Die Familiennamen in Österreich sind vielfältig und regional sehr unterschiedlich. Dies ist einerseits durch die Geschichte des Kaisertums Österreich und dessen Sprachgebiete bedingt. Andererseits gab und gibt es bis in die Gegenwart immer wieder Immigrationswellen, die diese Vielfalt weiter erhöhen.

So wurden die verschiedenen Regionen Österreichs durch unterschiedliche Sprachen geprägt, sodass neben den rein deutschen Familiennamen auch zahlreiche andere Sprachen die Namen beeinflussten. Jedoch sind die meistverbreiteten Namen deutscher Herkunft. Während in ländlichen Regionen die Herkunftsnamen und Wohnstättennamen vorherrschen, spielen in den städtischen Bereichen die Berufs- und Standesnamen eine größere Rolle.

Der Einfluss anderer Sprachen
Vor allem im Osten und Süden Österreichs prägten die slawischen Sprachen die vorhandenen Familiennamen. Im Wiener Raum gibt es einen großen Anteil an tschechischen Namen, die vor allem aus der Gründerzeit, der Zeit des Baus der Ringstraße ab etwa 1860, stammen, in der zahlreiche Arbeitskräfte aus nördlichen Kronländern Cisleithaniens nach Wien kamen. So waren um 1880 in Wien nur etwa 38,5 % gebürtige Wiener. Der Anteil stieg bis 1910 nicht über 50 %, auch wenn es sich auf Grund der Größe der Monarchie nur um eine Binnenwanderung der Bevölkerung handelte.

Die letzte Flüchtlingswelle war im Jahr 1968, als viele Tschechen nach der Niederschlagung des Prager Frühlings nach Österreich kamen.

Im Süden Österreichs ist der südslawische Einfluss in der Namenslandschaft nicht zu übersehen, die Slowenische Sprache in Kärnten und der Südsteiermark, sowie das Kroatische (Burgenlandkroatische Sprache) im Burgenland.

In Tirol und Vorarlberg, teilweise auch in Salzburg sind die romanischen Sprachen in den Familiennamen erkennbar.

Die ungarische Namenslandschaft vor allem im Osten entstand erst im 20. Jahrhundert. Einerseits spielt der Anschluss des Burgenlandes im Jahr 1921 durch den Vertrag von Trianon eine Rolle. Andererseits ist die Flüchtlingswelle infolge des Ungarnaufstands im Jahr 1956 erkennbar.

Auch die heutige Zuwanderung aus der Türkei und dem ehemaligen Jugoslawien führt zu einer weiteren Verbreitung fremdsprachiger Namen in Österreich.

Die 50 häufigsten Nachnamen
Die folgende Liste stellt keine offizielle Statistik dar, sondern stammt aus den Teilnehmerdaten aller großen österreichischen Festnetz- und Mobilfunkanbieter. Gleichlautende Familiennamen sind dabei nicht berücksichtigt; Schmid und Mayer sind samt den jeweiligen Homophonen häufiger als Gruber.

 Gruber – Wohnstättenname
 Huber – Standesname
 Wagner – Berufsname
 Müller – Berufsname
 Pichler
 Moser
 Steiner
 Mayer
 Berger – Wohnstätten- oder Herkunftsname
 Hofer – Standesname
 Eder – Wohnstätten- oder Herkunftsname (Öde)
 Bauer – Standesname
 Winkler – Wohnstätten- oder Herkunftsname
 Schmid – Berufsname
 Weber – Berufsname
 Fuchs – Übername
 Maier
 Schwarz
 Schneider – Berufsname
 Reiter
 Leitner – Wohnstätten- oder Herkunftsname
 Mayr
 Fischer – Berufsname
 Schmidt – Berufsname
 Wimmer
 Egger – Wohnstätten- oder Herkunftsname
 Baumgartner – Herkunftsname
 Brunner – Wohnstätten- oder Herkunftsname
 Wallner
 Auer – Wohnstätten- oder Herkunftsname
 Aigner – Herkunfts- oder Standesname
 Wolf
 Binder – Berufsname
 Ebner – Wohnstätten- oder Herkunftsname
 Schuster – Berufsname
 Lang
 Lechner
 Haas
 Wieser – Wohnstätten- oder Herkunftsname
 Strasser – Wohnstätten- oder Herkunftsname
 Stadler – Wohnstätten- oder Herkunftsname
 Haider – Wohnstätten- oder Herkunftsname
 Weiss
 Holzer – Berufsname oder Wohnstättenname
 Koller – Berufsname
 Mair
 Riegler – Wohnstätten- oder Herkunftsname
 Maurer – Berufsname
 Lehner
 Winter

Sonstiges
Den Zusatz von als Adelszeichen gibt es in Österreich seit 1919 nicht mehr und ist nicht in einem Gesetz über die Namensgebung, sondern im Adelsaufhebungsgesetz geregelt. Nach der jüngeren Rechtsprechung der Höchstgerichte sind davon alle Namen mit von betroffen, unabhängig davon, ob sie (historisch) auf adelige Herkunft hindeuten.

Einzelnachweise

Weblinks
 FamOs: Familiennamen Österreichs Seite der ÖAW
 http://www.sprache-werner.info/Haeufigsten-Namen-Artikel.11822.html
 Familiennamen-Verteilungskarten für Österreich

Familiennamen in Osterreich
Osterreich

Familiennamen in Österreich


Carla Tiene (* 15. Mai 1981 in Rio Claro) ist eine ehemalige brasilianische Tennisspielerin. Von 2013 bis 2015 war sie Teamchefin der brasilianischen Fed-Cup-Mannschaft.

Karriere
Tiene begann im Alter von sechs Jahren mit dem Tennisspiel. Während ihrer Karriere gewann sie auf der ITF-Tour insgesamt acht Titel im Einzel und 36 im Doppel. In den Jahren von 1999 bis 2004 nahm sie für ihr Land am Fed Cup teil.

Einzeltitel (ITF)

Weblinks

Billie-Jean-King-Cup-Spielerin (Brasilien)
Brasilianer
Geboren 1981
Frau

Carla Tiene


Sinandede, Balıkesir ilinin Sındırgı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Eski zamanlarda civar köylerden gelen kervancılar bu mahallenin bulunduğu alana eşeklerini bağlardı, o yüzden ilk adı Eşekalanı'dır. Daha sonra ise Kurtuluş Savaşı zamanında köy civarında hayatını kaybeden Sinan adındaki bir efenin anısına o zamanlar köy statüsündeki mahallenin ismi değiştirilerek Sinandede koyulur.

Köylünün maddi durumu fazla iyi değildir. Geçimlerini ise tarım ve hayvancılık ile sürdürmektedirler.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 81, Sındırgı ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Sındırgı'nın mahalleleri

Sinandede, Sındırgı


An Calyptochloa gracillima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Calyptochloa gracillima in nahilalakip ha genus nga Calyptochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Calyptochloa

Calyptochloa gracillima


ستة اقدام تحت الأرض (بالإنجليزية: Six Feet Under) هو مسلسل درامي أمريكي من إنتاج هوم بوكس أوفيس (HBO)، تم عرضه لأول مرة في الولايات المتحدة في 3 يونيو 2001، وانتهى في 21 أغسطس 2005، بمعدل 63 حلقة عُرضت في خمسة مواسم. يدور المسلسل حول حياة عائلة فيشر وهي أسرة تعمل في ميدان تنظيم الجنازات والتحنيط وتدير دار جنائز في لوس أنجلوس، مع أصدقائها ومحبيها. والمسلسل من تأليف وأنتاج الآن بول.ويشترك فيه عدد من الممثلين كــ مايكل سي هول بطل مسلسل Dexter المعروف بالقاتل الصامت.

مثل في المسلسل العديد من النجوم من ضمنهم بيتر كراوس، ومايكل سي هول، وفرانسيس كونروي، ولورين أمبروز، وفريدي رودريغيز، وماثيو سانت باتريك، وراشيل جريفيث. تم إنتاج المسلسل بواسطة أكشول سايز فيلمز  واستوديو جانولاري ذا قرينبلات ، وتم تصويره في لوس أنجلوس وفي استوديوهات هوليوود.

تلقى مسلسل ستة أقدام تحت الأرض إشادة من النقاد على نطاق واسع، ولا سيما لكتابته وتمثيله، وحقق باستمرار تقييمات عالية لشبكة هوم بوكس أوفيس. ويعد أحد أعظم المسلسلات التلفزيونية على مر السنين. كما تم وصف الحلقة الأخيرة بأنها واحدة من أعظم نهائيات المسلسلات التلفزيونية. فاز المسلسل بالعديد من الجوائ ، بما في ذلك تسع جوائز إيمي وثلاث جوائز نقابة ممثلي الشاشة وثلاث جوائز غولدن غلوب وجائزة بيبودي.

ملخص المسلسل
المسلسل من بطولة بيتر كراوس في دور نيت فيشر، والذي توفي والده مدير دار الجنائز (ريتشارد جينكينز) وأورث ملكية منزل فيشر وأولاده للجنائز نيت وابنه الآخر ديفيد (مايكل سي هول). تضم عائلة فيشر أيضًا الأرملة روث فيشر (فرانسيس كونروي) وابنتها كلير فيشر (لورين أمبروز). ومن بين المنتظمين الآخرين محنط الجثث وصديق العائلة فيديريكو دياز (فريدي رودريغيز)، وصديقة نيت، بريندا تشينويث (راشيل غريفيث)، وصديق ديفيد كيث تشارلز (ماثيو سانت باتريك).

على أحد الأوجه، يعد المسلس دراما عائلية تقليدية، ويتعامل مع قضايا مثل العلاقات الشخصية، والاختلال الوظيفي، والخيانة الزوجية، والنمو الشخصي، والدين. وفي الوقت ذاته، يتميز بتركيزه على موضوع الموت، والذي يستكشفه على المستويات الشخصية والدينية والفلسفية. تبدأ كل حلقة في المسلسل بوفاة يتراوح سببها من نوبة قلبية إلى قتل إلى الموت العرضي أو متلازمة موت الرضيع المفاجئ. عادة ما يحدد هذا الموت النغمة الموضوعية لكل حلقة، مما يسمح للشخصيات بالتأمل في ثرواتهم الحالية ومآسيهم بطريقة ترتبط بالموت ونتائجه. كما أن المسلسل يحوي أيضًا على الكوميديا السوداء والسريالية طوال مواسمه.

تتكون الحبكة المتكررة من شخصية تجري محادثة وهمية مع المتوفى؛ على سبيل المثال، "يتحدث" نيت وديفيد وفيديريكو أحيانًا مع المتوفى في بداية الحلقة، وفي أثناء تحنيط الجثة، أو أثناء التخطيط للجنازة أو الجنازة نفسها. وفي بعض الأحيان، تتحدث الشخصيات مع شخصيات متوفاة أخرى، وأبرزها ناثانيال فيشر الأب، ومنشئ العرض آلان بول قال إن هذا يمثل الحوارات الداخلية للشخصيات الحية التي يتم التعبير عنها في شكل محادثات خارجية.

الانتاج

المفهوم
على الرغم من أن الحبكة والشخصيات الشاملة أنشأها ألان بول، إلا أن التقارير تتعارض حول كيفية تصور المسلسل. في إحدى الحالات، ذكر بول أنه توصل إلى مقدمة العرض بعد وفاة أخته ووالده. ومع ذلك، في مقابلة على مجموعة دي في دي للمسلسل ألمح إلى أن رئيسة الترفيه في اتش بي أو، كارولين شتراوس، قد اقترحت عليه الفكرة. في قضية انتهاك حقوق النشر، أكدت كاتبة السيناريو جوين أودونيل أنها كانت المصدر الأصلي للفكرة التي انتقلت فيما بعد عبر شتراوس إلى بول. رفضت محكمة الاستئناف الأمريكية للدائرة التاسعة ادعاءها، بناءً على افتراض أن هذا التأكيد كان صحيحًا.

سمح بث المسلسل على شبكة كيبل ممتازة بالتطرق إلى موضوعات مظلمة أكثر من لو تم عرضه على الشبكات الأخرى، كما أضاف بول:

المواضيع الرئيسية
يركز المسلسل على الوفيات البشرية، والطبيعة التكافلية للحياة والموت التي يتغذى بها بعضهما البعض، ومجال العمل في الجنائز والموت، وحياة أولئك الذين يتعاملون معها بشكل يومي. عند مناقشة مفهوم العرض، يشرح المؤلف بول بالتفصيل الأسئلة الرئيسية التي استهدفتها الحلقة الأولى من المسلسل:

في مسلسل ستة أقدام تحت الأرض عائلة فيشر كأساس لاستكشاف هذه الأسئلة. طوال المواسم الخمسة، وفي 63 حلقة، تواجه الشخصيات الرئيسية أزمات تتعلق مباشرة ببيئتهم والحزن الذي عانوا منه. يربط ألان بول مرة أخرى هذه التجارب، بالإضافة إلى اختيار عنوان المسلسل، بالنص الفرعي المستمر للبرنامج:

علقت الناقدة الثقافية سالي مونت قائلة: "قد يخاطر المرء بالقول إن [المسلسل] يتضمن أشياء غريبة أو مشاهد غريبة للمواقف والعلاقات الطبقية". ورأت مجلة نيويورك أن المسلسل "تجنب الأخلاق بعناية" ولكن كانت هناك أوقات "شعرت فيها وكأنها رسالة" مفادها أن "الموت له توقيت رهيب" ويمكن أن يكون أيضًا "هدية قدرية" للبعض. دحض المؤلف ألان بول هذا الادعاء من خلال التأكيد على أنه لا توجد رسالة في القصة ولكن فقط الاعتراف بأن الموت يأتي في منتصف "الأشياء الفوضوية" ولا ينتظرنا حتى نرتب حياتنا.

الممثلين والشخصيات
 بيتر كراوس في دور نيت فيشر - الأكبر، يبحث عن المعنى، بينما يواجه احتمال وفاته.
 مايكل سي هول في دور ديفيد فيشر - الأوسط ، متوتر ويتعامل مع كونه مثليًا.
 فرانسيس كونروي في دور روث فيشر - الأم ، تتعرض للقمع العاطفي وتحاول تشكيل حياة جديدة ومستقلة.
 لورين أمبروز في دور كلير فيشر - أصغر ابنة، وهي متمردة ومبدعة.
 فريدي رودريغيز في دور فيديريكو دياز - الشريك التجاري لدار الجنائز، ولديه عائلة.
 ماثيو سانت باتريك في دور كيث تشارلز - صديق ديفيد، وهو عضو في شرطة لوس أنجلوس .
 راشيل غريفيث في دور بريندا تشينويث - شريكة نيت الأخرى، وهي تعاني من الاكتئاب.
 جيريمي سيستو في دور بيلي تشينويث - الأخ الأصغر لبريندا، ولديه اضطراب ثنائي القطب (الموسم الرئيسي 1؛ المواسم المتكررة 2-5).
 جيمس كرومويل في دور جورج سيبلي - أستاذ الجيولوجيا، وهو الزوج الثاني لروث (الموسم المتكرر 3 ؛ المواسم الرئيسية 4-5).
 جوستينا ماتشادو في دور فانيسا دياز - زوجة فيديريكو، وهي ممرضة مهنية مرخصة (المواسم المتكررة 1-4 ؛ الموسم الرئيسي 5).

الجوائز و الترشيحات
في حفل توزيع جوائز الإيمي برايم تايم لعام 2002، تلقى المسلسل 23 ترشيحًا لموسميها الأولين، بما في ذلك ترشيح لسلسلة الدراما المتميزة. فاز مؤلف المسلسل ألان بول بجائزة الإخراج المتميز لسلسلة درامية عن الحلقة التجريبية، وفازت باتريشيا كلاركسون بجائزة أفضل ممثلة ضيفة في مسلسل درامي. تلقى باقي أعضاء الفريق، بما في ذلك مايكل سي هول، وبيتر كراوس، وفرانسيس كونروي، وراشيل غريفيث، وفريدي رودريغيز، ولورين أمبروز، ترشيحات للتمثيل. تلقى الممثلان الضيفان ليلي تايلور وإليانا دوغلاس ترشيحات في فئة التمثيل الضيف. تلقى المسلسل 16 ترشيحًا في حفل توزيع جوائز الإيمي برايم تايم لعام 2003 لموسمها الثالث، بما في ذلك الترشيح لمسلسلات الدراما المتميزة. تلقى كل من كراوس وكونروي وأمبروز وجريفيثس وجيمس كرومويل وكاثي بيتس ترشيحات للتمثيل. تم ترشيح آلان بول لإخراجه حلقة "لا أحد ينام"، وتم ترشيح كريج رايت لكتابة حلقة "توايلايت". تلقى المسلسلة خمسة ترشيحات في جوائز إيمي لعام 2005 لموسمها الرابع، بما في ذلك مسلسلات الدراما المتميزة والممثلة البارزة في سلسلة الدراما لفرانسيس كونروي. تلقت السلسلة تسعة ترشيحات في حفل توزيع جوائز أيمي برايم تايم لعام 2006 لموسمها الخامس والأخير. فازت باتريشيا كلاركسون للمرة الثانية عن أفضل ممثلة ضيفة في مسلسل درامي، وتلقى كراوس وكونروي وجوانا كاسيدي ترشيحات للتمثيل. تم ترشيح بول للكتابة والإخراج للحلقة النهائية للمسلسل "الجميع ينتظرون".

بالنسبة لجوائز جولدن جلوب، فاز المسلسل بجائزة أفضل مسلسل درامي في عام 2001، وحصل على ترشيحات في عامي 2002 و 2003. تم ترشيح بيتر كراوس لأفضل ممثل في مسلسل درامي في عامي 2001 و 2002. فازت راشيل غريفيث بجائزة أفضل ممثلة مساعدة في مسلسل أو مسلسل قصير أو فيلم تلفزيوني في عام 2001، وحصلت على ترشيح في عام 2002 في فئة الممثلة الرئيسية. فازت فرانسيس كونروي بجائزة أفضل ممثلة في مسلسل درامي عام 2003.

بالنسبة لجوائز نقابة ممثلي الشاشة، فاز فريق الممثلين بجائزة أفضل فرقة في مسلسل درامي في عامي 2002 و 2003، وتلقى ترشيحات في 2001 و 2004 و 2005. تم ترشيح بيتر كراوس لجائزة أفضل ممثل ذكر في مسلسل درامي في عامي 2001 و 2003. فازت فرانسيس كونروي بجائزة أفضل ممثلة في مسلسل درامي عام 2003.

مراجع

وصلات خارجية

اضطراب ثنائي القطب في الخيال
برامج إتش بي أو
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج تلفزيونية حائزة على جائزة بيبودي
برامج فائزة بجائزة إيمي
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المبهر للطاقم عن فئة المسلسلات الدرامية
خيانة زوجية في تلفاز
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في لوس أنجلوس
عروض تلفزيونية صورت في لوس أنجلوس
عروض تلفزيونية عن الموت
مسلسلات أمريكية انتهت في 2005
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2001
مسلسلات تلفزيونية درامية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية درامية متعلقة بإل جي بي تي أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية عن الترمل
مسلسلات تلفزيونية عن قريب
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون وارنر برذرز
مسلسلات حائزة على جائزة غولدن غلوب لأفضل مسلسل درامي
مسلسلات دراما متسلسلة
مسلسلات عن عائلات مفككة

ستة أقدام تحت الأرض (مسلسل)


التكامل بالتعويض أو التكامل بتغيير المتغير  أحد الطرق المستعملة في علم التفاضل والتكامل لحساب الاشتقاق العكسي.

لتكن الفترة  و دالة قابلة للتفاضل. ولنفرض أن . حينئذ

باستخدام التعويض  ينتج  وبالتالي , وهو التعويض المطلوب لـ.

تستخدم هذه الصيغة لنقل التكامل إلى شكل آخر بحيث يكون سهل الحساب ويمكن أن تستخدم من اليمين لليسار والعكس.

علاقته بالنظرية الأساسية للتكامل

يمكن اشتقاق التكامل بالتعويض من النظرية الأساسية للتكامل. لتكن ƒ وg  دالتين تحققان الفرض السابق hypothesis that ƒ متصلة على الفترة I و متصلة على الفترة المغلقة [a,b]. وبالتالي تكون الدالة  متصلة أيضا على [a,b]. وعليه فإن التكاملات

و

موجودان بالفعل، وبقي أن نثبت أنهما متساويان.

بما أن ƒ متصلة، فإن لها مشتق عكسي F. الدالة  بالتالي تكون معرفة. بما أن F وg are قابلتان للتفاضل، تعطينا قاعدة السلسلة

وبتطبيق النظرية الأساسية للتكامل مرتين تحصل على

وهي قاعدة التعويض.

أمثلة

لنعتبر التكامل

باستخدام التعويض u == x2 + 1, نحصل على du == 2x dx و

تم التعويض هنا من اليمين لليسار. من المهم التنويه أنه لما كانت النهاية الأسفل x == 0 تم ابدالها بـ u = 02 + 1 = 1, والنهاية الأعلى x = 2 ابدلت بـ u = 22 + 1 == 5, وبإعادة التعويض إلى اصله x لم يكن ضروريا.

لإبجاد التكامل

يتوجب استعمال الصيغة من اليسار إلى اليمين:
التعويض x == sin(u), dx == cos(u) du مفيد لأن  :

التكامل الناتج يمكن حسابه بواسطة التكامل بالتجزئة أو صيغة مضاعفات الزاوية متبوعة بتعويض مناسب أو أكثر.

لاحظ أيضا أن التكامل السابق ماهو إلا حساب لمساحة ربع الدائرة والذي كان بالإمكان إيجادة بقسمة مساحة الدائرة على 4 (و باعتبار نصف قطرها= 1 يصبح الناتج باي\4).

الاشتقاقات العكسية

يمكن إيجاد المشتق العكسي بواسطة التكامل بالتعويض وذلك بدراسة العلاقة بين x وu, dx وdu وبالمفاضلة والتعويض.

يمكن استخدام الطريقة التالية لحل المثال السابق:

حيث C ثابت اختياري ثابت التكامل.

تعويض المتغيرات المتعددة

يمكن استخدام التعويض مع الدوال ذات المتغيرات المتعددة.
هنا التعويض (v1,...,vn) = φ(u1, ..., un ) متداخلة وقابلة للتفاضل باستمرار، وتحويل التفاضلات

حيث det(Dφ)(u1, ..., un ) يرمز إلى محدد مصفوفة جاكوبي محتويا على التفاضلات الجزئيةلـ φ . تعبر هذه الصيغة عن الحقيقة القائلة أن القيمة المطلقةلمحدد متجهات معطاة يساوي حجم متوازي السطوحالممدود.

وبتعبير أدق، تغيير صيغة المتغيرات تنص علية النظرية التالية:

نظرية. لتكن U, V  مجموعات مفتوحة في Rn and φ : U → V  an متداخلة دالة قابلة للتفاضل ولها مشتقات جزئية مستمرة، الجاكوبيان الذي لايحوي صفر لكلx في U. حينئذ لأي قيمة حقيقية، تدعم دمج تابع مستمر f, مع دعم مرتبط في φ(U),

يمكن اضعاف شروط النظرية بعدة طرق. أولا شرط استمرارية اشتقاق φ يمكن ابداله بالافتراض الاضعف φ تكون قابلة للاشتقاق فقط ولها انعكاس مستمر هذا مضمون إذا كانت φ قابلة للاشتقاق باستمرار نظرية دالة المعكوس. بالمثل، الشرط Det(Dφ)≠0 يمكن عزله بتطبيق نظرية سارد. الكثير من الإصدارات العامة لهذه النتيجة لا زالت.

تطبيقات في الاحتمالات

يمكن استخدام التعويض للإجابة على السؤال المهم في الاحتمالات: إذا علم أن متغير عشوائي  له كثافة احتمالية  ومتغير عشوائي آخر  له صلة بـ  بالمعادلة , فماهي كثافة الاحتمالية ?

من السهولة بمكان الإجابة على السؤال السابق بالإجابة أولا بشكل طفيف على سؤال آخر: ماهو احتمال ان تأخذ  قيمة في مجموعة فرعية معينة ? لنرمز لهذه الاحتمالية بـ . بالطلع، إذا كانت  لها كثافة احتمالية فستصبح الإجابة

ولكن هذا لا يفيد لاننا لا نعلم py; فهي ما نبحث عنه من الوهلة الأولى. يمكننا التقدم خطوة بالنظر للمسألة في المتغير .  تأخذ قيمة في S كلما أخذت X قيمة في , وعليه

وبالتغيير من x إلى y نحصل على

وبدمج هذه مع المعادلة الأولى تصبح

وبالتالي

في الحالة التي يكون  و معتمدا على متغيرات غير مترابطة، أي , و,  يمكن إيجادها بالتعويض في متغيرات متعددة سبق نقاشها. وتكون النتيجة

انظر أيضا
 تكامل بالأجزاء

المراجع

حساب تكاملي
مقالات تحوي براهين

تكامل بالتعويض


San Salvatore alle Coppelle este o biserică medievală din Roma, cu o campanilă romanică din secolul al XII-lea. Lăcașul a fost atribuit în anul 1914 comunității române unite (greco-catolice) din Roma.

Ea este situată în Piazza della Coppelle din cartierul Sant'Eustachio. O bulă din 1222 a papei Honorius al III-lea numește biserica din Cupellis și, într-un catalog de biserici din secolul al XVII-lea, se referă la o piață "a fabricanților de butoaie" care a existat în apropiere.

Istoric
O inscripție pe un perete interior al bisericii indică faptul că a fost finalizată pe 26 noiembrie 1195, în timpul papei Celestin al III-lea, deși aceasta s-ar putea referi la o reconstrucție și nu la data construcției originale care este, probabil, mult mai veche.

În 1404 papa Inocențiu al VII-lea a încredințat biserica breslei șelarilor, care s-a ocupat de acest lăcaș timp de trei secole. În 1633 ea a devenit baza Confraternității Sfântului Sacrament al Perseverenței Divine, care-i ajuta în hanurile Romei pe pelerinii și străinii care s-au îmbolnăvit, fie cu îngrijire spitalicească, fie ajutând la îngrijirea familiilor lor. În 1750, anul Jubileului, biserica a fost reconstruită de Carlo De Dominicis, care a adăugat un spațiu încă vizibil astăzi, lângă biserică, pentru ca hangiii să lase bolnavii cu o notă pentru frații ordinului.

Între 1858 și 1860 cele două fresce ale bisericii, datând din anul 1195, au fost vandalizate, iar astăzi tot ce a mai rămas din biserica medievală este clopotnița, construită în secolul al XII-lea, parțial înconjurată acum de clădiri învecinate. Acest locaș a fost încredințat de papa Pius al X-lea Bisericii Române Unite cu Roma, Greco-Catolică, prin Scrisoarea Apostolică "Universi episcopatus" din 31 martie 1914. Pe 29 februarie 1920 biserica a fost reconsacrată de episcopul Valeriu Traian Frențiu.

Evenimente
În data de 23 octombrie 1966 episcopul Vasile Cristea l-a hirotonit în această biserică pe Nathaniel Popp, devenit ulterior arhiepiscop al Episcopiei Ortodoxe Române din America.

În februarie 2021 cardinalul Angelo De Donatis, vicar general al Sfântului Părinte pentru Dieceza de Roma, l-a numit în funcția de rector al bisericii "San Salvatore alle Coppelle" din Roma pe Cristian Dumitru Crişan, vizitator apostolic pentru credincioșii greco-catolici români din Europa occidentală, iar pe pr. Marian Bojor din clerul Eparhiei de Cluj-Gherla în funcția de vicerector.

Galerie

Note

Bibliografie
  C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, p. 332
  G. Carpaneto, "Rione VIII Sant'Eustachio", in AA.VV, I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, Vol. II, pp. 499–555
  M. Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, 1891
  C. Hulsen,  Le chiese di Roma nel Medio Evo, 1927
  F. Titi, Descrizione delle Pitture, Scurture e Architetture in Roma, 1763

Legături externe

Salvatore
Biserica Română Unită cu Roma, Greco-Catolică
Clădiri și structuri din secolul al XII-lea
Biserici greco-catolice din Italia

Biserica San Salvatore alle Coppelle


Manuel Puig (d. 28 Aralık 1932, General Villegas, Buenos Aires - ö. 22 Temmuz 1990, Cuernavaca, Meksika), Arjantinli yazar.

La traición de Rita Hayworth (1968) (Rita Hayworth`un İhaneti), Boquitas pintadas (1973), El beso de la mujer araña (1976) (Örümcek Kadının Öpücüğü) romanlarıyla tanındı. Örümcek Kadının Öpücüğü daha sonra sinemaya ve Broadway müzikaline uyarlandı.

Hayatı
Buenos Aires vilayetinde doğdu, Buenos Aires Üniversitesi felsefe bölümünden mezun olduktan sonra film arşivcisi ve editör olarak çalışmaya başladı. Burs alarak İtalya`ya gitti. Puig TV şovları ve filmler için senaryo yazarı olmak istiyordu. Bu asla gerçekleşmedi ve 1960`larda Arjantin`e geri döndü. İlk romanı Rita Hayworth`un İhaneti`u yayımladı. Daha sonra New York`a yerleşti ve diğer kitaplarını yazmaya başladı.

Manuel Puig`in eserleri pop art olarak kabul edilir. Büyük olasılıkla televizyon ve sinema üzerine çalışmasından dolayı eserlerinde film tekniği ve sinematografik anlatımın etkileri görülür. "Bu sayfaları okuyana sonsuz lanet" ve "Örümcek Kadının Öpücüğü" eserlerinde de bu etki açıkça görülmektedir.

Hayatının büyük bir bölümünü ülkesinden uzakta geçiren Puig, 1989`da Meksika şehri Cuernavaca`ya gitti, burada 1990 yılında öldü.

Eserleri

Romanları
 La traición de Rita Hayworth(İHANET FİLMİ [1968] (Rita Hayworth`un İhaneti)
 Boquitas Pintadas [1973]
 The Buenos Aires Affair [1973]
 El beso de la mujer araña [1976] (Örümcek Kadın`ın Öpücüğü)
 Pubis angelical [1979]
 Maldición eterna a quien lea estas páginas [1980] (Bu sayfaları okuyana sonsuz lanet)
 Sangre de amor correspondido [1982] (Blood of Unrequited Love)
 Cae la noche tropical [1988]

Oyun ve senaryolar
 Bajo un manto de estrellas [1983]
 El beso de la mujer araña [1983] (Örümcek Kadın`ın Öpücüğü)
 La cara del villano | Recuerdo de Tijuana [1985]
 Vivaldi: A Screenplay [1991]
 El misterio del ramo de rosas [1997]
 La tajada; Gardel, uma lembranca [1997]

1932 doğumlular
1990 yılında ölenler
Arjantin'de LGBT kişiler
20. yüzyıl Arjantinli yazarları
LGBT yazarlar
Meksika'daki Arjantinli göçmenler

Manuel Puig


Oral Sander, (18 Ekim 1940 - 10 Eylül 1995) Türk akademisyen. Uluslararası ilişkiler bölümü, siyasi tarih anabilim dalı profesörü.

Kişisel Hayatı

Oral Sander, 18 Ekim 1940 tarihinde Ankara'da dünyaya geldi. İlk, orta ve lise eğitimini TED Ankara Koleji'nde tamamlayıp 1960 yılında liseden mezun olmuştur. 1960 yılında lisans eğitimi için Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'ne girdi ve o dönemki adı Siyasi Şube olan Uluslararası İlişkiler Bölümü'nden  1964 yılında mezun oldu.

Semra Sander ile evli olan Oral Sander, İngilizce ve Fransızca biliyordu.

Akademik Kariyeri
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Siyasi Şube'den mezun olduğu aynı yıl, fakültenin Siyasi Tarih Kürsüsü'ne asistan olarak girdi. 1967'de Birleşmiş Milletler bursuyla gittiği ABD'de araştırmalarını sürdüren Sander, 1968 yılında Balkan Gelişmeleri ve Türkiye, 1945-1965 başlıklı tezini savunarak doktor unvanını kazandı. 1969-1971 yılları arasında, Fulbright bursuyla ABD'deki Harvard Üniversitesi'ne bağlı Orta Doğu Araştırmaları Merkezi'nde doktora-üstü çalışmalarda bulunduktan sonra Türkiye'ye döndü. Türk-Amerikan İlişkileri, Süreklilik ve Değişiklik, 1947-1964 başlıklı tezini savunarak 1975 yılında doçent oldu.

1980-1982 tarihlerinde Fulbright bursundan yararlanarak ikinci kez ABD'ye giden Oral Sander, Washington Üniversitesi'nde  araştırmalarını sürdürürken, "Ortadoğu Politikaları" konusunda lisans ve lisans-üstü dersler, 1985 yılında da, Washington'daki Georgetown Üniversitesi'nde Osmanlı ve Türk tarihi konularında bir dizi konferans verdi. 1988 yılında profesör olan Sander, Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde Siyasi Tarih, Osmanlı Diplomasi Tarihi, Türk Dış Politikası, Atatürk İlke ve Devrimleri derslerinin yanı sıra yüksek lisans ve doktora programlarında 20. Yüzyılda Savaş ve Barış, NATO Stratejileri ve Tarih  metodolojisi derslerini verdi.

1964 yılında asistan olarak girdiği Dış Münasebetler Enstitüsü'ndeki hocalarının gerek devlet görevlerine geçme gerek emekliye ayrılma gerekse vefatlarının ardından genç yaşta bölümde önemli sorumlulukları taşımaya başlamıştır. Henüz daha 1 yıllık doçent iken, 1977 yılından itibaren Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde üstlendiği Siyasi Tarih Anabilim Dalı Başkanlığı'nın yanı sıra bir süre boyunca fakültede Uluslararası İlişkiler Bölümü Başkanlığı görevini de yürüttü. Oral Sander, Bilkent Üniversitesi'nde Uygarlıklar Tarihi, Hacettepe Üniversitesi'nde Uluslararası Örgütlenme, Polis Akademisi Başkanlığı'nda Siyasi Tarih dersleri ve Genelkurmay Askeri Tarih ve Stratejik Etüt Dairesi'nde de seminerler vermiştir.

Ölümü
Geçirdiği mide ameliyatı sonrasında ortaya çıkan komplikasyonlar dolayısıyla, 10 Eylül 1995 tarihinde bağırsak düğümlenmesi nedeniyle öldü. Sander'in vefatının ardından gerek yakın arkadaşları gerekse meslektaşları ve genç asistanlarının katkılarıyla 1997 yılında Oral Sander'e Armağan oluşturulmuştur. Bu armağana katkıda bulunanlar arasında Baskın Oran, Ömer Kürkçüoğlu, İlber Ortaylı, Hüseyin Pazarcı, Çağrı Erhan, Yüksel Ersoy, Mustafa Aydın, Füsun Arsava, Doğu Ergil ve Ersin Onulduran gibi pek çok önemli akademisyenin katkıları bulunmaktadır.

Eserleri
Genç yaşta dostlarından, öğrencilerinden ve akademik camiadan ayrılan Sander, 55 yıllık ömrüne pek çok eser sığdırmıştır.

Kitapları
 XX., XXI. ve XXII Kongreler ve Sovyet Dış Politikası, Ankara, A.Ü. S.B.F. Yayınları, 1967. '
 Balkan Gelişmeleri ve Türkiye 1945-1965, Ankara,A.Ü. S.B.F. Yayınları, 1969.
 Türk-Amerikan ilişkileri, Süreklilik ve Değişiklik, 1947-1964, Ankara,A.Ü. S.B.F. Yayınları, 1975.
 ABD Dışişleri Belgeleriyle Türk-ABD Silah Ticaretinin ilk Yüzyılı, 1829-1929 (Kurthan Fişek ile birlikte), İstanbul,1979.
 Anka'nın Yükselişi ve Düşüşü: Osmanlı Diplomasi Tarihi Üzerine bir Deneme, Ankara, A.Ü. S.B.F. Yayınları, 1987.
 Siyasi Tarih: İlkçağlardan 1918'e, Ankara, 1989.
 Siyasi Tarih: 1918-1994, Ankara, 1989.

Kitap Bölümleri
 "İkinci Dünya Savaşı'nda Türk Dış .Politikası, 1939-1945", (Prof. Dr. Ahmet Şükrü Esmer ile birlikte), Olaylarla Türk Dış Politikası, 1919- 1973, Ankara, AÜ SBF Yayınları, 1973, s. 137-190.
 "Turkey: A Slaunch Supporter of Peace and Stability," (Ed. Metin Heper), Turkey: Past Developments and Future Prospects, Ankara, 1983, s. 19-31.
 "Turkish Foreign Policy: Forces of Continuity and Change," (Ed.Ahmet Evin), Modern Turkey: Continuity and Change, Opladen, Leske Verlag, Bodrich Garb H., 1984, s. 115-131.
 "Türkiye Cumhuriyeti'nin Balkan Siyaseti," Türk Haklan (Haz. Mustafa Kahramanyol), Ankara, Ahmet Yesevi Üniversitesi Yardım Vakfı, 1995, s.65-67.

Makaleleri
 "Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin Sosyal Kompozisyonu", SBF Dergisi, C. XXI, No:l (1966) s. 193-207.
 "The Balkan Cooperation in Perspective", The Turkish Yearbook of International Relations, 1966, s. 112-120.
 "Khrushchev'den Sonra Sovyetler Birliği-Komünist Çin İlişkileri", SBF Dergisi, C. XXI, No: 3 (1967), s. 253-280.
 "Çin Halk Cumhuriyeti'nde Büyük Proleter Kültürel İhtilal", SBF Dergisi,C. XXI, No: 4 (1967), S. 275-295.
 "Çin Dış Politikası Üzerine Bir Değerlendirme,", SBF Dergisi, C. XXVI,No: 2 (1971), s. 1-17.
 "Türk Dış Politikasına Yön Veren Etkenler, 1923-1968, II", (Haluk Ülman'la birlikte), SBF Dergisi, C.XXVII, No: i (1972), s. 1-24. .
 "Tarihte Yöntem", SBF Dergisi, C. XVIII, No: 1-2 (1974), s. 59-71.
 "Turkey: The Staunchest Ally of the United States?", The Turkish Yearbook of International Relations, 1975, s. 10-24.
 "The Complexity of the Process of Civilisation, Ancient Anatölia as a Case in Point", The Turkish Yearbook of International Relations, 1977, s. 88-101.
 "Common Dangers Evolving into Common Problems in the Mediterranean", The Turkish Yearbook of International Relations, 1977, s. 21-27.
 "Türkiye'nin Batı Bağlantısı, ABD ve Türkiye", SBF Dergisi, C. XXXIV, No: 1-4 (1980), s. 64-86.
 "Nationalism and Peace, The Significance of Atatürk's Movement", The Turkish Yearbook of International Relations, 1980-81, s. 245-265.
 "XX. Yüzyıl Tarihinin Temel Özellikleri", Seha L. Meray'a Armağan, C. II, 1982, s. 533-562.
 "Türk Dış Politikasında Sürekliliğin Nedenleri", SBF Dergisi, C. XXXVII, No: 3-4 (Eylül-Aralık 1982), s. 105- 124.
 "Lübnan Bunalımının Tarihsel ve Toplumsal Nedenleri", SBF Dergisi, C. XXXVII, No: 3-4 (Eylül-Aralık 1982), s. 219-228.
 "Arap-İsrail Savaşı'nın 10. Yıldönümünde 1815 Avrupası ve Henry Kissinger", SBF Dergisi, C. XVIII, No: 1-4 (1983), s 207-226.
 "Turkish-Greek Relations After World War I: A Vicious Circle of 60 Years", Turkish Review Quartely Digest, Vol. IX (Winter 1985-1986), s. 17-27.
 "Turkish-Bulgarian Relations", Foreign Policy, Vol. XII, No:3-4 (1986), s. 7-19.
 "Türk Dış Politikasında Barış Unsuru", Milli Egemenlik, TBMM Kültür, Sanat ve Yayın Kurulu Yayınları, Ankara, No: XXiV (1986), S. 14-29.
 "Cumhuriyet", TBMM Dergisi, No: III (1986), s. 42-43.
 "Amasya Buluşması'nın Uluslararası Önemi", Milli Egemenlik, TBMM Kültür, Sanat ve Yayın Kurulu Yayınları, Ankara, No: XXXII (1987), s. 18-23.
 "Turkey and the Middle East", Turkish Review Quarterly Digest, Vol. X (Winter 1987), s. 47-62.
 "Kim Genişlemeci?", Türk -Yunan İlişkileri Sempozyumu Bildirileri, 21-22 Mayıs 1986, Erzurum Atatürk Üniversitesi Yayınları, Erzurum, 1988, s. 53-58.
 "The Aftermath of the Gulf War and Turkey", Studies on Turkish-Arab Relations, No: VI (1991), s. 109-118.
 "Değişen Dünya Dengelerinde Türkiye", Yeni Dünya Düzeni ve Türkiye, İstanbul Hava Harp Okulu Yayınları, 1992, s. 1-7.
 "Türkiye'nin 'Kafkaslarda Başlıca Uluslararası Bağıtları", Mülkiyeliler Birliği Dergisi, C. XVI, No: 145 (Temmuz 1992), s. 52.
 "Balkan ve Karadeniz İşbirliği", Mülkiyeliler Birliği Dergisi, C. XVII, No: 153 (Mart 1993), s. 51-54.
 "Turkey and Turkic World", Central Asian Survey, Vol. XIII, No: 1 (1994), s. 37-44.

Ayrıca bakınız
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü

Kaynakça

Dış bağlantılar
Sander'in vefatının ardından; eserlerini, hayatını ve Baskın Oran'ın sunuşunu içeren yazı: A.Ü. S.B.F. Dergisi, 1996,  Cilt 51. Sayı 1.

1940 doğumlular
Türk siyasal bilgiler akademisyenleri
Ankara Üniversitesi öğretim üyeleri
Türk tarih akademisyenleri
Türk profesörler
TED Ankara Kolejinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümünde öğrenim görenler
1995 yılında ölenler
Ankara doğumlu bilim insanları
Ankara doğumlu akademisyenler

Oral Sander


Gnonsiane Niombla (født den 9. juli 1990 i Villeurbanne, Frankrig) er en fransk håndboldspiller som spiller venstre back for Paris 92. HUn har tidligere repræsenteret Frankrigs kvindehåndboldlandlandshold.

Kilder

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Frankrig
Håndboldspillere fra CSM București (kvindehåndbold)
Olympiske håndboldspillere fra Frankrig
Olympiske medaljevindere i håndbold
Olympiske sølvmedaljevindere fra Frankrig
Medaljevindere ved sommer-OL 2016
Håndboldspillere ved sommer-OL 2016
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2016

Gnonsiane Niombla


Bitka za Westerplatte bila je prva bitka Drugog svjetskog rata u Europi te ujedno i prva bitka Njemačke invazije na Poljsku. Bitka je započela 1. rujna 1939. godine kada su njemačke mornaričke snage u suradnji s policijom Slobodnog grada Danziga napale poljsko vojno skladište na poluotoku Westerplatte. Poljske vojne snage pružale su otpor punih sedam dana.

Obrana Westerplattea služila je kao izvor inspiracije u daljnjim operacijama poljskih oružanih snaga protiv daleko nadmoćnije vojne sile nacističke Njemačke te se i dan danas smatra simbolom otpora.

Pozadina

Visoki časnik Lige naroda koji je bio zadužen za Danzig dopustio je poljacima držanje samo 82 vojnika na poluotoku (kasnije do 209) Westerplatte koji su osiguravali skladište s mornaričkim naoružanjem i projektilima. 6. ožujka 1939. godine Poljska je pokušala poslati pojačanje u obliku 120 dodatnih vojnika, što Danzig nije dočekao s odobrenjem te su poljaci bili prisiljeni opozvati pojačanje zbog rizika od eskalacije oružanog sukoba.

Vojno skladište kanalom je bilo odvojeno od luke Danzig te je s kopnom bilo povezano malim mostićem, dok je poljski dio poluotoka od teritorija Danziga dijelio samo zid od opeke. Infrastrukturi poluotoka nedostajali su bunkeri i podzemni tuneli, stoga su sveobuhvatne obrambene šanse Poljaka u početku bile male. Poluotok je imao samo pet betonskih stražarnica koje su bile skrivene unutar visokog raslinja. Također, poljaci su na raspolaganju imali veliku vojarnu te su u okolici iste imali spremne obrambene mehanizme poput rovova i barikada. Nekoliko zgrada bilo je izgrađeno od jakog betona što je u konačnici i omogućilo pružanje otpora punih sedam dana.

Uvod u bitku

Krajem kolovoza 1939. godine Poljaci su povećali broj trupa na poluotoku s 82 na 210. Vojnici su bili opremljeni s jednim poljskim topom od 76.2 mm, dva protutenkovska topa kalibra 37 milimetara, četiri minobacača i s nekoliko srednje teških strojnica.

Krajem kolovoza iste godine, njemački bojni brod Schleswig-Holstein uplovio je u luku Danzig pod izlikom mirne posjete, te se usidrio 150 metara od obale. Operacija je trebala biti pokrenuta četiri dana ranije, odnosno 26. kolovoza, ali je pokretanje odgođeno zbog potpisivanja pakta zajedničke obrane Poljske i Ujedinjenog Kraljevstva.

Njemačke snage brojile su 1500 vojnika pod zapovjedništvom SS-a te 225 marinaca pod zapovjedništvom časnika Wilhelma Henningsena.

Bitka

Dana 1. rujna u 04:48 sati po lokalnom vremenu Njemačka je započela invaziju na Poljsku. Njemački bojni brod Schleswig-Holstein započeo je teško artiljerijsko bombardiranje na poljski garnizon. Artiljerijska vatra pogodila je najizloženije objekte te napravila nekoliko rupa u skladištima koji u kojima se skladištilo gorivo. Nakon osam minuta od početka napada, tri voda njemačke pješadije krenula su u napad, a potpora im je bio inženjerijski vod koji je eksplozivima uništio prepreke za prolazak do poluotoka.

Stožerni narednik Wojciech Najsarek prva je žrtva Drugog svjetskog rata, a poginuo je kad ga je usmrtila njemačka strojnica. Nakon što su se tri voda probila do poluotoka, dočekala ih je dobro pripremljena zasjeda te su se našli usred unakrsne vatre Poljaka. Nijemcima je nakon toga ostalo jako malo prostora za manevar pošto su također naišli na bodljikavu žicu koja onemogućava napredovanje na tlu. Poljaci su efektivno neutralizirali sve njemačke strojnice i zaustavili daljnji napad. U obrani je sudjelovao i poljski top koji je uspio ispaliti 28 komada streljiva prije nego što ga je uništio brodski projektil.

U 06:22 po lokalnom vremenu, njemački marinci putem radio veze javljaju nadređenima na brodu da trpe velike gubitke. Nedugo nakon toga policija Danziga pokušala je uspostaviti kontrolu nad poluotokom s druge strane, no i oni bivaju poraženi. U tom trenutku ubijeno je 50 njemačkih i 7 poljskih vojnika.

Njemačke snage pokušavaju ponovno u 08:55 po lokalnom vremenu. Ovog puta naišli su na mine, padnuta stabla i intenzivnu vatru te je njihov drugi napad uspješno odbijen. Prije drugog napada bojni brod je isto kao i prije prvog napada bombardirao položaje Poljaka, ispalivši sveukupno oko 800 projektila. Poljaci su se nakon drugog napada povukli dublje na poluotok i započeli s pripremanjem dodatne obrane. U drugom napadu ubijeno je 16 njemačkih marinaca, dok ih je 120 ranjeno.

Tijekom narednih dana bojni brod njemačke mornarice nastavlja intenzivno bombardiranje poljskih položaja, uništavajući pritom poljske minobacače, jedno skladište, dio logistike i dio komunikacija. U noći između 3. i 4. rujna Poljaci su odbili još njemačkih pokušaja. Dan kasnije, torpedo je uništio određeni broj obrambenih mehanizama koji su bili postavljeni prema moru te su poljski položaji bili izloženi za daljnjim napadima.

5. rujna razmatrala se predaja cijelog poluotoka, ali zamjenik zapovjednika Sucharskog, kapetan Franciszek Dąbrowski, odbio je izvršiti takvu naredbu te je preuzeo zapovjedništvo nad vojnicima.

6. rujna u 03:00 pokrenuti su novi napadi protiv Poljaka, ovog puta mnogo većeg intenziteta. Nijemci su putem tračnica poslali gorući vlak s kojim su planirali zapaliti okolnu šumu i eventualno oštetiti velika skladišta goriva. Plan nije uspio jer je vozač vlaka prerano odvojio lokomotivu od vagona. Drugi takav pokušaj njemačka vojska izvela je u popodnevnim satima, ali je on također propao.

U to vrijeme invazija je sve više napredovala, a Wehrmacht je već bio nadomak Varšave, stoga je zapovjednik Suchanski pozivao na predaju. Poljski ranjeni vojnici bili su u sve težem stanju, a zabilježena je čak i pojava gangrene. U 04:30 po lokalnom vremenu, njemački vojnici otvorili su intenzivnu vatru na poljske položaje koja je trajala sve do 07:00. Bacači plamena uništili su dvije stražarnice, a teško oštetile još dvije.

U 09:45 po lokalnom vremenu, Poljaci su se predali. Nakon predaje svi vojnici su postali ratni zarobljenici, a nekolicina je smrtno stradala prilikom nehumanih ispitivanja (vezist Kazimierz Rasiński ubijen je tijekom ispitivanja jer nije htio odati radio kodove poljske vojske).

Filmografija

Bitka je tema dvaju poljskih filmova,  Westerplatte iz 1967. i Tajemnica Westerplatte (Tajna Westerplattea) iz 2013.

Izvori

Westerplatte
Westerplatte
Westerplatte

Bitka za Westerplatte


Beşiktaş, İstanbul'un bir ilçesidir. Adını İstanbul'un en eski semtlerinden biri olan Beşiktaş semtinden alır. 8,4 km uzunluğunda sahili olduğu İstanbul Boğazı'nın Rumeli yakasında yer alan ilçe batıda Şişli ve Kâğıthane, güneybatıda Beyoğlu, kuzeyde Sarıyer ilçeleriyle komşudur. Yüzölçümü 18 km², nüfusu ise 2019 ADNKS verilerine göre 182.649'dur.

Hem nüfus, hem de alan olarak İstanbul kentinin küçük ilçelerinden biri olmasına karşın iki kıtayı ve İstanbul'un iki yakasını birbirine bağlayan 15 Temmuz Şehitler Köprüsü ve Fatih Sultan Mehmet köprülerinin bağlantı yolları, sahip olduğu son dönem Osmanlı mimarisi eserleri, Boğaziçi yamaçları, üniversiteler ile çeşitli bölüm ve fakülteler ve Levent-Maslak hattındaki iş merkezleri nedeniyle gündüz nüfusunun sayım nüfusuna göre birkaç misli arttığı bir alandır. Türkiye Cumhuriyeti Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı'nın yaptığı araştırmaya göre Türkiye'nin en gelişmiş 3. ilçesi seçilmiştir.

İsim

Beşiktaş tarih boyunca birçok adla anılmıştır. Bunun temel nedeni Osmanlı dönemine kadar sürekli bir yerleşim yeri niteliği kazanamamasıdır. Dolayısıyla zaman içinde çeşitli olaylara, buradaki önemli yapılara ya da anıtlara göre adlar almıştır.

Çeşitli tarihçilere ve Beşiktaş'ın sakinleri arasında yaygın olan ve yazılı kaynaklarla da desteklenen bir teze göre Beşiktaş adının aslı Beştaş'dır; Barbaros Hayreddin Paşa'nın gemilerini bağlamak üzere diktirdiği beş taş direk anlamındaki "beştaş"tan bozularak bugünkü adını aldığı kabul edilir.

Beşiktaş'ın adına ilişkin en ciddi incelemeyi yapan ordinaryüs tarihçi Mehmet Cavit Baysun ise eski kaynaklarda bu adın "Beşiktaşı" biçiminde geçtiğine dikkati çekerek Topkapısı'nın Topkapı'ya dönüşmesi gibi Beşiktaşı'nın da halk ağzında Beşiktaş'a dönüştüğünü savlar.

Beşiktaş'ın, Osmanlı öncesi dönemde, Kune Petro (taş beşik), İasonion, Sergion ya da Dafne (Defne) olarak adlandırıldığı iddia edilir. Ayrıca Beşiktaş'ın diğer bir eski adının çifte sütun anlamında Diplokionion olabileceği de ileri sürülmekle beraber çağdaş tarihçilere göre bu yakıştırma doğru değildir. Zira söz konusu çifte sütunu ünlü İtalyan gezgin Cristoforo Buondelmonti'nin 15. yüzyılda yaptığı İstanbul haritasında Galata surlarının dışında bir yerde resmettiğine dikkat edilirse, ille de Beşiktaş'ın Diplokionion olarak adlandırılmış olacağı anlamı çıkmaz.

Merkezi ve çarşısının bulunduğu bölge, bazı Beşiktaşlılarca bugün dahi Köyiçi olarak anılır.

Tarihçe

Bizans döneminde (4.-15. yüzyıl) günümüz Beşiktaş'ının kıyıları şu üç önemli yapıyla tanınırdı: "Auaplus"ta (akıntıya karşı) bulunan Ayios Mihael Kilisesi, İmparatorların yazlık ikametgâhı olan Ayios Mamas saray kompleksi ve Fokas Manastırı. Bunlardan Ayios Mihael Kilisesi Konstantinopolis'in kurucusu olan I. Konstantin (305-337) döneminde inşa edilmişti ve Rum, Ermeni, Gürcü Hristiyan hacıların ziyaret ettiği çok ünlü bir hac merkeziydi.

Beşiktaş bir yerleşim yeri kimliğini Osmanlı döneminde kazanmıştır. Bizans dönemi boyunca Boğaziçi özellikle Karadeniz'den gelen Gürcü yağmacıların akınlarına uğramış, bunların yarattığı tahribat ve saldıkları korku surdışı yerleşmelerin gelişmesini engellemiştir. Beşiktaş'ın Osmanlı döneminde bir yerleşim yeri kimliği kazanması Karadeniz'in geniş ölçüde Osmanlı Devleti'nin denetimi altına girmesi sayesinde olmuştur.

Beşiktaş Kaptan-ı Derya Barbaros Hayreddin Paşa döneminde bilhassa denizcilik açısından büyük önem kazandı. Beşiktaş'ın bulunduğu bölge o zamanlar liman olarak kullanılmaya uygun bir koydu.  Barbaros Hayreddin, Beşiktaş koyunu Osmanlı donanmasının gemilerini demirlemek için kullandı. Ayrıca burada kendisine bir yalı yaptırarak İstanbul'da olduğu zamanlarda Beşiktaş'ta ikamet etti.  Aynı bölgede kendi adına bir cami, bir medrese, bir de sübyan mektebi inşa ettirdi. 1546 yılında vefat ettiği zaman Barbaros Beşiktaş'ta defnedildi.

17. yüzyılda Beşiktaş koyu doldurulmaya başlandı. Bu bölge padişahların dinlenme ve eğlenceleri için düzenlenen bir "hasbahçe"ye dönüştürüldü. Bu bahçede çeşitli dönemlerde yapılan köşkler ve kasırlar topluluğu, uzun süre Beşiktaş Sahilsarayı adıyla anıldı. III. Selim bu bölgede batı tarzında yapılar yaptıran ilk padişah oldu. Dolmabahçe'den Ortaköy'e kadar uzanan kıyı şeridinde birçok yapılar yaptırdı ve mevcut olanları genişlettirdi. III. Selim'in kızkardeşi Hatice Sultan için Fransız mimar Melling'e inşa ettirdiği saray İstanbul halkı ve kentte yaşayan Avrupalılar arasında büyük bir ün kazandı. III. Selim sık sık kızkardeşinin sarayına uğramaktan çok zevk alırdı.

II. Mahmut da III. Selim gibi Beşiktaş sahillerine büyük ilgi duymaktaydı. 31 yıllık saltanatı süresince resmen Topkapı Sarayı'nda ikamet etmesine rağmen fiilen zamanının büyük bir bölümünü Beşiktaş sahilindeki çeşitli saray ve kasırlarda geçirirdi. II. Mahmut zamanında artık Osmanlı tahtı resmen olmasa da fiilen Haliç'in karşı tarafına taşınmış, Beşiktaş bölgesine yerleşmişti. II. Mahmut'un oğlu Abdülmecit Dolmabahçe Sarayı'nı inşa ettirerek bu duruma resmiyet kazandırdı. Bundan sonraki bütün padişahlar Dolmabahçe Sarayı'nın yanı sıra bugünkü Beşiktaş ilçesinde yer alan Yıldız Sarayı ve Çırağan Sarayı gibi çeşitli saraylardan ikamet ettiler. Beşiktaş ilçesi imparatorluğun yıkılmasına kadar Osmanlı tahtına ev sahipliği yaptı. 13 Ocak 1910 tarihinde Türkiye'nin ilk spor kulübü olarak Beşiktaş'ta kurulan Beşiktaş Jimnastik Kulübü hâlen kökü Beşiktaş'a dayanan en tanınmış kurumdur.

Mustafa Kemal Atatürk'ün Türk Kurtuluş Savaşı'nda önce annesi Zübeyde Hanım'ın Akaretler'de bulunan evinde (bugün Akaretler Mustafa Kemal Müzesi) ikamet ettiği bilinmektedir. Cumhuriyetin ilanı ve Ankara'nın başkent ilan edilmesinden sonra Beşiktaş ilçesinin önemi azalmakla birlikte Atatürk'ün yaşamının geri kalan dönemi boyunca İstanbul'a geldiği zaman Dolmabahçe Sarayı'nda kalması nedeniyle Beşiktaş ilçesi önemini biraz olsa korudu. Önceleri Beyoğlu'na bağlı bir nahiye olan Beşiktaş 1930 yılında ilçe yapıldı.

Beşiktaş 1930'da ilçe olduğunda 14 mahalleden oluşuyordu. Bu mahallelerden Teşvikiye 1954'te ilçe olan Şişli'nin sınırları içine katılmıştır. 1950'den sonra oluşan yeni yerleşmelerle mahalle sayısı 23'e ulaşmıştır. Beşiktaş'a ilk kez 1956'da ayrı bir belediye şube müdürü atanmış, 1984'te çıkarılan Büyükşehir Belediyesi Yönetimi Hakkında Kararname ile metropol alan içinde kalan Beşiktaş Belediyesi İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin bir şubesi olmaktan çıkıp ayrı bir belediye durumuna gelmiştir.

Beşiktaş'ın nüfusu 1935-1985 arasındaki 50 yıl içerisinde yavaş ama düzenli bir artış göstermiştir. 1980'lerden itibarense 180 bin-200 bin arasında seyretmiş, neredeyse durağanlaşmıştır. Bunun nedeni ilçedeki konut alanının büyük ölçüde sınır noktasına varmış olması kadar belirli bölgelerin merkezi iş alanı özelliği kazanması, dolayısıyla nüfus sayımlarında esas alınan gece nüfusunun giderek azalma eğilimi göstermesidir.

Beşiktaş İlçesi'nin çekirdeğini oluşturan Beşiktaş, Yıldız, Ortaköy, Kuruçeşme, Arnavutköy, Bebek gibi tarihsel semtler dışındaki yerleşim yerleri 1950'li yıllardan itibaren ortaya çıkmışlardır. 1950'de tarihi Levent Çiftliği arazisi üzerinde bahçeli evler düzeninde başlatılan toplu konut uygulamasıyla Levent mahallesi'nin temelleri atılmış, daha sonra Etiler, Konaklar, Akat, Nisbetiye, Levazım ve Kültür mahalleleri oluşmuştur. 1980'lerden itibaren Boğaziçi kıyısı boyunca uzanan yamaçlardaki koruların imara açılmasıyla Beşiktaş'ın doğal yeşil örtüsü hayli tahribata uğramıştır. Günümüzde tümüyle kentsel alan içinde kalan Beşiktaş'ta Karanfilköy dışında gecekondu yerleşimi yoktur.

Coğrafya
Beşiktaş İlçesi'nin yeryüzü biçimleri ikili özellik taşır. İlki İstanbul Boğazı'nın biçimlediği kıyı kesimi, ikincisi art bölgeler. Kıyı kesimi denize paralel uzanan yamaçlar biçimindedir. Bu yükseltiler yer yer vadilerle bölünmüş ve hemen her vadi tabanında da bir derenin yatağı oluşmuştur. Art bölgeler ise batıda Beyoğlu platosunun devamı niteliğindeki az engebeli düzlükler ile kuzeyde ve doğuda vadilerin biçimlediği küçük düzlüklerden oluşur. Yükselti eğrisine bir örnek vermek gerekirse Barbaros Bulvarı başlangıcında 1,5 m iken Zincirlikuyu'da 135 m'ye ulaşır.

Beşiktaş'ın iklimi doğal olarak İstanbul'un ikliminin bir parçasıdır. Ancak kıyı kesiminde nem oranı daha yüksektir. Akdeniz iklimi ile karasal iklim arasında kalan İstanbul'un bu karma özelliği Beşiktaş'ta da kendini gösterir. Yazları sıcak ve yağışsız, kışları ılıman ve yağışlı geçer.

Yönetim
Beşiktaş İstanbul ilinin bir ilçesidir. İl topraklarının Avrupa yakasında yer alır. 1930 yılında Beyoğlu'ndan ayrılarak ayrı bir ilçe hâline gelmiş, Beşiktaş Belediyesi de 1984'te kurulmuştur. 23 mahalleden oluşan Beşiktaş'ta 875 sokak ve cadde vardır, bunlardan 31'i Büyükşehir Belediyesi'nin sorumluluğundaki ana arter niteliğindedir.

Mahalleleri
Beşiktaş ilçesi, 23 mahalleden oluşmaktadır.

Politika

Yerel Seçimler

Tarihi semtleri

Arnavutköy: Bebek'le Kuruçeşme arasında yer alır. İlkçağda adı Hestai idi. Bizans döneminde Promotu ve Anaplus olarak da bilinirdi. Boğaziçi'ndeki önemli ibadet yerlerinden biri olan Ayios Mihael Kilisesi buradaydı. I. Konstantin tarafından yaptırıldığı söylenen bu kilisede Başmelek Mihael'in mozaik bir ikonası saklanıyordu. Arnavutköy adını hangi nedenle ve ne zaman aldığı kesinlikle bilinmemektedir. Bir rivayete göre, Fatih Sultan Mehmet Arnavutluk'a egemen olmasından sonra yöreden getirilen Arnavutları bu semte yerleştirmiştir.

Aşiyan: Bebek ile Rumelihisarı arasında, bugün aynı isimle anılan mezarlık sırtlarında bulunan semt. Sahilden denizin içine uzanan dil, Boğaz'ı çok daralttığı için buraya Yunanca Lomekopi, Türkçe olarak da Boğazkesen denilmişti. Semt bugünkü adını şair Tevfik Fikret'in bu mahalledeki evinden almaktadır. Farsça bir sözcük olan "âşiyan"ın anlamı "kuş yuvası"dır.

Balmumcu: Barbaros Bulvarı üzerinde Yıldız'la Zincirlikuyu kavşağı arasında kurulu mahalle. Bugünkü Balmumcu Mahallesi'nin bulunduğu yerde II. Mahmut döneminde (1808-1839) aynı adla anılan bir çiftlik bulunuyordu. Balmumcu Kasrı denilen köşk daha sonra Abdülaziz döneminde yapılmıştı.

Bebek: Osmanlı döneminde Bebek'e ve Bebek adının kökenine ait ilk bilgiler İstanbul'un fethinin hemen öncesine gider. Fatih Sultan Mehmet'in Rumeli Hisarı'nın yapımı ve kuşatma sırasında asayişi sağlamak üzere buraya Bebek Çelebi adlı veya lakaplı bir bölükbaşı tayin ettiğini; Bebek Çelebi'nin semtte bir köşk ve bir bahçe kurduğunu, ölümünden sonra semtin onun adıyla anıldığını yazmaktadır. 18. yüzyıl sonundan 19. yüzyıl ortalarına kadar olan dönemi kapsayan Bostancıbaşı Defterleri'nden, Arnavutköy iskelesinden Rumeli Hisarı'na uzanan bu sahilde, şeyhülislam, Rumeli kazaskeri, reisülküttab, hekimbaşı gibi devlet ricalinin, birkaç nesil aynı ailenin elinde kalmış ya da kalacak olan 40 kadar sahilsaray ile bahçelerinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

Beşiktaş:  İstanbul'un en eski semtlerinden biri olup ilçeye adını vermiştir. Barbaros Bulvarı, Beşiktaş Caddesi ve Çırağan Caddesi'nin kesiştiği noktada yer alır ve Sinanpaşa mahallesi sınırları içinde bulunur. Beşiktaş Barbaros Hayrettin Paşa İskelesi, Barbaros Anıtı, Barbaros Hayreddin Paşa Türbesi, Sinan Paşa Camii ve İstanbul Deniz Müzesi önemli yapıları içinde barındırır.

Kuruçeşme: Ortaköy'den Defterdarburnu ile; Arnavutköy'den Sarrafburnu ve Çorlulu Ali Paşa Yalısı (bugünkü Robert Lisesi girişi) ile ayrılan sahil boyunca ve arkasındaki sarp kayalık tepelerde yer alır. Semt sakinleri, koruları ve bol akar suları yüzünden, eski isminin Koruçeşme olduğunu iddia ederler. Tarih boyunca yeşil koruları ile anılan Kuruçeşme gravürlerde de böylece resmedilmiştir. Başvekâlet arşivinde Asâkir-i Mansure teşkilatı zamanında sayıları 28 olarak tespit edilen bahçeler arasında adı sayılmaktadır. Sultanlara ve zamanın yüksek rütbeli kişilerine ait olan sahilhane ve köşk bahçelerine çok önem verilmiş, hatta zaman zaman Avrupa'dan bahçıvanlar getirtilerek bahçeler düzenletilmiştir.

 Ortaköy: Ortaköy'ün tarihinden gelen en önemli özelliği farklı kültürlerden Türk, Rum, Gürcü, Ermeni ve Yahudi topluluklarının ve farklı inançların bir arada dostluk içinde yaşamasıydı. Ortaköy'e bugünkü çehre ve özelliğini kazandıran, iskelenin arkasındaki Ortaköy Meydanı'nın en belirgin ve egemen mimari öğesi Ortaköy Camii'dir. Mehmed Ağa tarafından 18. yüzyılın başlarında yaptırılan cami, Abdülmecit tarafından tamamen yıktırılarak denize uzanan rıhtım üzerine 1854-1856 yıllarında Mimar Nigoğos Balyan'a yeniden yaptırılmıştır. Ortaköy Meydan ve çevresi, sanat atölyeleri, kahveler, bar ve lokantalar, pazar günleri açılan elişi, antika ve sanat pazarıyla, gece gündüz canlı bir buluşma merkezidir.

Yıldız: Yıldız'ın sınırlarını kuzeyde Barbaros Bulvarı'ndan ayrılan Beşiktaş-15 Temmuz Şehitler Köprüsü bağlantı yolu ve aynı noktadan ayrılarak güneydoğuya yönelen Palanga Caddesi, kuzeybatıda Emirhan Caddesi, batıda Ihlamur ve Dikilitaş semtleri, doğuda Yıldız Parkı, güneybatıda Abbasağa Mahallesi, güneyde Serencebey Yokuşu ve güneydoğuda Çırağan semtleriyle çizmek olanaklıdır. Bu sınırlar içinde Yıldız Sarayı ve Yıldız Parkı en geniş yeri tutar. Yerleşme bölgesi Barbaros Bulvarı'nın batısında kalan Ihlamur-Yıldız Caddesi ve Yıldız Posta Caddesi çevresidir. Güneyde, ayrı küçük bir semt olarak bilinen Serencebey Yokuşu çevresini de semtin geniş sınırları içinde saymak mümkündür. Saray ve semt bu bölgedeki tepelerden Beşiktaş ve Ortaköy'e doğru inen, tümüyle koruluk yamaçlar üzerinde kurulmuştur.

Tarihsel ve önemli yapılar ve mekanlar
Çırağan Sarayı, Dolmabahçe Sarayı, Yıldız Sarayı, Feriye Sarayı, Naime Sultan Yalısı, Hıdiva Sarayı, Esma Sultan Yalısı, Arnavutköy Karakolu, Orhaniye Kışlası, Süslü Karakol ve Yıldız Çini Fabrikası tarihi mimari yapılardandır. Barbaros Hayrettin Paşa Camii, Ortaköy Camii, Dolmabahçe Camii, Sinan Paşa Camii ve Yıldız Camii ile geçmişleri Bizans dönemine tarihlendirilen Ayios Haralambos ve Profitis İlias Kiliseleri önemli dini yapılardır.

İlçenin kuzeyindeki Levent mahallesi ise birçok modern alışveriş ve iş merkezine ev sahipliği yapmaktadır. Türkiye'nin ikinci en yüksek binası olan 181.2 metre yüksekliğindeki İş Kulesi ilçede yer alan önemli modern yapılar arasındadır.

 Abbas Ağa Camii
 Akaretler Sıra Evleri
 Akmerkez
 Arnavutköy Karakolu
 Ayios Haralambos Rum Ortodoks Kilisesi
 Ayvazpaşazade Yalısı
 Barbaros Anıtı
 Barbaros Hayrettin Paşa Camii
 Barbaros Hayreddin Paşa Türbesi
 Bebek Camii
 Beşiktaş İskelesi
 Çırağan Sarayı
 Çiftçi Towers
 Dolmabahçe Sarayı
 Dolmabahçe Saat Kulesi
 Dolmabahçe Camii
 Esma Sultan Yalısı
 Feriye Sarayı
 Halet Çambel Yalısı
 Hatice Sultan Yalısı
 Hıdiva Sarayı
 İstanbul Deniz Müzesi
 İş Kuleleri
 İzzetâbâd Kasrı
 Kavafyan Konağı

 Levent Camii
 Maçka Karakolhanesi
 Makruhyan Ermeni Okulu
 Malta köşkü
 Naime Sultan Yalısı
 Orhaniye Kışlası
 Ortaköy Camii
 Ortaköy Hamamı
 Profitis İlias Rum Ortodoks Kilisesi
 Sabancı Center
 Selenium Twins
 Sinan Paşa Camii
 Süslü Karakol
 Tevfikiye Camii
 Tahsiarhis Rum Kilisesi
 Vodafone Park
 Yahya Efendi Tekkesi
 Yılanlı Yalı
 Yıldız Camii
 Yıldız Parkı
 Yıldız Porselen Fabrikası
 Yıldız Sarayı
 Yıldız Saat Kulesi
 Zorlu Center

Galeri

Ekonomi

Türkiye'nin refah, yaşanabilirlik ve kültürel düzey bakımından en yüksek dereceye sahip olan A ilçeleri arasında, 2013 yılının ilk yarısında yapılan sıralamada Beşiktaş ilk sırayı almıştır. Yine aynı araştırma sonuçlarına göre yüzde 34 ile yüksek öğretim oranının en yüksek olduğu ilçedir.

19. yüzyılın ortalarından itibaren Osmanlı hanedanının önce Dolmabahçe, sonra da Yıldız Sarayı'na yerleşmesi sarayla ilintili her düzeydeki birçok görevlinin de Beşiktaş'ta konaklar, evler, yalılar yaptırmasına yol açmış, bu da alışveriş ortamının genişlemesini sağlamıştır. Cumhuriyetin ilanı ve başkentin Ankara'ya taşınmasıyla bu ayrıcalıkları kaybeden Beşiktaş'ın ekonomik yaşamı durgunlaşmıştı.

1950'lerde iç kesimlerin iskana açılması, Levent ve Etiler mahallelerinin doğuşu, Barbaros Bulvarı'nın inşası, Boğaziçi sahil yolunun  genişletilmesi gibi kent içi ulaşımı artıran etkenler ekonomik yaşamı da canlandırmıştır. Bu canlılık 1970'lerde Boğaziçi Köprüsü'nün (1973) açılmasıyla artarak sürmüş, 1980'lerde ise Beşiktaş'ı merkezi iş alanı durumuna getiren bir sıçramaya dönüştürmüştür. Bu dönemden itibaren İstanbul'u uluslararası bir iş ve turizm merkezi yapmaya yönelik politikalar sonucu Beşiktaş'ta da iş merkezleri, alışveriş merkezleri ve beş yıldızlı oteller birbiri ardınca yükselmiştir.

İş merkezleri daha çok Barbaros Bulvarı ve onun devamı niteliğindeki Büyükdere Caddesi'nde toplanmışır. Türkiye'de faaliyet gösteren en büyük ticari bankalar arasında olan Türkiye İş Bankası, Garanti Bankası, Yapı Kredi, Akbank ve Fibabanka'nın genel müdürlükleri ilçe sınırları içindedir.

Eğlence mekanları Boğaziçi kıyıları ile Nisbetiye Caddesi'nde yoğunlaşmıştır.

Beşiktaş'ta bulunan İstanbul geneliyle ilgili önemli kamu kuruluşları arasında Çevre ve Şehircilik Bakanlığı İstanbul İl Müdürlüğü, Türkiye İstatistik Kurumu İstanbul Bölge Müdürlüğü, Darphane ve Damga Matbaası Genel Müdürlüğü, İstanbul Jandarma Bölge Komutanlığı, İstanbul Merkez Komutanlığı, TRT İstanbul Televizyonu, İstanbul Emniyet Müdürlüğü Gayrettepe Ek Hizmet Binası yer alır.

Azerbaycan, Birleşik Arap Emirlikleri, Bulgaristan, Danimarka, Güney Afrika Cumhuriyeti, İsrail, İspanya, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Mısır ve Suudi Arabistan'ın İstanbul konsoloslukları Beşiktaş'tadır.

İklim
Beşiktaş'ta Akdeniz iklimi (Köppen: Csa) görülmektedir.

Nüfus

Spor

Beşiktaş yaşayan en eski Türk spor kulübünün kurulduğu yerdir; ilçeyle aynı adı taşıyan Beşiktaş Jimnastik Kulübü Türkiye'nin, doğduğu semtle en güçlü aidiyet bağları olan kulüplerindendir. Beşiktaş'ın taraftar grubu olan Çarşı toplumsal gelişmelere olan tepkileriyle de ün kazanmıştır.

Gene en eski spor kulüplerinden sayılabilecek Ortaköy Spor Kulübü de Beşiktaş İlçesi'nin bu alandaki köklü kurumlarından biridir. İstanbul Yüzme İhtisas Kulübü ise Türkiye'de yüzme dalında kurulmuş ilk ihtisas kulübü olma özelliğini taşır.

Bu nitelikleriyle öne çıkan üç kulüp dışında çoğunluğu yalnız futbol dalında faaliyet gösteren Boğaziçi Spor Kulübü, Dikilitaş Spor Kulübü, Levent Spor Kulübü, Muradiye Spor Kulübü, Kuruçeşme Spor Kulübü, Yıldız Spor Kulübü, Etiler Spor Kulübü, Akatlar Spor Kulübü ve Arnavutköy Spor Kulübü adlı amatör spor kulüpleri de vardır. Bunlara Levent Tenis Kulübü de eklenebilir.

Beşiktaş İlçesi'nde, halka açık olan spor tesislerinin başlıcalarından olan Beşiktaş Park,  Akatlar Spor ve Kültür Kompleksi, Fulya Hakkı Yeten Tesisleri, Süleyman Seba Spor Salonu ve Şevket Belgin Spor Salonu Beşiktaş Jimnastik Kulübünün yönetimindedir. Beşiktaş Belediyesi İsmet İnönü Spor Tesisleri Akatlardadır.

Eğitim ve kültür

Sınırları içinde Boğaziçi, Yıldız Teknik, Galatasaray ve Bahçeşehir Üniversitelerinin merkez kampüsleri, Türk Silahlı Kuvvetleri Harp Akademileri ile Beykent, Kadir Has, İstanbul Teknik ve Mimar Sinan üniversitelerinin bazı ana birimlerini bulunduran Beşiktaş İlçesi'nde 15'i özel 44 ilköğretim okulu ile 5'i anadolu lisesi, 11'i özel olmak üzere toplam 27 lise ve dengi okul bulunmaktadır.

Müzeler Aşiyan Müzesi, BJK Müzesi, Deniz Müzesi, Mimar Sinan Üniversitesi Resim Heykel Müzesi, İstanbul Şehir Müzesi, Yıldız Sarayı Müzesi ve İtfaiye Müzesi'dir.

1994'te Necati Akpınar ve Yılmaz Erdoğan tarafından kurulan Beşiktaş Kültür Merkezi tiyatro, televizyon, sinema ve organizasyon alanlarında zamanla adından söz ettirmiştir. Bunların dışında Ortaköy, Mustafa Kemal, Levent ve Akatlar Kültür Merkezleri ile Kuruçeşme Arena önemli şov ve gösteri mekanları arasındadır. 2014 itibarıyla ilçe sınırları içinde 13 sinema salonu vardır.

Ulaşım

İstanbul'un en merkezi ilçelerinden biri olan Beşiktaş bu nedenle ulaşım konusunda büyük avantaja sahiptir. Boğaziçi ve Fatih Sultan Mehmet köprülerinin Avrupa yakasındaki ayakları Beşiktaş ilçesindedir.

İstanbul şehir içi toplu taşıma sisteminde en büyük paya sahip olan otobüslerin yanı sıra dolmuş ve minibüsler de ilçenin İstanbul'un geneliyle olan ulaşımında büyük paya sahiptir. Beşiktaş İskelesi'nin önündeki park alanından hareketle Edirnekapı, İstanbul Otogarı (Bayrampaşa), Topkapı, Derbent, İstinye, Mecidiyeköy, Mescid-i Selam (Sultangazi), Sarıyer, Gaziosmanpaşa, Güzeltepe-Kâğıthane gibi kentin diğer bölgelerine otobüsle doğrudan ulaşım vardır. Barbaros Bulvarı, Dolmabahçe Caddesi, Büyükdere Caddesi, Boğaziçi sahil yolu ve Nisbetiye Caddesi gibi ana arterler hem şehir içi ulaşımda hem de toplu taşıma da büyük öneme sahiptir. Beşiktaş'tan Taksim ve Harbiye'ye dolmuş, Sarıyer'e de minibüs hattı çalışır. Metrobüs'ün Avrupa'dan Asya yakasına geçmeden önceki son durağı olan Zincirlikuyu durağı da Beşiktaş İlçesi'ndedir.

Yenikapı-Hacıosman Metro Hattı'nın Levent istasyonu Beşiktaş-Şişli, 4. Levent istasyonu ise Beşiktaş-Kağıthane-Şişli ilçe sınırında yer alır. Levent ile Boğaziçi Üniversitesi - Hisarüstü istasyonları arasında M6 metro hattı hizmet vermektedir. Boğaziçi Üniversitesi/Hisarüstü - Aşiyan Füniküler Hattı, M6 metro hattı'nın  Boğaziçi Üniversitesi/Hisarüstü ile Aşiyan arasında 792 metrelik güzergâhta hizmet vermektedir. Kabataş-Mahmutbey Metro Hattı'nın Fulya, Yıldız ve Beşiktaş istasyonları ilçe sınırları içinde olup Fulya ve Yıldız istasyonları 2 Ocak 2023'te mekik işletme olarak hizmete girmiştir. Beşiktaş istasyonunun, kazılar sırasında çıkan arkeolojik bulgular sebebiyle 2024'te gecikmeli olarak açılması planlanmaktadır.

Beşiktaş İskelesi'nden Üsküdar, Barbaros Hayrettin Paşa İskelesi'nden Kadıköy'e şehir hatları seferleri düzenlenmektedir. Ortaköy, Arnavutköy ve Bebek iskeleleri ise daha çok gezinti amaçlı boğaz turlarında kullanılmaktadır. Beşiktaş ile Üsküdar arasında ayrıca motor seferleri de vardır.

Kardeş şehirler
Beşiktaş Belediyesi'nin uluslararası kardeş belediyeleri:

Video galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Beşiktaş Kaymakamlığı
 Beşiktaş Belediyesi
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Beşiktaş İlçesi Tanıtımı

Beşiktaş


الدرزة  تجمع الدرزة طبقتين أو أكثر من القماش مع بعضها بخيط. يمكن أن تتم الدرزة يدويا أو باستخدام الإبرة، أو آلياً باستخدام آلة الخياطة.

تعبر متانة الدرزة عاملا مهما لأي ملابس، فهي تخضع للكثير من الإجهادات أثناء النشاطات اليومية للشخص. وكثير من الأحيان تكون الدرزة أقل متانة من المواد نفسها. وهناك ما يقرب من 800 تركيبة مختلفة من الدرزات يدخل فيها نوع الخيط والطبقات المدرزوة وعدد الدرزات في الإنش الواحد، وكل هذا يؤثر في متانة الدرزة.

وقد تنهار الدرزة نتيجة انقطاع الخيط المستخدم في الخياطة، أو تمزق القماش المستخدم في مكان الدرزة، أو ترافق هذه العوامل. ولذلك تختبر قوة ومقاومة الدرزة بفحص مقدار الضغط اللازم لتمزيق درزة اللباس. ويستخدم جهاز الشد لفحص متانة الدرزة حيث يسحب القماش على طرفي الدرزة حتى تتمزق الدرزة أو القماش.

كما قد تنزلق الدرزة (seam slippage) حيث لا تتقطع خيوط الدرزة وإنما تنسل خيوط القماش من الدرزة، وهذا ما يحدث مع الأقمشة الخفيفة. وقد تسبب المطريات أيضا في انزلاق الدرزة حيث تجعل خيوط النسيج أسهل انزلاقا على بعضها لتقليل مقاومة الشد في القماش.

في اللغة العربية

يقال دَرَزَ الخَيَّاطُ الدُّرُوزَ : أي أدَقَّهَا وَحَبَكَهَا حَبْكاً دَقِيقاً مُتَقَارِباً.

الدَّرْزُ : موضع الخياطة.

الدَّرْزِيُّ :  بالفَتْح: الخَيّاط.

معرض صور

المراجع

صناعة النسيج

درزة


Robert Barry "Bob" Cleary (* 21. April 1936 in Cambridge, Massachusetts; † 16. September 2015 auf Cape Cod, Massachusetts) war ein US-amerikanischer Eishockeyspieler. Bei den Olympischen Winterspielen 1960 gewann er als Mitglied der US-amerikanischen Nationalmannschaft die Goldmedaille. Sein Bruder Bill Cleary wurde ebenfalls 1960 Olympiasieger im Eishockey.

Karriere
Bob Cleary begann seine Karriere als Eishockeyspieler an der Harvard University, die er von 1955 bis 1958 besuchte, während er parallel für deren Eishockeymannschaft in der National Collegiate Athletic Association aktiv war. Anschließend verbrachte er zwei Jahre beim Team USA in dessen Olympiavorbereitung, ehe er seine Karriere beendete. Im Jahr 1981 wurde er in die United States Hockey Hall of Fame aufgenommen.

Nach seinem Karriereende als Eishockeyspieler stieg Cleary in das Versicherungsgeschäft ein und gründete später eine eigene Firma.

International
Für die USA nahm Cleary an den Olympischen Winterspielen 1960 in Squaw Valley teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1960 Goldmedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1981 United States Hockey Hall of Fame

Einzelnachweise

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigte Staaten)
Eishockeyspieler (Harvard Crimson)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1960
Olympiasieger (Eishockey)
Mitglied der United States Hockey Hall of Fame
US-Amerikaner
Geboren 1936
Gestorben 2015
Mann

Bob Cleary


Trøjborg er en dansk dokumentarfilm fra 1978.

Handling
4 bånd om bebyggelsen Trøjborg.
Bånd 1: Trøjborg Beboerhus, handler om de aktiviteter, der er i beboerhuset. (1976, 18 min.)
Bånd 2: Kampen om centret, beskriver beboernes kamp mod opførelsen af et butikscenter. (1976, 20 min.)
Bånd 3: Levevilkår på Trøjborg, er en historisk og social beskrivelse af området. (1977, 30min.)
Bånd 4: Trøjborg 1982, forsøger at visualiserer fremtidsversionen af Trøjborg (1978, 30 min.)

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1978

Trøjborg (dokumentarfilm)


En théorie des systèmes, la conjecture de von Foerster énonce que plus les éléments d'un système sont solidement connectés, moins ils auront d'influence sur le système dans son ensemble.

Il s'agit initialement d'une conjecture proposée en 1976 par le cybernéticien Heinz von Foerster ; la conjecture est transformée en théorème mathématiques en 1987 dans le cadre de la théorie de l'information et confirmée empiriquement à l'ère d'Internet et des réseaux sociaux.

La conjecture
C'est à l'occasion du séminaire du CIDOC à Cuernavaca en 1976 que von Foerster propose son intuition  à Ivan Illich et Jean-Pierre Dupuy.

Interprétée dans le champ des sociétés humaines, la conjecture est transformée en théorème mathématique par Jean-Pierre Dupuy, Henri Atlan, Moshe Koppel et porte le nom de théorème de von Foerster-Dupuy.

Interprétations
Appliqué dans le cadre des sociétés humaines, le théorème de Foerster-Dupuy affirme les deux points suivants :

 Pour un individu au sein d'une société, plus l'influence sociale entre individus est forte, plus les dynamiques et les directions que prendra cette société seront a priori imprévisibles à ses yeux
 Pour une entité capable d'observer les actions de chaque individu, plus l'influence sociale entre individus est forte, plus cette entité est en mesure de prévoir et anticiper le comportement global de ces individus

Le chercheur en systèmes complexes David Chavalarias donne l'exemple d'une foule compacte dans laquelle le mouvement de chaque individu influe directement ceux de ses voisins, mais la direction que prendrait la foule en cas de panique est imprévisible. Autrement dit, lorsque l'on augmente la quantité d'information sociale, les dynamiques collectives deviennent à la fois plus massives, plus accentuées et plus imprévisibles.

Les individus peuvent également éprouver un sentiment de dépossession tant le comportement collectif semble échapper à leur contrôle. Le cas de l'urgence climatique permet d'illustrer ce sentiment de frustration : la plupart des individus sont conscients de l'urgence climatique, cependant la société peine à s'emparer réellement du problème.

Dans le cas où il existe une entité extérieure capable de surveiller les actions individuelles, celle-ci pourrait en revanche prévoir et anticiper les mouvements de groupe. Ainsi, les réseaux sociaux et les acteurs de la Big Tech, disposant d'un point de vue extérieur, s'efforcent d'augmenter l'influence social de leur plateformes afin de mieux prévoir les comportements collectifs.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Cybernétique
 Systémique
 Analyse systémique

Systémique

Conjecture de von Foerster


Helvetia () is the female national personification of Switzerland, officially  Confoederatio Helvetica, the Swiss Confederation.

The allegory is typically pictured in a flowing gown, with a spear and a shield emblazoned with the Swiss flag, and commonly with braided hair and a wreath as a symbol of confederation. The name is a derivation of the ethnonym Helvetii, the name of the Gaulish tribe inhabiting the Swiss Plateau before the Roman conquest.

History

The fashion of depicting the Swiss Confederacy in terms of female allegories arose in the 17th century. This replaced an earlier convention, popular in the 1580s, of representing Switzerland as a bull (Schweizer Stier).

In the first half of the 17th century, no single allegory was identified as Helvetia. Rather, several allegories represented both virtues and vices of the confederacy. On the title page of his 1642 Topographia, Matthäus Merian depicted two allegorical figures seated below the title panel: one is the figure of an armed Eidgenosse, representing Swiss military prowess and sovereignty, the other is a female Abundantia allegory crowned with a city's ramparts.

Female allegories of individual cantons predate the single Helvetia figure. There are depictions of a Respublica Tigurina Virgo (1607), a Lucerna shown in 1658 with the victor of Villmergen, Christoph Pfyffer, and a Berna of 1682.

Over the next half-century, Merian's Abundantia would develop into the figure of Helvetia proper. An oil painting of 1677/78 from Solothurn, known as Libertas Helvetiae, shows a female Libertas allegory standing on a pillar.
In 1672, an oil painting by Albrecht Kauw showed several figures labelled Helvetia moderna. These represent vices such as Voluptas and Avaritia, contrasting with the virtues of Helvetia antiqua (not shown in the painting).

On 14 September 1672, a monumental baroque play by Johann Caspar Weissenbach was performed in Zug, entitled Eydtgnossisch Contrafeth Auff- und Abnemmender Jungfrawen Helvetiae.
The play is full of allegories illustrating the rise of Helvetia and her decadence after the Reformation. In the 4th act, the Abnemmende Helvetiae or "Waning Helvetia" is faced with Atheysmus and Politicus while the old virtues leave her. In the final scene, Christ appears to punish the wayward damsel, but the Mother of God and Bruder Klaus intercede, and the contrite sinner is pardoned.

Identification of the Swiss as "Helvetians" (Hélvetiens) becomes common in the 18th century, particularly in the French language, as in François-Joseph-Nicolas d'Alt de Tieffenthal's very patriotic Histoire des Hélvetiens (1749–1753) followed by Alexander Ludwig von Wattenwyl's Histoire de la Confédération hélvetique (1754). Helvetia appears in patriotic and political artwork in the context of the construction of a national history and identity in the early 19th century, after the disintegration of the Napoleonic Helvetic Republic, and she appears on official federal coins and stamps from the foundation of Switzerland as a federal state in 1848.

Name of Switzerland

The Swiss Confederation continues to use the name in its Latin form when using any or all of its four official languages is inappropriate or inconvenient. Thus, the name appears on postage stamps, coins, and other uses; the full name, Confœderatio Helvetica, is abbreviated for uses such as the ISO 3166-1 alpha-2 and vehicle registration code CH, and the ccTLD, .ch.

Notably, translations of the term Helvetia still serve as the name for Switzerland in languages such as Irish, in which the country is known as , Greek, in which it is known as Ελβετία (Elvetia) and Romanian, in which it is known as . In Italian,  is seen as archaic, but the demonym noun/adjective  is used commonly as a synonym of . In French, Swiss people may be called . The German word  is used as well as a synonym of  and has a higher poetic value.  is also more common in Germany; the German-speaking Swiss use "Helvetia" or "Helvecia" as poetic synonyms for their country.

Gallery

See also
 Coins of the Swiss franc
 Historiography of Switzerland
 Name of Switzerland
 National personification
 Postage stamps and postal history of Switzerland
 Vreneli
 William Tell

References

Bibliography

  Gianni Haver, L'image de la Suisse, collection « Comprendre », Éditions loisirs et pédagogie, 2011, 128 pages ().
  Gianni Haver, Dame à l'antique avec lance et bouclier: Helvetia et ses Déclinaisons, in M.-O.Gonseth, B. Knodel, Y. Laville and G. Mayor (editors), Hors-champs. Eclats du patrimoine culturel immatériel, Musée d'ethnographie de Neuchâtel, 2013, pages 274-282.
  Thomas Maissen, Von wackeren alten Eidgenossen und souveränen Jungfrauen. Zu Datierung und Deutung der frühesten Helvetia-Darstellungen, Zeitschrift für schweizerische Archäologie und Kunstgeschichte 56 (1999), 265-302.
kibre negest (ክብረ ነገስት) dice 'Helvetia e una località di impero Romana.pp347 [ibid ]

Culture of Switzerland
National personifications
Fictional Swiss people
Philatelic terminology
Philately of Switzerland

Helvetia


Prosijecanje je postupak velikoserijske proizvodnje izradaka od lima, kartona i slično njihovim istiskivanjem iz materijala. Izvodi se s pomoću preše s dvodijelnim alatom koji čini matrica, to jest nepomična čelična ploča s otvorom oblika izratka, i žig ili patrica, to jest pokretni dio oblika rupe u matrici. Žig se utiskuje u materijal položen na matricu, plastično ga deformira i utiskuje u otvor u matrici, povećavajući smično naprezanje do trenutka loma. Slijedi istiskivanje izratka iz materijala kroz otvor u matrici; otpadni dio koji je ostao na matrici zbog elastičnoga se naprezanja stegne oko žiga te se pri povratku žiga skida skidalima.

Prosijecanje je jedan od osnovnih postupaka štancanja uz razaranje materijala, među koje još pripadaju probijanje, kod kojega je materijal koji ostaje na žigu izradak, a otpadak propada kroz otvor u matrici, te zarezivanje i obrezivanje, zasnovani na sličnom postupku. Iako je priprema proizvodnje dugotrajna i skupa, prosijecanje je jedan od najjeftinijih načina izradbe jer se njime može proizvesti mnogo proizvoda u kratko vrijeme, a stroj može posluživati i priučeni radnik.

Štancanje

Štancanje je vrsta strojne obrade metala bez odvajanja čestica postupcima rezanja ili trajne deformacije. Štance su alati koji na preši razdvajaju, preoblikuju ili spajaju materijal. Podjela štanci prema namjeni: za izrezivanje, probijanje, savijanje, vučenje, zakivanje.

Izvori

Obrada metala

Prosijecanje


Mount Augustus er et isoleret bjerg i Mount Augustus National Park i Western Australia. Det er 1006 meter over havets overflade og omkring 860 meter over omgivelserne. Mount Augustus dækker et område på ca. 48 km2 og har en næsten 8 km lang central højderyg.

Mount Augustus er kendt som Burringurrah for de lokale Wajarri-aboriginere

Mount Augustus er flere steder i turistinformation og populær litteratur erklæret at være "verdens største monolit", men dette har ikke dækning i geologisk litteratur eller forskning idet bjerget ikke er en monolit.

Geologi
Mount Augupstus består af sandsten og konglomerat, kendt som Mount Augustus-sandsten, liggende over ældre granit på bjergets nordside. Sandstenen blev aflejret af tidligere flodlejer og er noget yngre end den mere end 1,6 milliarder år gamle granit.

Europæisk historie
Francis Thomas Gregory besteg toppen af Mount Augustus 3. juni 1858 i løbet af sin 107-dages tur gennem Gascoyne-regionen i Western Australia, og blev med det den første kendte europæer som besteg bjerget. Nogen uger efter navngav han bjerget etter sin bror, Sir Augustus Charles Gregory (1819–1905).

Referencer

Augustus

Mount Augustus


Kuća Krstulović je kuća u Splitu, Hrvatska. Nalazi se na adresi Rooseveltova 3.

Opis dobra
Sagrađena je 1932. godine. Arhitekt je Josip Kodl. Jednokatnica s vrtom iz 1932., projektanta Josipa Kodla, istaknuti je primjer stambene arhitekture moderne u Splitu. Ističe se poštovanjem svih elemenata arhitekture moderne: formom, materijalom i funkcionalnošću, uz diskretne i u duhu moderne prerađene citate tradicionalne arhitekture podneblja u kojem je nastala.

Zaštita
Pod oznakom Z-5159 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao profana graditeljska baština.

Izvori

Zgrade u Splitu
Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Kuća Krstulović


Yamadaella caenomyce, vrsta crvenih algi iz porodice Yamadaellaceae. Prvi puta opisana je 1842. godine kao Liagora caenomyce Decaisne 1842.

Vrsta je prisutna u sva tri oceana.

Sinonimi
 Liagora caenomyce Decaisne 1842; bazionim
 Liagora rugosa Zanardini 1851
 Liagora intricata Butters 1911
 Liagora holstii Zeh 1912

Izvori

Yamadaella

Yamadaella caenomyce


U utorak 24. rujna 2019. u sklopu poetsko-glazbenog programa "Pjesnikinje u Lisinskom" održan je najveći pjesnički Band Aid u Hrvatskoj pri čemu je 37 pjesnikinja recitiralo pjesmu "Ljubila bih te" Ane Horvat.

Poetsko-glazbenog programa "Pjesnikinje u Lisinskom" održan je povodom obilježavanja trideste tribine "Razgovor s pjesnikinjom" koju Ana Horvat vodi od travnja 2018. godine.  Tribina je, prvenstveno namijenjena neafirmiranim pjesnikinjama - amaterkama koje pišu dobru poeziju. Na taj način želi im se dati podrška i malo "vjetra u leđa" da nastave pisati i pokušaju objavljivati ono što pišu i tako se afirmirati - što je u muškom uredničko-nakladničkom okruženju pomalo teško ostvarivo. Jubilej trideset tribina proslovaljen je najvećim susretom pjesnikinja u Hrvatskoj. Od prijavljenih 43 u KD Vatroslav Lisinski je nastupilo njih 39 a njih 37 sudjelovalo je u ovom velikom Pjesničkom Band Aidu.

Sudionice pjesničkog Band Aida su: Vera Antolić, Barbara Baždarić, Božica Brkan, Zvjezdana Bubnjar, Ema Culi, Maja Cvek, Zdenka Ćavić, Ružica Kišur-Črlenec, Davorka Črnčec, Branka Grakalić, Ljiljana Grgić,, Cvijeta Grijak, Mira Jungić, Antonija Željka Kahlik, Marijana Kunjas, Sonja Kušec, Ljiljana Lipovac, Štefanija Ludvig, Slavica Mamić, Đurđica Marinić,, Gloria La Marr, Marija Tuga Neral,, Ljiljana Hidić Pasarićek, Ana Piršljin, Marica Planinšek, Lidija Puđak, Đurđica Garvanović-Porobija, Ljubica Ribić, Snježana Sić, Senka Slivar, Ajka Tiro Srebreniković, Jelena Stanojčić, Stela Stipetić, Dragica Šimić Gordana Šiško i Ljerka Vladović.

Inicijatori događanja "Pjesnikinje u Lisinskom" i Pjesničkog Band Aida su: Ana Horvat i Slavko Nedić.

Vanjske poveznice
[ http://lisinski.hr/hr/dogadanja/pjesnikinje-u-lisinskom/] Pjesnikinje u Lisinskom, pristupljeno 13. listopada 2019.
[ https://hkm.hr/vijesti/cudenje-i-divljenje-u-lisinskom-uz-39-pjesnikinja/], Čuđenje i divljenje u Lisinskom uz 39 pjesnikinja, pristupljeno 13. listopada 2019.

Kultura
Hrvatske književne manifestacije

Pjesnički Band Aid


الخطابية هي فرقة دينية منقرضة ادعت كونها إسلامية شيعية، ورد ذكرها في بعض المصادر. ينسبون إلى أبي الخطاب محمد بن أبي زينب الأسدي الأجدع ويقال في عقائدهم:
 أن الأئمة أنبياء ثم آلهة ويزعمون أن الدنيا لا تفنى وأن الجنة هي التي تصيب الناس من خير ونعمة وعافية وأن النار هي التي تصيب الناس من شرّ ومشقة وبلية والخمر عندهم حلال والزنا كذلك وتركوا الصلاة وجميع الفرائض.

وفي مصادر أخرى ينسب لأبي خطاب قوله أن أبناء الحسن بن علي والحسين بن علي أبناء الله وأحباءه، وقوله أن جعفر الصادق إله، فلما بلغ ذلك جعفر لعنه وطرده. ثم يقال أنه نسب الألوهية لنفسه، وزعم أتباعه أنّ جعفراً إله غير أنّ أبا الخطاب أفضل منه وأفضل من علي.

ثم قتل أبي الخطاب على يد عيسى بن موسى في الكوفة، فانقسم بعده الخطابية إلى عدة فرق:
 خطابية معمرية: وهم أتباع رجل يسمى معمر وعبدوه كما عبدوا أبي الخطاب
 خطابية بزيغية: اتبعوا بزيع بن موسى. زعموا أن جعفر الصادق هو الله لكنه ليس بالذي يرون وأنما تشبه للناس بهذه الصورة. وقالوا أن كل ما يحدث في قلوبهم وحي، وأنّ كل موَمن يوحى إليه، وزعموا أنّ منهم من هو خير من جبرئيل وميكائيل وأن أحدهم إذا بلغت عبادته، رفع إلى الملكوت.
 خطابية عميرية: أصحاب عمير بن بيان. وزعموا أنهم لا يموتون، وعبدوا جعفر كما عبده المعمريون، ضربوا خيمة في كناسة الكوفة ثم اجتمعوا إلى عبادة جعفر فأخذ يزيد بن عمر بن هبيرة عمير بن البيان فقتله في الكناسة وحبس بعضهم.
 خطابية المفضلية: أصحاب رجل يقال له المفضل. وادعوا ألوهية جعفر.

رأي علماء الشيعة
أجمع علماء الشيعة الإمامية على انحراف وضلالة وكفر فرقة الخطابية، وخروجها عن الإسلام ، وكذالك أعلنوا البراءة منهم وممّن ينتهج منهجهم، ، والتي وصلت عبر الروايات الكثيرة، بل وقد لعنوهم في مصنّفاتهم وكتبهم على مرّ القرون المتعاقبة

مصادر

فرق الشيعة

خطابية


Une station multi-énergie est une infrastructure routière destiné à apporter de l'énergie aux véhicules sous différente formes dans le cadre de la transition énergétique ce qui la différencie des stations-services classiques.

Diverses énergies peuvent être mise à disposition pour les différentes technologies de véhicule, on peut y retrouver celle qui se trouve dans les stations-services classiques (essence, diesel, GPL) mais aussi de l'électricité pour les véhicules électriques (station de recharge), du dihydrogène pour les véhicules à hydrogène ou encore du gaz naturel pour véhicules.

Histoire

Sources et références

Transition énergétique
Énergie dans les transports

Station multi-énergie


Sovetski  es un posiólok del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en la orilla izquierda del río Kubán, 19 km al oeste de Gulkévichi y 120 km al este de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 1 011 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Kubán.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Советский (Гулькевичский район).
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar

Sovetski (Gulkévichi, Krasnodar)


The tricolored heron (Egretta tricolor), formerly known as the Louisiana heron, is a small species of heron native to coastal parts of the Americas. The species is more solitary than other species of heron in the Americas and eats a diet consisting mostly of small fish.

Habitat, breeding, and distribution
Tricolored herons breed in swamps and other coastal habitats and nests in colonies, often with other herons, usually on platforms of sticks in trees or shrubs. In each clutch, three to seven eggs are typically laid. The tricolored heron is the second most coastal heron in the United States.

The species' range follows  the northeastern United States, south along the coast, through the Gulf of Mexico and the Caribbean, to northern South America as far south as Brazil. In the Pacific region, it ranges from Peru to California, but it is only a nonbreeding visitor to the far north.

It was likely the most numerous heron in North America until the cattle egret arrived to the continent in the 1950s. While the species' population appears to be on the decline, it remains quite common. The bird is listed as "Threatened" by the Florida Fish and Wildlife Conservation Commission.

Description
This species measures from  long and has a typical wingspan of . The slightly larger male heron weighs  on average, while the female averages . It is a medium-large, long-legged, long-necked heron with a long, pointed, yellowish or greyish bill with a black tip. Its legs and feet are dark. The plumage of the triclolored heron changes dramatically from its juvenile form to its adult form.

Adults have a blue-grey head, neck, back, and upper wings, with a white line along the neck. The belly is white. In breeding plumage, they have long, blue, filamentous plumes on their heads and necks, and buff ones on their backs.

Behavior and diet
The tricolored heron is more solitary when foraging than other North American herons. When it forages for its prey, it is typically belly-deep in water, alone or at the edge of a mixed flock. Kent (1986) found that the diets of tricolored herons in Florida consisted of 99.7% fish and prawns. While other members of Egretta may also eat crabs and opportunistically forage for terrestrial arthropods, the tricolored heron has been consistently observed to be almost exclusively piscivorous, primarily feeding on members of Poeciliidae.

Gallery

References

Further reading

External links

 Tricolored Heron - Egretta tricolor - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
 Tricolored heron photos at Field Guide: Birds of the World on Flickr
 Tricolored heron Bird Sound at Florida Museum of Natural History

tricolored heron
Birds of the Americas
Birds of the Caribbean
Birds of the Guianas
Birds of Mexico
Birds of Panama
Birds of Colombia
Birds of Venezuela
Birds of Ecuador
Birds of Peru
Birds of Brazil
Native birds of the Southeastern United States
tricolored heron
Taxa named by Philipp Ludwig Statius Müller

Tricolored heron


أوس إبراهيم، لاعب كرة قدم عراقي، يلعب في نادي أربيل وفي منتخب العراق لكرة القدم.

واسمه الكامل اوس إبراهيم محمد ,طالب في كلية الآداب, , قسم اللغة الفرنسية, الجامعة المستنصرية، بدايته كانت في الفئات العمرية في نادي الزوراء ,براعم وأشبال وناشئين وشباب ومن ثم إلى الخط الأول في النادي ولكن لم تسنح له الفرصة لتمثيل الفريق لذلك توجه صوب نادي العمال ولعب موسمين هناك وبعد ذلك مثل نادي الكرخ لموسم واحد وبعدها عاد إلى فريقه الأم الزوراء ثم انتقل إلى اربيل.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية عراقيون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من بغداد
لاعبو نادي الزوراء
لاعبو كرة قدم عراقيون
لاعبو منتخب العراق لكرة القدم
لاعبو نادي أربيل
لاعبو نادي الشرطة (العراق)
لاعبو نادي دهوك
مواليد 1986
مواليد في بغداد
لاعبو كرة قدم من بغداد

أوس إبراهيم


Lisa DeNell Cook est une économiste américaine. Elle est professeure d'économie à l'université d'État du Michigan.

Ses travaux portent notamment sur l'effet des inégalités raciales sur la croissance économique.

En janvier 2022, elle fait partie des trois personnalités proposées par le président des États-Unis Joe Biden pour siéger au conseil des gouverneurs de la Réserve fédérale des États-Unis. Elle est confirmée le 10 mai 2022 à cette fonction par un vote favorable du Sénat, devenant la première femme africaine américaine à siéger au conseil des gouverneurs de la Réserve fédérale des États-Unis.

Notes et références

Liens externes

Femme en économie
Économiste américain du XXIe siècle
Étudiant de St Hilda's College
Professeur à l'université d'État du Michigan
Membre de l'administration Obama

Lisa D. Cook


Die US-amerikanische Badmintonmeisterschaft 1940 fand Ende März 1940 in Seattle statt. Es war die vierte Auflage der nationalen Titelkämpfe im Badminton in den USA.

Medaillengewinner

Literatur
 The Berkeley Daily Gazette, 30. März 1940, S. 8
 The Windsor Daily Star, 1. April 1940, S. 2

1940
Badminton 1940
Sportveranstaltung in Seattle


La Nación (în ) este un important cotidian argentinian. Cotidianul conservator centrist Clarín este principalul său concurent.

Istoric
Ziarul a fost fondat pe data de 4 ianuarie 1870 (înlocuind fosta publicație Nación Argentina) de către fostul președinte al Argentinei Bartolomé Mitre și asociații săi. Până în 1914, directorul publicației a fost José Luis Murature, ministru de externe al Argentinei în perioada 1914-1916. Cotidianul a avut cel mai mare număr de cititori din întreaga Americă Latină până în anii 1930, tirajul zilnic mediu fiind de circa 350.000 de exemplare și a fost depășit doar de Crítica, un tabloid din Buenos Aires. Lansarea în 1945 a cotidianului Clarín i-a creat un nou rival, iar după închiderea în 1962 a ziarului Crítica și suspendarea apariției ziarului Crónica în 1975 La Nación și-a asigurat poziția de principal rival al lui Clarín.

Unii dintre cei mai renumiți scriitori din lumea hispanică precum José Martí, Miguel de Unamuno, Eduardo Mallea, José Ortega y Gasset, Rubén Darío, Alfonso Reyes, Jorge Luis Borges, Mario Vargas Llosa și Manuel Mujica Láinez au publicat scrieri în mod regulat în paginile sale.

Ziarul a fost publicat inițial în casa lui Bartolomé Mitre (azi Muzeul Mitre), iar birourile sale au fost mutate de mai multe ori până când, în 1929, a fost inaugurat sediul plateresc de pe Calle Florida. Grupul editorial are astăzi sediul în Turnul Bouchard Plaza, o clădire postmodernistă de birouri cu 26 de etaje, ce a fost construită între 2000 și 2004 în locul clădirii de șase etaje a ziarului.

Directorul cotidianului La Nación, Bartolomé Mitre (stră-stră-nepotul fondatorului), deține pachetul de acțiuni de control al ADEPA, asociația editorilor de presă din Argentina, și al Papel Prensa, cel mai mare producător de hârtie de ziar al țării, împreună cu Grupo Clarín, și a fost implicat astfel în conflictul între soții președinți Kirchner și presă care a avut loc în cursul anilor 2008 și 2009.

La începutul anului 2012, La Nación a cumpărat ImpreMedia, compania ce edita El Diario-La Prensa, La Opinión și alte ziare de limbă spaniolă din SUA.

Circulația
Tirajul zilnic mediu al La Nación a fost de 165.166 de exemplare în 2012, reprezentând aproximativ 20% din tirajul cotidianelor din Buenos Aires; ziarul este, de asemenea, distribuit la nivel național și în întreaga lume vorbitoare de limbă spaniolă.

Potrivit analizelor furnizate de analiștii de trafic Internet Alexa și SimilarWeb, situl La Nación se afla în august 2015 pe locul 9 și respectiv 17 în topul celor mai vizitate situri Internet din Argentina. SimilarWeb plasează situl pe locul 4 în topul celor mai vizitate situri de știri din Argentina, acesta atrăgând lunar aproape 32 de milioane de vizitatori.

Imagini

Referințe

Legături externe
  Versiunea electronică: lanacion.com.ar

Ziare din Argentina

La Nación


A fragata Almirante da Frota da União Soviética Gorshkov (em russo: Адмира́л фло́та Сове́тского Сою́за Горшко́в) é um navio da classe Almirante Gorshkov da Marinha Russa e o navio líder da classe.

Projeto
A classe Almirante Gorshkov é a sucessora das fragatas Neustrashimyy e Krivak. Ao contrário de seus predecessores da era soviética, os novos navios são projetados para várias funções. Eles devem ser capazes de executar ataques de longo alcance, conduzir guerra anti-submarina e realizar missões de escolta.

História
O navio foi lançado em 01 de fevereiro de 2006, lançado em 29 de outubro de 2010 e deveria ingressar na Marinha Russa em novembro de 2013. No entanto, problemas com a entrega do canhão naval principal, fogo do motor  e o teste do sistema de defesa aérea Poliment-Redut do navio atrasou várias vezes a data de comissionamento. Ela foi finalmente comissionada em 28 de julho de 2018 com a Frota do Norte da Rússia. O navio recebeu o nome do Herói da União Soviética Sergey Gorshkov. Com flâmula número 454 (anteriormente 417), o almirante Gorshkov faz parte da 43ª Divisão de Navios de Mísseis em Severomorsk.

De 23 a 25 de dezembro de 2017, o almirante Gorshkov conduziu testes de mar perto das águas do Reino Unido no Mar do Norte, onde foi seguido pelo HMS St Albans.

Em 28 de julho de 2018, o almirante Gorshkov foi oficialmente aceito ao serviço da Marinha Russa, um dia antes de sua estreia no desfile do Dia Principal da Marinha em São Petersburgo.  No total, o navio realizou 16 exercícios de tiro durante todo o período de seus testes estaduais.

Na primeira implantação distante, a almirante Gorshkov viajou cerca de 35.000 milhas náuticas no que acabou sendo a primeira circunavegação global que a Marinha Russa realizou desde a viagem de Stepan Makarov em 1886–1889 na corveta Vityaz. Acompanhado pelo navio de médio porte Kama, navio de apoio logístico Elbrus e grande rebocador oceânico Nikolay Chiker, durante a missão histórica a Almirante Gorshkov visitou os seguintes portos: Djibuti (Djibuti), Colombo (Sri Lanka), Qingdao (China), Vladivostok (Rússia), Puerto Bolívar (Equador), Havana (Cuba), Praia (Cabo Verde) e Kronstadt (Rússia), antes de retornar ao seu porto de origem Severomorsk. A longa jornada de 175 dias ocorreu entre 26 de fevereiro e 19 de agosto de 2019. Em sua rota para casa, ela também participou do grande exercício naval "Ocean Shield 2019" da Marinha Russa realizado no Mar Mediterrâneo, considerado o maior da Rússia independente, com cerca de 70 navios de guerra, submarinos e navios auxiliares participando.

No início de janeiro de 2020, o almirante Gorshkov lançou em teste o míssil de cruzeiro anti-navio hipersônico 3M22 Zircon do Mar de Barents, como parte dos testes do míssil. Esta foi a primeira vez que o Zircon foi lançado de um navio naval. Lançamentos adicionais do míssil Zircon ocorreram em outubro,  novembro  e dezembro.  Todos os testes foram bem sucedidos.

Em 19 de fevereiro de 2021, o almirante Gorshkov entrou no mar de Barents para exercícios. Ela conduziu exercícios antissubmarinos e de defesa aérea junto com o rebocador Altay. Em 24 de março, a fragata entrou no Mar de Barents e lançou um míssil Onyx.

Em 28 de maio de 2022, a fragata Almirante Gorshkov disparou um míssil 3M22 Zircon no Mar de Barents contra um alvo no Mar Branco. Em 4 de junho, ela estava navegando no Mar de Barents novamente conduzindo operações de helicóptero. A fragata participou do desfile do dia da Marinha Russa em 31 de julho em São Petersburgo. No mesmo dia, o presidente russo Vladimir Putin anunciou que o Almirante Gorshkov será o primeiro navio armado com mísseis Zircon.  Ela passou por manutenção na Kronshtadt Marine Plant até novembro e em 23 de novembro realizou disparos com Redutcomplexo de mísseis no Mar Báltico. Em 9 de dezembro de 2022, ela estava navegando ao longo da costa norueguesa,  finalmente retornando a Severomorsk em 11 de dezembro.

No final de dezembro de 2022, a fragata almirante Gorshkov estava se preparando para voltar ao serviço no início de janeiro de 2023 armado com mísseis hipersônicos Zircon.

Em 4 de janeiro de 2023, a fragata almirante Gorshkov voltou ao serviço equipado com mísseis hipersônicos Zircon e iniciou uma viagem que passará pelos oceanos Atlântico e Índico, bem como pelo mar Mediterrâneo.

Comandantes

 Capitão 1º escalão Krokhmal I. M. (2017-2018);
 Capitão 1º escalão Rogatin I. V. (2018-2020);
 Capitão 2º escalão Ryaboshtan A.V. (desde 2020);

Ver também

 Marinha da Russa
 Classe Almirante Gorshkov
 Fragata Russa Almirante Kasatonov

Referências
Marinha da Rússia
Forças armadas da Rússia

Fragata Russa Almirante Gorshkov


107638 Wendyfreedman este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
107638 Wendyfreedman este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Junk Bond Observatory de David Healy (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,58 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 8,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 107001-108000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

107638 Wendyfreedman


Souleyman Alaphilippe, né le , est un taekwondoïste français.

Carrière
Souleyman Alaphilippe remporte la médaille d'argent des moins de 63 kg aux Championnats d'Europe 2022 à Manchester ainsi que la médaille de bronze aux Jeux européens de 2023 à Cracovie dans la même catégorie.

Notes et références

Liens externes

Taekwondoïste français
Naissance en juin 2003

Souleyman Alaphilippe


نادي باولم لكرة القدم  نادي كرة قدم سويسري يلعب في دوري الدرجة الأولى . تم تأسيس النادي في سنة 1940 .

تأسيسات سنة 1940 في سويسرا
أندية كرة قدم في سويسرا
أندية كرة قدم أسست في 1940

نادي باولم


NGC 5585 est une galaxie spirale intermédiaire située dans la constellation de la Grande Ourse. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5585 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1789.

NGC 5585 a été utilisée par Gérard de Vaucouleurs comme une galaxie de type morphologique (R')SAB(s)d dans son atlas des galaxies.

La classe de luminosité de NGC 5585 est IV et elle présente une large raie HI. Elle renferme également des régions d'hydrogène ionisé. La base de données NASA/IPAC mentionne qu'il s'agit possiblement une galaxie du champ, c'est-à-dire qu'elle n'appartient pas à un amas ou un groupe et qu'elle est donc gravitationnellement isolée. Ce n'est pas l'avis ni d'A. M. Garcia ni d'Abraham Mahtessian qui placent cette galaxie dans le groupe de M101.

Avec une brillance de surface égale à , on peut qualifier NGC 5585 de galaxie à faible brillance de surface (LSB en anglais pour ). Les galaxies LSB sont des galaxies diffuses (D) avec une brillance de surface inférieure de moins d'une magnitude à celle du ciel nocturne ambiant.

Distance de NGC 5585
La vitesse radiale de () de NGC 5585, ainsi que celle des cinq autres galaxies du groupe de NGC 5457 (le groupe de M101 selon A. M. Garcia), sont trop faibles et on ne peut utiliser la loi de Hubble-Lemaître pour calculer leur distance à partir du décalage vers le rouge. À ce jour cependant, 35 mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de .

Matière noire

Comme d'autres galaxies spirales similaires, NGC 5585 présente un taux modéré de formation d'étoiles. Les régions de formation d'étoiles sont surtout concentrées vers le centre de la galaxie, bien que quelques-unes sont en périphérie comme le montre la distribution des régions bleutées de l'image prise par le télescope spatial Hubble publiée en 2020. En 2011, 47 régions distinctes de formation d'étoiles avaient été identifiées dans cette galaxie. Malgré ce résultat, les nombreuses régions d'étoiles de nuages de poussière visibles sur la photographie d'Hubble ne contribuent qu'à une petite fraction de la masse totale de galaxie.

En effet, les courbes de rotation de cette galaxie obtenues tant en 1991 qu'en 1999 montrent que le rapport de la matière sombre à la matière lumineuse est d'environ 30 %. Comparée à des galaxies de forme et de taille similaires, NGC 5585 se distingue par une composition sensiblement différente, car elle contient une proportion bien plus élevée de matière noire.

Supernova
Aucune supernova n'a été observée dans NGC 5585, mais on a découvert cinq rémanents de supernova. SNR No.1 (SNR de l'anglais, supernova remnant) est particulièrement intéressant. Cet énorme rémanent () de forme elliptique est situé immédiatement au sud d'une petite région HII et il constitue une source si intense de rayonnement X qu'il déforme la carte de contour X obtenue par le satellite ROSAT.

Groupe de NGC 5457 et de M101
Selon A.M. Garcia, la galaxie NGC 5585 fait partie d'un groupe de galaxies qui compte au moins six membres, le groupe de NGC 5457 qui est en fait la galaxie M101. Les autres membres du groupe M101 de Garcia sont NGC 5204, NGC 5457, NGC 5474, NGC 5577 et UGC 8837.

D'autre part, dans un article publié en 1998, Abraham Mahtessian indique que NGC 5585 fait aussi partie du groupe de M101, mais la liste de Mahtessian est beaucoup plus vaste, car elle renferme 80 membres. Plusieurs galaxies de la liste de Mahtessian se retrouvent également dans d'autres groupes décrits par A.M. Garcia, soit le groupe de NGC 3631, le groupe de NGC 4051, le groupe de M109 (NGC 3992), le groupe de NGC 4051, le groupe de M106 (NGC 4258) et le groupe de NGC 5457.

Plusieurs galaxies de ces six groupes de Garcia ne figurent pas dans la liste du groupe de M101 de Mahtessian. Il y a plus de 120 galaxies différentes dans les listes des deux auteurs. Puisque la frontière entre un amas galactique et un groupe de galaxie n'est pas clairement définie (on parle de 100 galaxies et moins pour un groupe), on pourrait qualifier le groupe de M101 d'amas galactique contenant plusieurs groupes de galaxies.

Les groupes de M101 font partie de l'amas de la Grande Ourse, l'un des amas galactiques du superamas de la Vierge.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5585 sur le site du professeur C. Seligman

5585
Constellation de la Grande Ourse
Galaxie spirale
Galaxie spirale intermédiaire
Galaxie à faible brillance de surface
Amas de la Grande Ourse
Objet céleste découvert en 1789
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5585


Nimule ist eine kleine Stadt im Südsudan an der Grenze zu Uganda. Sie liegt am Nil und gehört zum Magwi County im Bundesstaat Eastern Equatoria.

Im zweiten Sezessionskrieg im Südsudan wurde Nimule zunächst von Milizen der einheimischen Volksgruppe Madi kontrolliert. 1989 fiel die Stadt jedoch an die Rebellen der Sudanesischen Volksbefreiungsarmee (SPLA). Viele Madi flohen daraufhin in das benachbarte Uganda. Nimule wurde zur Garnisonsstadt, in der vorwiegend SPLA-Soldaten lebten sowie Dinka, die ab den 1990er Jahren vor allem aus Jonglei flohen.

Seit dem Friedensabkommen 2005 kehren Madi wieder nach Nimule zurück. Auch manche der Dinka-Vertriebenen sind ihrerseits in ihre Herkunftsgebiete zurückgekehrt. Viele haben sich allerdings dauerhaft in Nimule niedergelassen, da der Ort als relativ sicher gilt und mit grenzüberschreitendem Handel gute wirtschaftliche Möglichkeiten bietet. Zudem gibt es im nahen Uganda bessere Bildungsmöglichkeiten. Zurückgekehrte Madi können daher oftmals ihren früheren Besitz nicht zurückerlangen, was zu Spannungen führt.

Im Jahr 2006 wurde die Einwohnerzahl auf rund 45.000 geschätzt und die Stadt galt als rasch wachsend, trotz gelegentlichen Angriffen der Lord's Resistance Army (LRA), die seit den 1990er Jahren in der Umgebung präsent war.

In der Nähe liegt der Nimule-Nationalpark.

Einzelnachweise

Ort im Südsudan
Eastern Equatoria
Ort in Afrika

Nimule


في الهندسة الرياضية، نقطة دي لونغشام  لمثلث هي انعكاس مركز ثقل المثلث حول المركز المحيطي.
تكون هذه النقطة على استقامة واحدة مع مركز ثقل المثلث والمركز المحيطي.

انظر أيضاً
 دائرة محيطة
 دائرة داخلية ودوائر خارجية لمثلث

مراجع

هندسة المثلث

نقطة دي لونغشام


منوتشهري(اسمه الكامل: أبوالنجم أحمد بن قوص بن أحمد منوچهري دامغاني) شاعر فارسي، من أهل دامغان. توفي سنة 433 هجرية. وأختار هذا الاسم نسبة إلي حاكم طبرستان الأمير الزياري منوجهر بن كاووس وشمگير المقلب بفلك المعالي. ومن أشهر قصائده قصيدة لغز شمع وانتهي فيها إلي مدح العنصري وهذه القصيدة مذكورة في ديوان الشاعر. و

مراجع

أدب فارسي
إيرانيون في القرن 11
شعراء فرس
شعراء فرس في القرن 11
مواليد في سمنان (محافظة)
وفيات 1040
أدب فارسي قديم

منوجهري


An Fuirena simpsonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ravi, N.Mohanan ngan Shaju. An Fuirena simpsonii in nahilalakip ha genus nga Fuirena, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fuirena

Fuirena simpsonii