A Copa da Liga Inglesa de 2022–23 (2022-23 EFL Cup), foi a 63ª edição do torneio, também conhecida por Carabao Cup por motivos de patrocínio. A competição é aberta a todos os clubes participantes da Premier League e da English Football League.

O vencedor da competição se classifica para a rodada de play-offs da edição posterior da Liga Conferência Europa da UEFA.

O Liverpool defendia seu título de atual campeão, após derrotar o Chelsea nas penalidades e somar 9 títulos da copa na temporada anterior, mas foram eliminados pelo Manchester City na quarta rodada.

O  foi o campeão após derrotar o  por 2-0, no dia 26 de fevereiro de 2023. O time volta a vencer a Copa da Liga após 6 temporadas.

Participantes
Todos os 92 clubes na Premier League e na Liga Inglesa de Futebol na temporada participam da Copa da Liga Inglesa desta temporada. As vagas são distribuídas através do top 4 ligas do sistema de ligas do futebol inglês.

Na primeira rodada, 22 dos 24 clubes da EFL Championship, e todos da EFL League One e da EFL League Two entram.

Na rodada seguinte, os dois clubes restantes da EFL Championship, os clubes que terminaram em 18º e 19º na Premier League 2021-22 (Burnley e Watford), e os clubes da Premier League que não estejam disputando competições europeias entram.

Primeira rodada
No total, 70 clubes jogaram a primeira rodada: 24 da League Two (4º divisão) e da League One (3º divisão), e 22 da Championship (2º divisão). O sorteio para esta fase foi dividido em uma base geográfica em seções "norte" e "sul". As equipes foram sorteadas contra uma equipe da mesma seção.

Seção Norte

Seção Sul

Segunda Rodada
No total, 50 clubes jogaram a segunda rodada: os 35 vencedores da rodada anterior, 2 clubes da EFL Championship (2ª divisão) que não entraram na primeira rodada, e 13 clubes da Premier League que não estejam disputando competições europeias. O sorteio para esta fase foi dividido em uma base geográfica em seções "norte" e "sul". As equipes foram sorteadas contra uma equipe da mesma seção.

Seção Norte

Seção Sul

Terceira Rodada
No total, 32 clubes jogaram a terceira rodada. Arsenal, Chelsea, Liverpool, Manchester City, Manchester United, Tottenham Hotspur e West Ham United entraram nesta rodada devido às suas participações na Liga dos Campeões da UEFA de 2022-23, na Liga Europa da UEFA de 2022-23 e na Liga Conferência Europa da UEFA de 2022-23. O sorteio desta rodada foi realizado no dia 24 de agosto de 2022 e ela consiste em 19 clubes da Premier League, 3 da EFL Championship, 6 da EFL League One e 4 da EFL League Two. As chaves estavam programadas para serem disputadas na semana que inicia em 7 de novembro de 2022.

Quarta rodada
No total, 16 clubes jogaram a quarta rodada. O Gillingham, representante da EFL League Two (4ª divisão), foi o clube de rank mais baixo no sorteio, sorteio esse que foi realizado no dia 10 de novembro de 2022.

Quartas-de-final
No total, 8 clubes jogaram as quartas-de-final. O Charlton Athletic representante da EFL League One (3ª divisão) foi o time de rank mais baixo no sorteio e o único clube fora da Premier League.

Semi-finais
As 4 equipes vencedoras das quartas-de-final, todas da Premier League, se classificam para essa rodada.

Manchester United e Newcastle United se classificam para a final da Copa da Liga Inglesa 2022-23.

Final

A partida foi marcada pelo grande público presente de 87.306 torcedores, que faziam a festa das torcidas dos Magpies e dos Red Devils, eles que, por um lado, invadiram Londres na torcida pelo título inédito para o Newcastle United que inicia um projeto, após ser comprado por um fundo de investimento árabe, e por outro lado, encerraria um jejum de 6 anos sem conquistas do Manchester United, em processo de reconstrução após um período difícil desde a aposentadoria de Sir Alex Ferguson.

O Manchester United se sagrou campeão do torneio nesta temporada, após vencer o Newcastle United por 2-0, com gols de Casemiro aos 33' e Marcus Rashford aos 39'.

Artilharia
Atualizado ao dia 26 de fevereiro de 2023.

Copa da Liga Inglesa de 2022–23


ياكوبو باروتسي دا فينيولا (Jacopo Barozzi da Vignola) يـُعرف عموما باسم الفينيولا (فينيولا، 1 أكتوبر 1507 - روما، 7 يوليو 1573) معماري إيطالي.

 في 1583 نشر كتب بشأن قواعد المنظور العملي.
 صمم قصر فارنيزي (Palazzo Farnese di Caprarola) واحد من أهم أمثلة الطراز المانيريزمي (Manierism).
 صمم كنيسة المسيح () التي أصبحت نموذج يستخدمه اليسوعيين لتشييد مباني العبادة.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من فينيولا
كتاب عمارة إيطاليون
كتاب غير روائيين ذكور إيطاليون
معماريون إيطاليون
معماريون إيطاليون في القرن 16
مواليد 1507
مواليد في فينيولا
وفيات 1573
وفيات في روما

ياكوبو باروتسي دا فينيولا


Hellen Onsando Obiri (* 13. Dezember 1989 in Kisii) ist eine kenianische Leichtathletin, die im Mittel- und Langstreckenlauf an den Start geht. Sie zählt mit zahlreichen Medaillen bei Olympischen Spielen und Weltmeisterschaften zu den erfolgreichsten Leichtathletinnen ihres Landes.

Sportliche Laufbahn
Erste internationale Erfahrungen sammelte Hellen Obiri bei den Militärweltspielen 2011 in Rio de Janeiro, bei denen sie in 2:01,86 min die Bronzemedaille im 800-Meter-Lauf gewann und über 1500 Meter Platz vier belegte. Über diese Disziplin qualifizierte sie sich aber für die Weltmeisterschaften im südkoreanischen Daegu, bei denen sie mit 4:20,23 min im Finale auf den elften Platz gelangte. Im Jahr darauf siegte sie überraschend bei den Hallenweltmeisterschaften in Istanbul über 3000 Meter in 8:37,16 min vor der Marokkanerin Mariem Alaoui Selsouli und Hind Dehiba Chahyd aus Frankreich. Während der Freiluftsaison steigerte sie ihre Bestleistung über 1500 Meter auf 3:59,68 min und qualifizierte sich damit für die Olympischen Spiele London, bei denen sie mit 4:16,57 min im Finale den achten Platz belegte.

Im Jahr 2013 qualifizierte sie sich erneut für die Weltmeisterschaften in Moskau, bei denen sie in 4:03,86 min die Bronzemedaille hinter Abeba Aregawi, die für Schweden an den Start ging und der US-Amerikanerin Jenny Simpson. In der Hallensaison 2014 erfolgte die Teilnahme an den Hallenweltmeisterschaften im polnischen Sopot, bei denen sie im 3000 Meter in 8:57,72 min die Silbermedaille hinter der Äthiopierin Genzebe Dibaba Dibaba gewann und zugleich den Beginn einer jahrelang andauernden Rivalität darstellt. Ende Mai stellte sie bei den erstmals ausgetragenen IAAF World Relays auf den Bahamas mit dem Quartett Mercy Cherono, Faith Kipyegon, Irene Jelagat und Hellen Obiri mit 16:33,58 min einen neuen und bis heute (Stand 2018) gültigen Weltrekord mit der 4-mal-1500-Meter-Staffel auf. Zuvor lief sie beim Qatar Athletic Super Grand Prix in Doha am 9. Mai die schnellste Zeit seit dem 13. September 1993, als mit Junxia Wang, Qu Yunxia und Zhang Linli gleich drei Chinesinnen schneller gelaufen waren. Mit 8:20,68 min steigerte sie ihre persönliche Bestleistung um mehr als 13 Sekunden und steht damit auf Rang fünf der ewigen Bestenliste (Stand 2018). Ende Juli nahm Obiri zum ersten Mal an den Commonwealth Games in Glasgow teil und konnte dort mit dem sechsten Platz und einer Zeit von 4:10,84 min ihrer Favoritenrolle nicht gerecht werden. Jedoch gewann sie zwei Wochen später bei den Afrikameisterschaften in Marrakesch in 4:09,53 min die Goldmedaille vor der Äthiopierin Dawit Seyaum und Rababe Arafi aus Marokko. Mitte September gelangte sie beim Leichtathletik-Continentalcup ebendort auf den vierten Rang.

Es folgte das Jahr 2015 in dem Obiri keine Wettkämpfe bestritt, sich aber zunehmend auf den 5000-Meter-Lauf hinzuwandte. 2016 qualifizierte sie sich ohne kompetitive internationale Rennen für die Olympischen Spiele in Rio de Janeiro, bei denen sie in 14:29,77 min im Finale die Silbermedaille hinter ihrer Landsfrau Vivian Cheruiyot gewann. Bei der Golden Gala 2017 in Rom bestritt sie die 5000 Meter in 14:18,37 min und stellte damit einen neuen kenianischen Rekord auf und lief die fünftschnellste, jemals gelaufene Zeit (Stand 2018). Sie galt damit als Favoritin für die Weltmeisterschaften in London, bei denen sie sich mit 14:34,86 min im Finale deutlich gegen Almaz Ayana aus Äthiopien durchsetzen konnte. Im Jahr darauf belegte sie bei den Hallenweltmeisterschaften in Birmingham in 8:49,66 min den für sie enttäuschenden vierten Platz über 3000 Meter. Im April stellte sie bei den Commonwealth Games im australischen Gold Coast ihre internationale Klasse zu schau und gewann in moderaten 15:13,11 min vor ihrer Landsfrau Margaret Chelimo Kipkemboi und der Engländerin Laura Weightman. Anschließend gewann sie bei den Afrikameisterschaften in Asaba in 15:47,18 min vor den Äthiopierinnen Senbere Teferi und Meskerem Mamo ebenfalls die Goldmedaille. Im September vertrat sie Afrika erneut beim Leichtathletik-Continentalcup in Ostrava und wurde diesmal in 8:36,20 min Dritte über 3000 Meter.

2019 siegte sie bei den Crosslauf-Weltmeisterschaften in Aarhus in 36:14 min vor der Äthiopierin Dera Dida und sicherte sich hinter Äthiopien die Silbermedaille in der Teamwertung. Ende September nahm sie an den Weltmeisterschaften in Doha teil und belegte dort, in ihrem erst dritten Rennen über diese Distanz überhaupt, in 30:35,82 min den fünften Platz im 10.000-Meter-Lauf. Kurz darauf siegte sie über 5000 Meter mit neuem Meisterschaftsrekord von 14:26,72 min vor ihrer Landsfrau Margaret Chelimo Kipkemboi und Konstanze Klosterhalfen aus Deutschland. 2020 siegte sie in 14:22,12 min beim Herculis über 5000 m sowie 15:06,36 min auch beim Kip Keino Classic in Nairobi. Im Jahr darauf wurde sie nach 1:04:51 h Dritte beim Istanbul-Halbmarathon und siegte Anfang Juli in 14:38,36 min bei den Bislett Games in Oslo. Anschließend startete sie bei den Olympischen Sommerspielen in Tokio und gewann dort in 14:38,36 min die Silbermedaille über 5000 m hinter der Niederländerin Sifan Hassan. Zudem wurde sie mit neuer Bestleistung von 30:24,27 min Vierte über 10.000 m. Zum Saisonabschluss gelangte sie beim Memorial Van Damme mit 14:26,23 min auf Rang drei und siegte im September in 1:07:42 h beim Great North Run.

2022 wurde sie beim RAK-Halbmarathon in 1:04:22 h Zweite und im März siegte sie in 1:04:48 h beim Istanbul-Halbmarathon. Im Juli startete sie über 10.000 Meter bei den Weltmeisterschaften in Eugene und gewann dort mit neuer Bestleistung von 30:10,0 min die Silbermedaille hinter der Äthiopierin Letesenbet Gidey.

Zwischen 2011 und 2014 sowie 2018 wurde Obiri kenianische Meisterin im 1500-Meter-Lauf.

Persönliche Bestzeiten
 800 Meter: 2:00,53 min, 5. August 2011 in London
 1500 Meter: 3:57,05 min, 31. Mai 2014 in Eugene
 1500 Meter (Halle): 4:05,04 min, 15. Februar 2018 in Toruń
 Meile: 4:16,15 min, 22. Juli 2018 in London (kenianischer Rekord)
 3000 Meter: 8:20,68 min, 9. Mai 2014 in Doha (kenianischer Rekord)
 3000 Meter (Halle): 8:29,41 min, 18. Februar 2017 in Birmingham
 5000 Meter: 14:18,37 min, 8. Juni 2017 in Rom (kenianischer Rekord)
 10.000 Meter: 30:10,02 min, 16. Juli 2022 in Eugene
 10-km-Straßenlauf: 30:15 min, 22. Mai 2022 in Manchester
 Halbmarathon: 1:04:22 h, 19. Februar 2022 in Ra's al-Chaima

Weblinks

Einzelnachweise

800-Meter-Läufer (Kenia)
1500-Meter-Läufer (Kenia)
3000-Meter-Läufer (Kenia)
5000-Meter-Läufer (Kenia)
10.000-Meter-Läufer (Kenia)
Halbmarathonläufer (Kenia)
Crossläufer (Kenia)
Olympiateilnehmer (Kenia)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Kenia)
Weltmeister (5000-Meter-Lauf)
Weltmeister (3000-Meter-Lauf)
Weltmeister (Crosslauf)
Sieger bei den Commonwealth Games (Leichtathletik)
Afrikameister (1500-Meter-Lauf)
Afrikameister (5000-Meter-Lauf)
Kenianischer Meister (Leichtathletik)
Sportsoldat (Kenia)
Kenianer
Geboren 1989
Frau

Hellen Obiri


, aussi appelée Ikejima, est une île du Japon située dans la préfecture de Nagasaki non loin de la ville du même nom.

Lieu d'une mine de charbon, des milliers de travailleurs vivaient auparavant sur l'île. Elle est connue pour avoir employé pas moins de  voire  à son apogée (ce qui en faisait alors l'un des endroits les plus densément peuplés au monde).

En 2018, il ne reste que  sur l'île, essentiellement des mineurs retraités et leur famille, restés dans leur logement de travail.

L'île abrite la seule mine de charbon désaffectée du Japon accessible aux touristes.

Géographie

Localisation
L'île, située à  à l'ouest de la péninsule de Nishisonogi et à  au nord-est du récif oriental d'Ohikishima, fait une superficie de  du nord au sud et de  d'est en ouest.

À l'extrémité nord-est se trouve un port, auparavant un lac appelé  avec une plage de galets qui était en réalité une lagune avec de l'eau de mer allant jusqu'à  de profondeur et s'étendant à l'intérieur de l'île sur .

Relief
Dôtée d'un littoral long de , la terre boisée sur l'île d'Ike est assez vallonnée.

Histoire
L'île est au départ habitée par quelques familles de pêcheurs.

En 1913, les terres locales sont achetées par la société minière Mitsui  pour l'extraction de la houille.

En 1952, Matsushima Tanko Co., Ltd. commence le développement de gisements et la construction d'une future mine. L'exploitation minière commence en 1959 (avec un volume annuel de  de tonnes de charbon extraites). Les salaires élevés et la demande croissante de charbon commencent alors à attirer un grand nombre de travailleurs sur l'île, conduisant à la construction de grands immeubles résidentiels (une école primaire et une secondaire avec environ  étaient même présentes en plus des vastes lotissements). Avant cela, seuls  permanents environ vivaient sur l'île.

Pour compenser la pénurie d'eau sur l'île, une usine de dessalement à  d'une capacité de  par jour est construite conjointement par  et . La station commence à fonctionner au printemps 1967 pour fournir de l'eau potable à .

En 1970, l'île compte .

En 1984, l'île atteint son pic de production avec plus de  de tonnes extraites.

Progressivement, le site connaît ensuite un déclin à la suite de nombreux accidents et des importations concurrentes de charbon moins cher en provenance de l'étranger.

La fermeture définitive de la mine a lieu le  (elle est alors l'une des deux dernières mines de charbon du pays ainsi que la dernière à fermer à Kyūshū), lorsque  sont licenciés. Cela a pour conséquence de vider immédiatement des dizaines d'immeubles.

Faune
À la suite du quasi-abandon de l'île une importante population de chats s'est développée.

Le sanglier est découvert pour la première fois sur l'île en 2011. On pense qu'ils sont venus à la nage de Matsu-shima, dans la ville de Saikai, et leur augmentation constante est désormais devenue un problème.

Démographie

Tourisme
L'île organise  des visites guidées pour les touristes, où l'on peut entrer dans les anciens puits de mine par petits trains.

En 2011, les voitures de mine de passagers sont restaurées. Le train à trois voitures peut transporter jusqu'à  et parcourir .

En 2014, l'île est visitée par , et plus de  en 2015 (des visites de complexes résidentiels abandonnés sont également ouvertes aux touristes cette année-là).

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Mine de charbon
 Économie du Japon

Liens externes

   , NHK,

Île au Japon
Île de la mer de Chine orientale
Géographie de la préfecture de Nagasaki
Mine de charbon au Japon

Ikeshima


O massacre de 1944 em Honduras foi um episódio de repressão política e assassinatos em massa ocorridos no dia 6 de julho de 1944, perpetrados pela ditadura do Cariato (1933-1949) contra manifestantes pró-democracia da cidade de San Pedro Sula.

Eventos
No ano de 1944, foram derrubados os ditadores centro-americanos Maximiliano Hernández e Jorge Ubico. Muitos hondurenhos interpretaram esses eventos como uma oportunidade para  a derrubada da ditadura de Tiburcio Carías Andino, que então governava com mão de ferro há 11 anos.

O mês de maio foi o ponto de partida da agitação política em Honduras, começando com protestos estudantis contra o regime de Carías; ainda em maio houveram manifestações protagonizadas por mulheres na capital; no final do mês as mulheres exigiram a liberdade de presos políticos.

Em 4 de julho, dia que se celebrava a independência dos Estados Unidos, os opositores do Cariato convidaram estadunidenses das companhias bananeiras e realizaram protestos em Tegucigalpa pedindo a renúncia de Carías. Atacada com gás lacrimogêneo pela polícia nacional, essa manifestação foi reprimida, apesar de não ter tido registros de mortes.

Em 5 de julho alguns grupos de plantadores de banana começaram uma greve contra o governo. Vários grevistas foram presos e outros fugiram, os simpatizantes do regime por meio de panfletos alegaram que a greve fracassou pois o "povo apoia unanimemente Carías". Na noite deste dia, em San Pedro Sula, profissionais se reuniram com o ministro da guerra Juan Manuel Gálvez, com a proposta que teriam manifestações no dia seguinte com a condição de que os manifestantes não levariam armas. Gálvez aceitou e ofereceu plenas garantias a eles, e os pediu que terminassem com a greve atual.

Na tarde do dia 6 de julho, protestos similares ocorreram em San Pedro Sula; entre os manifestantes estavam trabalhadores, comerciantes, mulheres, idosos e crianças. Em resposta às manifestações, as forças do regime reprimiram com atos de brutalidade cidadãos sanpedranos desarmados. Mais de 70 mortos foram registrados e um número ainda desconhecido de centenas de feridos pela repressão militar.

Após o massacre, um violento toque de recolher foi imposto.

História de Honduras
Massacres em Honduras
Manifestações e protestos em Honduras
1944 em Honduras

Massacre de 1944 em Honduras


Halmstadgade er en gade i det nordlige Aarhus mellem Hasle Ringvej og Olof Palmes Allé, plus et par sidegader til selve centralgaden. Gaden ligger i et kvarter med flere uddannelsesinstitutioner, bl.a. Aarhus Tech og Aarhus Akademi (adresse på søstergaden Gøteborg Allé), ligesom Aarhus Skøjtehal og Christiansbjerghallen er beliggende tæt ved Halmstadgade. Bybussen 6A går igennem gaden og har stoppesteder ved Skøjtehallen og Aarhus Tech.

Historie
Oprindeligt blev Halmstadgade og Olof Palmes Allé dannet som én gade i 1966 under navnet "Halmstadgade", men gaden nord for t-krydset ved Nehrus Allé blev i 1986 omdøbt til "Olof Palmes Allé" som en hyldest til den svenske statsminister Olof Palme, der blev myrdet i februar samme år.  Halmstadgade er opkaldt efter den vestsvenske by Halmstad og ligger i et større kvarter på Christiansbjerg med gader navngivet efter norske og svenske byer.

Gaden har postnummeret 8200 og ligger i Aarhus N.

Kilder og henvisninger

Gader i Aarhus

Halmstadgade


Mark Ivanir (; * 6. September 1968 in Czernowitz, Ukrainische Sowjetrepublik, Sowjetunion) ist ein israelischer Schauspieler und Synchronsprecher.

Leben
Der gebürtige Ukrainer Mark Ivanir wanderte mit seiner Familie 1972 nach Israel aus, wo er nahe der Stadt Bnei Berak aufwuchs. Nach seinem Wehrdienst studierte er Clownerie in Paris und trat im Cirque Pauwels auf. Es folgte ein Schauspielstudium bei Nissan Nativ, bevor er für mehrere Jahre unter anderem im Cameri-Theater und im Gesher Theater spielte, sowie mit Theatergruppen auf Tour ging. Er zeigte eine größere Rollenvielfalt, da er sowohl Russisch, Hebräisch als auch Englisch sprach. Mit seinem von ihm mitbegründeten Gesher Theatre tourte er auch durch England und spielte in London. Nachdem er für das Kriegsdrama Schindlers Liste gecastet wurde, zog er komplett nach London, wo er Schauspiel am Theater De Complicite studierte und weiterhin Theater spielte. Seit 2001 lebt er in Los Angeles und spielte in Filmen wie Mr. & Mrs. Smith, Der gute Hirte und Johnny English – Jetzt erst recht! mit.

2010 wurde er für seine Rolle in der Tragikomödie Die Reise des Personalmanagers mit einer Nominierung als Bester Hauptdarsteller für den israelischen Filmpreis Ophir Award bedacht.

Filmografie (Auswahl)

Film
 1988: Der stählerne Adler II (Iron Eagle II)
 1991: Delta Force 3 – The Killing Game (Delta Force 3 – The Killing Game)
 1993: Schindlers Liste (Schindler's List)
 2000: In stürmischen Zeiten (The Man Who Cried)
 2003: Marines – Gehetzt und verraten (Marines)
 2004: Terminal (The Terminal)
 2005: Mr. & Mrs. Smith
 2005: The Cutter
 2006: Der gute Hirte (The Good Shepherd)
 2006: Undisputed 2 (Undisputed II: Last Man Standing)
 2007: Hunting Party – Wenn der Jäger zum Gejagten wird (The Hunting Party)
 2008: Get Smart
 2008: Inside Hollywood (What Just Happened?)
 2010: Die Reise des Personalmanagers (שליחותו של הממונה על משאבי אנוש)
 2010: Undisputed 3: Redemption (Undisputed III: Redemption)
 2010: Bunraku
 2011: 360
 2011: Die Abenteuer von Tim und Struppi – Das Geheimnis der Einhorn (The Adventures of Tintin)
 2011: Johnny English – Jetzt erst recht! (Johnny English Reborn)
 2012: Der Ruf der Wale (Big Miracle)
 2012: Die vierte Macht
 2012: Saiten des Lebens (A Late Quartet)
 2017: Es war einmal in Deutschland …
 2018: 7 Tage in Entebbe (7 Days in Entebbe)
 2022: Rubikon
 2023: Heart of Stone

Serie
 2002: JAG – Im Auftrag der Ehre (JAG, eine Folge)
 2003: Monk – Mr. Monk geht in den Zirkus
 2003: 24 (zwei Folgen)
 2003: Without a Trace – Spurlos verschwunden (Without a Trace, eine Folge)
 2003: Beauty and the Baker (drei Staffeln, je 20 Folgen)
 2005: CSI: NY (eine Folge)
 2005: The Shield – Gesetz der Gewalt (The Shield, eine Folge)
 2006: CSI: Crime Scene Investigation (CSI: Crime Scene Investigation, eine Folge)
 2007: Law & Order (eine Folge)
 2008: Terminator: The Sarah Connor Chronicles (zwei Folgen)
 2009: CSI: Miami (zwei Folgen)
 2009: Dollhouse (eine Folge)
 2010: Fringe – Grenzfälle des FBI (Fringe, eine Folge)
 2010: Im Angesicht des Verbrechens (neun Folgen)
 2011: Burn Notice (eine Folge)
 2012: Touch (1. Staffel, Folge 2)
 2014: The Blacklist als Ivan (eine Folge)
 2014: Grimm als Boris Myshkin (eine Folge)
 2014: The Mentalist als Jan Nemic (eine Folge)
 2014: Braquo als Levani Jordania (acht Folgen)
 2015, 2018: Homeland (acht Folgen)
 2017: Madam Secretary (eine Folge)
 2017: Transparent (vier Folgen)
 2018, 2022: Barry (fünf Folgen)
 2019: For All Mankind (zwei Folgen)
 2020: Away (zehn Folgen)
 2022: Babylon Berlin (zwölf Folgen)

Videospiel
 2005: Psychonauts
 2006: Gothic 3
 2006: Tom Clancy's Splinter Cell: Double Agent
 2007: Call of Duty 4: Modern Warfare
 2007: Close to Home
 2007: World in Conflict
 2009: The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena
 2009: World in Conflict: Soviet Assault
 2010: Metro 2033
 2011: Assassin's Creed: Revelations
 2011: Battlefield 3
 2011: Call of Duty: Modern Warfare 3
 2012: Ghost Recon: Alpha

Auszeichnungen (Auswahl)
 2010: eine Nominierung des israelischen Filmpreises Ophir Award als Bester Hauptdarsteller für seine Rolle in Die Reise des Personalmanagers

Weblinks

 Offizielle Internetpräsenz

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Synchronsprecher
Israeli
Geboren 1968
Mann

Mark Ivanir


Robert Kendall Lazarsfeld (né le ) est un mathématicien américain qui travaille en géométrie algébrique.

Biographie

Lazarsfeld est le fils des sociologues Paul Lazarsfeld et Patricia Kendall. Il étudie à l'université Harvard (licence en 1975) et obtient son doctorat à l'université Brown en 1980 sous la direction de William Fulton (Branched coverings of projective space). De 1980 à 1983, il est Benjamin Peirce Instructor à l'université Harvard et en 1981-1982 à l'Institute for Advanced Study. À partir de 1983, il est professeur assistant, puis en 1984 professeur associé et à partir de 1987 professeur à l'Université de Californie à Los Angeles. De 1997 à 2013, il est professeur à l'Université du Michigan, depuis 2007 en tant que Raymond L. Wilder Collegiate Professor. Depuis 2013, il est professeur à l'Université Stony Brook.

Ses recherches portent sur la géométrie algébrique. Christopher Hacon est l'un de ses élèves.

Distinctions et activités
Lazarsfeld est membre de l'Académie américaine des arts et des sciences. En 1990 il est conférencier invité au Congrès international des mathématiciens de Kyōto (Linear series on algebraic varieties). De 1984 à 1987 il est Sloan Research Fellow, et de 1985 à 1990 Presidential Young Investigator. En 1998-99 il est Guggenheim Fellow et en 2005 Colloquium Lecturer de l'AMS (How polynomials vanish: Singularities, integrals, and ideals), dont il est membre.

De 2002 à 2009, Lazarsfeld est rédacteur du Journal of the American Mathematical Society et rédacteur en chef de 2007 à 2009. En 2012-2013, il est rédacteur en chef du Michigan Mathematical Journal.

En 2006, Lazarsfeld est élu membre de l'Académie américaine des arts et des sciences. En 2012, il devient membre de l'American Mathematical Society. En 2015, il est lauréat du prix Leroy P. Steele pour l'exposition mathématique pour son livre Positivity in Algebraic Geometry.

Publications (sélection)

 ;

 .

Notes et références

Liens externes

 Site à l'Université Stony Brook
 Publications de Robert Lazarsfeld sur Google Scholar
   Publications de Robert Lazarsfeld sur zbMath

Étudiant de l'université Harvard
Membre de l'American Mathematical Society
Membre de l'Académie américaine des arts et des sciences
Professeur à l'université du Michigan
Professeur à l'université de Californie à Los Angeles
Étudiant de l'université Brown
Mathématicien américain du XXIe siècle
Mathématicien américain du XXe siècle
Naissance en avril 1953
Lauréat du prix Leroy P. Steele

Robert Lazarsfeld


An Axonopus corymbosus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Roxburgh, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schult.. An Axonopus corymbosus in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus corymbosus


Wilhelm "Willi" Fruth (* 21. April 1925 in München; † 9. September 2014) war ein deutscher Jazzmusiker (Klarinette, Akkordeon, Komposition), Musikproduzent und -verleger, der vor allem für seine Produktionen bei MPS bekannt ist.

Leben und Wirken
Fruth studierte von 1939 bis 1942 Klarinette an der Musikhochschule München, bevor er zum Kriegsdienst im Zweiten Weltkrieg eingezogen wurde. Ab 1946 leitete er eigene Bands; er arbeitete dann zehn Jahre in der Schweiz. 1963 wurde er der Produktionschef des Plattenlabels SABA und 1968 des aus diesem entstehenden Jazzlabels MPS, für die er teilweise auch als Tonmeister tätig war. Er produzierte Aufnahmen, die international als wegweisend galten. Mit Hans Georg Brunner-Schwer gründete er den Musikverlag Edition Swington, der die aufgenommenen Kompositionen der Musiker veröffentlichte und der ihm später allein gehörte. Nach der Beendigung der Labelaktivitäten 1981 war er als Verleger und weiterhin als Komponist tätig. Er komponierte mehr als 200 Titel, unter anderem für Erwin Lehn (Swing Skizze) und für Nelson Riddle (Romantic Places).

Diskographie (Auswahl)
 Little Darling (später wiederveröffentlicht unter dem Titel Keep Swinging, mit Rudi Risavy, Mita Matejic, Mackie Ruff, Peter Witte, Charly Antolini, Otto Weiss, Hans Lehmann, Berni Prock, Art Van Damme, Paul Reinhardt, W. Goldmann, Rudi Thiem, Heribert Thusek, 1956–1963).

Literatur
 Jürgen Wölfer: Jazz in Deutschland. Das Lexikon. Alle Musiker und Plattenfirmen von 1920 bis heute. Hannibal, Höfen 2008, ISBN 978-3-85445-274-4.

Einzelnachweise

Jazz-Akkordeonist
Jazz-Klarinettist
Komponist (Jazz)
Musikproduzent
Tonmeister
Musikverleger
Deutscher
Geboren 1925
Gestorben 2014
Mann
Absolvent der Hochschule für Musik und Theater München

Willi Fruth


Flextid (kan også staves flekstid), også kaldet fleksibel arbejdstid, er et begreb, som optræder på mange arbejdspladser i dag. I korte træk dækker flextid over en arbejdstidsordning hvor medarbejderne har mulighed for selv at bestemme tidspunkterne på dagen, de ønsker at arbejde. Ideen om flextid blev oprindeligt udtænkt af den tyske ledelseskonsulent,
Christel Kammerer.

Flextid omhandler typisk (men er ikke begrænset til) funktionæransatte indenfor både den private sektor og offentlige sektor. Med fleksible mødetider kan medarbejderne i højere grad selv kan bestemme deres arbejdstid fra dag til dag, så længe de arbejder et vist antal timer henover en periode, og indenfor rammerne af arbejdspladsens givne retningslinjer. Perioden hvori medarbejderen skal opnå en vis samlet arbejdstid kan eksempelvis være en dag, en uge eller en måned, afhængig af arbejdstidsreglerne på den enkelte arbejdsplads.

Typisk kan medarbejdere med en flextidsordning optjene flextid i perioder, hvor de eksempelvis arbejder meget, og anvende denne positive flexsaldo til at gå tidligt/møde sent andre dage, eller måske afholde én eller flere fridage.

I Danmark var særligt den offentlige sektor frontløber for de fleksible arbejdstider, hvor dette i løbet af 1970'erne og 1980'erne blev indført på mange danske offentlige arbejdspladser. De fleksible arbejdstidsordninger bredte sig i den forbindelse også til den private sektor. Allerede dengang opstod behovet hurtigt for at kunne administrere medarbejdernes flextid effektivt, hvilket første til anvendelsen af EDB-løsninger og maskiner til registreringer og beregninger af medarbejdernes arbejdstid.

Virksomheden, Max Bodenhoff, som tidligere havde haft stor succes med agenturet på bl.a. hulkort og hulkortmaskiner fra IBM (indtil den amerikanske virksomhed i 1950 selv valgte at etablere sig i Danmark som IBM Danmark ApS), var blandt de første til at levere EDB-løsninger og maskiner til formålet i Danmark, inspireret af erfaringer fra især Tyskland, hvorfor flextids-løsningerne, som Max Bodenhoff fik agentur på, ligeledes typisk var tysk udviklede (herunder fra tyske Interflex Datensysteme GmbH, der blev grundlagt i 1976, og i dag fortsat udvikler IT-løsninger til bl.a. dette formål).

I dag administrerer mange arbejdspladser medarbejdernes flextid ved hjælp af moderne IT-løsninger til tidsregistrering og Workforce management.

Ifølge en undersøgelse fra 2018 fra Rockwool Fonden havde ca. 62% af de danske lønmodtagere fleksibel arbejdstid (en stigning fra ca. 42% i 2008, hvor fonden foretog samme undersøgelse).

Forskning i flextid
Flextid blev akademisk introduceret i 1970, og har sidenhen udgangspunkt for mange forskningsartikler. Igennem flere årtier har akademiske artikler bidraget til den øgede viden og interesse for fleksibel arbejdstid. En af baggrundene for udviklingen og udbredelsen af begrebet har været akademiske studier, som hovedfokus. Disse leverer også beviser for det betydelige antal og den løbende stigning i brugen af fleksibel arbejdstid i mange lande.

Undersøgelser, der undersøger hvem der får adgang til flextid, har vist, at det typisk er medarbejdere med højere uddannelser, samt medarbejdere i ledelsesstillinger, der får mulighed for flextidsordninger. I modsætning til hvad mange antager, har kvinder ikke bedre adgang til flextidsordninger, end mænd. Kvindedominerede arbejdspladser har rent faktisk dårligere adgang til flextid sammenlignet med arbejdspladser med flest mænd, eller arbejdspladser med en ligelig fordeling mellem mænd og kvinder.
Mange studier undersøger resultaterne af anvendelsen af flextid. Eksempelvis gav et studie af Origo og Pagani, baseret på en stikprøve af europæiske lande, en dyb analyse af konceptet for flextid ved at teste niveauet af heterogenitet i effekten af fleksibilitet på jobtilfredshed og fandt positive forbindelser mod nogle aspekter af jobbet, mens negative eller ingen relation blev fundet mod andre aspekter. Der er stigende beviser for fleksibel arbejdstid som "business case". En meta-analyse af studier har vist at fleksibel arbejdstid kan give en bred vifte af fordele for virksomheder, inklusive stigning i produktivitet, præstation samt reduktion af fravær, mv.

Flextid kan både forebygge samt skabe muligheder. Der er generelt et positivt forhold mellem flextid og opfattelse af arbejdskvalitet i form af bl.a. bedre balance mellem arbejde og privatliv. Fleksibel arbejdstid er også blevet forbundet med øget rekruttering og fastholdelse af medarbejdere. Chung og van der Horst har vist at anvendelsen af flextid reducerer sandsynligheden for, at mødre reducerer deres arbejdstid efter fødslen, samt reducerer sandsynligheden for at førstegangsmødre helt og holdent forlader deres arbejdsplads. Fleksible arbejdstidsordninger er en af de vitale faktorer i den politiske diskurs i Den Europæiske Union. Det er et middel til at reducere arbejdsløshed, øge den økonomiske og sociale samhørighed, opretholde økonomisk konkurrenceevne og styrke lige muligheder for mænd og kvinder.
Men flextid er ikke uden problemer hvis ordningen anvendes med omtanke, da studier også har vist, at det også kan føre til en stigning i overtidstimer.

Flextid og Europa-Kommissionen
I 2017 foreslog Europa-Kommissionen "the Directive on Work-Life Balance" , som inkluderer udvidelsen af retten til at anmode om fleksible arbejdsordninger (reducerede arbejdstider, fleksible arbejdstider og fleksibilitet i arbejdssted) for alle arbejdende forældre til børn op til 12 år og plejere med afhængige familiemedlemmer. Direktivet inkluderer også ikke-lovgivningsmæssige foranstaltninger, der sikrer beskyttelse mod forskelsbehandling og afskedigelse af forældre (herunder gravide kvinder og arbejdstagere, der kommer tilbage fra orlov) og plejere, og tilskynder til kønsbalanceret brug af familierelaterede orlov og fleksible arbejdsordninger.

Underbegreber
I forbindelse med flextidsordninger anvendes typisk også flere underbegreber, afhængig af de enkelte regelsæt mv.:
 Fixtid: Er det tidsrum på dagen, hvor alle medarbejdere forventes at være, eller skal være, til stede (eksempelvis fra klokken 09.00 til klokken 15.00).
 Normtid: Indikerer medarbejderens normerede arbejdstid, f.eks. 7,24 timer pr. dag (eller 7,4 timer, hvis der regnes i hundrededele/industriminutter) ved 37 timer fordelt ligeligt henover en 5 dages arbejdsuge.
 Flexrammer: Indikerer tidsrummet hvor medarbejderen selv kan planlægge sin arbejdstid ("flexe") - dvs. hvor tidligt på dagen medarbejderne kan møde ind, og hvor sent medarbejderen kan gå hjem (også kaldet fleksibel tid), og samtidig optjene flex (ikke alle arbejdspladser anvender flexrammer).

Registrering af arbejdstid
Medarbejdere, som har en flextidsordning vil typisk registrere deres arbejdstid, enten i form af registrering af de daglige komme- og gå-tider eller ved registrering af en samlet præsteret arbejdstid således, at der kan holdes regnskab med flextiden. Registreringerne kan foregå i enkle regneark, men i mange store og mellemstore virksomheder anvendes i dag IT-løsninger, som f.eks. tidsregistreringssystemer eller Workforce management løsninger til formålet, som også kan holde styr på forskellige overenskomstmæssige eller andre ansættelsesmæssige forhold.

Fleksibel Timebank
Fleksibel Timebank (eller bare Timebank), er en arbejdstidsordning, som ligeledes er afledt af flextidsordningen. Timebank-ordningen blev bl.a. indført i Danmark i 2012 med Finansforbundets overenskomst, og er derfor særligt udbredt i den danske finansielle sektor. Ordningen er oprindeligt afledt af den tyske forbundsregerings reformprogram, som blev vedtaget af den tyske forbundsregering den 21. august 2002. Derefter meddelte forbundskansler, Gerhard Schröder, at programmet ville invitere den tidligere direktør for Human Resource Management hos selskabet, Volkswagen, Peter Hartz, som formand for arbejdsmarkedsreformudvalget. Formålet med dette program var at gøre arbejdsmarkedets stivhed mere fleksibel, og ændre den gamle sociale velfærdspolitik for at lette tunge økonomiske byrder. I dag findes timebanksordningen dog i mange former.

Definition
Konceptet for fleksible timebanker er, at etablere medarbejdernes egne arbejsdtidskonti, og at medarbejdere kan opspare deres arbejdstid, ligesom at opspare penge, på deres egne konti. Arbejdstiden på kontiene er deres aktiver, så begge partner (arbejdsgiverne og arbejdstagerne) kan øge eller reducere saldiene ifm. det nødvendige arbejde, uden at det har indflydelse på lønnen eller velfærden.

Administration af flextid
Medarbejderes flextid håndteres på meget forskellige måder, bl.a. afhængig af arbejdspladsens størrelse, regler mv. Nogle arbejdspladser vælger at lade medarbejderne angive deres komme- og gå-tider, eller samlede præsterede arbejdstider i simple regneark. Men da dette kan være meget besværligt at håndtere på arbejdspladser med et større antal medarbejdere, anvender mange af disse IT-løsninger til formålet (eksempelvis systemer til tidsregistrering eller Workforce management).

Fordele og ulemper ved flextidsordninger
Fordele
Der nævnes mange fordele for både medarbejdere og arbejdsgivere ifm. flextidsordninger, herunder eksempelvis:
 Medarbejder medindflydelse og større mulighed for at tilpasse arbejdstiden til egne behov og vaner (herunder egen døgnrytme mv.).
 Større frihed for medarbejderen ifm. private gøremål (herunder f.eks. hente og bringe børn, indkøb, fleksibilitet efter barsel mm.).
 Bedre balance for medarbejderne mellem arbejdstid og privatliv.
 Øget rekruttering og bedre fastholdelse af medarbejdere.
 Trafikale fordele for medarbejderne, såsom at undgå myldretid (hvilket nogle også mener kan være af samfundsmæssig interesse) samt bedre mulighed for tilpasning til kollektiv transport.
 Forebyggelse af stress, da eventuelt over-akkumuleret tid og overarbejde synliggøres.
 Øgning af generel trivsel.

Ulemper
Blandt ulemper ved flextidsordninger kan eksempelvis nævnes:
 Ordningen kan ikke nødvendigvis indføres i alle typer af arbejde/arbejdspladser.
 Ordningen kan være svær at administrere uden investering i eksempelvis værktøjer/IT-løsninger til formålet.
 Nogle medarbejdere kan føle sig kontrollerede, når arbejdstiden skal registreres, hvis ikke de informeres tilstrækkeligt om formålet.
 Ordningen kan være tidskrævende at indføre og kan medføre investeringer i eksempelvis IT-system eller tilsvarende.

Referencer

Arbejdsforhold

Flextid


متحف صبراتة الكلاسيكي أو الروماني هو أحد المتاحف الموجودة بليبيا والتي يبلغ عددها 27 متحفًا. والموجود بمدينة صبراتة حيث يضم المتحف مجموعة قطع أثرية مختلفة لعدة حقب متوالية.

التاريخ
صمم مبنى المتحف المهندس المعماري الإيطالي فينيشي فوري حيث شرع في بنائه العام 1930 وتم الانتهاء منه في 1934، وافتتح رسميا تحت  اسم "المتحف الكلاسيكي" أو المتحف الروماني" عام 1936 واغلق ابان الحرب العالمية الثانية وثُمَ أعيد افتتاحه عام 1966 ويعود تاريخ الموجودات به ما بين القرن السادس ق.م. والسادس الميلادي.

الوصف
يتكون المتحف من ثلاث صالات عرض،  ضمت مجموعة مختلفة من المقتنيات والاكتشافات الأثرية والمنحوتات وألواح الفسيفساء ولوحات التمثيل الجصي «الفريسكو» وغيرها من الاكتشافات الأثرية التي تروي الذاكرة التاريخية لمدينة صبراتة الاثرية. صُمم المتحف من قبل المعماري الإيطالي فينيشي فوري، وقد استغرق البناء حوالي الأربع سنوات من عام 1930 إلى 1934.

تصميم المتحف
صمَمَ المعماري الإيطالي فينيشي فوري المتحف بتصميم مربع الشكل وبفناء داخلي يتوسطه صالات للعرض فيما يطل الفناء الخارجي على مدخل مدينة صبراتة الأثرية، ليفتتح باسم المتحف الكلاسيكي أو المتحف الروماني.

صالات المتحف

يتكون المتحف من ثلاث صالات عرض رئيسية «صالة النحت» حيث تحوي مجموعة من ألواح الفسيفساء التي وجدت بمعبد لبتر باتر بصبراتة كما تضم الصالة منحوتات ترجع إلى الحقبة البيزنطية كما يعرض بالمتحف رأس الإله الروماني جوبيتر الذي عُثر عليه في الكابتوليوم ولوحات جدارية من الفريسكو.

«صالة كنيسة الإمبراطور جستنيان» تتضمن مجموعة من المصابيح والأواني الفخرية، وأرضيات من الفسيفساء التي كانت موجودة في كنيسة الإمبراطور جستنيان (527-565) أو «بازيليكا أوغسطين» عثر عليها أثناء حفريات تمت العام 1934.

ضمت القاعة الثالثة والأخيرة قطع مختلفة من أواني الفخار والعاجيات وغيرها من القطع الأثرية تم العثور عليها في مناطق مختلفة أثناء حفريات جرت في المنطقة بين عامي 1936 - 1940.

في العام 2008 قامت مؤسسة القذافي العالمية للجمعيات الخيرية والتنمية برعاية برنامج خاص لعملية صيانة وترميم المتحف بدأت في أغسطس 2008، وبمساهمة شركة إيني شمال أفريقيا الإيطالية.

المراجع

انظر أيضًا
 قائمة متاحف ليبيا
 صبراتة

وصلات خارجية
 صور من معروضات المتحف viaggiaresempre.it

صبراتة كلاسيك
صبراتة كلاسيك

متحف صبراتة الكلاسيكي


At the end of World War II, Poland underwent major changes to the location of its international border. In 1945, after the defeat of Nazi Germany, the Oder–Neisse line became its western border, resulting in gaining the Recovered Territories from Germany. The Curzon Line became its eastern border, resulting in the loss of the Eastern Borderlands to the Soviet Union.

Decision
These decisions were in accordance with the decisions made first by the Allies at the Tehran Conference of 1943 where the Soviet Union demanded the recognition of the line proposed by British Foreign Secretary Lord Curzon in 1920.

The same Soviet stance was repeated by Joseph Stalin again at the Yalta Conference with Franklin D. Roosevelt and Winston Churchill in February 1945, but much more forcefully in the face of the looming German defeat. The new borders were ratified at the Potsdam Conference of August 1945 exactly as proposed by Stalin who already controlled the whole of East-Central Europe. Harry Truman remembered:

Large territories of Polish Second Republic were ceded to the Soviet Union by the Moscow-backed Polish government, and today form part of Lithuania, Belarus and Ukraine. Poland was instead given the Free State of Danzig and the German areas east of the rivers Oder and Neisse (see Recovered Territories), pending a final peace conference with Germany. Since a peace conference never took place, the lands were effectively ceded by Germany.

Population transfer
The population transfer of both Polish and Germans 1945–46 included many millions of people. The Polish territory in 1919–39 covered an area of . But from 1947, Poland's territory was reduced to , so the country lost  of land. This difference amounts almost to the size of the Czech Republic, although Poland ended up with a much longer coastline on the Baltic Sea compared to its 1939 borders. In addition, the infrastructure in the former eastern territories of Germany was more developed than in the territories ceded to the Soviet Union.

Outcome
The prewar eastern Polish territories of Kresy, which the Red Army had overrun during the Nazi-Soviet invasion of Poland in 1939 (excluding the Białystok region) were permanently ceded to the USSR by the new Polish communist government, and most of their Polish inhabitants expelled. As a result of the Potsdam Agreement to which Poland's government-in-exile was not invited, Poland lost  (45%) of prewar territories in the east, including over 12 million citizens of whom 4.3 million were Polish-speakers. Today, these territories are part of sovereign Belarus, Ukraine, and Lithuania.

In turn, postwar Poland was assigned considerably smaller territories to the west including the prewar Free City of Danzig and the former territory of Germany east of the Oder–Neisse line, consisting of the southern portion of East Prussia and most of Pomerania, Neumark (East Brandenburg), and German Silesia. Poland also received the town of Swinemünde (now Świnoujście) on the island of Usedom and the city of Stettin (now Szczecin) on the western bank of the Oder river in accordance with the Potsdam Agreement. Therefore, these transferred territories did not then form part of the Soviet occupation zone of Germany or the subsequent state of East Germany.

The German population who had stayed at or had returned to their homes were forcibly expelled before these Recovered Territories (official term) were repopulated with Poles from Central Poland and by Poles expelled from the eastern regions and those from central Poland. The borders of Poland resembled the borders of the German-Russian gains in World War 2, with the exception of the city of Bialystok. This is called the Curzon line. The small area of Trans-Olza, which had been annexed by Poland in late 1938, was returned to Czechoslovakia on Stalin's orders.

See also
Former eastern territories of Germany
Geography of Poland
German–Polish Border Treaty of 1990
Molotov–Ribbentrop Pact
Peace of Riga
Polish–Soviet border agreement of August 1945
Polish–Soviet War
Territorial evolution of Poland
Territories of Poland annexed by the Soviet Union
Treaty of Zgorzelec of 1950

References

Aftermath of World War II in Germany
Borders of Poland
Germany–Poland relations
Poland–Soviet Union relations
Aftermath of World War II in Poland
World War II

Territorial changes of Poland immediately after World War II


لوسيانو فيليكس ليغيزامون  (ولد في 1 يوليو 1982).

ناديه السابق: أرسنال ساراندي الأرجنتيني.

ناديه الحالي: الاتحاد السعودي

مركزه:مهاجم، لاعب وسط متقدم.

لوسيانو ليغيزامون فليكس، صنف من ضمن تشكيلة الموسم(2008 - 2009) في الدوري الأرجنتيني عندما كان يلعب لناديه الأسبق أرسنال ساراندي الأرجنتيني، والذي حقق معه كأس سودا أمريكانا ثاني أهم بطولة في أمريكا الجنوبية بعد كأس الليبارتادوريس، وكان مطلب العديد من الأندية في أوروبا آناذاك، أمثال نادي أتلانتا الإيطالي، ألميريا وديبورتيفو لاكورونيا الإسبانيان، أندرلخت البلجيكي، سبورتنج براغا البرتغالي وأولومبياكوس اليوناني.
و لكنه فضل الانتقال إلى نادي الاتحاد السعودي، لأن المقابل المادي كان مجزيا الذي كان يقارب 3,5 المليون يورو لمدة ثلاث سنوات، وقد كان قدومه لنادي الاتحاد السعودي بتوصية من المدرب الأرجنتيني جابرييل كالديرون المدرب الحالي لنادي الاتحاد السعودي، يمتاز هذا اللاعب بقدمه اليمنى المميزة الحساسة تجاه المرمى، ويتميز أيضا بمهارته وإجادته لمراوغة الخصوم وصناعة اللعب بشكل ممتاز أيضا، وهو أيضا منفذ ممتاز للكرات الثابتة كما هي العادة من اللاعبين اللاتينين أمثال لوسيانو، ويستطيع اللعب كرأس حربة منهي للهجمة أو كمهاجم ثاني مساند للهجمة، ويجيد أيضا اللعب في خانة الوسط المهاجم والصانع للهجمة بشكل مميز ومتقن.

روابط خارجية

مراجع

أرجنتينيون من أصل باسكي
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من إنتري ريوس (محافظة)
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في السعودية
رياضيون من إنتري ريوس
لاعبو الدوري التشيلي لكرة القدم الدرجة الممتازة
لاعبو أرسنال دي ساراندي
لاعبو إنديبندينتي
لاعبو إيفرتون دي فينا ديل مار
لاعبو بوليديبورتيفو إيخيدو
لاعبو تاليريس كوردوبا
لاعبو جيمناسيا لابلاتا
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو ريفر بليت
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تشيلي
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تشيلي
لاعبو كرة قدم من إنتري ريوس
لاعبو نادي الاتحاد (السعودية)
لاعبو نادي أتليتيكو كولون
لاعبو نادي يونيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1982
مواليد في كونسبسيون ديل أوروغواي (مدينة)

لوسيانو ليغيزامون


فهمي امره كُونكور (گُنگور) (بالتركية:Emre Güngör)، من مواليد 1 أغسطس 1984 في إسطنبول في تركيا ، لاعب كرة قدم تركي.

يلعب مع نادي غلطة سراي منذ عام 2008.

بدأ باللعب مع منتخب تركيا لكرة القدم في عام 2008.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية أتراك
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو أنطاليا سبور
لاعبو أنقرة غوجو
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو إسكي شهر سبور
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو غازي عنتاب سبور
لاعبو غلطة سراي
لاعبو كرة قدم أتراك
لاعبو كرة قدم من إسطنبول
لاعبو منتخب تركيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم للشباب
مواليد 1404 هـ
مواليد 1984
مواليد في إسطنبول

امره كنكور


Božidar Cerovski (Karlovac, 23. prosinca 1902. - Zagreb, 24. siječnja 1947.) bio je redarstveni i državni dužnosnik NDH.

Životopis
U Zagrebu je završio srednju školu i Trgovačku akademiju, i zatim bio zaposlen  u Hipotekarnoj banci u Zagrebu. Od rane mladosti pripadao je nacionalističkim organizacijama, a 1932. pristupio je ustaškom pokretu. Bio je jedan od osnivača organizacija "Mladica" i "August Šenoa" na Sveučilištu u Zagrebu. Zbog političkog djelovanja bio je uhićen i osuđen na šest godina zatvora u zatvoru u Srijemskoj Mitrovici.

Nakon izlaska iz zatvora, bio je jedan od osnivača "Uzdanice", preko koje je ustaška organizacija djelovala u domovini. Tada je postao i članom tajne organizacije "Matija Gubec". Nakon što je Josip Bombelles 1940. godine pao u nemilost Ante Pavelića, Cerovski i Viktor Tomić, su u svojstvu članova "Matije Gupca" na Gupčevoj zvijezdi  izveli neuspješni atentat na njega.

Početkom 1940. kada je banovinska vlast uhitila veću skupinu ustaša, Cerovski je uspio prebaciti se u Italiju, gdje je imenovan povjerenikom Glavnog ustaškog stana. Sredinom travnja vratio se u Zagreb, gdje je 22. travnja 1941. imenovan ustaškim povjerenikom za javni red i sigurnost u Zagrebu. Dana 4. lipnja imenovan je za ravnatelja Ravnateljstva ustaškog redarstva Grada Zagreba. Kao ustaški povjerenik za grad Zagreb, Cerovski je donio 10. svibnja 1941. odluku o obveznom registriranju svih Židova na području grada, koja je stupila na snagu dva dana kasnije, a za neodazivanje vlast je zaprijetila upućivanjem u koncentracijski logor. Osobe uhvaćene da skrivaju neprijavljene Židove morale su računati s prijekim sudom, koji je uveden već 17. travnja 1941. godine.

Pod njegovim su rukovodstvom u Banskom Grabovcu kraj Gline 24. srpnja 1941., neposredno poslije ustaničke oružane akcije, koncentrirane znatne ustaške snage, iz Petrinje, Gline i Zagreba. Ustaše su izvršili uhićenja srpskih muškaraca u kotarevima Glina i Petrinja. Uhićenici su potom odvedeni u Banski Grabovac gdje su ubijani od 25. do 27. srpnja. Također, u Banski Grabovac provedeni su i zatočenici ustaških zatvora iz Siska, Petrinje, Gline, Kostajnice i Dvora. U literaturi se navodi da je samo iz ustaškog zatvora u Sisku dovedeno oko 100 zatvorenika. Procjenjuje se da je tada uhićeno ili dovedeno iz zatvora oko 1.285 ljudi.

U veljači 1942. pozvan je za zastupnika u Hrvatski državni sabor. Poslije toga djeluje u Ustaškoj vojnici. Od listopada 1944. imao je čin pukovnika.

U svibnju 1945. bježi iz Zagreba, ali ga u Wolfsburgu uhićuje britanska vojska i zatvara u logor Federau. Izručen je jugoslavenskim vlastima, osuđen kao ratni zločinac i 12. siječnja 1947. osuđen na smrt.

Izvori

Literatura
 Skupina autora, leksikon Tko je tko u NDH, Zagreb, Minerva, 1997.,
 Đurić, Ljuban: Banijski partizanski odredi 1941-1945, Beograd, 1988.

Životopisi, Karlovac
Ustaški časnici

Božidar Cerovski


Doğa yürüyüşü, genellikle kırsal kesimdeki patikalarda veya parkurlarda yapılan uzun ve hareketli bir yürüyüştür. En popüler macera yolculugu türlerinden biridir. Avrupa'da 18. yüzyılda zevk için yürüyüş gelişti. Birçok ülkelerde "yürüme" sözlügü ile eşdeğerdir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Kuzey yürüyüşü
 Oryantiring
 Trekking
 Kayak turu
 Patika koşusu
 Kır kayağı

Macera yolculuğu
Yürüme
Turistik aktiviteler
Yürüyüş

Doğa yürüyüşü


Pol est à la fois un des trois principaux gènes du VIH (les deux autres étant  et ) et le nom donné aux protéines exprimées par ce gène.

Fonction
Le gène Pol code les enzymes virales essentielles à la réplication virale : la protéase P10, qui clive le précurseur des protéines codées par le gène gap ; les transcriptases inverses p51 et p614, cette dernière ayant également une activité de ribonucléase ; enfin l'intégrase p32.

Caractéristiques
Chaque virion compte environ cent copies du gène Pol.

Notes et références

VIH / sida

Pol (VIH)


An Carex oneillii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernest Lepage. An Carex oneillii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex oneillii


Vilares adını taşıyan Portekiz'deki yerleşim birimleri:

 Vilares, Murça belediyesinde bucak
 Vilares, Trancoso belediyesinde bucak

Vilares


Lemmus es un género de roedores miomorfos de la familia Cricetidae.

Especies
Se reconocen las siguientes especies:
 Lemmus amurensis Vinogradov, 1924
 Lemmus lemmus (Linnaeus, 1758)
 Lemmus portenkoi Tchernyavsky, 1967
 Lemmus sibiricus (Kerr, 1792)
 Lemmus trimucronatus (Richardson, 1825)

Referencias

Géneros de mamíferos

Lemmus


Regulamento
A Copa da Inglaterra, Possui um regulamento simples: as equipes se enfrentam em apenas um jogo, quem ganhar avança de fase, no caso de empate é necessário um jogo de desempate com o mando de campo invertido, e no caso de empate novamente, uma prorrogação seguida de pênaltis, caso ainda persista o empate. O campeão ganha uma vaga na Liga Europa da UEFA, caso o campeão já tenha conquistado uma vaga na Liga dos Campeões da UEFA, a vaga na FA Cup é dada ao time mais bem colocado na Premier League que ainda não se classificou para uma competição europeia.

Final

FA Cup

FA Cup 2015–16


Ortakyaşam, ortakyaşarlık ya da simbiyoz, iki canlının tek bir organizma gibi birbirleriyle yardımlaşarak bir arada yaşamalarıdır.

Ortakyaşam, iki bitki arasında olacağı gibi, bir bitki ile bir fungi (gerçek mantar) arasında da olur.

Mantarla algin yaşam birlikteliği olan liken'de mantar klorofil taşımaz, haustoriumlarıyla yaşadığı ortamdan su ve madensel tuzları alır ve alge verir, buna karşılık alg klorofili olduğundan fotosentez yaparak organik bileşikleri hazırlar.

Mutualizm

Simbiyotik iki canlının da fayda gördüğü simbiyotik yaşam formudur.
"(+,+)" olarak ifade edilir. Örneğin liken birlikteliği ya da E.coli'nin bağırsakta B ve K vitaminine dayalı, kazan kazan esasına bağlı mutual (ortak,müşterek) birlikteliği mutualizm ilişkisidir.

Bir başka örnek karıncaların Akasya bitkileriyle olan etkileşimidir. Akasya bitkisinin oyukları içinde karıncalar yuva yapabiliyor. Aynı zamanda akasya karıncalar için şekerli bir madde üretiyor. Buna karşılık karıncalar akasyanın yaprağını yemeye çalışan böceklere ve hayvanlara saldırarak, bitkiyi koruyor.

Kommensalizm

Canlılardan birinin hiç etkilenmediği diğerinin ise fayda sağladığı simbiyotik yaşam formudur. (0,+) olarak ifade edilir.

Parazitlik

Canlılardan biri zarar görürken birinin fayda sağladığı simbiyotik İlişkidir. (-,+) olarak ifade edilir. Zarar gören canlıya "konak" denir. Fayda gören canlıya parazit denir.

Bitki fizyolojisi

Ortakyaşam


Scott A. Vanstone, né le 14 septembre 1947 et mort le 2 mars 2014 as Milton, était un mathématicien et cryptographe canadien, travaillant à la faculté de mathématiques de l'Université de Waterloo. Il a été membre de l'école du  et a également été l'un des fondateurs de la société de cybersécurité Certicom.

Biographe
Il a obtenu son doctorat en 1974 à l'Université de Waterloo et, pendant environ une décennie, a travaillé principalement sur la théorie de la conception combinatoire, les géométries finies et les corps finis. Dans les années 1980, il a commencé à travailler dans la cryptographie. Un des premiers résultats de Vanstone (en collaboration avec Ian Blake, R. Fuji-Hara et Ron Mullin) était un algorithme amélioré pour le calcul des logarithmes discrets dans les champs binaires, qui a inspiré Don Coppersmith à développer son célèbre exp(n^{1 /3+ε}) algorithme (où n est le degré du champ).

Vanstone a été l'un des premiers à voir le potentiel commercial de la cryptographie sur les courbes elliptiques (ECC), et une grande partie de ses travaux ultérieurs a été consacrée au développement d'algorithmes, de protocoles et de normes ECC. En 1985, il a cofondé Certicom, qui est devenu plus tard le principal développeur et promoteur d'ECC.

Vanstone est l'auteur ou le coauteur de cinq livres largement utilisés et de près de deux cents articles de recherche, et il détient plusieurs brevets.

Prix et distinctions
Il était membre de la Société royale du Canada et membre de l'Association internationale pour la recherche en cryptologie. En 2001, il a remporté le , et en 2009, il a reçu le Catalyst Award du premier ministre de l'Ontario pour l'ensemble de ses réalisations en matière d'innovation.

Il est décédé le  peu après un diagnostic de cancer.

Bibliographie

Références

Liens externes

 Manuel de cryptographie appliquée (téléchargement gratuit)
 Liste des publications DBLP

Membre de la Société royale du Canada
Personnalité en sécurité informatique
Mathématicien canadien du XXIe siècle
Mathématicien canadien du XXe siècle
Décès en mars 2014
Décès en Ontario
Naissance en septembre 1947
Professeur à l'Université de Waterloo
Étudiant de l'Université de Waterloo
Cryptologue canadien
Décès à 66 ans

Scott Vanstone


Tsjudovo (russisk Чýдово) er en by i Novgorod oblast, Rusland. Der var 15.093 indbyggere i begyndelsen af 2013.

Byen, som ligger nogle kilometer vest for floden Volkhov, er en station på Sankt Petersborg-Moskva-banen (åbnet 1851) og har forbindelse med jernbanen sydpå mod Novgorod (åbnet 1871). Landevejen M10 (Europavej 105), som følger jernbanen fra Sankt Petersborg, svinger her sydpå mod Novgorod.

Byen er administrationscentrum i landkommunen Tsjudovo (Чудовский район) med 21.655 indbyggere (2013), hvoraf 70% bor i stationsbyen. Det er den nordligste kommune i Novgorod oblast. Kommunevåbnet viser to bjørne og to brændende tændstikker, et minde om stedets tidlige fremstillingsindustri. Der produceres også krydsfiner og jernbanesveller. Et tidligere glasværk er gået over til at producere varmeisolering. Den næststørste bebyggelse i kommunen er Krasnofarfornyi (1329 indbyggere), som har sit navn efter den porcelænsfabrik som blev anlagt der 1898 og som fra 1917 bærer navnet Røde porcelænsmager (Красный фарфорист, Krasnij farforist).

Kilder

Ruslands geografi

Tsjudovo


أغنية الفن هي أغنية ألفها صالح جودت ولحنها محمد عبد الوهاب وغناها عام 1945.

قصة الأغنية
 في عام 1944 أُنتج فيلم غرام وانتقام الذي أخرجه الممثل المعروف يوسف وهبي، ومن ضمن أغاني الفيلم التي غنتها المطربة الشهيرة أسمهان نشيد الأسرة العلوية، وهو نشيد يمدح أسرة محمد علي التي كانت تحكم مصر في ذلك الوقت ممثلة في سليلها الملك فاروق، وكان لهذا النشيد وقعٌ حسنٌ على النظام الحاكم، فأنعم الملك فاروق على يوسف وهبي بلقب بك رغم أنه لم يكن له من النشيد سوى الإخراج السينمائي.
 كانت للألقاب في ذلك الوقت أهميتها، ولذلك فكر محمد عبد الوهاب وهو آنذاك النجم الساطع في عالم الغناء والموسيقى والتمثيل، أن يقوم بعمل يمكن أن يعطيه لقباً يمنحه مركزاً اجتماعياً، فكلف صديقه الشاعر صالح جودت، وهو شخصية على قدر كبير من الثقافة، أن يؤلف هذا العمل، فقام الشاعر بما كلُف به، ثم قام عبد الوهاب بتلحين الأغنية ثم غناها عام 1945.
 بدأت الأغنية بجزء جميل لا علاقة له بمدح النظام وهو جزء جميل في لحنه وكلماته.
 ثم تبدأ الأغنية في مدح الملك وهو الغرض الأساسي من هذه الأغنية.
 لكن لم يحدث ما توقعه عبد الوهاب، إذ لم ينعم عليه الملك فاروق بأي لقب، ولاشك أن هذا خلّف خيبة أمل كبيرة عند عبد الوهاب أثرت في موقفه تجاه الملك.
 بعد عدة سنوات دخلت الدول العربية في حرب فلسطين عام 1948، وتعرضت الجيوش العربية للهزيمة، ولعل هذه الهزيمة أدّت، إضافة إلى التجاهل السابق من الملك فاروق، إلى إعراض عبد الوهاب عن غناء أي عمل يمدح النظام الملكي طوال سنواته الباقية.
 قامت الفنانة ليلى مراد بغناء جزء من هذه الأغنية في فيلم الماضي المجهول.
 أدّى قيام ثورة يوليو عام 1952 إلى إنهاء حكم الملك فاروق، وبالطبع تم منع كل الأغاني التي مدحته في السابق، ناهيك عن أن ربط الأغاني بشخص معين أو أشخاص معينين كان سيؤدي على أي حال إلى نهايتها بوفاة هؤلاء الأشخاص، أو بانتهاء فترة حكمهم.
 ساهم ذكر اسم الملك فاروق في هذه الأغنية الجميلة إلى حجبها لفترة من الزمن، كما سيؤدي ذكر اسم الرئيس جمال عبد الناصر في أغنية صورة التي غناها عبد الحليم حافظ عام 1966 إلى حجب تلك الأغنية الجميلة أيضاً.

مصادر
 فكتور سحاب، «السبعة الكبار في الموسيقى العربية».

أغاني محمد عبد الوهاب

الفن (أغنية)


Guns N' Roses, 1985 yılında Los Angeles, Kaliforniya'da kurulmuş Amerikalı bir rock müzik grubudur. Axl Rose, Slash, Izzy Stradlin, Duff McKagan, ve Steven Adler'dan oluşan klasik kadrosu ile 1986 yılında Geffen Records ile kontrat imzalayan grubun klasik kadrosunda Axl Rose, Slash ve Duff McKagan günümüzde de grupta yer almaktadır. Altı stüdyo albümü, bir konser albümü ve bir de derleme albümü bulunan grup tüm dünyada günümüze dek 100 milyon albüm satışı gerçekleştirdi.

Grubun ilk albümü Appetite For Destruction 1987 yılında satışa sunuldu. Yayınlanışının üzerinden bir yıl geçtikten sonra hem albüm hem de albümden yayınlanan ikinci single "Sweet Child o' Mine" Amerikan müzik listelerinde 1 numaraya kadar yükseldi. Günümüze dek tüm dünyada 28 milyon sadece ABD'de ise 18 milyon satan albüm ABD'de bir gruba ya da bir sanatçıya ait en çok satan ilk albüm olma özelliğini taşımaktadır. İlk albümün başarısının hemen ardından yine 1988 yılı içerisinde 8 şarkıdan oluşan GN'R Lies albümünü yayınlandı. Grup, 1991 yılında aynı anda iki albüm yayınladı. Use Your Illusion I ve Use Your Illusion II albümlerinin ikisi birlikte ABD'de 14 milyon olmak üzere tüm dünyada 35 milyon sattı. Grubun cover albümü  "The Spaghetti Incident?" 1993 yılında yayınlandı. Albüm klasik kadrodan Slash ve McKagan'ın yer aldığı son Guns N Roses albümü idi. Grup elemanlarındaki değişiklik ve suskunlukla geçen 10 senenin ardından yeni kadrosu ile grup 2008 yılında uzun süredir beklenen ve tüm zamanların en pahalı prodüksyonlarından biri olan  Chinese Democracy albümünü yayınladı. Dünyanın en tehlikeli grubu unvanına sahip Guns N Roses 2012 yılında Rock and Roll Hall of Fame tarafından onurlandırıldı.

Kuruluş (1985 - 1986)

1982 yılında Indiana'dan Los Angeles'e göç eden Axl Rose ve Izzy Stradlin beraber kurdukları Rose ve Hollywood Rose isimli gruplardan sonra yanlarına Tracii Guns, Ole Beich ve Rob Gardener 'ı da alarak 1985 yılında Guns N' Roses'ı kurdular. Fakat ilerleyen zamanlarda Tracii, Beich ve Gardener ayrıldı. Tracii Guns da daha sonra meşhur L.A Guns'ı kuracaktı. Daha sonra efsane gitarist Slash, bas gitarda Duff Mc Kagan ve de davulda Steven Adler gruba katıldılar. Böylece klasik kadro şekillenmiş oldu. Kısa bir süre sonra 1986'da GN'R ilk EP'si olan Live Like A Suicide'ı Uzi Suicide plaktan çıkardı. Albümde Nice Boys ve Reckless Life gibi agresif ve yüksek tempolu ikisi cover olmak üzere 4 parça yer alıyordu. EP, sıfır promasyona rağmen bir anda 10.000 adet satınca bu Geffen plakçılığın dikkatini çekti ve hemen sözleşme imzaladılar. Bu sırada G N'R meşhur Hell Tour'u için ABD'yi dolaşmaktaydı. 1986 yılının sonlarından 1987 yılının ortalarına kadar stüdyoda kalan grubun yükselişi de başlıyordu.

Appetite for Destruction ve G N' R Lies (1987–1989)

Grubun ilk albümü Appetite For Destruction' 1987 yılında yayınlandı. Albümün tasarlanan ilk kapağı vahşet içerdiği için müzik firmaları tarafından reddedilmişti. Albüm, daha sonra Axl Rose'un kolundaki dövmenin kullanıldığı meşhur kapakla yayınlandı. MTV kanalı Guns N' Roses klipleri yayınlamayı albümün orijinal kapağı yüzünden istememişlerdi. Albümün yayınlanışının üzerinden bir sene geçtikten sonra. Geffen Records'un sahibi MTV'yi aradı ve büyük bir ciddiyetle grubun Welcome to the Jungle klibini oynatmalarını istedi. MTV sadece bir kereliğine oynatmayı kabul etti ama gece saat 2'de belirli bir izleyici kitlesinin izlemesiyle. 24 saat içerisinde Welcome to the Jungle klibi, MTV'den en çok istek alan klip oldu.

Guns N Roses Appetite For Destruction ile büyük bir çıkış gerçekleştirirken albüm tüm zamanların en fazla satan debut (bir sanatçının ya da grubun ilk albümü) albümü olmayı başardı. Albüm tüm dünyada müzik listelerinin zirvesine yerleşirken grupta dünya çapında konserler vermeye başlamıştı. Bu albümden çıkan önemli single parçalar Welcome to the Jungle, Sweet Child O'Mine, Paradise City ve Nightrain müzik listelerinde üst sıralarda yer almışlardır. Albüm Amerika' nın en önemli müzik listesi Billboard 200'de 5 hafta 1 numarada yer aldı. Sweet Child O'Mine ise Billboard Hot 100 single listesinde 1 numaraya çıktı.

1988 yılında dünya turnesine devam eden grup bu yılın sonlarına doğru GN'R LIES albümünü yine Geffen müzik'ten piyasaya çıkardılar. Albüm Live Like A Suicide albümünden 4 şarkıyı ve yeni 4 akustik şarkıyı barındırmaktaydı. Bu albümde de yine Patience ve I Used To Love Her gibi büyük hitler vardı. Albüm sadece Amerika'da 5 milyon sattı. Billboard listesinde ise 2 numaraya kadar çıktı ve uzun haftalar Top 5 listesinde kaldı. Ancak One In A Million şarkısındaki bazı kelimeler Axl Rose'a ırkçı ve homofobik suçlamasını getirdi. Axl Rose ise buna karşı çıkıp, medyayı suçladı. Aynı yıl İngiltere'de Donnington Monsters of Rock festivaline katılan grubun 2 hayranı konser sırasında ezilerek can verdi. Bu olaydan sonra Axl Rose konser güvenliğini protesto etti ve bir daha Donnington'a katılmayacaklarını söyledi. Grup gerçekten de bir daha Donnigton'a katılmadı. 1988 yılının sonlarına doğru Mtv ödüllerinde sahne alan grup aynı zamanda en iyi çıkış yapan grup ödülünü aldı. Milyonlarca albüm satıp kapalı gişe konserler veren grup, artık medyanın odak noktasıydı. GNR müzikal başarılarıyla olduğu kadar skandallarıyla da artık zirvede yer alıyordu.

1989 yılına gelindiğinde Guns N' Roses aynı anda 2 albümüyle birlikte Billboard Top 5 listesinde idi ve bunu başaran ilk grup olmuşlardı. Bu o zamana kadar hiçbir hard rock grubunun başaramadığı bir başarıydı. Aynı yıl Axl Rose 2. kez Rolling Stone'a kapak olmuştu. 1989'da grup Amerikan Müzik ödülleri'nde en iyi Hard Rock albümü (Appetite For Destruction) ve en iyi hard rock şarkısı (Paradise City) ödüllerini kazandı. 1989 yılında Rolling Stones ile birlikte uzun bir turne yaptılar.

1989 MTV Video Müzik Ödülleri'nde Mötley Crüe' nun solisti Vince Neil ile Izzy Stradlin sahne arkasında yumruklaştılar. Olay daha sonra Vince Neil ve Axl Rose tartışmasına dönüştü ve iki superstar birbirlerini televizyonda boks maçı yapmaya davet ettiler.

 Use Your Illusion ve "The Spaghetti Incident?" (1990–1993)

1990 yılının başlarına gelindiğinde ise Guns N' Roses yeni albüm için çalışmalara başlamıştı. Bu sırada grubun eski dostu Dizzy Reed (Klavye, piyano) Guns N' Roses'a katıldı. Aynı yıl davulcu Steven Adler uyuşturucuyla olan sorunlarını çözemediği gerekçesiyle gruptan uzaklaştırıldı. Ondan boşalan koltuğu Matt Sorum devraldı. Daha sonra dava açan Adler grubu 2,5 milyon $ ödemeye mahkûm etmişti. Aynı yıl Axl Rose komşusuna saldırdığı gerekçesiyle gözaltına alındı.

Grup 1990 yılının tamamını stüdyoda geçirdi. Sadece birkaç tane yardım amaçlı konser verdiler. 1991 yılının ilk aylarını stüdyoda geçiren grup daha sonra bu yılın ortasına doğru Use Your Illusion World Tour 91- 93' ü başlattı. Yine 1991 yılının ortalarında meşhur St. Louis vakaası gerçekleşti. Konser sırasında Axl Rose sürekli fotoğraf çeken bir seyircinin üzerine atladı ve büyüyen olaylarda 40 kişi yaralandı. Daha sonra 1992 yılında Axl Rose bu olay nedeniyle tutuklanacaktı.

Yaklaşık 2 sene süren bir stüdyo kaydının ardından 1991 yılının ekim ayında aynı anda 2 albüm birden yayınlayarak suskunluğunu bozdu. Use Your Illusion I ve Use Your Illusion II. Bu heavy metal dünyasında bir ilkti. Grup zaten albümler yayınlanmadan önce 1991'in mayıs ayından itibaren kapalı gişe stadyum konserlerine başlamıştı. Albümlerden çıkan ilk single You Could Be Mine oldu ve Terminator 2 filminin sountrack albümünde yer aldı. Use Your Illusion'lar büyük başarı yakaladı ve GN'R Billboard 200 listesinin ilk iki sırasına ilk haftasında bu iki albümle yerleşti. MTV'de en çok istek alan videolar You Could be Mine ve Don't Cry idi. Ama bu kadar şöhrete rağmen Axl Rose ' un gönlüde boş değildi. O zamanların en ünlü mankeni olan Stephenie Seymour ile fırtınalı bir aşk yaşıyorlardı. Aynı zamanda Seymour Dont Cry ve November Rain kliplerindede Guns N'Roses'a eşlik etti. Fakat bu beraberlik çok uzun sürmedi ve Seymour kendisini dövdüğü gerekçesiyle Axl' ı mahkemeye verecekti.

1991 yılının sonlarına doğru grubun kurucu üyesi Izzy Stradlin Guns N' Roses'dan ayrıldığını açıkladı. Onun yerine eski Kills For Thrills gitaristi Gilby Clarke kadroya dahil edildi. Daha sonra çıkan singlelar November Rain, Don't Cry, Live And Let Die, Knockin on Heaven's Door, Yesterdays ve Estranged şarkıları büyük başarılar kazandı. 4 milyon dolarlık klibiyle November Rain yapılmış en pahalı video kliplerden biridir. 1992 MTV ödüllerinde November Rain en iyi klip seçildi.

1992 ve 1993 yıllarını Use Your Illusion dünya turnesiyle geçirdiler. 28 ay süren bu konserlerde kırktan fazla ülkeye uğradılar. Turne müzik dünyasının en uzun ve en büyüklerinden biri oldu ve 1993 yılının Temmuz ayında sona erdi. Grup 1993 yılının sonlarında ise The Spaghetti Incident? albümünü yayınladı. Albüm bir cover albümüydü ve grubun çalmayı sevdikleri parçalardan oluşuyordu. Since I Don't Have You ve Ain't It Fun gibi şarkıları barındırıyordu.

 Ara ve Gruptaki Ayrılıklar

1994'ün başlarında Gilby Clarke, gruptan ayrıldı. 1994 yılının ortalarında grup bir single çıkardı: Sympathy for the Devil. Bir Rolling Stones coverı olan parça Tom Cruise' un Interview With Vampire filminde kullanıldı. Şarkıda Rose'un arkadaşı Paul Tobias gitar çalmaktaydı. Yan projelerden sonra Rose ile çalışmaya devam eden Slash, Axl Rose ile anlasamadı. 1996 yılının ortalarında Slash ayrıldıgını acıkladı. Bunu 1997 yılında ise Matt Sorum izledi. Gruptaki bu yaprak dökümü 1998'de de Duff McKagan ile devam etti. Efsane gitarist Slash daha sonra yaptığı açıklamalarda Axl Rose her şeyin kendi istediği gibi olmasını istiyordu diyecekti.

1996 yılına gelindiğinde Axl Rose yeni bir Guns N' Roses albümü yayınlamak için çalışmalara başladı. Bu yıllarda özellikle 1997- 2000 yılları arasında Guns N' Roses cephesinde çok büyük bir sessizlik hakim sürdü. Slash ve Duff kendi solo çalışmalarını yayınladır. Axl' ın sessizliği ise 1999 yılının sonlarına kadar sürdü. Yaklaşık 3 senedir ağır kan kaybeden grubu yeniden diriltmek için Axl Rose 1997 yılından itibaren çalışmalara başladı. Yeni bir kadroyla grubu yeniden diriltti. Ritim gitarda eski arkadaşı olan Paul Huge Tobias, bas gitarda Tommy Stinson(eski The Replacements), gitarda Robin Finck(eski Nine Inch Nails), bateride Josh Freese  ve keyboard'da Dizzy Reed bulunuyordu. Grup 1999'da ilk ürünü olan Oh My Godı bir Arnold Schwarzenegger filmi olan End of Days soundtracki için yaptı. Bu 8 sene sonra çıkmış ilk orijinal Guns N' Roses şarkısıydı. Şarkı bilinen GN'R soundundan çok uzak çok daha sert ve endüstriyel yapıdaydı. Eleştirmenlerce çok başarılı bulunan parça yeni albümünde lokomotif şarkılarından biriydi. Aynı yıl yeni albümün adı da Chinese Democracy olarak belirlenmişti. Bu arada davula Josh Freeze'in yerine Primus'tan Brain Mantia geçti. Gerileme dönemindeki tek hareket ise GN'R hayranlarının uzun bir süredir beklediği konser albümü GNR Live Era 87- 93 1999 yılında piyasaya çıkmasıydı. Yine başarılı ve özgün bir kapak çalışması olan albümde gnr ın 1983- 1987 arasındaki konser afişleri kullanılmıştır. Albümdeyse 2 CD vardı ve toplam 22 şarkı barındırıyordu. Ağırlıklı olarak grubun Las Vegas, Tokyo ve Londra şehirlerindeki performanslarından oluşuyordu. Albümün Japonya versiyonunda ise coma şarkısı bonus track olarak yerini almıştı. Albüm ABD 'de 1 milyon satmış ve platin plak statüsüne ulaşmıştır. Albümün arka kapağında use your illusion albümlerinde ve turnesinde büyük emeği geçmiş Matt Sorum ve Gilby Clarke için additional musicians tabirinin kullanılması hayranların tepkisini çekmiştir.

 Yeni Guns N' Roses ve Chinese Democracy 2001- 2012

2000 yılını 2001 ' e bağlayan gece 31 aralıkta Las Vegas' ta bir geri dönüş konseri veren grup yenilenmiş haliyle ilk kez hayranlarının karşısına çıktı. Axl Rose ise 7 yıl sonra ilk konserini veriyordu. 2001 yılına gelindiğinde grup Brezilya'da Rock in Rio 3 festivalinde 250.000 hayranının karşısına çıktı ve festivalin en iyi grubu seçildi. Madagascar, The Blues ve Oh My God gibi yeni şarkılarını seslendirdi. 2002 yılında dünya turnesini başlatan GNR aynı zamanda 9 yıl sonra ilk kez bir dünya turnesine çıkıyordu. Bu sırada da gitarist Richard Fortus, Paul Huge Tobias'ın yerine Guns N' Roses' a katılmıştı. Grup, 2002 yılının ağustos ayında büyük bir sürpriz yaparak MTV ödüllerinde sahne aldı. MTV ödüllerinde Welcome to the Jungle ile açılısı yapan grup kapanışı ise konfetiler eşliğinde Paradise City ile yapmıştı. Bu gösteriden sonra dünya turnesini başlatan GN'R aynı zamanda 9 yıl sonra ilk defa turneye cıkıyordu.Turne çok başarılı gecerken 2002 yılının aralık ayında Amerika Philadelphia'daki konsere Axl Rose un gelmemesiyle birlikte alkollu seyirciler galeyana geldi ve arbede çıktı. Turne sponsoru Clear Channel konserleri durdurdu. Bundan sonra yeniden stüdyoya girdiler ve Chinese Democracy kayıtlarını sürdürdüler.

Hayranlar yeni bir albüm beklerken Greatest Hits albümü 2004 yılında yayınlandı. 4 yıllık bir aradan sonra Guns N' Roses gitara Buckethead yerine Ron "Bumblefoot" Thal'ı aldıktan sonra önce Amerika'da New York'ta kapalı gişe 4 konser verdi ve daha sonra da Avrupa turnesine başladı. Aynı zamanda Axl Rose yeni albümün kayıtları için 13 milyon dolar harcamıştı. Guns n Roses, 2006 yılında  Rock in Rio, Gods of Metal, Rock am Ring ve Novarock gibi avrupa'nın en büyük festivallerinde headliner grup oldu. Bu sırada eşi dogum yapan baterist Brain Mantia gruptan ayrıldı. Onun yerine bateriye Frank Ferrer geçti. Temmuz ayında İstanbul'a da uğrayan grup yaklaşık 9.000 kişiye Kuruçeşme Arena'da muhteşem bir konser verdi. Bu konserlerdeki en büyük sürpriz ise 1991 yılında gruptan ayrılan kurucu üye Izzy Stradlin'in konuk sanatçı olarak konserlerde yer almasıydı. Turnede ayrıca Izzy Stradlin dışında Kid Rock, Sebastian Bach gibi rock dünyasının meşhur isimleride GN'R'a eşlik ettiler. Ağustos ayının sonunda MTV Video Müzik Ödüllerinde sunuculuk yapan ve The Killers' ı sunan Axl Rose daha sonra kendisiyle yapılan röportajda yeni albümün kesinlikle bu yıl sonunda çıkıcağını söyledi. Ama maalesef albüm yine çıkmadı. 2,5 aylık avrupa turnesini bitiren GNR bu turnede 18 farklı ülkede 40 konserde 700.000'den fazla seyirciye ulaştı.

2007 yılının yaz aylarında Yeni Zelanda, Avustralya ve Japonyada çok sayıda büyük kapalı gişe konserler veren grup daha sonra yeni album çalışmaları icin stüdyoya kapandı. Bu sırada Axl Rose kadim dostu Sebastian Bach (ex-Skid Row)' ın solo albümünde (Angel Down) 3 şarkıda konuk sanatçı olarak yer aldı. 2007 yılı devam ederken Chinese Democracy kayıtlarını sürdüren grubun yeni albümü sabırsızlıkla bekleniyordu.

2008 yılının ortalarına kadar sessizliğini sürdüren grupta bu yılın ortalarına gelindiğinde sıcak günler yaşanmaya başlamıştı. 2008 yılının ekim ayının son günlerinde yeni single Chinese Democracy grubun myspace adresinde yayınlanmaya başladı ve de albümün 23 kasımda yayınlanacağı resmileşti. 23 kasım'da yayınlanan albüm amerika listelerinde 3 numaraya, ingiltere listelerindede 2 numaraya yerleşti. Hayranlarının sorularına internet üzerinden cevap veren Axl Rose Better şarkısı için klip çekiminin yakında tamamlanacağını söylemiştir. Ama klip 2010 yılında gelindiginde hâlâ yayınlanmamıştır.

27 Şubat 2009'da Axl Rose Classic Rock isimli dünyaca ünlü rock magazini icin eski dostu ve menajerlerinden Del James'in sorularını yanıtlamış ve de eski grup elemanlarıyla bir birleşmenin söz konusu olamayacağını bir kez daha belirtmiştir.2009 yılında gitarist Robin Finck' in resmi olarak ayrılmasıyla oluşan boşluğu Axl Rose, DJ Ashba' yı kadrosuna katarak doldurmuştur. Grup 2009 yılının aralık ayında yeni bir dünya turnesine başladı.

2015' te DJ Ashba ve Ron Bumblefoot' un gruptan ayrılığı hayranların aklına "acaba ilk kadro bir araya mı gelecek?" sorusunu getirdi. Bunun üzerine 2016' nın ilk günlerinde Slash, Axl Rose ve Duff McKagan Twitter hesapları üzerinden Coachella Festivalinde birlikte çalacaklarını açıkladı. Bu birleşmede Izzy Stradlin, Steven Adler, Matt Sorum ve Gilby Clarke' ın yer alıp almayacağı merak konusu.

 Grubun Aldığı Bazı Ödüller

 1988 - Yılın en iyi çıkış yapan grubu (MTV VMA)
 1988 - Yılın en iyi heavy metal grubu (Kerrang Magazin)
 1989 - En iyi rock single ı Sweet Child O' Mine (Amerikan Müzik Ödülleri)
 1989 - En iyi hard rock video Sweet Child O' Mine (MTV VMA)
 1989 - En iyi hard rock grubu (RIP Magazin)
 1990 - En iyi hard rock grubu (Amerikan Müzik Ödülleri)
 1990 - En iyi hard rock albümü Appetite For Destruction (Amerikan Müzik Ödülleri)
 1990 - En iyi hard rock şarkısı Paradise City (Amerikan Müzik Ödülleri)
 1991 - En iyi hard rock grubu (Kerrang)
 1992 - En iyi hard rock grubu (Amerikan Müzik Ödülleri)
 1992 - En iyi video klip November Rain (MTV VMA)
 1992 - En iyi konser grubu (Hit Parader)
 1993 - En fazla satan hard rock grubu (World Music Awards)
 2001 - Rock in Rio festivalinin en iyi grubu
 2008 - Classıck Rock Magazine yılın en iyi 3. albümü (Chinese Democracy)

 Grup elemanları
 Appetite For Destruction Dönemi - (1985 - 1990)

 Axl Rose
 Slash
 Izzy Stradlin
 Duff Mckagan
 Steven Adler

 Use Your Illusion Dönemi - (1990 - 1996)
 Axl Rose
 Slash (1996'da ayrıldı)
 Izzy Stradlin (1991'de ayrıldı)
 Duff McKagan
 Gilby Clarke (1991'de katıldı)
 Matt Sorum
 Dizzy Reed

 Duraksama Dönemi (1996 - 2001)

 Axl Rose
 Dizzy Reed
 Paul Huge Tobias (1994- 2001)
 Robin Finck (1998- 2008)
 Tommy Stinzon
 Buckethead (2000- 2005)
 Josh Freeze (1997- 2000)
 Brian Mantia (1998- 2006)

 Geri Dönüş Dönemi ve Şimdiki Üyeleri (2001- 2015)

 Axl Rose (vokal, piyano, gitar)
 Dizzy Reed (piyano, klavye)
 Duff McKagan (bas gitar)
 Richard Fortus (gitar)
 Dj Ashba (gitar) (2016 yılında yerine Slash geri gelmiştir.)
 Frank Ferrer (Bateri)
 Slash (2016-  )

 Üye değişim çizelgesi

DiskografiAppetite for Destruction (1987)G N' R Lies (1988)Use Your Illusion I (1991)Use Your Illusion II (1991)"The Spaghetti Incident?" (1993)Chinese Democracy'' (2008)

Büyük Turneleri

 1985 Hell Tour
 1986 US Tour
 1987 US Tour
 1987 US and Canada Tour
 1987 European Tour
 1988 Appetite for Destruction World Tour
 1989 US Tour
 1991 Rock in Rio 2
 1991 Use Your Illusion World Tour
 1992 Use Your Illusion World Tour
 1993 Use Your Illusion World Tour
 2001 Rock in Rio 3
 2002 Chinese Democracy World Tour US,UK,Japan,Europe
 2006 Chinese Democracy World Tour
 2007 Chinese Democracy World Tour New Zelland, Japan, Australia
 2009 Chinese Democracy World Tour Asia
 2010 Chinese Democracy World Tour
 2010 European Tour
 2010 Australia Tour
 2011 Rock in Rio 4
 2011 North/South American Tour

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site

Amerikalı hard rock grupları
1985'te kurulan müzik grupları
MTV Video Müzik Ödülü sahipleri
MTV Video Müzik Ödülleri En İyi Yeni Sanatçı sahipleri

Guns N' Roses


Steinberg Station (Steinberg stasjon eller Steinberg stoppested) er en jernbanestation på Randsfjordbanen, der ligger i byområdet Steinberg i Nedre Eiker kommune i Norge. Stationen består af to spor med hver sin sideliggende perron i træ og en gangbro.

Stationen blev oprettet som holdeplads 15. december 1906 under navnet Stenberg, men stavemåden blev ændret til Steinberg 1. september 1922. Den blev fjernstyret 1. december 1966 og gjort ubemandet 1. januar 1971.

Det var planlagt at nedlægge stationen i 2014 i forbindelse med indførelsen af en ny køreplan for togene i østlandsområdet. Nedlæggelsen blev imidlertid stoppet på grund af store folkelige og politiske protester i oktober 2011, men i februar 2012 kom det frem, at stationen alligevel skulle nedlægges, og at det ville blive fremskyndet til december samme år. 27. september 2012 stod det dog alligevel klart, at Samferdselsdepartementet ville omgøre beslutningen. I stedet blev det vedtaget, at Steinberg Station skulle opgraderes for at kunne betjenes af NSB type 75, kaldet Flirt. Fra 14. september 2015 blev der indført en forsøgsordning, hvor alle NSB's lokaltog på strækningen Kongsberg - Oslo S - Gardermoen – Eidsvoll stopper i Steinberg. Forud for dette var stationen blevet opgraderet med nye perroner i træ og en gangbro.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Randsfjordbanen
Etableret i 1906
Jernbanestationer i Viken

Steinberg Station