آنا أخماتوفا  هو اسم مستعار لآنا أندرييفنا غورنكو  شاعرة روسية (23 يونيو/حزيران 1889 - 5 مارس/آذار عام 1966) تعتبر من أبرز شاعرات روسيا في عهد الاتحاد السوفيتي، وأكثرهن إثارة للجدل، وتعتبر من أشهر المؤثرين في الشعر الروسي، وقد تُرجمت أعمالها إلى العديد من اللغات، وتم اعتبارها من أشهر شعراء الروس في القرن العشرين.

تتراوح أعمال أخماتفا من القصائد الغنائية القصيرة إلى المرثيات معقدة الهيكل مثل قداس الموتى (1935-40)، تحفتها المأساوية عن الإرهاب الستاليني. يتميز أسلوبها بالاقتضاب والحياد العاطفي، واعتُبر أصيلًا ومتميزًا بشكل ملفت من قبل معاصريها. أسس الصوت النسائي الطليعي القوي تناغمًا جديدًا في الشعر الروسي. يمكن الاعتبار أن أعمالها انقسمت ضمن فترتين، بداياتها في الشعر (1912-25) وأعمالها اللاحقة (من حوالي عام 1936 حتى وفاتها)، يفصل بينهما عقد قلّ فيه إنتاجها الأدبي. أدانت السلطات الستالينية عملها وفرضت عليها الرقابة، وقد اشتهرت باختيارها عدم الهجرة والبقاء في الاتحاد السوفيتي، لتبقى شاهدةً على الأحداث المحيطة بها. دائمًا ما اشتملت موضوعاتها على تأملات في الزمن والذاكرة، وإسقاطات على صعوبات المعيشة والكتابة في ظل الستالينية.

يتوفر القليل من المعلومات حول حياة أخماتفا، إذ تسببت الحرب والثورة والنظام السوفيتي في تدمير الكثير من السجلات المكتوبة. كانت في حالة ازدراء رسمي لفترات طويلة، وتوفي العديد من المقربين. أعدم زوجها الأول، نيكولاي جوميلوف، من قبل البوليس السوفيتي السري، وأمضى ابنها ليف جوميلوف وزوجها الرضائي نيكولاي بونين سنوات عديدة في معسكرات العمل «غولاغ»، حيث مات بونين.

السيرة
ولدت آنا في بلشوي فونتان إحدى ضواحي أوديسا الأوكرانية لأبوين هما اندريه انطونوفيتش غورينكو واينا ايرازموفنا، بعد عامين من ولادتها انتقلت أهلها للعيش في تسارسكويه سيلو في بطرسبورغ؛ في 1905 تطلق والداها وانتقلت ووالدتها إلى يفباتوريا ثم إلى كييف لتكمل تعليمها، فتعرفت هنالك على نيقولاي غوميلوف الذي أرتبط بها عام 1910 منجبة منه ليف غوميلوف أبنها الوحيد، واستمر الارتباط إلى إن تمت علاقتهما بالطلاق وذلك عام 1918. ثم تزوجها بعد ذلك عالم الآشوريات فلاديمير شليكو. وفي 1922 تغير الحال عندما أنفصلت عن فلاديمير، لتعيش مع الناقد نيكولاي بونين الذي أصيح زوجها الثالث.

تعلمت آنا اللغة الفرنسية وأتقنتها، وأحبت بشكل كبير التاريخ والأدب، وتعرفت على الأدب الأوروبي عامة والروسي خاصة، وأكثر ما أولعت به هو الشعر الذي دام معها طوال حياتها.

بدأت آنا في كتابة الشعر وهي لا تزال في 11 من العمر، وقد ازداد إنتاجها الأدبي في عام 1910 تحت اسم آنا أخماتوفا، وفي 1911 شاركت آنا في محترف الشعراء الذي ضم حركة الأوجية لتصبح بعد ذلك من أهم أعلام الحركة، وفي عام 1912 صدر أول ديوان شعر لها بعنوان «أمسية» تبعه عدة دواوين لها آخرها في ذلك العقد أصبح معبرا عن مواقفها السياسية المعارضة للثورة البلشفية، وعلى الرغم من الوضع السياسي تجاه الأدباء؛ إلا إنها لم تقبل الرحيل حتى بعد إعدام زوجها السابق عام 1921.

انظر أيضًا
 ماريا مورافسكايا

المراجع

وصلات خارجية

 مختارات من أعمال أخماتوفا مترجمة إلى العربية

أدباء الإمبراطورية الروسية
أسماء قلمية
أشخاص من أصل تتاري
أشخاص من أوديسا
أشخاص من محافظة خيرسون
الرقابة في الاتحاد السوفيتي
روس في أوكرانيا
روس من أصل أوكراني
روس من أصل تتاري
سوفيت من أصل أوكراني
شاعرات روسيات
شاعرات سوفيتيات
شاعرات في الإمبراطورية الروسية
شعراء باللغة الروسية
شعراء روس في الحرب العالمية الأولى
شعراء روس في القرن 20
شعراء روس من أصل أوكراني
شعراء سوفيت
شعراء من الإمبراطورية الروسية
كاتبات القرن 20
كاتبات روسيات في القرن 20
كاتبات سوفيتيات
كتاب من أوديسا
مترجمو القرن 20
مترجمون إلى الروسية
مترجمون روس
مترجمون سوفيت
مواليد 1889
مواليد في أوديسا
مؤرخو أدب روس
مؤرخون أدبيون روس
مؤرخون أدبيون سوفيت
نبالة روسية
نبلاء روس
نبلاء من الإمبراطورية الروسية
وفيات 1966
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في دوموديدوفو
كتاب بأسماء مستعارة القرن 20

آنا أخماتوفا


John Brown (173517 October 1788) was a Scottish physician and the creator of the Brunonian system of medicine.

Life
Brown was born in Berwickshire, the son of a day-labourer. He was able to obtain an early and 'excellent classical education' from Mr. William Cruickshank, "one of the most celebrated teachers Scotland has produced." Brown had a particular ability for Latin, and was an early reader, having read the whole of the Old Testament by age 5. As one of his contemporaries, Thomas Beddoes, a renowned English physician, wrote in 1795: "I conclude that he was endowed with that quickness of sympathy and that sensibility to the charms of nature, which characterize the infancy of genius."

He was forced, however, to leave the parish school at Duns, Scottish Borders due to his family's poverty, and was apprenticed to a local weaver. His son later wrote, for someone so "highly cultivated": "it may be readily conceived how truly disgusting the sordid life of one of the lowest mechanical businesses must have proved." Brown left, at the age of twenty, and headed to Edinburgh, enrolled in divinity classes at the University of Edinburgh, and worked part-time as a private tutor. In 1759 he discontinued his theological studies, began the study of medicine, and became the private tutor for the family of the leading Edinburgh physician William Cullen. He also became the Latin secretary for Cullen, and also was treated effectively as an assistant professor. In 1761 Brown became a member of the Royal Medical Society in Edinburgh, which Cullen has helped to found.

Brown played a role in the passionate debates in the Society regarding the reform of medical theory and practice, which had been inaugurated by Albrecht von Haller regarding neuropsychology and promoted by Cullen in Edinburgh.

Due to his own experiences and understanding, Brown began to formulate his own conception of the nature of life and illness that differed from his mentor, Cullen. This led to various personal disputes as well with Cullen and the professors of the university, though supported by many students. As one account stated: "Cullen estranged the mind of his Latin Secretary" and "ceased to hold any communication" with Brown or "even to mention his name."

In the face of this opposition to his views, Brown set out to give public lectures, contained attacks on preceding systems of medicine, including Cullen's. He received his medical degree from St Andrews in 1780 as he had been barred from graduating at Edinburgh University due to his 'heretical' views.
That same year he published his formal explication and defense of his proposed reform of medicine, Elementa Medicinae. That year he was also elected, by his pupils and admirers, senior president of the Royal Medical Society. Despite this popularity, Brown was shunned by the medical profession and the upper classes in Edinburgh, causing him financial difficulties, and forcing him to arrange for his students to graduate through the University of Aberdeen, as the medical faculty at Edinburgh had banned the mention of Brown's teachings in any inaugural dissertations.

In 1786, Brown decided to try to further his career and resolve his financial difficulties by moving to London. However, he ended up in debtor's prison, where he died one evening in 1788 at the age of fifty-two, just after he had managed to publish the third edition of his main work, in English, Elements of Medicine.

Theory of Medicine
In 1780, he published his Elementa Medicinae (Elements of Medicine in its English version), which for a time was an influential text. It set out his theories, often called the Brunonian system of medicine, which essentially understood all diseases as a matter of over or under-stimulation. John Brown's theory focused on outside factors, which would excite the body and lead to different diseases and the presentation of various symptoms. The stimulation was seen as excitability; hence the relation of Brunonian medicine and excitants. John Brown argued that any symptoms of disease or behavior which strayed from that of a healthy individual suggested over-excitement of the body. For instance, even a person presenting as weak had been over-excited. Brown labeled over-stimulation as the sthenic state and under-stimulation as the asthenic state. For sthenic diseases, Brown's treatments included vomiting, cold air, and purging. For asthenic diseases, Brown prescribed opium, roast beef, and alcoholic beverages. He wrote that "all life consists in stimulus, and both over-abundance and deficiency is productive of diseases."

Brown described medicine as related to excitement and his medicine was seen as mechanical to certain individuals and dynamic to others. For instance, Immanuel Kant perceived the system as highly mechanical and related it to mathematics. This system explained disease as the imbalance of excitants and could be quantified. Kant believed that this quantification could be used to explain the cause of disease and lead to medicine to cure or fix this imbalance. On the other hand, an avid follower in Germany, Andreas Röschlaub, perceived Brunonian medicine as an example of natural philosophy and as a changing theory. He saw this practice of medicine as a way to explain relationships between nature and man. This notion was rooted in pathology and relation of the outside world to man and his disease or illness.

In his work, Brown outlined and explained which excitants were good and bad for the body. The Brunonian system of treatment was intended to outline specific treatments for symptoms and to simplify medicine. This system was also simple enough that many physicians could practice according to Brunonianism, as it did not require extensive anatomical knowledge or association of specific outward symptoms with certain diseases. Due to this simplicity, among other reasons, it became very popular in countries such as Germany.

Impact in Europe
His medical ideas proved highly influential for the next few decades, especially in Italy and Germany. As his medical theory was based on the principle that all disease was caused by an unbalance of "excitability", which referred to the body's ability to react to stimuli, he believed that excitement could be measured mathematically similar to the use of degrees on a thermometer. At this time in Germany, many physicians were attempting to change and revamp the medical curriculum and theories. German physicians wanted a system rooted in science which would give a scientific explanation to diseases, as the medical world began to emphasize science. John Brown's theory explained the relationship between the outside world, causing excitement, and the body, which was stimulated by the world. Brown's Elementa Medicinae did notably well in Germany, first translated and published in German by Adam M. Weikard in 1795. Weikard received a copy of the book from student Andreas Röschlaub, who had received a copy from a visiting friend. Other translations of Brown's work began to appear around Germany, included an edition from Christof Pfaff in 1796, followed by another edition of this translated book in 1798. Röschlaub, the student who had introduced Brown's work to the academic scene, later published his own translation and titled it as John Brown's sämtliche Werke. Röschlaub, an avid follower of John Brown, also worked with Adalbert Marcus to create a new medical system, which they implemented in a hospital in Bamberg. The new system was called Erregbarkeitstheorie concerning excitability and this system borrowed from Brown's system and the idea that excitement could be quantified. The hospital in Bamberg, which became a hub for medicine, included the principles from Brown's theory and helped create a prestigious institute. In time, however, there were arguments concerning the validity and accuracy of this system in Germany.

Jacob Friedrich Ludwig Lentin's Medizinische Bemerkungen auf ein literarischen Reise durch Deutschland (1800) talked about German medicine being dominated by the struggles of Brunonians and "anti-Brunonian terrorists." There are also reports of 400 students rioting in a dispute between the two sides in the German university city of Göttingen in 1802. One critic of John Brown's theory was August von Kotzebue, who wrote plays to reflect his disdain for this theory of medicine. In his plays he would portray Brunonianism and doctors who practiced this method in a negative light. Magazines and newspapers in Germany also reflected varying ideas on John Brown's system, some positive and some negative and critical. Röschalub's Magazin would support Brunonian medicine and promoted the system amidst criticisms from other publications at the time. Discussion on John Brown began to cease after 1809 with the end of Röschalub's Magazin. During a typhoid outbreak in 1813–1814 Brown's Brunonian medicine was briefly referenced as Germans attempted to remedy the illness. By 1817, however, the German historian of medicine Kurt Sprengel suggested that Brunonian medicine "has very few supporters." Once again, Brunonian medicine came back in the 1820s, and was in the spotlight again as François-Joseph-Victor Broussais rose to fame. Broussais, a French physician, was becoming very popular in the beginning of the 1820s and his medicinal theory was based on John Brown's own Brunonian medicine. Brown had also become a famous historical figure in Germany by 1846, when Bernhard Hirschel published a study on his system and the effects of Brunonian medicine. However, Brunonianism began to decline as physicians did not believe is adequately provided a scientific explanation to diseases and illnesses.

Freemasonry
Brown was a Scottish Freemason. He was Initiated in Lodge Canongate Kilwinning, No.2, on 28 November 1835. He is described as being the 'Founder of the Brownonian system of medicine.'

Death
In 1786, Brown went to London to improve his fortunes but died of apoplexy two years later, on 17 October 1788.

In 1789 a Cambridge undergraduate called William Margetson Heald published The Brunoniad, a mock epic poem about Brown, mocking his consumption of alcohol and opium and referring to a bar brawl in Dunn's Hotel in Edinburgh's New Town.

Legacy
In 1795, a critical edition of Brown's Elements of Medicine was published by the well-known physician Thomas Beddoes for the benefit of Brown's widow and children. An edition of Brown's works, with a biography by his son William Cullen Brown, appeared in 1804.

Brown was the grandfather of the artist Ford Madox Brown and the great-great grandfather of the novelist Ford Madox Ford.

Notes

References

Further reading
 McGrew, Roderick. Encyclopedia of Medical History (1985), brief history pp 36–37.

External links
 Lodge Canongate Kilwinning, No. 2 (Edinburgh)

1735 births
1788 deaths
18th-century Scottish medical doctors
18th-century Scottish writers
Academics of the University of Edinburgh
Alumni of the University of Edinburgh
People from Duns, Scottish Borders
Scottish Freemasons

John Brown (physician, born 1735)


Demokrasi yolunda, Ord. Prof. Ali Fuat Başgil'in 1944 -1959 tarihleri arasında değişik dergi ve gazetelerde yayınlanan makale ve konferanslarının yer aldığı eserin adıdır. Birinci baskısı, Yağmur yayınları tarafından 1961 yılında yapılmıştır. Başgil, bu eserinin önsözünde, demokrasi terbiyesinin ahlâkî formülü şudur: İyilik ve adaleti sevecek, kötülük ve zulümden nefret edeceksin. Yalnız nefret edip durmayacaksın, hem de onunla mücadele edeceksin.
Bahtiyar o memlekettir ki, vatandaşları bu terbiye ile bezenmiştir" ifadelerine yer verir.

1961 kitapları
Siyasi kitaplar
Bilgi kutusu bulunmayan kitaplar

Demokrasi Yolunda (kitap)


Club Gimnàstic de Tarragona cunoscut pur și simplu ca Nàstic este o echipă de fotbal din Spania, Tarragona, în comunitatea autonomă din Catalonia. Echipa joacă în prezent în Segunda Division spaniolă.

Jucători notabili

Recorduri
Cele mai multe apariți - 528, Santi Coch
Golgheter - 181, Valero Serer

Referințe

Cluburi spaniole de fotbal
Fondări în 1914

Gimnàstic de Tarragona


සඳෙහි ගුරුත්වාකර්ෂණ ක්ෂේත්‍රය ඒ වටා කක්ෂ ගතවී ඇති අභ්‍යවකාශයානා මගින් නිකුත් කරන රේඩියෝ සංඥා ඇසුරෙන් නිර්ණය කොට ඇත. මෙහිදී භාවිතා කරන මූලධර්මය ඩොප්ලර් ආචරණය මත පදනම්ව ඇත. මේ ඇසුරෙන් අභ්‍යවකාශ යානය සඳහා එක එල්ලේ පවතින ත්වරණය රේඩියෝ සංඥාවෙහි සංඛ්‍යාතයෙහි සිදුවන කුඩා විස්ථාපනයන් සහ පෘථිවිය මත පවතින මධ්‍යස්ථානය සහ අභ්‍යවකාශ යානය අතර පවතින දුර ප්‍රමාණය මත තීරණය කළ හැකිය. සඳෙහි ගුරුත්වාකර්ෂණ ක්ෂේත්‍රය අභ්‍යවකාශ යානාවේ කක්ෂයට බලපෑම් කරන බැවින් මෙම දත්තයන් සඳෙහි ගුරුත්වාකර්ෂණ විෂමතා සඳහා යටියනය කිරීමට භාවිත කළ හැකිය. කෙසේ නමුත් සඳෙහි සම මුහුර්තික භ්‍රමණය හේතුවෙන් සඳ වටා අභ්‍යවකාශ යානයක ගමන් මග සම්පූර්ණයෙන්ම පරීක්ෂා කිරීම කළ නොහැකියි. එහෙයින් සඳෙහි ඈතින් පිහිටි ප්‍රදේශයේ ගුරුත්වාකර්ෂණ ක්ෂේත්‍රය එතරම් හොඳින් අධ්‍යයනය කොට නැත.

සඳෙහි ගුරුත්වාකර්ෂණ ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රබල ලක්ෂණයක් වන්නේ Masconවල පැවැත්මයි. මේවා සඳ මත පිහිටන දැවැන්ත ආවාට හා බැඳුණු විශාල ධන ගුරුත්වාකර්ෂණ විෂමතා වේ. මෙම විෂමතාවයන් සඳ වටා කක්ෂ ගතවන අභ්‍යවකාශ යානාවක කක්ෂයට දැඩි ලෙස බලපෑම් කරන හෙයින් මිනිසුන් සහිත සහ මිනිසුන් රහිත මෙහෙයුම් සැලසුම් කිරීමේදී සඳ සම්බන්ධව නිවැරදි ගුරුත්වාකර්ෂණ ආකෘතියක් අත්‍යාවශ්‍ය වේ. ඇපලෝ වැඩසටහනට ප්‍රථමයෙන් සිදුකළ යාත්‍රා කිරීම සම්බන්ධ පර්යේෂණ තුළ දී මෙහෙයුමට අදාළ වන ප්‍රමාණය ඉක්ම වූ පිහිටුම් දෝෂයන්ට මහුණ දීමට සිදු වූ හෙයින් මුල් වරට මෙම විෂමතාවල පැවැත්ම Lunar Orbiter යානයෙහි ගමන් මග විශ්ලේෂණයෙන් හෙළිකර ගන්නා ලදී.

සඳෙහි ගුරුත්වාකර්ෂණ ක්ෂේත්‍රය හා බැඳුණු Masconවල පැවැත්මට එක් හේතුවක් ලෙස එහි ආවාටයන් පිරෙන පරිදි ගලා ගොස් ඇති mare බැසෝල්ටික ලාවා ගැලුම් සැලකිය හැකිය. කෙසේ නමුත් ගුරුත්වාකර්ෂණ විචලනයන් සම්පූර්ණයෙන් පැහැදිලි කිරීම සඳහා ලාවා ගැලුම් පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. ඒ සඳහා කබොල සහ ප්‍රාවරය අතර අතුරු මුහුණතෙහි ඉහළ නැගීමද සළකා බැලිය යුතුය. Lunar Prospector ගුරුත්වාකර්ෂණ ආකෘති මත පදනම්ව mare බැසෝල්ටික ගිනි කඳු ක්‍රියාකාරකම් සඳහා සාක්ෂි නොදරන තවත් Mascon පවතින බවට අදහස් ප්‍රකාශ වී ඇත. Oceanus Procellarum ප්‍රදේශයේ පිහිටන දැවැන්ත mare බැසෝල්ටික ගිනිකඳු ක්‍රියාකාරකම් සහිත ප්‍රදේශය ධන ගුරුත්වාකර්ෂණ විෂමතාවයක් නොපෙන්වයි.

ආශ්‍රිත

අභ්‍යවකාශ විද්‍යාව
චන්ද්‍රයා

සඳෙහි ගුරුත්වාකර්ෂණය


La Ruta Estatal de California 47 (en inglés: California State Route 47) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Sur desde la  en San Pedro hacia el Norte en la  en Compton, y tiene longitud de 5 km (3.078 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 47 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 47 es atravesada principalmente por la  en Terminal Island en Los Ángeles en Carson.
{| class=wikitable
!Localidad
!Miliario
!Salidat
!Destinos
!Notas
|-
|rowspan=7|Los Ángeles
|R0.00
|1A
|Gaffey Street (SR 110 sur) – San Pedro
|Salida sur y entrada norte
|-
|R0.00
|1B
|
|Salida sur y entrada norte
|-
|R0.430.72
|1C
|Harbor Boulevard – San Pedro
|Señalizada como Salida 1A norte
|-
|0.86
|colspan=3 align=center|Puente Vincent Thomas sobre el Puerto de Los Ángeles
|-
|2.30
|1B
|Ferry Street
|Sin salida en sentido norte
|-
|colspan=4 align=center|Extremo norte de la autopista y mantenida por el estado
|-
|
|
|Navy Way – Berths 301-305, Berths 401-406
|
|-
|rowspan=5|Long Beach
|
|
|Pier S Avenue to Henry Ford Avenue, New Dock Street – Pier S
|
|-
|3.50
|
| – Muelles B-J y T, Downtown Long Beach
|Interchange
|-
|colspan=4 align=center|Extremo sur de la autopista y mantenida por el estado
|-bgcolor=#ffdddd
|3.58
|4
|New Dock Street
|Salida sur y entrada norte
|-
|rowspan=2|3.88
|rowspan=2 colspan=3 align=center|Schuyler Heim Bridge sobre Cerritos Channel
|-
|rowspan=7|Los Ángeles
|-bgcolor=#ffdddd
|4.57
|
|
|Salida izquierda norte y entrada norte
|-
|colspan=4 align=center|Extremo norte de la autopista y mantenimiento estatal
|-
|
|
|Anchorage Road, Henry Ford Avenue, Pier A Way
|
|-
|
|
|Anaheim Street
|
|-
|
|
|Alameda Street
|
|-
|
|
|
|Interchange
|-
|rowspan=5|Carson
|
|
|Sepulveda Boulevard
|Interchange
|-
|
|
|223rd Street
|Interchange
|-
|
|
|
|Interchange; antigua SR 7
|-
|
|
|Carson Street
|Interchange
|-
|
|
|Del Amo Boulevard
|Interchange
|-
|
|
|
|Santa Fe Avenue
|
|-
|rowspan=3|Compton
|
|
|
|Interchange
|-
|
|
|
|Interchange
|-
|
|
|Alameda Street
|Continúa más allá de la SR 91

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
Carreteras del condado de Los Ángeles

Ruta Estatal de California 47


Axel Valdemar Svendsen (født 8. marts 1912 i København, død 10. august 1995 i København) var en dansk kajakroer, der blandt andet deltog i OL 1936 i Berlin.

Axel Svendsen stillede op i toerkajak, og ved OL 1936 roede han sammen med Verner Løvgreen. Parret stillede op på 1000 m og 10.000 m distancerne. I 1000 m blev der afholdt indledende runde, og her kvalificerede Svendsen og Løvgreen sig via en fjerdeplads i deres heat. I finalen blev parret sidst blandt de otte deltagere, men endte på en syvendeplads, da den svenske kajak blev diskvalificeret. I 10.000 m deltog 12 kajakker direkte i finalen, og Svendsen og Løvgreen blev nummer fire i dette felt.

Han var gift med kajakroeren Bodil Svendsen (født Thirstedt); begge stillede de op for Kastrup Kajak Klub.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kajakroere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1936

Axel Svendsen


An Fimbristylis vahlii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Friedrich Link. An Fimbristylis vahlii in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Fimbristylis

Fimbristylis vahlii


Verschneite Hütte ist der Titel eines kleinen Gemäldes von Caspar David Friedrich aus dem Jahr 1827, der Zeit der Romantik in der Bildenden Kunst. 1960 kam es zur Berliner Nationalgalerie und wird heute im restaurierten Gebäude der Alten Nationalgalerie auf der Berliner Museumsinsel gezeigt.

Bildinhalt, Deutung und Rezension
Das im Format 31 × 25 cm in der Technik Öl auf Leinwand gemalte Bild zeigt eine schneebedeckte Schutzhütte vor Korbweiden und Gestrüpp. Die Tür ist aus den Angeln gehoben, der Unterstand macht einen verlassenen Eindruck. Mit ihrer symmetrischen dreieckigen Form im Zentrum des Bildes und ihrer Integration in die Umgebung wirkt sie wie eine Art Erhebung oder Erdhügel mit einem dunklen, nicht versperrten Eingang.

Diese verlassene und keine dem Hirten mehr Geborgenheit bietende Hütte ist in diesem Bild kein idyllisches Versatzstück, sondern das Hauptmotiv. Sie ist der Umgebung optisch angeglichen und kann so in ihrer Vergänglichkeit als Bestandteil der Natur angesehen werden, aus deren Material sie auch erbaut wurde. Mit der Reduktion auf wenige Farben und Formwerte schuf Friedrich mit dem Bild ein Gleichnis auf Vergänglichkeit, Einsamkeit und Tod. Das von Menschenhand errichtete Werk steht für das Unbelebte im Gegensatz zu den Weiden im Hintergrund, die im Frühling wieder grünen werden.

Caspar David malte in der Zeit mehrere kleinformatige Winterlandschaften, in denen eigentlich unbedeutende Motive im Vordergrund stehen, um ihre Symbolkraft hervorzuheben. Eine ähnliche Hütte ist auch auf seinem Bild Ruinen in der Abenddämmerung aus dem Jahr 1831 zu sehen. In der Leipziger Literaturzeitschrift Blätter für literarische Unterhaltung stand anlässlich der Dresdner Ausstellung von 1827: Seine beiden kleinen Stücke, die "verfallene Hütte" unter dem Schnee und das "dunkle Gewölbe", sind in demselben Geist gedichtet und gemahnen an ähnlich kurze Episoden in Ossians Gesängen.

Provenienz und Ausstellung
Zuerst gezeigt wurde die verschneite Hütte in der Dresdner Akademieausstellung 1827. Dort kaufte Prinz Johann von Sachsen das Bild. 1924 kam es zur Dresdner Kunsthandlung Rusch, 1928 erwarb es Hugo Salm, seit 1933 war es in Südamerika, dann im Berliner Kunsthandel, schließlich in Privatbesitz. 1960 wurde es aus Mitteln der Deutschen Klassenlotterie Berlin für die Nationalgalerie erworben. Seitdem trägt es die Inventarnummer: NG 9/60.

Von 1986 bis 2001 war das Bild im Knobelsdorff-Flügel im Berliner Schloss Charlottenburg in der damaligen Galerie der Romantik gezeigt worden, seit Abschluss der Sanierung der Alten Nationalgalerie im Jahr 2001 wird es im dortigen Friedrichsaal ausgestellt.

Literatur
 Helmut Börsch-Supan, Karl Wilhelm Jähnig: Caspar David Friedrich, Gemälde, Druckgraphik und bildmäßige Zeichnungen, Prestel München 1973, ISBN 3-7913-0053-9
 Detlef Stapf: Caspar David Friedrich. Die Biographie. Okapi Verlag, Berlin 2019. ISBN 978-3-947965-02-1, S. 504

Weblinks
 Verschneite Hütte in der Objekt-Datenbank der Staatlichen Museen zu Berlin.

Einzelnachweise

Gemälde von Caspar David Friedrich
Alte Nationalgalerie
Gemälde (19. Jahrhundert)
Landschaftsmalerei

Verschneite Hütte


An Tripogon pungens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cecil Ernest Claude Fischer. An Tripogon pungens in nahilalakip ha genus nga Tripogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tripogon

Tripogon pungens


Shooting script - a transatlantic love story er en film instrueret af Ulrik Al Brask, Lynn Hershman, Knud Vesterskov.

Handling
Dette værk opsporer sin tilblivelsesproces med den aktuelle historie, som opstår mellem de to aktører. Dette handler ikke kun om de kulturelle forskelle mellem Amerika og Danmark, men også om tab af identitet som følge af den allestedsnærværende overvågning og datasystemer i den moderne verden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1992

Eksperimentalfilm fra Danmark


An Sarcoglottis pauciflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ernst Otto Kuntze, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Sarcoglottis pauciflora in nahilalakip ha genus nga Sarcoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sarcoglottis

Sarcoglottis pauciflora


The Italian football league system, also known as the Italian football pyramid, refers to the hierarchically interconnected league system for association football in Italy. It consists of nine national and regional tournaments, the first three being professional, while the remaining six are amateur, set up by the Italian Football Federation. One team from San Marino also competes. The system has a hierarchical format with promotion and relegation between leagues at different levels.

In theory, it is possible for a lowly local amateur club to rise to the pinnacle of the Italian game and win the Scudetto. While this may be unlikely in practice (at the very least, in the short run), there certainly is significant movement within the pyramid. The top two levels contain one division each. Below this, the levels have progressively more parallel divisions, which each cover progressively smaller geographic areas.

History
The Genoa Cricket and Athletic Club, later known as the Genoa Cricket and Football Club was established on 7 September 1893, Italy's fourth oldest football team (after Torino F.C.C., Nobili Torino and Internazionale Torino), and the oldest active Italian football team, with 13 decades of activity. In March 1898, the Italian Football Federation (Federazione Italiana del Football, later re-called Federazione Italiana Giuoco Calcio, FIGC) was set up in Turin. With four clubs joining – Genoa, FC Torinese, Internazionale di Torino and the Società Ginnastica di Torino (Gymnastic Society of Torino). Other clubs existed but decided not to join. The first championship took place on a single day, May 8, 1898, in Torino. The title was won by Genoa.

FIGC joined FIFA in 1905 and the championship moved to a league structure, based on regions, in the same year.

After the interruption of World War I, football popularity grew and smaller clubs joined. In the summer of 1921, a second association was briefly created in competition with the FIGC: the Confederazione Calcistica Italiana (CCI), emerged from an argument between major and minor clubs over the structure of the national leagues. Hence in 1922 Italy had two champions US Pro Vercelli and US Novese. The two groups eventually re-merged at the end of the season.

The move to a single national league structure occurred in 1929 with initially eighteen teams in the top league. The first winners in 1930 were Internazionale. The national team also won the World Cup in 1934 and 1938.

After World War II the league briefly returned to a regional structure with a north–south divide and a play-off for a single year before Serie A was restored. Torino were the first post-war league champions and went on to win four in a row. However, it is Juventus, Milan and Internazionale that have dominated the league since World War II, having won the title in 57 of the 74 seasons.

The current league system dates back to 1978, when semi-professional sector was disbanded. In that year, the current Lega Pro (then known as National Semiprofessional League) which ruled Serie C and Serie D, turned in a fully professional league organizing new Serie C1 and Serie C2. Italy so became the only country having two distinct professional football leagues, 14 years before England. In 2010, with the split between Lega Serie A and Lega Serie B, Italy became the sole country with three professional leagues. The Serie C was brought back in 2014, abolishing Serie C1 and Serie C2.

Structure

The system uses the principle of promotion and relegation. The first tier of Italian football is Serie A, which is governed by the Lega Nazionale Professionisti Serie A and is made up of 20 teams. The second tier is Serie B, which is organised by the Lega Nazionale Professionisti B. Both of these leagues cover the whole of Italy.

The third tier is Serie C. It is run by the Lega Italiana Calcio Professionistico; it has three divisions of 20 clubs each, which are generally split on the basis of location.

At the fourth tier is Serie D, a league of nine parallel divisions (in which the clubs are divided by geographical location) that is organised by the Dipartimento Interregionale of the Lega Nazionale Dilettanti. Beneath these are five further levels; three of them, Eccellenza, Promozione and Prima Categoria, are organised by regional committees of the Lega Nazionale Dilettanti; and the last two levels, Seconda Categoria and Terza Categoria, by provincial committees.

All 100 Serie A, Serie B and Serie C clubs are professional.

From 2005 to 2006 season, if two or more teams end the league with the same number of points, the final place is given from following criteria (that count for every division):

Head-to-head records;
Goal difference of head-to-head records;
Goal difference of regular season;
Most of goals scored;
Draw.

Women
The women's system is divided into five levels. From 2002 to 2013, the Serie A2 existed between the Serie A and B, but it has since been renamed to B.

See also
 Divisione Nazionale
 Serie C1
 Serie C2
 Campionato Primavera
 Campionato Berretti
 Torneo di Viareggio
 List of association football competitions
 List of football clubs in Italy
 Italian Football League (American football)

References

External links
 Map of Italian Football Club Stadia

Italy

Italian football league system


Necati Cumalı (13 Ocak 1921, Florina - 10 Ocak 2001, İstanbul), Türk yazar, şair.

Şiir, roman, hikâye, deneme, tiyatro, günce gibi pek çok edebi türde eser vermiş çok yönlü bir yazardır. Cumhuriyet devri Türk edebiyatının tanınmış kişilerinden olan Cumalı, Yaşar Kemal'in ifadesiyle "Yaşlanmaz Şair Çocuk" olarak anılır.

Yaşamı

13 Ocak 1921 tarihinde Yunanistan sınırları içinde bulunan o dönemin Rumeli Vilayet-i Celilesine (Manastır'a) bağlı ve Cuma beyleriyle meşhur olan  Cuma kazasında doğdu. Altı çocuklu ailenin en büyük evladı idi. Ailesi 1923 Türkiye-Yunanistan Nüfus Mübadelesi kapsamında Türkiye'ye göç ederek İzmir'in Urla ilçesine yerleşti.

Ortaöğrenimini 1938'de İzmir Atatürk Lisesi'nde tamamladıktan sonra  Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne girdi. İlk şiiri, 1939'da Urla Halkevi Dergisi olan "Ocak"'ta "A. N. Acar" ismiyle yayımlandı. Sanatsal değere sahip ilk şiiri ise 1940'ta Varlık dergisinde "Netice" ismiyle yayımlandı. Orhan Veli, Oktay Rıfat, Cahit Sıtkı, Nurullah Ataç gibi önemli edebiyatçılarla tanıştı ve onların etkisiyle şiirine yön verdi. Çocukluğundan başlayarak hayatında yer alan olayları şiirlerinde konu edindi. Yüksek öğrenimini  Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde (1941) tamamladı.

Ankara'da Toprak Mahsulleri Ofisi'nde (1941-1942) çalıştıktan sonra askerlik görevi nedeniyle Ezine'ye gitti. İlk kitabı "Kızılçullu Yolu" 1943'te yayımlandı. Askerlikten döndüğü 1945 yılında Güzel Sanatlar Genel Müdürlüğü'nde çalışmaya başladı. Askerliği sırasında yazdığı şiirleri aynı yıl "Harbe Gidenin Şarkıları"  adıyla yayımladı. 1945'ten itibaren Ulus gazetesi sanat sayfası, Varlık, Ülkü, Ankara gibi dergilerde sürekli olarak şiirleri yayınlandı. Yayınlanan ilk hikâyesi, 1945 yılında Yücel dergisinin  yayımladığı "Aysız Geceler" oldu. Ulus gazetesinde şiirlerin yanı sıra hikâye alanındaki ilk denemelerini yayımlamayı sürdürdü. Bir süre Ankara'da Cahit Sıtkı Tarancı ile aynı evi paylaştı. 1949 yılında sahnelenen "Boş Beşik" adlı oyunu ile dikkat çekti.

1949 yılında Ankara'daki görevinden ayrılarak İzmir'e gitti. 1957'ye kadar Urla ve İzmir'de avukatlık ve memurluk yaptı. "Güzel Aydınlık" (1951), "İmbatla Gelen" (1955), "Güneş Çizgisi" (1955) adlı şiir kitapları ve "Yalnız Kadın" adlı hikâye kitabı İzmir'de iken yayımlandı. 1955'ten sonra şiir, hikâye, roman çalışmalarını birlikte sürdürdü. Urla ve çevresine ait gözlemleri, avukatlık yıllarında karşılaştığı olaylar ve baktığı davalardan edindiği izlenimlere eserlerine şekil verdi. Özellikle Ege yöresindeki kasaba ve kırsal kesim insanlarının sorunlarının işledi. İlk hikâye kitabı  "Yalnız Kadın", 1955'te yayımlandı. 1956'da İzmir'de "Ara Tiyatro"'yu kurdu ve yöneticiliğini üstlendi. 1957'de "Değişik Gözle" kitabıyla Sait Faik Hikâye Armağanı'nı kazandı. O yıl avukatlığı bırakarak kendi imkanları ile Paris'e gitti.

1957-1959 yıllarında Türkiye'nin Paris Büyükelçiliği Basın Ataşeliği'nde çalıştı. Paris yılları "Aşk Duvarı" ve "Zorla İspanyol" gibi bazı oyunlarına ve kimi hikâyelerine kaynaklık etti.  1959'da "hayatını edebiyat adamı olarak kazanma" kararıyla yurda döndü; İstanbul'a yerleşti. 1959 - 1963 yıllarında İstanbul Radyosu'nda redaktörlük yaptı. İlk romanı "Tütün Zamanı", 1959'da tefrika edildi. Avukatlık yıllarında edindiği gözlemlerine dayanan Susuz Yaz öyküsünü 1960  yılında yazdı. Üç perdelik bir oyun olarak tiyatroya da uyarladığı öykü,
Metin Erksan tarafından filme çekilmiş (1963) ve 14. Uluslararası Berlin Film Festivali'nde  Altın Ayı'yı kazanarak (1964) Türk sinemasında çığır açmıştır.

1960 yılında hariciyeci Berin Teksoy ile evlenen sanatçı, 1963'ten sonra yaşamını roman ve oyun yazarlığı ile sürdürdü. Eşinin işi nedeniyle 1963-1965'te Tel Aviv ve Paris'te bulundu. Necati Cumalı'nın yazdığı bazı yazılar nedeniyle 1966'da eşi Berin Hanım görevinden alınınca İstanbul'a yerleştiler. 1967'den itibaren Makedonya, ABD, Sovyetler Birliği, Bulgaristan, İran, Yunanistan, Almanya, Çekoslovakya, Finlandiya'ya yurt dışı geziler yaptı. Bu geziler eserlerinin oluşmasında etkili oldu.

"Makedonya 1900" ile 1970 yılında ikinci kez Sait Faik Hikâye Armağanı'nı, "Yağmurlu Deniz" adlı kitabıyla Türk Dil Kurumu 1969 Şiir Ödülü'nü, "Dün Neredeydiniz" adlı oyunuyla Kültür Bakanlığı 1981 Tiyatro Ödülü'nü, "Tufandan Önce" kitabıyla 1984 Yeditepe Şiir Armağanı'nı, "Viran Dağlar" romanı ile 1995 Orhan Kemal Roman Armağanı, Yunus Nadi Roman Ödülü ve  Ömer Asım Aksoy Ödülü'nü kazandı.   Türk tiyatrosuna katkılarından dolayı kendisine 2000 yılında Tiyatro Yazarlar Derneği tarafından "Onur Ödülü"  verildi.

10 Ocak 2001 tarihinde yakalandığı karaciğer kanserinden kurtulamayarak İstanbul'da hayata veda etti. Cenazesi, Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.

Ölümünden sonra 2001 yılı "Şiir Büyük Ödülü"'ne değer bulundu ve ödülü eşi Berin Cumalı'ya sunuldu. Urla'da çocukluğunu geçirdiği ve "Anı ve Kültür Evi" olarak ziyarete açılmış;

İstanbul'un Beşiktaş ilçesinde Vişnezade Şairler Parkı'na heykeli dikilmiştir. Urla'da her yıl 10 Ocak'ta anılmaktadır.

Eserleri

Öykü
 1954: Yalnız Kadın
 1956: Değişik Gözle
 1962: Susuz Yaz
 1969: Ay Büyürken Uyuyamam
 1976: Makedonya 1900 (1978'de Dilâ Hanım adıyla yeniden yayımlandı)(Filme alındı)
 1976: Kente İnen Kaplanlar
 1979: Revizyonist
 1979: Yakup'un Koyunları
 1991: Aylı Bıçak ("Uzun Bir Gece" adıyla ikinci basım 1991)

Roman
 1959: Tütün Zamanı (roman) (1971'de "Zeliş" adıyla yeniden basıldı)
 1973: Yağmurlar ve Topraklar
 1974: Acı Tütün
 1975: Aşk da Gezer
 1990: Uç Minik Serçem
 1994: Viran Dağlar

Oyun
 1949: Boş Beşik
 1959: Mine
 1962: Nalınlar
 1963: Derya Gülü
 xxxx: Yaralı Geyik
 1969: Oyunlar 1: Boş Beşik, Ezik Otlar, Vur Emri
 1969: Oyunlar 1: Susuz Yaz, Tehlikeli Güvercin, Yeni Çıkan Şarkılar Ya da Juliette
 1969: Oyunlar 3: Nalınlar, Masalar, Kaynana Ciğeri
 1969: Oyunlar 4: Derya Gülü, Aşk Duvarı, Zorla İspanyol
 1973: Oyunlar 5: Gömü, Bakanı Bekliyoruz, Kristof Kolomb'un Yumurtası
 1977: Oyunlar 6: Mine, Yürüyen Geceyi Dinle, İş Karar Vermekte
 1981: Yaralı Geyik
 1983: Dün Neredeydiniz
 1990: Vatan Diye Diye
 1992: Devetabanı

Şiir
 Ay Güneş
 Aşklar ve Yalnızlıklar, Toplu Şiirleri I
 Başaklar Gebe
 Bozkırda Bir Atlı
 Bütün Şiirleri
 Ceylan Ağıdı
 Denizin Yükselişi
 Güneş Çizgisi
 Güzel Aydınlık
 Harbe Gidenin Şarkıları
 İmbatla Gelen
 Kısmeti Kapalı Gençlik, Toplu Şiirleri II
 Kızılçullu Yolu
 Mayıs Ayı Notları
 Yarasın Beyler
 Yağmurlu Deniz
 Yaz Geçti

Hatıra
 1978: Yeşil Bir At Sırtında

Senaryo
 1990: Bağımsızlı ya da Ölüm

Deneme
 1971: Niçin Aşk
 1976: Senin İçin Ey Demokrasi
 1982: Etiler Mektubu
 1989: Niçin Af?
 1998: Şiddet Ruhu
 1995: Ulus Olmak (Atatürk Denemeleri)

İnceleme
 1956: Muzaffer Tayyip Uslu, Şiirleri, Yazıları ve Kendisi için Yazılanlar
 1986: Guillaume Apollinaire, Yaşamıi Sanatı ve Şiirleri

Ödülleri
1957: Sait Faik Hikâye Armağanı (Değişik Gözle adlı kitabıyla)
1969: Türk Dili Kurumu Şiir Ödülü (Yağmurlu Deniz adlı kitabıyla)
1970: Sait Faik Hikâye Armağanı (Makedonya 1900 adlı kitabıyla)
1984: Yeditepe Şiir Ödülü (Bütün Şiirleri I ile)
1995: Yunus Nadi Ödülü (Viran Dağlar romanı ile)
1995: Orhan Kemal Ödülü (Viran Dağlar romanı ile)
1995: 1. Dil Derneği Ömer Asım Aksoy Ödülü (Viran Dağlar romanı ile)
2000: Tiyatro Yazarlar Derneği Onur Ödülü (Türk tiyatrosuna katkılarından dolayı)
2001: P.E.N Yazarlar Derneği Şiir Büyük Ödülü

Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça

Dış bağlantılar

1921 doğumlular
2001 yılında ölenler
Türk yazarlar
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Sait Faik Hikâye Armağanı sahipleri
Orhan Kemal Roman Armağanlı yazarlar
İstanbul Şehir Tiyatroları sanatçıları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Yeditepe Şiir Armağanı
Yunus Nadi Ödülü sahipleri
İzmir Atatürk Lisesinde öğrenim görenler
Karaciğer kanserinden ölenler
Türk edebiyatında toplumcu gerçekçi kişiler
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Yönetim Kurulu Üyeleri
20. yüzyıl roman yazarları
Makedonya Türkleri
20. yüzyıl Türk roman yazarları
21. yüzyıl Türk roman yazarları
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri
Türkiye'de kanserden ölenler
20. yüzyıl Türk avukatları
21. yüzyıl Türk avukatları

Necati Cumalı


Zoološki vrt u Kabulu nalazi se u afganistanskom gradu Kabulu, odnosno na nasipu rijeke Kabul. Direktor zoološkog vrta je Aziz Gul Saqeb.

Povijest
Osnovan je 1967. godine kao institucija koja je bila usredotočena na afganistansku faunu. U to vrijeme uživao je veliku popularnost među posjetiteljima i novinarima. Tada je imao oko 500 životinjskih vrsta s oko 150 000 godišnjih posjeta (1972.).

Tijekom afganistanskog građanskog rata 1990-tih godine zoološki vrt pretrpio je značajne gubitke jer je bio bombardiran iz zraka, a kopnena vojska ubijala je životinje kako bi se prehranila. Slon Hathi koji je u to vrijeme imao 25 godina ubijen je u bombaškom napadu, dok su neke rijetke i egzotične životinjske i biljne vrste prodane na crnom tržištu. Talibani su nakon osvajanja Kabula 1996. godine željeli ukinuti zoološki vrt pod premisom da se isti ne uklapa u islamska učenja, ali ih je Sheraq Omar, imače čuvar zoološkog vrta, uvjerio kako je i sam prorok Muhamed imao kućne ljubimce i životinje te su zbog toga odlučili osviti vrt.

Najpoznatija životinja zoo vrta je lav "Marjan" koji je uginuo 2002. godine. Pokopan je unutar zoološkog vrta te je u njegovu čast izrađen brončani statut koji danas stoji na ulazu u vrt.

2010. godine zoološki vrt imao je 280 životinjskih vrsta (od toga je bilo 45 vrsta ptica, 36 vrsta riba). Vrt je imao dva lava te "Khanzira", jedinu afganistansku svinju. Khanzir je kineska svinja za koju se smatra da je jedina svinja u dominantnom islamskom Afganistanu u kojem se uzgoj stoke ne prakticira. Procjenjuje se da zoološki vrt posjeti oko 10 000 ljudi tjedno, a broji oko 60 zaposlenika.

Godišnji budžet zoološkog vrta je oko 268 000 američkih dolara (procjena iz 2012. U travnju 2017. godine zoo vrt je pod svoju skrb uzeo četiri bijela lava koja su oduzetima krijumčarima životinja.

Donacije i pomoć
Kineska vlada je najvažniji donator životinja te je tijekom 2004. i 2005. godine izrazila zabrinutost za sigurnosti i uvjete u kojima životinje žive. Tih godina unutar zoo vrta umrli su medvjed i jelen, a navodni razlog bila je bolest i nepravilna prehrana. Kineska vlada rekla je kako neće više donirati životinje ako se stanje unutar vrta ne popravi.

Zoološki vrt u Sjevernoj Karolini financirao je i nadgledao mnoge projekte (popravci na skloništima za životinje, izrada visinskih objekata, izrada barijera) te su također sudjelovali i pomogli oko poslovnog plana zoo vrta.

Izvori

Kabulu
Afganistan

Zoološki vrt u Kabulu


Die Austrian International 2007 fanden vom 22. bis zum 25. Februar 2007 in Wien statt. Das Preisgeld betrug 2.500 US-Dollar. Der Referee war Michael Nemec aus Österreich. Es war die 36. Austragung dieser offenen internationalen Meisterschaften von Österreich im Badminton.

Austragungsort
Wiener Stadthalle B, Vogelweidplatz 14

Finalergebnisse

Weblinks
Homepage
badminton.de

2007
Badminton 2007
Badmintonwettbewerb in Wien
EBU Circuit 2006/07

Austrian International 2007


Çağrı Erhan (d. 1972 İstanbul), Altınbaş Üniversitesi Rektörü ve Uluslararası İlişkiler Bölümü öğretim üyesi.

Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü mezunu (1993). Ankara Avrupa Çalışmaları ve Uluslararası İlişkiler  dergilerinin kurucu editörlerindendir. 2014'te Uluslararası İlişkiler Dergisi Genel Koordinatörü olmuştur.

TRT ve SkyTurk'te çeşitli yayınların yorumcu ve sunuculuğunu yapmıştır. TRT Haber kanalında Perşembe günleri 21.30'da yayınlanan Dışa Bakış programının moderatörüdür. Türkiye Gazetesi'nde Pazar günleri Diplomatik Muhakeme köşesinde yazmaktadır. TV100'de Tarihin Parladığı Anlar programını sunmaktadır.

Avrupa Toplulukları Araştırma ve Uygulama Merkezi (ATAUM), T.C. Dışişleri Bakanlığı Stratejik Araştırmalar Merkezi (SAM), Uluslararası İlişkiler Konseyi (UİK), Türk Askeri Tarih Komisyonu, MEB Tarih Yazıcılığı Milli Komitesi, Avrupa Konseyi (Council of Europe)  Tarih Eğitim Projeleri Editörler Kurulu, Uluslararası Siyasi ve Ekonomik Araştırmalar Merkezi gibi kuruluşlarda muhtelif makamlarda bulunmuş / bulunmaktadır. Şubat 2007'de Türk-Atlantik Konseyi Yönetim Kurulu üyeliğine seçilmiştir. Şubat-Kasım 2008'de Avrasya Stratejik Araştırmalar Merkezi Başkan Yardımcılığı görevini yürütmüştür. Ocak 2009'da profesör olmuştur. 2009-2010 yıllarında USAK (Uluslararası Stratejik Araştırmalar Kurumu) Koordinatörlüğü ve USAK Transatlantik Araştırmaları Merkezi Başkanlığı görevlerinde bulunmuştur. 2013'te Başbakanlık Atatürk, Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Atatürk Araştırma Merkezi Bilim Kurulu'na, 2014'te Dışişleri Bakanlığı Arşivi Otomasyon Danışma Kurulu'na seçilmiştir. Haziran 2015 itibarıyla İstanbul Kemerburgaz Üniversitesi Rektörlüğü'ne atanmıştır. Üniversitenin adı 2017'de Altınbaş Üniversitesi olarak değişmiştir.

1997-2015 yılları arasında Mülkiye'de  ABD Diplomasi Tarihi, Siyasi Tarih,  AB-Türkiye İlişkileri, Türk Dış Politikası; TOBB ETÜ'de Siyasi Tarih,  Bahçeşehir Üniversitesi'nde Ortadoğu  dersleri vermiştir. Ankara Üniversitesi Avrupa Toplulukları Araştırma ve Uygulama Merkezi'nde (ATAUM) 2000-2003 yılları arasında müdür yardımcılığı, 2005-2015 yılları arasında müdürlük yapmıştır. Ankara Üniversitesi'nde, Avrupa Birliği eğitim programları çerçevesinde Jean Monnet Chair (Jean Monnet Kürsüsü Başkanı) ve Karşılaştırmalı Uluslararası Siyaset Anabilim Dalı Başkanı olarak da görev yapmıştır.
2005 yılında Dyp de siyasete atılan Çağrı Erhan partinin o dönemki genel başkanı olan Mehmet Ağarın partiyi yenileme ve gençleştirme hareketinin önemli isimlerinden birisi olmuştur.2005 yılında yapılan DYP büyük kongresinde Gültekin Uysal, Aydın Yardımcı, Selma Acuner, Müjdat Güler, Timur Gürgan gibi isimlerle beraber parti üst yönetimine seçilmiş ve Genel Başkan Yardımcısı olmuştur. 2007 yılında Ankara 1.sıra milletvekili adayı olmuş ama parti baraja takılınca seçilememiştir. Ağarın genel başkanlığı bıraktığı 2008 kongresinde Genel Başkan adayı olmuş, Süleyman Soylu ile yarışmış ve 16 oyla kaybetmiştir.

CNN Türk Parlamento muhabiri Melek Erhan'la evlidir. Zeynep adında bir kızı ve Çağan adında bir oğlu vardır.

Kitapları
 "Greek Occupation of Anatolia and Adjoining Territories, Report of the Interallied Commission of Inquiry", SAM, 2000
 "American Documents of Greek Occupation of Anatolia", SAM, 2000
 "Beyaz Savaş: Türk-Amerikan İlişkilerinde Afyon Sorunu", Bilgi, 1996
 *"Türk-Amerikan İlişkilerinin Tarihsel Kökenleri", İmge, 2001, 2015.
 "Yunan Toplumunda Yahudi Düşmanlığı",SAEMK, 2002
 Turkish-Israeli Relations in Historical Perspective", Frank Cass - ASAM, 2003
 "Yaşayan Lozan" (der.), Kültür Bakanlığı, 2003
 "Turkish-American Relations: Past, Present and Future", (co-ed.) Routledge, 2003
 "Beş Deniz Havzasında Türkiye", (der.)Siyasal, 2005
 "Bizim Kırmızı Çizgilerimiz Vardı", Siyasal, 2006
 "In/Security", (co-ed.) Ankara Üniversitesi, 2007
 "Avrupa Birliği Politikaları", (der.)İmaj, 2007
 "Avrupa Birliği Temel Konular" (der.), İmaj, 2007.
 "Trans-European Security Challenges", (co-ed.), Ankara, ATAUM, 2008.
 "Kamuoyunun Türk Dış Politikasına Bakışı",(haz.) Ankara Üniversitesi ATAUM, 2010.
 "Türk Dış Politikası'nın Güncel Sorunları", Ankara, İmaj, 2010.

 "Siyasi Tarih-1" (ed.), Eskişehir, Anadolu Üniversitesi Yayınları, 2012.
 "Siyasi Tarih", Eskişehir, Anadolu Üniversitesi Yayınları, 2013.
 "Kafkasya'nın Yükselen Yıldızı: İlham Aliyev Döneminde Azerbaycan" (ed.) Ankara, Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Atatürk Araştırma Merkezi, 2013.

Kaynakça

1972 doğumlular
Türk tarih akademisyenleri
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümünde öğrenim görenler
İstanbul doğumlu akademisyenler
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
Türk araştırmacılar
Türk siyasal bilgiler akademisyenleri
Yaşayan insanlar
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
Resim aranan siyasetçiler
Ankara Üniversitesi öğretim üyeleri
Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Politika Kurulları üyeleri

Çağrı Erhan


Moderna žena treći je studijski album hrvatske pop pjevačice Jelene Rozge.

Album je 16. prosinca 2016. godine objavila diskografska kuća Croatia Records. Radi se o dvostrukom albumu. Na prvom CD-u nalazi se jedanaest novih pjesama, dok se na drugom CD-u nalaze svi singlovi objavljeni od 2011. do 2014. godine. Glazbeni producent je Tonči Huljić, a neki od mnogobrojnih suradnika na albumu su: Vjekoslava Huljić, Boris Đurđević, Dušan Bačić, Remi Kazinoti, Pero Kozomara i drugi.

Jelena je za album i pjesme s albuma osvojila 3 nominacije za nagradu Porin: dva puta u kategoriji Hit godine (za pjesme Dalmatinka i Nirvana) i u kategoriji Najbolji album zabavne glazbe. Album je ostvario značajan komercijalni uspjeh.

Pozadina
Jelena je u siječnju 2011. godine objavila drugi studijski album Bižuterija. Album je ostvario veliki komercijalni uspjeh. U samo mjesec dana stekao je zlatnu certifikaciju s 15,000 prodanih primjeraka. Jelena je održala veliku dvoransku turneju Bižuterija, koju je započela u listopadu 2010. godine u Zadru, a završila u studenome 2012. godine u Sarajevu. Nakon navedene turneje Jelena je počela najavljivati novi studijski album. Tako je za CMC televiziju, u ožujku 2013. godine, tijekom snimanja spota za pjesmu Nirvana, izjavila da će uskoro početi raditi na novom albumu. Objasnila je da bi album potencijalno mogao biti objavljen krajem godine ili početkom sljedeće godine, ali da želi uzeti vremena kako kvaliteta albuma ne bi patila. Godinu dana poslije, u ožujku 2014. godine, za In Magazin Nove TV, Jelena je potvrdila da je radni naziv albuma Afrodizijak, a u intervjuu za Hello magazin najavila je album za lipanj iste godine. Sljedeće je godine, u listopadu 2015. godine, ponovno za srpsko izdanje Hello magazina najavila treći studijski album i to za ožujak 2016. godine, dok je tijekom promocije pjesme Udajem se na Radio Dalmaciji, u veljači 2016. godine, kao mjesec objave albuma najavila rujan. Konačno, u studenome 2016. godine, Jelena je tijekom snimanja naslovnice za hrvatsko izdanje Cosmopolitana potvrdila da je snimanje albuma uskoro dovršeno i da bi se album trebao naći u prodaji tijekom prosinca. Krajem studenoga, Narodni radio najavio je pjesmu Pismo-glava kao najavni singl s albuma Moderna žena. Pjesma je imala radio premijeru 2. prosinca, a spot je objavljen 8. prosinca.

Album Moderna žena konačno je objavljen 16. prosinca 2016. godine zajedno sa spotom za istoimenu pjesmu, a na digitalnoj platformi Deezer objavljen je tjedan dana ranije kao ekskluzivno izdanje.

O albumu
Album Moderna žena podijeljen je u dva dijela. Na prvom se dijelu nalazi 11 pjesama, a na drugom 12 pjesama. Prvi dio albumu, ujedno i standardno izdanje, sastoji se od 5 prethodno objavljenih pjesama zajedno s 6 potpuno novih pjesama. Drugi dio album (bonus cd), sastoji od 12 pjesama koje su objavljene u razdoblju od 2011. do 2014. godine. Na albumu Moderna žena pojavili su se mnogi novi suradnici. Dok su na prethodna dva albuma – Oprosti mala i Bižuterija – autori gotovo svih pjesama bili Vjekoslava i Tonči Huljić, a producent Remi Kazinoti, na albumu Moderna žena pojavljuju se novi autori, kao i novi producenti. Tako se uz spomenuti par Huljić, kao autori pojavljuju Saša Lazić, Pero Kozomara, Robert Pilepić i Dušan Bačić. U području produkcije, uz već spomenutog Remija Kazinotija, na albumu se pojavljuje Boris Đurđević, producent i član sastava Colonia, Leo Škaro, Dušan Vasić, Aleksandar Krsmanović, Bojan Dragojević, Fedor Boić, Boris Krstajić i Dragan Tašković. Raznolikost autora i producenata, kao i razdoblje proteklo od objave albuma Bižuterija, odrazilo se na zvuk albuma. Za razliku od albuma Oprosti mala i Bižuterija, koji su zvukovno kohezivni, album Moderna žena stilski je eklektičan. Tako se na albumu pojavljuju pjesme folk prizvuka (npr. Razmažena, Tsunami, Otrov i Kraljica), EDM zvuka (Nirvana i Okus mentola), pjesme poznatog dalmatinskog prizvuka (Rođena sam i Prsti zapleteni), kao i klasične pop balade kao što su pjesme Pismo-glava i Cirkus. Pjesma Dalmatinka spoj je rap glazbe i dalmatinske zabavne glazbe, dok se u pjesmi Ne pijem, ne pušim osjeti zvuk sličan zvuku sastava Madre Badessa.

Komercijalni uspjeh
Album Moderna žena ostvario je značajan komercijalni uspjeh. Debitirao je na prvom mjestu hrvatske službene liste prodaje albuma (Top of the shops). Na prvom je mjestu bio 11 tjedana za redom, a ukupno se na navedenom mjestu album našao 17 puta. U ožujku 2017. godine, samo tri mjeseca nakon objave, album je stekao zlatnu certifikaciju.
U prosincu 2017. godine, Hrvatska diskografska udruga (hrvatska krovna diskografska organizacija), Jeleni je dodijelila priznanje za najprodavaniji album u 2017. godini.

Popis pjesama

Top ljestvice

Certifikacije

Izvori

Albumi iz 2016.
Albumi Jelene Rozge

Moderna žena


James Stephen ( - ) est le sous-secrétaire d'État britannique aux Colonies de 1836 à 1847. Il apporte une contribution importante à la loi de 1833 sur l'abolition de l'esclavage.

Jeunesse
Stephen est né à Lambeth, troisième fils de James Stephen et frère de George Stephen (1794–1879). Une attaque de variole pendant l'enfance de James cause une faiblesse permanente de la vue. Il est sous divers maîtres d'école, dont John Prior Estlin et le révérend Henry Jowett de Little Dunham, Norfolk. En 1806, il entre au Trinity Hall de Cambridge, où il apprend aussi peu que s'il avait passé le temps « à l'hôtel Clarendon de Bond Street ». Il obtient le LL. B. en 1812, après avoir été admis au barreau de Lincoln's Inn le 11 novembre 1811 . Son père, qui sort tout juste du barreau, transfère une certaine pratique à son fils, qui commence également à faire un condensé des lois coloniales. Henry Bathurst (3e comte Bathurst), qui est proche la « Secte de Clapham », lui permet d'inspecter les dossiers officiels du recueil et, en 1813, le nomme conseiller au Colonial Office. Son devoir est de rendre compte de tous les actes des législatures coloniales. Le travail augmente, mais il est également autorisé à exercer en privé et, en quelques années, il gagne 3 000 £ par an .

Carrière au ministère des Colonies
Le 22 décembre 1814, Stephen épouse Jane Catherine, qui est la fille de John Venn (prêtre), recteur de Clapham, l'un des fondateurs de la Church Mission Society. En 1822, Stephen a une grave maladie causée par l'épuisement. Il décide en 1825 d'accepter l'offre du poste de conseiller permanent au Colonial Office et au Board of Trade, abandonnant sa pratique privée .

En 1834, Stephen est nommé sous-secrétaire d'État adjoint aux colonies et, en 1836, sous-secrétaire, abandonnant son poste à la chambre de commerce. Il a une grande réputation pour sa connaissance du droit constitutionnel et en tant qu'administrateur. Il acquiert de l'influence auprès de ses supérieurs et son collègue, Sir Henry Taylor (dramaturge), déclare que pendant de nombreuses années, il "a littéralement gouverné l'empire colonial". L'impression de son influence lui vaut les surnoms de "King Stephen" et "Mr. Oversecretary Stephen" .

Stephen a accepté sa position en partie dans l'espoir d'influencer la politique sur la question de l'esclavage. Lorsque l'abolition devient inévitable, il est appelé à rédiger la loi sur l'abolition de l'esclavage votée en 1833. Entre les midis du samedi et du lundi, il dicte un projet de loi élaboré de soixante-six articles. Il écrit également pour l'Edinburgh Review et fait une dépression .

En avril 1837, l'une des principales artères de Melbourne, en Australie, est nommée Stephen Street en son honneur.

Plus tard, Stephen participe à l'établissement du gouvernement au Canada ; et ses opinions auraient été plus libérales que celles du gouvernement. Estimé par ses supérieurs officiels, il utilise la formalité pour tenir les autres à distance. La santé de son plus jeune fils l'amène en 1840 à prendre une maison à Brighton pour sa famille, à laquelle il ne peut faire que des visites hebdomadaires. De 1842 à 1846, il vit à Windsor, afin d'envoyer ses fils au Collège d'Eton. En 1846, il est convoqué à Dresde par la maladie de son fils aîné, qui meurt avant que ses parents n'aient pu le rejoindre. En 1847, il démissionne de son poste. Il est nommé KCB et conseiller privé .

Enseignement et écriture
Stephen s'est entre-temps fait connaître comme écrivain par une série d'articles dans l'Edinburgh Review, dont le premier (sur William Wilberforce) parait en avril 1838. Ils sont écrits dans les intervalles de son travail officiel, généralement au petit matin. Il a soigneusement désavoué toute prétention à des recherches approfondies. Les articles ont cependant fait preuve d'une connaissance historique considérable ainsi que d'une puissance littéraire. Il a en partie recouvré ses forces et est anxieux de trouver un emploi .

En juin 1849, Stephen est nommé professeur Regius d'histoire moderne à l'Université de Cambridge, une chaire vacante à la mort de William Smyth (historien). Il donne un cours de conférences sur l'histoire de France pendant les étés de 1850 et 1851, qui sont publiés en 1852, et loués par Alexis de Tocqueville. Une autre grave maladie de l'été 1850 l'a contraint à passer un hiver à l'étranger. De 1855 à 1857, il occupe un poste de professeur à l'East India Company College, Haileybury, qui a été condamné à l'extinction. Il continue à donner des cours à Cambridge, mais l'école d'histoire a alors peu de prestige. Keynes affirme dans sa biographie de Malthus que Sir James Stephen est "le dernier titulaire" de la chaire de Malthus à Haileybury, que Malthus a occupé pendant trente ans jusqu'à sa mort en 1834. Leslie Stephen "avait l'habitude de ne penser à rien" de marcher de Cambridge pour rendre visite à son père à Haileybury .

Retraite et décès

Stephen passe les dernières années de sa vie principalement à Londres. En 1859, sa santé décline et il est envoyé à Bad Homburg, en Prusse. La situation s'aggravant, il rentre chez lui, mais meurt à Coblence, en Prusse, le 14 septembre 1859. Il est enterré au cimetière de Kensal Green, à Londres . Sa veuve est décédée en 1875. Ils ont cinq enfants :

 Herbert Venn Stephen (1822–1846)
 Frances Wilberforce Stephen (1824–1825)
 Sir James Fitzjames Stephen (1829–1894)
 Sir Leslie Stephen (1832-1904)
 Caroline Stephen (1834–1909)

Il y a un buste de lui, par Marochetti, à la National Portrait Gallery de Londres {.

Œuvres

 Essais de biographie ecclésiastique, 1849 ; 5ème édition. 1867 (avec vie, par son fils, JF Stephen).
 Leçons sur l'Histoire de France, 1852

Références

Bibliographie

 McCulloch, Samuel Clyde. "James Stephen et les problèmes de la Nouvelle-Galles du Sud, 1838-1846" Pacific Historical Review 26 # 4 (1957), pp. 353-364 en ligne
 Shaw, Alan GL. "James Stephen et la politique coloniale: l'expérience australienne." Journal of Imperial and Commonwealth History 20.1 (1992): 11-34.
 Mc Bride, Keally. M. Mothercountry: L'homme qui a fait la primauté du droit. Presse universitaire d'Oxford, 2016.

Liens externes

Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Chevalier commandeur de l'ordre du Bain
Personnalité inhumée au cimetière de Kensal Green
Étudiant de Trinity Hall (Cambridge)
Décès en septembre 1859
Naissance en janvier 1789
Décès à 70 ans

James Stephen (fonctionnaire)