Khan Academy este o organizație non-profit cu profil educațional, creată în 2008 de către Sal Khan cu scopul de a crea un set de instrumente online care să ajute pentru educație. Organizația produce scurte lecții în formă de videoclipuri YouTube. Platforma include, de asemenea, exerciții de recuperare și antrenament, dar și instrumente pentru educatori. Toate resursele sunt disponibile gratuit, oriunde, oricui și oricând. Site-ul principal este în limba engleză, dar sunt, de asemenea, disponibile alte peste 50 de limbi, cum ar fi bengali, hindi și spaniolă. Traducerea și adaptarea în limba română este realizată de către Asociația Invenovi.

Istoric

Începând cu anul 2004, Sal Khan a ajutat-o la matematică pe una dintre verișoarele sale, folosind un serviciu de Internet  numit Yahoo Doodle Images. După un timp, ceilalți veri ai lui Khan au început să folosească serviciul său de meditații. Datorită cererii, Khan a decis să facă videoclipuri disponibile pe Internet, așa că și-a publicat conținutul pe YouTube. Mai târziu, el a folosit o aplicație de desen numită SmoothDraw, iar acum folosește o tabletă Wacom pentru a desena folosind ArtRage. Tutorialele sunt înregistrate pe computer utilizând un software de captură de ecran numit Camtasia Studio.

Laudele și răspunsurile pozitive ale elevilor l-au determinat pe Khan să-și dea demisia în 2009 din postul său de analist financiar la Conjunctiv Capital Management și să se concentreze complet pe tutoriale (reunite ulterior sub denumirea de "Khan Academy").

Khan s-a născut în New Orleans din părinți imigranți din Bangladesh și India. După ce a obținut trei licențe de la MIT (un BS în matematică, un BS în inginerie electrică și știința calculatoarelor, și o MEng în inginerie electrică și știința calculatoarelor), a urmat un MBA la Harvard Business School.

Khan Academy a început prin crearea de videoclipuri care s-au axat pe predarea matematicii. De atunci, organizația a angajat mai mult personal și a încărcat materiale din alte discipline, inclusiv istorie, afaceri, știință, arte și informatică. Începând cu 2015, au fost create materiale de învățare pentru peste 5.000 de subiecte diferite. Aceasta are specialiști de conținut care lucrează cu membri ai facultăților pentru a realiza materiale de învățare.

Conținutul organizației a fost tradus și în alte limbi pentru accesibilitate. Prima versiune oficială a fost tradusă în spaniolă, în septembrie 2013. Există, de asemenea, traduceri ale conținutului realizate de către voluntari. Începând cu noiembrie 2016, Academia Khan are șapte site-uri oficiale în alte limbi, și 20.000 de traduceri ale videoclipurilor.

În plus, Khan Lab School, o școală deținută de Khan Academy, a fost deschisă pe 15 septembrie 2014, în Mountain View, California.

Finanțare
Khan Academy este o 501(c)(3) organizatie non-profit, finanțată în cea mai mare parte prin donații de la organizații filantropice.

În 2010, Google a donat 2 milioane de dolari pentru crearea de noi cursuri și traducerea conținutului în alte limbi, ca parte a Proiectului lor 10100.  În 2013, Carlos Slim de la Fundația Carlos Slim  din Mexic, a făcut o donație pentru crearea versiunii în spaniolă a videoclipurilor. În 2015, AT&T a contribuit cu 2,25 milioane de dolari pentru a face conținutul Khan Academy accesibil prin aplicații pe telefoanele mobile.

Potrivit declarației  Khan Academy la  US Internal Revenue Service, Salman Khan a primit compensație anuală de peste 350.000 de dolari de la Khan Academy din 2011. În 2015 suma a crescut la 556 000 dolari. În 2013, Shantanu Sinha, președinte și COO, de asemenea, a primit compensație de peste 350.000 de dolari. În total, 29 de angajați ai Khan Academy câștigă mai mult de 100.000 de dolari pe an.

Servicii
Khan Academy oferă:
 o platformă care conține clipuri video, articole, exerciții de antrenament, dar și alte instrumente educaționale și jocuri pentru a face educația accesibilă Aceste videoclipuri sunt licențiate sub Creative Commons (BY-NC-SA) 3.0 license.
 conținut din mai multe domenii: matematică, informatică și tehnologie, științe, istoria lumii, istoria artei, economie și finanțe, limba engleză
 rapoarte de progres pentru a ajuta utilizatorii să vadă ceea ce au învățat și recomandări pentru ce pot face în continuare
 aplicație de antrenament cu feedback și evaluare continuă, disponibilă ca proiect open source sub Licență MIT.

Conținutul
Website-ul Khan Academy (khanacademy.org în engleză, respectiv ro.khanacademy.org) este un wrapper pentru clipuri video care sunt găzduite pe YouTube. Site-ul este menit să fie folosit ca un supliment la videoclipurile sale, pentru că include și alte facilități, cum ar fi urmărirea progresului, exerciții de antrenament, și instrumente de predare. Materialele pot fi accesate și prin intermediul aplicațiilor mobile.

Videoclipurile sunt înregistrate folosind o tabletă grafică, similară cu modul de predare al profesorilor când își desfășoară orele la clasă. Naratorul descrie fiecare desen și modul în care acesta se referă la materialul predat. Grupuri non-profit au distribuit offline, versiuni de videoclipuri și antrenamente în zonele rurale din Asia, America latină și Africa.

Site-ul
Website-ul generează probleme bazate pe nivelul de calificare și de performanță adaptate conținutului. Khan crede că inițiativa sa prezintă o oportunitate de a transforma clasa tradițională, prin utilizarea de software pentru a crea teste, teme, de a evidenția dificultățile anumitor elevi, și de a încuraja pe cei care învață bine să îi ajute și pe colegii de clasă. Tutorialele sunt gândite ca un ajutor pentru că, printre alte facilități, ele pot fi întrerupte de către elevi, spre deosebire de orele de la clasă.

În 2010, a introdus insignele, ca parte a unui program de promovare a învățării prin joc. În prezent, există 6 niveluri principale de insigne, cu sute de insigne diferite în total.

Criticile
Khan Academy a fost criticată pentru că Salman Khan nu are un fundal în pedagogie. Unele declarații făcute în unele videoclipuri au fost puse, de asemenea, sub semnul întrebării. Ca răspuns la aceste critici, organizația a corectat erorile din videoclipurile sale, și-a extins domeniul și a construit o rețea de specialiști în conținut. Alții au prezentat date care arată că videoclipurile Khan sunt mai puțin eficiente decât cele ale altor editori și că ideea de a scrie cu cretă pe tablă este mai puțin captivantă pentru elevi decât alte stiluri de video, cum ar fi desenele animate.

Într-un interviu din ianuarie 2016, Khan a apărat valoarea cursurilor on-line ale Khan Academy, dar a recunoscut și limitările lor: "cred că sunt valoroase, dar n-aș spune că ele constituie o educație completă."

Recunoașterea
Khan Academy a câștigat recunoașterea la nivel național și internațional:
 Bill Gates a vorbit despre Khan Academy la Aspen Ideas festival.
 În 2010, proiectul Google 10100 a oferit 2 milioane de dolari pentru a sprijini crearea de cursuri, pentru a permite traducerea de conținut a Academiei Khan și pentru a permite angajarea de personal suplimentar.
 În noiembrie 2011, Academia Khan a primit un grant de 5 milioane de dolari de la fundația O'Sullivan cu sediul în Irlanda.
 În aprilie 2012, fondatorul și directorul executiv al Khan Academy, Salman Khan, a fost listat printre cele mai influente 100 de persoane pentru anul 2012.
 În 2013, Fundația Carlos Slim cu sediul în Mexic a făcut o donație către Academia Khan pentru a-și extinde biblioteca spaniolă de videoclipuri.
 Khan a fost unul dintre cei cinci câștigători din 2014 ai premiului Heinz. Premiul a fost în domeniul "Condiția Umană."
 În iulie 2014, U.S. Department of Education a lansat un studiu aleator în valoare de 2.2 milioane de dolari pentru a evalua eficacitatea Academiei Khan. Procesul se va concentra pe matematică și va avea loc în anul școlar 2015-2016.
 În iunie 2015, SAT și Colegiul de conducere au încheiat un parteneriat cu Khan Academy pentru crearea de conținut specific pentru pregătirea pentru testul standardizat SAT. Scopul colegiului de conducere în vederea pregătirii pentru Noul SAT, a fost de a face resursele SAT mai accesibile și de a determina mai mulți oameni să meargă la facultate.
 În luna august 2015, Khan Academy a încheiat un parteneriat cu Disney & Pixar Animation Studios pentru a lansa Pixar într-o casetă de pe Khan Academy. Scopul este de a arăta cum sunt folosite conceptele academice pe care elevii le învață în școală pentru a rezolva provocările creative în realizarea de filme Pixar.

Referințe

Link-uri externe

 Platforma în limba română
 Canalul YouTube în limba română
 Comunitatea Facebook în limba română

Educația în California
Organizații de educație
Organizații din Statele Unite ale Americii
Organizații fără scop lucrativ
Site-uri web educaționale

Academia Khan


La Casa de Alpin es el nombre dado a los familiares del grupo que gobernó en el reino de los pictos y luego en el reino de Alba desde el advenimiento de Kenneth I de Escocia (Cináed mac Alpin) en 840 hasta Malcolm II de Escocia en 1034.

La genealogía irlandesa tomada del Libro de Ballymote y del Gran Libro de Lecan se refiere al clan de Cináeda meic Ailpin como descendiente de Cináed. Los orígenes de la familia son inciertos. Los datos más plausibles apuntan al siglo X, asignando a Cináed con rey de Dalriada, antes de que luchara por el poder del reino de los pictos, tras la muerte de Eoganan mac Oengusa.

Los primeros reyes del clan Cináeda meic Ailpin son descritos como reyes de los pictos, y el tercero, Constantino I de Escocia parece haber sido considerado el último de los "setenta reyes pictos", poco después de su muerte. Los descendientes de Cináed fueron expulsados en 878, cuando Aedh de Escocia fue asesinado por Giric de Escocia, pero volvieron en 889, tras la muerte de este. Durante el  se alternó la sucesión entre los descendientes de Constantino y los de Aedh. Disputas fratricidas a finales del  y comienzos del  dejaron descolocados a los descendientes de Constantino en favor de los descendientes masculinos de Kenneth I, pero Malcolm II no dejó herederos masculinos. A su muerte, la línea procedente de Kenneth llegó a su fin; los siguientes reyes fueron los descendientes de Bethoc, hija de Malcolm.

Referencias

Enlaces externos

Escocia en el siglo X
Escocia en el siglo XI
Historia medieval de Escocia

Casa de Alpin


රංජිත් ප්‍රේමසිරි මඩලාන නොහොත් නීරෝ යනු ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවේ සේවය කල ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධයේ කොටි ඝාතන 217ක් තහවුරු කළ දක්ෂ ස්නයිපර්වරයෙකි.

හමුදා ජීවිතය
ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධයේ උච්චතම අවස්ථාව වන විට ප්‍රේමසිරි වයස අවුරුදු 22 දී 1991 දී ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදා ස්වේච්ඡා බළකායට සම්බන්ධ විය. දියතලාව යුද හමුදා කඳවුරේ පුහුණුවෙන් පසු ඔහු ගජබා රෙජිමේන්තුවේ 5 වැනි බලඇණියට අනුයුක්ත විය.

ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවේ 8 වැනි ස්නයිපර් පාඨමාලාව හැදෑරීමෙන් පසු ඔහු 2000 වසරේදී යුද හමුදා ස්නයිපර් කණ්ඩායමට එක්විය.

ඔහු සිය සේවා කාලය තුළ කිහිප වතාවක්ම තුවාල ලැබූ නමුත් ක්‍රියාකාරී රාජකාරියේ යෙදෙන ලෙස බල කළේය.

2009 අප්‍රේල් 28 වැනි දින පුදුමාතලන් ප්‍රදේශයේ රජයේ පාලන ප්‍රදේශවලට පලා යමින් සිටි දෙමළ සරණාගතයින් අතර කොටි සටන්කාමීන් සැඟවී සිටියහ. සටන්කාමීන් ලුහුබඳිමින් සිටියදී කෝප්‍රල් ප්‍රේමසිරි එල්ටීටීඊ ස්නයිපර් ප්‍රහාරයකින් මිය ගියේය.

කෝප්‍රල් ප්‍රේමසිරිගේ මරණයෙන් දින 20කට පසු 2009 මැයි 18 වැනි දින ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් යුද්ධය අවසන් විය. මිය යන විට ඔහු වසර 18ක් ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාවේ සේවය කර ඇති අතර ඉන් වසර 9ක් ස්නයිපර් වරයෙකු ලෙස සේවය කර ඇති අතර ඝාතන 217ක් තහවුරු කර ඇත.

රංජිත් ප්‍රේමසිරි මඩලාන


Das Macaron [] (frz. Lehnwort, Pl. die Macarons) ist ein französisches Baisergebäck aus Mandelmehl, dessen Herkunft bis ins Mittelalter zurückreicht. In Frankreich werden viele Varianten von traditionellen Macarons gebacken, davon ist heute das bunte Macaron in Form einer kleinen Doppelscheibe mit einer Cremeschicht dazwischen am weitesten verbreitet. Seit den 2000er-Jahren gewann diese Macaronvariante auch außerhalb von Frankreich an Beliebtheit. Die Baiserböden des Doppelkekses werden aus Eiweiß, Puderzucker sowie sehr fein gemahlenen Mandeln zubereitet und mit Lebensmittelextrakten gefärbt. Die Füllung dieses etwa drei bis fünf Zentimeter großen Gebäcks besteht gewöhnlich aus Buttercreme, Ganache oder Konfitüre in den verschiedensten Geschmacksrichtungen. Die Füllmasse wird mit einem Dressierbeutel auf den unteren Boden aufgetragen, danach mit einem zweiten Deckel oder Boden bedeckt und schließlich vorsichtig zusammengedrückt.

In Frankreich wird der Begriff macaron umgangssprachlich als Synonym für einen Stern verwendet, der vom Restaurantführer Guide Michelin als Auszeichnung für eine sehr gute Küche verliehen wird.

Allgemeines
Der Name entstammt dem Italienischen und wird von dem italienischen Wort (am)maccare hergeleitet, was mit zerdrücken oder zerquetschen übersetzt wird. Das venezianische Wort macarone  oder maccherone  bedeutet feiner Teig. Macarons sind nicht mit den deutschen Makronen und den italienischen Maccheroni zu verwechseln.

Die Unterscheidung von Makrone und Macaron als zwei verschiedene Gebäckarten hat sich inzwischen durchsetzen können, auch wenn beide aus Eischnee und Mandelmehl hergestellt werden. Der Mandelanteil ist bei den Macarons niedriger gegenüber Mandelmakronen, sodass Macarons luftiger und zarter geraten, während Makronen wegen der Butter und des geringeren Mahlgrads der Mandeln saftiger und etwas schwerer schmecken. Außerdem weisen Makronen einen ausgeprägten Mandelgeschmack auf, der durch die Zugabe von Marzipan noch verstärkt werden kann.

Das Mandelbaiser nach Pariser Art ist unter einer hauchdünnen, glatten Kruste weich, feucht, schließlich cremig und zergeht schnell im Mund. Im Gegensatz zu Keksen können Macarons nicht lange ohne geschmackliche Einbußen aufbewahrt werden, innerhalb von zwei bis vier Tagen werden sie hart. Macarons gelten als nicht ganz einfach herzustellen, da es auf eine sehr genaue Beachtung der Zutatenmengen, Backtemperatur, -dauer und Ruhezeiten ankommt. Als Luxemburgerli der Confiserie Sprüngli sind die Macarons in der Schweiz bekannt. In Deutschland, Nordamerika und Ostasien wird das bunte Feingebäck immer beliebter, sodass heute von einem "Trendgebäck" gesprochen wird. Ein Stück Macaron à 13 gr. enthält etwa 59 kcal  und liegt damit im Durchschnitt von anderen Kekssorten wie etwa Haselnussmakronen, Zimtsternen und Oreos.

Wegen seiner begrenzten Haltbarkeit und anspruchsvollen Zubereitung wird das Macaron nach Pariser Art bisher nur handwerklich hergestellt und überwiegend direkt verkauft. Weitere Sorten von Doppelkeksen mit einer Cremeschicht sind die vorwiegend maschinell hergestellten Whoopie Pies und Oreos, die ebenfalls Anfang des 20. Jahrhunderts in den USA populär wurden. Die Böden dieser Gebäcksorten bestehen aus Rührteig.

Geschichte

Arabien und Persien
Nach den Angaben von Dan Jurafsky in der Zeitschrift Slate brachten arabische Truppen aus Ifrīqiya (dem heutigen Tunesien) bei ihrer Besetzung von Sizilien im Jahre 827 auch neue Techniken (Papierherstellung) und Lebensmittel wie Zitronen, Reis und Pistazien mit. Darunter waren viele Süßigkeiten auf Nussbasis wie fālūdhaj und lausinaj – Backwerk mit süßer Mandelcreme im Inneren. Dieses Süßgebäck wiederum war von den sassanidischen Schahs in Persien überliefert worden, wo man das Mandelgebäck zur Feier des zoroastrischen Neujahrs (Nouruz) reichte. Muhammad al-Idrisi berichtet 1154 von der Nudelherstellung, die ebenfalls erstmals auf Sizilien betrieben worden war. Mit dem Sammelbegriff maccarruni bezeichneten die Araber Lebensmittel aus gemahlenem Getreide wie Nudeln und Gebäck. Die Italiener entlehnten maccheroni aus maccarruni, woraus die heutigen Macarons entstammen.

Die kulinarische Enzyklopädie Larousse Gastronomique (1988) führt den Ursprung der Macarons auf ein früheres französisches Kloster in Cormery im 8. Jahrhundert (791) zurück. Zugleich verbreitet der Lexikon-Eintrag auch die fromme Legende, dass die Form des Gebäcks mit einer rissigen Kruste vom Bauchnabel eines Mönchs abgesehen worden sei. Ein Schweizer Online-Lexikon zur Geschichte des Backens datiert dagegen das erste Mandelgebäck in das 11. Jahrhundert unter der Ägide des Sultans und ersten Königs der Almoraviden-Dynastie Yusuf ibn Taschfin, wo der Mandelkuchen Ghouryeba oder Ghriba vor allem während des Ramadans gereicht worden war. Von Arabien über Sizilien hinaus verbreitete sich das Mandelgebäck bis nach Venedig, wo mit dem Begriff macarone allgemein das Feingebäck bezeichnet wurde.

Frankreich
1533 soll nach weiteren Angaben von Larousse Gastronomique Caterina de' Medici das Mandelgebäck aus Florenz nach Frankreich mitgebracht haben anlässlich ihrer Hochzeit mit dem Herzog von Orleans, der als Heinrich II. 1547 zum König von Frankreich wurde. Auf den humanistischen Schriftsteller François Rabelais geht die erste bekannte schriftliche Erwähnung eines Macaron-Rezepts zurück (Le Quart Livre, 1552). Die kulinarische Tradition der Macarons am königlichen Hofe führte der Pâtissier Adam aus Saint-Jean-de-Luz fort, als auch er dieses Gebäck zu den Hochzeitsfeierlichkeiten von Ludwig XIV. im Jahr 1660 anbot. Am Hofe von Schloss Versailles nahmen von 1682 an die Chefköche (officiers de bouche) Dalloyau, welche später das gleichnamige Pâtisserie-Unternehmen begründeten, ebenfalls die Macarons in ihr Repertoire auf.

Die ersten Macarons waren ungefüllte Kekse aus Mandelmehl, Zucker und Eiweiß und galten als Spezialität mehrerer Klöster, beispielsweise des Nonnenordens der Visitandinnen (Filles de Sainte-Marie) in Melun, nach denen die Mandelküchlein Visitandines benannt sind. Da es den Benediktinerinnen vom Heiligsten Sakrament in Nancy verboten war, Fleisch zu essen, bereiteten sie eine große Auswahl an Gebäck zu, darunter auch Macarons. Nach dem Dekret zur Aufhebung auch der karitativen Orden vom 5. April 1792 begannen in Nancy die Benediktinerinnen Marguerite Gaillot und Marie-Elisabeth Morlot, von der Herstellung und dem Verkauf ihrer Macarons zu leben. Sie wurden damit so bekannt, dass sie sich bald als Les Sœurs Macarons einen Namen machten. Die ungefüllten Macarons gleichen geschmacklich mit ihrer deutlichen Mandelnote den Mandelmakronen aus Deutschland und Italien (Sizilien: pasta di mandorla).

Im 18. Jahrhundert wurde in Frankreich begonnen, Konfitüre oder Creme in die Kekse einzubacken. Später bohrte man das gebackene Mandelbaiser an und befüllte es. Auch die französische Königin und Liebhaberin von Feingebäck Marie-Antoinette soll diese Art von Keksen goutiert haben. In Sofia Coppolas Historienfilm Marie Antoinette (2006) bietet die junge Königin dem österreichischen Botschafter (eine moderne Version von) Macarons an.

19. Jahrhundert
Der vermehrte Import von indischen Kokosnüssen nach Europa und in die Vereinigten Staaten im späten 19. Jahrhundert ließ die Kokosmakronen (englisch: coconut macaroons) aufkommen und trägt bis heute zur Begriffsverwirrung mit den älteren Macarons bei. Seitdem werden in der jüdischen Küche der USA Kokosmakronen zum Sederabend zubereitet. Während des 19. Jahrhunderts ging man in Frankreich dazu über, jeweils zwei Macarons mit Buttercreme oder Konfitüre zu verbinden. Erstmals dokumentiert legte der Pariser Pâtissier Claude Gerbet zwei weiche Mandelbaisers noch ohne Füllung aufeinander.

20. Jahrhundert
1930 begann Pierre Desfontaines, der Inhaber des Hauses Ladurée und Großcousin des bekannten Müllers und Bäckers Louis Ernest Ladurée, zwischen zwei Macarons eine Ganache zu füllen. Das Rezept wurde bis heute im Maison Ladurée beibehalten. Seither haben sich zur Bezeichnung gefüllter doppelter Macarons die Begriffe le macaron Gerbet und le macaron parisien eingebürgert.

Gegen Ende des 20. Jahrhunderts verfeinerte und erweiterte der Lenôtre-Schüler Pierre Hermé den Geschmack der Macarons. Nach Art des Italienischen Baisers kocht er zuerst Sirup und rührt danach Eischnee und dann rohes Eiweiß hinzu, wodurch die Macaron-Schalen stabiler werden. Von da an entwickelte sich das Macaron schnell zu einem der beliebtesten Kleingebäckarten in Frankreich. Das Haus Ladurée, das neben Pierre Hermé S.A.S. zu den besten Anbietern von Macarons in Frankreich gezählt wird, verkauft allein in seinen vier Pariser Pâtisserien jährlich mehr als vier Millionen Stück. Der Macaron-Verkauf im bekanntesten Teesalon Ladurées in der rue Royale zwischen der Place de la Concorde und der Place de la Madeleine hatte im Geschäftsjahr 1998 einen Anteil von 30 % des Umsatzes.

21. Jahrhundert
In den 2000er-Jahren übernahmen in der Systemgastronomie und im Einzelhandel Ketten wie Whole Foods, Trader Joe's, Starbucks und seit 2007 auch McDonald's McCafés in Frankreich vereinfachte Versionen von Macarons in ihrem Angebot.

Am 20. März, dem kalendarischen Frühlingsbeginn, wird in Frankreich seit 2005 der Jour du Macaron begangen, der auf Initiative von Pierre Hermé ins Leben gerufen wurde. Ein Teil der Erlöse geht an karitative Projekte. Zunehmend beteiligen sich daran auch die Feinbäckereien anderer Länder wie etwa die Feinkostabteilung der Galeries Lafayette in Berlin sowie pastry shops in kanadischen und US-amerikanischen Metropolen.

Lokale Spezialitäten
Neben der höfischen und klerikalen Tradition entwickelten sich in Frankreich auch lokale Varianten der Macarons. Die Macarons d'Amiens in der Picardie gibt es seit dem 16. Jahrhundert; sie bestehen aus Mandelmehl, Eiern, Mandelöl, Früchten und Honig. Seit dem 19. Jahrhundert werden im lothringischen Boulay makronenförmige Macarons hergestellt. Das Musée de l'Amande et du Macaron in Montmorillon weist neben Nancy, Boulay und Amiens auch auf die traditionellen Macaron-Spezialitäten in Cormery, Luignan, Montmorillon, Saint-Jean-de-Luz und Saint-Emilion hin. Die Mandelkekse von Cormery haben die Form eines Bagels oder Donuts und sollen Mönchsnabeln ähneln. Meyers erwähnt darüber hinaus noch die Orte Lauzerte, Niort, Reims, Massiac, Pau und Metz.

Luxemburgerli kommen aus Zürich und sind kleinere Macarons nach Pariser Art. Diese Variante wird nach dem luxemburgischen Konditor und Urheber Camille Studer benannt und seit 1957 von der Züricher Confiserie Sprüngli hergestellt.

Zubereitung

Literatur
– chronologisch –
 Clémence Boulouque: Au pays des macarons. Mercure de France, Paris 2005, 77 S., ISBN 2-7152-2568-7, (französisch).
 Stéphane Glacier, Emmanuelle Jary: Un amour de macaron. Dormonval Éditions, Ingersheim 2006, ISBN 3-905462-95-8, 159 S., (franz.)
 Mercotte: Solution Macarons. Fotografien von Sigrid Verbert. Éditions Altal, Chambéry 2008, 76 S., ISBN 978-2-916736-12-9, (franz.) Mercotte: Macarons leicht gemacht. Aus dem Französischen übersetzt von Barbara Buchwalter. AT-Verlag, Aarau, München 2013, ISBN 978-3-03800-756-2, Inhaltsverzeichnis.
 Nathalie Idir Serrano: I love macaron sous toutes les coutures. 30 recettes sucrées & salées. Eurofina CréaPassions, Limoges 2009, ISBN 978-2-8141-0005-3, 71 S., (franz.)
 Hisako Ogita: I love macarons. Chronicle Books, San Francisco 2009, ISBN 978-0-8118-6871-6, 80 S., (englisch).
 Cindy Meyers: The Macaron and Madame Blanchez. In: Gastronomica. The Journal of Food and Culture, Vol. 9, No. 2 (Spring 2009), S. 14–18, University of California Press, ().Dieser Artikel wurde mit der Nominierung eines IACP Cookbook Awards in der Kategorie Culinary Writing without Recipes ausgezeichnet.
 Cecile Cannone: Macarons. Authentic French Cookie Recipes from the Macaron Cafe. Ulysses Press, Berkeley (CA) 2010, 127 S., ISBN 978-1-56975-820-5, Ausschnitte von ebrary.com, (englisch).
 Jill Colonna: Mad About Macarons! Make Macarons Like the French. Waverley Books, Glasgow 2010, ISBN 978-1-84934-041-0, 128 S., Inhalt, (englisch).
 Pierre Hermé: Macarons. Agnès Viénot Éditions, Paris 2008, ISBN 978-2-35326-035-5, (franz.)Pierre Hermé: Macarons. Fotografien von Laurent Fau und Bernhard Winkelmann. Übersetzt von Silvia Bartholl. Knesebeck Verlag, München 2015, ISBN 978-3-86873-839-1, gebunden, 264 S., Leseprobe.
 Jialin Tian: Macaron Magic. Fotografien von Yabin Yu. Jayca, Poquoson, VA, 2011, 116 S., ISBN 978-0-9837764-0-6, Fotogalerie, (englisch).
 Dan Jurafsky: Macarons, Macaroons, Macaroni. In: Slate, 16. November 2011, Internet-Text, (englisch, zur Geschichte des Macarons.)
 Arielle Artsztein: Arielles Macarons. Südwest Verlag, München 2015, 175 S., ISBN 978-3-517-09360-4.
 Aurélie Bastian: Macarons für Anfänger. Südwest, München 2021, ISBN 978-3-517-10089-0, Inhaltsverzeichnis.

Weblinks

 Musée de l'Amande et du Macaron in Montmorillon
 Jialin Tian: Wie man Macarons zubereitet. (Video, 9:22 Min., englisch) und Galerie.
 Macaron-Rezepte von Mercotte (französisch)
 Christina Hubbeling: Wer macht die besten Macarons? In: Neue Zürcher Zeitung, 18. Oktober 2009, (und als
 Gisela Reiners: Bunte Zuckerbäckerei. In: Welt am Sonntag, 25. Dezember 2011
 Julie Jargon und Christina Passariello:  In: Wall Street Journal, 2. März 2010, mit einem klassischen Macaron-Rezept aus Larousse Gastronomique (englisch)

Einzelnachweise

Feine Backware
Kleingebäck
Französische Küche

Macaron


Hanok kitabı, kanonik kutsal metinlerden sayılmayan (apokrif) kitap. Adını, Kitâb-ı Mukaddes'te yer yer bahsedilen Hanok'tan alır. Kitaptaki çeşitli atıflar dini çevreleri rahatsız etmiş ve daha sonra 1. Konstantin hükûmeti tarafından "saptırıcı" olduğu sebebi ile kutsal metinler külliyatından çıkarılmış ve kaybettirilmiştir. 1. İznik konsilinde de (M.S. 325) Tevrat'dan tamamen çıkarılmıştır. İki farklı nüshası vardır. Biri bir Rus manastırında bulunmuş ve Slav dilinde muhafaza edilmiştir. Adı "Hanok Sırlar Kitabı"dır. İkinci kitap ise Hanok kitabıdır. Bu kitap 1772 yılında James Bruce tarafından bir Habeş manastırında bulunmuştur. Tanrı'nın gökten kovduğu meleklerin yeryüzüne inmesinden ve Nefilim'i başlatmasından söz eder.

Hanok'un Jübileler Kitabı'nda şeytanlar, kadınlarla ilişkiye giren, cennetten kovulmuş melekler tarafından meydana getirilmiş canavarlar olarak tarif edilmişlerdir. Başka bir efsaneye göre ise, Nefilim adı verilen ırk Şit'in oğullarıyla Kabil'in kızlarından dünyaya gelen kötü zihniyetli kişilerdir.

Kaynakça

Din kitapları
MÖ 1. yüzyıl kitapları
1. yüzyıl kitapları
MÖ 2. yüzyıl kitapları
2. yüzyıl kitapları
MÖ 3. yüzyıl kitapları
3. yüzyıl kitapları
MÖ 4. yüzyıl kitapları
Yazarı belirsiz eserler

Hanok kitabı


An Aegilops mutica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier. An Aegilops mutica in nahilalakip ha genus nga Aegilops, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: A. m. loliacea.

Mga kasarigan

Aegilops

Aegilops mutica


යෙලෝස්ටෝන් ජාතික වනෝද්‍යානය () ඇමෙරිකාවේ Wyoming, Montana, සහ Idaho ප්‍රාන්ත පුරා පැතිරී ඇති  ජාතික වනෝද්‍යානයකි. මෙය ඇමෙරිකාවේ ප්‍රථම ජාතික වනෝද්‍යානය වන අතර බොහෝ විට ලෝකයේ ද ප්‍රථම ජාතික වනෝද්‍යානය ලෙස සැලකේ.

යොමු

යෙලෝස්ටෝන් ජාතික වනෝද්‍යානය


Ljestvice i sastavi skupina hrvatske košarkaške B-1 lige za sezonu 1996./97., koja je predstavljala treći stupanj hrvatske košarkaške lige za muškarce.

Zapad

Unutarnje poveznice
 B-1 Hrvatska košarkaška liga
 A-1 liga 1996./97.
 A-2 liga 1996./97.
 Kup Krešimira Ćosića 1996./97.

Vanjske poveznice

Izvori

1996-97
m-3-B-1

B-1 Hrvatska košarkaška liga 1996./97.


Die Swedish International Stockholm 2009 im Badminton fanden in Stockholm vom 22. bis zum 25. Januar 2009 statt. Der Referee war Björn von Veh aus Finnland. Das Preisgeld betrug 15.000 US-Dollar, wodurch das Turnier in das BWF-Level 4A eingeordnet wurde.

Austragungsort
Eriksdalshallen, Ringvägen

Finalergebnisse

Weblinks
Offizielle Webseite
badminton.de

2009
Badminton 2009
BE Circuit 2008/09
Badmintonwettbewerb in Stockholm

Swedish International Stockholm 2009


كوملا (بالسويدية Kumla) هي مدينة تقع في محافظة أوربرو في إقليم نيركة غرب السويد. يبلغ عدد سكان مدينة كوملا حوالي 14062 نسمة حسب إحصائيات سنة 2010.

نبذة تاريخية عن المدينة
مدينة قديمة ولكنها شهدت تطورا ونموا في اواخر القرن التاسع عشر حتى اكتملت تسميتها كمدينة. المدينة اشتهرت في القدم بكونها مدينة يرتادها صانعو الاحذية. وفي عام 1927 كانت نسبة نصف الاحذية التي تنتج في السويد تنتج في مقاطعة نيركة وبالذات في مدينة كوملا و أوربرو. أما اليوم فيتواجد ما تبقى من مصانع صنع الاحذية في هذه المدينة غير أن المدينة لم تكن كسابق عهدها. من مشاهير هذه المدينة المتسابق السيارات والبطل العالمي ماركوس اريكسون

أعلام
 بيير بنغتسون
 ماركوس إريكسون
 ماتياس يونسون
 بيتر ستورمار

معرض صور

مراجع

مدن السويد
مقرات بلديات السويد

كوملا


Limuru Boys' Centre er en film med ukendt instruktør.

Handling
Livet på en landbrugsskole i Kenya

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1986

Kenya
Dokumentarfilm fra Danmark

Limuru Boys' Centre


فويكوفي (Войкове) هي مدينة في مقاطعة كريم في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4129 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

فويكوفي (كريم)


est un film américain réalisé par A. Edward Sutherland et sorti en 1926.

Synopsis
Riff Swanson se fait visiter les poches par le pickpocket Shorty McGee et le poursuit dans un manoir, où Betty Bartlett-Cooper recrute des soldats pour la guerre en France. Betty les persuade tour à tour de s'engager, et ils s'enrôlent tous les deux. Ils sont envoyés en France et deviennent copains, ne se quittent plus et passent leur temps soit au poste de garde, soit en patrouilles dans le no man's land.

Fiche technique
 Réalisation : A. Edward Sutherland
 Scénario : Ethel Doherty d'après l'histoire courte  de Hugh Wiley.
 Producteurs : Adolph Zukor, Jesse Lasky
 Photographie : Charles P. Boyle
 Distributeur : Paramount Pictures
 Durée : 6 bobines
 Date de sortie :  (USA)

Distribution
Wallace Beery : Riff Swanson
Raymond Hatton : Shorty McKee
Mary Brian : Betty Bartlett-Cooper
Richard Arlen : Percy Brown
Hayden Stevenson : Capt. Bartlett-Cooper
Chester Conklin : Scottie
Tom Kennedy : Sergent
Frances Raymond : Mrs. Bartlett-Cooper
Melbourne MacDowell :  Mr. Bartlett-Cooper
Jerry Mandy : Soldat
Charles Sullivan : Soldat
Gertrude Astor : barman

Notes et références

Liens externes

 http://memory.loc.gov/diglib/ihas/loc.mbrs.sfdb.1460/default.html

Film américain sorti en 1926
Comédie américaine
Film de guerre américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film réalisé par A. Edward Sutherland
Adaptation d'une nouvelle américaine au cinéma

Behind the Front (film)


මූර්ති ශිල්පය යනු ත්‍රිමාණ කලා ශිල්පයක් වන අතර හැඩ කැපීමෙන් හෝ ප්ලාස්ටික් වැනි මාධ්‍යයක් යොදා නිමැවුම් කරයි. බහුලව ගල්, යකඩ හෝ ලී යොදා ගනී. බොහෝ මූර්ති කැටයම් කැපීම මඟින් නිපදවයි. තවද කොටස් එකතු කිරීමෙන් සහ අච්චු යොදා ගනිමින් ද මෙම නිර්මාණකරණය සිදු කරයි. මෙම මූර්ති ශිල්පයේ යෙදෙන්නන් මූර්ති ශිල්පීන් ලෙස හඳුන්වයි.

බො‍හෝවිට මූර්තිකරණයේ දී ඇඹීමට යොදාගත හැකි අමුද්‍රව්‍ය යොදා ගනිමින් මූර්ති නිර්මාණයේ යෙදෙන්නේ ඒවා අවශ්‍ය ලෙස සකසා ගත හැකි නිසාමය. එබැවින් එය ඇඹීම් කලාවක් ලෙසින්ද සැලෙකේ. මහජන කලාවන් හි බහුතරය ලෙස දැක්වෙන්නේ ද මූර්ති ශිල්පය වේ. බොහෝ රූප නෙලීම් උද්‍යාන අලංකරණයට යොදා ගන්නා අතර එම නිසා නූතනයේ මූර්තිමත් උද්‍යාන වැඩි වී ඇත.ස්තූතියි.

මූර්ති වර්ග
සුලභ මූර්ති ආකාරයන් පහත දැක්වේ.

<ul>
	පූර්ණ උන්නත මූර්ති : මූර්තියේ පාදම හැරෙන්නට අන් සියලූ පැති නෙලා ඇත. මෙය  ඕනෑම කෝණයකින් නිරීක්‍ෂණය කළහැක.

	ආභරණ

	උන්නත  : මූර්තිය පසුතලයක් හා සම්බන්ධිතව ඇත.

	පිහිටන ස්ථානයට විශේෂිත කෘති

	චාලක මූර්ති : භෞතික චලනයක කිසියම් පැතිකඩක් හෙළදරව් කරයි.
	වතුර මල -  ජලය ගලායන ආකාරයෙන් නිමවන මූර්තිය.

	පිළිමය : පුද්ගලයෙක්, අවස්ථාවක්, සතෙක් හෝ වස්තුවක් නිරූපනය කරන සංදර්ශකවාදී මූර්තියකි.
	ඌර්ධවකාය -  කෙනෙකුගේ පපුවේ සිට ඉහල කොටස දැක්වෙන මූර්තියකි.

	අශ්වාරෝහක පිළිම -  සුවිශේෂී තැන්තකු අවශ්වයකු පිට සිටින ආකාරය දක්වයි.

ලෑන්ඩ් ආර්ට්
ලෑන්ඩ් ආට් යනු එක්තරා කළා නිර්මාණ සම්ප්‍රදායක් වන අතර එය ඉංග්‍රීසි බසින් Land art, Earthworks සහ Earth art යන නම් වලින් හැඳින්වේ. මෙය 1960 දශකයේ අගභාගයේ සහ 1970 දශකයේ මුල් භාගය තුළ ඇමරිකාව තුළ ආරම්භ වූ කළා සම්ප්‍රදායකි.

මෙම සම්ප්‍රදායට අයත් කළා නිර්මාණ ඒවා පවතින වටපිටාව සමඟ දැඩිව බැඳී පවතී. මෙහි දී කිසියම් පරිසරයක් තුළට අඹන ලද  මූර්ති පිහිටුවීම සිදු නොකෙරෙන අතර ඒ වෙනුවට අදාල භෑ දර්ශනයන්ම නිර්මාණය සඳහා යොදාගනු ලබයි. මෙම වර්ගයට අයත් කළා නිර්මාණ බොහෝ විට බාහිර පරිසරයට නිරාවරණය වන ආකාරයට පිහිටුවා තිබෙනු දැක ගත හැකි අතර සාමාන්‍යයෙන් ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශවලින් ඉතා දුරස්ථව මේවා පිහිටුවනු ලැබේ. එමෙන්ම මෙම නිර්මාණ ස්වභාවික ක්‍රියාවලීන් හේතුවෙන් වෙනස්වීම්වලට භාජනය විය හැකි ආකාරයට පිහිටුවීම සාමාන්‍ය සිරිතකි. මෙම වර්ගයට අයත් මුලින්ම නිර්මාණය කළ බොහෝ නිර්මාණයන් නෙවාඩා, නිව්‍මෙක්සිකෝ, ඌටා සහ ඇරිසෝනා යන ප්‍රදේශවල කාන්තාරයන් තුළ පිහිටුවන ලද අතර මේ වන විට ඒවායින් බහුතරයක් ස්වභාවික හේතු නිසා විනාශයට පත්ව ඇත. එබැවින් වර්තමානයෙහි ඒවා දැකගත හැකි වන්නේ වීඩියෝ පට හෝ වාර්තාමය ඡායාරූප ඇසුරෙන් පමණි.

මූර්ති ශිල්පය


Luigi Sepiacci, O.E.S.A. (Castiglione del Lago, 12 de setembro de 1835 – Roma, 26 de abril de 1893) foi um frei e cardeal italiano da Igreja Católica, prefeito da Sagrada Congregação de Indulgências e Sagradas Relíquias.

Biografia
Era filho de Giuseppe Sepiacci e Maddalena Tufi e seu nome de batismo era Domenico Daniele. Recebeu o sacramento da confirmação em 1840. Ingressou na Ordem dos Eremitas de Santo Agostinho no convento de Terni em 27 de junho de 1851 e tomou o nome de Luigi. Fez sua profissão religiosa em 28 de junho de 1852.

Foi ordenado padre em 29 de maio de 1858, em Perúgia, por Dom Vincenzo Gioacchino Raffaele Luigi Pecci, arcebispo de Perúgia. Tornou-se leitor de filosofia em 2 de agosto de 1859. Em 27 de setembro de 1864, ele foi declarado apto a administrar seus estudos e foi enviado ao Irish College em Santa Maria in Posterula, e pouco depois foi enviado para Gante nos Países Baixos, de onde retornou 4 anos depois. Formou-se mestre em línguas orientais pelo Arquiginásio Romano em 10 de julho de 1865 e mestre em teologia em 3 ou 5 de agosto de 1869.

Tornou-se professor de teologia, no Liceu Romano "La Sapienza", em 8 de abril de 1870. Foi nomeado examinador do clero romano, em 14 de novembro de 1873; socius da Academia de Religião Católica, em 1 de julho de 1874, além de ter sido seu secretário geral. Em fevereiro de 1880, torna-se o procurador geral de sua ordem.

Sepiacci foi nomeado bispo titular de Callinicum pelo Papa Leão XIII em 15 de março de 1883, sendo consagrado na Igreja de Sant'Agostino in Campo Marzio em 18 de março por Dom Raffaele Monaco La Valletta, Cardeal-vigário para a Diocese de Roma, coadjuvado por Giulio Lenti, vice-gerente de Roma, e por Francesco Marinelli, O.S.A., sacristão de Sua Santidade.

Foi nomeado presidente da Pontifícia Academia dos Nobres Eclesiásticos (Escola de Diplomacia do Vaticano) em 7 de agosto de 1885 e, em 28 de junho ou 2 de julho de 1886, foi nomeado secretário da Sagrada Congregação para os Bispos e Regulares.

Foi criado cardeal pelo Papa Leão XIII no Consistório de 14 de dezembro de 1891, recebendo o barrete vermelho e o título de cardeal-presbítero de Santa Priscila em 17 de dezembro. Em 1 de agosto de 1892, foi nomeado como Prefeito da Sagrada Congregação de Indulgências e Sagradas Relíquias.

Morreu em 26 de abril de 1893, em Roma. Foi velado na igreja de Sant'Agostino in Campo Marzio e sepultado na capela de sua ordem no cemitério Campo di Verano. Em 1938, por ocasião do 45.º aniversário de sua morte, seus restos mortais foram transferidos para a Basílica de Santa Prisca, seu título cardinalício.

Ligações externas

Naturais de Perúgia (província)
Agostinianos
Cardeais da Itália
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII
Cardeais agostinianos

Luigi Sepiacci


Antonín Zápotocký () a fost un lider comunist cehoslovac, ce a îndeplinit funcțiile de prim-ministru (1948-1953) și președinte al Cehoslovaciei (1953-1957).

Biografie
S-a născut în Zákolany, districtul Kladno, Boemia (atunci în Austro-Ungaria, acum în Republica Cehă). Tatăl lui era Ladislav Zápotocký, unul dintre fondatorii Partidului Social Democrat Ceh (ČSSD), împreună cu Josef Boleslav Pecka-Strahovský și Josef Hybeš.

A fost delegat al aripii stângi a ČSSD la cel de-al doilea congres al Cominternului, care a avut loc la Petrograd în perioada 19 iulie – 7 august 1920. Împreună cu Bohumír Šmeral, el a fondat Partidul Comunist din Cehoslovacia (KSČ) care s-a desprins de ČSSD în 1921. El a fost secretar general al KSČ din 1922 până în 1925. În anul 1940 a fost trimis în lagărul de concentrare Sachsenhausen. El a fost eliberat în 1945, dar Țările de Jos au cerut extrădarea sa din cauza suspiciunii că ar fi participat la executarea cetățenilor olandezi.

În perioada 18 iunie - 18 iulie 1946 a fost președinte al Adunării Naționale Constituante.

Zápotocký a devenit prim-ministru al Cehoslovaciei la 15 iunie 1948 în locul lui Klement Gottwald, care a devenit președinte. La 14 martie 1953, la scurt timp după întoarcerea sa de la înmormântarea lui Iosif Stalin, Gottwald a murit, iar în funcția de președinte al Cehoslovaciei i-a succedat primul ministru. Zápotocký a impus un mod mai uman de guvernare, dar a fost supravegheat îndeaproape de către primul secretar stalinist, Antonín Novotny. La o întâlnire organizată la Moscova, i s-a spus lui Zápotocký să adere la "conducerea colectivă", adică să renunțe la putere în favoarea lui Novotný. În 1956, a fost decorat cu Ordinul Karl Marx.

Zápotocký a rămas în funcție până la moartea sa ce a avut loc la Praga în 1957.

Referințe

Legături externe
 Biography
 H. Gordon Skilling, "The Formation of a Communist Party in Czechoslovakia", American Slavic and East European Review, Vol. 14, No. 3 (Oct., 1955), p. 346-358
 H. Gordon Skilling, "The Comintern and Czechoslovak Communism: 1921-1929", American Slavic and East European Review, Vol. 19, No. 2 (Apr., 1960), p. 234-247

Nașteri în 1884
Decese în 1957
Președinți ai Cehoslovaciei
Ordinul Karl Marx

Antonín Zápotocký


Der Trierer Karneval gehört zu den größten Karnevalsfesten in Rheinland-Pfalz, womit Trier zu den großen rheinischen Karnevals-, Fastnachts- und Faschingshochburgen zählt. Die Veranstaltungen beginnen am 11. November und enden mit den für das Rheinland typischen Karnevalsumzügen am Tulpensonntag und Rosenmontag. Die Vorstellung des Prinzenpaares findet jedes Jahr am 11. November statt, die Inthronisation erfolgt im Januar. Zwischen dem 11. November und dem 6. Januar finden jedoch traditionell keine Karnevalsveranstaltungen statt.

Sitzungskarneval
Der Sitzungskarneval beginnt meist im Januar mit Kappensitzungen in den Stadtteilen, wobei fast jeder Stadtteil einen eigenen Karnevalsverein hat und somit auch eine (oder mehrere) eigene Kappensitzung veranstaltet. Von den großen Trierer Karnevalsvereinen "KG 'M'r wieweln noch' en Zalawen 1911 e.V. (Wieweler)", "KG Rote Funken", "KG Heuschreck" sowie vom queeren Zentrum "SCHMIT-Z e.V." (Rosa Sitzung) werden große Karnevalsveranstaltungen angeboten, die auch über die Trierer Grenzen hinaus bekannt sind. Der Trierer Sitzungskarneval dauert bis zum Tulpensonntag.

In den umliegenden Gemeinden werden auch Kappensitzungen veranstaltet. Nahezu jede Gemeinde veranstaltet eine Kappensitzung; meist sind diese jedoch so im Januar und Februar gelegt, dass einige Tanzgruppen und Vereine an verschiedenen Sitzungen teilnehmen können.

Straßenkarneval

Trier

Der Straßenkarneval beginnt mit der Weiberfastnachtsparty auf dem Hauptmarkt am Weiberdonnerstag. Am Samstag findet der erste Umzug in Euren statt. Am Tulpensonntag folgen Umzüge in Irsch, Pfalzel und Zewen.  Den Höhepunkt erreicht der Trierer Karneval am Rosenmontag. Dann fahren die Narren ab 12:11 Uhr mit in den letzten Jahren meist mehr als 100 Tanzgruppen und Wagen durch die Trierer Altstadt. Der Umzug verläuft in unregelmäßigen Abschnitten zwischen Messepark und Arena oder umgekehrt von der Herzogenbuscher Straße zum Messepark. Danach findet in der Arena die große Abschlussparty inklusive der Wahl des besten Wagens statt; in unregelmäßigen Abständen wird unabhängig vom Zugverlauf auch in der Messeparkhalle gefeiert. Parallel zum Trierer Umzug findet auch der ältere Ehranger Umzug statt, der in früheren Jahren größer als der Trierer Rosenmontagszug war; in manchen Jahren beginnt er jedoch etwas später.

Eine Besonderheit stellt der Schärensprung am Dienstag im Stadtteil Biewer dar. Dabei springen die Narren durch die Straßen, was an die Echternacher Springprozession erinnert. Die Herkunft dieser Veranstaltung ist unerforscht; es wird jedoch ein keltischer Ursprung vermutet. Ebenfalls dienstags findet ein Umzug in Ruwer statt.

Region
Auch in der Region finden jährlich große Karnevalsumzüge statt, wobei die Teilnehmerzahl in den Dörfern jedoch zugunsten der großen Umzüge in den Städten und aufgrund des Demographischen Wandels immer stärker abnimmt. Hervorzuheben war hierbei der Saarburger Nachtumzug am Nelkensamstag, der jährlich bis zu 6.000 Zuschauer anlockte und aus Sicherheitsgründen 2018 das letzte Mal durchgeführt werden konnte. Große Beliebtheit haben alljährlich auch die Umzüge in Burgen, Betteldorf, Birresborn, Deudesfeld, Eisenschmitt, Feuerscheid, Gillenfeld, Hermeskeil, Irsch, Konz-Oberemmel, Mehren (Eifel), Mehring, Monzelfeld, Piesport, Preist, Retterath und Welschbillig. Alle fünf Jahre findet in Lampaden der größte regionale Dorfumzug mit über 30 Wagen und Fußgruppen mit über 2.000 Zuschauern statt.

Narrenruf
Auf den Umzügen in Trier und der Region wird bis auf wenige Ausnahmen das für die Mainzer Fastnacht typische "Helau" gerufen. Ausnahmen sind unter anderem Kell am See, wo häufig das Kölner "Alaaf" kommt, welches außerhalb Kölns eher ungewöhnlich ist, oder Greimerath, wo "Allez-Hopp" gerufen wird, sowie Hentern, wo es "Hua" heißt. Der Narrenruf des "Rosa Karnevals", den das queere Zentrum SCHMIT-Z e.V. ausrichtet, lautet "Trier maju!". Der Stadtteil Trier-Zewen begeht die Karnevalszeit traditionell mit dem Ruf "Helei", die KG Heuschreck ruft das eigentlich klassische Trierer "Halaudi".

Arbeitsgemeinschaft Trierer Karneval 1955 e.V.
Die Arbeitsgemeinschaft Trierer Karneval wurde 1955 gegründet. Sie ist gemeinnützig und Mitglied im Bund Deutscher Karneval (BDK), im Landesverband Rhein-Mosel-Lahn (RLM) sowie in den Rheinischen Karnevals-Korporationen (RKK). Ihr gehören an:

 KG Heuschreck Trier 1848 e.V.
 KG "Onner Ons" 1865 e.V.
 KG m'r wieweln noch en Zalawen 1911 e.V.
 KG Trier-Süd 1923 e.V.
 KG Rote Funken 1951 e.V. Trier
 Stadtgarde "Augusta Treverorum 1977" e.V.
 KC "Grün-Weiß" Euren 1979 e.V.
 Eurener Koobengarde 111 e.V.
 KV Palenzia 1997 e.V.
 Burgnarren Trier-Irsch e.V.
 TKV "Blau-Weiß" 09 Ehrang e.V.
 KG Rot-Weiss Ehrang
 KV Waldrach 1975 e.V.
 CV Zewener Baknaufen e.V.
 Karnevalsclub Roscheid e. V.
 Prinzenzunft der Stadt Trier 1987 e.V.
 Igeler Carnevalverein (ICV)

Literatur
 Louis Scheuer: Zur Geschichte des Trierer Karnevals: Festschrift anläßlich des 80jährigen Jubiläums der Karnevals-Gesellschaft "Heuschreck" Trier, Selbstverlag des Verfassers, Trier 1927.

Weblinks

 Arbeitsgemeinschaft Trierer Karneval

Einzelnachweise

Karneval nach Region
Kultur (Trier)
Veranstaltung in Trier

Trierer Karneval


William Charles Winegard (-) est un homme politique canadien de l'Ontario. Il est député fédéral progressiste-conservateur de la circonscription ontarienne de Guelph de 1984 à 1988 et de Guelph—Wellington de 1988 à 1993.

Biographie
Né à Hamilton en Ontario, Winegard sert dans la Marine royale canadienne lors de la Seconde Guerre mondiale de 1942 à 1945 et devient le plus jeune officier de l'histoire de la marine. En 1952, il reçoit un doctorat en génie métallurgique de l'Université de Toronto et y enseigne jusqu'en 1967. De 1967 à 1975, il sert comme vice-chancelier de l'Université de Guelph.

Carrière politique
Élu en 1984 dans Guelph, il est réélu en 1988. Secrétaire parlementaire du ministre du Commerce international de 1988 à 1989, il sert ensuite comme ministre d'État en Science et Technologie de 1989 à 1990 et ministre titulaire en Science de 1990 à 1993.

Après la politique
En 1998, il est fait Officier de l'Ordre du Canada.

Lors des commémorations du jour du souvenir à Guelph en 2014, il critique le gouvernement Harper pour sa façon de traiter les vétéran. Plus tard la même année, le Upper District School Board annonce qu'une nouvelle école dans le quartier est de Guelph sera nommée en son honneur la William C. Winegard Public School. Depuis son ouverture en septembre 2015, Winegard y a fait plusieurs visites.

Winegard meurt en janvier 2019 à l'âge de 94 ans.

Résultats électoraux

Références
L'hon. William C. Winegard, , F.G.U., F.A.S.M., C.P., O.C. - Bibliothèque du Parlement

Naissance en septembre 1924
Naissance à Hamilton (Ontario)
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti progressiste-conservateur du Canada
Officier de l'Ordre du Canada
Étudiant de l'Université de Toronto
Conseiller municipal de Guelph
Décès en janvier 2019
Décès à 94 ans

William Winegard


بانزر-3 دبابة قتال متوسطة ألمانية من إنتاج شركة دايملر بنز، تم تصميمها في عام 1935 لتدخل في بداية عام 1939 مرحلة الإنتاج، استمر إنتاجها حتى عام 1943، جاء تصميم البانزر-3 لكي تقوم بأدوار الاشتباك مع الدبابات المعادية جنبا إلى جنب مع دبابة دعم المشاة بانزر-4، إلا أن الألمان سرعان ما أدركوا خلال عملية بارباروسا ضعف دباباتهم أمام مدافع دبابات تي-34 المضادة للدروع لذا أوكلوا مهمة الاشتباك بدروع العدو للدبابة بانزر-4 لكونها تملك برجا دائريا أكبر مما لدى البانزر-3.

استخدم الألمان وحلفاؤهم الرومانيون والمجريون دبابات البانزر-3 بشكل مكثف خلال الحرب العالمية الثانية وجرى خلال 4 سنوات إنتاج ما يزيد عن 5,000 نسخة منها، استخدم الألمان دبابات البانزر-3 خلال غزوهم لبولندا وفرنسا وشمال أفريقيا.

في عام 1943 أوقفت الشركة إنتاجها من دبابات بانزر-3 وأعتمد الجيش الألماني على إنتاج الدبابة بانزر-4.

التطوير

الأنواع

الدفعة الأولى

  أو 1 / ZW أي «الكمية A» نموذج أولي قبل الإنتاج، تم إنتاج 8 نسخ في مايو 1937 (أرقام الشاصي من 60101 إلى 60108) خلال نفس العام. بنظام تعليق ذو ثمانية عجلات طريق ونظام تعليق النوابض الورقية، وتم تسليحها بمدفع 3,7 سم KwK 36 L/46.5 ، ومحرك 250 حصان HL 108.

الدفعة الثانية
 (بالألمانية:Ausf B) أو 2/ZW نموذج أولي، 15 نسخة (أرقام الشاصي من 60201 إلى 60215) في عام 1937، مع كوة بانزر 4 للقائد، تم تحسين الرؤية للسائق ونظام العادم. تم رؤية بعضها في الخدمة ببولندا.

الدفعة الثالثة

 (بالألمانية:Ausf C) أو 3a/ZW من مرحلة ما قبل الإنتاج، 15 نسخة (أرقام الشاصي 60301-60315) من يونيو 1937 إلى يناير1938،و تم تحسين القيادة.
 (بالألمانية:Ausf D) أو 3b/ZW من مرحلة ما قبل الإنتاج، 30 نسخة ما بين يناير ويونيو 1938 (أرقام الشاصي 60221-60225 و60316-60340)، وزيادة الدروع لتصل إلى 30 ملم في الجوانب والمؤخرة ، علبة ست سرعات أمامية وخلفية.

الدفعة الرابعة
 (بالألمانية:Ausf E) أو 4/ZW أنتج في عام 1939، بداية الإنتاج الفعلي للدبابة، تم إضافة بابين جانبيين في البرج مع نظام تعليق العارضة الالتوائية مع ست عجلات طريق كبيرة وثلاث بكرات العودة، محرك 300 حصان HL 120 .

الدفعة الخامسة
 (بالألمانية:Ausf F) أو  5/ZW النسخة المنتجة خلال الفترة من يناير 1939، 435 نسخ مسلحة بمدفع 3,7 سم KwK 36 L/46.5 ، وفي وقت لاحق، زودت بمدافع 5 سم KwK 38 L/42. تم تحسين الحماية والفرامل .

الدفعة السادسة

 (بالألمانية:Ausf G) أو 6/ZW نسخة أنتجت بين أبريل 1940 وفبراير 1941، 600 نسخة. وضعت طلب ل 1250 دبابة في يناير كانون الثاني عام 1939، ولكن تم تخفيضها إلى 800 في مايو، عندما أصبحت دبابة بانزر 38 متاح. وبصرف النظر عن النسخ المئة الأولى كانت جميع الدبابات مسلحة بمدافع 5 سم KwK 38 L/42 ، تم زيادة الدرع في المنطقة المحيطة بالمدفع.
 (بالألمانية:(Ausf G(Tp) مجهزة بفلتر للهواء خارج مقصورة المحرك، وغيرها من المعدات للخدمة في الصحراء .

الدفعة السابعة

 (بالألمانية:Ausf H) أو 7/ZW نسخة أنتجت بين أكتوبر 1940 وأبريل 1941، 308 نسخة، عزز الدرع بصفائح معدنية بسمك 30 ملم على الجزء الأمامي والخلفي، وعلبة التروس الجديدة الخاصة ببانزر-4 ست سرعات أمامية وواحدة خلفية، تم توسعة عرض الجنازير 38-40 سم.
 (بالألمانية:Ausf J) النسخة أنتجت في عام 1941، 482 نسخة، تم تسليحها بمدفع 5 سم KwK 39 L/60 ذو ماسورة طويلة .
 (بالألمانية:Ausf J / 1) نسخة أنتج من 1941 إلى منتصف 1942، 1067 نسخة، سلحت بمدفع 5 سم.
 (بالألمانية:Ausf L) نسخة أنتجت في عام 1942، 653 نسخة، درع الأمامي عزز بصفائح معدنية بسمك 20 ملم، ومدفع 5 سم طويل.
 (بالألمانية:Ausf M) نسخة أنتجت في عام 1942 و1943، 250 نسخة بتغييرات الطفيفة، تمت إضافة دروع جانبية للبرج والهيكل .
 (بالألمانية:Ausf N) نسخة أنتجت في عام 1942 و1943 تستخدم مدفع 7,5 سم .طورت من الإصدارات السابقة لتكون دبابة لدعم المشاة، تمت إضافة دروع جانبية للهيكل والبرج . وتعتبر أفضل نسخة من دبابة بانزر 3 .

معرض صور

انظر أيضًا
 بانزر-1
 بانزر-2
 بانزر-4
 بانزر 5 بانثر
 بانزر 6 النمر 1
 بانزير 6 النمر 2
 بانزر 8 ماوس

المراجع

تاريخ الدبابات
دبابات ألمانيا في الحرب العالمية الثانية
دبابات ألمانية متوسطة
دبابات متوسطة
دبابات متوسطة في الحرب العالمية الثانية
عتاد عسكري استحدث في عقد 1930
مركبات عسكرية 1930–1939

بانزر-3


Tarayıcı Savaşları, elektronik cihazların İnternete bağlanırken kullandıkları yazılımlar olan ağ tarayıcısı üreticisi şirketler arasında yaşanan, ve pazar payını elinde tutmak ya da arttırmak için girişilen yarış dönemlerine verilen addır.

Bilişim tarihinde üç adet tarayıcı savaşı söz konusudur. Bunlardan birincisi Dünya Çapında Ağ'ın (DÇA) ilk on yılında yaşanan, Netscape şirketinin Navigator (Kılavuz) adlı ağ tarayıcısı ile Microsoft şirketinin Internet Explorer (IE) ağ tarayıcısı arasındaki çekişmedir. İkincisi ve halen devam etmekte bulunanı, daha fazla şirket arasında yaşanmaktadır. Üçüncü savaş ise, cep telefonları ve tablet bilgisayarlar gibi, kişisel bilgisayarlar dışındaki cihazlarda kullanılan mobil tarayıcılar arasında yaşanmaktadır.

I. Tarayıcı Savaşı

Savaşın başlangıcı
1995 yılına gelindiğinde Dünya Çapında Ağ'ın (DÇA: İng. World Wide Web (WWW)) bilinirliği iyice artmıştı. Ağ taramasında o zamanların "standardı" sayılan Netscape Navigator, üniversiteler tarafından geliştirilen Mosaic ve Lynx gibi tarayıcılarla yarışıyordu. Netscape Navigator'ın başarısını ve DÇA'nın potansiyelini gören Microsoft, Mosaic'i Internet Explorer (IE) 1.0'ın temeli biçimine sokarak Microsoft Windows 95'in bir bileşeni olarak Ağustos 1995'te piyasaya sürdü. IE'nin 2.0 sürümünün sunulmasıyla çekişme başladı.

Daha sonra "Netscape Communicator" olarak yeniden adlandırılan Netscape Navigator ve IE'nin yeni sürümleri, bunu izleyen birkaç yıl içerisinde büyük bir hızla ve arka arkaya piyasaya sürüldü. Yenilikler, genelde hataların giderilmesi biçimindeydi. Bu nedenle bu tarayıcılar çok düzgün işlemiyordu. Sık sık yaşanan çökme olayları ve ortaya çıkan güvenlik açıkları kullanıcıların başlarını ağrıttı. 1996 yılında IE 3.0'ın çıkmasıyla rekabet daha da kızıştı. Bu sürümde betik (İng. script) ve Geçişli Biçem Sayfası (CSS) desteği bulunuyordu.

O zamanlarda ağ sayfası tasarlayanlar için sayfaların altına "En iyi görüntü Netscape ile elde edilir" ya da "En iyi görüntü Internet Explorer ile elde edilir" yazmak genel tutumdu. Buna karşı çıkan kullanıcılar ise "hangi ağ tarayıcısıyla olursa olsun" düşüncesiyle yola çıkarak "En iyi görüntü herhangi bir tarayıcıyla elde edilir" hareketini başlattılar.

Microsoft'un Netscape karşısındaki üstünlükleri
Microsoft'un tarayıcı savaşlarında iki noktada üstünlüğü vardı.

 Birincisi "kaynak" konusuydu. Netscape pazarın %90'ını elinde bulunduruyorken ve kullanıcıların çoğunun kafasında Netscape için olumlu düşünceler varken, Netscape sadece "ufak" bir kuruluştu. Netscape'in gelirleri, ağ tarayıcısı Navigator ve onun türevi ürünlerin getirilerinden öteye geçemezken, bu gelir Microsoft'un sadece faizden elde ettiği gelirleri bile hiçbir zaman aşamadı.
 İkinci ve daha önemli olan üstünlük ise Microsoft'un işletim sistemi pazarında tekel olmasıydı. Elinde bulunan bu üstünlüğü değerlendiren Microsoft, her Windows işletim sistemi ile IE'yi "demetleyerek" baskın duruma geçti. IE artık Netscape'in yanında "seçenek" olarak değil, birincil ağ tarayıcısı olarak sunuluyordu. Windows işletim sisteminden elde edilen gelirler IE'nin geliştirilmesine aktarıldı. Sonuçta, IE ile Netscape arasında yazılımların sundukları açısından büyük bir farklılık kalmadı. Kullanıcılar zaten aldıkları bilgisayarlarda kurulu olarak gelen IE yerine başka bir tarayıcıyı indirmek gibi bir gereksinim duymamaya başladı.

Microsoft'un çalımları
Microsoft'un Netscape'i çökerten diğer girişimleri ise şunlardı:

 Netscape'in tarayıcı pazarlamasında izlediği yol tarayıcının ücretsiz olarak dağıtılması biçimindeydi. Ortada sadece sunucu yazılımı satışından elde edilen gelir vardı. Bunu anlayan Microsoft, Netscape'in gelir kaynaklarını baltalayacak biçimde ücretsiz olarak sunucu yazılımı sunmaya başladı. Zamanla Microsoft Windows NT daha çok kullanılmaya başlandı ve Netscape'in gelirleri kesildi.
 Microsoft, bilgisayar satıcılarıyla, satılan bilgisayarlarının masaüstlerinde IE simgesi bulunması ve Netscape simgelerini kullananların cezalandırılması yönünde sözleşmeler imzaladı.
 Microsoft, İSS'lerin tarayıcının başlık çubuğunda kendi adlarını taşıyan IE sunmalarını kolaylaştırdı. ("Turk.net tarafından sağlanan Microsoft Internet Explorer" gibi.) Böylece İSS'ler kullanıcılarına Netscape değil, IE kullanmayı özendiriyordu.
 Microsoft IE'de daha iyi görünen sayfalar hazırlayan tasarım yazılımı Microsoft FrontPage'i piyasaya sürdü. FrontPage'in hafif sürümü ücretsizdi.
 Microsoft IE'ye Geçişli Biçem Sayfası (CSS) desteği ve tasarım yazılımları tarafından oluşturulan dağınık HTML'ye Netscape'ten daha az duyarlı olma özelliğini ekledi. Böylece geliştiriciler sayfaların kaynağını düzenlemektense, IE için sayfalar hazırlamaya başladılar.

1998'in sonunda Netscape'in pazar payı liderliğini Internet Explorer'a kaptırmasıyla sona eren bu süreci başlatan bu etkiler, daha sonra bir Microsoft yöneticisi tarafından "Netscape'in hava desteğinin kesilmesi" olarak değerlendirildi. Netscape kısa süre sonra AOL tarafından 4.2 milyar dolara satın alındı. Pazarın yeni önderi olan Internet Explorer, 2002 yılında, Netscape'in en iyi zamanlarında bile yakalayamadığı %98'lik pazar payına ulaştı.

Microsoft'un bu sırada ortaya koyduğu davranışlar, tekel yasalarının hiçe sayılması ve işletim sistemi pazarından tekel olma durumunun kötüye kullanıldığı yönündeki eleştirilere destek sağlar nitelikteydi.

Bu kadar büyük oranda kullanılan Internet Explorer bu savaşı kazanmış oldu. Ancak bu noktadan sonra Microsoft'un IE'nin geliştirilmesine yatırım yapmamasıyla, ağ tarayıcılarındaki gelişim durdu.

Sonuç
Sonuçta iki tür "kötü durum" güçlendi:

 Özellikler ve hatalar: Savaş öncesi tarayıcılar özellikleriyle değerlendirilirdi. Bir tarayıcıda olup diğerinde olmayan özellik, olmayanın hanesine "geride kalmışlık" olarak yazılırdı. Gelişim yönünde artık eskisi kadar harcanmayan para ve emek, yazılımların (genelde IE'nin) hatalarla dolu olmasına neden oldu.
 Ölçülere uyma ve yeni ölçü yaratma: Ağ tarayıcıların Dünya Çapında Ağ Birliği gibi kurulların ortaya koyduğu hiper metin işaretleme ölçüleri ve görsel kurallara uyması beklenirdi. Ancak tek taraflı geliştirilen işaretlemeler, diğer tarayıcıların bunları düzgün göstermelerini engelledi. (Örneğin, <marquee> imi ile kayan yazı oluşturmak.)

Ağ standartları, tek tarayıcı egemenliği ile geri plana atıldı. Internet Explorer 6.0; Geçişli Biçem Sayfası, PNG görüntü biçimi ve XHTML gibi biçimleri düzgün olarak gösteremiyor. Bu ise geliştiricilerin gereksiz ve kullanışsız yöntemler kullanmalarına yol açıyor. Çoğu kişi sayfaları standartlara göre değil, IE'de düzgün görünüp görünmediğine göre düzenliyor.

Bunlara ek olarak, Microsoft bugün birçok sayfanın düzgün görüntülenmemesine neden olan VBScript ve ActiveX gibi tarayıcı eklentilerini geliştirdi.

En gülünç durum ise, birçok deneyimsiz kullanıcının, sadece adında 'Internet' sözcüğü geçtiği için Internet Explorer yazılımını 'İnternet' sanması. (Windows 95 ile desteklenen Internet Explorer sürümünün adı gerçekten The Internet [İnternet] idi.) Gerçekte İnternet, Dünya Çapında Ağ'a bağlı bilgisayarların tümünün oluşturduğu ortam; Internet Explorer ise burada yer alan sayfaları göstermeye yarayan birçok yazılımdan sadece biri.

II. Tarayıcı Savaşı
1998 yılında Netscape geliştiricileri yazılımlarının kaynak kodlarını açarak "Mozilla" olarak yeniden adlandırdılar. Mozilla kısa sürede birçok yeni özellikle donatıldı. 2003 yılında 1.0 sürümüne ulaşan Mozilla, en gözde açık kaynaklı yazılımlar arasındaki yerini aldı. Daha sonra Mozilla'nın türevi olan ve geliştirilmesinde ağ taramasına yoğunlaşılan Mozilla Firefox; Windows, Linux, Mac OS ve diğer işletim sistemlerinde kullanılmaya başlandı.

KDE'nin bir parçası olan UNIX tabanlı Konqueror, Unix benzeri sistemler üzerinden Mozilla Vakfı ve tarayıcısı Firefox ile yarışıyor. Macintosh'un öntanımlı ağ tarayıcısı olan Safari de Konqueror'ın KHTML kaynak okuma ve görüntüleme altyapısını kullanıyor.

Opera pazarda çok küçük bir paya sahip olmasına rağmen işletim sistemi eski olan bilgisayarlarda ve Geniş ekranlı cep telefonlarında çok kullanılıyor.

Microsoft 2003 yılında yaptığı bir açıklamayla, Internet Explorer Servis Paketi 1'in işletim sistemiyle bütünleşik olmayan son sürüm olacağını, bundan sonraki gelişmelerin Windows Vista'ya bağımlı olacağını duyurdu.

2008'in sonlarında ise Google yeni tarayıcısını (Google Chrome) üreterek tarayıcı savaşlarında yerini aldı. 2009 yılında Internet Explorer 8'inde gelmesiyle tarayıcı savaşları daha da hız kazandı.

2009-2010 yıllarında savaş bir kez daha başladı ancak bu sefer daha fazla tarayıcı ve daha fazla şirketle Google Internet Explorer ile savaşırken Firefox güncellemelerini hızlandırdı. 17 Kasım 2011'de Google Firefox'a çok yaklaştı hatta geçti ama geriledi.

Mobil Tarayıcıları Savaşı
Şu an devam etmekte olan mobil tarayıcı savaşının oyuncuları Microsoft Edge, Opera, Opera Mini, Opera Touch, Mozilla Firefox, Brave Browser, Vivaldi, Mint Browser, Google Chrome ve Safari'dir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ağ tarayıcılarının kullanım oranları

 Google Chrome tarayıcısı resmi İnternet sitesi
 Microsoft Internet Explorer tarayıcısı resmi İnternet sitesi
 Mozilla Firefox tarayıcısı resmi İnternet sitesi
 Opera tarayıcısı resmi İnternet sitesi
 Apple Safari tarayıcısı resmi İnternet sitesi

İnternet terimleri
Savaş
Yazılım savaşları

Tarayıcı savaşları


Patricia Ann "Paddy" Torsney, née le  à Burlington, est une administratrice et femme politique canadienne de l'Ontario. Elle est députée fédérale libérale de la circonscription ontarienne de Burlington de 1993 à 2006.

Biographie
Née à Burlington en Ontario, Paddy Torsney étudie à l'Université McGill de Montréal et obtient un baccalauréat en commerce en 1985. De 1985 à 1989, est travaille comme assistante spéciale au bureau du premier ministre ontarien David Peterson. Elle travaille ensuite comme consultante senior pour la firme  de 1989 à 1993.

Carrière politique
Élue facilement dans Burlington en 1993 comme députée à la Chambre des communes du Canada, elle est réélue en 1997 malgré les efforts des progressistes-conservateurs et de leur chef, Jean Charest, afin de ravir la circonscription. À nouveau réélue en 2000 et 2004, elle subit une défaite en 2006. Elle tente à nouveau sa chance en 2008, mais sans succès.

De 1998 à 2000, Torsney est secrétaire parlementaire du ministre de l'Environnement. En 2004, elle devient secrétaire parlementaire du ministre de la Coopération internationale.

Torsney occupe aussi un poste à l'Union interparlementaire et milite afin de d'abolir l'usage de mines terrestres. De plus, en 2002, elle préside un comité recommandant plusieurs changements dans les lois régissant les drogues, dont la décriminalisation de la possession de petite quantité de marijuana.

En 2007, le chef libéral, Stéphane Dion, la nomme secrétaire principal adjoint au bureau du chef de l'opposition. Elle démissionne de cette fonction en avril 2008.

Résultats électoraux

Références

Liens externes

Naissance en décembre 1962
Naissance à Burlington (Ontario)
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti libéral du Canada
Membre du Conseil privé de la Reine pour le Canada
Étudiant de l'Université McGill

Paddy Torsney


La route régionale 621 () est une route régionale allant de Keuruu jusqu'à Ähtäri en Finlande.

Présentation
La seututie 621 est une route régionale de Finlande centrale et d'Ostrobotnie du Sud.

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

621

Transport à Ähtäri
Transport à Keuruu

Seututie 621


Jonas Nordin (født 1968) er en svensk historiker og forfatter og nyudnævnt professor i bog- og bibliotekshistorie i Lund. Nordin blev 2009 docent ved Stockholms universitet med afhandlingen Ett fattigt men fritt folk: nationell och politisk självbild i det svenska riket från sen stormaktstid till slutet av frihetstiden. 1. oktober 2018 tiltrådte Jonas Nordin som professor i bog- og bibliotekshistorie ved Lunds Universitet.

Jonas Nordin har været gæsteforsker ved Københavns Universitet og redaktør for Historisk tidskrift.

Siden 2007 har Jonas Nordin arbejdet på Kungliga Biblioteket.

Priser og udmærkelser
Cliopriset 2003

Bibliografi i udvalg
 Versailles: slottet, parken, livet, Norstedts, Stockholm 2013,
 Frihetstidens monarki. Konungamakt och offentlighet i 1700-talets Sverige, Atlantis, Stockholm 2009,
 Ett fattigt men fritt folk. Nationell och politisk självbild i Sverige från sen stormaktstid till slutet av frihetstiden, B. Östlings bokförl. Symposion, Eslöv 2000,

Kilder
 Om Jonas Nordin på Kungliga Bibliotekets webbplats

Eksterne henvisninger
 Jonas Nordin: Erik Dahlberghs Sverigebild sannare än sitt rykte i Svenska Dagbladet den 20 december 2015
 Jonas Nordin: Forsskål lade grunden för det fria ordet i Svenska Dagbladet den 10 juli 2013

Historikere fra Sverige
Ansatte ved Lunds Universitet
Faglitterære forfattere fra Sverige
Svensksprogede forfattere fra Sverige

Jonas Nordin


غرايام جايمس سونيس Graeme Souness ، من مواليد 6 مايو 1953 في إدنبره في اسكتلندا ، لاعب كرة قدم اسكتلندي سابق، ومدرب كرة قدم حالي.

بدأ مسيرته الكروية مع نادي توتنهام هوتسبير في عام 1970 ، ولعب معهم حتى عام 1972 ، وفي عام 1972 انتقل إلى نادي مونتريال أوليمبك ، وشارك معهم في 10 مباريات وسجل هدفين، وفي عام 1972 انتقل إلى نادي ميدلزبره ، ولعب معهم حتى عام 1978 ، وشارك معهم في 176 مباراة وسجل 26 هدف، وفي عام 1978 انتقل إلى نادي ليفربول ، ولعب معهم حتى عام 1984 ، وشارك معهم في 247 مباراة وسجل 38 هدف، وفي عام 1984 انتقل إلى نادي سامبدوريا الإيطالي، ولعب معهم حتى عام 1986 ، وشارك معهم في 56 مباراة وسجل 8 أهداف، وفي عام 1986 انتقل إلى نادي رينجرز ، ولعب معهم حتى عام 1991 ، وشارك معهم في 50 مباراة وسجل 3 أهداف.

و قد لعب مع منتخب اسكتلندا لكرة القدم منذ عام 1974 وحتى عام 1986 ، وشارك معهم في 54 مباراة وسجل 4 أهداف.

بدأ مسيرته التدريبية مع نادي رينجرز في عام 1986 ، ودربهم حتى عام 1991 ، وفي عام 1991 انتقل إلى تدريب نادي ليفربول ، ودربهم حتى عام 1994 ، وفي موسم 1995/1996 درب نادي غلطة سراي التركي، وفي موسم 1996/1997 درب نادي ساوثامبتون ، وفي عام 1997 درب نادي تورينو الإيطالي، وفي عام 1997 انتقل إلى تدريب نادي بنفيكا البرتغالي، ودربهم حتى عام 1999 ، وفي عام 2000 انتقل إلى تدريب نادي بلاكبيرن روفرز ، ودربهم حتى عام 2004 ، وفي عام 2004 انتقل إلى تدريب نادي نيوكاسل يونايتد ، ودربهم حتى عام 2006.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسكتلنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية إسكتلنديون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كندا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أعضاء قاعة مشاهير كرة القدم الإسكتلندية
أعضاء قاعة مشاهير كرة القدم الإنجليزية
رياضيون إسكتلنديون مغتربون في البرتغال
رياضيون إسكتلنديون مغتربون في إيطاليا
رياضيون إسكتلنديون مغتربون في تركيا
رياضيون إسكتلنديون مغتربون في كندا
كتاب سيرة ذاتية إسكتلنديون
لاعبو الدوري الإسكتلندي لكرة القدم
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو توتنهام هوتسبر
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري أمريكا الشمالية لكرة القدم (1968–84)
لاعبو رينجرز
لاعبو سامبدوريا
لاعبو كأس العالم 1978
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم إسكتلنديون
لاعبو كرة قدم إسكتلنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في كندا
لاعبو كرة قدم من إدنبرة
لاعبو ليفربول
لاعبو منتخب إسكتلندا لكرة القدم
لاعبو منتخب إسكتلندا لكرة القدم تحت 23 سنة
لاعبو ميدلزبره
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مدربو الدوري الإنجليزي الممتاز
مدربو الدوري التركي الممتاز
مدربو بلاكبيرن روفرز
مدربو تورينو
مدربو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
مدربو دوري كرة القدم الإسكتلندي
مدربو غلطة سراي
مدربو كرة قدم إسكتلنديون
مدربو كرة قدم إسكتلنديون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في البرتغال
مدربو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
مدربو كرة قدم مغتربون في تركيا
مدربو نادي بنفيكا
مدربو نادي رينجرز
مدربو نادي ساوثهامبتون
مدربو نادي ليفربول
مدربو نيوكاسل يونايتد
مواليد 1953
مواليد في إدنبرة

غرايم سونيس


Die Route nationale 739, kurz N 739 oder RN 739, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 in zwei Abschnitten zwischen einer Kreuzung mit der Nationalstraße 141 südöstlich von Saint-Claud und Tonnay-Charente verlief. Ihre Gesamtlänge betrug 104,5 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 739 auf WikiSara (französisch)

739

Route nationale 739


Die Partei der Volkseinheit (, , PUP) ist eine tunesische politische Partei, die im Januar 1981 gegründet wurde und aus der Bewegung der Volkseinheit von Ahmed Ben Salah entstanden ist.

Anerkannt am 19. November 1983, zählte sie nach der Parlamentswahl in Tunesien 2009 noch elf Vertreter in der Abgeordnetenkammer; sie hat an allen Parlamentswahlen seit 1986 teilgenommen. In der im Oktober 2011 gewählten Verfassunggebenden Versammlung ist die Partei nicht vertreten.

Mohamed Belhaj Amor repräsentierte die Partei der Volkseinheit bei der Präsidentschaftswahl 1999, wo er 0,31 % der Wählerstimmen erhielt. Die Partei stellte danach ihren Generalsekretär Mohamed Bouchiha auf, welcher 3,78 % der Stimmen bei den Wahlen 2004 und 5,01 % 2009 erhielt.

Die Partei der Volkseinheit bezeichnet sich als dem Sozialismus und dem arabischen Nationalismus verbunden, ist jedoch kein Mitglied der Sozialistischen Internationalen. Sie veröffentlicht ihre tägliche Parteizeitung auf Arabisch (al-Wahda).

Einzelnachweise

Volkseinheit
Volkseinheit
Panarabismus
Volkseinheit
Gegründet 1981

Partei der Volkseinheit


මොසිල්ලා පදනම යනු විවෘත කේත මොසිල්ලා ව්‍යාපාරයට සහයෝගය දීමට සහ නායකත්වය සැපයීමට පවතින ලාභ නොපතන ආයතනයකි. එය 2003 ජූලි මස දී පිහිටුවන ලදී. එය විසින් සංවර්ධනය සඳහා ප්‍රතිපත්ති සැකසීම, යටිතල පහසුකම් පාලනය කිරීම, මොසිල්ලා සතු වෙළෙඳ ලකුණු සහ ප්‍රකාශන හිමිකම් ආරක්ෂා කිරීම වැනි කටයුතු කරනු ලැබේ.

මොසිල්ලා පදනම


Balduin II. Jeruzalemski (?, 1130. - Beirut, Jeruzalemsko Kraljevstvo, 10. veljače 1162.), jeruzalemski kralj (1143.-1163.) iz francuske plemićke i jeruzalemske kraljevske obitelji Anjou-Châteaudun. Za njegove maloljetnosti, kraljevstvom je upravljala njegova majka, kraljica Melisanda. Njegovu vladavinu obilježio je početak propadanja križarskih država na Bliskom istoku. Prvo je bila izgubljena Grofovija Edesa 1144., zatim je neslavno propao Drugi križarski rat (1145.-1149.), da bi 1154. godine sultan Nur-ad Din osvojio Damask i sjevernu Siriju.

Bio je prvi od latinskih jeruzalemskih kraljeva rođenih na području Palestine.

Životopis

Rodio se kao stariji od dvojice sinova u braku nekadašnjeg anžuvinskog grofa Fulka V. Anžuvinskog i kasnijeg jeruzalemskog kralja i jeruzalemske kraljice Melisande, najstarije kćeri jeruzalemskog kralja Balduina II..

Prijestolje je naslijedio nakon očeve smrti 1143. godine, sa samo trinaest godine te je umjesto njega vladala njegova majka Melisanda. Već druge godine njegova kraljevanja, Jeruzalemsko Kraljevstvo je doživjelo težak udarac. Sjeverna križarska država Grofovija Edesa, prva od križarskih država uspostavljenih za vrijeme Prvog  križarskog rata (1096.-1099.) bila je osvojena i uništena od strane muslimanske dinastije Zengidi. Taj događaj pokrenuo je Drugi križarski rat koji je otpočeo već slijedeće godine polaskom europskih križara pod vodstvom francuskog kralja Luja VII. i rimsko-njemačkog kralja Konrada III. Kralj Balduin III. dočekao je dolazak križarske vojske u Jeruzalem 1148. godine, prilikom čega je ugostio dvojicu europkih vladara, kraljeve Luja VII. i Konrada III. Trojica kraljeva su isplanirala napad na grad Damask, što je bio nerazuman vojni i politički potez, budući da su vladari Damaska bili saveznici križara u sukobu protiv dinastije Zengida. Opsada Damaska (1148.) završila je potpunim neuspjehom, jer su lokalni križarski feudalci u jednom trenutku odustali od opsade koja nije davala nikakve rezultate te je plan propao.

Godine 1152. Balduin III. je odlučio samostalno preuzeti vlast i maknuti svoju majku sa suvladarske funkcije. Došlo je do sukoba između majke i sina te je na kraju Balduin III. predao majci Melisandi vlast nad Jeruzalemom i Nablusom, a sam je zadržao vlast nad Akrom i Tirom. Budući da nije bio zadovoljan takvim dogovorom, Balduin je nagovorio plemiće kraljevstva da ga podrže te je ponovno preuzeo vlast nad Jeruzalemom, ali nije se tamo predugo zadržao, jer je morao opet preuzeti regentstvo nad Kneževinom Antiohijom i Grofovijom Tripoli.

Po povratku u Jeruzalem, u proljeće 1153. godine, pobijedio je vojsku Seldžuka i osvojio grad Aškelon te na taj način osigurao granicu Jeruzalemskog Kraljevstva prema Egiptu. Sljedeće je godine Nur-ad Din osvojio grad Damask i time zaprijetio opstanku križarskih država. Godine 1156. Balduin III. je bio prisiljen potpisati mirovni sporazum s Nur-ad Dinom, ali već je sljedeće zime osvojio grad Harim i 1158. godine u bitci pobijedio samog Nur-ad Dina.

Godine 1158. oženio je bizantsku princezu Teodoru Komnenu, rođakinju bizantskog cara Manuela I. Komnena, s kojim je bio u prijateljskim odnosima.

Umro je 1162. godine, a budući da u braku s Teodorom nije imao djece, naslijedio ga je mlađi brat Almarik.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Balduin III., latinski jeruzalemski kralj - encyclopedia.com
 Balduin III. 1143. - 1162. - heritage-history.com
 Kralj Balduin III. Jeruzalemski - bearersofthecross.org.uk

Jeruzalemski kraljevi
Križari
Križarski ratovi

Balduin III. Jeruzalemski


Le Rondeau en forme de canon, , est une œuvre de la compositrice Mel Bonis.

Composition
Mel Bonis compose son Rondeau en forme de canon pour chœur à trois voix égales sur un texte d'A. Dupont.

Analyse
L'œuvre est une ronde joyeuse et rapide qui se chante à trois voix élevées avec accompagnement de piano. C'est une danse paysanne à trois temps.

Réception

Discographie

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Musique chorale

Rondeau en forme de canon


{{Infobox Musique classique (œuvre)
 | charte = instrumental
 | titre = Studio da concerto  pour clarinette seule
 | catalogue =
 | image =
 | légende =
 | alternative =
 | genre = Musique de chambre
musique contemporaine
 | mouvements = 1
 | musique = Bruno Bettinelli
 | durée =
 | composition =
 |effectif = clarinette en si bémol
 | dédicataire = à Giuseppe Garbarino
 | première monde date =
 | première monde lieu =
 | interprètes création=
|partition =Casa Ricordi
}}Studio da concerto'  pour clarinette seule est une œuvre de Bruno Bettinelli composée en .

Dans cette pièce, Bruno Bettinelli recherche et crée de nouveaux effets sonores pour la clarinette, qui appartiennent désormais à la palette des jeux modernes de la musique de la clarinette contemporaine.

Les mouvements de la pièce sont globalement calmes et démarrent à . À la fin de la pièce, on trouve deux traits virtuoses entrecoupés d'une phase repos et d'accalmie. La partition n'indique pas les doigtés particuliers pour les quarts de ton.

Cette pièce est la première d'une série appelée Studio da concerto consacrée à différents instruments seuls (clavecin, basson, violoncelle, flûte, hautbois).

La partition est publiée à la Casa Ricordi en 1972.

 Enregistrements
 Sergio Bosi, 20th-century italian clarinet solos'' (Naxos, 2012).

Notes et références

Liens externes

Œuvre de Bruno Bettinelli
Bettinelli Bruno, Studio da concerto pour clarinette seule
Œuvre pour instrument seul


Kanhaiya Lal Teli era um alfaiate hindu que foi assassinado por dois agressores muçulmanos em 28 de junho de 2022 em Udaipur, no estado indiano de Rajasthan. Os agressores capturaram o ataque em câmera e circularam o vídeo na internet.

Lal foi morto por supostamente compartilhar uma postagem de rede social em apoio a Nupur Sharma, uma política indiana e porta-voz do Partido do Povo Indiano (BJP) cujos comentários levaram à controvérsia sobre comentários à Muhammad de 2022. Os agressores entraram na loja de Lal se passando por clientes antes de matá-lo. Vídeos do assassinato foram postados na internet, com dois supostos agressores segurando facas de açougueiro e alegando a responsabilidade pelo assassinato, identificando-se como Mohammed Riyaz Akhtar e Mohammed Ghous.

As autoridades locais anunciaram um toque de recolher e bloquearam o acesso à internet depois que vídeos do ataque se tornaram virais nas redes sociais, causando indignação em massa em toda a Índia. O governo indiano tentou impedir que o vídeo do ataque brutal circulasse na internet.

Contexto
Em 11 de junho, o vizinho de Lal, Nazim, registrou um processo contra ele por causa de um post controverso em rede social que levou à prisão de Lal. Posteriormente, Lal foi libertado sob pagamento de fiança. Em 15 de junho, Lal apresentou um pedido de proteção à polícia local após receber ameaças de morte. Em sua queixa na delegacia de Dhan Mandi, Lal afirmou que estava recebendo ameaças de Nazim e outros. Em sua queixa contra Nazim e outros cinco, Lal alegou que o grupo circulou sua foto dentro de sua comunidade nas redes sociais com uma mensagem dizendo que Lal deveria ser morto se visto em qualquer lugar ou se ele abrisse sua loja. A polícia disse que mediaram e resolveram o assunto entre Nazim e Lal. Kanhaiya então deu uma declaração à polícia de que não queria mais nenhuma ação no caso. Lal disse que o post controverso foi compartilhado inadvertidamente por seu filho enquanto jogava um jogo em seu celular e que Lal não sabia como operar um celular.

Assassinato
Em 28 de junho, dois agressores entraram na alfaiataria de Lal se passando por clientes. Quando Lal começou a fazer as medições para um deles, ele foi atacado com um cutelo às 14:45. Todo o ataque foi capturado em vídeo pelos agressores. Embora amplamente relatado como uma decapitação, de acordo com a polícia os agressores tentaram decapitar Lal, mas falharam. O pescoço de Lal foi cortado, mas sua cabeça não foi separada de seu corpo.

Um assistente de Lal também sofreu ferimentos graves na cabeça tentando salvá-lo.

Depois de subjugar Lal, os dois acusados o arrastaram para fora da loja e cortaram sua garganta. Outros lojistas não tentaram resgatá-lo. Os agressores fugiram a pé e depois em uma motocicleta.

De acordo com a investigação policial, a dupla inicialmente planejava matar Lal em sua casa.

No que parece ser um segundo vídeo (gravado após o ataque), eles se gabam do assassinato para vingar o insulto ao Islã e também fizeram ameaças contra o primeiro-ministro da Índia, Narendra Modi.

Consequências
Após o incidente, as lojas locais da área foram fechadas e os comerciantes exigiram a prisão do acusado. Protestos exigindo ação imediata foram realizados em várias partes da Índia.

As autoridades locais de Udaipur impuseram um toque de recolher com duração de 24 horas e bloquearam o acesso à internet em todo o estado de Rajasthan. O governo central enviou a Agência Nacional de Investigação (NIA), a principal unidade antiterrorista da Índia, para investigar o incidente. A polícia disse que os criminosos tentaram decapitar Kanhaiya durante o ataque, mas não conseguiram.

Criminosos
Os agressores foram identificados como Mohammad Riyaz Attari e Ghouse Mohammad.

Os agressores foram presos pelas autoridades no distrito de Rajsamand, no Rajastão, em 28 de junho, supostamente enquanto tentavam fugir.

No dia 1 de julho de 2022, surgiram fotos de Mohammad Riyaz Attari, que o mostravam participando de eventos do BJP. Em uma postagem de 2020 no facebook, Attari foi descrito por um líder local do Partido do Povo Indiano e da Rashtriya Swayamsevak Sangh (Organização Voluntária Nacional) como um "trabalhador dedicado do BJP".

As investigações também revelaram que Attari estava dirigindo uma motocicleta com uma placa personalizada com o número "2611", em referência aos ataques terroristas de 26/11.

Reações
Em resposta ao assassinato, cerca de 7.000 pessoas marcharam em silêncio em um protesto na cidade de Udaipur.

O porta-voz das Nações Unidas, Stéphane Dujarric, pediu por harmonia religiosa e paz global em resposta ao assassinato de Kanhaiya Lal.

O Conselho de Direito Pessoal Muçulmano da Índia (AIMPLB) repreendeu o assassinato afirmando que "fazer justiça com suas próprias mãos é altamente punível, lamentável e não-islâmico" e acrescentou: "Nem a lei nem a Sharia islâmica permitem este comportamento". O chefe do Jamiat Ulema-e-Hind (Conselho dos Teologistas Muçulmanos Indianos), Maulana Mahmood Madani declarou: "O incidente de Udaipur é uma desgraça para a humanidade; É uma desgraça para a humanidade e um ato de difamação do Islã. Não importa quem seja o assassino, ninguém tem autoridade para fazer justiça e ordem com suas próprias mãos." O corpo religioso Jamaat-e-Islami Hind chamou o incidente de "bárbaro, incivilizado e não há espaço para justificação de violência no Islã. A paz não deve ser perturbada. Ninguém deve tentar tirar vantagem desse crime horrendo".

Organizações hindus como Vishva Hindu Parishad e Bajrang Dal organizaram protestos e exigiram medidas rigorosas contra os culpados. Embora a Rashtriya Swayamsevak Sangh  (RSS) esteja em silêncio até agora, o Corpo Muçulmano ligado ao RSS exigiu a pena capital (sentença de morte).

A Anistia Internacional se posicionou contra os atos cometidos e solicitou que o governo indiano tomasse medidas para punir os assassinos.

Ver também
 Atentado de Conflans-Sainte-Honorine
 Polêmica das caricaturas da Jyllands-Posten sobre Maomé

Terrorismo islâmico

Assassinato de Kanhaiya Lal


Max Steel est une série télévisée d'animation composée de 52 épisodes de 22 minutes ainsi que cinq films et diffusée sur le  sur Disney XD.

En France, la série est diffusée à partir du  sur Canal J, puis sur Gulli.

Synopsis
La série raconte l'histoire de Maxwell McGrath, seize ans, qui découvre un jour que son corps peut produire une turboénergie mystérieuse et très forte, dont l'excès peut conduire à l'explosion du corps du garçon. Max doit travailler avec un extraterrestre techno-organique appelé STEEL pour contrôler et exploiter ce pouvoir extraordinaire.

Voix

 Alexis Flamant : Max McGrath
 Ludovic Faussillon : Steel
 Pablo Hertsens : Berto
 Erwin Grunspan : Ferrus Forge
 Steve Driesen : Dr. Octavius Xander / Toxzon
 Micheline Tziamalis : Molly McGrath
 Delphine Chauvier : Sydney
 Sébastien Hébrant : Kirby
 Robert Dubois : Miles Dredd
 Olivier Cuvellier : Jason Naught
 Martin Spinhayer : Fishy
 Mélissa Windal : Kat
 Mathieu Moreau : Jefferson

Épisodes

Références

Liens externes

Série télévisée créée en 2011
Série télévisée française des années 2010
Série d'animation de YTV
Série télévisée de Canal J
Série d'animation française
Série télévisée d'action
Série télévisée pour la jeunesse

Max Steel (série d'animation, 2013)


ليفثيريوس بوباكيس  ، من مواليد 28 فبراير 1946 ، لاعب كرة قدم يوناني سابق.

لعب مع منتخب اليونان لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ريثيمنو
لاعبو أوفي كريت
لاعبو أولمبياكوس
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو إيغاليو لكرة القدم
لاعبو باناثينايكوس
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو كرة قدم يونانيون
لاعبو منتخب اليونان لكرة القدم
لاعبو نادي أبولون سميرني
لاعبو نادي إيغاليو لكرة القدم
مواليد 1946
لاعبو كرة قدم من كريت

ليفثيريوس بوباكيس


Samara er en frugt med vinger.

Planter med denne type frugt er f.eks: Birk – Betula pendula, Spids-Løn – Acer platanoides, Ask – Fraxinus excelcior og elm – Ulmus glabra

Plantemorfologi

Samara (frugt)


Leonardo Ramos (født 21. august 1989) er en argentinsk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Argentina

Leonardo Ramos


Krukow er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Lütau i den sydøstlige del af Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Krukov ligger ca. tre kilometer nord for floden Elben, omkring 6 kilometer øst for byen Geesthacht og syv kilometer nordvest for Lauenburg. Ud over Krukow ligge Bohnenbusch og Thömen i kommunens område.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Krukow (Lauenburg)


(, alemão para "filmes de pátria"; no singular: ) foi um gênero de filmes popular na Alemanha, Suíça e Áustria do final dos anos 1940 ao início dos anos 1960. Heimat pode ser traduzido como "casa" (no sentido geográfico), "cidade natal" ou "pátria".

O gênero nasce após a devastação da Alemanha na Segunda Guerra Mundial e permaneceu popular do final dos anos de 1940 ao início dos anos de 1960. Os filmes sugeriam um mundo inteiro e romântico intocado pela guerra e pelos perigos da vida real. O estúdio Berolina Film, com sede em Berlim, foi a força motriz por trás do desenvolvimento de Heimatfilme.

Na era imediatamente pós-Segunda Guerra Mundial, a ideia de  está ligada aos movimentos de expulsão de alemães étnicos, que foram deslocados dos antigos territórios orientais da Alemanha em suas fronteiras anteriores a 1938. Preocupações contemporâneas com expulsão e reintegração se manifestam em muitos dos mais de trezentos  produzidos na década de 1950. Isto é particularmente verdadeiro para o , como mostra Johannes von Moltke a respeito da versão de 1951 de Grün ist die Heide. O  feitos durante as chancelarias de Konrad Adenauer e Ludwig Erhard apresentam imagens idílicas do campo. No entanto, o gênero do pós-guerra lida com questões de modernização, mudança social e consumismo; ele "permite a resolução positiva das preocupações sociais e ideológicas contemporâneas sobre território e identidade".

Critério
Os Heimatfilme eram geralmente filmados nos Alpes, na Floresta Negra ou na Charneca de Lüneburg, e sempre envolviam o ar livre. Suas características eram seus ambientes rurais, tom sentimental e moral simplista, e centravam-se no amor, na amizade, na família e na vida não urbana. Envolveram também a diferença entre velhos e jovens, tradição e progresso, vida rural e urbana. A estrutura típica do enredo envolvia um cara bom e um cara mau querendo uma garota, o conflito se desenvolve e o "cara legal" finalmente triunfa para conquistar a garota, deixando todos (exceto o cara mau) felizes.

No final dos anos 1960 e nos anos 1970, jovens diretores de cinema da Alemanha Ocidental associados ao Novo Cinema Alemão começaram a desafiar muitos dos pressupostos culturais inerentes ao Heimatfilm. Os resultados são rotulados de forma variada como "Heimatfilme crítico", "novo Heimatfilme" e "anti-Heimatfilme". Exemplos de tais filmes incluem Man on Horseback (1969), de Volker Schlöndorff, e The Sudden Wealth of the Poor People of Kombach (1970); Cenas de Caça da Baviera, de Peter Fleischmann (1969); Jaider, o Caçador Solitário (1971), de Volker Vogeler ; Mathias Kneissl, de Reinhard Hauff (1970); e Eu te amo, eu te mato de Uwe Brandner (1971). Um exemplo mais recente de um anti-Heimatfilm é The White Ribbon (2009), de Michael Haneke, indicado ao Oscar.

A trilogia de filmes chamada Heimat do diretor alemão Edgar Reitz (1984, 1992 e 2004) foi descrita como "pós-Heimatfilm" porque o diretor não se propõe a desafiar o gênero em termos políticos ou sociais, nem idealiza o passado para o futuro na extensão que Heimatfilme anterior fez.

Outros espaços culturais
O equivalente ao heimatfilm dos Estados Unidos é o Western, que apresenta uma largura de banda maior. O filme Hearwood (1998) da direção alemã dos anos cinquenta aproximou-se do gênero. Era uma história de amor rural, inserida em um conflito econômico ecologicamente colorido entre um banco de uma cidade grande e uma serraria de vilarejo.

No geral, há muito em comum no desenvolvimento de filmes caseiros alemães e de faroeste americano. O início do Western também mostrou um mundo idealizado, cheio de clichês, personagens em xilogravura e esquemas simples. Eles foram atribuídos pelos Spaghetti western na década de 1960, mas também usaram um desenvolvimento que levou a westerns tardios e anti-ocidentais, que às vezes desenham uma imagem pessimista como os filmes caseiros modernos. Assim como esses, os faroestes modernos também devem ser considerados como filmes históricos.

Fontes
 Cartmell, Deborah; Whelehan, Imelda. The Cambridge Companion to Literature on Screen. Cambridge: Cambridge University Press, 2007.
 Hake, Sabine. German National Cinema. New York: Routledge, 2002.
 Moeller, Hans Bernhard; George L Lellis. Volker Schlondorff's Cinema: Adaptation, Politics, and the "Movie-Appropriate". Carbondale: Southern Illinois University Press, 2012.
 Von Moltke, Johannes. No Place Like Home: Locations of Heimat in German Cinema. Berkeley: U of California Press, 2005.

Leitura adicional

 Höfig, Willi. Der deutsche Heimatfilm 1947–1960 (Stuttgart 1973),

Década de 1960 no cinema
Década de 1950 no cinema
Década de 1940 no cinema
Cinema da Suíça
Cinema da Alemanha
Cinema da Áustria
Géneros de cinema

Heimatfilme


The plain prinia (Prinia inornata), also known as the plain wren-warbler or white-browed wren-warbler, is a small cisticolid warbler found in southeast Asia. It is a resident breeder from Pakistan and India to south China and southeast Asia. It was formerly included in the tawny-flanked prinia (Prinia subflava), resident in Africa south of the Sahara. The two are now usually considered to be separate species.

Description
These 13–14-cm long warblers have short rounded wings, a longish tail, strong legs and a short black bill. In breeding plumage, adults are grey-brown above, with a short white supercilium and rufous fringes on the closed wings. The underparts are whitish-buff. The sexes are identical.

In winter, the upperparts are a warmer brown, and the underparts more buff. The tail is longer than in summer. There are a number of races differing in plumage shade. The endemic race in Sri Lanka retains summer plumage, including the shorter tail, all year round.

Biology
This skulking passerine bird is typically found in wet lowland grassland, open woodland, scrub and sometimes gardens. The plain prinia builds its nest in a shrub or tall grass and lays three to six eggs. (The tawny-flanked prinia nests in herbage and lays two to four eggs.)

Like most warblers, the plain prinia is insectivorous. The song is a repetitive .

Gallery

References

Further reading
 Warblers of Europe, Asia and North Africa by Baker,
 Birds of India by Grimmett, Inskipp and Inskipp,
 Birds of The Gambia by Barlow, Wacher and Disley,

External Links

plain prinia
Birds of China
Birds of South Asia
Birds of Southeast Asia
plain prinia

Plain prinia


Le Chitlin' Circuit était un réseau de salles de spectacle dans les régions de l'Est, du Sud et du Haut Midwest des États-Unis : il offrait un cadre commercial et culturel aux musiciens, comédiens et autres artistes afro-américains à l'époque de la ségrégation raciale aux États-Unis jusqu'aux années 1960.

Le Chitlin' Circuit était clairement organisé par, pour et avec les Afro-Américains. Il valorisait la culture des Noirs des États-Unis, au tournant du mouvement des droits civiques. Il subsiste un débat sur le moment où le Chitlin' Circuit a culminé. Certains disent que son apogée se situe dans les années 1930, d'autres que c'était après la Seconde Guerre mondiale, d'autres enfin que c'était l'époque du blues. Le Chitlin' Circuit apparaît comme un maillage de lieux de restauration et de récréation basé sur la soul food, nourriture qui ne découle pas d'un terroir mais d'un ensemble d'habitudes partagées par la population africaine-américaine.

Étymologie
Le nom dérive du plat de terroir que constituent les andouillettes (Chitterlings, intestins de porc bouillis puis frits). Ce nom est un clin d'œil humoristique par calque à la « Borscht Belt », la région de villégiature (principalement dans les Caskill de l'État de New York), populaire auprès des artistes et du public juifs des années 1940 aux 1960. Plusieurs sources s'accordent à créditer le chanteur Lou Rawls pour l'usage de « chitlin' circuit » dans un contexte récréatif et culturel. Pour l'historien Peter Guralnick, le réseau du « Chitlin' Circuit » est le berceau de la musique soul de Memphis, le lieu de l'expression de la musicalité africaine-américaine. Alan Leeds, ancien manager de James Brown, notamment sur la tournée de 1970, a publié une biographie associant cette époque sonore au contexte disparu des restaurants du Chitlin' Circuit.

Les andouilles font partie de l'histoire culinaire des Afro-Américains, souvent contraints à cuisiner des intestins du porc, par opposition aux parties plus nobles que sont le bacon ou le jambon. Cette nourriture symbolise l'acquisition d'un goût par fait de nécessité et que l'on finit par apprécier par acculturation. L'expression soul food est traditionnellement employée pour caractériser la cuisine Africaine-Américaine, en référence à la Soul music et à la notion de nourriture spirituelle.

Références

Cuisine des États-Unis
Culture populaire
Musique américaine (États-Unis)
Musique afro-américaine

Chitlin' Circuit


Monte Popomanaseu es la montaña más alta de las Islas Salomón. Se encuentra en la isla de Guadalcanal al este del monte Makarakomburu. Con 2335 metros (7661 pies), es el pico más alto en el Pacífico insular Sur, con exclusión de Nueva Guinea y sus islas satélite. Haciendo un paneo a través del Pacífico Sur, no hay montaña más alta hasta llegar a los Andes en América del Sur. La cumbre es una meseta. Tiene gran importancia cultural para los pueblos indígenas y sostiene un hábitat vital para muchas especies endémicas y restringidas a Guadalcanal.

Véase también
 Geografía de las Islas Salomón
 Geografía de Oceanía

Referencias

Enlaces externos
Información sobre la montaña

Montañas de las Islas Salomón
Picos ultraprominentes de Oceanía
Puntos culminantes de un país insular
Puntos más altos de los países de Oceanía

Monte Popomanaseu


Die Swedish International Stockholm 2008 im Badminton fanden in Täby, Stockholm, vom 23. bis zum 27. Januar 2008 statt. Der Referee war Björn von Veh aus Finnland. Das Preisgeld betrug 5.000 US-Dollar.

Austragungsort
Täby Sportcenter (vormals Tibblehallen), Attundavägen 5-7

Finalergebnisse

Weblinks
Offizielle Webseite
badminton.de

2008
Badminton 2008
BE Circuit 2007/08
Badmintonwettbewerb in Stockholm

Swedish International Stockholm 2008


Simon Ramo (født 7. maj 1913, død 27. juni 2016) var en amerikansk ingeniør, erhvervsleder og forfatter. Han ledede udviklingen af mikrobølge- og missilteknologierne og er også kendt som faderen til de interkontinentale ballistiske missiler (ICBM). Han udviklede også General Electrics elektronmikroskop. Han havde været delvis ansvarlig for oprettelsen af to Fortune 500-virksomheder, Ramo-Wooldridge (TRW efter 1958) og Bunker-Ramo (nu en del af Honeywell).

Ingeniører fra USA

Simon Ramo


The Prior Analytics (; ) is a work by Aristotle on reasoning, known as syllogistic, composed around 350 BCE. Being one of the six extant Aristotelian writings on logic and scientific method, it is part of what later Peripatetics called the Organon.

The term analytics comes from the Greek words analytos (ἀναλυτός, 'solvable') and analyo (ἀναλύω, 'to solve', literally 'to loose'). However, in Aristotle's corpus, there are distinguishable differences in the meaning of ἀναλύω and its cognates. There is also the possibility that Aristotle may have borrowed his use of the word "analysis" from his teacher Plato. On the other hand, the meaning that best fits the Analytics is one derived from the study of Geometry and this meaning is very close to what Aristotle calls episteme (επιστήμη), knowing the reasoned facts. Therefore, Analysis is the process of finding the reasoned facts.

In the Analytics then, Prior Analytics is the first theoretical part dealing with the science of deduction and the Posterior Analytics is the second demonstratively practical part. Prior Analytics gives an account of deductions in general narrowed down to three basic syllogisms while Posterior Analytics deals with demonstration.

Legacy

Aristotle's Prior Analytics represents the first time in history when Logic is scientifically investigated. On those grounds alone, Aristotle could be considered the Father of Logic for as he himself says in Sophistical Refutations, "When it comes to this subject, it is not the case that part had been worked out before in advance and part had not; instead, nothing existed at all."

Ancient commentaries
In the third century AD, Alexander of Aphrodisias's commentary on the Prior Analytics is the oldest extant and one of the best of the ancient tradition and is available in the English language.

In the sixth century, Boethius composed the first known Latin translation of the Prior Analytics, however, this translation has not survived, and the Prior Analytics may have been unavailable in Western Europe until the eleventh century, when it was quoted from by Bernard of Utrecht.

The so-called Anonymus Aurelianensis III from the second half of the twelfth century is the first extant Latin commentary, or rather fragment of a commentary.

Modern reception
Modern work on Aristotle's logic builds on the tradition started in 1951 with the establishment by Jan Łukasiewicz of a revolutionary paradigm. His approach was replaced in the early 1970s in a series of papers by John Corcoran and Timothy Smiley—which inform modern translations of Prior Analytics by Robin Smith in 1989 and Gisela Striker in 2009.

A problem in meaning arises in the study of Prior Analytics for the word syllogism as used by Aristotle in general does not carry the same narrow connotation as it does at present; Aristotle defines this term in a way that would apply to a wide range of valid arguments. In the Prior Analytics, Aristotle defines syllogism as "a deduction in a discourse in which, certain things being supposed, something different from the things supposed results of necessity because these things are so." In modern times, this definition has led to a debate as to how the word "syllogism" should be interpreted. At present, syllogism is used exclusively as the method used to reach a conclusion closely resembling the "syllogisms" of traditional logic texts: two premises followed by a conclusion each of which is a categorical sentence containing all together three terms, two extremes which appear in the conclusion and one middle term which appears in both premises but not in the conclusion. Some scholars prefer to use the word "deduction" instead as the meaning given by Aristotle to the Greek word syllogismos (συλλογισμός). Scholars Jan Lukasiewicz, Józef Maria Bocheński and Günther Patzig have sided with the Protasis-Apodosis dichotomy while John Corcoran prefers to consider a syllogism as simply a deduction.

See also
 Law of identity
 Reductio ad absurdum

Notes

Bibliography
Greek text
 Aristotle. Analytica Priora et Posteriora. Ed. Ross and Minio-Paluello. Oxford University Press, 1981. ISBN 9780198145622.
 Aristotle. Categories; On Interpretation; Prior Analytics. Greek text with translation by H. P. Cooke, Hugh Tredennick. Loeb Classical Library 325. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1938. ISBN 9780674993594.
Translations
 Aristotle, Prior Analytics, translated by Robin Smith, Indianapolis: Hackett, 1989.
 Aristotle, Prior Analytics Book I, translated by Gisela Striker, Oxford: Clarendon Press 2009.
Studies
 Corcoran, John (ed.), 1974. Ancient Logic and its Modern Interpretations., Dordrecht: Reidel.
 Corcoran, John, 1974a. "Aristotle's Natural Deduction System". Ancient Logic and its Modern Interpretations, pp. 85-131.
 Lukasiewicz, Jan, 1957. Aristotle's Syllogistic from the Standpoint of Modern Formal Logic. 2nd edition. Oxford: Clarendon Press.
 Smiley, Timothy. 1973. "What Is a Syllogism?", Journal of Philosophical Logic, 2, pp.136-154.

External links

 The text of the Prior Analytics is available from the MIT classics archive.
Prior Analytics, trans. by A. J. Jenkinson

Prior Analytics - Uncompressed Audiobook
 Aristotle: Logic entry by Louis Groarke in the Internet Encyclopedia of Philosophy

 Aristotle's Prior Analytics: the Theory of Categorical Syllogism an annotated bibliography on Aristotle's syllogistic

Works by Aristotle
Term logic
Ancient Greek logic
History of logic
Logic literature
Syllogism

Prior Analytics