Die Mariä-Entschlafens-Kirche (serbisch: Црква Успења Пресвете Богородице, Crkva Uspenja Presvete Bogorodice), auch Varoška crkva oder Uspenska crkva genannt, ist eine serbisch-orthodoxe Kirche in der nordserbischen Stadt Zrenjanin. Die Stadt Zrenjanin liegt in der autonomen Provinz Vojvodina.

Die von 1744 bis 1746 im barocken Stil erbaute Pfarrkirche ist Sitz der Pfarrei Zrenjanin I-IV der Mariä-Entschlafens-Kirche im Dekanat Zrenjanin der Eparchie Banat der Serbisch-Orthodoxen Kirche.

Das älteste erhaltene Gotteshaus der Stadt Zrenjanin ist ein staatlich geschütztes Kulturdenkmal von bedeutendem Wert für Serbien. Die Kirche ist der Entschlafung der Allerheiligsten Gottesmutter Maria geweiht.

Lage
Die Kirche befindet sich im Osten des Zentrums der nordserbischen Stadt Zrenjanin. Das Gotteshaus steht nicht weit vom Ufer der Bega, einem linken Nebenfluss der Theiß, an der Straße Svetosavska Ulica Nr. 2.

Nahe der Kirche befinden sich das Kinderkrankenhaus, zwei Banken, die Hauptzentrale der Polizei und eine Apotheke, in weiterer Entfernung auch das Rathaus, die römisch-katholische Kathedrale St. Johannes Nepomuk, das Volksmuseum, ein Gymnasium, die Stadtbibliothek, die Hauptpost und das Denkmal für König Peter I. Karađorđević.

Geschichte
Vor der heutigen Kirche diente der Platz vorher schon als Ort religiöser Handlungen. Die Mariä-Entschlafens-Kirche ist das älteste Kirchengebäude der Stadt und wurde von 1744 bis 1746 in der Regierungszeit der österreichischen Kaiserin Maria Theresia erbaut. Sie ist eine der wenigen, noch erhaltenen barocken Kirchen aus der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts im Banat.

Der barocke Kirchturm wurde von 1757 bis 1758 an die Westfassade angebaut. Laut einem Eintrag in einem Buch aus dem Jahre 1840 ist zu entnehmen, dass in den 1780er Jahren die Kirche großflächig umgebaut wurde. 1783 wurden die Arbeiten an der Westfassade beendet und 1787 die an der Ostfassade. Unter anderem wurde die Fassade im Stile des Klassizismus neu umgestaltet. Die Kirche wurde um ein Querschiff verlängert und es wurden eine neue Apsis und neue Seitenchöre erbaut.

Da das Dach der Kirche mit Dachziegeln gedeckt war, überstand diese einen großen Brand im Jahre 1807. Damals gehörte die Kirche zur Eparchie Temeschwar, einer heutigen Großstadt in Westrumänien und war deren einzige Kirche mit Keramikziegeln. Dem Brand fielen alle Holzhäuser der Stadt zum Opfer, nur wenige Gebäude, darunter die Kirche, überstanden den Brand. Auch im 19. Jahrhundert fanden kleinere Umbauten wie die Errichtung des Chors statt, diese änderten aber den barock-klassizistischen Charakter der Kirche nicht.

Die Kirche wurde zuletzt von 1995 bis 2004 großflächig restauriert, bei diesen Arbeiten wurde festgestellt, dass die Kirche im Verhältnis zum ursprünglichen Erscheinungsbild erheblich verändert wurde. Mit der zunehmenden Bedeutung der Stadt und aus diesen resultierenden größeren Möglichkeiten, gewann die Kirche an Monumentalität.

2005 wurden Flutlichter installiert, so ist es möglich, all die barocke Schönheit der Kirche in den Nachtstunden zu sehen. Von November 2015 bis zum November 2016 wurden Restaurierungsarbeiten an den Wandmalereien und der Wanddekorationen durchgeführt. Diese Arbeiten führten die professionellen Restauratoren Goran Bolić, Aleksandra Jeftić und Vladimir Kojić aus.

Die Mariä-Entschlafens-Kirche ist gesetzlich als kulturelles und historisches Denkmal unter Schutz des Staates gestellt. Zudem sind in der Kirche viele wertvolle liturgische Gewänder  der Priester, Kirchengegenstände und Bücher mit Lederbezug erhalten. Die ältesten Kirchenbücher stammen aus dem Jahr 1746.

Im Kirchhof stehen heute zwei marmorne Kreuze, die von den Zrenjaninern Hauptplätzen während der 1950er Jahre entfernt wurden und in den Kirchhof verlegt worden sind. Derzeitiger Priester der Kirche sind Slobodan Čestić, Radivoje Nađalin, Slađan Ristić, Branislav Petrović und der Erzdiakon Zoran Milanković.

Architektur
Die länglich-einschiffige Kirche mit einer halbrunden Altar-Apsis im Osten, rechteckigen Chören an den Seiten und einer Narthex über der sich ein Kirchturm erhebt im Westen, wurde im Stile des Barock erbaut. Das Kirchengebäude ähnelt  vor allem am Kirchturm bemerkbar, der Serbisch-orthodoxen Kathedrale Hl. Nikolaus in Sremski Karlovci, die von 1758 bis 1762 erbaut wurde, diese besitzt jedoch zwei Kirchtürme.

Die Fassadendekoration der Kirche ist im Vergleich mit anderen Kirchen aus dieser Zeit am meisten entwickelt ist, hier die Fassadendekoration an der Westseite der Kirche. Die künstlerische Harmonie und Ausgeglichenheit der Westfassade, zugleich auch ihr architektonische Strenge, wurde durch Kombinationen von Pilastern mit professionell ausgearbeiteten Kapitellenden, halbrunden Blendnischen, Säulen, Bogenfenstern, Schnurkränzen, abgerundeten Giebeln und profilierten Dachgesims erreicht. Im Gegensatz dazu steht die künstlerisch und spielerisch verzierte Kirchturmspitze.

Die Dekoration der anderen Fassadenflächen, mit einer dominanten vertikalen Teilung, setzt sich aus abwechselnd platzierten Pilastern und Fensteröffnungen mit Bögen zusammen. Der Erschaffer der künstlerischen und wertvollen Schnitzarbeiten ist nicht bekannt.

Die Wandmalereien (Fresken) im Gewölbe der Kirche, wurden von 1928 bis 1930 vom aus Zrenjanin stammenden Maler Aleksandar Sekulić gemalt. Sekulić lebte mehrere Jahre in München.

Auf dem Gewölbe des Kirchenschiffes befindet sich die Wandmalerei der Hl. Dreifaltigkeit von Engeln und den Hl. Evangelisten umgeben, und in Form von Medaillonen wurden weitere Wandmaleriern von Sekulić gemalt, auf dem Gewölbe des zweiten Querschiffs befindet sich die Freske des Hl. Erzengel Michael, auf dem Gewölbe des Chores die Freske des Hl. Vater Nikolaus von Myra und in der Altarnische befindet sich die Freske von Jesus Christus.

Ikonostasen

Von 1785 bis 1790 wurde die neue barocke vergoldete Ikonostase aus Holz vom bekannten Tischlermeister Aksentije Marković aus Novi Sad hergestellt. Die Arbeit von  Marković zeichnet sich durch eine große Handwerkskunst aus, was der Reichtum an Blumendekorationen bestätigt.

Die Ikonen der oberen Zonen der Ikonostase wurden vom bekannten und erfahrenen Maler Dimitrije Popović gemalt. Durch den Tod von Dimitrije Popović wurden die restlichen Ikonen vom jüngeren, ebenfalls bekannten Maler Georgije Popović, einem langjährigen Mitarbeiter von Dimitrije Popović von 1814 bis 1816 gemalt

Georgije Popović malte auch die Freske der Krönung der Allerheiligsten Gottesmutter und weitere 15 Ikonen in der Kirche. Es wird davon ausgegangen, dass Georgije Popović auch sieben Ikonen mit der Ölfarb-Technik auf Holz in der Kirche malte. Die Ikonen zeigen auf drei Ebenen Szenen aus dem Alten und Neuen Testament.

Im Kirchenchor befindet sich eine weitere kleine Ikonostase die der Überführung der Reliquien des Hl. Nikolaus von Myra geweiht ist. Die Ikonen und die Ikonostase wurden von einem unbekannten Meister, wahrscheinlich im 18. Jahrhundert gemalt. Die Ikonen im Chor der Kirche sind mit denen auf der Ikonostase vergleichbar.

Die Ikonen des alten Grab Christi wurden 1821 von Georgije Popović gemalt. Und die Ikonen auf dem heutigen Grab Christi, wurden vom Maler Jovan Popović 1861 gemalt. Seit 1951 sind die Ikonen als Denkmäler der orthodoxen Kultur Serbiens unter Schutz gestellt.

Galerie

Quellen
 Artikel über die Kirche auf der Seite der Eparchie Banat, (serbisch)
 Eintrag über die Kirche bei www.vojvodinaonline.com, (serbisch)
 Artikel über die Kirche auf der Seite Spomenici kulture u Srbiji, (serbisch)
 Artikel über die Kirche auf der Seite der Stadt Zrenjanin, (serbisch)
 Artikel über die Kirche auf der Seite www.zrenjaninheritage.com, (serbisch)
 Artikel über die Restaurierung der Fresken auf der Seite www.zrenjaninheritage.com, (serbisch)

Weblinks

Zrenjanin
Zrenjanin
Erbaut in den 1740er Jahren
Opština Zrenjanin
Zrenjanin
Bauwerk in der Vojvodina
Barocke Kirche
Barockbauwerk in Serbien

Mariä-Entschlafens-Kirche (Zrenjanin)


Georges-Henri Lévesque  (February 16, 1903 –  January 15, 2000) was a Canadian Dominican priest and sociologist and a liberal figure during the conservative Duplessis era in Quebec.

Biography
Born in Roberval, Quebec, the son of Georges Lévesque and Laura Richard, he was ordained into the priesthood in 1928.  He studied philosophy and theology at the Dominican College in Ottawa and social sciences at the School of Social Sciences of the Université Catholique de Lille (France).

Lévesque was a professor at the Faculty of Social Sciences of Université de Montréal from 1935 until 1938 and a professor of social philosophy at Laval University from 1936 until 1962.

In 1938, Lévesque founded the School of Social, Political and Economic Sciences of Laval University and was its first director from 1938 until 1943.  The school became the Faculty of Social Sciences in 1943, and he was its first dean, from 1943 until 1955.

Lévesque founded the Quebec Superior Council of Cooperation and was its first president, from 1939 until 1944.  He founded the periodical Ensemble! and was its director, from 1939 until 1944. He was a member of the Royal Commission on National Development in the Arts, Letters and Sciences in Canada (1949–1951). He was vice-president of the Canada Council for the Arts (1957–1962). He represented Canada at several international events. In 1963, he founded the National University of Rwanda and he was its first president, from 1963 until 1971.

Lévesque supported the co-operative movement and, through his faculty, helped create new social welfare bodies such as the Conseil supérieur de la coopération and the Société d'éducation des adultes, and to modernize Québec's church-controlled social welfare organizations. As well, his Faculty of Social Science trained a generation of union organizers. His liberal and social democratic ideas and work brought him into constant conflict with the government of Premier Maurice Duplessis and he is seen as one of the fathers of the Quiet Revolution that transformed Quebec society after Duplessis's death.

In 1955, Prime Minister Louis St. Laurent approached Lévesque about naming him to the Senate of Canada as a non-partisan appointee. Lévesque agreed and the Dominican Order gave its permission but the appointment was vetoed by Archbishop Maurice Roy due to concerns that allowing a priest to accept a political appointment could potentially embarrass the Church.

Honours
 He was the 1983 recipient of the Pearson Medal of Peace for his work in peacekeeping.
 In 1967 he was made an officer of the Order of Canada and was promoted to companion in 1979.
 In 1985 he was made an officer of the National Order of Quebec.
 He received honorary doctorates from fourteen universities.
 A sculpted bust of him was erected on the grounds of Laval University in 2002.

Notes and references

External links
 Pearson Medal of Peace - Georges-Henri Lévesque
 Georges-Henri Lévesque  at The Canadian Encyclopedia
  "Révérend Père Georges-Henri Lévesque" (Archive). Université de Sherbrooke.

1903 births
2000 deaths
20th-century Canadian Roman Catholic priests
Canadian sociologists
Officers of the National Order of Quebec
Companions of the Order of Canada
Knights of the Legion of Honour
People from Roberval, Quebec
Canadian Dominicans
Academic staff of Université Laval
Presidents of the Canadian Political Science Association
20th-century political scientists

Georges-Henri Lévesque


Bicyclus aurivillii je leptir iz porodice šarenaca. Pronađen je u DR Kongu, Ugandi, Ruandi i Burundiju.

Podvrste
Bicyclus aurivillii aurivillii (na granici između DR Konga i Ugande)
Bicyclus aurivillii kivuensis (Joicey & Talbot, 1924) (sjeveroistočni dio DR Konga, jugozapadna Uganda, Ruanda, Burundi)

Izvori

Bicyclus

Bicyclus aurivillii


الزاملية قرية في منطقة مصياف في محافظة حماة في سوريا. بلغ عدد سكانها 877 نسمة في عام 2004 حسب إحصاء المكتب المركزي للإحصاء.

يعمل معظم أهلها في الزراعة.

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة مصياف
قرى محافظة حماة

الزاملية


Horňany este o comună slovacă, aflată în districtul Trenčín din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 445 de locuitori.

Istoric
Localitatea Horňany este atestată documentar din 1352.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Horňany


{{Infobox Station de métro
| nom                  = Meijersplein
| image                = Meijersplein (RandstadRail station), Schiebroek, Rotterdam (2020) 01.jpg
| légende              = Un accès à la station.
| alt                  =
| pays                 = Pays-Bas
| ville                = Rotterdam
| titre subdivision    = Arrondissement
| subdivision          = Hillegersberg-Schiebroek
| titre quartier       =
| quartier             =
| adresse              = Asserweg 1, 3053AG Rotterda
| latitude             = 51.955742
| longitude            = 4.462221
| géolocalisation      = Rotterdam
| position             = surface
| voies                = 2
| quais                = 2
| bouches              =
| accessibilité        = oui
| zone                 =
| transit              =
| construction         =
| mise en service      =
| nom inaugural        =
| fermeture            =
| architecte           = Maarten Struijs
| artiste              =
| propriétaire         = RET
| exploitant           = RET
| code                 = Mep
| ligne                =
| titre corresp 1      =
| corresp 1            =
| ligne 1              =
| station précédente 1 = Rodenrijsvers La Haye-Centrale
| station suivante 1   = Melanchtonweg<small>'vers Slinge</small>
}}
Meijersplein, dite aussi Meijersplein/Airport, est une station de la ligne E du métro de Rotterdam. Elle est située, sur l'''Asserweg, quartier , dans l'arrondissement Hillegersberg-Schiebroek à Rotterdam au Pays-Bas.

Mise en service en 2006, dans le cadre du projet RandstadRail, elle est, depuis 2010, desservie par la ligne E du métro de Rotterdam.

Situation sur le réseau

Établie en surface, la station Meijersplein, est située sur la ligne E du métro de Rotterdam, entre la station Rodenrijs, en direction du terminus nord La Haye-Centrale, et la station Melanchtonweg, en direction du terminus sud Slinge.

Elle dispose des deux voies de la ligne encadrées par deux quais latéraux.

Histoire
La station Meijersplein est mise en service le

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Rotterdam
 Ligne E du métro de Rotterdam
 Liste des stations du métro de Rotterdam
 Tramway de Rotterdam
 RandstadRail
 RET (entreprise)

Liens externes
 .
 .
 .

Station de la ligne E du métro de Rotterdam
Station de métro mise en service en 2006

Meijersplein (métro de Rotterdam)


Snajperska puška
Snajperist (2015.) (American Sniper)
Savršena meta (2007.) (Shooter)
Snajper (1993.) (Sniper)

Snajper (razdvojba)


Pjevam pjesnike naziv je devetog studijskog albuma Arsena Dedića, objavljenoga 1980. godine. Album je izdan za "PGP RTB".

Popis pjesama

Vanjske poveznice
 Discogs: Pjevam pjesnike

Albumi Arsena Dedića
Albumi iz 1980.

Pjevam pjesnike


Pia Zadora (born Pia Alfreda Schipani; May 4, 1954) is an American actress and singer. After working as a child actress on Broadway, in regional theater, and in the film Santa Claus Conquers the Martians (1964), she came to national attention in 1981 when, following her starring role in the highly criticized Butterfly, she won a Golden Globe Award as New Star of the Year while simultaneously winning the Golden Raspberry Award for Worst Actress and the Worst New Star for the same performance.

When in the 1980s, Zadora's film career failed to achieve critical success, she switched her focus to music. As a singer, she has released several albums featuring popular standards, often backed by a symphonic orchestra. She was nominated for a Grammy in 1984.

Early life
Zadora was born in Hoboken, New Jersey. Her father, Alphonse Schipani, was an Italian-American violinist, and her mother, Saturnina Schipani (née Zadorowski), was a Polish-American theatrical wardrobe supervisor for Broadway productions, the Metropolitan Opera and the New York City Opera.

She adapted part of her mother's maiden name as her stage name. She appeared as a child actress with Tallulah Bankhead in Midgie Purvis, and played the youngest sister (Bielke) in the Broadway production of Fiddler on the Roof (1964–66).

Career

Film
Zadora's first film role was Girmar, a young Martian girl, in 1964's Santa Claus Conquers the Martians, widely regarded as one of the worst films ever made.

Zadora's acting career made little headway until, while touring with a musical production in 1972, she met Meshulam Riklis, 30 years her senior. They married on September 18, 1977. Not long after her marriage, Zadora had a breakthrough as the Dubonnet Girl, appearing in print and television commercials for the apéritif wine, in whose American distributor Riklis was a shareholder.

She starred with Stacy Keach and Orson Welles in the 1982 film of James M. Cain's novel Butterfly, whose plot involved father-daughter incest. The score featured Zadora singing "It's Wrong for Me to Love You." She won that year's Golden Globe Award as Best New Star of the Year amid charges that Riklis had purchased the award with a promotional campaign that included Zadora's image on Sunset Boulevard billboards, an appearance in Playboy magazine, and entertaining Golden Globe voters. Most critics, however, responded negatively to her performance (for example, The New York Times film critic Vincent Canby described Zadora's performance in the film as "spectacularly inept"), and she received the 1982 Razzies awards for both Worst New Star and Worst Actress.

Zadora next starred in the 1982 film Fake-Out, also called Nevada Heat, a women in prison B-movie comedy co-starring Telly Savalas and Desi Arnaz Jr. In 1983 she appeared in the film adaptation of the Harold Robbins novel The Lonely Lady, as an aspiring screenwriter who achieves success after surviving sexual assault. For this performance she received the 1983 Golden Raspberry Award for Worst Actress. On the basis of being multiply recognized by the Golden Raspberry Awards, Zadora was named Worst New Star of the Decade (1980–89) and nominated as Worst Actress of the 1980s.

In 1985, Zadora starred as the object of an extraterrestrial's affections in the musical comedy Voyage of the Rock Aliens. In addition to displaying her comedic side, it showcased her musical talents and featured half of the songs from her 1984 album Let's Dance Tonight. In 1988 she appeared as a beatnik in John Waters's film Hairspray, about which the film critic Roger Ebert wrote: "If nothing else is worth the price of admission to this movie, perhaps you will be persuaded by the prospect of Zadora reading from Allen Ginsberg's Howl."

In 2000, Zadora was nominated at the 20th Golden Raspberry Awards as Worst Actress of the Century, ultimately losing to Madonna.

Music
Although as an actress, Zadora's performances have generated critical hostility, she has attained greater critical success as a singer. Zadora's cover of the Shirley Ellis hit "The Clapping Song," recorded for the film score of The Lonely Lady in 1983, reached the U.S. top 40 (her only Top 40 hit on the Billboard Hot 100), and in 1984 she had a hit duet with Jermaine Jackson titled "When the Rain Begins to Fall" from the movie Voyage of the Rock Aliens. In 1985, she received a nomination for a Grammy Award for Best Female Rock Vocal Performance for the song "Rock It Out," losing to Tina Turner's "Better Be Good to Me." Also in 1985, Zadora released Pia & Phil, an album of standards with the London Philharmonic Orchestra, and recorded a follow-up album in 1986 titled I Am What I Am.

In 1988, Zadora worked with producers Jimmy Jam and Terry Lewis on an album titled When the Lights Go Out. The album was released only in Europe, and the single "Dance Out of My Head" did not chart despite the top producers and club remixes by Shep Pettibone and Ben Liebrand. In 1989, Zadora recorded the album Pia Z with producer Narada Michael Walden; this album also failed to chart. The single "Heartbeat of Love" included club remixes by Robert Civillés and David Cole of C+C Music Factory. Pia Today! (1988) and Only for Romantics (1991), two additional albums/CDs of standards, received only limited promotional release. Pia—The Platinum Collection, a three-CD compilation, was released in 1993 and sold in the United States via infomercials. The album included repackaged versions of Pia & Phil, I Am What I Am, and Pia Today!.

In 1994, Zadora had a cameo appearance in the comedy Naked Gun : The Final Insult. In her segment of the film, Zadora performed the Steve Allen–penned "This Could Be the Start of Something Big" during a parody of an Academy Awards musical number.

According to her website, in 2020 Zadora released a new album featuring American standards, entitled All or Nothing At All.

Cabaret
In 2011, Zadora began a small attempt at a comeback with a cabaret show titled Pia Zadora: Back Again, and Standing Tall. In February, she performed at the Eissey Campus Theatre in Palm Beach Gardens, Florida and the Kaye Auditorium in Boca Raton. She took the show to The Rrazz Room in San Francisco on June 8 where it ran for five performances until June 12.
Zadora appeared at San Francisco's Rrazz Room's 3rd annual Rrazziversary Gala Celebration and Benefit for St. Jude Children's Research Hospital on March 17, 2011, and at the Nevada Children's Center's Great Gatsby Gala on April 3, 2011.

In 2012, Zadora performed with the Desert Symphony Orchestra at the McCallum Theatre in Palm Desert, California, and appeared on the TV show Celebrity Ghost Stories.

Since 2013, Zadora has hosted and performed Pia's Place at Las Vegas restaurant Piero's Italian Cuisine.

Personal life
Zadora married businessman Meshulam Riklis in 1977, when she was 23 and he was 54. She was a marquee headliner at the Riviera Hotel in Las Vegas during the early 1970s owing to her association with Riklis and Sinatra. Zadora and Riklis bought the Beverly Hills mansion Pickfair Manor in January 1988 from Los Angeles Lakers owner Jerry Buss for almost US$7 million. They demolished most of the structure while keeping the guest houses, claiming that termites and time had made repairs difficult.

The house, once the shared home of Douglas Fairbanks and Mary Pickford, was torn down and a new  house was built on the property. Zadora later claimed on a September 2012 episode of BIO's Celebrity Ghost Stories that Pickfair was razed owing to a troubling apparition that appeared to her and children when her husband was away on business. Riklis commissioned a nude oil portrait of Zadora, which greeted visitors.

With first husband Riklis, she had children Kady Zadora (born 1985) and Kristofer Barzie (born 1987). Kady was named after Zadora's film character in Butterfly, which later inspired the call letters for station KADY-TV in Oxnard, California, after Riklis acquired it in 1988. When he sold it, it changed its call letters to KBEH.

Zadora and Riklis divorced in 1993, and Zadora remained in the mansion until late 2005 or early 2006, when she sold it to Korean businessman Corry Hong for US$17,650,000.

Zadora's second husband was writer-director Jonathan Kaufer. They were married from August 1995 to November 2001, and had one child, Jordan Maxwell Kaufer. In 2010 Kaufer brought a defamation lawsuit against Zadora, alleging that she falsely accused Kaufer of sexually molesting their son. It was dismissed because the presiding judge found Zadora's comments to be protected speech.

Zadora has been married to Michael Jeffries, a detective with the Las Vegas Metropolitan Police Department, since 2005 and currently resides in Summerlin, Nevada. They met when Zadora contacted the Las Vegas Police to report a stalking incident.

In June 2013, following an altercation with her teenage son Jordan, Zadora was charged with domestic violence, battery and coercion, and jailed after a SWAT team surrounded her home. Zadora, who admitted to drinking alcohol before the incident, was ordered by the presiding judge to "stay out of trouble for a year, attend impulse control counseling and follow recommendations of [an] alcohol evaluation."

In September 2014, Zadora was hospitalized in the intensive care unit of University Medical Center of Southern Nevada due to head and leg injuries sustained in a golf cart accident. By December, she was back to work.

Filmography

Film

Television

Theater
 The Garden of Sweets (1961)
 Midgie Purvis (1961)
 A Gift of Time (1962)
 We Take the Town (1962)
 Fiddler on the Roof (1965)
 Henry, Sweet Henry (1967)
 Dames at Sea (1968)
 Little Mary Sunshine (1970)
 Applause (1972)
 Promises, Promises (1973)
 Damn Yankees (1976)
 Funny Girl (1991)
 Crazy for You (1995)
 Pippin (1995)

Discography

Albums
 1982: Pia
 1984: Let's Dance Tonight
 1985: Pia & Phil
 1986: I Am What I Am
 1988: When the Lights Go Out
 1989: Pia Z
 1989: Pia Today! (promo only until it was issued as part of The Platinum Collection)
 1993: Only for Romantics (promo only)
 1993: The Platinum Collection (included Pia & Phil, I Am What I Am, and Pia Today!)
 2020: All or Nothing at All

Singles

AB-side to "Bedtime Stories"
BB-side to "When the Rain Begins to Fall"

Awards and nominations

Golden Globe Awards
 Won: New Star of the Year, Butterfly (1981)

Golden Raspberry Awards
 Won: Worst New Star, Butterfly (1983)
 Won: Worst Actress, The Lonely Lady (1984)
 Won: Worst New Star of the Decade, Butterfly and The Lonely Lady (1990)
 Nominated: Worst Actress of the Decade, Butterfly and The Lonely Lady (1990)
 Nominated: Worst Actress of the Century, Voyage of the Rock Aliens, Butterfly, and The Lonely Lady (2000)

Golden Apple Award
 Won: Sour Apple (1982)

Grammy Awards
Nominated: Best Rock Vocal Performance Female, for "Rock It Out" (1985)

ShoWest Award
 Won: Young Star of the Year (1982)

In popular culture
The cult TV series Mystery Science Theater 3000 had riffed her debut film Santa Claus Conquers the Martians as a third season episode.

Her appearance on the aforementioned Hairspray was referenced on an earlier episode of MST3K, this time First Spaceship on Venus.

References

External links

1954 births
Living people
Actresses from New Jersey
American child actresses
American dance musicians
American film actresses
American people of Italian descent
American people of Polish descent
American women country singers
American women pop singers
American stage actresses
American television actresses
Singers from New Jersey
New Star of the Year (Actress) Golden Globe winners
Musicians from Hoboken, New Jersey
Traditional pop music singers
Songwriters from New Jersey
People from Summerlin, Nevada
Country musicians from New York (state)
Country musicians from New Jersey
21st-century American women

Pia Zadora


Karen Gay Silkwood (February 19, 1946 – November 13, 1974) was an American chemical technician and labor union activist known for raising concerns about corporate practices related to health and safety in a nuclear facility.

She worked at the Kerr-McGee Cimarron Fuel Fabrication Site in Oklahoma, making plutonium pellets, and became the first woman on the union's negotiating team. After testifying to the Atomic Energy Commission about her concerns, she was found to have plutonium contamination on her body and in her home. While driving to meet with a New York Times journalist and an official of her union's national office, she died in a car crash under unclear circumstances.

Her family sued Kerr-McGee for the plutonium contamination. The company settled out of court for US$1.38 million, while not admitting liability. Her story was chronicled in Mike Nichols's 1983 Academy Award nominated film Silkwood in which she was portrayed by Meryl Streep.

Family
Karen Gay Silkwood was born in Longview, Texas, and raised in Nederland, Texas. She had two sisters, Linda and Rosemary. She attended Lamar University in Beaumont, Texas. In 1965, she married William Meadows, an oil pipeline worker, with whom she had three children. Following the couple's bankruptcy due to Meadows' overspending and in the face of Meadows' refusal to end an extramarital affair, Silkwood left him in 1972 and moved to Oklahoma City, where she briefly worked as a hospital clerk.

Union activities
After being hired at the Kerr-McGee Cimarron Fuel Fabrication Site plant near Crescent, Oklahoma, in 1972, Silkwood joined the local Oil, Chemical & Atomic Workers Union and took part in a strike at the plant. After the strike ended, she was elected to the union's bargaining committee, the first woman to achieve that position at the Kerr-McGee plant. She was assigned to investigate health and safety issues. She discovered what she believed to be numerous violations of health regulations, including exposure of workers to contamination, faulty respiratory equipment and improper storage of samples. She believed the lack of sufficient shower facilities could increase the risk of employee contamination.

The Oil, Chemical, and Atomic Workers Union said that "the Kerr-McGee plant had manufactured faulty fuel rods, falsified product inspection records, and risked employee safety." It threatened litigation. In the summer of 1974, Silkwood testified to the Atomic Energy Commission (AEC) about having been contaminated, alleging that safety standards had slipped because of a production speedup. She was appearing with other union members.

On November 5, 1974, Silkwood performed a routine self-check and found that her body contained almost 400 times the legal limit for plutonium contamination. She was decontaminated at the plant and sent home with a testing kit to collect urine and feces for further analysis. Although there was plutonium on the inner portions of the gloves which she had been using, the gloves did not have any holes. This suggests the contamination had come not from inside the glovebox, but from some other source.

The next morning, as she headed to a union negotiation meeting, Silkwood again tested positive for plutonium, although she had performed only paperwork duties that morning. She was given a more intensive decontamination. On November 7, as she entered the plant, she was found to be dangerously contaminated, even expelling contaminated air from her lungs. A health physics team accompanied her back to her home and found plutonium traces on several surfaces, especially in the bathroom and the refrigerator. When the house was later stripped and decontaminated, some of her property had to be destroyed. Silkwood, her boyfriend Drew Stephens, and her roommate Dusty Ellis were sent to Los Alamos National Laboratory for in-depth testing to determine the extent of the contamination in their bodies.

Questions arose over how Silkwood became contaminated over this three-day period. She said the contamination in the bathroom may have occurred when she spilled her urine sample on the morning of November 7. This was consistent with the evidence that samples she took at home had extremely high levels of contamination, while samples taken in "fresh" jars at the plant and at Los Alamos showed much lower contamination.

She thought she had been contaminated at the plant. Kerr-McGee's management said that Silkwood had contaminated herself in order to portray the company in a negative light. According to Richard L. Rashke's book The Killing of Karen Silkwood (1981/2000), security at the plant was so lax that workers could easily smuggle out finished plutonium pellets. Rashke wrote that the soluble type of plutonium found in Silkwood's body came from a production area which she had not accessed for four months. The pellets had since been stored in the vault of the facility.

Death

Silkwood said she had assembled documentation for her claims, including company papers. She decided to go public with this evidence, and contacted David Burnham, a New York Times journalist, who was interested in her story. On November 13, 1974, Silkwood left a union meeting at the Hub cafe in Crescent. Another attendee of that meeting later testified that Silkwood had a binder and a packet of documents with her at the cafe. Silkwood got into her Honda Civic and headed alone for Oklahoma City, about  away, to meet with Burnham and Steve Wodka, an official of her union's national office. Later that evening, Silkwood's body was found in her car, which had run off the road and struck a culvert on the east side of State Highway 74, 0.11 miles (180 m) south of the intersection with West Industrial Road (). The car contained none of the documents she had been holding in the union meeting at the Hub cafe. She was pronounced dead at the scene. The trooper at the scene remembers that he found one or two tablets of the sedative methaqualone (Quaalude) in the car, and he remembers finding cannabis. The police report indicated that she fell asleep at the wheel. The coroner found 0.35 milligrams of methaqualone per 100 milliliters of blood at the time of her death — an amount almost twice the recommended dosage for inducing drowsiness.

Some journalists have theorized that Silkwood's car was rammed from behind by another vehicle, with the intent to cause a crash that would result in her death. Skid marks from Silkwood's car were present on the road, suggesting that she was trying to get back onto the road after being pushed from behind.

Investigators also noted damage on the rear of Silkwood's vehicle that, according to Silkwood's friends and family, had not been present before the crash. As the crash was entirely a front-end collision, it did not explain the damage to the rear of her vehicle. A microscopic examination of the rear of Silkwood's car showed paint chips that could have come only from a rear impact by another vehicle. Silkwood's family claimed to know of no collisions of any kind that Silkwood had had with the car, and that the 1974 Honda Civic she was driving was new when purchased and no insurance claims were filed on that vehicle.

Silkwood's relatives, too, confirmed that she had taken the missing documents to the union meeting and placed them on the seat beside her. According to her family, she had received several threatening phone calls very shortly before her death. Speculation about foul play has never been substantiated.

Because of concerns about contamination, the Atomic Energy Commission and the State Medical Examiner requested analysis of Silkwood's organs by the Los Alamos Tissue Analysis Program.

Public suspicions led to a federal investigation into plant security and safety. National Public Radio reported that this investigation had found that  of plutonium had been misplaced at the plant.

Kerr-McGee closed its nuclear fuel plants in 1975. The Department of Energy (DOE) reported the Cimarron plant as decontaminated and decommissioned in 1994.

PBS Frontline produced the program, Nuclear Reaction, which included aspects of the Silkwood story. Its website for the program includes a summary of details entitled "The Karen Silkwood Story", as printed November 23, 1995 in Los Alamos Science. The PBS program covered the risks of nuclear energy and raised questions about corporate accountability and responsibility.

Silkwood vs. Kerr-McGee

Silkwood's father Bill and her children filed a lawsuit against Kerr-McGee for negligence on behalf of her estate. The trial was held in 1979 and lasted ten months, the longest up to that point in Oklahoma history. Gerry Spence was the chief attorney for the estate, other key attorneys were Daniel Sheehan, Arthur Angel, and James Ikard. William Paul was the chief attorney for Kerr-McGee. The estate presented evidence that the autopsy proved Silkwood was contaminated with plutonium at her death. To prove that the contamination was sustained at the plant, evidence was given by a series of witnesses who were former employees of the facility.

The defense relied on the expert witness Dr. George Voelz, a top-level scientist at Los Alamos. Voelz said that he believed the contamination in Silkwood's body was within legal standards. The defense later proposed that Silkwood was a troublemaker, who might have poisoned herself. Following the summation arguments, Judge Frank Theis told the jury, "[I]f you find that the damage to the person or property of Karen Silkwood resulted from the operation of this plant ... defendant Kerr-McGee Nuclear Corporation is liable...."

The jury rendered its verdict of US$505,000 in damages and US$10,000,000 in punitive damages. On appeal in federal court, the judgment was reduced to US$5,000, the estimated value of Silkwood's losses in property at her rental house, and reversing the award of punitive damages. In 1984, the U.S. Supreme Court restored the original verdict, in Silkwood v. Kerr-McGee Corp. 464 US 238 (1984), ruling that "the NRC's exclusive authority to set safety standards did not foreclose the use of state tort remedies." Although suggesting it would appeal on other grounds, Kerr-McGee settled out of court for US$1.38 million ($3.75 million in 2021 dollars), while admitting no liability.

Representation in other media
According to Richard L. Rashke's books, The Killing of Karen Silkwood and The whistleblower's dilemma, officials investigating Silkwood's death and Kerr-McGee's operations received death threats. One of the investigators disappeared under mysterious circumstances. One of the witnesses committed suicide shortly before she was to testify against the Kerr-McGee Corporation about the alleged happenings at the plant. Rashke wrote that the Silkwood family's legal team were followed, threatened with violence, and physically assaulted. Rashke suggested that the 20 kg (44 lbs) of plutonium missing from the plant had been stolen by "a secret underground plutonium-smuggling ring", in which many government agencies, including the highest levels of government and international intelligence agencies, namely the CIA, Britain's MI5, the Israeli Mossad, and a "shadowy group of Iranians" were involved. Rashkes  book says that the United States covered up many details of Silkwood's death, and was thus allegedly involved in her murder.  Likewise Daniel Sheehan, Chief Concil to Silkwood's case, briefed the Energy and Commercial Committee that some 18 Kgs plutonium was smuggled out of Kerr-McGee's facility, and later detected by NSA on board of chartered oil tanker sailing to Israel.

The 1983 film Silkwood is an account of Silkwood's life and the events resulting from her activism, based on an original screenplay written by Nora Ephron and Alice Arlen. Meryl Streep played the title role and was nominated for an Academy Award and a BAFTA. Cher played Karen's best friend, Dusty Ellis, and was nominated for a Best Supporting Actress Academy Award. Mike Nichols was nominated for Best Director. Ephron and Arlen were nominated for Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen.

See also

The Christic Institute
Hilda Murrell
Juanita Nielsen
Clarence Lushbaugh
List of nuclear whistleblowers
List of unsolved deaths
Nuclear accidents
Nuclear safety
Nuclear power
Nuclear fuel
Whistleblowers

References

Further reading

 (Hamill notes the lack of footnotes in the non-fiction book and suggests that lack weakens Kohn's case.)

External links

1946 births
1974 deaths
American whistleblowers
American women trade unionists
Death conspiracy theories
Kerr-McGee
Lamar University alumni
People from Longview, Texas
People from Nederland, Texas
Road incident deaths in Oklahoma
Unsolved deaths in the United States
Trade unionists from Oklahoma

Karen Silkwood


Noé Roth, né le , est un skieur acrobatique suisse spécialisé dans le saut. Il devient champion du monde de la discipline en 2023.

Palmarès

Jeux olympiques

Légende:
  : pas d'épreuve

Championnats du monde

Légende:
  : pas d'épreuve

Coupe du monde
 1 gros globe de cristal :
 Vainqueur du classement sauts en  2023.
 1 petit globe de cristal :
 Vainqueur du classement sauts en  2020.
 17 podiums dont 3 victoires.

Détails des victoires

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Skieur acrobatique suisse
Naissance en décembre 2000
Skieur acrobatique aux Jeux olympiques d'hiver de 2018
Skieur acrobatique aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Champion du monde de ski acrobatique

Noé Roth


مسلسل عش المجانين مسلسل سوري انتج عام 2001 وبلغ عدد حلقاته 19 حلقة. بطولة كل من:أندريه سكاف، حسام عيد، عبير شمس الدين، هالة حسني، عصام عبه جي، نجاح حفيظ، رندة مرعشلي، سحر فوزي.

قصة المسلسل
«عش المجانين» عمل يتناول البيئة الشعبية من خلال نماذج مختلفة. ويعتمد العمل على المقالب التي يفعلها درويش في أهل بيته وطيفور الذي يتزوج الحماتين أم زكي وأم درويش بعد سلسلة من الأحداث والمقالب ويستطيع الحصول على أموالهما ليسخرها في خدمة مصالحه التي يستخدم درويش لتنفيذها ليصل طيفور إلى حالة الجنون بعد أن يفقد الأموال التي توفرت له.

والمسلسل يطرح فكرة الطمع والجشع اللذين تفشيا في مجتمعاتنا وحب الإنسان للحصول على كل شيء.

شخصيات المسلسل الرئيسية
 درويش (أندريه سكاف):أهم ما يميزه طرافته وحسه الإنساني وإلى حد ما فيها خبث ونباهة، يتمثل في توريط مجموعة من حوله في مشاريع يراها ناجحة ومفيدة.يتزوج في الحلقة الأخيرة سمر(رندة مرعشلي)
 زكي(حسام عيد): وشخصيته في العمل تعتمد على التهريج تماماً، فخط سير فعلها يقوده الموقف والحالة الدرامية وليس التهريج لإضحاك الجمهور.
 طيفور (عصام عبه جي): يتزوج الحماتين أم زكي وأم درويش بعد سلسلة من الأحداث والمقالب ويستطيع الحصول على أموالهما ليسخرها في خدمة مصالحه.
 أم درويش (هالة حسني): وهي أم درويش وبدرية، ويتزوجها طيفور ثم يضحك عليها باقناها ببيع بيتها وأخذ حقه
 أم زكي (نجاح حفيظ): وهي أمراءة مسكينة، تزوجها طيفور بعد اقناع درويش له ويفعل بها كما فعل بام درويش.وابنه'
 بدرية (عبير شمس الدين): وهي زوجة زكي، يطيعها زوجها في كل ما تطلبه منه لأنه يخاف منها إضافة إلى انه يحبها كثيراً[[طاقم العمل ]]
'''

قصة وسيناريو وحوار:نصر الدين أحمد.

التصوير:مأمون محملجي.

الإضاءة:سمير عمار.

المكياج:ميرنا الفرا.

الكوافير:شافية.

غناة الشاراة:1-م.فادي الشلبي,2-كريستين مدري.

الموسيقى التصويرية:رضوان نصري.

مدير الإنتاج:عماد الحلاق.

مساعد مخرج:ناصر أصفهاني.

المونتاج والمكساج:أيمن شامية.

إنتاج وتوزيع:القلمون-سوريا.

الاشراف العام:محمود العبد.

إخراج:اسعد عيد.

مسلسلات تلفزيونية كوميدية سورية

عش المجانين


Fasanbladhøne () er en fugl fra det sydlige Asien. Den tilhører jacana-familien i ordenen mågevadefugle.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Mågevadefugle

Fasanbladhøne


Davor Žerjav (Čakovec, 1977.) hrvatski je publicist, fotograf i pedagog (radi kao nastavnik u školi). Bavi se i glazbom. Živi i radi u Čakovcu.

Publicistika
Piše o fotografiji. Svoje knjige izdaje u nakladi Fotokluba Čakovec. Svoju prvu knjigu "Promišljati fotografski" izdao je 2011. Knjiga je namijenjena prvenstveno početnicima u fotografiji i svima onima koji žele fotografiji pristupiti promišljeno i temeljito. Ona sabire iskustva čakovečke grupe ljubitelja fotografije na njima svojstven način; njihovim pristupom, metodologijom i estetikom. Predgovor knjizi napisao je Vinko Šebrek. Drugu knjigu "Kôd fotografske slike" izdao je 2014. Ona je namijenjena fotografskoj i likovnoj publici, medijskim djelatnicima, novinarima, urednicima, ali i fotografima koji žele otkriti kako fotografija funkcionira kao medij. Predgovor je napisao prof. Ivica Kiš. Treću knjiga "LICA" izdao je 2016. To je fotomonografija koja prati njegov najveći istoimeni fotografski projekt. Predgovor knjizi napisao je zagrebački fotograf Max Juhasz. Četvrtu knjigu "Kreativna makrofotografija" izdao je 2016. Knjigu je napisao u koautorstvu s kolegom Petrom Sabolom. To je prvi usko specijalizirani priručnik iz područja makrofotografije izdan u Hrvatskoj. Predgovor knjizi napisao je Siniša Golub.Osim knjiga, objavljuje i članke o fotografiji i fotografskoj literaturi na mrežnim stranicama Fotokluba Čakovec te piše predgovore za fotografske izložbe.

Fotografija i fotografska edukacija
Fotografija ga prati od rane mladosti i vremena klasične filmske fotografije koju mu je približio njegov otac. Od pojave digitalne tehnologije dublje se posvećuje fotografiji. 2013. pokreće svoj najveći fotografski društveno otvoreni projekt LICA u kojemu tijekom dvije godine rada portretira 501 osobu.
U pedagoškome radu sa svojim učenicima njeguje pristup fotografiji koji je specifičan za Fotoklub Čakovec. Poučava teoriju svjetlosti, tehničke osnove fotografije (principe funkcioniranja fotoaparata i nastajanje fotografske slike, mjerenje svjetla i ekspoziciju, ulogu objektiva), a poseban naglasak stavlja na likovne i medijske vrijednosti fotografije. Osim redakcijskih zadataka (vijesti, fotoreportaže, intervjui, fotostrip), s učenicima radi niz tehničkih i likovno-fotografskih vježbi. Pedagoški rad uglavnom temelji na digitalnim fotoaparatima, no svojim učenicima prenosi i dragocjena znanja o cameri obscuri. U Fotoklubu Čakovec i kao gostujući predavač vodi nekoliko tematski različitih radionica o fotografiji (Portretnu i Reklamnu fotografiju te Ljetnu školu fotografije za djecu).

Član je žirija međunarodnih izložbi fotografije.
Bavi se portretnom i studijskom fotografijom.

Bibliografija

 Žerjav, Davor, "Promišljati fotografski", Fotoklub Čakovec, Čakovec, 2011.,
 Žerjav, Davor, "Kôd fotografske slike", Fotoklub Čakovec, Čakovec, 2014.,
 Žerjav, Davor, "LICA", Fotoklub Čakovec, Čakovec, 2016.,
 Žerjav, Davor i Sabol, Petar, "Kreativna makrofotografija", Fotoklub Čakovec, Čakovec, 2016.,

Izvori

Vanjske poveznice
Osobne stranice Davora Žerjava
Stranice Fotokluba Čakovec

Hrvatski publicisti
Hrvatski fotografi
Životopisi, Čakovec

Davor Žerjav


WL may refer to:

Arts and entertainment
 Wario Land: Super Mario Land 3, a Wario Land series video game for the Game Boy
 The Weakest Link, a television program
 White Lies (band), an English indie rock band
 Wisteria Lane, the primary setting of Desperate Housewives
 Westlife, an Irish pop band

Science and technology
 Wavelength, a property of all physical waves
 Wetland, a land area that is saturated with water
 Wetting layer, in nanotechnology
 Windows Live, a set of web services and software from Microsoft
 Wood's lamp, a diagnostic tool used in dermatology
 Working level, a measure of exposure to radon gas
 Wear leveling

Other uses
 World Leader, the athlete with the best mark, time or score worldwide in the current season
 Wehrmacht Luftwaffe, on license plates of the German air force during World War II
 West Lafayette, Indiana
 White Liberal (phrase), a phrase coined by Paul Farmer in Tracy Kidder's 2005 book Mountains Beyond Mountains
 Whole language, a literacy philosophy which emphasizes that children should focus on meaning and strategy instruction
 Wiara Lecha, a former football supporters group in Poland and now an independent football club
 WikiLeaks, a document archive website used by whistleblowers
 Westlaw, a legal database

WL


Principii electori ai Sfântului Imperiu Roman (în ; în , (, la plural Kurfürsten) au fost cei șapte membri ai colegiului electoral al Sfântului Imperiu Roman: trei arhiepiscopi (de Mainz, Köln și Trier) și patru principi laici.

Începând din secolul al XIII-lea principii electori aveau competența de alegere a regelui Romanilor, care urma să fie încoronat de către papă ca Sfânt Împărat Roman. Carol Quintul a fost ultimul monarh încoronat ca împărat (ales rege romano-german în 1519, încoronat în 1530). Succesorii săi au fost aleși ca împărați în mod direct de colegiul electoral, purtând titlul de "Împărat Ales al Romanilor" (în ; în ). Începând cu 1440 toți împărații cu excepția unuia singur (Carol al VII-lea din Casa de Wittelsbach) au provenit din Casa de Habsburg a Arhiducatului Austriei, iar principii electori doar ratificau succesiunea Habsburgilor.

Principele elector avea un mare prestigiu și se considera că pe scară ierarhică se afla, ca demnitate, imediat după rege sau împărat. Principii electori aveau privilegii speciale care nu erau împărțite cu ceilalți principi ai imperiului. Ei continuau să-și păstreze titlurile originale alături de titlul de principe elector. Urmașul la tron al unui principe elector laic era cunoscut sub titlul de prinț elector ().

Istorie
Obiceiul german de a alege regi a apărut de când triburile germane au început să formeze coaliții care își alegeau liderii. Prima alegere astfel consfințită a fost cea a lui Lothar al III-lea în 1125. Structura colegiului electoral de la acea dată este neclară. Colegiul includea însă cu siguranță ducii celor patru națiuni germane: Ducatul de Franconia, Ducatul de Suabia, Ducatul de Saxonia si Ducatul de Bavaria.

De la 1257 până la Războiul de 30 de ani
O scrisoare a papei Urban al IV-lea sugerează ca șapte principi electori au dreptul să aleagă regele și anume:

- trei principi electori ecleziastici:
 arhiepiscopul de Mainz,
 arhiepiscopul de Trier,
 arhiepiscopul de Köln,
- patru principi electori seculari:
 regele Boemiei,
 contele Palatinatului,
 ducele Saxoniei,
 guvernatorul Brandenburg.

De la Războiul de 30 de ani până la Napoleon Bonaparte
În 1621 principele elector al Palatinatului, Frederic al V-lea, care participase la revolta din Boemia a fost suspendat din colegiul electoral. Locul său a fost oferit ducelui de Bavaria. Atunci când Războiul de 30 de ani s-a încheiat, pentru contele Palatinatului a fost creat un nou loc de principe elector. Contele de Bavaria și-a păstrat locul în colegiul elector și astfel numărul principilor electori a crescut la opt.

În 1777 componența consiliului electoral a fost redus la opt membri, atunci când principele elector al Palatinatului a moștenit Ducatul de Bavaria, astfel:

- principii electori catolici:
 arhiepiscopul de Mainz,
 arhiepiscopul de Trier,
 arhiepiscopul de Köln,
 regele Boemiei,
 ducele Bavariei;
- principii electori protestanți:
 ducele Saxoniei,
 ducele Brandenburgului,
 ducele Hannovrei.
Sfântul Imperiu German a fost dizolvat in 1806.

După abolirea Imperiului
După dizolvarea imperiului în august 1806, principii electori au continuat să joace un rol important. Principii electori ai Bavariei, Württembergului și Saxoniei au fost denumiți regi, în timp ce principii electori de Baden, Hesse-Darmstadt, Regensburg și Würzburg au devenit duci.

Note

Principi ai Sfântului Imperiu Roman
Titluri nobile germane

Titluri în Sfântul Imperiu Roman

Principe elector


Phoenix Rising kan henvise til:

 Phoenix Rising FC – amerikansk fodboldklub
 Phoenix Rising (band) – spansk symphonic power metalband
 Phoenix Rising (Deströyer 666 album) – af Deströyer 666 fra 2000

Phoenix Rising


Serrasalmus medinai, span. Caribe Molichalero, engl. Red Throat Piranha, ist eine Sägesalmlerart aus dem tropischen Südamerika. Das Artepitheton ehrt den Biologen Dr. Gonzalo Medina.

Beschreibung
Serrasalmus medinai erreicht eine Standardlänge von 14,8 cm. Die Färbung ist überwiegend silbrig mit zahlreichen großen, schwarzen Flecken, ähnlich Pygocentrus cariba und Serrasalmus neveriensis, die zum Bauch hin kleiner werden. Der Rücken ist dunkel, die Bauchregion bei adulten Tieren metallisch rötlich-orange, bei Jungtieren silbrig. Der Kopf ist seitlich und zum Bauch hin silbriggelb. Die Iris ist gelb, ein dunkles Band zieht sich über die Augenhöhle. Auf dem Kiemendeckel ist ein dunkler Fleck. Die Rückenflosse (Dorsale) und die Bauchflossen (Ventrale) sind durchsichtig, die Brustflossen (Pectorale) bei adulten Tieren hell rötlich, bei Jungtieren ebenfalls durchsichtig. Am fleischige Teil der Afterflosse (Anale) ist durch winzige Schuppen ein schwarzes Band, der mittlere Teil ist vorne dunkel rötlichbraun mit einem dunklen Band am Flossenrand, das hintere Drittel ist schwarz. Am Schwanzstiel befindet sich ein breites dunkles Band, der Rest der Schwanzflosse ist durchsichtig.

Serrasalmus medinai hat 35 (34–36) Wirbel, 70 (63–75) Schuppen entlang der Seitenlinie und 23 (20–25) Abdominalzähne vor und 10 (8–11) nach den Bauchflossen.

Verbreitung
Einzugsgebiet des Orinoco in Venezuela. Typlokalität ist El Polvero, Río San José im Bundesstaat Guárico.

Lebensweise
S. medinai ernährt sich von ganzen kleinen Fischen und von Flossen, Schuppen und von Stücken anderer Fische. Außerdem nimmt er Samen und Früchte. Als Jungtiere fressen sie auch Wasserinsekten und andere Wirbellose. Die Geschlechtsreife erreicht die Art mit einem Jahr. Das Laichen erfolgt in den ersten drei Monaten der Regenzeit. Ein Weibchen legt über 3000 Eier mit einem Durchmesser von 1,5 mm, die Eiablage kann mehr als einmal im Jahr erfolgen.

Systematik
2007 veröffentlichte Untersuchungen sehen die Gattung Serrasalmus als monophyletisch mit drei Hauptkladen an. Serrasalmus medinai gehört mit S. brandtii, S. manueli und S. maculatus zur Klade B 1.

Anmerkungen und Einzelnachweise

Weblinks

Sägesalmler
Serrasalmidae

Serrasalmus medinai


Babürlüler veya Babür İmparatorluğu (Farsça: گوركانى Gurakānī; bilindik adlandırma Farsça: امپراتوری مغولی هند Empīrāturī-ye Moġolī-ye Hind 'Hint, Moğol İmparatorluğu', Urduca: مغلیہ سلطنت Moghly-e Soltanat 'Moğol Sultanlığı', Çağatayca: کورگن Küregen), günümüzdeki Hindistan ve çevresi üzerinde kurulmuş ve hüküm sürmüş Türk-Moğol kökenli devlet. Çağatay Türkü bir şef ve Timurlu Hanedanı'ndan olan Babür Şah tarafından 1526 yılında kurulan ve 17. yüzyılın sonu ile 18. yüzyılın başında imparatorluğun gücünün zirvesinde olduğu dönemde, Hindistan'ın büyük bölümüne hakim olan imparatorluğun nüfusunun o tarihlerde 3,2 milyon kilometre karelik bir bölge üzerinde 110 milyon ila 150 milyon arasında olduğu tahmin edilmektedir. Babür İmparatorluğu'nun hakimiyet alanı, en geniş olduğu dönemde bugünkü Hindistan, Pakistan, Bangladeş ve Afganistan'ı kapsamaktaydı.

İmparatorluğun klasik döneminin, Ekber Şah'ın 1556 yılında tahta çıkması ile başladığı kabul edilir. Onun yönetimi altında, Hindistan, kültürel ve ekonomik ilerlemenin yanı sıra farklı dinlerden olanların uyumu açısından çok iyi bir konuma ulaşmıştır. Babür İmparatorluğu'nun beşinci imparatoru Şah Cihan'ın saltanatı, imparatorluğun mimarlık ve sanat alanında altın çağıdır. Agra'daki efsanevi Tac Mahal'in yanı sıra pek çok mükemmel eser onun döneminde yapılmıştır. Babür İmparatorluğu'nun, Evrengzib'in hükümdarlığı sırasında toprak genişlemesi doruk noktasına ulaştı. Onun döneminde 150 milyonluk nüfusu ile imparatorluk dünya nüfusunun dörtte birine hükmeder konumdaydı.

1739 yılında Nadir Şah güçleri tarafından Karnal Savaşı'nda mağlup edilen Babür İmparatorluğu, 18. yüzyılın ortalarından itibaren idari ve ekonomik olarak zayıflamaya başladı. Son imparator Bahadır Şah II'ın sadece şehir üzerinde otoritesi vardı. 1858 yılında bir isyan üzerine bölgeye müdahale eden İngiliz'lerce Babür İmparatorluğu'na son verilerek Hindistan, Büyük Britanya İmparatorluğu'na bağlanılmıştır.

Babür İmparatorluğu'nun kökeni

Babür imparatorluğu uluslararası literatürde Farsça Moğol anlamına gelen Mughal olarak yer alsa da imparatorluğun kurucusu Babür Şah'ın anne tarafından atası olan Moğol İmparatorluğu'nun kurucusu Cengiz Han'ın oğlu Çağatay'ın kurduğu Çağatay Hanlığı İslamiyet'i kabul etmiş ve Türkleşmiştir. Babür Şah'ın baba tarafından atası olan ve soyu bir Türk-Moğol boyu olan Barlaslar'a dayanan Timur da Müslümandır ve Türk'tür. Anadili Çağatay Türkçesi olan ancak Fars kültüründen yoğun olarak etkilenmiş olan hanedanın üzerindeki bu etki, Hindistan'da bu kültürün önemli derecede gelişmesine neden olmuştur. Babür Şah'tan sonra Türk kültürü ve Türk dilinin yavaş yavaş etkisi azalmış ve yerini Farsça, daha sonra da Urduca almıştır. Günümüzde, Özbekistan, Kırgızistan, Afganistan ve Hindistan'da da mirasına sahip çıkılan Babür İmparatorluğu, Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Forsu'na birer yıldızla işlenen tarihteki 16 Türk devletinden biridir.

Siyasi tarih

Zahireddin Muhammed Babür Babası Fergana hükümdarı Ömer Şeyh Mirza'nın ölümünden sonra amcası ile yaptığı taht mücadelesini kaybetmiş ve emri altındaki beylerle birlikte 1504' te Kabil'e gitmiştir. Devletin başkentini de burası yapmıştır. 1519 yılında Pencap bölgesini ele geçirmiş, 1524 yılında Delhi Sultanı'nı yenilgiye uğratarak Lahor'a girmiştir. Delhi'den sonra Agra'yı da alan Babür Şah burayı başkent yapmış ve Babür İmparatorluğu'nu kurmuştur.

1530 yılında ölen Babür Şah'tan sonra devletin başına oğlu Hümayun (1530-1556) geçmiştir. Tahtının ilk yıllarında kardeşleri ve akrabaları ile mücadele eden Hümayun bir yandan da Ludi hükümdarı ile mücadelede bulunmuş ve bu mücadelelerden galibiyetle ayrılmıştır. Yetenekli bir hükümdar olmayan Hümayun Şah 1556 yılında ölmüş yerine Ekber Şah (1556-1605) geçmiştir. 5 Kasım 1556'da Babür İmparatorluğu II. Panipat Zaferi'ni kazanarak eski gücüne kavuştu. Tahtta hak iddia eden Hemu, Ekber Şah'ın veziri Bayram Han tarafından yenildi ve Babür Hanedanı'nın fetret devri sona erdi. Ekber Şah döneminde sarayda Hint etkisinin arttığı görülmüştür. Bu dönemde Hintler de devlet ve askerlik işlerinde görev almaya başlamışlardır.

1605'te ölümünden sonra yerine Cihangir (1605-1627) geçmiştir. Bu dönemde önemli başarılar görülmemiş ve Safevîler Kandehar şehrini ele geçirmiştir. Yapılan en önemli iş olarak Lahor ile Agra arasında yapılan yoldur. İngilizler bu dönemde Hindistan ticaretine el atmış ve Surat limanında yer açarak zamanla buradan Hindistan'ı ele geçirecek gelişmeyi sağlamışlardır. Cihangir'in ölümü üzerine yerine oğlu Şah Cihan (1628-1658) geçmiştir. Kardeşleri ile girdiği taht mücadelelerini kazandıktan sonra bir daha bu tip mücadelelerin yaşanmaması amacıyla kendi soyundan gelen bütün erkekleri öldürtmüştür. Şah Cihan döneminde Avrupalılar ile ilişkilerin daha da arttığı görülmektedir.

1658 yılında hastalanan Şah Cihan'ın yerine oğlu Evrengzip (1658-1707) tahta çıkmıştır. Onun zamanında Hindistan ticaretinde Hollandalılar'da rol almaya başlamışlardır. 1707 yılında ölümü ile yine taht kavgaları başlamış ve ülke 1723'te Delhi ve Haydarabad şahlıkları olmak üzere ikiye ayrılmıştır. Safevi Hükümdarı 1739'da Delhi'yi zaptetmiş ve imparatorluk hazinesinin büyük bölümüne el koymuştur. 1748 yılında Afgan hükümdarı Hindistan'a girmiş ve birçok eyaleti ele geçirmiştir. 1760'ta II. Alemgir Şah'ın yerine Şah Alem geçmiş bu dönemde İngilizlerle 1764 Buksar Savaşı yapılmış ancak yenilgiye uğranınca İngilizler Hindistan'da hüküm sürmeye başlamışlardır. 1766 Allahabad Antlaşması ile İngiliz hakimiyeti daha da artmıştır. 1857 yılında çıkan Sipahi İsyanı'nı da bastıran İngilizler 1858'de son Babür İmparatoru II. Bahadır Şah'ı tahttan indirip çocuklarını da öldürmüş ve Hindistan'daki Timur Hanedanı'na son vererek Hindistan'ı İngiliz İmparatorluğu'na katmışlardır.

Ordu
Babürlü ordusu kendileri gibi kökenleri Orta Asya'nın süvari ordularına dayansa da, temel biçimi ve yapısı 3. Babür Şahı, Ekber Şah tarafından kuruldu. Ordunun alay yapısı yoktu ve askerler doğrudan imparator tarafından askere alınmıyordu. Bunun yerine, soylular veya yerel liderler gibi kişiler, mansab olarak anılan kendi birliklerini toplar ve onları orduya verirdi.

Menşei
Babürler Orta Asya kökenlidir. Pek çok Orta Asya ordusu gibi, Babur'un babür ordusu da at odaklıydı. Subayların rütbeleri ve maaşları, tuttukları atlara dayanıyordu. Babur'un ordusu küçüktü ve Orta Asya'nın Timurlu askeri geleneklerini miras almıştı. Babür Şah'ın bir barut savaş sistemi başlattığını varsaymak yanlış olur, çünkü atlı okçuluk ordusunun hayati bir parçası olmaya devam etti. Ekber orduyu yeniden yapılandırdı ve mansabdari sistemi adı verilen yeni bir sistem getirdi. Bu nedenle Babürlü ordusunun temel yapısı Ekber'in saltanatından başladı.

Teşkilatlanma ve Birlik Türleri
Babür imparatorları küçük bir daimî orduya sahipti. Sadece binlerle numaralandırıldılar. Bunun yerine askerlerin çoğunu mansabdar denilen subaylar sağlıyordu.

Daimi ordu
Babür şahları küçük sürekli orduları sürdürdüler. Şah'ın kendi hane halkı birliklerine Ahadiler deniyordu. Doğrudan Babür şahı tarafından, esas olarak imparatorun kendi akrabaları ve aşiret üyelerinden alındı. Kendi maaş bordroları ve maaş ustaları vardı ve normal atlılardan(süvar) daha iyi maaş alıyorlardı . Bunlar soylu askerlerdi, bazıları normalde sarayda idari görevlerde bulunuyordu.
Valaşahiler yani saltanat muhafızları, doğrudan şahın maaşına bağlı olduklarından, birliklerin en güvenilir ve sadık kısmı olarak görülüyordu. Bunlar, tamamen olmasa da, gençliğinden itibaren şaha bağlı olan ve o sadece bir şehzadeyken ona hizmet etmiş ve bu nedenle özel bir şekilde onun şahsi hizmetkarları ve hane halkı birlikleri olarak işaretlenmiş adamlardı.
İmparator ayrıca bir piyade tümenine ve kendi topçu tugayına sahipti.

Mansabdarlar

Ekber Şah bu eşsiz sistemi tanıttı. Babür ordusunun alay yapısı yoktu. Bu sistemde, hükûmet için atlı kotasını toplamaktan ve sürdürmekten sorumlu bir askeri subay çalışıyordu. Rütbesi, 10'dan (en düşük) 5000'e kadar sağladığı atlılara dayanıyordu. Bir şehzadenin rütbesi 25000 idi. Buna zat ve süvar sistemi deniyordu.

Bir subay, adamları ve atları 1:2 oranında tutmak zorundaydı. Atların dikkatlice doğrulanması ve markalanması gerekiyordu ve Arap atları tercih edildi. Subay ayrıca ulaşım için at, fil ve karyola kotasının yanı sıra piyadeler ve topçuları da korumak zorundaydı. Askerlere aylık/yıllık ödemeler veya jagir olarak ödeme seçeneği sunuldu, ancak çoğu jagir'i seçti. İmparator ayrıca jagir'i mansabların bakımı için mansabdarlara tahsis etti.

Sınıflar
Babür ordusunun dört kolu vardı: süvariler (Asvaran), piyade (Padegan), topçu (Tophane) ve donanma. Bunlar kendi komutanları olan tümenler değildi, bunun yerine her biri bu tümenlerden bazılarına sahip olan Mansabdarlar arasında ayrı ayrı dağıtılan kollar veya sınıflardı. Bu kuralın istisnası, kendi atanmış komutanı olan uzmanlaşmış bir kolordu olan ve mansabdari birliklerinin bir parçası olmayan topçulardı. Süvariler orduda birincil rolü üstlenirken diğerleri yardımcıydı.

Süvari
Süvari, Babür ordusunun en üstün koluydu. Hintli Müslümanların Barha kabilesi, geleneksel olarak, her savaşta kalıtsal olarak liderlik etme hakkına sahip oldukları imparatorluk ordusunun öncüsünü oluşturuyordu. Normalde mansabdarlar tarafından askere alınan atlılar yüksek sınıf insanlardı ve piyade ve topçulardan daha iyi maaş alıyorlardı. Kendi atlarından en az ikisine ve iyi teçhizata sahip olmaları gerekiyordu. Normal süvariye süvar denirdi. Normalde kılıç, mızrak, kalkan ve daha nadiren ateşli silah kullanırlardı. Zırhları çelikten veya deriden yapılmıştı ve kabilelerinin geleneksel kıyafetlerini giyiyorlardı. Babür zırhı, ısı nedeniyle Avrupa zırhları kadar ağır değildi, ancak güneyde Hint birliklerinden daha ağırdı. Zırh iki katmandan oluşuyordu; ilki baş, göğüs ve uzuvları sabitlemek için çelik plakalar ve miğferlerden oluşuyor. Bu çelik zırh ağının altına, dizlere kadar inen bir kılıca veya mermiye direnecek kadar kalın, pamuklu veya keten kapitone bir üst giysi giyildi. Alt giysi olarak ipek pantolon ve bele dolanan bir çift kaşmir şal bu kostümü tamamlıyordu. Bir erkeğin gözlerinin biraz ötesi görünene kadar vücudu koruyucu giysilerle örtme alışkanlığı vardı.

Kuzey Hindistan ovalarında meydan muharebelerine adapte olan Babürler, ön muharebe odaklıydı ve kılıçlar ve mızraklarla donanmış ağır süvarilerin şok saldırısı taktikleri Babür ordularında popülerdi. kriz zamanlarında, Müslüman Babürler, Utara adı verilen, atlarından inip canlarıyla kaçmak yerine öldürülene kadar yaya olarak savaşan bir tür dövüş gerçekleştirirlerdi.
Babür süvarileri, normalde generaller tarafından kullanılan filleri de içeriyordu. İyi süslenmiş ve iyi zırh taşıyorlardı. Ağırlıklı olarak ağır yükleri ve ağır silahları taşımak için nakliye için kullanıldılar. Rajput mansabdar'ın bir kısmı da deve süvari sağladı. Rajasthan gibi çöl bölgelerinden gelen adamlardı.

Hindistan'daki Babür gücünün anahtarı, savaş atlarını kullanması ve ayrıca Orta Asya'dan gelen üstün savaş atlarının tedarikini kontrol etmesiydi. Bu, Panipat Muharebesi, Machhiwara Muharebesi, Dharmatpur Muharebesi'ndeki zaferlerle ve barut yerine öncelikle geleneksel Türk-Moğol atlı okçu taktiklerinin kullanıldığı Peder Monserrate gibi görgü tanıklarının ifadeleriyle doğrulandı. Süvari savaşı lojistik açıdan zor fil savaşının ve kaotik toplu piyade taktiklerinin yerini aldı. Rajput'lar, yaya olarak savaşma geleneklerine rağmen onları süvarilere dönüştürerek işbirliği yaptı. Bu, Marathaların Dekkan Sultanlıklarına hizmetine benziyordu.

Piyade

Piyadeler ya Mansabdarlar tarafından ya da imparatorun kendisi tarafından askere alındı. İmparatorun kendi piyadesine Ahsam adı verildi. Normalde düşük maaş alıyorlardı, donanımları yetersizdi ve ayrıca disiplinden yoksunlardı. Bu grup; bandukçuları, kılıçdarları, kulları ve esnafları içeriyordu. Kılıç, kalkan, mızrak, sopa, tabanca, tüfek, misket tüfeği gibi çok çeşitli silahlar kullandılar. Normalde zırh giymezlerdi.

Bandukçu

Bandukçular piyadedeki tüfekçilerdi. Babür piyadelerinin büyük bölümünü oluşturdular. Yerel olarak askere alınan ve fitilli silahlar, yaylar ve mızraklarla donatılan piyadeler o kadar hor görülüyordu ki, ordu maaş bordrolarında tahtırevancılar, marangozlar, pamuk tarakçıları ile neredeyse bir tutuluyordu. Fitilli tüfekleri atlı okçulardan üç kat daha yavaştı. Kronikler, savaş kayıtlarında onlardan neredeyse hiç bahsetmez.

Şemşirbaz
Ana piyade, şemşirbaz gibi özel birimlerle desteklendi. "kılıçdarlar" veya "gladyatörler" anlamına gelen şemşirbaz, çok yetenekli kılıçdarlardan oluşan seçkin ağır piyade bölükleriydi. Adından da anlaşılacağı gibi, birkaçı saray muhafızı olarak hizmet etmek veya beceri sergileyen sahte savaşlara katılmak için saraya atandı. Ancak on binlercesi, Babür İmparatorluğu çevresindeki mansabdarlar tarafından ordu birliklerine atandı. Şemşirbazlar, duvarlar patlayıcılar veya toplarla aşıldığında direnişle başa çıkmak için serbest bırakılacakları kuşatma savaşında sıklıkla kullanılıyordu. Şemşirbazların çoğu, Sufi tarikatları gibi dini tarikatlardan alındı.

Topçu
Topçu, kendi atanmış komutanı mir-i atış ile uzmanlaşmış bir birlikti. Mir-i atış ofisi, daha sonraki Babürlüler döneminde önem kazandı. İmparatorluk Sarayı Kalesi'nin savunmasından sorumlu olan ve İmparator ile kişisel temas halinde olan mir-i atış komutanı büyük etkiye sahiptir. Babür topçusu ağır toplar, hafif toplar, el bombaları ve roketlerden oluşuyordu. Ağır toplar nakliye için çok pahalı ve ağırdı ve filler tarafından savaş alanına sürüklenmeleri gerekiyordu. Bazen patlayarak mürettebat üyelerini öldürdükleri için savaş alanında kullanılmaları biraz riskliydi. Hafif topçu, savaş alanında en yararlı olanıydı. Ağırlıklı olarak tunçtan yapılmıştır ve atlar tarafından çekilmiştir. Bu aynı zamanda develere monte edilen döner topları da içeriyordu. Savaş alanında çok etkiliydiler. Ancak yavaş yavaş toplar, Avrupa'nın demirden yapılmış toplarına kıyasla çok demode oldukları için önemini yitirdi.

Donanma

Donanma, Babür ordusunun en zayıf ve en fakir koluydu. İmparatorluk savaş gemilerine sahipti, ancak bunlar nispeten küçüktü. Filo ayrıca nakliye gemilerinden oluşuyordu. Donanmanın ana görevi, bazen savaşta kullanılan korsanlığı kontrol etmekti.

Çela
Çelalar, Babür ordusunda köle askerlerdi. Komutanlar, üzerlerinde çok gevşek bir kontrole sahip oldukları istihdam ettikleri paralı askerlere karşı bir denge olarak, kuvvetlerinin özü olarak,  efendilerinden başka bakacak kimsesi olmayan kişisel bağımlıları veya köleleri bir araya getirme alışkanlığındaydılar. Bu tür birlikler Hintçe çela (köle) adıyla biliniyordu. İşverenleri tarafından beslendiler, giydirildiler ve barındırıldılar, çoğunlukla onun tarafından yetiştirilip eğitildiler ve onun kampından başka evleri yoktu. Esas olarak savaşta alınan veya kıtlık zamanlarında ailelerinden satın alınan çocuklardan toplandılar. Büyük çoğunluk Hindu kökenliydi, ancak hepsi çelaların bünyesine alındığında Müslüman oldular.

Timurlular ve diğer Moğol kökenli ordular gibi ve diğer İslam devletlerinin aksine, Babür imparatorluğu belirgin bir şekilde köle askerler kullanmıyordu. Köle askerler; gulam , Memlük veya yeniçeri gibi profesyonel elit askerlerden ziyade, esas olarak el işçiliği, uşak ve düşük seviyeli subaylar gibi çok düşük konumlara yerleştirildi . Ancak hadım memurları sadakatlerinden dolayı ödüllendirildi.

Bilim

Astronomi
Babür astronomları gözlemsel astronomide ilerlemeler kaydetmiştir ve yaklaşık yüz zij tezi ürettiler. Hümâyun Şah, Delhi yakınlarında kişisel bir Gözlemevi inşa etti; Cihangir ve Şah Cihan da gözlemevleri inşa etmeyi planlıyorlardı, ancak bunu yapamadılar.

Babür gözlemevlerinde kullanılan astronomik aletler ve gözlem teknikleri esas olarak İslami astronomisinden türetilmiştir 17.yüzyılda Babür İmparatorluğu, İslami gözlem araçlarının Hindu hesaplama teknikleriyle birleştirildiği İslami ve Hindu astronomisi arasında bir sentez oluşturdu.

Babür İmparatorluğu'nun çöküşü sırasında, Hindu Kralı 2.Jai Singh Babür Astronomi çalışmalarına devam etti. 18. yüzyılın başlarında, Uluğ Bey'in Semerkant Gözlemevi'ne rakip olmak ve Siddhantas'taki daha önceki Hindu hesaplamalarını ve Zij-i-Sultani'deki İslami gözlemleri geliştirmek için Yantra Mandirs adlı birkaç büyük Gözlemevi inşa etti. Kullandığı araçlar İslami astronomiden etkilenirken, hesaplama teknikleri Hindu astronomisinden türetilmiştir.

Mimari ve sanat

Babür İmparatorluğunun Hindistan'a en büyük katkısı eşsiz mimarisi olmuştur. Hindistan'daki birçok anıt Babür mimarisinin ince örneklerini temsil etmektedir. Babür mimarisinin en önemli eseri ise Tac Mahal olarak bilinmektedir. Yapımına 1631'de başlanan ve 1652'de tamamlanan, Şah Cihan'ın çok sevdiği eşi Mümtaz Mahal (Ercüment Nur Banu Sultan)'in ölümü üzerine inşa ettirdiği Tac Mahal başta olmak üzere, Hümayun Türbesi, Agra Kalesi, Lahor Kalesi UNESCO Dünya Mirasları listesinde yer alan Babür İmparatorluğu mimarisinin en önemli örnekleridir. Hindistan'ın birçok şehri ile birlikte, Pakistan, Afganistan ve Bangladeş'te Babür mimarisinden örneklere rastlanmaktadır.

Babür İmparatorluğu'na ait mimari eserlerin en önemli özelliği, hacimce büyük yapılar olmalarıdır. Genel malzeme kullanımı, mermer ve kırmızı kum taşı üzerinedir. Kakmacılık gelişmiş bir süsleme biçimi olmakla beraber kubbe mimarisi de görülmektedir. Alemgir devrinde mimari yönden bir çöküş başlamış olsa da buna rağmen yine de bazı önemli eserler yaptırılmıştır. Bunlar Lahor'daki Padişahî Camisi ve Delhi kalesindeki Motî Mesciti'dir.

Bir süre, Safevî sarayında sürgün hayatı yaşayan Hümâyun'un ülkesine dönerken yanında Tebrizli sanatçıları da getirmesi nedeniyle Hindistan sanat çevrelerinde minyatüre karşı duyulan ilgi artmıştır. Başlangıçta Tebrizli ustaların kendi tarzlarını aktardıkları minyatürlerde zamanla yerel ustaların da katılımıyla kendine özgü bir üslup gelişmiştir. Babür İmparatorluğu'nda minyatürcülüğün en verimli dönemi Hümâyun'un oğlu Ekber Şah zamanına rastlamaktadır.

Çeşitli yazmaların yanı sıra Bâbür hükümdarları için kaleme alınan şehnâme tarzındaki Bâbürnâme, Ekbernâme adlı eserler resimlendirilmiş, hükümdarların savaşları, avlanmaları, tören ve eğlenceleri gerçekçi bir yaklaşımla tasvir edilmiştir. Cihangir döneminde portrelerin yapımı yaygınlaşmış, Şah Cihan ve Evrengzib devirlerinde ise sadece Racastan, Dekkan gibi eyaletlerde minyatür devam etmiştir.

Resimler

Mimarlar

Minyatürler

Hint-Türk İmparatorluğu hükümdarları

 Babür Şah (1526 - 1530) :Kabil'de kurduğu hanlık 1504 yılı.
 Hümayun Şah (1530 - 1540) ve (1555 - 1556)
 Şir Şah Surî (1540 - 1545, Surîler Hanedanı)
 İslam Şah Suri (1545 - 1555, Surîler Hanedanı)
 Ekber (1556 - 1605)
 Cihangir Şah (1605 - 1627)
 Şah Cihan (1627 - 1658)
 Evrengzib (1658 - 1707)
 I. Bahadır Şah (1707 - 1712)
 Cihandar Şah (1712 - 1713)
 Ferruhsiyer (1713 - 1719)
 Refiüdderecât (1719 - 1719)
 Muhammed Şah (1719 - 1748)
 Ahmed Şah Bahadır (1748 - 1754)
 II. Alemgir Şah (1754 - 1759)
 Şah Alem (1759 - 1806)
 II. Ekber Şah (1806 - 1837)
 II. Bahadır Şah (1837 - 1858)

Soyağacı

Ayrıca bakınız
 Hindistan'ın Moğollar tarafından istilası
Britanya Hindistanı
Timurlular
Safeviler
Britanya İmparatorluğu
Babür

Kaynakça

 Alam, Muzaffar. Crisis of Empire in Mughal North India: Awadh & the Punjab, 1707-48 (1988)
 Ali, M. Athar. "The Passing of Empire: The Mughal Case," Modern Asian Studies (1975) 9#3 pp. 385–396 in JSTOR, on the causes of its collapse
 Black, Jeremy. "The Mughals Strike Twice," History Today (April 2012) 62#4 pp 22–26. full text online
 Blake, Stephen P. "The Patrimonial-Bureaucratic Empire of the Mughals," Journal of Asian Studies (1979) 39#1 pp. 77–94 in JSTOR
 Dale, Stephen F. The Muslim Empires of the Ottomans, Safavids and Mughals (Cambridge U.P. 2009)

 Faruqui, Munis D.  "The Forgotten Prince: Mirza Hakim and the Formation of the Mughal Empire in India," Journal of the Economic and Social History of the Orient (2005) 48#4 pp 487–523 in JSTOR, on Akbar and his brother
 Gommans; Jos. Mughal Warfare: Indian Frontiers and Highroads to Empire, 1500-1700 (Routledge, 2002) online edition
Gordon, S. The New Cambridge History of India, II, 4: The Marathas 1600-1818 (Cambridge, 1993).
 Habib, Irfan. Atlas of the Mughal Empire: Political and Economic Maps (1982).

 Richards, John F. The Mughal Empire (The New Cambridge History of India) (1996)  excerpt and online search
 Richards, J. F. "Mughal State Finance and the Premodern World Economy," Comparative Studies in Society and History (1981) 23#2 pp. 285–308 in JSTOR

Dipnotlar

Hindistan tarihi
Moğol tarihi
Tarihteki Müslüman devletler
Tarihteki Türk devletleri
Moğol hanedanlar
Güney Asya tarihindeki devletler
Eski imparatorluklar
1857'de varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler
Bengal tarihi
Batı Bengal tarihi
Bangladeş tarihi
Kalküta tarihi
Orta Çağ'da Hindistan
Pakistan tarihi

Babürlüler


Sakızlık, Asarcık - Samsun ili Asarcık ilçesine bağlı mahalle
 Sakızlık, Aydıncık - Yozgat ili Aydıncık ilçesine bağlı köy

Sakızlık


Jay McCarthy (* 8. September 1992 in Maryborough, Queensland) ist ein ehemaliger australischer Radrennfahrer. McCarthy ist mehrmaliger Medaillengewinner bei australischen Meisterschaften in verschiedenen Altersklassen.

Karriere
Als Juniorenfahrer wurde McCarthy bei den Weltmeisterschaften 2009 Siebter im Straßenrennen. 2010 wurde er australischer Juniorenmeister im Straßenrennen, gewann Silber im Einzelzeitfahren und Bronze im Kriterium. Bei den Weltmeisterschaften 2010 wurde er Zweiter im Straßenrennen. Im Rahmen der Olympischen Jugend-Sommerspiele in Singapur gewann er noch die Silbermedaille im Einzelzeitfahren.

Zur Saison 2011 erhielt McCarthy als U23-Fahrer einen Vertrag beim australischen Continental-Team Jayco-AIS. Er wurde Dritter der australischen U23-Zeitfahrmeisterschaft und gewann eine Etappe der Thüringen-Rundfahrt, die er als Gesamtvierter beendete. 2012 gewann er nach einem erfolgreichen Ausreißversuch auf dem Zweiten Abschnitt mit der New Zealand Cycle Classic sein erstes internationales Etappenrennen und mit der Trofeo Piva Banca Popolare sein erstes internationales Eintagesrennen. Außerdem gewann er je eine Etappe bei Toscana-Terra di Ciclismo-Coppa delle Nazioni, der Tour de Bretagne und den Prolog der Tour de l'Avenir. In der Einzelwertung der UCI Oceania Tour 2012 wurde er Dritter.

2013 schloss sich McCaerhy sich dem UCI ProTeam Team Saxo-Tinkoff an, für das er mit dem Giro d'Italia 2014 seine erste Grand Tour bestritt und auf Rang 91 der Gesamtwertung beendete. Bei der Tour Down Under 2016 gelang ihm im Sprint auf einer ansteigenden Zielgerade sein erster Sieg in einem Rennen der UCI WorldTour, wodurch er auch die Gesamtführung des Rennens für einen Tag übernahm. Im Januar 2018 gewann er als erster Australier das heimische Rennen Cadel Evans Great Ocean Road Race.

2020 stand McCarthy bei der Vuelta a España am Start, schied aber durch einen spektakulären Sturz aus, der auch sein Saisonende bedeutete. Anschließend beendete er seine internationale Karriere.

Erfolge
2010
  Australischer Juniorenmeister – Straßenrennen
  Australische Juniorenmeisterschaft – Einzelzeitfahren
   Australische Juniorenmeisterschaft – Kriterium
   Juniorenweltmeisterschaft – Straßenrennen
   Olympische Jugend-Sommerspiele – Einzelzeitfahren

2011
   Australische U23-Meisterschaft - - Einzelzeitfahren
 eine Etappe und Mannschaftszeitfahren Internationale Thüringen Rundfahrt

2012
  Australische U23-Meisterschaft - Kriterium
 Gesamtwertung und eine Etappe New Zealand Cycle Classic
 Trofeo Piva Banca Popolare
 eine Etappe Toscana-Terra di Ciclismo-Coppa delle Nazioni
 eine Etappe Tour de Bretagne
 Prolog Tour de l'Avenir

2016
 eine Etappe und Nachwuchswertung Tour Down Under
 Mannschaftszeitfahren Kroatien-Rundfahrt

2018
 Cadel Evans Great Ocean Road Race
 eine Etappe Baskenland-Rundfahrt

Grand-Tour-Platzierungen

Weblinks

Einzelnachweise

Radsportler (Australien)
Teilnehmer der Olympischen Jugend-Sommerspiele 2010
Australier
Geboren 1992
Mann

Jay McCarthy


Perifete este un uriaș din mitologia greacă, fiul lui Hefaistos (zeul focului în mitologia greacă). Acesta trăia pe drumul din apropierea cetații Epidaur și îi jefuia și omora pe drumeți cu o uriașă ghioagă turnată din bronz, făurită de tatăl său în vulcanul Etna. A fost ucis de eroul Tezeu, care i-a luat apoi ghioaga ca trofeu.

Bibliografie
 Annalisa Izzo (adaptare text), Alexandru Macovescu (traducere in limba română) - Tezeu și firul Ariadnei, Editura Adevărul Holding, București, 2011

Vezi și
 Lista personajelor mitologice elene
 Listă de ființe fabuloase în mitologia greacă
 Mitologie greacă
 Tezeu
 Hefaistos

Mitologia greacă

Perifete


Suimono, deniz yosunu, kültür mantarı harcı, yer mantarı ve hafif ekşiltilmiş bir sosla hazırlanan akıcılığı yüksek, yağsız bir çorbadır.

Çorbalar

Suimono


Sparekassebogen er en stumfilm fra 1911 instrueret af Arvid Ringheim.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1911

Sparekassebogen


السيد خليفة بن حارب البوسعيدي ولد يوم 26 أغسطس 1879 وتوفي بتاريخ 9 أكتوبر 1960، وهو تاسع سلاطين زنجبار، تزوج من الأميرة السيدة معتوقة ابنة السلطان حمود البوسعيد سابع سلاطين زنجبار وأخت السلطان علي بن حمود. وتولى الحكم بعد السلطان علي، وخلفه في الحكم أكبر أبناءه الأحياء عبد الله بن خليفة.

مولده وأسرته
ولد السيد خليفة بن حارب في مسقط وهو الابن الوحيد للسيد حارب بن السلطان ثويني بن سعيد سلطان عمان من الفترة 1856 -1866، وامه السيدة تركية بنت تركي البوسعيد ابنة الكبرى للسلطان تركي بن سعيد بن سلطان سلطان مسقط وعمان، كانت زوجة للسلطان حمد بن ثويني قبل أن يطلقها ويتزوجها أخوه حارب بن ثويني.

تزوج من السيدة معتوقة بنت حمد البوسعيد وأنجب منها ثلاثة أبناء وهم: ثويني بن خليفة (توفي سنة 1906) وعبد الوهاب بن خليفة (توفي سنة 1912) والسلطان عبد الله بن خليفة. وبعد وفاة زوجته الأولى تزوج من نونو بنت أحمد وأنجب منها ابنته السيدة أمل بنت خليفة البوسعيد.

انظر أيضا
 تاريخ زنجبار.
 قائمة سلاطين زنجبار.

المصادر

عرب في القرن 20
آل بو سعيد
حائزون على وسام القديس ميخائيل والقديس جرجس
سلاطين زنجبار
عرب في القرن 19
عمانيون في القرن 19
عمانيون في القرن 20
مواليد 1879
مواليد في مسقط (عمان)
وفيات 1960
وفيات في مدينة زنجبار

خليفة بن حارب


Dormeuil er en fransk tekstilvirksomhed, der blev grundlagt i 1842 af den 22-årige Jules Dormeuil.

Dormeuil begyndte med at importere engelsk klæde til Frankrig. I 1862 blev hovedkvarteret etableret på 4 rue Vivienne i Paris. Den første butik uden for Frankrig åbnede på 10 New Burlington Street i London, England.

Den nuværende formand for virksomheden er Dominic Dormeuil.

Dormeuil har butikker i Paris, Neuilly-sur-Seine, Bordeaux, Strasbourg og Minato-ku i Tokyo.

Se også
Loro Piana
Holland & Sherry
Ermenegildo Zegna
Vitale Barberis Canonico
Scabal

Referencer

Eksterne henvisninger

Virksomheder fra Frankrig
Luksusmærker
Tekstilvirksomheder
Etableret i 1842

Dormeuil


An Aloe johannis-bernardii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni J.-p.Castillon. An Aloe johannis-bernardii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe johannis-bernardii


MSD may refer to:

Companies
 Merck Sharp and Dohme, an international name of Merck & Co., the U.S. and Canada pharmaceutical company formerly related to German Merck KGaA
 MSD Capital, a private investment firm owned by personal computer entrepreneur Michael Dell
 MSD Ignition, a company that specializes in automotive-ignition components; MSD stands for "multiple spark discharge"
 Motor Sports Developments, an automotive-engineering company based in Milton Keynes, United Kingdom; see X25XE

Computers
 Mass storage device, like a USB key
 Memory Stick Duo, a type of solid digital data storage device
 Microsoft Diagnostics, a computer diagnostic program shipped with various versions of DOS and Microsoft Windows operating systems
 Modem Sharing Device
 MSD Super Disk, a floppy-disk drive for Commodore 8-bit systems
miniSD/microSD

Organizations

Schools and school districts
 Marjory Stoneman Douglas High School, Florida, United States
 Stoneman Douglas High School shooting
 Marshall School District in Marshall, Arkansas, United States
 Maryland School for the Deaf, United States
 Milford School District, a school district in Milford, Delaware, United States
 Missouri School for the Deaf
 Moscow School District in Moscow, Idaho, United States

Other organizations
 Meclîsa Sûriya Demokratîk or Syrian Democratic Council, the political wing of the Syrian Democratic Forces in Syria
 Metro de Santo Domingo, a rapid-transit system in Santo Domingo, the capital of the Dominican Republic
 Ministry of Social Development (New Zealand)
 Mission Science Division, a group of scientists, research fellows and young graduates working at the European Space Agency
 Mladí sociální demokraté or Young Social Democrats (Czech Republic), a social democratic youth organization in the Czech Republic
 Mladí sociálni demokrati or Young Social Democrats (Slovakia), a social democratic youth organization in Slovakia
 Mobile Security Deployments, the U.S. Diplomatic Security Service's tactical unit
 MSD (Межправительственный совет дорожников) or Intergovernmental Council of Roads, the road authority organisation of the Commonwealth of Independent States

Science and medicine
 Macromolecular Structure Database, one of the services provided by the European Bioinformatics Institute
 Major hypersomnolence disorder
 Marine sanitation device, used in the Regulation of ship pollution in the United States#Marine sanitation devices
 Mars solar date
 Mass spectrometric detector, a type of chromatography detector
 Mean squared displacement, a statistical measure of random motion
 Multiple sulfatase deficiency, a very rare form of metachromatic leukodystrophy
 Musculoskeletal disorders

Other uses
 Magnetic switchable device, a passive magnetic mount that can be activated or deactivated
 Mahendra Singh Dhoni or MSD (born 1981), Indian cricketer
 Master Scuba Diver, a certification level in recreational scuba diving
 Master of Science in Dentistry, a Dental degree
 Master of Sport Directorship (MSD) at Manchester Metropolitan University
 Mean Shortest Distance, in the context of the PGP Web of trust
 Minimum string distance, the number of insertions, deletions, or substitutions to transform one string into another in Typing#Minimum string distance error rate
 Moorside railway station, England National Rail station code
 Moscow Summer Time
 Most significant digit

MSD


Helmuth Duckadam (d. 1 Nisan 1959), "Sevilla kahramanı" olarak bilinen, kaleci pozisyonunda görev yapmış Rumen millî futbolcudur.

Kariyeri
7 Mayıs 1986'da Sevilla'da oynanan, şimdiki UEFA Şampiyonlar Ligi finali ya da 1992'den önceki ismiyle Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası finalinde Steaua București takımının kalecisi olarak Barcelona'ya karşı oynadı. Normal süresi ve uzatma dakikaları golsüz eşitlikle sona eren, futbolda 1986 yılının Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası şampiyonunu belirleyecek bu final karşılaşmasının penaltı atışları bölümünde kurtardığı penaltılar ile sadece Avrupa'nın bu en önemli kupasının finalinde değil, ayrıca herhangi bir resmî Avrupa kupası maçında art arda 4 penaltı kurtaran yegâne kaleci olarak tarihe geçti. Takım arkadaşlarının 3 penaltıdan 2'sini gole çevirdikleri bu maçta rakip takımın Alexanko, Pedraza, Pichi ve Marcos Pena ile kullandığı 4 penaltı atışının 4'ünü de kurtararak penaltı atışlarına gidilen herhangi bir final karşılaşmasında nâdiren görülen (bir takımın gol atamaması) durumunun ortaya çıkmasında etkili olurken en önemlisi de kulüp tarihindeki ilk ve tek Avrupa şampiyonluğunun kazanılmasına büyük katkı sağladı.

Duckadam; kariyerine 1978'de UTA Arad'a transfer olup profesyonelliğe geçmeden önce Romanya'nın Arad şehrinde bölgesel ligde oynayarak başladı. 1982'de Romanya millî takımında 2 kere oynayarak Steaua București'li yetkililerin ilgisini çekti ve aynı sene bu kulübe transfer oldu.

Sevilla'daki finalden kısa bir süre sonra, yine 1986'da nadir görülen bir kan hastalığına yakalandı. Romanya futbol tarihinin mihenk taşlarından olan Helmuth Duckadam; her ne kadar 1989'da futbola dönmüş olsa da asla eski performansını gösteremedi.

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1959 doğumlular
Rumen futbolcular
Romanya millî futbol takımı futbolcuları
Kaleci futbolcular
FC UTA Arad futbolcuları
FCSB futbolcuları
Liga I futbolcuları
Liga II futbolcuları

Helmuth Duckadam