyalı güreşçiler
Dünya Güreş Şampiyonası madalyalı güreşçiler
Türkiye Güreş Federasyonu başkanları
Türk spor yöneticileri

Şeref Eroğlu


Onthophagus williamsi é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Storey & Weir em 1990.

Referências

Ligações externas

williamsi
Coleópteros descritos em 1990

Onthophagus williamsi


Üçhanlar, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir. Samsun iline 62 km, Kavak ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Üçhanlar, Kavak


Husk postnummer I er en dansk dokumentarfilm fra 1967 med instruktion og manuskript af Per B. Holst.

Handling
I anledning af at der pr. 20. september 1967 indførtes postnumre for samtlige adresseposthuse i Danmark lod Post- og Telegrafvæsenet fremstille tre kortfilm af hver ca. 1 minuts varighed. Filmene skulle henlede publikums opmærksom på betydningen af at huske at skrive postnummer på postforsendelser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1967

Dokumentarfilm fra Danmark

Husk postnummer I


Florencia Abbate (Buenos Aires, 24 de diciembre de 1976) es una escritora, periodista, activista cultural e investigadora argentina.

Trayectoria

Publicaciones
En 1996 publicó su primer libro, Puntos de Fuga (Editorial Tantalia). Y en 1998 empezó a trabajar en periodismo cultural, actividad que continuaría desempeñando hasta la actualidad en diversos mediios como los suplementos culturales de los diarios La Nación y El País (Uruguay), el suplemento Radar Libros de Página 12, la revista Ñ de Clarín y las revistas Trespuntos, TXT, Quimera (España), Surcos en América Latina, El poeta y su trabajo (México), Bazar americano, El porteño, El ojo mocho y Artefacto, entre otras.

En 1998 también publicó su segundo libro: Apuntes sobre transexualidad (Editorial Perfil, Colección Minorías); una investigación realizada por encargo de María Moreno y que fue una de las primeras investigaciones sobre el tema en Argentina.

En 2000 publicó el libro de poesía Los transparentes (Editorial Libros del Rojas), que fue distinguido por la Fundación Antorchas. En 2001 publicó el libro Deleuze para principiantes, y en 2003 Literatura latinoamericana para principiantes (ambos por la Editorial Era Naciente), y fue premiada por el Fondo Nacional de las Artes.

En 2004 publicó su primera novela: El grito (Editorial Emecé, publicada también en México por Editorial Veracruzana, en Chile por Editorial La Pollera y reeditada en Argentina en 2016 por EDUVIM). La misma, ambientada durante la crisis argentina de diciembre de 2001, fue acogida como exponente de una nueva sensibilidad narrativa; pionera de una naciente camada de nuevas plumas hispanoamericanas, tuvo una importante repercusión y recibió elogiosas críticas.

En 2005 compiló el libro Homenaje a Julio Cortázar (Editorial EUDEBA) y publicó el libro de cuentos para niños Las siete maravillas del mundo (Editorial Estrada), utilizado en numerosas escuelas. En 2006 publicó una antología de relatos de 22 nuevas narradoras argentinas, titulada Una terraza propia (Editorial Norma, publicada también en Perú por Editorial Estruendo Mudo), en cuya introducción la autora critica la noción de literatura femenina y analiza la diversidad de estéticas de las escritoras de su generación.

En 2007 publicó su segunda novela, Magic Resort (Editorial Emecé, publicada también en traducción al portugués por Editorial Deriva), y fue seleccionada para participar de "Entre sures", una proyecto de intercambio entre escritores latinoamericanos de su generación procedentes de 7 países, lo que la llevó a realizar estancias en México, Colombia y Perú, con el apoyo de la Fundación Ford y Prince Claus Found. Como fruto de esos intercambios, el grupo de escritores de "Entre sures" publicó en 2008 el libro "No es una antología. Paisaje real de una ficción vivida" (Editorial Estruendo Mudo), que fue prologada por el crítico Julio Ortega y se presentó en diversos países latinoamericanos.

En 2014 publicó el libro de poemas Love Song (Editorial Buenos Aires Poetry) y el ensayo El espesor del presente. Tiempo e Historia en las novelas de Juan Jose Saer (EDUVIM).

En 2015, fue una de las integrantes del grupo Ni Una Menos, desde el cual organizaron y convocaron desde las redes y los medios a la masiva movilización contra los femicidios y las violencias machistas que se llevó a cabo el 3 de junio de ese año. En 2016 continuó participando y activando desde el movimiento Ni una menos y, desde el siguiente año, participó del grupo de escritoras que colaboraron con la campaña nacional por el aborto legal, seguro y gratuito.

En 2017, publicó el libro de relatos "Felices hasta que amanezca" (Editorial Emecé-Planeta), que tuvo una excelente acogida y agotó la edición.

En 2020, publicó el ensayo Biblioteca feminista. Vidas, luchas y obras desde 1789 hasta hoy (Planeta), que fue publicado en diversos países y lleva varias reediciones.

Estudios y activismo cultural
En 1996 año comenzó a cursar la Carrera de Letras de la Universidad de Buenos Aires, de la cual egresó con Diploma de Honor. En 1999 fue becada para participar de un taller de poesía dictado por Arturo Carrera, Diana Bellesi y Teresa Arijón, a partir del cual el grupo de 15 integrantes -representante de la nueva poesía argentina de esos años- publicó la antología La niña bonita (Editorial Alción). Al año siguiente, obtuvo una beca de la Fundación Antorchas para realizar un proyecto literario en la Residencia de escritores del Banff Centre for the Arts, en Canadá. Al regresar a la Argentina publicó Shhh…lamentables documentos, una edición limitada de 30 ejemplares con fotos originales de Hernán Reig y textos que dan cuenta de los momentos previos a la crisis del 2001. A partir de ese año, dirigió la editorial Tantalia, una de las primeras editoriales independientes argentinas en el nuevo milenio y, hasta su disolución en el año 2010, publicó decenas de libros y rescató obras como Las descentradas de Salvadora Medina Onrubia. En 2005 obtuvo una beca del Servicio Alemán de Intercambio Académico (DAAD ) para realizar una estancia en Berlín, Alemania, y llevó a cabo parte de su investigación de doctorado en el Instituto Iberoamericano. En 2011 recibió el título de Doctora en Literatura por la Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad de Buenos Aires. En 2013 ingresó como investigadora al Consejo Nacional de Investigaciones Científicas y Técnicas de Argentina ( CONICET) y comenzó a trabajar en la Biblioteca Nacional, especialmente en el proyecto Atlas Bibliográfico de la Memoria Argentina, ideado por Horacio González. En 2014, fue invitada como Writer in residency y Visiting Professor a Dartmouth College (Hanover, NH, USA) donde también dio cursos de literatura hispanoericana. En 2015, fue responsable de la línea Polìticas Estéticas del Programa Sur Global de la UNSAM y, al año siguiente, obtuvo una beca para realizar en Montevideo un proyecto sobre arte y activismo feminista desde el Cono Sur. En 2021, con una beca de la Fundación Fulbright, realizó una estancia en la Universidad de California-Berkeley donde presentó su libro Biblioteca feminista, entre otras actividades. En 2022, fue designada miembro del Directorio del Fondo Nacional de las Artes, vocal del área de Literatura.

Algunas publicaciones

Novelas

Poética
  Ilustrado por Adolfo Nigro.

Ensayos

 . Primera edición: 2003.
Biblioteca feminista. Planeta. 2020.

Cuentos

  Compiladora. ANntología de Jóvenes Narradoras Argentinas.
  Ilustrado por Andrea Chaskielberg.
  Primera edición: 2006.
  (Coautora)

Referencias

Enlaces externos

 Florencia Abbate (2ª Parte) en "La Anguila Lánguida" Muestra de Poesía 2004
 Florencia Abbate en "La Anguila Lánguida" Muestra de Poesía 2004, en YouTube

Escritoras de Argentina del siglo XX
Escritoras de Argentina del siglo XXI
Escritores de la ciudad de Buenos Aires
Ensayistas de Argentina
Poetisas de Argentina
Escritores en español del siglo XXI
Escritores en inglés del siglo XXI
Alumnado de la Facultad de Ciencias Sociales de la Universidad de Buenos Aires
Investigadores del CONICET
Mujeres periodistas de Argentina
Nacidos en Buenos Aires

Florencia Abbate


Cümle veya tümce; bir ifade, soru, ünlem veya emiri dile getiren; kendi başına anlamlı sözcükler dizisi. Çoğunlukla özne, tümleç ve yüklemden meydana gelir. Bazen yan cümleciklerle anlamı pekiştirilir veya genişletilir.

Cümle; düşünce, duygu, oluş ve isteklerin bildirildiği söz dizisidir. Tek bir fiil kipinden ibaret olduğu gibi, birbirine dilbilgisel bağlarla bağlı birçok sözcükten de meydana gelmiş olabilir. "Gidiyorum.", "Çekil.", "Yürüyelim." gibi tek bir sözcükten ibaret olan cümleye bir deyilikli; "Ben gidiyorum.", "Sen çekil.", "Haydi yürüyelim." gibilerine ise iki deyilikli denir.

Etimoloji
Cümle sözcüğü Türkçeye, Arapça cumle sözcüğünden geçmiştir. Türkçe kökenli tümce sözcüğü ise cümle ile eşanlamlı olarak kullanılmasının yanı sıra bazen basit cümle veya karmaşık cümleyi meydana getiren cümleciklerden her biri anlamında da kullanılır.

Bir cümlede tümleç her zaman bulunmayabilir ancak özne ve yüklem, ünlemler hariç tüm cümlelerde bulunur:

"Cemal okula gitti." (okula tümleçtir)
"Ben yapacağım." (sadece özne ve yüklem vardır)

 Özne her zaman cümlede görünmeyebilir:

"Erken gelmişsin" (Sen öznesi gizlidir)

Cümle çeşitleri

Olumlu ve olumsuz cümleler

Olumlu cümle, yüklemi olumlu olan cümledir:

"Bugün eve erken geldim." (geldim yüklemi olumludur)
"Bir çalışma yapılmadığı anlaşılıyor." (anlaşılıyor yüklemi olumludur)

Olumsuz cümle, yüklemi olumsuz olan cümledir. Olumsuzluk ekleri -me, -ma kullanılarak oluşturulur:
"Bugün kütüphane açılmayacak."

Bazı cümlelerin yüklemi olumlu olduğu halde anlamca olumsuzdur. Örnek:
Ne sert ol asıl, ne yumuşak ol basıl

Soru-cevap cümlelerinde de anlam olumsuz olabilir:

-Bu madde neden böyle?
-Ben mi yazdım? (Ben yazmadım)

Bir cümlede iki olumsuzluk varsa, anlam olumluya döner:
Araştırmadan yazma.

Ancak, iki olumsuzluğun ikisi de bağımsız yargı bildirirse anlam olumsuz kalır. Örnek:
Yazıyı o yazmış değildi, yazanı da görmemişti.

Soru cümlesi

İçinde soru eki (mi, mu) veya soru sözcüğü (kim, neden, nereden, nasıl) olan cümledir. Kural olarak soru cümlesi sonunda (?) kullanılır, ancak bazı cümlelerde soru eki temel önermeye yönelik değilse (?) işareti kullanılmaz: Her şeyi bu maddeye yazamayız; yazdık mı uzar gider, cümlesindeki gibi.
Bir de sorulu olumsuz cümle vardır. Bu cümlenin yüklemi olumsuzdur ve soru eki almıştır: Bu madde özgün değil mi? gibi.
Soru cümlelerine karşı mutlaka cevap cümleleri ortaya çıkar. Cevap cümleleri tam kurulmayabilir: -Sen mi yazdın? -Evet ben... gibi. Bazı soru cümleleri cevapsız kalabilir: -Bu nasıl yazı?; Hangi dağda kurt öldü?; Yumuşak başlı isem kim dedi uysal koyunum?; Bakalım, seçim sonuçlarının anlamı nedir?; gibi.
Soru cümlelerine cevap iki türlüdür: -mi ekiyle kurulmuş soru cümleleri genellikle -evet ya da -hayır diye cevaplanır. Olumsuz soru cümlesine cevap ise iki yolla olur, ya hayır denir, yahut -mi soru ekine karşı olumlu cevap verilir: -Bu maddeyi onlar hala yazmadılar mı? cümlesine -Hayır veya -Yazdılar cevabı verilir. (Ayrıca soru cümlesi maddesine bakınız).

Ünlem cümlesi

İçinde ünlem ve ünleme benzer sözcükler (komutlar) olan cümlelerdir. Ünlem Cümlesi bir duyguyu ifade eder. Seslenme, heyecan, sevinç, şaşma, sıkılma vb. ifadelerden oluşan ünlem sözcüklerinin kullanıldığı cümlelerdir. Örnekler:

Hey, orada durma!
Eyvah, o da burada!
Çok güzel bir araba!
Göreyim sizi arkadaşlar!
Hah, işte geldi!

Eksiltili cümle (Elips)
Geleneksel dilbilgisi içerisinde elipsler tamamlanmamış, eksik cümleleri ifade eder. Çünkü sözlü iletişim, ortak bir sözdiziminden ve ortak bir dünya görüşünden ileri gelir. Fakat bütünleyici bir ortak alan-durumsal tecrübe ortaya çıkar. Dil ekonomisi artık bilgilerden kaçınmaya müsait olarak bilgilerden kaçınmayı gerektirir. Söz konusu klasik bir elips genellikle cevap elipsinde bulunur. Bu durumu aşağıdaki örnekte görebiliriz.

A: Bu yaz yine tatile gideceğim.

B: Nereye?

A: Bodrum'a veya Antalya'ya.

B: Yalnız mı?

A: Hayır, eşim ve çocuklarımla birlikte.

B: Peki ne zaman?

A: Büyük olasılıkla Temmuz veya Ağustosta.

Bu örnekte görüldüğü üzere ilk cümle dışındaki cümlelerin yüklemleri yok. Böyle, yüklemi eksik olan cümleler birer eksiltili cümledir.

Burada bir yapının kabulü söz konusu. Bir defa elde edilen sözdizimsel bir "temel", "konu değişikliği" vasıtasıyla bir yenisi oluşturuluncaya kadar geçerlidir. Böyle bir yapı dâhilinde dinleyici için tamamen yeni ve bilgilendirici olan şey konuşulur. Buna rağmen gereksiz zannedilen bilgiler verilir, konuşmacı eksiksiz cümleler kullanır. Konuşmacı anlaşılamamasına rağmen, fikirlerine özel bir anlam içerisinde önem verir. Bu, dinleyici tarafından algılanan bir anlamdır. Böylece kendi dilsel yetisinin doğruluğunu sınama çabası söz konusu olabilir. Elipsler anlaşılabilirdir, çünkü elipsler; mimik, jest veya ortak fikirlerle oluşan işaretlerle konuşmaya katılanların sözdizimini senkronize edebilmesini sağlar.

Cümle ve sözcük

Cümle, bir sözcük dizisidir, ancak en az bir sözcüklü ifadeler de cümle sayılmaktadır. "Yazıyorum", gibi. Maksimum sözcük sayısı ise sonsuzdur, ne var ki, hiçbir dilde hiçbir cümlenin sözcükleri en fazla bir paragraf uzunluğunu geçmez, çünkü konuşma dilinde sesin yettiği yere kadar sözcük sarf edilerek cümle kurulur ve anlambilim açısından, bir cümlenin öğeleri ne kadar çoğalırsa o cümle anlaşılmaz olabilir. Geleneksel olarak konuşulan dilde cümlelerin çoğu kalıplaşmış olarak kültürde mevcut olabilir. Mesela bir şaşkınlık cümlesi olarak "Amma da yaptın ha" dizesi, Türkçe coğrafyasının her yerinde aynıyla kullanılır. Bu kalıplaşma, sözdiziminin zaman içinde bütün ulusun ortak ve aynı anlamla üretilmesindendir yoksa teorik olarak aynı cümlenin ifade ettiği anlamı çok değişik sayıda sözcük kullanarak sonsuzca çeşitlendirmek de mümkündür, ama bir anadilin ana meselesi ortak dil olarak en hızlı iletişimi kurmak olduğundan, cümle tarzları kalıplaşmıştır. Örnek:

Bu sözcük genişletmesi sonsuza kadar sürer. O halde, en iyi cümle nedir? Dilbilimi açısından en iyi cümle, bir düşünceyi içinde gereksiz hiçbir sözcük olmaksızın anlatan duru cümledir. Eskiden buna "efradını cami ağyarını mani" denilmiştir. Cümle vardır, çok uzundur fakat hala istenileni anlatamaz; cümle vardır, iki sözcüktür ama ifade yerindedir. Konuşma ve yazı dilinde hiçbir anlam ifade etmeden, sözcüklerin yan yana gelmiş olması itibarıyla yapılmış cümlelere her yerde rastlanmaktadır. Bu, düşüncesiz dil, dilsiz düşünce olamayacağına dair bir dilbilim ilkesine aykırıdır. Sesbilgisi yönünden de anlamsız ve art arda sıralanmış yama cümleleri hemen belli olur, çünkü kulağı tırmalar, ve giderek konuşan ve yazan dinlenmez, okunmaz olur.

Yüklem (yargı)
Biçim bilgisinde fiil denilen yüklem kural olarak cümlenin sonundadır. İş, oluş, düşünüş, duyuş, yargılayış belirtir. Bu görevdeki her sözcük yüklemdir ve cümlenin her yerinde yer alabilir. Bunlar yerlerine göre cümlecik yüklemi ve temel önerme yüklemi olur. Temel önerme yüklemleri yalın, türemiş, bileşik olarak bütün fiillerden ve ek eylemlerle biçimlenen sözcüklerden (sıfatlar, adıl, ad, belirteç, ilgeç, mastar) ve durum takılarıyla (-de, -den, -e) çekimlenen ad soylu sözcüklerden olur. Ayrıca şunlar ekeylem alarak yüklem olur: var, yok, değil sözcükleri; ulaçlar, ekler, takılar, söz öbekleri, dizeler, harfler.

Yükleme göre cümle ikiye ayrılır: Fiil cümlesi, ad cümlesi. Bazı yüklemlerde ek eylemi düşmüş yahut kullanılmamış sözcükler olabilir. Sonu, kesin yargı bildirmek için -dir ile biten cümlelerde yüklem kişilere göre çekilmişse fiil cümlesi olur.

Cümle, yüz tane sözcükle de kurulsa, temel öğesi olan özne ve yüklem bellidir, bütün tümleçler bu iki öğeyi tamamlar. Kurallı cümlede özne önce gelir ancak devrik cümlede yüklem önce gelir.

Cümle ve özne

Yüklemin anlamını arayan sözcük öznedir. Ad, ad takımı, sıfat takımı, adlaşmış sıfat, adıl, harf, ek ve takı, belirteç, ilgeç, bağlaç, ünlem, ikileme, yan önerme, tek cümle hallerinde olur. Bazen özneye -di, -dir eklenir: -Bakkala gidiyorum ne alayım? -Al işte, ekmekti reçeldi, peynirdi ne varsa al. cümlesindeki gibi. Bunun dışında özneler yalın olur, -i, -e, -de, -den durum takıları almazlar.
Cümlede özneyi bulmak için kim ve ne soruları sorulur.
Bir cümlede bir yüklemin bir öznesi olur. Bağlaçla, virgülle ayrılmış ikiden fazla öğelerin hepsi bir özne sayılır: Cümle nedir? Özneler, yüklemler, tümleçler, ünlemler hepsi cümledir. Adlar da cümledir, zarflar da... örneğindeki gibi.

Cümlede özne/yüklem uygunluğu

Türkçede en fazla karıştırılan konulardan biri özne ile yüklemin uygunluğudur. Özne/yüklem uyğunluğu iki bakımdan olur: Tekillik-çoğulluk ve kişiler.
Tekillik-çoğulluk uygunluğu:
1. Tekil kişi, bir topluluk adına konuşursa yüklemi çoğul kullanır: Bildiri hakkında ne düşündüğü sorulan genelkurmay başkanı "sözümüzün arkasındayız" dedi. cümlesindeki gibi.
2. Böbürlenmelerde çoğul olur: -Biz bu lafları çok duyduk. gibi.
3. Mütevazılık için: -O zaman şu şu maddeleri de ekleyelim, cümlesindeki gibi.
4. İkinci tekil şahıslar, saygı ve nezaket bildirirken çoğul olur: -Buyrun o zaman siz yazın, gibi.
5. Üçüncü şahıslarda saygı, anlatımı güçlendirme için çoğul olur: -Kurucumuz burayı onurlandırdılar; -Sayın başbakan gelecekler mi?, gibi.
6. Çoğul öznelerin yüklemleri şu durumlarda hep tekil olur:
-Beden organları ve bunlardan çıkan ses ve yaşlar için: -Sesler kesildi.; -Gözlerinden yaşlar aktı.
-Fiil adlarında: -İşlerimiz iyi gidiyor.
-Tamlamalarda: -Kanatlı kapının demir sürgüleri gıcırdıyordu.
-Cansız varlıklar: -Sular kesildi.gibi. Ancak, cansız varlıklar tek tek ifade edilecekse, yüklem çoğul olur: -Hayvanlar duygulu varlıklardır.; Tanklar her yandan saldırıyorlardı. gibi.
7. Bitkiler, hayvanlar: -Bahçede güller, laleler, papatyalar her yeri kapladı. Karıncalar geldi, kuşlar yuva yaptı.
8. Soyutlamada: -Emanetler ehline verilir.
9. Zaman adları: -Aylar, yıllar geçti.
10. Topluluk adları: -Tümen harekete geçti.; -Güruhtan o ses yükseldi.; -Millet ona sahip çıktı. gibi.
11. Sayılarla belirtilen öznelerde: -42 milyon seçmen oy kullandı.; -Saldıranlar iki kişiydi. gibi. Bazen vurgu için çoğul kullanılır: -İki kişiydiler.
12. Nicelik gösteren belgisiz sıfatlarda ve özne olmuş belgisiz adıllarda: -Beni kaç kişi istedi?; -Onların birçoğu bilmez.; -Kör tuttuğunu öper.; -Herkes aynı kanıda. Vurgu için bazen çoğul olur: -Bu yazarlar haddini bilmeden yazıyorlar.
13. Var/yok ünlemlerinde: -Yoksullar var, açlar var.; -Kimseler bilmez.
14. İnsan olan çoğul öznelerde:
 Çoğul öznenin bireyleri tek tek değil bir bütünse yüklem tekil olur: -İşçiler genel greve gidiyor.; -Kadınlar yön bulamaz.; -Teröristler beş askeri şehit etti.; -Belediyeler borç içinde kıvranıyor.;
 Çoğul öznenin bireyleri tek tekse yüklem çoğul olur: -Başbakan ve dışişleri bakanı köşkte bir araya geldiler.; -Artık mesajlarda kullanıcılar sesli harf yazmıyorlar.
Cansızlarda, bitki ve hayvanlarda da bu durumda çoğul kullanılır: -Ağaçlar yaprak dökecekler, yaprak dökecekler...-Bu kızgın çölde hayvanlar su kaynaklarında toplanırlar. (belgesel anlatımı).

Kişi uygunluğu:
1. Tek özne tek yüklemdir: -Ben yaptım, sen aldın, onlar dinlemediler.
2. Öznesi ayrı olma durumunda:
 Özneler 2. ve 3. şahıslar ise yüklem, 2. çoğul olur: -Kardeşinle sen bugün sınava gireceksiniz.
 Özneler 3. ve 1. veya 2. ve 1. veya her üçü ise, yüklem çoğul olur:
-Babanla ben tatile gidiyoruz.
-O gece orada sen, ben ve Ahmet vardık.
 Çoğul kişi adları çoğuldur: -Biz Türkiye olarak yardım edeceğiz.; -Yönetim kurulu olarak böyle davranıyoruz.
 Kimi, bazı... adıllarından sonra 1. şahıs takısı almış öznelerde yüklem tekil olabilir: -Ne yapmadık ki vatan için, kimimiz nutuk söyledi, bazılarımız şehit oldu.

Kaynakça
 ATABAY, Neşe-ÖZEL, Sevgi-ÇAM, Ayfer (1981), Türkiye Türkçesinin Sözdizimi, TDK, Ankara, 131 s. (2003), Papatya Yayınları, 136 s.
 BANGUOĞLU, Tahsin (1986), Türkçenin Grameri, TDK, Ankara, 2. Baskı, 628 s.
 DELİCE, H. İbrahim, (2003), Türkçe Sözdizimi, Kitabevi, İstanbul, 248s (2007), Kitabevi, 280s.
 DiZDAROGLU, Hikmet (1976), Tümcebilgisi, TDK, Ankara, 522+2 s.(doğru-yanlış cetveli).
 HATİPOĞLU, Vecihe (1972), Türkçenin Sözdizimi, Ankara
 KARAHAN, Leyla (1991), Türkçede Söz Dizimi, Akçağ Yayınları, Ankara, (2006, Akçağ Yayınlaır, 192 s.).
 KONONOV, A. N (1956)., Grammatika Sovremennogo Turetskogo Literaturnogo Yazıka, Akademiya NAUK SSSR Institut Vostokovedeniya, Moskva-Leningrad, 569 s. (Tıpkıbasım (2001), Multilingual, İstanbul)

Dış bağlantılar
 ALTUN, Mustafa (2004), "Türk Atasözleri Üzerine Sentaktik Bir İnceleme", Akademik Araştırmalar Dergisi, Mayıs-Temmuz, sayı 21, s.79-91.
 AYDIN, İlker "Türkçede Yan Tümce Türleri ve İşlevleri", TÖMER Dil Dergisi, sayı 126, s.29-55.
 AYDIN, Özgür, "Türkçe Zarf Tümceciklerinde Özne Konumu', TÖMER Dil Dergisi, sayı 124, s.1-17.
 BOZ, Erdoğan "Adın Yükleme (Nesne) Durumu ve Tümcenin Nesne Ögesi Üzerine", Turkish Studies, cilt 1, sayı 4, s.102-108.

Dilbilgisi
Önerme
Türkçe

Cümle


Francesco I de Ventimiglia (1285, +3 de febrero de 1338 Geraci), hijo de Alduino de Ventimiglia y de su esposa Giacoma Filangeri.

Títulos
 XI conde de Geraci, en 1308 (III de la casa Ventimiglia).
 I conde de Collesano (1305).
 Conde de Ischia Maggiore.
 Conde del Maro (Albenga, Liguria)
 Barón de Gratteri, Pettineo y de Sperlinga.
 Señor de Gangi, Regiovanni, de las dos Petralias, de Tusa, San Mauro, Pollina, Caronia (1296), Castelbuono, Castel Gregorio, del Porto di Tusa, Castelluccio, Gratteri, Alvira, Resuttano, Bilici, Migaido.
 Embajador del rey Federico III de Aragón ante el Papa Giovanni XXII en la corte de Aviñón (1318).
 Uso del lema por la Gracia de Dios (Dei gratia) (1321).
 Gran camerario del reino (1336).

Biografía
Francesco I de Ventimiglia fue el primer miembro de la casa de Ventimiglia en ser públicamente conocido como conde de Geraci: en fecha 9 de marzo de 1312 el papa Clemente V firma un documento en el que figura Francesco de Ventimiglia con el título de conde de Geraci.

Durante el periodo desde 1300 al 1320, aún en vida de su abuelo Enrico I de Ventimiglia, consolidó su posición ampliando notablemente el condado de Geraci, que ya comprendía: Geraci, Castelbuono, Pollina, Collesano, Gratteri, Monte S. Angelo, Tusa, Caronia, Santo Mauro, Castelverde, Petralia Superior e Inferior, Ganci, Sperlinga y Pettineo. Se conservan actas de compras de tierras, como la del casale Convicino a su antiguo propietario Berengario de Albara en 1332.

El 9 de abril de 1299 Federico II de Sicilia concedió a Francesco I Ventimiglia una renta vitalicia de 100 onzas para recompensarlo por su fidelidad y servicios.

Según consta, nada más tomar posesión del condado de Ventimiglia en 1308, lo primero que hizo fue retomar la tradición familiar e ir a molestar al obispo de Cefalú. Y hasta tal punto debió de hacerlo que obligó en marzo de 1311 al entonces Papa Clemente V a encomendar al arzobispo de Monreale, de su corte de Aviñón, el arbitraje de algunas controversias sobre la propiedad de unos bienes en litigio.

El 21 de junio de 1311, se procedió al reparto de las posesiones del difunto conde Enrico entre sus herederos: Francesco de Ventimiglia, su tío Guglielmo y Nicoló, prometiendo pagar Francesco a Guglielmo y Nicoló el mayor valor de la tercera parte del patrimonio heredado, y que se fijó en 2.000 onzas.

En 1312 edificó en Geraci la Iglesia de Santa Ana, donde se ubicó la capilla familiar, Tal como atesticua una inscripción esculpida en el interior del templo.

El 31 de enero de 1314 firmó como conde de Ventimiglia y de Geraci la protesta de los Sicilianos votada en el parlamento general de Eraclea.

El 18 de enero de 1316 aparece mencionado en el documento Actum in castro Lusinaschi por Raphaelem de Peralta S.R. Imp. Notarium.

El 8 de agosto de 1317, combatiendo valerosamente rechazó un intento de desembarco de tropas del rey Roberto I de Nápoles en las cercanías de Marsala, batalla que duró una semana.

Más tarde, en ese mismo año de 1317 armó a sus costas 30 galeras de guerra, para combatir a las órdenes del rey Federico II contra el rey Roberto I de Nápoles, que por su parte añadió 50 galeras más.

En 1318 fue enviado como embajador del rey Federico II ante el Papa Giovanni XXII, entonces en la corte de Aviñón, para promover un tratado de paz con el rey Roberto I de Nápoles.

A su muerte en 1337, Federico II dejó al conde de Geraci como albacea testamentario, junto al obispo de Zaragoza y a su propia mujer, la reina Leonor.

Familia Chiaromonte: una enemistad secular
Tras la muerte del prudente rey Federico II el reino estuvo sometido a gravísimas calamidades, siendo posiblemente la peor de ellas la guerra establecida entre los Ventimiglia y los Chiaromonte. Por los extraordinarios servicios prestados por la nobleza local al difunto Federico II, este los había colmados de riquezas y prebendas hasta tal punto que rivalizaban con la propia corona. Tal poderío no solo les hizo comportarse como si fuesen señores independientes, sino que exacerbó sus afanes en demostrarlo en cada momento, allá donde podían. Entre todos estos señores, destacaron los Ventimiglia y los Chiaromonte, que habían desarrollado ya en vida del monarca una especial envidia personal y que fue mutando a una atroz enemistad. El escenario final se completa con el resto de la nobleza local, dividida a favor de uno o del otro señor. Todos los castillos se refortificaron y se respiraban aires de preguerra, tal y como si un enemigo externo amenazase el reino. Pedro II, sucesor en el trono, débil por naturaleza, no supo apagar este fuego, tomando partido por la facción de los Chiaromonte: el fuego derivó en terrible incendio que asoló el reino en lo que se calificó como la peor de las pestes: guerra civil.

En 1315 casó en primeras nupcias con Constanza Chiaromonte, hija de Manfredo I di Chiaromonte, potente familia feudal del reino de Sicilia, de la que tuvo varias hijas. Por falta de descendencia masculina, fue repudiada en 1325, lo que fue motivo de una profunda enemistad con la poderosa familia Chiaromonte en general, y muy particulrmente con su excuñado, Giovanni II di Chiaromonte. La aprobación del rey Federico III creó tal enfado en Giovanni que se marchó a Alemania, donde estuvo una larga temporada al servicio del emperador Ludovico el Bavaro. Las casas de Ventimiglia y Chiaromonte eran las más poderosas de la Isla y una enemistad entre las dos no era del agrado del monarca ni beneficiosa para el reino. En abril de 1332 Giovanni regresó a Sicilia, ocasión que aprovechó el monarca Federico III para convocar en Palermo al conde Francesco Ventimiglia y a Giovanni Chiaromonte, para intentar un acercamiento entre los dos cuñados.

Pero no logró que el Chiaromonte calmase su furia, ya que unos días más tarde y al frente de un grupo de mercenarios teutones, le tendió una emboscada en un callejón de Palermo, de la que se salvó el conde de Ventimiglia milagrosamente: herido en la cabeza, el conde buscó refugio en el palacio real, próximo al lugar de la escaramuza, donde el emperador montó en cólera por lo acontecido. Habiendo fracasado en su intento y temiendo la ira del emperador, Giovanni se refugió en su castillo, adoptando una nueva estrategia: si la corte protegía a su enemigo, iría también contra ella, pactando previamente con Roberto de Anjou. Efectivamente, procuró conseguir el mayor número de apoyos posibles, disfrazando su causa personal contra los Ventimiglia con un movimiento general de oposición hacia un gobierno extranjero, incapaz y corrupto. Pero la ayuda que esperaba de la casa de Anjou no llegó nunca, por lo que tuvo que huir nuevamente bajo la protección y asilo del rey de Nápoles, Roberto de Anjou, para el que estuvo sirviendo en armas.

En 1316 obligó a Tommaso di Marzano, conde de Squillaci y condottiere del rey Roberto de Anjou, a abandonar el puerto fortificado de Marsala, que había sitiado con una flota de 60 galeras. Para ello, como presidente del parlamento del reino de Sicilia, agrupó una flota de 80 galeras, armando él personalmente a sus expensas 30 de ellas.

En 1317, en un acto entre piratesco y cómico, apresó al obispo de Cefalú y lo retuvo hasta que le obligó a venderle varios terrenos en la zona llamada Ypsigro, con una antigua edificación. Obtenidos todos los terrenos que necesitaba, con fecha 25 de marzo de 1317, según consta en una inscripción en el portal del Arco que da acceso a la actual calle de Santa Ana, comenzó a construir una fortaleza: el castillo de Belvedere de Ypsigro, que más tarde pasó a llamarse Castelbuono, y sería la residencia oficial de la casa condal. Esta construcción no se debía solamente a la necesidad de procurarse una vivienda más acorde que la fría e inhóspita roca de Geraci. Ya por aquel entonces habían construido un palacio en Cefalú, el llamado Osterio Magno, un edificio de arquitectura refinada para la época, el segundo en importancia en la población, tras la Catedral Normanda. Consta que se amplió esta residencia en 1320 y en 1330.

En la primavera de 1318 fue nombrado ministro plenipotenciario y embajador por Sicilia ante el papa Juan XXII, acudiendo junto con el obispo de Palermo a su corte en Aviñón para derimir las causas pendientes con los embajadores del rey Roberto de Anjou.

La construcción de Castelbuono fue en realidad el inicio de un proyecto defensivo más amplio, motivado por el estado general de abandono y desprotección en que había quedado toda Sicilia tras la famosa Vísperas sicilianas. Entre 1320 y 1336, ordenó construir nuevas fortificaciones, como la de Monte Sant Angelo, cercano a Gibilmanna, y el de Belici, en el territorio de Petralia.

En 1320 creó en su condado una nueva capital, destinada a cerrar el paso a los Madonitas por el Este y a proteger las playas situadas al este de Cefalú.

En 1337 murió Federico III, que poco tiempo antes había confirmado al conde de Geraci como camarero mayor del reino, el 28 de septiembre de 1336, instituyéndolo además como uno de sus albaceas testamentarios, como muestra de la gran consideración y estima que le profesaba, por su lealtad y servicios prestados a lo largo de toda su vida.

A Federico III de Sicilia le sucedió en el trono de Sicilia inicialmente su hija María de Sicilia y sólo cuatro años después su hijo, Pedro IV, con la principal misión de invalidar el tratado de Caltabellotta que preveía el retorno del reino de Sicilia a la casa de Anjou. Pero fue una persona de carácter débil y pusilánime y con tendencia a ceder ante las presiones externas. Así pues, la subida al trono del nuevo soberano cambió profundamente la balanza del poder feudal en el reino, a favor de los Chiaromonte, Palizzi y demás, y en profundo detrimento del conde Francesco I de Ventimiglia, que cautelosamente prefirió retirarse a sus dominios.

Muerte
Un més más tarde, el 9 de agosto de 1337 Pedro II de Sicilia convocó un parlamento en Catania. Francesco sospechó que tras la convocatoria se ocultaba una emboscada urdida por sus rivales, ahora muy próximos al nuevo monarca. Como el Parlamento fue convocado por el mismo rey, el conde de Geraci no podía faltar a la cita sin incurrir en grave desacato, así que envió una delegación comandada por su propio hijo, Francischello, ya por entonces conde de Collesano, pero fue atacada y detenida por los Palizzi, familia rival próxima a los Chiaromonte. Sometidos a tortura los miembros de la comitiva, el secretario Ribaldo Rosso se avino a confesar que su señor tramaba un plan contra el rey, lo que hizo que recayese inmediatamente una real condena a muerte por decapitación (trato habitual por aquella época para los que sublevaban contra su rey), recogida en la magna regia curia reunida en Nicosia el 30 de diciembre de 1337. Además dicha orden llevaba implicita la incautación de todos sus bienes, así como el exilio de su heredero, Emanuel de Ventimiglia, inhabilitado ya para cualquier tipo de sucesión. Era el final de la casa de Ventimiglia.

El conde Francesco I de Ventimiglia se hizo fuerte en sus dominios, pero las poderosas tropas del rey Pedro II conquistaron rápidamente sus posiciones. Finalmente, el conde se refugió en el castillo de Geraci, la Roca, como último recurso y confiando tanto en el carácter inexpugnable de la centenaria fortaleza como en la lealtad de su pueblo. En pleno asedio, el conde salió de la fortaleza en su caballo armado de una maza de hierro, como símbolo de su poder baronal, en un intento de calmar la situación. Cuando quiso regresar al castillo encontró la puerta cerrada, no logrando que le abrieran. La puerta que le cerraron al conde y más tarde abrieron a los asediantes fue llamada desde entonces porta baciamano (puerta besamanos), porque la población de Geraci se arrodilló ante el rey a su paso y le besaron la mano, en señal de sumisión y respeto.

Cuenta la historia que su caballo se precipitó desde un acantilado de la roca, desde un punto del hoy conocido como callejón mandolilla.

Según algunos historiadores, el conde estaba ya muerto cuando dieron con él Francesco Valguanera y sus compañeros, que se apresuraron a quitarle la armadura, tanto para apropiársela como para herir su cuerpo desnudo con lanzas y otras armas y así poder demostrar más tarde ante el soberano que le habían dado muerte ellos mismos y con sus propias manos. El cuerpo sin vida del conde fue horriblemente mutilado. Algunos soldados le cortaron trozos para después exhibirlos públicamente, como las manos y la cabeza. El mismo Valguanera, en un innoble acto propio de quién no pudo con él en vida, ató sus despojos a la cola del caballo y lo arrastró por las calles de Geraci. Solo el mílite Ruggero Passaneto, el mismo que había secuestrado y seguía reteniendo en cautividad a la comitiva de Francischello, el hijo del conde, se apiadó de él y, recogiendo sus despojos, los sepultó en la iglesia de San Bartolomeo, fuera de los muros de Geraci.

Cuando el propio soberano comunicó oficialmente los hechos, prefirió no mencionar lo ocurrido: dijo que el conde, en su intento de fuga, fue muerto y robado por varios desconocidos. Estos hechos ocurrieron el 3 de febrero de 1338. El pueblo de Geraci recordó esta dolorosa página de su historia con los versos: "Casteddu di Jraci maliditu - rocca vistuta di sangu e di luttu".

Los bienes del conde fueron repartidos entre sus vencedores: el condado de Geraci fue para su esposa la reina Elisabetta y para Matteo Palizzi. El condado de Collesano fue para Damiano Palizzi. Por último, el inmenso tesoro confiscado fue distribuido entre los familiares y amigos del rey.

No obstante, el conde en su último testamento del 22 de agosto de 1337 que deslegitimiza los anteriores, excepción hecha sobre el codicilo del 24 de agosto de 1336, asignó a sus hijos menores algunos bienes feudales. En este nuevo testamento las disposiciones favorecían a cuatro de los hijos legítimos y posiblemente esta nueva revisión testamentaria se viese motivada por la reciente adquisición del riquísimo feudo de Collesano. Así, a su hijo primogénito Emanuel de Ventimiglia le correspondió el condado de Geraci, del cual formaban parte también las tierras y castillos de las dos Petralias, Superior e Inferior, Gangi, Santo Mauro, Tusa, Castelbuono, Castelluccio y el feudo de Bellici y Fisaula. Al segundogénito Francesco II de Ventimiglia, el condado de Collesano, con las tierras y castillos de Gratteri y Caronia, además del castillo de Sant Angelo Bonvicino. A Ruggero todos los bienes feudales poseídos por la familia Ventimiglia en Lombardia (Italia septentrional). Finalmente, a Alberto las tierras de Sperlinga y el feudo Barcuni.

Matrimonio y descendencia
En 1315 casó en primeras nupcias con Costanza Chiaromonte, hija de Manfredo I di Chiaromonte, potente familia feudal del reino de Sicilia, de la que tuvo varias hijas. Por falta de descendencia masculina fue repudiada en 1325.

Casó en segundas nupcias con Margherita Consolo, condesa de Mistretta, de la que tuvo la siguiente descendencia:
 Emanuel de Ventimiglia, XII Conde de Geraci, que sigue.
 Francesco II de Ventimiglia, Francischello, conde de Collesano, XIII conde de Geraci, que sigue.
 Ruggero, (+1355) heredó las posesiones de Lombardía (señor de los castillo y tierras de Aurigo, Lavina, Cenoa, Cosio, Pornassio, Mendatica, Borguetto y Montegrosso). Casó con la condesa Salvaga Spínola de Génova, con sucesión:
 Manuele.
 Guidetto.
 Lombardino.
 Franceschino, que tuvo la concesión de su tío Francesco II de Ventimiglia, conde de Geraci, el feudo Fisauli. Figura como maestro razionale en un documento fechado el 19 de octubre de 1371. Franceschino testó el 18 de diciembre de 1388, dejando el feudo a su primo Antonio Ventimiglia.
 Alberto, que debería haber recibido en herencia el feudo de Sperlinga según el testamento del 22 de agosto de 1337 de su padre Francesco I, pero dada la acusación de traición y lesa majestad ocurrida en 1337, Sperlinga fue confiscada por la corona, para ser asignada más tarde a Scaloro Uberti. Cuando en 1354 los Ventimiglia obtuvieron el perdón real, Sperlinga fue nuevamente recuperada y restituida a Emanuel de Ventimiglia, conde de Geraci, hijo también de Francesco I y hermano de Alberto.
 Federico, que heredó en fecha 15 de febrero de 1361 el feudo Charabo (o Carbo), en territorio de Sciacca. Más tarde compró por 1.500 onzas a su hermano Emanuel de Ventimiglia el feudo Charbino, con fecha 15 de febrero de 1361, transacción que fue confirmada por el rey Federico III de Sicilia 7 días más tarde, el día 22 de febrero de 1361. También le compró por otras 1500 onzas el castillo y las tierras de Sperlinga el 15 de febrero de 1360, venta que más tarde (20 de febrero de 1361) fue autorizada por el rey Federico III de Sicilia. Se desconoce la fecha exacta de su muerte, pero aún estaba vivo en enero del año 1372.
 Alduino, heredó las tierras y castillo de Sperlinga. Fue señor de Gratteri, ya en vida de su padre. Fue exiliado junto a su padre y hermanos y también declarado enemigo público, con sentencia de la gran corte del 2 de enero de 1338. Participó en la expedición a favor de la causa anjiovina organizada por Carlo Artois, hijo natural del rey Roberto d'Anjou, desembarcada en Sicilia en mayo del 1338, siendo acogido por los ciudadanos de Gratteri come su señor feudal. Pudo regresar a Sicilia, cuando sus hermanos obtuvieron el perdón del rey Ludovico en 1354, pero no volvió a recuperar Gratteri. Casó con Marchisia Aurea, hija y heredera de Corrado II de Aurea, stratigoto de Messina, maestro razionale y gran almirante del reino de Sicilia, que aportaba como dote el castillo y tierras de Calatafini y Castronovo, aunque finalmente se sustituyó Castronovo por el castillo y tierras de Polizzi. No obstante, el rey Federico IV concedió Castronovo al almirante Manfredi Chiaromonte, así que lo compensó dando al matrimonio las tierras y castillo de Polizzi en fecha 31 de diciembre de 1374. Marchisia Aurea, ya viuda el 21 de marzo de 1377, vendió por 650 florines en esta fecha a los mercaderes Pachio Rubeo y Francono de Afflitto de Palermo todos los reditos provenientes de la actividad de las almazaras de Bonagia, Cofano, Capo San Vito y San Teodoro en territorio de Trapani, por tres años.
 Filippo, que casó con Violante Alagona (segundas nupcias para ella, viuda del mílite Ruggero II Passaneto. Violante quería que le fuesen restituidos las 800 onzas del rescate sobre el caserío Palagonia y el feudo Catalfaro, ya casada con Filippo Ventimiglia en septiembre de 1354, hasta que no le fuese devuelta la dote portada al conde Ruggero II de Passaneto. En octubre de 1356 Filippo Ventimiglia fu nombrado capitán de Mistretta, con potestad sobre las causas criminales. El 24 de abril de 1361 fue nombrado mariscal del reino y el 19 de octubre de 1371 'maestro razionale'. En 1369 (Bresc, 1986, tav. 172), a la muerte de su hermana Filippa y en virtud de su testamento del 6 de agosto de 1365, heredó los feudos de Riesi y Chipulla, situados entre Butera, Mazzarino y Pietraperzia. A Filippo (I) le sucedió su hijo Filippo (II), que casó con Costanza Abate y tuvo 5 hijos: el primogénito Filippo (III), Nicola, Antonio, Laria y Preziosa. El 2 de marzo de 1392 Filippo II Ventimiglia obtuvo de la corte de Catania sentencia favorable para que Ruggero (III) Passaneto le cediese los derechos sobre el caserío Palagonia y sobre el feudo Catalfaro por asignación de dote (Archivio di Stato di palermo, fondo Cruillas-Palagonia, 23, Pag 5). En su testamento del 12 de febrero de 1393 Filippo II dejó las tierras de Pettineo, el caserío Palagonia y el feudo Catalfaro a su primogénito Filippo III; a Nicola los feudos de Moxini y Caristi, además de 100 onzas, para pagar una deuda que tenía pendiente con su hermano Filippo; al tercer hijo Antonio dejó los feudos de Riesi y Chipulla. Pero a continuación de la rebelión de Costanza Ventimiglia, usufrutuaria de los bienes de Antonio, el 1 de junio de 1393 el feudo Riesi fue confiscado por la corona, para ser concedido más tarde por el rey martino a Ludovico de Aragona.
 Guglielmo I, heredero en 1337 del castillo de Cristia y de las tierras de Giuliana. El 4 de diciembre de 1355 Federico IV ordenó al conde Guglielmo Peralta restituir a Guglielmo I de Ventimiglia el castillo de Cristia, hasta la fecha ocupado por él. En fecha 26 de mayo de 1369 el conde Francesco II de Ventimiglia permutó con su hermano Guglielmo, ante el notario Antonio Turano de Sciacca, las tierras y castillo de Giuliana, pertenecientes a Guglielmo Ventimiglia, por las tierras y castillo de Ciminna, recién recuperadas por Francesco II de Ventimiglia al conde Guglielmo II de Peralta, permuta que fue confirmada por el rey Federico IV el 2 de noviembre de 1371 y más tarde por el rey Martino el 10 de septiembre de 1392 (Archivo di Stato di Palermo, fondo Moncada, 825, Pag 358-381). El 10 de octubre de 1371 obtuvo la compensación de 200 onzas para si y sus herederos sobre los impuestos de Corleone hasta haber recuperado el castillo de Cristia. Fue señor de Ciminna en 1371. En 1398 el rey Martino le concedió los feudos de Diesi, Muloca y Brucalo, que el 2 de julio de 1398 le había incautado a Guglielmo Raimondo de Moncada, marqués de Malta, por causa de rebeldía. Casó con Damiata Rosso, hija de Riccardo Rosso, la cual aportó una dote de 200 onzas. Murió después de 1399 y antes de 1406.
 Giordano, religioso.
 Giacomina.
 Ylaria,que casó con Bernardo de Syracusia, señor de las tierras y castillo de Collesano.
 Elisabetta de Ventimiglia, que casó con Enrico Rosso, regio milite, maestro razionale del reino de Sicilia, barón de Aidone y señor de Cirami.
 Rosso Rosso Ventimiglia, maestro razionale del reino de Sicilia y barón de Aidone, que casó con Isabella de Moncada.
 Guglielmo I Rosso Ventimiglia, alférez mayor del reino de Sicilia en el 1366, barón de Cirami, Xirumi, Melilli, San Filadelfo y San Fratello (investito con Privilegi del 1371 e 1396), que casó con Lucia de Monteaperto, hija de Lamberto Montaperto y de Isabella Chiaromonte (de la casa condal de Módica), con descendencia.
 Constanza Rosso Ventimiglia, que casó con Enrico II de Ventimiglia Lauria, XIV conde de Geraci, que sigue.
Hijos naturales:
 Grecisio.
 Antonello, que casó el 18 de octubre de 1369 con Margherita, hija de Corrado Altavilla Lancia, aportando como dote el caserío de Sinagra, acción de la que tuvo confirmación regia en septiembre de 1371. Pero Antonello también se rebeló contra su rey, siendo Sinagra confiscada y vendida por 1000 florines a Enrico Rubeo (Archivio di Stato di Palermo, fondo Belmonte, fol 5). Grigisio figura con el nombre completo de Federico Grigisio Ventimiglia en fecha 10 de febrero de 1361 en documentos del Archivio di Stato di Palermo y el 12 de abril de 1366 fue nombrado capitán de Castogiovanni. Murió antes de 1374 (Archivio di Stato di palermo, fondo Belmonte, 2 Pag 19-20).
 Uberto
 Francesco Uberto, recibió del conde Antonio de Ventimiglia el 31 de octubre de 1396 el castillo y feudo de Resuttano (Ralsuctana o Rasuctana, en territorio de la Petralia Soprana) y el 1 de noviembre de 1396 el feudo Rachilebbi y Raxafica (también en territorio de la Petralia Soprana); de ambas concesiones tuvo confirmación regia el 19 de noviembre de 1396. Poco después, el rey Martino concedió a Francesco Uberto Ventimiglia, con privilegio del 12 de noviembre de 1396 el feudo de las salinas de Castrogiovanni, confiscato al rebelde catanés Antonio Tudisco, marido de Ágata Intorrella, y con privilegio del 12 de diciembre de 1396 el feudo Lo Monaco, próximo a Petralia Soprana, que hasta entonces había pertenecido a Elisabetta y Matteo de Nigro.
 Enrico
 Guido, conde de Malta y señor de Gozo, fue prefecto de Trapani en 1361 y castellano de Piazza. Casó en fecha anterior al 12 de febrero de 1359 con la hija de Palmerio Abate. Tuvo también un hijo natural de nombre Francesco. El 5 de junio de 1357 le fue asignado el caserío de Cesarò, confiscado a Tommaso Romano, al cual le fue restituido más tarde, y el 19 de diciembre de 1360, mientras era capitán y castellano de las tierras y castillos de Trapani y Monte San Giuliano, recibió los condados de Malta y Gozo, con derecho de mero e misto impero. El 8 de enero de 1361 obtuvo confirmación real del feudo Bilicci (próximo a Petralia) que previamente le había donado su hermano Francesco, conde de Collesano. Murió antes del 29 de junio de 1362, tal y como se deduce de un documento referenciado en el Archivio di Stato di Palermo, fondo Belmonte, 2, Pag 99.
 Ricardo

Cambios territoriales en el Feudo

 El 28 de julio de 1321 se redactó un documento en el que participaban el conde Francesco, el conde Manfredo, su hermano Filippo, los hijos del conde Filippino y los herederos del conde Oberto entre otros. Es decir, todos los herederos del conde Enrico por una parte y Emmanuel di Scarella (signore di Garessio) con la intervención del marqués de Clavesana (Francesco) por otra y que atañía a las diferencia que tenían Francesco de Ventimiglia y Emmanuele Scarella a causa del feudo de Cosio d'Arroscia y sus dependencias, así como de una VI parte del castillo y posesiones de Pornassio (tanto Cosio como Pornassio están localizadas en Liguria).

 Con fecha 7 de mayo de 1324 permutó con Ricardo Filangeri las tierras y el castillo de Sperlinga por el feudo y edificaciones de Montemaggiore.

 En fecha anterior a finales de 1331 Francesco I de Ventimiglia compró a Berengario de Albara el casale Convicino, aunque más tarde la utilizó para una permuta.

 El 23 de noviembre de 1331 la magna regia corte registró la permuta realizada entre Alafranco de San Basilio (de la familia Lentini), señor de Pettineo el 11/02/1300, y el conde Francesco de Ventimiglia, por el que se intercambiaban mutuamente el casale de Pettineo por el de Convicino, nel rispetto delle prerrogative feudali de Pietro d'Anticochia, signore di Mistretta, nella cui baronia rientrava Pettineo. La transacción fue registrada por el notario Nicola Sammarata de Polizzi y más tarde certificada por el rey Federico, en 1332.

 En fecha anterior a 1335 entró en posesión del castillo de Cristia, cercano a Burgio.

 El 12 de julio de 1337 Pedro II le concede las rentas de la foresta de Caronia y más tarde, ese mismo año, ocupó el feudo de Rachaljoanni (ahora conocido como Regiovanni, en el municipio de Gangi), feudo que fue restituido más tarde a sus antiguos poseedores, los hijos de Giovanni di Geremia, tras la condena al exilio del conde en enero de 1338.

 En los primeros meses de 1337 adquirió el castillo y tierras de Collesano, a continuación de la muerte de su yerno Bernardo de Syracusia, señor hasta la fecha y esposo de su hija Ylaria.

Línea de sucesión en el condado de Geraci

Bibliografía
 Castelbuono Medievale e i Ventimiglia, Orazio Cancila, Quaderni Mediterranea, Ricerche storiche, ISBN 978-88-902393-0-4, Num 12.
 Compendio della Storia di Sicilia, Pietro Sanfilippo, VII edizione, Tipografia dei fratelli Pedone Lauriel, Palermo 1839.
 Da Sichro a Castrum Bonum: alle origini di un borgo feudale, Orazio Cancila, Quaderni Mediterranea, Ricerche storiche, ISBN 978-88-902393-0-4, Num 29.
 Della Sicilia Nóbile, Francesco María Emanuele e Gaetani, marqués de Villabianca.
 Fasti di Sicilia, descritti da Vincenzo Castelli, Principe di Torremuza, Volumen II, edita Giuseppe Pappalardo 1820 Messina.
 Frammenti Storici ed Evocativi Dell'Almo. Cstellare de Gratteri, Giuseppe Terregino.
 Indice generale alfabetico della storia civile di Sicilia, Giovanni Evangelista Di-Biasi, Reale Stamperia, Palermo 1821.
 Memorie istoriche di quanto è accaduto in Sicilia dal tempo de suoi primieri Abitatori, Gio Battista Caruso, Parte 2 Volumen 2.
 Michele da Piazza e Il Potere baronale in Sicilia, Salvatore Tramontana, Università degli studi di Messina, Pubblicazioni della facoltà di magisterio, Vol. 4, Edita G. D'Anna, Messina 1963, Pag 18.
 Repertorio della feudalita Siciliana (1282-1390), la famiglie feudali.
 Repertorio degli atti della Cancelleria del Regno di Sicilia dal 1282 al 1377, Antonino Marrone.
 Storia Civile del Regno di Sicilia, por Evalgelista di Blasi e Gambacorta, Tomo settimo libro 9.
 Sulle famiglie nobili della monarchia di Savoia, Vittorio Angius.
 Sicilia. Guida d'Italia, 6ª Edición, Touring Editore, 1989 1989, ISBN 88-365-0350-0.

Enlaces externos

 Storiamediterránea, Quaderni Mediterranea, Ricerche storiche. A cura di Orazio Cancila (Cattedra di Storia Moderna c/o Facoltà di Lettere e Filosofia de Palermo). Collana diretta da Rossella Cancila. Comitato scientifico: Walter Barberis, Orazio Cancila, Pietro Corrao, Domenico Ligresti, Aurelio Musi, Walter Panciera, Alessandro Pastore, Luis Ribot García, Angelantonio Spagnoletti, Mario Tosti.
 , Centro Studi Ventimigliani, dirigido por el professore Carlo Fisber Polizzi.
 , Manuscritos de la Casa Ventimiglia (Centro Studi Ventimigliani, dirigido por el professore Carlo Fisber Polizzi).
 Osterio Magno de Cefalú, (enlace directo).
 Matteo Palizzi, (enlace directo).
 Constanza Chiaromonte, (enlace directo).

Notas y referencias

Condes de Geraci de la casa de Ventimiglia
Fallecidos en 1336
Nobles de Italia del siglo XIII
Nobles de Italia del siglo XIV
Casa de Altavilla

Francesco I de Ventimiglia


Der Sohoton-Natural-Bridge-Nationalpark liegt auf der Insel Samar, Philippinen. Er wurde 1935 eingerichtet in der Provinz Samar auf dem Gemeindegebiet von Basey und hat eine derzeitige Größe von 43,03 km². Benannt wurde er nach dem Fluss Sohoton und der natürlich entstandenen Felsbrücke, die sich über den Fluss spannt. Seit 2003 liegt der Nationalpark im Gebiet des Samar Natural Parks und wird von ihm verwaltet.

Der Nationalpark liegt ca. 50 km nordöstlich von Tacloban City, 35 km östlich dem Gemeindezentrum von Basey und nur mit dem Boot zu erreichen. Von Tacloban City dauert die Bootsreise ca. zweieinhalb und von Basay ca. zwei Stunden. Der Nationalpark hat zahlreiche natürlich entstandene Attraktionen, die drei großen Höhlen Sohoton-, Panhulugan I und II, die bewaldete Felsbrücke und das Panhulugan Felskliff. Er liegt in einer Karst-Gesteinsformation, die bewaldet ist und in der der Fluss Sohoton tief eingeschnittene Schluchten mit fast senkrecht abfallenden Wänden geschaffen hat.

Die Höhlen im Nationalpark sind alle mit dem Boot befahrbar oder mit gespannten Brücken begehbar. Sie bieten unterschiedlichste Formen, so hat die Sohoton-Höhle eine kathedralenartige Form und ist ca. 50 Meter hoch. Die Panhulugan I Höhle ist die meistverzweigte Höhle, sie hat zwei Hauptgänge die ca. 7 Meter hoch und ca. 50 Meter lang sind. Die Panhulugan II Höhle hat einen stollenartigen Charakter, sie ist ca. 50 Meter lang und 5 Meter hoch. Alle drei Höhlen sind mit milchig weißen Stalaktiten an den Höhlendecken überzogen.

Siehe auch
Biodiversität der Philippinen
Nationalparks auf den Philippinen

Weblinks
 Der Nationalpark auf der Webseite der Provinzregierung
 Der Nationalpark auf der Seite des PAWB

Nationalpark in Asien
Nationalpark auf den Philippinen
Provinz Samar

Sohoton-Natural-Bridge-Nationalpark


An Sobralia fuzukiae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler ngan Bogarín. An Sobralia fuzukiae in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sobralia

Sobralia fuzukiae