Der Vetter aus Dingsda (en français : Le Cousin de Dingsda)  est une opérette d'Eduard Künneke sur un livret de Herman Haller et Fritz Oliven.

Argument
Premier acte

La jeune Julia, riche héritière du château de Weert, supporte difficilement la tutelle de l'oncle Josef et de la tante Wilhelmine, dits "Josse" et "Wimpel". Elle est d'accord avec son amie Hannchen ! Elle attend avec impatience sa majorité et le retour de son cousin Roderich, parti pour Java il y a sept ans à Dingsda en Asie de l'Est. Elle lui avait juré alors une loyauté éternelle et lui avait offert une bague en gage.

L'oncle et la tante ont des plans de mariage complètement différents pour la nièce. Le neveu de Josse, August Kuhbrot, est censé gagner le cœur de Julia et avec elle son argent. Et le second tuteur de Juliette, von Wildenhagen, elle, veut marier son fils Egon. Mais Julia ne rêve que de Roderich.

Le soir de sa majorité, un inconnu se tient devant le château et prétend s'être égaré. Lorsqu'on lui demande qui il est, il se présente comme un pauvre compagnon. Julia croit à une farce. Elle invite le vagabond et lui offre une chambre dans le château pour y passer la nuit. Tout en le divertissant, elle lui raconte son amour éternel pour son cousin à Batavia.

Deuxième acte

Le lendemain matin, l'inconnu se présente à l'oncle Josse et à la tante Wimpel comme leur neveu, sans donner son nom. Les deux le prennent immédiatement pour Roderich, qui est revenu de Batavia, et ne sont pas très heureux, car cela signifierait que les chances de mariage d'August Kuhbrot seraient perdues. L'étranger les laisse dans son erreur, il est tombé amoureux de Julia et espère gagner son cœur en tant que Roderich.

Julia n'est pas sûre que l'inconnu soit vraiment Roderich et lui demande :  Il la distrait :

Les deux sont d'accord, et le bonheur de Julia semble parfait. Vient ensuite le refoulé Egon von Wildenhagen, dont le père a entre-temps fait des recherches, et rapporte que le cousin Roderich était encore à Batavia il y a six semaines et ne peut pas encore être arrivé, puisque le prochain navire n'arrive à Hambourg qu'aujourd'hui !

 demande Julia. –  Le compagnon de voyage avoue qu'il n'est pas le Roderich bien-aimé de Julia et qu'il ne veut pas l'être non plus.  Triste, Julia laisse partir l'inconnu, bien qu'elle l'aime, car elle ne veut pas rompre le serment d'allégeance qu'elle a prêté à Roderich il y a sept ans.

Troisième acte
Un autre inconnu apparaît dans une automobile devant le château. L'amie de Julia, Hannchen, tombe amoureuse du drôle de type au premier regard. Mais lorsqu'il se présente comme le vrai Roderich de Weert, Hannchen est consternée : toutes ces années, Roderich n'a pas du tout pensé à Julia ! Comment va-t-elle le prendre ? Hannchen suggère à Roderich de se présenter à Julia sous le nom d'August Kuhbrodt, afin qu'elle le rejette immédiatement.

L'oncle Josse apprend que son neveu August est arrivé en train avant-hier. Mais le jeune homme n'est jamais arrivé au château de Weert ! Lui est-il arrivé quelque chose ? L'étrange compagnon l'a-t-il attaqué et tué ? Avec l'aide de ses serviteurs Hans et Karl, son oncle et sa tante veulent l'arrêter. Ensuite, le vrai Roderich apparaît comme un faux August et explique qu'il n'a pas été tué. L'oncle et la tante lui demandent à Julia de venir immédiatement.

Julia le rejette. Puis le supposé August et vrai Roderich lui dit que son amour d'enfance ne la vaut pas, qu'il n'a jamais prêté le serment de loyauté au sérieux quand il était enfant et s'est fiancé à quelqu'un d'autre. Pour le prouver, il lui montre la bague qu'elle lui a offerte il y a sept ans. Julia est consternée : à cause de lui, elle a renvoyé son compagnon bien-aimé !

L'amoureux de Julia explique qu'il s'agit d'August Kuhbrot, qu'elle voulait chasser de la ferme avec des chiens mais:  Hannchen obtient le vrai Roderich, , et pour Egon von Wildenhagen, il n'a qu'une issue : .

Adaptations
 1934 : réalisation : Georg Zoch, avec Ernst Behmer, Werner Finck, Lien Deyers, Lizzi Holzschuh, Walter von Lennep, Rudolf Platte, Paul Heidemann, Jakob Tiedtke. Sortie :
 1953 : réalisation : Karl Anton, avec Vera Molnar, Gerhard Riedmann, Grethe Weiser, Joachim Brennecke, Irene von Meyendorff, Hans Richter, Gunther Philipp, Kurt Pratsch-Kaufmann. Sortie :
 1970 : réalisation : Willy van Hemert, avec Mieke Bos, Ernst Schütz, Monika Dahlberg, Peter Garden, Willy Millowitsch, Brigitte Mira, Johnny Kraaykamp. Diffusé en 1970 sur la ZDF.

Notes et références

Source de la traduction

Liens externes

Opérette
Opéra des années 1920
Opéra en allemand

Der Vetter aus Dingsda


Watercress or yellowcress (Nasturtium officinale) is a species of aquatic flowering plant in the cabbage family Brassicaceae.

Watercress is a  rapidly growing perennial plant native to Europe and Asia. It is one of the oldest known leaf vegetables consumed by humans. Watercress and many of its relatives, such as garden cress, mustard, radish, and wasabi, are noteworthy for their piquant flavors.

The hollow stems of watercress float in water. The leaf structure is pinnately compound. Small, white, and green inflorescences are produced in clusters and are frequently visited by insects, especially hoverflies, such as Eristalis flies.

Taxonomy
Watercress is listed in some sources as belonging to the genus Rorippa, although molecular evidence shows those aquatic species with hollow stems are more closely related to Cardamine than Rorippa. Despite the Latin name, watercress is not particularly closely related to the flowers popularly known as nasturtiums (Tropaeolum majus). T. majus belongs to the family Tropaeolaceae, a sister taxon to the Brassicaceae within the order Brassicales.

Distribution
In some regions, watercress is regarded as a weed, in other regions as an aquatic vegetable or herb. Watercress has grown in many temperate locations worldwide.

British Isles
Clear fast-flowing chalk streams are the primary natural habitat for wild watercress in the British Isles.

Many settlements in England were named from Old English êacerse (êa..cerse) " water−cress ".

In the United Kingdom, watercress was first commercially cultivated in 1808 by the horticulturist William Bradbery along the River Ebbsfleet in Kent. Historically important areas of cultivation also included Hampshire,
Stamford, Lincolnshire, and St Albans, Hertfordshire.

Watercress is now grown in several counties of the United Kingdom, most notably Hampshire, Dorset, Wiltshire, and Hertfordshire. The town of Alresford, near Winchester, is considered to be the nation's watercress capital.

Uses
Watercress leaves, stems, and fruit can be eaten raw.
Cultivated watercress has the advantage of being free of the liver fluke, Fasciola hepatica.

Tradition
Ancient Romans thought eating it would cure mental illness. Twelfth-century mystic Hildegard of Bingen thought eating it steamed and drinking the water would cure jaundice or fever. Watercress was eaten by Native Americans. Some Native Americans used it to treat kidney illnesses and constipation, and it was thought by some to be an aphrodisiac. Early African Americans used the plant as an abortifacient; it was believed to cause sterility as well.

Nutrition

The new tips of watercress leaves can be eaten raw or cooked, although caution should be used when collecting these in the wild because of parasites such as giardia. Watercress is 95% water and has low contents of carbohydrates, protein, fat, and dietary fiber. A 100-gram serving of raw watercress provides , is particularly rich in vitamin K (238% of the Daily Value, DV), and contains significant amounts of vitamin A, vitamin C, riboflavin, vitamin B6, calcium, and manganese (table).

Phytochemicals and cooking
As a cruciferous vegetable, watercress contains isothiocyanates that are partly destroyed by boiling*, while the bioavailability of its carotenoids is slightly increased by cooking. *Steaming or microwave cooking retains these phytochemicals a bit better than boiling.

Cultivation
Watercress cultivation is practical on both a large scale and a garden scale. Being semi-aquatic, watercress is well-suited to hydroponic cultivation, thriving best in water that is slightly alkaline. It is frequently produced around the headwaters of chalk streams. In many local markets, the demand for hydroponically grown watercress exceeds supply, partly because cress leaves are unsuitable for distribution in dried form and can only be stored fresh for about 2–3 days.

Also sold as sprouts, the edible shoots are harvested days after germination. If unharvested, watercress can grow to a height of .

Concerns
Watercress crops grown in the presence of manure can be an environment for parasites such as the liver fluke, Fasciola hepatica.

By inhibiting the cytochrome P450 enzyme CYP2E1, compounds in watercress may alter drug metabolism in individuals on certain medications such as chlorzoxazone.

Due to its fast-growing nature and invasive species status, Nasturtium officinale is prohibited in Illinois.

See also
 Fool's watercress – Apium nodiflorum
 Garden cress
 List of vegetables
 Watercress soup

References

Notes

Citations

Sources

External links

 Rorippa nasturtium-aquaticum (ITIS)
 GLANSIS Species Fact Sheet

Asian vegetables
Nasturtium (genus)
Freshwater plants
Herbs
Leaf vegetables
Medicinal plants
Perennial vegetables
Flora of Europe
Flora of temperate Asia

Watercress


Külah, Çorum ilinin Alaca ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Keşlik olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 65 km, Alaca ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaca belde ve köyleri

Külah, Alaca


Simon Graves Jensen (født 22. maj 1999) er en dansk fodboldspiller, der spiller for  Palermo

Klubkarriere
Graves spillede i Holstebro Boldklub, inden han som førsteårs U/17-spiller skiftede til Randers FC.

I slutningen af januar 2018 blev det offentliggjort, at Graves fra sommeren 2018 blev en permanent del af Randers FC's førsteholdstrup. Han skrev i samme ombæring under på en treårig fuldtidskontrakt.

Han fik sin debut i Superligaen for Randers FC den 11. april 2018, da han blev skiftet ind i det 90. minut i stedet for Saba Lobjanidze i en 0-2-sejr ude over AGF.

Den 30. januar 2023 skrev han under på en kontrakt med italienske Palermo der gælder til sommeren 2027.

Landsholdskarriere
Han fik sin debut i dansk landsholdssammenhæng den 16. januar 2018 mod Cypern, som Danmark vandt 1-0. Han startede inde og spillede de første 45 minutter, inden han ligesom størstedelen af holdet blev udskiftet i pausen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holstebro Boldklub
Fodboldspillere fra Randers FC

Simon Graves


Bahía de la Media Luna (en árabe: شاطئ نصف القمر) se encuentra cerca de la ciudad de Khobar en la Provincia Oriental del país asiático de Arabia Saudita.

La bahía de la Media Luna ha sido un lugar de recreación para muchos, incluyendo a los trabajadores petroleros y sus familias durante los últimos 80 años. Conocida por su pesca y recorridos de vela muchas generaciones han disfrutado de ella. Con una profundidad promedio que es de alrededor de entre 15-30 metros con un par de puntos que caen a los 50 metros la bahía ha sido una sitio excelente para miles de buzos que intentan aprender ese deporte.

Playas privadas
 Playa Saudi Aramco
 Playa de la Universidad del Rey Faisal.
Playa de la Universidad de Petróleo y Minerales Rey Fahd.
Playa ciudad militar del Rey Fahd.

Véase también
Geografía de Arabia Saudita
Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Playas de Arabia Saudita
Media luna

Bahía de la Media Luna


الحروف الصينية التقليدية تشير إلى واحدة من مجموعتين من الحروف الصينية. أول ما ظهرت الأشكال الحديثة للحرف التقليدية الصينية مع ظهور النص الكتابي من خلال سلالة هان، وكانت أكثر أو أقل استقرارا منذ القرن الخامس خلال السلالات الشمالية والجنوبية. يستخدم مصطلح «التقليدية» للتمييز بين الحروف التقليدية ومجموعة أخرى من الحروف هي الحروف القياسية (الحروف الصينية المبسطة)، التي تم توحيدها من قبل حكومة جمهورية الصين الشعبية منذ الخمسينات.

تستخدم الحروف التقليدية رسمياً في تايوان وهونغ كونغ وماكاو. فيما بين المجتمعات المحلية الصينية وراء البحار (باستثناء سنغافورة وماليزيا)، حيث الحروف التقليدية هي الأكثر شيوعاً.

وفي المقابل، الحروف الصينية المبسطة تستخدم في في بر الصين الرئيسي، سنغافورة وماليزيا في المنشورات الرسمية. لا يزال النقاش حول الصينية التقليدية والصينية المبسطة حرفا مسألة طال أمدها بين الصينيين.

انظر أيضًا

 كانجي
 حروف صينية
 فن الخط بالأحرف الصينية

المراجع

أنظمة كتابة مع رموز 4 حروف بإيزو 15924
حروف صينية
مقاطع صينية

حروف صينية تقليدية


Roskilde 6 er det 6. af de ni skibsvrag, der blev fundet under udvidelsen af Vikingeskibsmuseet i Roskilde. Skibet er et omkring 37 meter langt krigsskib og er dermed det længste skibsvrag, der er fundet fra vikingetiden. Skibet havde en besætning på op mod 100 mand. De bevarede dele er udstillet på Nationalmuseet, og monteret på et stålskelet, der viser skibets oprindelige fulde størrelse.

Fundet
Vikingeskibshallen i Vikingeskibsmuseet i Roskilde blev udvidet i 1990'erne. Under arbejdet blev en U-formet kanal gravet ind i fjordbredden omkring bygningen med Skuldelevskibene fra Roskilde Fjord. Roskilde 6 blev fundet i februar 1997 på dørstokken til det nye museum.

Under udgravningen af kanalen fandt arbejderne ni skibsvrag (Roskildeskibene), som alle er klinkbygget. Roskilde 6 er fra slutningen af vikingetiden, ca. 1025, mens de øvrige er yngre, fra middelalderen omkring år 1060-1350, dvs. lige efter vikingetiden.<ref>Roskildeskibene. Gøthche, Morten: Roskildeskibene i Den Store Danske på lex.dk. Hentet 5/12-2021</ref> Før de blev opdaget gjorde gravemaskinerne stor skade på de fleste af vragene, som dog stadig er ret godt bevaret i forhold til deres alder. På Roskilde 6'' er næsten hele kølen bevaret. Hele bagbord side er væk, mens betydelige dele af styrbord side er bevaret. Skibet er lavet af træ fra det sydlige Norge, og omkring tiden hvor det er fældet var den region under den danske konge Knud den Store.

Skibe fra vikingetiden
Arkæologiske fund fra Danmark

Referencer

Roskilde 6


Francisco José Iturriza Guillén (Parroquia Catedral, de Valencia, estado Carabobo, Venezuela, 21 de mayo de 1903 - Coro, 14 de enero de 2003) fue un sacerdote católico ordenado en 1930

Biografía

Su padre Francisco Iturriza fue un abogado que egresó de la primera Universidad de Valencia y su abuelo Juan Miguel lturriza colaboró en el desarrollo del estado Carabobo. Su madre Mercedes Elvira Guillén fue una católica devota y factor importante en la vida de Francisco José.

Estudió en el Liceo de la Divina Pastora y luego en el Colegio Don Bosco. En 1918 viajó a Mosquera para entrar al Noviciado llevado por Enrique De Ferrari quien fuera su tutor y director en el Colegio Don Bosco. En 1926 regresa a Venezuela y se le destinó a la Casa Salesiana de Caracas. Al ser ordenado sacerdote en 1930 se le envió como personal a los Colegios Salesianos de Valencia, Caracas y Valera

Episcopado

Obispo de Coro
El Congreso Nacional de la República, durante el gobierno del General Eleazar López Contreras lo nombró II Obispo de la Diócesis de Coro el 14 de mayo de 1939. La designación fue aceptada por la Santa Sede.

Fue consagrado obispo por el Excmo. Mons. Lucas Guillermo Castillo, quien fuera Arzobispo Coadjutor de Caracas.

Tomó posesión canónica el 18 de febrero de 1940.

Sus restos fueron depositados en el altar mayor de la Basílica Menor Catedral Santa Ana de Coro. A sus 83 años como homenaje se erigió un monumento de su imagen frente al Ateneo de Coro y se creó un nuevo municipio con su nombre "Monseñor Iturriza", producto de la separación de la población de Chichiriviche del municipio Silva. En 2002 fue declarado por Gaceta Oficial 3745127 servidor eminente de la Nación.

Obispo Emérito de Coro
El 20 de mayo de 1980, el Papa Juan Pablo II aceptó su dimisión al Obispado de Coro, convirtiéndose así en el Obispo Emérito de la Diócesis de Coro.

Fungió como Obispo de esta diócesis por más de 40 años.

Fallecimiento
Falleció en vísperas de cumplir 100 años de edad, como Obispo Emérito y la Asamblea Nacional declaró motivo de duelo para la representación Nacional el fallecimiento de Monseñor Francisco José Iturriza.

Logros como Obispo de Coro
Cuando recibió la diócesis contaba con 9 parroquias y la entregó con 42, apenas contaba con 20 sacerdotes y entregó con 52 de ellos. Dentro de sus logros están la construcción de varios centros y reconstrucción de templos y capillas de los pueblos que conformaban la diócesis.

 Restauró la Catedral de Coro y logró el rango de Basílica Menor.
 Reparó y reconstruyó una gran cantidad de Capillas y Templos de la Diócesis.
 Edificó el Palacio Episcopal de Coro
 Fundó el Colegio Pío XII
 Fundó el Colegio de María Auxiliadora
 Fundó la Clínica San Juan Bosco
 Fundó el Banco de Fomento Regional Coro
 En 1946 funda el Museo Diocesano de Coro Lucas Guillermo Castillo
 Solicitó a los hermanos Franciscanos de Cruz Blanca la creación de La Casa Familiar Alivio Padre Pio en el Municipio Miranda y es creada en 1995.

Orden Monseñor Francisco José Iturriza Guillén
En 2003 la Gobernación de Falcón crea con permiso del Obispo Emérito la Orden en su Única Clase "Monseñor Francisco José Iturriza Guillén" para ser entregada cada 21 de mayo en honor a su natalicio.

Referencias

Enlaces externos
 Boletín Salesiano de Venezuela Extracto de las palabras pronunciadas por el Cardenal Velasco en el entierro de Mons. Iturriza

Obispos de Coro
Padres Conciliares en el Concilio Vaticano II
Valencianos (Venezuela)

Francisco José Iturriza


Foix (;  ;  ) is a commune, the former capital of the County of Foix. It is the capital of the department of Ariège as it is the seat of the prefecture of that department. Foix is located in the Occitanie region of southwestern France. It is the second least populous French departmental capital, the least populous being Privas. Foix lies south of Toulouse, close to the borders with Spain and Andorra.

As of 2019, the city had a population of 9,493. It is only the second biggest town in Ariège, the biggest being Pamiers, which is one of the two sub-prefectures, the other being St Girons. Foix is twinned with the English cathedral city of Ripon, with the Spanish towns of Sarroca de Lleida and Lerida and the Andorran capital Andorre-la-Vieille.

History

The Romans built a fort on the steep rock from which Foix castle now dominates the town. The town of Foix probably owes its origin to an oratory founded by Charlemagne, which afterwards became the Abbey of Saint Volusianus in 849.

The founding, in 849, of the Abbey Saint-Volusien allowed the development of urban living in the tenth century to the twelfth century. The city reached its peak in the fourteenth century.

The castle, whose foundations date back to the early tenth century, was a strong fortress that withstood the repeated attacks of Simon de Montfort IV between 1211 and 1217, during the Albigensian Crusade. In 1272, when the Count of Foix refused to recognize the sovereignty of the king of France, Philip the Bold personally took the leadership of an expedition against the city, subsequently the count surrendered. In 1290, at a meeting of the Béarn region and the county of Foix, the city was practically abandoned by the Counts. Gaston Phoebus was the last to have lived in the castle, and by the sixteenth century the castle had lost its military purpose. The castle was then used as a prison until 1864.

In 1536 began the first Reformation preaching in Foix, and in 1579 the church of Montgauzy was destroyed. The same fate awaited the abbey and its church in 1581. The following year, Foix was retaken by Catholics, and in 1589 the Count of Foix, Henry of Navarre, was crowned King of France and became Henry IV.

Geography
Foix is situated at the confluence of the Ariège and Arget rivers in the foothills of the Pyrenees. It can be accessed by car from the Route Nationale 20 (N20). Trains run north from Foix station to Toulouse and south to l'Hospitalet station that serves [Andorra], terminating at Letour de Carol station, near the Spanish border, where there is a direct connection with the Barcelona regional train service and the scenic Ligne de Cerdagne (Little Yellow Train (Petit train jaune)). There is also a direct sleeper train service from Foix station to Paris.

Politics and administration

Municipal
In accordance with the General Code of Territorial Collectives - Article L2121-2, the number of council members is fixed in relation to the size of the population. For Foix, this is twenty nine.

The last municipal elections were held in March 2020, when retired teacher, Norbert Meler, was re-elected Mayor.

Administration and electoral relationships

The town of Foix was the seat of the Commune of Foix, which has now merged with the various other communes to form the commune of the Pays Foix-Varilhes to which thewithin the Department of Ariège. As such, it hosts several administrative bodies, namely the Education Inspectorate, Departmental Territories Directorate, Departmental Directorate for Social Cohesion and Protection of the Population, the local branches of the Family Allowance Fund (CAF, and of the Primary Health Insurance Fund (CPAM), as well as the local branch of the Agricultural Social Mutual Fund (MSA).

Education

Primary education

 Lucien Goron Group 1 elementary school
 Parmentier Nursery School
 Cadirac Nursery and Primary School
 Groupe Paul Bert Primary School
 Cardié Primary School
 Bruilhols Primary School
 Nelson Mandela Madiba Primary School

Secondary education

 College Lakanal (Middle school)
 Gabriel Fauré General and Technical Lycée
 Jean Durroux Vocational Lycée

Higher education

 The University of Toulouse - Jean Jaurès, Ariège University Centre. This University Centre houses the departments of Teacher training; Tourism, hotel and catering management; Geography, development and environment.

Population
The population growth is documented in the censuses of the commune dating back to 1793. Since 2006, the official population of communes is published annually by the National Institute of Statistics and Economic Studies (INSEE). The census is now based on an annual information gathering in all municipal areas over a period of five years. For municipalities with populations of under 10,000, a census of the entire population is conducted every five years, the official population of intervening years being estimated by interpolation or extrapolation. For the municipality of Foix, the first comprehensive census under the new framework was carried out in 2008.

In 2016, the municipality had 9,613 inhabitants, down 1.73% from 2011.

Heraldry
The coat of arms used by the commune has the blazon D'or à trois pals de gueules (gold with three red bars). This is replicated on the flag, and on the arms of the département.  It originates from the arms of the Counts of Foix and dates back to medieval times.  It resembles the coat of arms of Catalonia and of Aragon, both of which are featured in the coat of arms of Andorra.

Culture

Philately
In 1955 the post office issued a postage stamp with a face value of 50 cents, coloured black, green, yellow and red representing the Arms of County of Foix, reference YT 1044. It is part of the eighth century series of Provincial Coat of Arms.

In 1958, the post office issued a postage stamp with a face value of 15 f., coloured ultramarine, grey, brown and green representing the Château de Foix, reference YT 11759.

Markets and fairs
There are two weekly markets in the town. On Tuesdays, between 7.30 am and 1.30 pm, there is a small market for local food producers at the main covered market, the Halle aux Grains. The main market on Fridays sells local agricultural produce, food, craft and various other products. It occupies the wide central reservation of the main thoroughfare, the Allees de Vilotte, the neighbouring Halle aux Grains, and has a mainly organic produce section a couple of hundred yards away, at the Square of Saint-Volusien, where there is a smaller covered market.

International relations
Foix is twinned with the following places:
  Lleida (Spain) since 1962
  Andorra la Vella (Andorra)
  Ripon (United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland)

Personalities
 , abbot of Saint-Volusien
 Frédéric Soulié (1800–1847), novelist, dramatist, critic and journalist.
 Charles de Freycinet (1828–1923), statesman and prime minister.
 Louise Sarazin, 1847–1916, (née Cayrol) played a significant role in early automotive history having been party to its beginnings in France and Germany.
 Louis Pailhas (born 1926), director of the National School of Civil Aviation from 1967 to 1982
  (born 1927), surrealist painter
 , MP under the Third Republic, the Socialist Party activist and Democratic Socialist Party
 Eric Carrière, footballer
 Jean Clottes (1933-), world-renowned prehistorian
 , (born 1952), writer
 Jean-Yves Ferri (born 1959), author of comics
 Chloé Mortaud, Miss France
 Joseph Delteil (1909–1979), speleologist, died in Foix

Sport

L'Ayroule Sports Complex
These playing fields comprise 3 football pitches; 3 rugby pitches; a white water canoe and kayak course on the Ariege river, which has hosted international junior kayak competitions; a 250m velodrome; 4 open-air and 2 covered tennis courts. Across the Boulevard François Mitterrand is the Jean Noel Fondere football and athletics stadium, renovated in 2010, it includes a 400-metre 6-lane running track with facilities for high jump; long jump; shot put; hammer, discus and javelin throwing and pole vaulting. The synthetic surface provides a high-quality all-weather facility. This is classified by the French Athletics Federation as a regional-level facility. The athletics stadium is home to U.S.F Union Sportive Fuxéenne rugby union club. Across the athletics stadium car park there is a martial arts centre, the Dojo de Foix.

Aquatic Centre
The Aquatic Centre, with two indoor pools, outdoor pools, Jacuzzi and sauna serves the population of the Commune of the Pays Foix-Varilhes.

Tour de France
Hosting History:
 On 19 July 2022, Foix hosted the arrival of Stage 16 (Carcassonne - Foix) of the 2022 Tour de France.
 On Bastille Day, 14 July 2017, Foix hosted the arrival of Stage 13 (St Girons - Foix) of the 2017 Tour de France.
 In 2012, Foix hosted the arrival of Stage 14 (Limoux - Foix) of the Tour de France.
 Foix hosted the arrival of Stage 11 (Lannemezan - Foix) of the 2008 Tour de France.
 Foix hosted the departure of Stage 15 (Foix - Loudenvielle-Le-Louron) of the 2007 Tour de France.

Places of local interest

Botanical Garden
The botanical garden, Les Épines de Lespinet, has a collection of cacti and succulents, as well as citrus trees, banana plants, and Mediterranean vegetation.

Halle aux Grains
The Halle aux Grains covered market, dating from 1870, is in the style of Victor Baltard.

Castle
The castle stands on a rocky outcrop that dominates the town. The castle rock is geologically part of Mount Saint Sauveur, to the North West of the town and was separated from it due to erosion by the river Arget. Most of the present building dates from the 12th to 14th centuries. The Arget tower to the North was covered by a slate roof at the end of the nineteenth century, and is certainly the oldest dating to the 11th and 12th centuries.
The middle, square tower, built in the 13th century, was completely renovated in the 14th century. It has beautiful architectural features such as sculpted heads and coats of arms on the keystones.
The round tower is of Gothic architecture with large bays illuminating beautiful hexagonal vaulted halls.

Saint-Volusien Abbey

In 1104, the regular canons of St Augustine took possession of an abbey housing the relics of St Volusien. It was then that the construction of a large church with three naves and a transept was undertaken. In the 14th century, the Romanesque apse was replaced by a new polygonal chancel. The building was destroyed during the religious wars and the relics were burned. Reconstruction work was begun in 1609 and completed in 1670. The portal and the base of the walls of the nave are the main remnants of the medieval church.
There is a very fine organ of 40 stops, built by Fermis in 1869 and restored in 2007.

Old Town
This still retains its medieval character as reflected in the narrow streets (Rue des Marchands, the Rue des Chapeliers), and some half-timbered houses.

Chapel and area of Montgauzy
Nothing remains of the primitive Romanesque church and the 13th century church. The present church dates partly from 1628, and retains the Romanesque layout and a portal that copies the Romanesque style. The history of the chapel of Montgauzy is eclectic. Its foundation commemorates the victory of Charlemagne over the Moors in 778, and the chapel then became a place of pilgrimage. In 1340, the Bishop of Pamiers, Arnaud Villemur, had to intervene against the bad behaviour of some of the increasing numbers of pilgrims (there were reports of noisy evening events). On 4 January 1562 the chapel was one of the many targets of the Reformation, and in 1579 the governor of the castle of Foix demolished it. It was rebuilt in 1628 and pilgrimages recommenced. Following the revolution, having been rebuilt, it was sold in 1791. This, now private, property fell into ruin due to lack of maintenance. It was then purchased by the department in 1840. An École Normale was established in the area and, in 1843, the chapel was once more made fit for worship. It was closed again in 1883, and the furniture was scattered. After repairs in 1943, it was again reopened for worship.

The Allées de Villote
The "Villote" (small town), in the Middle Ages, was an area outside the city walls and was built in 1330. Executions sometimes took place there. After the destruction of the city walls, tree planting and urban landscaping works, including a fountain and bandstand, made it a popular venue for promenading by the townspeople. The plane-tree-lined central reservation of the Allées de Villote contains the town war memorial as well as a car park and is currently a main site for festive occasions and for the Friday market. The street is lined by shops, cafés and restaurants and public buildings as well as a monument to the resistance to and deportees of the 2nd World War Nazi occupation.

Bibliography
 Claudine Pailhès, Le comté de Foix: un pays et des hommes : regards sur un comté pyrénéen au moyen âge (Louve, 2006) ,

See also
 Castle of Foix
 List of Co-Princes of Andorra
 Communes of the Ariège department

References

External links

 Medieval History of Navarre
 Official website
 List of Counts of Foix
 Rulers of Languedoc (including Foix)

Communes of Ariège (department)
Prefectures in France
Ariège communes articles needing translation from French Wikipedia

Foix


DeWayne "D. J." Stewart Jr., né le  à  dans l'État du Mississippi, est un joueur américain de basket-ball évoluant au poste d'arrière.

Biographie

Lors de la draft 2021, il n'est pas sélectionné.

Début mars 2022, il signe un contrat two-way en faveur des Spurs de San Antonio.

Distinctions

Universitaire
 Second-team All-SEC – Coaches (2021)

Statistiques

Universitaires
Les statistiques de D. J. Stewart Jr. en matchs universitaires sont les suivantes :

|-
| align="left"| 2018-2019
| align="left"| Mississippi State
| align="left";" colspan=11|  Redshirt
|-
| align="left"| 2019-2020
| align="left"| Mississippi State
| 31 || 17 || 29.6 || .456 || .329 || .700 || 2.5 || 1.6 || 1.0 || .2 || 8.5
|-
| align="left"| 2020-2021
| align="left"| Mississippi State
| style="background:#cfecec;"|33* || style="background:#cfecec;"|33* || 35.0 || .410 || .344 || .806 || 3.4 || 3.1 || 1.4 || .2 || 16.0
|-bgcolor=#e9d9ff
| align="left" colspan="2"| Carrière
| 64 || 50 || 32.4 || .425 || .339 || .772 || 3.0 || 2.4 || 1.2 || .2 || 12.4

Références

Liens externes

Joueur américain de basket-ball
Naissance en juillet 1999
Naissance dans le comté d'Issaquena
Joueur de basket-ball des Bulldogs de Mississippi State
Joueur du Skyforce de Sioux Falls
Joueur des Spurs d'Austin
Joueur NBA non drafté

D. J. Stewart Jr.


Türkiye İmar Bankası Türk Anonim Şirketi (veya İmarbank), Uzan ailesi üyelerinin Türkiye'de 1988-2003 yılları arasında etkinlikte bulunmuş bankası.

Banka, 22 Nisan 1988 tarihinde 1.000.000 Türk lirası sermaye ile kuruldu. 90'lı yıllarda yıllık %13 gibi yüksek faiz oranları nedeniyle tartışmalara yol açsa da birçok Türk vatandaşı bankayla çalışmıştır. 1975'te Doğuş Grubu kurucusu Ayhan Şahenk ve Ekim 1984'te Uzan Grubu kurucusu Kemal Uzan

Nezir güçden tarafından yapılan yatırımlar nedeniyle imar Bankası kurulu yetkisini kay betmişmiştir yapılan toplam yatırım 1.567.89

tarafından satın alınmıştır.

El Konulması
90'lı yıllarda etkili olan ancak 1999 ve 2001 Türkiye ekonomik krizlerinden sonra sorun oluşturan off-shore sistemiyle yüksek kazanç sağlaycakken oluşan iç açık nedeniyle, bankacılık işlemleri yapma ve mevduat kabul etme izninin kaldırılmasına gerekçe oluşturan Bankacılık Kanunu'nun 14. maddesinin 3. fıkrası gereğince, istenen tedbirlerin kısmen ya da tamamen alınmadığı ve yükümlülüklerin vadesinde yerine getirilmediği nedeniyle 3 Temmuz 2003 tarihinde Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu (BDDK) tarafından Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu'na (TMSF) devredilerek etkinliğine son verildi. İmar Bankası'na BBDK tarafından el konulduğunda bankanın 169 şubesi bulunmaktaydı. Kapatılan İmar Bankası'nın muhabir bankası İmar Bank Off Shore, off-shore hesabı bulunan mudilerinin başvurması için onlara yönelik bir duyuru yayımladı ve belirli bir adres verdi. Duyuruda, İmar Bank Off Shore'un Türkiye'deki muhabir bankası konumundaki İmar Bankası T. A.Ş'nin bankacılık faaliyetlerine son verildiği, buna karşılık İmar Bank Off Shore'un faaliyetlerine ve hizmetlerine aynen devam ettiği vurgulandı. Muhabir banka konumundaki İmar Bankası T. A.Ş.'nin faaliyetlerinin sona ermesi nedeniyle İmar Bank Off Shore mudilerinin 21 Temmuz 2003 tarihinden itibaren banka ile ilgili olarak Tavşanoğlu Hukuk Bürosu'na başvurmaları istendi.

2003 yılında BDDK tarafından İmar Bankası'ndaki kayıt dışı mevduat soygununun bankada sadece birkaç kişinin kullanım yetkisi bulunan GMO4 programı kullanılarak ters kayıtlar verilmesi yoluyla gerçekleştirildiği açıklanmıştır. BDDK'nın uyarısına rağmen bankanın, sadece 12 Haziran 2003'ten sonra 616 trilyon lira, 17.5 milyon dolar ve 9.4 milyon euroluk mevduatı off-shore'dan tasarruf mevduatına dönüştürdüğü, açığa devlet tahvili ve hazine bonosu satışıyla topladığı paranın ise 728.4 trilyon lira olduğu bildirilmiştir. Gizlenen mevduat nedeniyle sadece 2003'ün ilk beş ayında kaçırılan verginin 125 trilyon lira olduğu belirlenmiştir.

Bankaya el konulmasının ardından BDDK tarafından bankanın yönetim kurulu başkanlığına 16 Şubat 2003 tarihinden 3 Temmuz 2003'e kadar yönetim kurulu üyesi olarak görev yapmış Zeki Cumhur Doğan atanmıştır. Bankanın batışı, 2003 yılında dönemin parasıyla ülke ekonomisine 9 katrilyon Türk lirası (1 Ocak 2009'da tedavüle giren para birimine göre 9 Milyar TL) iç zarar oluşturmuştur.

Halk arasında İmarzede olarak anılan banka mudilerine bir yıl sonra devlet tarafından ödeme yapılmaya başlandı. TMSF'den yapılan açıklamada, İmar Bankası'ndan karşılıksız hazine bonosu alıp, TMSF'ye başvuruda bulanan toplam 22 bin 145 adet hak sahibine bugüne kadar 25 etap halinde toplam 914.174.801,20 TL'lik ödeme yapıldığı bildirildi. Açıklamaya göre 22 Şubat 2010 Pazartesi günü 32 adet hak sahibine Ziraat Bankası tarafından 26. etap ödemesi olarak 2.127.334,94 TL tutarında ödeme yapılacak.

İmar Bankası Davası
Bankayı zarara uğrattıkları gerekçesiyle 3'ü gıyabi (Kemal, Yavuz ve Hakan Uzan), 12'si normal tutuklu olmak üzere 25 sanıklı, İmar Bankası Davası açıldı. İmar Bankası'nın kaynaklarını zimmetine geçirdiği iddiasıyla yargılanan Cem Uzan, 1994'ten itibaren bankadan ayrıldığını belirterek, O tarihten sonra benim durumum bankada hesabı bulunan herhangi bir kişi konumundadır. Yani kredi kartı borcum ve vergi borcum da kişisel hesaplarımdan ödenmiştir biçiminde bir savunma yapmıştır.

Dava sonucunda mahkeme, Bankanın belge ve kayıtlarını denetime ibraz etmemek ve denetime engel olmak suçlarından sanıklar Bahattin Uzan, Tacettin Pak, Hilmi Başaran ve Mustafa Akar'ın banka tüzel kişiliği içerisindeki konumları, meydana gelen neticenin ağırlığı ve sanıklardaki suç kastının yoğunluğu göz önüne alınarak 1 yıl 8 ay hapis ve 1666 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına; Gürol Demirkol, Birol Çilingir, Yaşar Avni Gürol, Erol Hürbaş, Çiğdem Karakoç ve Nuray Özel'in ise 1 yıl 3 ay hapis ve 1250 YTL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar vermiştir. 26 Şubat 2013 tarihinde zaman aşımı nedeniyle düştü.

Reklamları
Bankalar Birliği'nin o dönemki mevduata verilen faizin reklamını yapmama kararından dolayı diğer bankalar, Uzan Holding'in kanalları Star TV ve Kral TV'ye reklam vermezken, diğer basın organları da İmar Bankası reklamı almıyorlardı. Bu nedenle bankanın reklamları 90'lı yıllarda sadece bu iki kanalda yayınlanmıştır.

Dolara, marka yüksek faiz veren banka
Bankanın 1996-1998 yılları arasında yayınlanmış ve en çok hatırlanan reklamında beyaz ceket ve siyah mini etekli bir bayan bazı veriler açıklarken, arka planda beyaz bir at koşmuştur. Halkın o dönemki bakış açısından görüldüğü üzere banka, sabit çizgili reklam tipleriyle, insanların kafasında konseptini konumlandırmakta başarılı olmuştur. İnsanlara film gibi reklamlar sunan diğer bankaların insanların kafasında yarattığı imaj geçici ve değişken iken; İmar Bankası, elinde dövizi olan ve ne yapacağını bilmeyen vatandaşın aklına gelen ilk banka olmuştur. Daha sonraları benzer bir reklam da Metin Serezli'nin seslendirmesiyle hazırlanmıştı.

İkimiz de kazanabiliriz
Bankanın 90'lardaki bir diğer reklamında ise bilardo oynayan iki adamın konuşmasından bir cümle olan İkimiz de kazanabiliriz, bir dönemin önemli cümlelerinden olmuştur. Adam bu cümleyi her ne kadar Paramızı İmar Bankası'na yatıralım, yüksek faiz alalım anlamında sarf ettiyse de o dönem Star TV'de yayınlanan Olacak O Kadar programında Levent Kırca tarafından Masa parasını ödemeden sıvışalım olarak algılanıp hicvedilmiştir.

Macit beni otomobillendir
Özel televizyonculuğun ilk döneminde TRT rehavetinden kurtulmanın verdiği heyecanla Star TV tarafından cinsellik her fırsatta sunulmaya başlanmıştı. 1992 yazında yayınlanan ve Türk televizyonlarına erotizmden ziyade ciddi ciddi renkli ve Türkçe bir önsevişme getiren bu reklam, dönemin en akılda kalıcı sahnelerinden birini ve ağızlara dolanan "Macit beni otomobillendir" sloganını içermişti. Macit seslendirmesi Erhan Yazıcıoğlu'na aitti; ayrıca at araba tarafından, avrat banyodan yeni çıkmış Ceren tarafından, silah da ticaret konusu olan Amerikan doları ve bugün aramızda olmayan Alman markı tarafından canlandırılmıştı. Reklamdaki şaşırtıcı iki olay "Macit beni otomobillendir" diyen bacakların sahibinin bir erkek olması ve BMW'nin direksiyonundaki gözlüğün sırrının çözülememiş olmasıdır. Reklamın yayında olduğu dönemde bir grup feminist İmar Bankası Alsancak Şubesi'nin önünde eylem yapmıştı ve üzerlerinde bornoz vardı. Bu reklam da Olacak O Kadar'ın bir skecinde "Macit beni eşeklendiiiir" diye tiye alınmıştı.

Kaynakça

Tasfiye edilmiş bankalar
1928'de kurulan şirketler
2000'lerde kapanan şirketler
2005'te feshedilmiş oluşumlar
Türkiye'deki eski bankalar
Uzan Holding

Türkiye İmar Bankası


Tenarea, rod crvenih algi iz tribusa Dermatolitheae, dio potporodice Lithophylloideae. Priznate su dvije vrste, obje su morske.

Taksonomski je priznat kao zaseban rod.

Vrste
 Tenarea erecta Me.Lemonie
 Tenarea tortuosa (Esper) Me.Lemoine - tip

Izvori

Lithophyllaceae

Tenarea


Giedrė ist ein litauischer weiblicher Vorname. Die männliche Form ist Giedrius.

Herkunft
Der Vorname ist abgeleitet von giedra, dt. "heiter".

Personen
 Giedrė Balčytytė (* 1978), Beamte, Regierungskanzlerin
 Giedrė Šiaulytė (* 1984), Harfenistin
 Giedrė Barauskaitė (* 1985), Singer-Songwriterin und Komikerin
 Giedrė Purvaneckienė (* 1945), Halbleiterphysikerin, Politikerin, Mitglied des Seimas

Siehe auch
 Giedrys, Familienname

Einzelnachweise

Weiblicher Vorname
Litauischer Vorname

Giedrė


Symphonie eines Lebens ist ein deutscher Spielfilm aus dem Jahre 1943 von Hans Bertram. In den Hauptrollen spielen Harry Baur und Henny Porten.

Handlung
Der Film ist, gleich einem Musikstück, in vier Sätze gegliedert:

Zu Beginn wird der Kantor Melchior mit seiner Familie vorgestellt. Seine Frau und die beiden Kinder liebt er über alles. Sein Leben aber ist die Musik, die Arbeit mit den Chorkindern. Eines Tages macht die junge, schöne Gräfin Ilka in dem kleinen Dorf Halt, da ein Rad an ihrer defekten Kutsche ausgewechselt werden muss. Als der alte Mann Ilka sieht, ist es um ihn geschehen. Er verliebt sich in sie und folgt ihr in die Fremde. Nach vier Jahren des Werbens willigt die junge Adelige schließlich ein, seine Frau zu werden. Stefan, nicht ganz unvermögend, schenkt Ilka zur anstehenden Hochzeit das einst versteigerte Familiengut Ilkas. Bei der Feier lernt Melchior Ilkas Vetter Martin kennen, der schon seit langem ein Auge auf die junge Gräfin geworfen hat. Auf Stefans Wunsch tanzt Martin mit seiner frisch angetrauten Gattin. Die Eifersucht steigt in Stefan von Tanz zu Tanz, und sie steigert sich derart, dass Melchior schließlich einen Kronleuchter von der Wand herunterreißt und seinen Nebenbuhler damit erschlägt.

Stefan Melchior wird verhaftet und muss für zwölf Jahre ins Gefängnis. Nach seiner Entlassung ist er ein innerlich gebrochener Mann. Was für ihn jetzt noch zählt, ist ausschließlich die Musik, und so sucht er als erstes nach seiner Freilassung das Haus der Musik auf, um jungen Talenten zu lauschen. Schließlich kehrt er in sein Heimatdorf zurück und muss erfahren, dass seine frühere Gattin Maria schwer erkrankt ist und mit dem Tode ringt. Noch ehe sie stirbt können sich beide miteinander aussprechen. Maria möchte jedoch nicht, dass seine beiden Kinder ihren Vater noch einmal wiedersehen. Sie sollen ihn so in Erinnerung behalten, wie er war, bevor er sie alle verließ. Nach Marias Tod bleibt Stefan Melchior nur noch die Musik, und er macht sich daran, die "Symphonie seines Lebens" zu komponieren.

Musik
Eine tragende Rolle des Films übernimmt die von Norbert Schultze komponierte Filmmusik. Für die künstlerische Ausführung wurde die Dresdner Philharmonie mit ihrem damaligen Chefdirigenten Paul van Kempen gewonnen. Wegen der regelmäßig wiederkehrenden Nahaufnahmen des Dirigenten und seiner Musiker ist dieser Film ein wichtiges Zeitdokument.

Produktion und politischer Hintergrund
Der Film hatte eine höchst ungewöhnliche, von zahllosen Zwischenfällen begleitete Entstehungsgeschichte:
Die Dreharbeiten begannen am 19. Februar 1942 mit den Außenaufnahmen bei Berlin. Zwischen Mitte März und Anfang April 1942 erfolgten die Atelieraufnahmen, von Mitte April bis Mitte Mai 1942 wurden die Außenaufnahmen in der Wachau (Burgruine Dürnstein und Umgebung) hergestellt. Durch die politischen Irritationen und von rassischen Bedenken getragenen Auseinandersetzungen zwischen Propagandaminister Joseph Goebbels einerseits und eines in Paris stationierten, führenden SS-Offiziers andererseits wurde der Film nach langem Hin und Her am 17. November 1942 von der Zensur freigegeben, konnte jedoch erst am 21. April 1943 im Berliner Marmorhaus uraufgeführt werden. Zu diesem Zeitpunkt war Hauptdarsteller Harry Baur bereits seit dreizehn Tagen tot.

Zum Hintergrund dieser Tragödie heißt es in Ulrich J. Klaus' Deutsche Tonfilme, 12. Jahrgang 1942/43:

Für Baur hatte das Gezerre um seine "arische" oder mutmaßlich jüdische Herkunft dramatische Folgen. Nach seiner Festnahme saß er monatelang in Gestapohaft. Seine dort erlittenen Qualen und Misshandlungen hatten ihn schwer gezeichnet und führten zu seinem frühzeitigen Ableben.

Auch für den bislang als äußerst regimetreu geltenden Regisseur Bertram ("Feuertaufe", "Kampfgeschwader Lützow") wuchs sich der Film zu einem persönlich schweren Rückschlag aus. Wie in Kay Wenigers Zwischen Bühne und Baracke zu lesen ist, stellte man ihn in der Hoch-Zeit um die Debatte bezüglich Baurs mutmaßlich jüdischer Herkunft kalt: "Am 25. September 1942 wurde der Regisseur aus der Reichskulturkammer wegen angeblich "schwerer Verfehlungen wie der Abgabe falscher ehrenwörtlicher Erklärungen" ausgeschlossen – faktisch einem Filmverbot gleichkommend."

Die gesamten, widrigen Umstände der Produktion sowie die Tatsachen, dass Baurs "rassische" Herkunft lange Zeit als ungeklärt galt, seine Filmpartnerin Henny Porten mit einem Juden (Wilhelm von Kaufmann) verheiratet und Regisseur Bertram mittlerweile geschasst worden waren, führten dazu, dass auf Goebbels' Anweisung hin auf einen Vorspann mit Namensnennung der an dem Film Beteiligten komplett verzichtet wurde. Als Einblendung vor Handlungsbeginn wird lediglich der Filmtitel genannt.

Die Produktionskosten lagen bei etwa 1.784.000 RM.

Robert Wuellner übernahm die Produktionsleitung. Die Filmbauten wurden von Otto Erdmann entworfen und von Franz F. Fürst ausgeführt. Die Liedtexte zu der Musik von Norbert Schultze stammen von Willy Dehmel.

Noch im selben Jahr der deutschen Uraufführung lief Symphonie eines Lebens auch in Schweden und Finnland an. Die deutsche Fernsehpremiere war am 2. Dezember 1955 in der ARD.

Kritik
In Das große Personenlexikon des Films hieß es im Eintrag Bertrams: "Mit der ambitionierten, poetischen Künstlerbiographie "Symphonie eines Lebens" legte Bertram seine interessanteste Arbeit vor. Für dieses Werk, in dem das gesprochene Wort von der Musik in den Hintergrund gedrängt wurde, konnte er eine bemerkenswerte Altstar-Kombination (den Franzosen Harry Baur und Henny Porten) gewinnen."

Das Lexikon des Internationalen Films schrieb (im falschen Titeleintrag "Symphonie des Lebens"): "Pathetisches Künstlerdrama, das durch die Charakterisierungskunst des Franzosen Harry Baur […] der Peinlichkeit entgeht."

Siehe auch
 Liste der während der NS-Zeit im Deutschen Reich uraufgeführten deutschen Spielfilme

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1943
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Musikfilm
Filmdrama

Symphonie eines Lebens


Julius Ritter von Wiesner (født 20. januar 1838 i Tschechen ved Brunn, død 9. oktober 1916 i Wien) var en østrigsk botaniker.

Wiesner var 1873—1909 professor i planteanatomi og plantefysiologi ved universitetet i Wien. Af hans videnskabelige arbejder må navnlig fremhæves hans undersøgelser over planternes forhold til lyset (en samlet fremstilling findes i hans bog: Der Lichtgenuss der Pflanzen, Leipzig 1908). Indgående har han også beskæftiget sig med teknisk botanik og har herom udgivet et stort og meget benyttet værk: Die Rohstoffe des Pflanzenreichs (1873), sidste udgave (i forbindelse med en række fagmænd) 1914-18.

Kilder

Botanikere fra Østrig
Østrigere i 1800-tallet
Østrigere i 1900-tallet

Julius Wiesner


الكاب توجد على مسافة 83 كم جنوب الأقصر وتتبع مركز إدفو بمحافظة أسوان ، وتقع على الشاطئ الأيمن للنيل.
ولا يذهب عادة السائحون إلى مدينة الكاب نفسها غير أن رؤيتها لا تفوتهم فيرون من القطار أسوارها الضخمة الدالة على بقايا مدينة كبيرة، كانت مركزا دينيا هاما وعاصمة الإقليم الثالث في مصر العليا، وبذا شهدت أيام مجد وعظمة منذ عصور ما قبل التاريخ إلى العصور البيزنطية وكاد انقضاء الزمن والبشر يدمر تلك المدينة تماما.

ولم يعرف تاريخها جيدا إلا بعد حفائر البعثة البلجيكية منذ سنة 1937، ومما يدل على عظمة تلك المدينة القديمة : المخازن الضخمة من العصر الثني (الطيني) والنقوش التي على صخرة النسور ويرجع أهمها إلى عصر الدولة القديمة، ومقابر الدولة الوسطى وبقايا المباني، ومعابد الدولة الحديثة المكرسة لنخبت ربة مصر العليا وإلى تحوت، ومعبد بناه أمنحوتب الثالث في الصحراء، ومقابر أحمس بن إبانا الصخرية، الذي حارب الهكسوس، وباحري دلك النبيل الشهير في عصر تحتمس الثالث، و الأسوار التي بناها نختنبو، ومعبد صخرى بناه بطليموس الرابع، وكثير من التلال الأثرية الأخرى التي تشهد بمجد تالد لتلك المدينة النائمة الآن بين النيل والصحراء في ظل أسوارها العالية.يحدها من الشمال قرية المحاميد الحجز قبلى وهي القرية الأم ويحدها من الجنوب نجع هلال.

أعلام

 أحمس بن إبانا

المصادر

معجم الحضارة المصرية الطبعة الثانية - الهيئة المصرية العامة للكتاب

أماكن مأهولة سابقا في مصر
مدن مصر القديمة
مواقع أثرية في مصر
مواقع إغريقية في مصر
مواقع رومانية في مصر

الكاب (الأقصر)


Trhová Hradská este o comună slovacă, aflată în districtul Dunajská Streda din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.171 de locuitori.

Istoric
Localitatea Trhová Hradská este atestată documentar din 1245.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Trhová Hradská


La Escuela de Minas de Antofagasta fue una institución académica fundada en 1918, a partir de la extinta Escuela de Salitres y Minas, y contó con un aporte estatal, según lo indicado en la ley 13620. Esta escuela poseía un rol importante dentro del estudio de las técnicas mineras al estar establecida en el norte de Chile, a raíz de la explotación del salitre en la zona de Antofagasta.

En 1952, la institución pasó a formar parte de la Universidad Técnica del Estado. Actualmente se asume que es parte fundamental de la fundación de la Universidad de Antofagasta, cuya creación proviene desde la fusión de las sedes regionales de las universidades de Chile y Técnica del Estado que existían en Antofagasta.

Su rol era formar técnicos y obreros especializados en diversas materiales de la extracción y procesamiento de minerales como el salitre y posteriormente el cobre, junto con las ingenierías que permiten sustentar los procesos mineros como son la electricidad, química, geomensura y mecánica.

Personajes destacados
 Ernesto Antúnez Rebolledo, parlamentario, ejerció la docencia en la Escuela de Minas de Antofagasta

Referencias

Universidades desaparecidas de Chile
Historia de la Región de Antofagasta
Minería de Chile
Antofagasta
Instituciones educativas establecidas en 1918
Chile en 1918

Escuela de Minas de Antofagasta


Recuo é a distância mínima que um edifício ou outra estrutura deve ser afastado de uma rua, estrada, rio, córrego, margem ou planície de inundação, ou qualquer outro local que se considere necessário proteger. Dependendo da legislação local, coisas como cercas, paisagismo, fossas sépticas e vários perigos ou incômodos potenciais podem ser regulamentados e proibidos por linhas de recuo. São criados por meio de portarias, restrições de zoneamento e códigos de construção, geralmente por motivos de políticas públicas, como segurança, privacidade e proteção ambiental. Linhas de recuo podem ser criadas para garantir uma aparência uniforme em uma rua ou bairro e evitar que as casas se amontoem nas estruturas ou ruas adjacentes. Em alguns casos, a construção à frente de uma linha de recuo pode ser permitida por meio de aprovação especial.

Leis relativas a recuos são criticados por planejadores urbanos pelo papel que essas leis desempenharam no espalhamento urbano com cidades de baixa densidade e dependentes de automóveis. As casas mais antigas costumam ter menores recuos entre as propriedades, pois caminhar era o principal meio de transporte. À medida que o uso de automóveis se tornou comum, os recuos foram aumentando porque as leis de zoneamento exigiam que os desenvolvedores deixassem espaços cada vez maiores entre a casa e a rua.

Recentemente, principalmente devido ao movimento do novo urbanismo, os requisitos de recuo estão sendo reduzidos para permitir que novas casas e outras estruturas fiquem mais próximas da rua.

Ver também
 Novo urbanismo
 Uso do solo

Urbanismo
Terminologia de estudos urbanos e planeamento

Recuo (uso do solo)


L'association Entente des générations pour l'emploi et l'entreprise (EGEE), créée en 1982, est une association française de seniors experts bénévoles, reconnue d'utilité publique en 2013.

L'activité d'EGEE se décline dans trois domaines, l'éducation, l'emploi et l'entreprise. En partenariat avec les services de l'État, des établissements publics tels que Pôle emploi, des partenaires opérateurs comme les chambres de commerce et d'industrie ou des chambres des métiers et de l'artisanat ou dans le cadre de coopérations, comme celles établies avec la Confédération des petites et moyennes entreprises (CPME), les bénévoles d'EGEE accompagnent les plus jeunes et partagent les connaissances acquises au cours de leur vie professionnelle.

Les résultats de cette implication  ont retenu en 2012 l'attention de Louis Gallois, dans son rapport sur la compétitivité française remis au Premier ministre Jean-Marc Ayrault. Depuis lors, en 2021, EGEE a signé un partenariat avec l'Afpa afin de favoriser les projets d'insertion professionnelle.

Objectifs de l'association
EGEE regroupe des bénévoles retraités ou pré-retraités, anciens cadres dirigeants ou chefs d'entreprise  pour accompagner bénévolement les plus jeunes et partager les connaissances acquises au cours de leur vie professionnelle.

Historique
L'association EGEE est créée en 1982 sous les auspices de la DATAR et de la Caisse des dépôts et consignations, sous la forme d'une association loi de 1901, but non lucratif.

Elle est agréée au niveau national par le ministère de l'Éducation nationale qui la définit comme .

EGEE est reconnue d'utilité publique par décret du .

En , EGEE rejoint la CASBC (Coordination des associations de seniors pratiquant le bénévolat de compétence) créée le .

Organisation et fonctionnement interne
Le siège de l'organisation est basé à Paris. Un conseil d'administration de quinze membres la dirige.

Domaines d'intervention
EGEE est active dans trois domaines, l'Éducation, l'Emploi et l'Entreprise, représentant respectivement en 2020, 40 %, 19 % et 41 % des missions. Cette même année,  ou étudiants,  et  d'emploi ont été accompagnés par les bénévoles de l'association.

Pour ce faire, EGEE établit des partenariats avec les services de l'État (Éducation nationale, ou directement avec des universités ou des écoles), des prescripteurs , des partenaires opérateurs  ou dans le cadre de coopérations, par exemple avec la CPME ou les groupements de prévention agréés (GPA).

Éducation
L'objectif de l'association est, en complément de l'action des enseignants, d'accompagner et de préparer les élèves et les étudiants à leur future vie professionnelle, en tirant avantage de l'expérience et de la compétence de ses bénévoles. Son action s'adresse aux établissements publics et privés rattachés à l'Éducation nationale, à l'enseignement supérieur, à l'enseignement agricole ou à des structures telles que les maisons familiales rurales (M.F.R.), la fondation Apprentis d'Auteuil ou des associations comme Énergie Jeunes.

Dans le cadre d'une convention de coopération établie avec le ministère de l'Éducation nationale et de la Jeunesse, EGEE participe, auprès des jeunes et du corps enseignant, au rapprochement de l'école et de l'entreprise. Le préambule de cette convention indique en effet que .

Dans le domaine de l'enseignement supérieur, EGEE établit des partenariats avec des universités et diverses grandes écoles, et intervient en tant que membre de jurys d'examens, formateur et parrain ou tuteur d'étudiants.

En 2020, les bénéficiaires de l'action d'EGEE dans le domaine de l'éducation se sont répartis en 40 % de lycéens, 17 % de collégiens, 34 % d'étudiants et 9 % d'apprentis pour .

Le ministère de l'Éducation nationale a reconnu l'action de l'association en lui délivrant l'agrément « Association éducative complémentaire de l'Enseignement public ».
Le rapport sur la compétitivité française  remis le  au Premier ministre Jean-Marc Ayrault, cite en référence l'association pour le .

Emploi
L'ensemble des missions accomplies par les bénévoles de l'association ont pour ultime finalité l'accession à un emploi, soit en accompagnant des demandeurs d'emploi dans leurs démarches, en leur prodiguant des conseils, ou en établissant des programmes d'insertion ou de reconversion des salariés, avec une attention particulière donnée aux personnes en situation de vulnérabilité.

EGEE établit des partenariats régionaux avec, par exemple Pôle emploi, l'Afpa ou encore avec les collectivités territoriales, chambres consulaires, ou organismes professionnels.
Par exemple, le , l'Afpa et EGEE ont signé une convention de partenariat triennale (2021-2024), qui s'appuie sur l'expérience des bénévoles des conseillers EGEE et leur connaissance des métiers afin de favoriser et d'encourager les projets d'insertion professionnelle.

Les membres de l'association participent à la définition de projets professionnels , simulent des entretiens d'embauche et animent des ateliers de préparation de CV et de lettres de motivation ou accompagnent des seniors en recherche d'emploi (coaching).

En 2020, les missions d'EGEE dans le domaine de l'emploi se sont réparties pour 40 % à l'accueil et l'accompagnement des demandeurs d'emploi, 32 % au suivi des seniors, et 28 % aux techniques de recherche d'emploi pour un total de .

Entreprise
EGEE conseille et soutient les porteurs de projets de création ou de reprise d'entreprise ; l'association accompagne ensuite les créateurs d'entreprise s'ils le désirent, sous la forme de parrainages dans les domaines commercial, approvisionnement, gestion, finance ou administration.
Selon France bénévolat, .

EGEE aide également les PME et microentreprises dans leur démarche de qualité. Ainsi, EGEE est-elle citée dans la réponse au Sénat de Marylise Lebranchu, secrétaire d'État aux PME :

Les entreprises en situation de vulnérabilité font également appel aux compétences des bénévoles d'EGEE, en partenariat avec les centres d'information sur la prévention des difficultés des entreprises (CIP), avec les groupements de prévention agréés et avec la CPME.
Des antennes régionales d'EGEE s'associent d'ailleurs avec la CPME locale pour créer des GPAs.

L'association mène également des missions plus techniques, notamment :
 dans la prévention des risques professionnels, avec en particulier une proposition d'accompagnement dans le cadre du « document unique » ;
 dans l'établissement du diagnostique d'accessibilité aux personnes handicapées.

En parallèle de l'action de soutien aux entreprises, EGEE intervient également en tant que conseil auprès des communes dans la préparation de leur plan communal de sauvegarde (PCS) qui a pour objectif l'information préventive et la protection de la population en rapport avec des événements majeurs naturels, technologiques ou sanitaires.

En 2020, les interventions d'EGEE dans le domaine de l'entreprise ont été dédiées à hauteur de 46 % à l'accompagnement des créateurs et entrepreneurs, 21 % à l'appui aux entreprises en difficulté, 13 % au suivi des jeunes entreprises, 11 % au conseil en entreprises et 9 % à l'aide au document unique, diagnostic d'accessibilité des personnes handicapées et plan de sauvegarde pour .

Couverture géographique
EGEE se décline sur le territoire français en treize délégations régionales (2020), puis par département.

Notes et références

Notes

Références

Références internes à l'association

Références externes

Voir aussi

Articles connexes
 Senior expert bénévole
 France bénévolat

Liens externes

Sigle de 4 caractères
Association ou organisme philanthropique en France
Association française reconnue d'utilité publique
Association française fondée en 1982


Tufan, birçok yerel efsaneye ve kutsal kitaplara göre Tanrı tarafından bir kavmi, milleti ya da tüm insanları cezalandırmak amacıyla gönderildiğine inanılan büyük felaket. Tufanın detayları farklı kültürlerde farklılıklar arz etmekle beraber en çok bilinen şekli Nuh Tufanı'dır.

Eski Ahit'in Genesis bölümünde verilen sayılara göre yaratılıştan Nuh'un doğumuna kadar geçen süre 1056 yıldır. Tufan Nuh 600 yaşında iken olur. Anno Lucis'e göre yaratılış MÖ 4004, tufan 2348 yılında olur. Çoğunluğa göre tufan MÖ 4100 yılında olur.

Tufan yalnızca kutsal metinlere özgü bir kavram değildir; kutsal metinlerden önce de mevcut bulunan, pek çok mitoloji, masal ve inanışta yer etmiş bir kavramdır.

Birçok kültürde büyük felaketlerden bahsedilir. Bunu Heraklitus, Empedokles, Platon ve Aristoteles, "geçmişte insanlığın uğradığı su ve ateş felaketleri" olarak ifade etmişlerdir. Pisagor'a göre insanlık, böyle yedi "doğal afet dönemi" geçirmiştir. Aynı şekilde Maya kültüründe de insanlığın geçirdiği çağları birbirinden ayıran, birçok büyük felaket dönemi yaşanmış olduğu belirtilir.

Bilimsel yönden tufan inancı
Emin Bilgiç'e göre; "En eski insanlığın ve evrenin yaratılışı ile ilgili kozmogonik inanışın bir parçası olan tufan efsanesinin gerçekle ilgisi yoktur. Bu inanışın tabiat kanunlarına aykırılığı genellikle bilinmektedir. Tarih ve bilim açısından sabit değildir. Eski âlemin büyük bir kısmına yayılmış olan kavimlerin kaynaklarında ve folklorunda tufanın önemli bir yerinin olduğu ve çeşitli jeolojik tabaklarda fosilleri bulunan hayvan türlerinin tufan sonrasında görülmediği gibi iddialarla gerçekleştiği ispat edilmeye çalışılan tufanın, en eski yazılı tufan efsanelerinin kaynağı olan Mezopotamya'da ve başka ülkelerde arkeolojik yönden ve tabiat tarihi ile ilgili bir delili ortaya çıkmamıştır savı çarpıtma olmakla birlikte 1800'lü yılların sonunda İngiliz arkeolog Sir Leonard Woolley ve Alman arkeolog Erich Schmidit yaptıkları çalışmalarda yerin altını kazdıkları zaman o kazılan yerin balçık olduğunu fark ettiler. Ayrıca bu kazı sonucu bölgede Sümer krallarına ait mezarlar bulunmuştur. Bunun anlamı o bölgede büyük bir su baskını olduğu yönündedir. Ayrıca jeolog Prof.Dr.Mümin Köksoy'un Yer Bilimlerinin Katkılarıyla Nuh Tufanı ve Sümerlerin Kökeni kitabında Köksoy bu bölgede büyük bir felaketin yaşandığını ve bunu jeoloji bilimi ışığında o coğrafyayla ilgili olarak örnekler vererek kitabında sunmuştur. Ayrıca kitabında çeşitli jeoloji uzmanlarının Mezopotamya bölgesindeki araştırmalarını da okuyucularına sunmuştur.

Evrensel tufan efsanesi günümüz bilimsel ve jeolojik verilerine uymamakta, dinsel mantık açısından da kendilerine peygamber gönderilmeyen diğer toplumların da aynı felaketle yok ediliyor oluşu gibi sorunlar ortaya çıkarmakta, yeni yorumlar Kur'an'ın tufan olayını yerel bir afet olarak ele aldığı yaklaşımı üzerinden yapılmaktadır. Tufanın gerçekleştiği bölge için de Mezopotamya bölgesine işaret edilmektedir. Ancak bu yaklaşımlar yerel bir afet için büyük bir gemi inşası ve bu gemiye az sayıda inanan insan ve hayvanlardan çifter çifter bindirilmesi, sonrasında da Nuh'un insanlığın ikinci babası kabul edilmesi gibi anlatımlarla uyuşmamaktadır.

Türk mitolojisinde
Nuh Tufanı Türklerde "Taşkın" olarak anılır. Musevilik, Hristiyanlık ve İslâm ile birlikte tüm Dünya'nın ortak bir inancı hâline dönüşmüş ve zaten pek çok toplumda var olan tufan inançlarıyla da birleşmiştir. Türk kültüründeki önemi yeryüzünün yeniden ilk başlangıçtaki sularla kaplı hâline dönmesidir. Yenilenmenin sembolüdür fakat yenilenme bir çeşit devrim ile ortaya çıkmaktadır. Çünkü tufan ile eskimiş olan her şeyin sonu gelir ancak dönülen yer ise başlangıç yani "öz"dür. Bu bağlamda yaşamın bir çember olduğu inancını benimseyen ilkel toplumların düşünce sisteminin en güzel örneğidir. Kötülük yüzünden kaos ortaya çıkar ancak sonradan yeniden dinginleşir. Nuh Peygamber bir gemi yapar ve bütün canlılardan bir çift alarak taşkından korunur. Tufan olacağını "demir boynuzlu kök teke" önceden haber vermiştir. Bu teke yedi gün dünya çevresinde dolaşmış, acı acı melemiş, yedi gün deprem olmuş, yedi gün dağlardan ateş fışkırmıştır. Tufan, Altay söylencelerinde şöyle anlatılır:

Gök teke yedi gün yeryüzünü dolaştı ve bağırdı
Yedi gün zelzele oldu
Yedi gün dağlar ateş püskürdü
Yedi gün yağmur yağdı
Yedi gün fırtına oldu ve dolu yağdı
Yedi gün kar yağdı

Altay Türklerinin yaratılış efsanesinde Dünya'nın ekseninin sabitliği Tanrı Ülgen'ce başı zincirle bir kazığa bağlanan balık sembolizmiyle belirtilir ve balığın başının yönünün, yani eksenin yönünün değişmesi hâlinde tufanın tekrar meydana geleceği söylenir.

Türk halk kültüründe
Bazı yörelerde Nuh peygamberin tavuğun göğüs kemiğine bakarak gemisini yaptığı anlatılmaktadır. Örneğin Sivas iline bağlı Gemerek ilçesi ve çevresinde benzer bir anlatı derlenmiştir.

Azerbaycan halk kültüründe
Azerbaycan tufan efsanesinde taşkın olacağını torununa (olasılıkla kehanet yeteneği ile) anlatan nine kurtulabilmek için kendisinin yüksek yerlere (dağlara) çıkamayacağını anlayınca ona kendini kurtarmasını söyler. Ninesinin sözünü dinleyen torunu böylece kurtulur. Sular çekildiğinde çevreyi gezen Nuh peygamber, bir çocuğun gemiye binmeden kurtulduğunu görünce çok şaşırır ve ona "Dirig" (Türkiye Türkçesinde Diri) adını verir.

Farklı kültür ve dinlerde Tufan efsaneleri
Tufandan söz eden kültürlerden bazıları ve değindikleri tufanlar şunlardır:

 Tevrat ve Kur'an'da sözü edilen Yaratılış Kitabı Tufan hikayesi.
 Türklerdeki Nama.
 Zunilerdeki tufan.
 Sümerler'in Gılgamış Destanı'nda kutsal kitaplarla paralellik gösteren tufan hikâyesi
 Berossus'un aktardığı Sisithrus dönemindeki tufan.
 Eski Mısır geleneğinde tufan.
 Platon'dan aktaran Strabon'un sözünü ettiği, kiklopların yaşadığı "devre"deki tufan.
 Hint geleneğinde son Manu tufanı;Hindu mitolojisinde bir balık Manu'ya'tufan olacağını, bir gemi yapmasını, bütün yaratıkların öz ve tohumlarını gemiye almasını, onu kurtaracağını söyler. Tufan bütün yaratıkları silip süpürür ve ortada sadece Manu kalır.
 Hint geleneğinde İsi ve İswara tufanı.
 Sabiî geleneğinde tufan. (Sabiî geleneğine göre, dünya bugüne dek üç büyük felaket dönemi geçirmiştir.)
 Kuzey ve Güney Amerika mitolojilerindeki tufan (Maya ve İnka gelenekleri, Hopi, Algonkin ve Tupinamba kızılderilileri gelenekleri)
 İrlanda'nın Kelt geleneklerinde ve Kuzey Avrupa efsanelerinde belirtilen tufan.
 Grek mitolojisindeki Deukalion tufanı.
 Endonezya ve Melanezya geleneklerinde tufan.
 Afrika geleneklerinde tufan.
 Kuzey Asya ve Orta Asya geleneklerinde tufan.
 Çin mitolojisi'indeki tufan hikâyeleri

Tufan Efsaneleri

İnsanların uzun bir zaman boyunca, yeri kaplayan muazzam bir tufan felaketini hatırlamaları beklenir. Dünyanın her yerinde, örneğin Alaska ve Güney Pasifik adaları gibi birbirinden uzak bölgelerde, böyle eski gelenekler vardır. Tufan raporları, Amerika'daki ilkel Kolomb öncesi uygarlıklardan ve Avustralya'daki Aborijinlerden bilinmektedir. Bunlar bazen ayrıntılarda farklılık gösterse de, hemen hemen tüm versiyonlarda bildirilen temel gerçek, dünyanın sular altında kaldığı ve insan yapımı bir gemide çok az kişinin hayatta kaldığıdır. Böylesine yaygın bir anlaşma ancak tufanın tarihi bir olay olmasıyla açıklanabilir.

Target: Earth (Hedef: Yer) adlı kitapta şunlar söyleniliyor: "İnsanlığın tarihindeki su baskınları, insan dahil her şey harap eden muazzam bir tufanla ilgili bir hikayenin doğmasına sebebiyet verecek derecede büyük ve geniş olmamıştır. ... Öyleyse acaba neden hemen hemen bütün insan ırklarında büyük bir tufanla ilgili bu efsane biliniyor. Denizden çok uzaklıkta Orta Meksika veya Orta Asya gibi kuru dağlık memleketlerde yaşayan insanların, neden bir tufanla ilgili efsaneleri var? ...

Eğer dünya çapındaki tufan, tarihsel bir gerçek olmasaydı, o zaman bazı kavimler, kötü atalarının muhakkak korkunç yanar dağların patlaması, müthiş kar tipileri veya kuraklık ... vasıtasıyla helak edildiklerini söylerlerdi. Fakat tufanla ilgili efsanenin dünya çapında olması, tufanın tarihsel bir hakikat olduğuna dair en iyi ispatlardan biridir.

Teker teker ele alındığı takdirde, bir kimse, bu efsaneleri bir insanın kuvvetli hayal güçünün sonucu olarak niteleyip bir kenara atabilir, fakat ... birlikte araştırıldıkları zaman bunlar dünya çapında yayılmış olmaları sebebiyle ... hemen hemen inkar edilmez birer delil haline geliyor."

Mısırlılar, Yunanlar, Çinliler, Britanya Druidleri, Polinezyalılar, Eskimolar ve Grönlandlılar, Afrikalılar, Hindular, Kızıl Derililer - hepsinin tufan raporları var. The International Standard Bible Encyclopedia şöyle der: "Neredeyse tüm milletlerde ve kabilelerde Tufan hikayeleri keşfedildi. Özellikle Asya anakarasında ve güneydeki komşu adalarda ve Kuzey Amerika kıtasında iyi bilinmesine rağmen, tüm kıtalarda bulunmuştur. Bilinen hikayelerin toplam sayısı yaklaşık 270'dir. . . Tufan raporlarının genel yayılışı, genellikle insanlığın bir tufan tarafından yaygın bir şekilde yok edildiğinin ve insan ırkının bir yerden ve hatta bir aileden yayıldığının kanıtı olarak alınır. Tüm gelenekler aynı tufan ile ilgili olmasa da, büyük çoğunluğun bunu yaptığı görülüyor. Bu tufan hikayelerinin birçoğunun misyonerlerle temastan kaynaklandığını iddia etmek yetersizdir, çünkü çoğu Kutsal Kitap'ı savunmakla ilgilenmeyen antropologlar tarafından toplanmıştır ve fantastik ve pagan unsurlarla doludur - görünüşe göre pagan bir toplumda olan uzun süren bir geleneğin sonucu. Ayrıca, eski raporların bazıları, İbranice Hristiyan geleneğiyle tamamen çelişen insanlar tarafından yazılmıştır."

Bazı ilkel halklar (Avustralya, Mısır, Fiji, Sosyete Adaları, Peru, Meksika ve başka yerlerde) Kasım ayında bir "Atalar Bayramı" veya "Ölüler Bayramı" düzenleyerek geçmişte Tufan'ın anısını korumuş olabilir. Life and Work at the Great Pyramid adlı kitaba göre, Meksikalılar bayramı 17 Kasım'da kutladılar çünkü "dünyanın o tarihte daha önce yok edildiğine dair bir geleneği vardı; ve bir döngünün sonunda benzer bir felaketin insan ırkını yok edeceğinden korkuyorlardı."

The Worship of the Dead adlı kitap şöyle der: "Bu kutlama genellikle Musa'nın kaydına göre Tufan'ın meydana geldiği gün ya da o gün civarında kutlanır; demek ki, ikinci ayın on yedinci gününde - aşağıyukarı bizim Kasım'ımıza tekabül eden ay." Kutsal Kitap, Tufan'ın" ikinci ayda, ayın on yedinci gününde" başladığını kaydeder. Bu "ikinci ay", takvimimizin Ekim ayının son yarısı ile Kasım ayının ilk yarısına tekabül etmektedir.

Sümer (Babil) Destanları

P. J. Wiseman, Kutsal Kitap'taki ve Babil'deki Tufan hikayeleri arasındaki farkla ilgili olarak, Die Entstehung der Genesis kitabında şunları yazdı: "Kutsal Kitap'taki raporlar Babil'dekilerle kıyaslanamayacak kadar üstündür. Bu konuda hiçbir şüphe yoktur. Onlar gerçek, basit ve Tanrı anlayışında tamamen temizdirler. Babil tasvirleri ise fantastik, sansasyonel ve kaba bir çoktanrıcılıkla doldurulmuştur. İkisi arasındaki fark, kaynağındaki Thames'in berrak suyu ve Londra rıhtımlarındaki kirli su ile karşılaştırılabilir; her iki yerde de aynı nehrin suyudur. Burada da aynı. Genesis'te hala saf kaynağı buluyoruz; Babil tabletlerinin metinleri ise çoktanrıcılığın kirli sularından çekilmiştir ve dolayısıyla izlerini de taşımaktadır."

Lexikon zur Bibel 'de, Kutsal Kitap'taki kaydın Babil'in tufan raporlarına bağımlılığı hakkında şunları söylenir: "Kutsal Kitap'taki, tamamen mitolojik olmayan tufan raporunun Babil anlatısına edebi bir bağımlılığı, iki metin arasındaki nitelik ve içerik açısından farklılıklar göz önüne alındığında olası görünmüyor."

Başlangıç kitabının yazarının Babil tufan raporunu devralmasına gerek yoktu. Bu kitabı yazan Musa, Tufan hakkındaki gerçeği atalarından almış olabilir: Nuh'un oğlu Sam'la (Tufanın görgü tanığı) başlayarak, birlikte yıllarca çağdaş olan atalarından sadece üçü gerekliydi. Nuh ile aynı Tanrı'ya tapan İbranilerin tarihlerinde bu kadar önemli bir olayı kaydetmediklerini varsaymak mantıksızdır.

Atrahasis Destanı

Atrahasis Destanı (Atrahasis Miti ya da Atramhasis Destanı da adlandırılır) Gılgamış Destanı'ndan daha eskidir. Muhtemelen M.Ö. 1800 civarında veya öncesinde bilinmeyen bir şair tarafından yazıldı. Eski Babilli yazıcı Nur-Ajja, Ammi-saduqa'nın saltanatının 12. yılında eseri revize etti. Başka Babilli fragmanlar da var. M.Ö. ilk binyılda daha fazla kopya ve revizyon yapıldı.

"Atrahasis Destanı"nın aha eski Babil versiyonuna göre, tanrı Enlil uykusunda insanların gürültüsünden rahatsız oldu. Yardım için "büyük tanrılara" başvurdu. İlk başta altı yıllık bir kıtlık gönderdiler, ancak bu, ilahın özlediği sessizliği getirmedi. Daha sonra bir tufan göndermeye karar verildi. Tanrı Ea, bu planı Atrahasis'e açıkladı. Böylece yok olmaktan kurtulmak için ona verilen ölçülere göre bir deniz taşıtını bina edebildi.

Bu efsanede "dindar ve tanrıdan korkan bir kral olarak temsil edilen ve rüyalarında ya da sihirli formüllerle sürekli ilahi vahiylerin peşinde olan Ziusudra" (ya da Atrahasis) "Kutsal Kitap'taki Nuh'un karşılığı olarak yer alır." Başka bir kitapta, aynı yazar bu efsanenin "buna şaşırtıcı derecede benzeyen, diğer kazılmış Sümer yazıtlarından daha benzer olan Kutsal Kitap materyalinin paralel bir açıklaması" olduğunu söylüyor.

Gılgamış Destanı

Tarihin çarkını yaklaşık 4.000 yıl geriye döndürülürse, ünlü bir Akad efsanesi olan Gılgamış destanıyla karşılaşılır. Hakkında bilinenler, esas olarak antik Nineve'deki Assurbanipal kütüphanesinden gelen çivi yazılı bir metne dayanmaktadır. Bu destan, Atrahasis destanında ele alınan tufan felaketinin raporunu neredeyse kelimesi kelimesine anlatır.

Gılgamış'ın Uruk şehrinin tarih öncesi hükümdarı olduğuna inanılır (Başlangıç 10:10'da şehre Erek denir). Sümer kral listesinde Uruk'un ilk hanedanına atanır. Bir sözlük bu konuda şunları söylüyor: "Gılgamış'ın çevresinde, MÖ 1900'lerden kalma parça parça bir Sümer mitsel-destansı şiir döngüsü oluştu."

Gılgamış, arkadaşı Enkidu'nun öldüğünü öğrenir. Bu nedenle ölüm korkusu onu sonsuz yaşama ulaşan tek ölümlü kişi olduğu söylenen Utnapiştim'e götürür. Bir kayıkçının yardımıyla Gılgamış ölüm nehrini geçer ve ona tufandan nasıl kurtulduğunu anlatan Utnapiştim ile tanışır.

Takip eden konuşmada Utnapiştim, tanrılar insanlığı bir tufanla yok etmeye karar verdiklerini anlatır. Karar gizli tutulacak olsa da, tanrı Ea (Sümer raporunda "Enki") Utnapiştim'i bu konuda uyardı ve kendisinden bir gemi inşa etmesinin ve ailesini, sığırlarını ve vahşi hayvanlarını gemiye getirmesinin istendiğini açıkladı. Gemiyi, her iki tarafında 60 metre uzunluğunda altı katlı devasa bir küp olarak inşa etti.

Tanrı Ea Utnapiştim'in bu konuda çağdaşlarını aldatmayı ve onları yaklaşan felaketten habersiz bırakmayı tavsiye ettiği söylenir. Gılgamış Destanı, gökteki tanrıların korktuklarını ve Anu'nun göğüne kaçtıklarını bildirir. Orada "köpekler gibi çömeldiler". Ağlayarak protesto için seslerini yükselttiler. Özellikle tanrıça İştar, tanrılar konseyinde insan ırkının yok edilmesini başlangıçta kabul ettiği için acı sitemlerde bulundu.

Utnapiştim, Gılgamış'a fırtınanın altı gün altı gece sürdüğünü söyler ve ardından şöyle der: "Yedinci gün tufanı azaldı; savaştan sonraki kadar sessizdi. Hemen deniz sakinleşti, fırtına dindi, tufan sona erdi. Her şey sessizken havaya baktım. Ve tüm insanlık balçık olmuştu." Gemi Nisir Dağı'nda karaya oturduktan sonra, Utnapiştim ... hayvanları salıverdi.

Destan, tufandan sonra Utnapiştim'in bir kurban sunmaya başladığını anlatır. Uzun süredir kurban kesilmediği için tanrılar "sinekler gibi kurbana geldiler". "Büyük tanrıça" İştar, Enlil'i kurbanın dışında tutmak istedi ve onu talihsizliğe neden olmakla suçladı. Mezopotamya anlatımına göre Enlil, insan ırkından herhangi birinin tufandan sağ kurtulmuş olmasına şaşırmış ve çok kızmıştı.

Greko-Romen kültür

Eski batılı Avrupa, yalnızca Tufan'ın Kutsal Kitap'taki tufan raporuna ve onun Hristiyan ve Yahudi geleneğindeki yorumlarına değil, aynı zamanda Greko-Romen kültüründen gelen ve çok sayıda varyantta aktarılan Tufan mitlerine de aşinaydı. En bilineni Deukalion efsanesidir. Ovid'deki versiyonda (met. 1,163-6 ve diğerleri, Caduff, 16) öfkelenen ve insanları suda boğmakla tehdit eden Jüpiter'dir. Deukalion ve karısı Pyrra, Parnassus Dağı'ndaki bir salda kendilerini kurtarırlar; çünkü tüm kara sular altında kaldı. İnsanların yok oluşu karşısında Jüpiter bir anlayışa sahip olur ve tufanı sona erdirir. Ve Deukalion ve Pyrra gökteki tanrıçaya yalvardıktan sonra duyulurlar. Her ikisi de arkalarına taş atar ve tanrıların gücüyle erkek ve kadınlar oluşup yeni ve güçlü bir insan ırkı çıkar.

Başka tufan efsaneleri

Asya

Çin

Joseph Campbell China - A History in Art adlı kitabında, Çin'in eski hükümdarlarından biri Yü, "büyük Tufanın galibi" olduğunu belirtir. "Yü, halkının topraklarda yeniden yerleştirilsinler diye Tufan'ın sularını nehirlere ve göllere yönlendirdi." Mitoloji uzmanı Campbell, Çin "Büyük On [krallar] Dönemi" hakkında şunları yazmıştır: "Bir Tufan ile sona eren, bu önemli çağda erken Chou dönemi hakkındaki efsaneye göre on hükümdar atandı. Görünüşe göre eski Sümer kral listelerinin yerel bir dönüşümüyle uğraşıyoruz." Campbell daha sonra Çin efsanelerinden "bir Sümer kaynağından geldikleri varsayımını destekliyor gibi görünen" başka şeyler de aktarır.

Çinin başka bir tufan efsanesine göre, gök gürültüsü tanrısı iki çocuğa Nuva ve Fuksi'ye bir diş verir. Onlara onu dikmelerini ve ondan büyüyecek olan kabağa sığınmalarını söyler. Sonra, dişten hemen üzerinde dev bir balkabağının büyüdüğü bir ağaç filizlenir. Gök gürültüsü tanrısı bir tufan oluşturan bir yağmura neden olduğunda, çocuklar balkabağına tırmanır. Tufanda dünyanın diğer tüm sakinleri boğulur, ancak Nuva ve Fuksi hayatta kalır ve dünyayı yeniden doldurur.

Hindistan

Hindistan'da Manu'nun bir tufanda hayatta kaldığını anlatan bir efsane var. Çok büyüyen küçük bir balıkla arkadaş oldu ve bu balık onu bir tufan felaketi konusunda uyardı. Manu, balığın Himalaya'daki bir dağda karaya oturana kadar çektiği bir gemi inşa etti. Tufan suları çekildikten sonra, Manu dağdan indi ve minnettarlıktan sunduğu kurbanının kişileşmesi olan Ida ile birlikte insan ırkına yeni bir başlangıç verdi.

Sibirya

Sibirya'nın Soyotları (Rusya), dünyayı taşıyan dev bir kurbağanın hareket ettiğini ve bunun sonucunda dünyayı sular altında bıraktığını söylüyor. Yaşlı bir adam, yaptığı bir salda ailesiyle birlikte hayatta kaldı. Su seviyesi düştüğünde, sal yüksek bir dağda karaya oturdu.

Batı Sibirya ve Macaristan

Batı Sibirya ve Macaristan'daki Ugrianlar, tufandan kurtulanların sal kullandıklarını ancak dünyanın farklı kıtalara sürüldüklerini söylüyor.

Kuzey Amerika

Kuzey Amerika'daki Kızılderililer arasında, hepsi birkaç istisna dışında tüm insanların yok olduğu bir tufan temasını paylaşan çeşitli efsaneler vardır.

Örneğin, bir Caddo halkına ait olan Arikaralar, bir zamanlar dünyada tanrılarla alay edecek kadar güçlü bir insan ırkının yaşadığını söyler. Bu devler, tanrı Nesaru tarafından bir tufanda yok edildi, ancak halkı, hayvanlar ve mısır bir mağarada korundu.

Havasupai halkı, tanrı Hokomata'nın bir tufanda insanlığı yok ettiğini söylüyor. Ancak Tochopa adlı adam, kızı Pukeheh'i içi boş bir ağaç gövdesine hapsetti ve böylece onu kurtardı.

Orta ve Güney Amerika

Orta ve Güney Amerika Kızılderililerinin temel benzerlikleri olan tufan efsaneleri vardır.

Orta Amerika Mayaları, büyük bir yağmur yılanının dünyayı sağanak yağmurlarla yok ettiğine inanıyorlardı.

Meksika'nın Chimalpopoca versiyonuna göre, dağlar bir tufan tarafından sular altında kaldı. Tanrı Tezcatlipoca, Nata'yı uyardı, daha sonra kendisi ve karısı Nena'nın sular çekilene kadar sığındıkları bir ağaç gövdesini oydu.

Ayrıca Maya mitolojisinde (Meksika ve Orta Amerika) evrensel bir tufandan veya haiyococab'dan (= "dünyanın üzerindeki su") bahsedilir. Katolik Piskopos Las Casas, Guatemala Kızılderililerinin tufanı "Butic" adlandırdıklarını yazdı. "Bu kelime 'çok suların tufanı' ve nihai yargı anlamına gelir. Başka bir "Butic"in, başka bir tufanın ve başka bir yargının geleceğine inanıyorlar, fakat bir su tufanı değil, ateşten olan biri gelecek."

Aztek mitolojisi dört eski çağdan söz eder ve ilk çağda yeryüzünde devler yaşardı. (Bu, Kutsal Kitap'ta Başlangıç 6:4'te bahsedilen devler olan Nefilim'i anımsatır.) Ayrıca, "yukarıdaki sular ve aşağıdaki sular karıştıklarını ufku bulanıklaştırdığını ve her şey zamansız ölçülemez bir okyanus olduğunu" diyen ilkel bir Tufan efsanesi vardır. Yağmur tanrısı Tlaloc için yeteri kadar yağmur almak kolay değildi, sadece "akan gözyaşlarından yağmurun taklit edildiği kurban edilmiş insanların kanına karşı; bu, yağmuru başlatıyordu.".

Başka bir efsaneye göre, dördüncü çağda hüküm süren su tanrıçası Chalchiuhtlicue'nin evreni bir tufan tarafından yok edildi ve insanlar balıklaşarak kurtuldu.

İnka mitolojisinde de Tufan efsaneleri vardır. İngiliz yazar Harold Osborne şunları yazdı: "Tufan öyküsü, Güney Amerika mitolojisinin en yaygın özelliğidir ... Tufan hikayeleri, yayla halkları arasında olduğu kadar tropik ovaların kabileleri arasında da oldukça yaygındır. Tufan genellikle yaratılışla ve Yaratıcı Tanrı'nın bir tezahürü [görünüşü] ile ilişkilendirilir. ... Bazen Tufan, mevcut insanlığın yok edildiği, yeni bir neslin ortaya çıkmasına zemin hazırlayan ilahi bir yargı olarak görülüyor."

Peru'daki Chincha'da, konuşan bir lamanın bir dağda güvenli hale getirdiği biri dışında, beş günlük bir tufanda tüm insanların telef olduğu bir efsaneye sahiptir.

Peru ve Bolivya'daki Aimará birbirlerine, tanrı Viracocha'nın Titicaca Gölü'nden çıktığını ve dünyayı ve olağanüstü uzun boylu, güçlü adamları yarattığını söyler. Bu ilk nesil Viracocha'yı kızdırdı, bu yüzden onu bir tufanda yok etti.

Brezilya'nın Tupinamba Kızılderilileri, kanolarda veya uzun ağaçların tepelerinde hayatta kalanlar dışında, tüm insanların büyük bir tufanda boğulduğu bir zamandan bahseder.

Brezilya'daki Kaşinahua, Guyana'daki Makuşi, Orta Amerika'daki Karayibleri ve Tierra del Fuego'daki (Güney Amerika) Ona ve Yahgan, tufan efsanesi olan birçok kabile arasında yer alıyor.

Güney Pasifik

Tüm Güney Pasifik bölgesinde, sadece birkaç insanın hayatta kaldığı bir tufan hakkında efsaneler var.

Örneğin Samoa'da, ilk günlerde Pili ve karısı dışında herkesin telef olduğu bir tufan efsanesi vardır. Bir kayanın üzerinde sığınak buldular ve tufandan sonra yeryüzünü yeniden doldurdular.

Hawaii adalarında tanrı Kane'nin insanlara kızdığı ve onları yok etmek için bir tufan gönderdiği söylenir. Sadece Nu'u, bir dağa indiren büyük bir teknede kaçtı.

Mindanao'daki (Filipinler) Ata kabilesi, bir zamanlar dünyanın suyla kaplı olduğunu ve iki erkek ve bir kadın dışında hepsinin öldüğünü söylüyor.

Borneo'daki Sarawak'taki Iban, sadece birkaç kişinin tufandan kaçtığını ve en yüksek tepelere sığındığını söylüyor.

Filipinlerin Igorot destanında, Pokis Dağı'na sığınak bulan bir çift kardeş hayatta kaldı.

Efsanelerin içeriği

Hint efsanelerinde Tufan

Geçmişte birçok doğal afet döneminin yaşanmış olduğunu bildiren Hint efsanelerine göre, içinde bulunduğumuz devre (manvantara) Manu Vaivasvata devresidir; ve bizler bu devrenin son çağı olan Kali-Yuga çağını yaşamaktayız.

Ayrıca bakınız
 Nama
 Mu kıtası
 Atlantis
 Nuh'un Gemisi
 Gılgamış tufan efsanesi
 Karadeniz Tufanı Hipotezi

Dış bağlantılar
 Türkler, Sümerler ve kutsal kitaplarda tufan
 UNCC Education, World creation/flood myths
 Dini Kaynaklar ve Bilimsel Bulgular Işığında Nuh Tufanı , Yahya Atik, Yüksek Lisans Tezi, Necmettin Erbakan Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Felsefe ve Din Bilimleri Anabilim Dalı, 2018, Konya

Kaynakça
 Türk Söylence Sözlüğü, Deniz Karakurt, Türkiye, 2011 (OTRS: CC BY-SA 3.0)
 Dictionnaire des Symboles, Jean Chevalier ve Alain Gheerbrant
 Semboller Ansiklopedisi, Ruh ve Madde Yayınları

Kaynakça

Su ve din
Türk mitolojisi
Tanah'taki hikâyeler

Tufan


Levar es recoger a bordo el ancla o las anclas que un barco tiene fondeadas y que le aguantan al fondo del mar.

La faena de levar era antiguamente más pesada que al presente, debido a la forma en que se sujetaba el ancla al barco, así como a que los cabrestantes se movía a brazo. En la actualidad, con las anclas que tienen su puesto de mar en el mismo escobén y con los cabrestantes movidos a vapor, la faena se simplifica bastante, tanto más cuanto que la maniobra de anclas en muchos barcos no lleva ni estopores ni bitas, órganos juzgados hasta hace poco como imprescindibles.

En los barcos antiguos la faena de levar se realizaba engrasando la cadena del ancla a la garganta del engranaje o barbotín, virando el cabrestante hasta que la cadena del ancla quedaba vertical, posición que se designa con la frase estar a pique. En esa posición se daba generalmente la vela. Después se seguía virando hasta que el arganeo del ancla llegaba al escobén (ancla a la pendura), posición en que se enganchaba el aparejo de gata, con el cual se llevaba el ancla hasta la serviola, desgranando para ello la cadena del cabrestante. En esta posición se pasaba la boza llamada capón y se enganchaba al aparejo de gatilla con el cual se ponía la caña del ancla horizontal, hinchándola en su puesto. Con la mayoría de los barcos de vapor actuales dicha faena se reduce a cobrar cadena con el cabrestante hasta que la caña del ancla de brazos articulados penetra en el escobén, en donde se pasa la boza del disparador.

A veces es preciso levar un ancla con una lancha. Las lanchas para tal faena están preparadas  con una gavieta, sólida viga montada a popa, sobresaliendo de ella, con una roldana en su extremo. Dos medios hay para hacer esta faena, conocidos por los nombres de levar por la tea o levar por el orinque. En el primero se leva encapillando el calabrote entalingado al ancla en la gavieta y guarniéndolo al cabrestante con o sin aparejo intermedio; en el segundo el que se guarne es el orinque del ancla si tiene mena suficiente para aguantar el peso de ella, caso raro, o un cabo al cual se hace un ahorca perros que se echa al fondo guiado por el orinque y que al tesar engancha en la uña del ancla.

Levar un ancla perdida
Se llama ancla perdida la que se queda en el fondo del mar sin orinque ni cabo alguno que la ligue a la superficie de él. La primera operación es, pues, darle ese cabo, a cuyo fin se rastrea el ancla, esto es, se coge un cabo delgado con unos cuantos lingotes amarrados en su parte central que se remolca, arrastrándolo por el fondo, por dos embarcaciones convenientemente distanciadas, buscando que el seno de él agarre la uña del ancla. Logrado esto se unen los dos chicotes de la rastra y se opera como se acaba de indicar para levar por el orinque. También se puede, si el ancla tiene parte de su cadena entalingada, rastrear ésta por medio de una especie de anclotes llamados arpeos, que tiene cuatro brazos. Cuando se eleva el ancla valiéndose del cabrestante de a bordo, se dice «levar con el barco». También se puede levar con la marea, para lo cual basta cortar el cable o cadena hasta que esté a pique, tesarlo y amarrarlo firme cuando la marea va subiendo y claro es que el ancla zarpará del fondo.

Referencias

Terminología naval

Levar


Nikola Pokupčić je hrvatski glumac. Glumačku karijeru imao je samo glumeći Marka Lukarića to jest Mirka Komana u televizijskoj seriji Operacija Barbarossa.

Filmografija
Operacija Barbarossa Marko Lukarić/Mirko Koman (1989.)

Izvori

Hrvatski televizijski glumci

Nikola Pokupčić


Badminton under Sommer-OL 2020 bliver afviklet over fem turneringer med i alt deltagelse af 172 spillere, fordelt på 38 spillere i herre- og damesingle, samt 16 par i herre-, dame- og mixed double.

Turneringsformat

Konkurrencen bliver, i alle discipliner, indledt med et gruppespil, hvor alle mødte alle, hvorefter 16 spillere (i single) eller otte par (i double) går videre til 1/8-finalerne (single) eller kvartfinalerne (double). Alle deltagere/doubler bliver placeret i de indledende grupper efter lodtrækning, hvor der indgår et seedningssystem, således at de bedste ikke kan mødes før tidligst i kvartfinalerne.

Den olympiske turnering

Herresingle

Damesingle

Herredouble

Damedouble

Mixed double

Medaljefordeling

Medaljetabel

Medaljevindere

Kilder
 https://stillmed.olympic.org/media/Document%20Library/OlympicOrg/Games/Summer-Games/Games-Tokyo-2020-Olympic-Games/Tokyo-2020-event-programme.pdf#_ga=2.132842695.872707088.1497066707-260241198.1488605876

OL 2020
OL 2020

Badminton under sommer-OL 2020


Annette Harnack (* 5. Dezember 1958) ist eine ehemalige deutsche Hochspringerin.

1978 wurde sie bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Mailand Achte und bei den Leichtathletik-Europameisterschaften in Prag Neunte.

1978 und 1979 wurde sie Dritte bei den Deutschen Meisterschaften und 1978 Deutsche Vizemeisterin in der Halle.

Ihre persönliche Bestleistung von 1,90 m stellte sie am 9. September 1979 in Mexiko-Stadt auf.

Annette Harnack startete bis 1978 für den TV Sontra, danach für den TuS 04 Leverkusen.

Hochspringer (Deutschland)
Deutscher
Frau
Geboren 1958

Annette Harnack


An Disperis nitida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes. An Disperis nitida in nahilalakip ha genus nga Disperis, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an.

Mabibilngan ini ha Cameroon. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disperis

Disperis nitida


Guldets Magt er en dansk stumfilm fra 1916, filmen er instrueret af Aage Brandt.

Medvirkende
 Olivia Klingspor
 Henry Knudsen
 Herman Florentz

Eksterne Henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1916

Guldets Magt


Julie Marie Vinter Hansen (født 20. juli 1890, død 27. juli 1960) var en dansk astronom.

Opvækst og uddannelse
Vinter Hansen blev født i København. Hendes forældre var politiker Jørgen Hansen (1837-1911) og Rasmine Sophie Vinter (1848-1929).

Vinter Hansen tog studentereksamen fra N. Zahles Skole i 1910 og begyndte året efter på Københavns Universitet. Mens hun studerede blev hun i 1915 ansat som beregner ved universitetets observatorium på Østervold.
I 1917 blev hun den første kvindelige mag.scient. i Astronomi fra Københavns Universitet.

Karriere
I 1919 tog Vinter Hansen i mod en nyoprettet assistentstilling ved Observatoriet. I 1921 gav en lovændring kvinder lige adgang til alle offentlige stillinger - bortset fra militær og folkekirke. Derfor kunne Vinter Hansen blive ansat som Observator ved Københavns Universitet. Hun blev dermed den første kvinde, der fik embedsansættelse ved KU og Europas første kvindelige observator.

Hansen blev redaktør på Nordisk Astronomisk Tidsskrift.

Senere blev hun direktør for Internationale Astronomiske Union.

I 1939 blev Hansen den første astronom på Københavns Universitets observatorium, som blev bredt kendt for beregning af mindre planeter og kometers baner. Samme år fik hun Tagea Brandts Rejselegat, som gives til kvinder, der har givet et stort bidrag til kunst eller videnskab. Med pengene tog hun en tur fra USA til Japan og tilbage. Udbruddet af anden verdenskrig i 1940 besværliggjorde dog hendes hjemrejse.

Hun modtog et Martin Kellogg Fellowship ved University of California, hvilket gjorde det muligt for hende at arbejde i USA. Hun modtog også Annie J. Cannon Award in Astronomy i 1940.

Hansen blev blev slået til ridder af Dannebrog i 1956 og fortsatte sin karriere på Københavns Universitet frem til 1960.

Død
Julie Vinter Hansen døde i 1960 af hjertestop, blot nogle få dage før hun skulle have været pensioneret, i den schweiziske bjergby Mürren. Hun blev begravet på Vestre Kirkegård i København.

Asteroiden 1544 Vinterhansenia, der blev opdaget af den finske astronom Liisi Oterma i 1940'erne, er blevet opkaldt efter hende.

Hæder
 Tagea Brandts Rejselegat
 Annie Jump Cannon Award in Astronomy
 Martin Kellogg Fellowship
 Ridder af Dannebrog

Referencer

Eksterne henvisninger

Astronomer fra Danmark
Ansatte ved Københavns Universitet
Personer fra København
Alumni fra Københavns Universitet
Personer døde af hjertestop

Julie Vinter Hansen


Fernanda Hamann de Oliveira (Nascida Fernanda Passarelli Hamann, Rio de Janeiro, 13 de agosto de 1978) é uma escritora, psicanalista e professora brasileira.

Publicou o romance "Cativos" (2015) e o ensaio "Nelson Rodrigues e a psicanálise: o paradoxo do sujeito na vida como ela é" (2022), entre outros títulos. Organizou e colaborou com diversas obras coletivas, como o livro de contos "Coronárias: mulheres escrevem a pandemia" (2022), que reúne textos de 16 escritoras brasileiras, entre elas Morgana Kretzmann, Amara Moira, Paloma Vidal, Cristiane Sobral e Adrienne Myrtes.

Em 2022, foi premiada com uma residência literária em Lisboa, financiada pela Bolsa Criar Lusofonia (Centro Nacional de Cultura / Ministério da Cultura - Portugal), a mesma que premiou escritores como José Eduardo Agualusa, Miguel Real e Ondjaki.

Desde 2019, é professora na Pós-Graduação em Escrita Criativa do NESPE, o Núcleo de Estratégias e Políticas Editoriais dirigido por Leandro Muller e Cibele Bustamante.

Biografia

Graduou-se em Jornalismo pela Escola de Comunicação da UFRJ e em Psicologia pela Pontifícia Universidade Católica do Rio de Janeiro. Em 2001, sua crônica "Sobre meu Amado" foi laureada com o IV Prêmio Literário Escritor Universitário Alceu Amoroso Lima, concedido pela Academia Brasileira de Letras em parceria com o CIEE.

Em 2006, começou a prestar serviços às editoras cariocas Ediouro e Rocco, primeiro como pesquisadora e revisora, até chegar à posição de ghostwriter e redatora de livros por encomenda. Entre 2009 e 2012, trabalhou como psicanalista em projetos sociais nas favelas de Manguinhos, Morro da Babilônia e Morro do Turano.

Cursou Mestrado e Doutorado em Teoria Psicanalítica na UFRJ, com dissertação intitulada "Violência, guerra e política segundo o pensamento freudiano" (2012) e tese intitulada "A vida como ela é: o paradoxo do sujeito em Nelson Rodrigues" (2016). Após o Doutorado, tornou-se especialista no campo de relações entre literatura e psicanálise, em especial entre as obras de Sigmund Freud e Nelson Rodrigues. Entre 2015 e 2017, foi contratada como professora substituta de Psicologia na Faculdade de Educação da Universidade Federal do Rio de Janeiro, ao mesmo tempo em que trabalhou como psicóloga hospitalar no IEDE – Instituto Estadual de Diabetes e Endocrinologia do Rio de Janeiro.

Em 2018, mudou-se para São Paulo, onde atravessou um período de análise pessoal com Contardo Calligaris e cursou oficinas de escrita literária com Carola Saavedra, Marcelino Freire, Paulo Scott e João Paulo Cuenca. Neste período, trabalhou junto à equipe do curador Marcello Dantas, nas funções de pesquisadora e redatora de legendas para exposições sobre grandes artistas brasileiros, como Candido Portinari e Machado de Assis. Em 2020, participou como entrevistada do documentário "A verdade da mentira", com direção de Maria Carolina Telles e exibição no History Channel. Em 2021, publicou o conto "Carnaval 2022" na revista literária da Ria Livraria, reduto de escritores e artistas na capital paulista. Entre 2020 e 2022, cursou um Pós-Doutorado em Teoria Literária e Literatura Comparada na USP, com o projeto de pesquisa "O paradoxo nas personagens femininas de Nelson Rodrigues".

Obras

 2022. "Nelson Rodrigues e a psicanálise: o paradoxo do sujeito na vida como ela é" (ensaio, ed. 7Letras)
 2022. "Coronárias: mulheres escrevem a pandemia" (coletânea de contos, ed. Patuá)
 2018. "Teomila: guerreira da bola de fogo" (biografia, ed. Oito e Meio)
 2018. "Renata: liberdade para recomeçar" (biografia, ed. Oito e Meio)
 2015. "Cativos" (romance, ed. 7Letras)
 2015. "Coisas bizarras que você só descobre quando está grávida" (autoficção, ed. Rocco)
 2015. "Juventude e saúde mental: a especificidade da clínica com adolescentes" (coletânea de textos psicanalíticos, ed. Companhia de Freud, com Edson Saggese)
 2013. "Proadolescer: pesquisa e clínica com adolescentes na rede de saúde mental" (coletânea de textos psicanalíticos, ed. 7Letras, com Edson Saggese e Sônia Sodré)
 2011. "Cultura orgânica" (livro-reportagem, ed. Desiderata/Ediouro)
 2009. "Engenharia invisível" (livro-reportagem, ed. Desiderata/Ediouro)

Psicanalistas do Brasil
Escritoras do Brasil

Fernanda Hamann


Family har flere betydinger:

 Family (film)- en dansk spillefilm fra 2001
 Family (band)- et britisk rockband

Family


Archbishop Chapelle High School is a Catholic secondary school for young women located in Metairie, Jefferson Parish, Louisiana, United States.

History

Archbishop Chapelle High School was founded in 1962 by the Archdiocese of New Orleans and was named after Archbishop Placide Louis Chapelle, the first Archbishop of New Orleans in the twentieth century. The Sisters of Charity of the Incarnate Word staffed the school. In the first year, there were 236 students with nine teachers, which included four religious and four lay teachers. An additional grade was added each year thereafter until the 1965–1966 school year, which also saw Chapelle's first graduating class.

Academic courses
In addition to traditional secondary school classes, Chapelle also offers include fine arts courses, drama, publications studies (including yearbook and newspaper), family and consumer studies, business courses (including computer studies and accounting), and religion. There are several foreign language courses available to students from grades 8–12, including French, Spanish, and Latin.

Student Clubs
Some clubs available are Ambassadors, French Club, Intramural Sports, Key Club, Matthew 25 Service Program, Mu Alpha Theta, National Art Honor Society, National Honor Society, National Junior Beta Club, National Spanish Honor Society, Student Council, and Varsity Quiz Bowl. In addition to these, there are other more specialized clubs listed on the high school's website.

Several clubs are in coordination with Archbishop Rummel High School, an all-male Catholic secondary school also located in Metairie. Chapelle Honors Advanced band students are members of the Archbishop Rummel Band. The Chapellettes are a dance team that accompany the Rummel Band.

Athletics
Archbishop Chapelle athletics competes in the LHSAA.

References

External links
 Official Archbishop Chapelle High School website

Catholic secondary schools in Louisiana
Catholic secondary schools in New Orleans
Girls' schools in Louisiana
Schools in Jefferson Parish, Louisiana
Educational institutions established in 1962
1962 establishments in Louisiana

Archbishop Chapelle High School