L'église ukrainienne catholique de l'Immaculée Conception () est une église située à  dans la municipalité rurale de Springfield au Manitoba (Canada). Construite entre 1930 et 1938 dans un style byzantin, elle est considérée comme l'une des églises les plus achevées du prêtre-architecte . Ce dernier dirigera la paroisse de la construction de l'église à sa mort en 1962. L'église a été désignée site provincial du patrimoine en 1986 et désignée lieu historique national du Canada en 1997.

Histoire
L'église a été conçue selon les plans du prêtre-architecte  (1883-1962). Ce dernier est à l'origine de la conception de plus de 33 églises à travers les Prairies. Il est l'instigateur du style architectural qui sera surnommé « cathédrale des Prairies ». Ce dernier dirigera la paroisse jusqu'à sa mort en 1962. Le , l'église est désignée site provincial du patrimoine par le ministre de la Culture, du Patrimoine et des Loisirs du Manitoba. L'église est désignée Lieu historique national du Canada le  par la Commission des lieux et monuments historiques du Canada. L'église est toujours utilisée pour le culte.

Architecture

L'église est considérée comme l'une des œuvres les plus audacieuses de Philip Ruh. Son style avec ses neuf dômes est inspiré des églises à dômes multiples de Kiev. La structure de l'église est en béton armé. Le stuc extérieur prend l'apparence du calcaire de Tyndall par sa couleur dorée. Quant à la décoration intérieure, elle a été exécutée pour la plupart par des artistes amateurs,

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des lieux historiques nationaux du Canada au Manitoba
 Liste des lieux patrimoniaux du Manitoba

Liens externes

Église au Canada
Bâtiment au Manitoba
Site provincial du patrimoine du Manitoba
Lieu historique national au Manitoba
Édifice religieux achevé en 1938
Architecture du XXe siècle au Canada
Église grecque-catholique ukrainienne
Église dédiée à l'Immaculée Conception

Église ukrainienne catholique de l'Immaculée Conception


Elisa Longo Borghini (født ) er en italiensk professionel cykelrytter, der kører for .

Karriere
Longo Borghini vandt bronze ved VM i landevejscykling 2012 i kvindernes linjeløb.

Hun vandt også bronze i kvindernes linjeløb ved OL i Rio i 2016.

Den 30. september 2014 blev det annonceret, at hun ville køre for  fra 2015.

Familie
Hun er datter af cross country skiløberen Guidina Dal Sasso. Hendes storebror Paolo Longo Borghini er også professionel cykelrytter.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige cykelryttere fra Italien
Cykelryttere ved sommer-OL 2016
Cykelryttere ved sommer-OL 2020
Olympiske bronzemedaljevindere fra Italien
Medaljevindere ved sommer-OL 2016
Medaljevindere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Italien ved sommer-OL 2016
Deltagere for Italien ved sommer-OL 2020
Olympiske medaljevindere i cykling

Elisa Longo Borghini


Sulfatiazolul este un antibiotic din clasa sulfamidelor care a fost utilizat în trecut în tratamentul unor infecții bacteriene (administrare orală și cutanată). Mai este disponibilă pentru uz veterinar, însă s-a renunțat utilizarea sa la om deoarece există alternative mai puțin toxice.

Note

Vezi și
 Sulfafurazol
 Sulfafurazol
 Sulfametoxazol
 Ftalilsulfatiazol

Sulfamide
Tiazoli

Sulfatiazol


ديماراتوس هو ملك إسبرطة من العائلة اليوريبونتية وهو خليفة أبيه أريستون، وهو معروف بمعارضته لشريكه كليومينس الأول في مساعيه لتنصيب إيساغوراس طاغية على أثينا ولاحقا عارض معاقبة أيجينا لاستسلامها للفرس. وحاول ما بوسعه لجعل كليومينس مكروها في إسبرطة. فحث هذا الاخير ليوتيخيدس وهو أحد أقاربه وعدو لديماتاروس بأن يطالب بالعرش بحجة أن ديماتاروس ليس ابن أريتوس ولكنه ابن أجيتوس وهو زوج أمه الأول.

قام كاهن دلفي (بعد أن تلقى رشوة من كليومينس) بإعلان كان في صالح ليوتيخيدس الذي أصبح ملكا عام 491 ق م. فر ديماتاروس بعدها إلى دارا الأول الذي أعطاه مدن بيرغاموم وتيوثرانيا وهاليسارنا وكان خلفاؤه يحكمون في بداية القرن الرابع قبل الميلاد. ورافق أحشويرش الأول في رحلته على اليونان ولكن نادرا ما اعتبرت الروايات حول تقديمه النصائح والتحذيرات لأحشويرش في عدة مرات تاريخية.

تكلم عنه هيرودوتس ولكن الكتاب اللاحقين إما نقلوا عنه معلوماته أو زادوا معلومات من عندهم ومنهم باوسانياس وديودورس وبولينايوس وسينيكا. وهناك قصة رواها بولينايوس وبلوتارخ ولكن يشك في صحتها بشكل كبير وهذه القصة مفادها أن غزو أرغوس فشل بسبب تيليسيلا الشاعرة والنساء الأرغوسيات

مراجع

مراجع

أشخاص من الحرب الفارسية اليونانية
أفراد عسكريون من أخمينيون
حكام القرن 6 ق م
حكام في الإمبراطورية الأخمينية
حكام في القرن 5 ق م
سنة الولادة غير معروفة
معركة ترموبيل
ملوك إسبرطة
ملوك مغتالون
مواليد القرن 6 ق م
مواليد في أسبرطة
وفيات القرن 5 ق م
يونانيون مهاجرون قدماء إلى أخمينيون

ديماراتوس


Ryota Aoki (født 19. august 1984) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka, JEF United Chiba, Roasso Kumamoto og Thespakusatsu Gunma.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryota Aoki (fodboldspiller, født 1984)


.fo Faroe Adaları için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Faroe Adaları'nda iletişim
fo

.fo


L'école suisse de Bangkok (également RIS Swiss Section – Deutschsprachige Schule Bangkok, Ruamrudee International School Swiss Section, Schweizerschule Bangkok ou Deutschsprachige Schule Bangkok) est une école privée suisse à l'étranger avec l'allemand et l'anglais comme langues d'enseignement, fondée en 1963. Elle est officiellement subventionnée par la Suisse et la République fédérale d'Allemagne, qui soutient l'école par l'envoi de personnel. L'école est située dans le quartier de Min Buri, à l'est du centre-ville de Bangkok.

Enseignement

L'école propose un parcours éducatif allant du jardin d'enfants à la 12e année. Elle est la seule école suisse à l'étranger en Asie à proposer la maturité suisse bilingue. Actuellement, environ 230 élèves de différentes nationalités (principalement des Allemands, des Suisses, des Autrichiens et quelques Thaïlandais) fréquentent la RIS Swiss Section. Depuis février 2007, l'école est un centre de test officiel pour le passeport de compétences informatique européen (PCIE). En 1984, l'école germanophone de Bangkok a été intégrée en tant que "Swiss Section" à la Ruamrudee International School (RIS, thaï : โรงเรียนร่วมฤดีวิเทศศึกษา). L'école est gérée par une association, la Swiss Educational Association.

En 2011, l'école a reçu le label  après avoir été évaluée par l'inspection de l'État fédéral et des Länder.

Histoire
L'école a été fondée en 1963 par un couple d'enseignants suisses pour faciliter la réintégration dans le système scolaire suisse des enfants d'expatriés suisses après leur retour en Suisse.

En 1963, il n'était pas possible d'établir officiellement une école privée étrangère en Thaïlande. Cependant, les autorités thaïlandaises considéraient les cours comme privés et autorisaient donc l'école à fonctionner. En 1972, la croissance de l'école a nécessité son déménagement dans un bâtiment plus grand à Sukumvit Soi 19/21, financé par une subvention de la Suisse. Les autorités thaïlandaises ont commencé à faire pression sur l'école après les comptes rendus des médias de 1977 sur les écoles étrangères illégales en Thaïlande. Avec l'aide du ministère thaïlandais de l'éducation, une solution durable a été trouvée en 1982 : L'école suisse a été intégrée à la Ruamrudee International School (RIS). Dans le cadre de la fusion, l'école a dû déménager sur le campus de la RIS, ce qu'elle a fait en 1983, et elle a adopté une politique d'uniforme pour les élèves et ainsi que langue thaï comme matière obligatoire.

L'école a commencé à autoriser les étudiants d'autres pays germanophones à s'inscrire dans les années 1980. Au milieu de la décennie, le comité directeur de l'école a commencé à compter des membres qui n'étaient pas suisses, et les employés des ambassades d'Autriche et d'Allemagne ont commencé à avoir un statut d'observateur lors des réunions du comité. En 1991, le RIS (et avec lui la section suisse - Deutschsprachige Schule Bangkok) a déménagé à son emplacement actuel. En 1993, le programme de l'école secondaire a ouvert après avoir reçu l'approbation des autorités de Lucerne. La section anglophone a ouvert en 2011.

Anciens élèves

Références

Liens externes

École en Thaïlande
École secondaire
École primaire
Établissement scolaire allemand à l'étranger
Bangkok
Fondation en 1963
Enseignement bilingue anglais-allemand
Relations entre la Suisse et la Thaïlande

École suisse de Bangkok


An Trichocentrum cepula in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Centurius von Hoffmannsegg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ined.. An Trichocentrum cepula in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichocentrum

Trichocentrum cepula


Panzerchrist er et black metal/death metal-band fra Aarhus i Danmark, stiftet i 1993.

Medlemmer
 Søren "Sindsyg" Tintin Lønholdt - Vokal
 Nils Petersen - Gitar
 Michael "Panzergeneral" Enevoldsen - Bass
 Simon Schilling - trommer

Udgivelser
 Forever Panzer - demo (1995)
 Six Seconds Kill (1996)
 Outpost Fort Europa (1998)
 Soul Collector (2000)
 Room Service (2003)
 Battalion Beast (2006)
 Bello (2007)
 Himmelfahrtskommando - opsamlingsalbum (2008)
 Regiment Ragnarok (2011)
 7th Offensive (2013)

Eksterne henvisninger
 Panzerchrist på Encyclopaedia Metallum

Metalgrupper fra Danmark
Black metal-grupper
Dødsmetalgrupper

Panzerchrist


SEC (vrijednosnice), Komisija za vrijednosnice i burzu u SAD (U.S. Securities and Exchange Commission)
Komisija za vrijednosnice i burzu (Filipini)
Komisija za vrijednosnice i burzu (Nigerija)
SEC (NCAA)

SEC


Rasera puede referirse a:

Rasera o espumadera: Instrumento de cocina.
Rasero: Utensilio para nivelar la superficie de una medida de un material seco, como la harina o el azúcar.
Rasera: Cepillo de atinar las maderas

Rasera (desambiguación)


Colonia Dignidad ("Dignity Colony") was an isolated colony of Germans established in post-World War II Chile by emigrant Germans which became notorious for the internment, torture, and murder of dissidents during the military dictatorship of General Augusto Pinochet in the 1970s while under the leadership of German emigrant preacher Paul Schäfer. Colonia Dignidad has been described as a "state within a state".

Schäfer and members of the colony were deeply religious and followed the teachings of William Branham. The main legal economic activity of the colony was agriculture; at various periods it also was home to a school, a hospital, two airstrips, a restaurant, and a power station.

Colonia Dignidad's longest continuous leader, Paul Schäfer, arrived in the colony in 1961. Schäfer was a fugitive, accused of child molestation in West Germany. The organization he led in Chile was described, alternatively, as a cult or as a group of "harmless eccentrics". The organization was secretive, and the Colonia was surrounded by barbed wire fences, featured a watchtower and searchlights, and was later reported to contain secret weapon caches. External investigations, including efforts by the Chilean government, uncovered a history of criminal activity in the enclave, including child sexual abuse. Reports from Chile's National Commission for Truth and Reconciliation, indicate that a small set of the many individuals abducted by Pinochet's Dirección de Inteligencia Nacional during his rule were held as prisoners at Colonia Dignidad, most of whom were subjected to torture, and often to extrajudicial execution as well. Several members of Colonia's leadership of the time, including Schäfer, were participants in the atrocities.

In 1991, the name of the settlement was changed to Villa Baviera. After Schäfer fled to Argentina in 1996 to escape child molestation charges in Chile, control over residents loosened. Residents of the colony are now free to leave, and the site is open for tourism.

Location
Located in a remote area in the Maule Region of central Chile, Colonia Dignidad was located in the commune of Parral, in a rural area on the north bank of the Perquilauquén River, about 35 km southeast of the town of Parral. The full name of the colony from the 1950s was Sociedad Benefactora y Educacional Dignidad ("Charitable and Educational Society 'Dignity'"). At its largest, Colonia Dignidad was home to some three hundred German and Chilean residents, and covered .

History
Schäfer had been following the ministry of William Branham from Germany, and was very excited when Branham made a personal visit to Germany in 1955. Schäfer and other members of his church served as William Branham's personal security detail on his 1955 European tour. One sermon during his visit to Karlsruhe, Germany, left a deep impression on Schäfer. Schäfer claimed to experience a healing in the meeting, and thereafter began to strongly teach some of Branham's key doctrines. Following the 1955 meetings with Branham, Schäfer began to put more of William Branham's doctrines into practice in his group, and began to insist to his followers that they were the "only faithful ones" to William Branham's teachings. "Strong ties were forged" between Schäfer, William Branham, and Ewald Frank during Branham's time in Germany, and many future members of Colonia would find refuge with Frank in Germany after investigations were launched into Colonia in later years. Ewald Frank was a key figure in helping Colonia establish its weapons factories by contracting with German arms producers to assist the colony in setting up their operations. Frank also played a role in assisting in the sale and transport of the materials and supplies for the operations in Colonia. Schäfer maintained connections to Branham until the time of his death in 1965.

The first inhabitants of Colonia Dignidad arrived in 1961, brought by German citizen Paul Schäfer, who was born in 1921, in the town of Troisdorf.  Schäfer's first employment in Germany was as a welfare worker for children in an institution of the local church, a post from which he was fired at the end of the 1940s; he then faced accusations of sexual abuse against children in his care. While these first reports led to his dismissal, no criminal proceedings were initiated. Schäfer became a follower of William Branham who campaigned in Europe during the 1950s. Schäfer may have been influenced to move to Chile by Branham's doomsday prophesies that predicted the imminent destruction of western democracies. Schäfer continued to promote Branham's teaching throughout his life, and many escapees and the current members of Colonia are still affiliated with the teachings of Branham.  Afterwards, he worked as an independent preacher, forming a community in Gronau, which is an organization dedicated to working with children at risk. He quickly acquired great influence over his members, who had to perform hard farm work without pay. Shortly thereafter, stories reemerged relating to the earlier allegations of pedophilia against him. As a result, in 1961, Schäfer organized the emigration of several hundred members of their community to Chile.

Problem observed

To the outside world, the colony portrayed itself as a prime example of German efficiency, cleanliness and communal work. The profitable agricultural production and an attached charity hospital helped preserving this image for a long time. The colony had its own press operations who recorded and broadcast videos showing their happy residents amid celebrations and commemorations: men dedicated to farm work, women and girls embroidering or preparing butter. Diplomats at the German embassy ignored reports of the violence and crime and praised it as a "model colony".

However, Schäfer's propaganda efforts were again and again overshadowed by allegations of people escaping from the colony and obtaining asylum in Germany. The first, Wolfgang Müller, fled in 1966 and first exposed the atrocities that occurred within the colony. Müller obtained German citizenship and worked for a newspaper, soon becoming an activist in Germany against the leaders of Colonia Dignidad, and finally became the president of the foundation dedicated to the support of victims in Chile.

In the following year, he freed another inhabitant of the colony, Heinz Kuhn, who confirmed the allegations previously made by Müller, and provided more information on abuses. However, these first allegations were rejected by politicians and were emphatically denied due to their ties with the management of the Colony in their preparation of the military coup of September 11, 1973, as demonstrated later in Chilean court cases.

In 1988 Georg and Lotti Packmor escaped and testified in a parliamentary hearing in Bonn, Germany, that German citizens were forced to live in the enclave against their will.

Secret detention camp

Before officially moving his organization to Chile, Paul Schäfer requested that the Chilean government exempt him from paying taxes and grant him asylum as long as he helped with gaining political intelligence. The Rettig Commission noted a wealth of information supporting the accusations of the use of the land owned by Colonia Dignidad for detention and torture of political detainees during Pinochet's military dictatorship. Among these sources are spokesmen for the Government of the Federal Republic of Germany, and the Working Group on Enforced or Involuntary Disappearances. The Rettig Commission ultimately based its conclusions on evidence that it examined directly.

In these underground prisons, the captives were tortured in numerous ways, including mutilation from dogs and electric shocks. Some torture victims allege that Schäfer was directly involved in their torture. There is speculation that the extent of Schäfer's involvement with Pinochet has not yet been fully disclosed. Schäfer's 2005 arrest saw more than 500 government files of missing detainees hidden in the 'bodega de las papas' ('potato cellar' in English). Each of these files contained details of severe human rights violations committed under Schäfer's supervision in collaboration with Pinochet. In the late 1970s, Pinochet allegedly ordered for the mass graves containing hundreds of murdered detainees to be unearthed and for the bodies to be either thrown into the sea or burned.

Claims of German Intelligence Service assistance
Journalist John Dinges has suggested that there was some degree of cooperation between the German Intelligence Service, German arms dealer Gerhard Mertins, and Colonia Dignidad, including creation of bunkers, tunnels, a hospital, and runways for the decentralized production of armaments in modules (parts produced in one place, other parts in another). This subject was proactively hidden, because of the problems experienced at the time associated with Argentina.

Army Base
Because of Colonia Dignidad's close association with the Chilean military and strategic proximity to the Argentina–Chile border, the Colonia served as a base for the Chilean military during the 1978 Beagle conflict between Chile and Argentina. The hospital at Colonia Dignidad also served as a laboratory for the manufacture of weaponized sarin as part of the Pinochet government's Project Andrea.

Democratic transition
Chile took a turn to democracy in 1990 after 17 years of dictatorship, but Colonia Dignidad remained unchanged. Allegations of abuses and humiliations that occurred inside the colony increased. National and international pressure intensified, but each time the police tried to conduct an investigation at the site they were greeted with a wall of silence. Colonia Dignidad authorities remained powerful and also had allies in the army and among the Chilean far right, who would warn them in advance when the police were preparing to visit the site.

Slowly, Chilean public awareness began to change, creating a growing feeling of resentment towards the place, which many began to perceive as an independent state, or an enclave within Chile.

Life under Schäfer leadership

Before coming to Chile, Schäfer had attempted to start an orphanage in Germany, but two mothers living there accused him of molesting their children, so to escape judicial consequences, he fled to Chile. Schäfer arrived in Chile in 1961 with around 70 followers, and a number of kidnapped children. The colony continued to 'import' children from Germany and the surrounding areas until the end of Schäfer's leadership. Colonia Dignidad grew to have about 350 people, around 100 of whom were children. Those on the side of the colony said that it was a harmless organization, but, those against it recounted it as tyrannical in structure, and highly restrictive in terms of interaction between genders and in expression of sexuality, with a reportedly aging population. The perimeter of the colony was made up of barbed wire, searchlights, and a watchtower. Today the colony is not as isolated as it was under Schäfer's leadership; Schäfer made great efforts to keep the colony as isolated as he could. The road to the colony cut through farmland and forest, and brought the traveler to a large barbed-wire fence that was generally heavily protected. Inside, however, the colony seemed fairly normal, though a bit old-fashioned:The village had modern apartment complexes, two schools, a chapel, several meetinghouses, and a bakery that produced fresh cakes, breads, and cheeses. There were numerous animal stables, two landing strips, at least one airplane, a hydroelectric power station, and mills and factories of various kinds, including a highly profitable gravel mill that supplied raw materials for numerous road-building projects throughout Chile. On the north side of the village was a hospital, where the Germans provided free care to thousands of patients in one of the country's poorest areas.Schäfer, despite living in Chile for most of his adult life, spoke little Spanish, as only German was spoken inside the colony. He was described as having a very serious demeanor, and rarely smiled, but was considered to be quite charismatic nonetheless. He made great efforts to illustrate Colonia Dignidad as a utopian paradise, seemingly frozen in a time before World War II. In reality, Schäfer ran a fear-based colony where members were barred from interacting with the world outside the community, and a few were armed to protect the community against possible outside attacks. The inhabitants lived under an abnormal authoritarian system, where in addition to minimal contact with the outside, Schäfer ordered the division of families (parents did not talk to their children, or did not know their siblings). It prohibited all kinds of relations, sentimental or conjugal, among adult women and men, and segregated the living quarters of each sex. Schäfer sexually abused children and some were tortured, as is clear from the statements of the German Dr. Gisela Seewald, who admitted the use of electroshock therapy and sedatives that her boss had claimed were placebos. Members were often encouraged to confess to him both their own sins, and the sins of others that they had witnessed. Supposed sinners were often publicly outed and shamed during gathering times and meals. Women were thought to be inherently sinful, plagued by sexuality, thus the justification behind separating the men from the women. Schäfer often dictated forming romantic relationships, as far as saying when to get married and have children. Most of the time, however, conceptions of the family inside the colony were based not on genetics, but on loyalty to Schäfer, who self-identified as 'The Permanent Uncle.' When a child was born, it would not stay with its biological parents, but rather be raised by nurses in a group called 'The Babies.' Each stage of life was categorized like this, with the following stages being 'The Wedges' (up to age 15), 'The Army of Salvation,' 'The Elder Servants' by age 30, and lastly, by age 50, 'The Comalos.' This was done in an effort to give everyone an exact role in the colony's order. Inhabitants lived in groups of about six, and all wore similar German 30s-style clothing. Each person would work 12+ hours a day, receiving no payment, but doing so rather for the sake of Colonia Dignidad.

The colony had a school and hospital in the enclave which offered support to rural families through free education and health services. This would, ultimately, create support in case the colony was attacked. However, there are many cases uncovered in recent years that refer to illegal adoptions of children from families residing in the surrounding areas by the German hierarchy in order to deliver on the promise of free education. Locals around the colony generally knew Colonia Dignidad to be made up of hygienic, hard-working individuals who led a very structured life.

Atrocities

Sexual abuse
In 1996, Schäfer fled child sex abuse charges in Chile, escaping arrest until 2005. The previous year, in his absence, a Chilean court had convicted him of child abuse, together with 26 other cult members. In 2006, he was sentenced to 20 years in prison. He died in prison of a heart ailment, on 24 April 2010, at the age of 88. At the time of his death, he was still under investigation for the 1985 disappearance of mathematician Boris Weisfeiler, an American citizen who went missing while hiking near Colonia Dignidad.

Torture and murder

During the military dictatorship of Augusto Pinochet, from 1973 to 1990, Colonia Dignidad served as a special torture center. In 1991, Chile's National Commission for Truth and Reconciliation concluded that a number of people apprehended by the DINA were held at Colonia Dignidad, and that some of the colony's residents actively helped the DINA torture some of the captives. Colonia Dignidad's involvement came to light as early as an October 1976 report from the United Nations Ad Hoc Working Group on Chile, as referenced in a March 1977 Amnesty International report, "Disappeared Prisoners in Chile", with the latter report describing the evidence in this way:

 Prisoners being tortured in the tunnels under Colonia Dignidad were each interrogated to gain an understanding of their personality in order to gauge the appropriate torture technique. These techniques led to a number of afflictions lasting indeterminate periods of time. As many as 100 of the citizens taken to Colonia Dignidad by the DINA were murdered at the colony.

There are more than 1,100 desaparecidos (disappeared people) in Chile, some taken to the Colony where they were tortured and killed. One of them is a U.S. citizen, Boris Weisfeiler, a Soviet-born mathematics professor at Pennsylvania State University. Weisfeiler, then 43 years old, vanished while on a hiking trip near the border between Chile and Argentina in the early part of January 1985. It is presumed that Weisfeiler had been kidnapped and taken to the Colony where he was tortured and killed. In 2012, a judge in Chile ordered the arrest of eight former police and army officials over the kidnapping of Weisfeiler during the Pinochet years, citing evidence from declassified US files. In 2016, the case was closed and the men were freed when a judge ruled that Weisfeiler had indeed been abducted, but that it was only a common crime, long past the statute of limitations, instead of a human rights violation.

Member abuse
Some defectors from the colony have portrayed it as a cult in which the leader Paul Schäfer held the ultimate power. They claim that the residents were never allowed to leave the colony, and that they were strictly segregated by gender. Television, telephones and calendars were banned. Residents worked wearing Bavarian peasant garb and sang German folk songs. Sex was banned, with some residents forced to take drugs to reduce their desires. Drugs were also administered as a form of sedation, mostly to young girls, but to males as well. Severe discipline in the forms of beatings and torture was commonplace: Schäfer insisted that discipline was spiritually enriching.
One of the first instances of abuse allegations was in 1966 from escapee Wolfgang Müller, who had been sixteen when he came to the colony. He claimed that he was forced into slave labor, received regular harsh beatings, and was molested by Schäfer on multiple occasions. Müller said that former Nazis were part of the colony as well.

Weapons violations

In June and July 2005, Chilean police found two large illegal arms caches in or around the colony. The first, within the colony itself, included three containers with machine guns, automatic rifles, rocket launchers, and large quantities of ammunition, some as many as forty years old but with evidence of recent maintenance. This cache was described as the largest arsenal ever found in private hands in Chile. The second cache, outside a restaurant operated by the colony, included rocket launchers and grenades.

In January 2005, former Chilean secret police operative Michael Townley, then living in the United States under a witness-protection program, acknowledged to agents of Interpol Chile links between DINA and Colonia Dignidad. Townley also revealed information about Colonia Dignidad and the army's Laboratory on Bacteriological Warfare. This last laboratory would have replaced the old DINA laboratory at Vía Naranja de Lo Curro hill, where Townley worked with the chemist Eugenio Berríos. Townley also gave proof of biological experiments, related to the two aforementioned laboratories, on political prisoners at Colonia Dignidad.

Nazi ties

The Central Intelligence Agency and Simon Wiesenthal claim that Josef Mengele, the infamous Nazi concentration camp doctor, known as the "Angel of Death" for his lethal experiments on human subjects was present at the colony. The colony itself rejected the accusation when Wiesenthal published it 1997 in the Chilean press. The German government states that to this date, there is "no evidence to support or invalidate Wiesenthal's claim or the more general allegation that the Colonia Dignidad or its legal successors was a place of refuge for Nazi criminals.

The Nazi underground in South America was established some time before World War II. Juan Perón provided shelter to some escaped Nazi criminals. Nazi sympathy in South America decreased until Pinochet took power. It was suggested that part of the intense racism, anti-Semitism, and classism in Chile can be attributed to Nazi presence.

The high concentration of Germans in Chile shaped the country's overall attitude towards subjects like education and military. A few of the Germans who immigrated to Chile in the 1960s were former Nazis led by Paul Schäfer. Colonia Dignidad was a "Nazi stronghold protected by the Chilean government[...]." Former members of the SS and Gestapo had the job of demonstrating Nazi torture methods to the secret police of Chile. Many of Schäfer's followers who had Nazi pasts joined him to escape post-World War II war crime investigations. The presence of Colonia Dignidad had an effect on the general political opinion of the surrounding areas, and the government as well because of this, considering the political ties between Colonia Dignidad and the Chilean government.

Legal proceedings
In 2004, a Chilean court convicted Schäfer and 26 other cult members of child abuse. In 2006, Schäfer was sentenced to 20 years in prison.

In early 2011, Hartmut Hopp, considered to be Schäfer's "right-hand-man" at Colonia Dignidad, was placed under house arrest in Chile while awaiting trial for human rights crimes. In May 2011, Hopp fled Chile on board a helicopter, later making his way to Germany. In June 2016, prosecutors in Germany petitioned a court to enforce a 5-year prison sentence that Hopp was sentenced to in absentia in Chile. In May 2019, German prosecutors announced that they had dropped their investigation into Hopp and Reinhard Döring. In January 2020, a lawyer for the victims, Petra Schlagenhauf, lodged a complaint seeking to have the investigation reopened.

Hopp and other alleged accomplices in Schäfer's crimes who were charged and awaiting trial took refuge in Ewald Frank's church in Germany, where they were protected from extradition. Frank is a leader of William Branham's followers in Germany. German protestors picketed in front of Frank's church to protest his actions. The government of Chile banned Ewald Frank from entering the country after finding he had been visiting and holding revival meetings with Schäfer's followers at Colonia. Schäfer's followers speculated to news reporters that Frank and Schäfer had known each other since the 1950s when they were both at Branham's European campaign meetings together.

At the time that Hopp fled Chile, 10 other cult members were out on bail awaiting trial on various charges. Fearing that they would also flee the country, their bail was immediately revoked and they were taken into custody.

In 2010, Chilean authorities opened an investigation into the events occurring in the colony during the 1990s, resulting 19 months later in the Supreme Court issuing a unanimous ruling to prosecute 16 Chilean and German members of the colony. On 28 January 2013, six former leaders of the colony were sentenced to prison, while the remaining 10 were found guilty of lesser crimes and given probationary sentences.

In March 2017, the German Bundestag officially acknowledged the responsibility of Germany and the failure of the German foreign policy regarding the Colonia Dignidad and members of all the parties in the German parliament passed a resolution giving the government a year to come up with plans to investigate the history of the colony, establish a memorial, and offer assistance to victims and family members.

Villa Baviera era

In 1991, the name of the settlement was changed to "Villa Baviera". Residents of the colony are now allowed free ingress and egress, and some study at university. As of 2019 Villa Baviera is operated as a tourist resort, something that has been the subject of controversy from human rights activists.

When the transition of the colony first started, many of the former victims protested in front of the "Villa Baviera", attached photos of the murdered and disappeared on the fence and compared the use of the former torture site to "installing a McDonald's in Auschwitz".

In October 2005, the Chilean government sent a team of coordinators to the colony whose task it was to make sure the inhabitants would be fully integrated into Chilean society. Their main advice was to modernize the estate, so the inhabitants could gain their livelihood within the premises. One of the ideas was to turn the facilities into a "wellness-farm with hot springs and organic yoghurt production".

See also
 Klaus Schnellenkamp
 Colonia, a 2015 film set primarily in Colonia Dignidad.
 Hunting Hitler, season 2 episode 8 "Nazi Colony".
 The Tunnel, whose second season involves past Colonia Dignidad crimes.
 Dignity, Chilean-German thriller television series about the investigation against Paul Schäfer.
 The Wolf House, Chilean animated film about a young woman who escaped from Colonia Dignidad.
 Cândido Godói, similar expatriate German settlement in Brazil with reputed ties to Josef Mengele

References

Bibliography

Further reading

The following citations are presented in inverse date order, newest published to oldest. They are offered for improvement of the article, and to allow readers further information on the subject.
 Douglas, Marcela. "Hopes and Horror. A German community in Chile." UiT The Arctic University of Norway, 2014. .
 . The relevance of this article us uncertain.
 Levenda, Peter (Kindle ed., 2012). Ratline: Soviet Spies, Nazi Priests, and the Disappearance of Adolf Hitler. Ibis Press. ASIN B0081HDYQ6.
 Klaus Schnellenkamp. Geboren im Schatten der Angst, Ich überlebte die Colonia Dignidad. München: Herbig Verlagsbuchhandlung, 2007, 238 S., .
 Heller, Friedrich Paul. Lederhosen, Dutt und Giftgas: Die Hintergründe der Colonia Dignidad. Stuttgart: Schmetterling Verlag, 2005.
 Vedder, Efrain & Lenz, Ingo. Weg vom Leben. Berlin: Ullstein, 2005, .

 Peter Kornbluth, The Pinochet File: A Declassified Dossier on Atrocity and Accountability, Boris Weisfeiler, pp. 7 e.a. New York: The New Press, 2003, .
 Gero Gemballa: Colonia Dignidad. Ein Reporter auf den Spuren eines deutschen Skandals. Frankfurt/New York: Campus-Verlag, 1998, 213 S., .
 Levenda, Peter (1995). Unholy Alliance: History of the Nazi Involvement With the Occult, 1st edn., Avon Books. . See also 2nd ed., 2002, Continuum International Publishing Group. .
 Friedrich Paul Heller. Colonia Dignidad. Von der Psychosekte zum Folterlager. Stuttgart: Schmetterling Verlag, 1993, .
 Gero Gemballa. Colonia Dignidad: ein deutsches Lager in Chile. Reinbek bei Hamburg: Rowohlt, 1988. 173 S., .
 John Dinges y Saul Landau. Asesinato en Washington, Pantheon 1980, Planeta 1990 (sobre el caso Letelier).
 Álvaro Rojas. El secreto de Colonia Dignidad.

External links
 Official site of current Villa Baviera colony.

Child sexual abuse in Chile
Far-right politics in Chile
Internment camps
Nazis in South America
Neo-Nazism in Chile
Operation Condor
Populated places established in 1961
Populated places in Linares Province
Sects
Torture in Chile
Human rights abuses in Chile
Cults

Colonia Dignidad


Schmiedlová ist die slowakische weibliche Form des deutschen Familiennamen Schmiedl oder Schmiedel. Er ist der Name folgender Personen:

 Anna Karolína Schmiedlová (* 1994), slowakische Tennisspielerin
 Kristína Schmiedlová (* 1997), slowakische Tennisspielerin

Schmiedlová


Dronning Juliane og Prins Bernhard gæster Danmark er en film med ukendt instruktør.

Handling
00:02:00 Tekt: Dronning Juliane og Prins Bernhard gæster Danmark. 00:02:21 Den officielle modtagelse i Kastrup lufthavn. 00:02:54 DC 3 fly med de hollandske gæster ombord ankommer. 00:03.55 Amalienborg slotsplads. De kongelige hyldes på balkonen. 00:06:11 Kransenedlægning i mindelunden i Ryvangen. 00:07:09 besøg på Christiansborg. 00:08:12 Der sejles fra Toldboden, ombord på kongeskibet Dannebrog, til Helsingør. 00:12:00 de kongelige besøger Poliohospitalet i Hornbæk. Slut ved 00:15:37.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1953

Reportagefilm fra Danmark


Ansi Agolli (n. 11 octombrie 1982) este un fotbalist albanez care joacă pe postul de fundaș stânga pentru New York Cosmos din cadrul National Premier Soccer League din SUA și căpitanul echipei naționale a Albaniei. El joacă în principal pe postul de fundaș stânga sau ca mijlocaș stânga, dar poate juca și ca fundaș dreapta. Înainte de martie 2019, el a jucat pentru Qarabağ în Prima Ligă din Azerbaidjan.

El este jucătorul albanez cu cele mai multe trofee din istorie, câștigând 16, primul fiind titlul  Superliga Albaniei în sezonul 2003-2004.

Cariera pe echipe

Tirana
Agolli și-a început cariera la clubul din orașul său natal, Tirana, pe când era un copil de 9 ani, progresând prin grupele de juniori ale clubului. A ajuns la prima echipă în sezonul 2000-2001, pentru care a debutat ca adolescent. În sezonul următor a jucat în primul tur al Cupei Albaniei 2001-2002 împotriva lui Laçi și a marcat 3 goluri în ambele manșe, în meciurile care au avut loc pe 18 și 24 august 2001, cu Tirana avansând în următoarea rundă, câștigând cu 6-0 la general. El a jucat în 10 meciuri de campionat pentru Tirana, în primele 3 sezoane, înainte de a fi împrumutat la echipa Apolonia Fier care se afla tot în Prima Ligă din Albania, în ianuarie 2003, pentru a ajuta clubul în lupta pentru evitarea retrogradării. Agolli a jucat de 12 ori și a marcat un gol pentru Apolonia Fier, dar echipa nu a putut evita retrogradarea din Prima Ligă din AlbaniaPrima Ligă din cauza golaverajului. În ciuda retrogradării, împrumutul de șase luni a fost unul de succes pentru Agolli, câștigând mai multă experiență în echipă și a revenit la campioana Tirana înainte de începerea sezonului 2003-2004.

Neuchâtel Xamax
După ce a petrecut doi ani la Tirana, a fost cumpărat de clubul elvețian Neuchâtel Xamax în iulie 2005, unde a jucat 32 de meciuri și a marcat patru goluri.

Luzern
După un sezon la noul său club, el a decis să se transfere la un alt club elvețian, Luzern. Lucrurile nu au mers bine pentru el la Luzern, asa că a plecat departe de Elveția în ianuarie 2007 ca jucător liber de contract pentru a juca în Finlanda la Vaasan Palloseura.

Vaasan Palloseura și revenirea la Tirana
La Vaasan Palloseura, Agolli a jucat 33 de meciuri și a marcat un gol. În iulie 2008, a decis să se întoarcă sub formă de împrumut la fostul său club Tirana. Agolli a făcut parte dintr-un sezon de succes la club, în timp ce Tirana a terminat pe primul loc, jucând 36 de meciuri și marcând de cinci ori.

Krîvbas
S-a întors la Vaasan Palloseura la sfârșitul lunii aprilie 2009, cu un reprezentant allui  KF Tirana, pentru a negocia un transfer permanent către clubul albanez. Cluburile au ajuns rapid la un acord și transferul a fost finalizat la 4 mai. Dintr-o dată, la începutul lunii iulie 2009, s-a transferat la Kryvbas în Prima Ligă din Ucraina pentru o sumă mare de transfer, întâlnindu-i aici pe compatrioții Ervin Bulku, Dorian Bylykbashi și Isli Hidi, membri ai echipei naționale de fotbal a Albaniei. Agolli a jucat 13 meciuri pentru club.

Qarabag

În iulie 2010, a fost împrumutat de Qarabağ din Prima Ligă Azeră până la sfârșitul lunii decembrie 2011. Apoi, în ianuarie 2012, transferul a fost făcut permanent, cu clubul azer plătind 30.000 de lire sterline.

La 22 februarie 2013, Agolli a marcat un gol pentru echipa sa în victoria de 3-2 cu Ravan Baku. Agolli a marcat un gol pe 4 octombrie 2013 împotriva lui Baku într-o victorie scor 3-0. În sezonul 2014-2015, performanțele sale solide l-au făcut să fie numit Jucătorul sezonului pentru Qarabağ pentru prima dată în cariera sa. La sfârșitul sezonului, Agolli a fost de acord să-și prelungească contractul cu Qarabağ până în iunie 2016.

Agolli a câștigat Prima Ligă din Azerbaijan, sezonul 2014-2015 și a participat în grupele UEFA Europa League 2014-2015. El a fost considerat cel mai bun fundaș al sezonului 2014-2015 după forma excelentă pe care a arătat-o, de asemenea, a fost considerat cel de-al patrulea cel mai bun jucător din echipă.

La 22 aprilie 2016, Agolli a jucat cel de-al 228-lea meci pentru clubul în toate competițiile în victoria scor 2-0 împotriva lui Inter Baku devenind jucătorul străin cu cele mai multe meciuri pentru echipă, depășind recordul compatriotului său Admir Teli.

Agolli a câștigat Prima Ligă AzerăPrima Ligă Azeră 2016-2017 cu 2 săptămâni înainte ca aceasta să se termine și a fost al patrulea campionat consecutiv câștigat de Qarabag.

La sfârșitul sezonului 2016-2017, Agolli și-a reînnoit contractul pentru încă un an.

În cadrul celui de-al treilea tur preliminar al UEFA Champions League 2017-2018 împotriva lui Sheriff Tiraspol, în meciul tur care a avut loc la 1 august 2017, Agolli i-a acordat o pasă de gol  lui Míchel în minutul 86 pentru a o ajuta pe Qarabag să câștige cu 2-1 și să se califice în runda următoare cu scorul de 2-1 la general.

New York Cosmos
La 15 martie 2019, s-a anunțat faptul că Agolli va semna cu New York Cosmos pentru sezonul 2019 NPSL pentru a juca pentru New York Cosmos B și pentru prima echipă din ediția inaugurală a NPSL Founders Cup programată între lunile august și noiembrie din 2019, transferul fiind confirmat de Cosmos la 25 martie 2019.

Cariera la națională

Albania U21
Agolli a debutat la nivel internațional cu echipa națională de fotbal a Albaniei sub 21 de ani, la 11 octombrie 2002, într-un meci din calificările la Campionatul European de tineret din 2004 împotriva Elveției U21, într-o remiză fără goluri. În total, el a jucat 6 meciuri pe parcursul întregii campanii de calificare, în timp ce Albania s-a clasat pe locul 3 într-o grupă de 5 echipe.

Echipa națională a Albaniei

Agolli și-a făcut debutul pentru Albania în meciul cu Kazahstan într-un meci de calificare la Campionatul Mondial din 2006, pe 3 septembrie 2005, intrând în locul lui Altin Haxhi în a doua repriză. A marcat primul său gol la națională într-un meci amical împotriva Georgiei la 10 iunie 2009.

La 16 noiembrie 2015, la vârsta de 33 de ani, Agolli a fost pentru prima dată căpitanul Albaniei  la cea de-a 58-a selecție, jucând 90 de minute într-o remiză scor 2-2 împotriva Georgiei la stadionul Qemal Stafa.

Euro 2016
La 21 mai 2016, Agolli a fost numit în lotul lărgit al Albaniei de 27 de jucători pentru UEFA Euro 2016 și în lotul definitiv de 23 de jucători pe 31 mai.

Agolli a fost numit al doilea căpitan al Albaniei de către selecționerul Gianni De Biasi pentru UEFA Euro 2016. Primul căpitan, Lorik Cana, fost eliminat în meciul de deschidere al turneului împotriva Elveției, iar Agolli a preluat banderola de căpitan pentru minutele rămase din acest meci. De asemenea, în celelalte două meciuri din Grupa A, Agolli a fost căpitan, deoarece Cana a fost suspendat pentru al doilea meci, în timp ce în al treilea meci Cana a intrat de pe bancă. Agolli a fost integralist în toate cele trei meciuri din Grupa A, în timp ce Albania a fost eliminată, clasându-se pe locul 3 în spatele gazdei Franța, echipă împotriva căreia au pierdut 2-0 și Elveția, împotriva căreia au pierdut și 1-0, dar și în meciul cu România câștigat de Albania cu 1-0 cu un gol de Armando Sadiku. Albania a terminat grupa pe poziția a treia cu trei puncte și cu un golaveraj de -2, clasându-se pe ultimul loc printre echipele clasate pe locul trei, ceea ce a dus la eliminarea echipei din competiție.

A marcat cel de-al treilea gol la națională pe 2 septembrie 2017 în meciul de calificare la Campionatul Mondial din 2018 împotriva Liechtensteinului, într-o victorie cu 2-0.

Statistici privind cariera

Club

 Până la 28 noiembrie 2017

Meciuri la națională

 Până pe data de 9 octombrie 2017

Goluri la națională

 Până pe 2 septembrie 2017. Albania înscriind prima, cu rubrica scor indicând scorul după golul marcat de Agolli.

Titluri

Club

 Supercupa Albaniei: 2003-2004, 2004-2005, 2008-2009
 Cupa Albaniei: 2000-2001, 2001-2002
 Supercupa Albaniei: 2000, 2002, 2003
 Prima Ligă Azeră: 2013-2014, 2014-2015, 2015-2016, 2016-2017, 2017-2018
 Cupa Azerbaidjanului: 2014-2015, 2015-2016, 2016-2017

Individual

 Jucătorul sezonului pentru Qarabağ: 2014-2015

Referințe

Legături externe

Fotbaliști internaționali albanezi
Mijlocași
Fotbaliști albanezi
Sportivi albanezi în viață
Nașteri în 1982
Nașteri pe 11 octombrie
Oameni din Tirana

Ansi Agolli


කෆිර් යානා යනු ඊශ්‍රායල් ගුවන්යානා කර්මාන්තයේ නිපැයුමකි. කෆිර් යනු හීබෘ බසින් සිංහ පොතකයා යන්න යි. මෙම යානා සියලුම කාලගුණ තත්ත්වයන්ට උචිත වන අයුරින් තනා අති බහුකාර්ය ප්‍රහාරක යානා විෂේශයකි. කෆිර් ප්‍රහරක ගුවන් යානාව තනා ඇත්තේ ප්‍රංශ ඩැසල්ටඩ් මිරාජ් 5(Dassault Mirage 5)ගුවන් යානයේ සැකිල්ල, ඊශ්‍රායල් ගුවන් තාක්ෂණික ඉලෙක්ට්‍රොනික ක්‍රම ශිල්පය සහ ඊශ්‍රායලයේ නිශ්පාදිත සාමාන්‍ය ඉලෙක්ට්‍රොනික ජේ79 (General Electric J79) තල බමන විදින එන්ජිමක් උපයෝගී කිරීමෙනි.

විකාශනය

පසුබිම
කෆිර් ප්‍රහාරක ගුවන් යානාවෙහි උපත ඊශ්‍රායල් ගුවන් හමුදවේ විශේෂිත අවශ්‍යතාවය මත ඩැසෝල්ටඩ් මිරාජ් IIIC(Dassault Mirage IIIC) ගුවන් යානය උපයෝගී කරගනිමින් නිර්මාණය වූවකි.

ඊශ්‍රායලය මගින් පලමුවෙන් අත්පත් කරගත් වේගය හා ශබ්දය අතර අනුපාතය 2 වූ ගුවන් යානය වුයේ සියලුම කාලගුණ තත්ත්වයන්ට උචිත වු සහ ඩෙල්ටා පක්ෂයන්ගෙන් සමන්විත වු මිරාජ් IIICJ (Mirage IIICJ) ගුවන් යානාවයි.ඒ වන විට ඊශ්‍රායලය සමඟ කිට්ටු සබදතා දැක්වු ප්‍රංශයෙන් ලබා ගත් මෙම යානාව, ඒ-4 අහස් ලිහිණියා නොහොත් උකුස්සා (A-4 Skyhawk) ගුවන් යානාව සහ විශේෂයෙන් එෆ්-4 මායාව (F-4 Phantom) ගුවන් යානාවේ ආගමනය තෙක් 1960 දශකය අග භාගය වන තෙක් ඊශ්‍රායල් ගුවන් හමුදාවේ ප්‍රාණ නාලිය විය. මිරාජ් IIICJ යානාව ගුවනේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය රැක ගැනීම උදෙසා සුවිසල් මෙහෙයක් කල අතර මෙම යානාව ඇතැම් සීමාන්තිකයන් හේතුවෙන් කෙටි දුර කාර්යයන් සඳහා භුමි ප්‍රහාරක යානාවක් වශයෙන් යොදා ගන්නා ලදී.

තවද 1960 මධ්‍යම භාගය වන විට ඩැසල්ටඩ් ගුවන් තරණය සමාගම (Dassault Aviation) ඊශ්‍රායලයේ ඉල්ලීමකට අනුව පැහැදිලි කාලගුණයකට උචිත වුත්, භුමි ප්‍රහාරක යානාවක් වු මිරාජ් III ගුවන් යානාවේ අනුවාදයක් වුත් මිරාජ් 5 තැනීමට ආරම්භ කරන ලදී.ඊශ්‍රයලයේ ඉල්ලීමකට අනුව මෙම යානයේ නියමු කුටිය පිටුපස වු උසස් ගුවන් තාක්ෂණික ඉලෙක්ට්‍රොන ක්‍රම ශිල්පයන් ඉවත් කොට නඩත්තු වියදම් අවම කරගැනීම උදෙසා වැඩි ඉන්ධන ධාරිතාවක් රැගෙන යාමට හැකිවන සේ නිර්මාණය කරන ලදී.

1968 වන විට ඩැසල්ටඩ් සමාගම ඊශ්‍රායලය සඳහා මිරාජ් 50J යානා 50ක් නිෂ්පාදනය කර තිබු නමුත් 1967 දී ප්‍රංශය මගින් ඊශ්‍රායලයට යෙදූ යුද්ධායුධ තහනම හේතුවෙන් ගුවන් යානා බෙදා හැරීමේ කාර්යය අඩාල විය. මෙයට පිළිතුරු ලෙස ඊශ්‍රායලය විසින් බලපත්‍ර රහිතව මිරාජ් 5 ගුවන් යානාවේ අනුපිටපතක් වු නෙශර්(Nesher) හෙවත් හීබෘ බසින් ගිජුලිහිණියා යන අන්වර්ථ නාමයෙන් හැදින් වු ගුවන් යානය නිර්මාණය කරන ලදී. මෙම යානයේ එන්ජිම සහ සැකිල්ල ඊශ්‍රායලයේ නිශ්පාදනයකි.

ප්‍රවර්ධනය

ඊශ්‍රායල් රහස් තොරතුරු කාර්යාංශය වන රහස් තොරතුරු හා විශේෂ කාර්යය ආයතනය හෙවත් මොස්සාඩ්(Mossad), කෆිර් ගුවන් යානයේ ප්‍රවර්ධන කටයුතු සඳහා බෙහෙවින් දායක විය. ප්‍රංශ හිටපු ජනාධිපති ජෙනරාල් ඩි ගොල් (General De Gaulle) යෙදූ යුද්ධායුධ තහනම හේතුවෙන් තවදුරටත් කලාපීය පසමිතුරන්ගෙන් සහයෝගයක් නොලැබේ යැයි ඊශ්‍රායල් ගුවන් හමුදාව චකිතයට ලක් කිරීමට සමත් විය. ඊශ්‍රයල් ගුවන් හමුදව සතුවු ගුවන් යානා අතරින් බහුතරයක් මිරාජ් ගුවන් යානා වු අතර අරාබිය හා ඊශ්‍රායලය අතර පැවති සයදින යුද්ධය(Six-Day War) හේතුවෙන් එම සංඛ්‍යාව ද පහත වැටීමේ අවදානමට ලක් විය. නමුදු ඔවුන් හට මිරාජ් ගුවන් යානා හැර වෙනත් විකල්පයක් නොවීය. මේ අතර මොස්සඩ් අයතනය මිරාජ් III ගුවන් යානයේ සැලසුම ලබා ගැනීමට සමත් වු අතර එය කෆිර් ගුවන් යානා පෙළ නිර්මාණකරනයට සෘජුවම යොදා ගැනින.

සාමාන්‍ය ඉලෙක්ට්‍රොනික ජේ79 ජම්බොජෙට්(General Electric J79 turbojet) සහ රෝල- රොයිස් ස්පෙයි ටර්බොෆැන්(Rolls-Royce Spey turbofan) ආකාරයේ ජව නිශ්පාදන දෙකක් ආරම්භයේ දී පෙර පරීක්ෂන සඳහා යොදා ගන්නා ලද අතර සාමාන්‍ය ඉලෙක්ට්‍රොනික J79 ජම්බොජෙට්(General Electric J79 turbojet) අවසානයේදී තෝරා ගන්නා ලදී. ඊශ්‍රායලය මෙය තෝරා ගන්නා ලද්දේ එය ඔවුන් එක්සත් ජනපදයෙන් 1969 දී අත්පත් කරගත් මැක්ඩොනල් ඩෝග්ලාස් එෆ්-4 ෆැන්ට්ම් II(McDonnell Douglas F-4 Phantom II) ගුවන් යානයට යොදාගත් එන්ජිම නිසාවෙන් සහ ඔවුන් ජේ79 නිපදවීමට බලපත්‍ර ලද නිසාවෙන් පමනක් නිසාම නොව, ජේ 79 එන්ජිම මුල් ප්‍රංශ අට්‍ර් 09(Atar 09) එන්ජිමට ද වඩා පැහැදිලි ලෙස ප්‍රභල වු බැවිනි.

මිරාජ් III ගුවන් සැකිල්ල මත ජව නිශ්පාදනය තැබීමට නිසි ආකාරයෙන් ඉඩ සලසා දීමට සහ ජේ79 එන්ජිමට අවශ්‍ය සිසිලනය ලබාදීම සඳහා යානයේ පෘෂ්ටභාග රාමුව සුළු ලෙස කෙටි සහ පුළුල් කරන ලදී. පසු දහනය සඳහා අවශ්‍ය සිසිලනය ලබා දීමට වායු චුෂණයන් විශාල කරන ලද අතර පර්යන්ත සිරස් ස්ථායීකාරකයෙහි විශාල ආයමුඛයක් සවි කරන ලද අතර ටයිටේනියම් තාප ඵලකයකින් කොපු ලන ලදි.

ආසන දෙකක් සහිත මිරාජ් IIIBJ(Mirage IIIBJ)යානය සමඟ සාමාන්‍ය ඉලෙක්ට්‍රොනික ජේ79(GE J79) එන්ජිම එකතු කිරීමෙන් සාදාගත් යානය පළමු වරට 1970 සැප්තැම්බර් මස ගුවන් ගත කරන ලදී. ඒ සමඟම නැවත සකස් කළ නෙශර් යානය 1971 සැප්තැම්බර් මස පියාසර කරවන ලදී.

1973  ජුනි මස දී වැඩි දියුණු කළ නෙශර් යානයේ මුලාකෘතියක් වු රාම්(Ra'am) හෙවත් ගිගුරුම ගුවන් යානය ගුවන් ගත කරන ලදී. මෙම යානය සතුව පුළුල් වු සංශෝධිත නියමු කුටියක්, ශක්තිමත් ගොඩ බැස්වීමේ ගියරයක් සහ සැලකිය යුතු තරමේ ඊශ්‍රායල් ගුවන් තාක්ෂණික ඉලෙක්ට්‍රොනික ක්‍රම ශිල්පයන් පවතී. මෙහි අන්තර් ඉන්ධන බහාලුම් සුළු වශයෙන් නැවත සකස් කරන ලද අතර සම්පූර්ණ ධාරිතාව ගැලුම් 713 තෙක් වර්ධනය කරන ලදී.

ඇතැම් ස්ථිර නොවු වාර්තා පවසා සිටින්නේ ඊශ්‍රායලය මිරාජ් IIIC(Mirage IIIC) මුල් පිටපත සමඟ ජේ79(GE J79) එන්ජිම එකතු කිරීමෙන් බරාක්(Barak) හෙවත් අකුණ ගුවන් යානය නිර්මාණය කල බව සහ මොවුන් 1973 දී අරාබි-ඊශ්‍රායල් යුද්ධය හෙවත් ඔක්තෝම්බර් යුද්ධය සඳහා මෙම ගුවන් යානය යොදාගත් බවයි. නමුදු මේ වනතුරු ද එවැනි ගුවන් යානයක් පවතින බවට සාධක සොයාගෙන නොමැත.

මෙහෙයුම් ඉතිහාසය

කෆිර් ගුවන් යානය ඊශ්‍රායල් ගුවන් හමුදාව මගින් සේවයට යොදවන ලද්දේ 1975 දීය. මෙහි පළමු ගුවන් යානවල් පවරන ලද්දේ 101 පළමු සටන් කරන්නා භට කණ්ඩායම(101st "First Fighter" Squadron) හට ය. පසුගිය වර්ෂයන් තුල මෙම යානය තවත් භට කණ්ඩායම් යටතේ පිහිටුවන ලදී. එක්සත් ජනපදය මගින් 1976 දී ඊශ්‍රායලයට ලබා දුන් එෆ්-15 ඊගල් ෆයිටර්(F-15 Eagle fighter) හෙවත් සටන් රාජාලියා ගුවන් යානායේ ආගමනයත් සමඟ ඊශ්‍රායල් ගුවන් හමුදාවේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය වු කෆිර් යානයේ අගය ගිලිහී ගියේය.

කෆිර් ගුවන් යානාව ප්‍රථම වරට සටනෙහි යොදවන ලද්දේ 1977 නොවැම්බර් 09 වන දා ඊශ්‍රායල - ලෙබනන ගැටුම හිදී ලෙබනනයේ ටෙල් අසියා(Tel Azia) පුහුණු කඳවුරට පහර දීම සඳහා ය. කෆිර් යානාව ඊශ්‍රායල් ගුවන් හමුදාවට සේවය කරන කාලවකවානුවේ දී ලබා ගත හැකි වු එකම ජයග්‍රහණය වන්නේ 1979 ජුනි 27 වන දින කෆිර් සී.2(C.2) යානයට සිරියානු මිග්-21( MiG-21) ගුවන් යානයකට ප්‍රහාරය එල්ල කොට බිම හෙලීම ය.

ඊශ්‍රායලය ලෙබනනය ආක්‍රමණයේ දී ඔවුන් බහුලව එෆ්-15 සහ එෆ්-16 ගුවන් යානා යොදා ගත් අතර අනාරක්ෂිත පිරිස් මුදා ගැනීමේ මෙහෙයුම් වලට කෆිර් යානය යොදා ගන්නා ලදි. කෙටි කලකට පසුව සියළුම ඊශ්‍රායල් ගුවන් හමුදා සී.2 යානයන් සී.7 අනුවදයට වැඩි දියුණු කරන ලද්දේ එම යානාවන් හට උසස් ක්‍රියාකාරීත්වයක් ලබා දී බෝම්බ හෙලන ගුවන් යානයක් සඳහා වඩාත් උචිත වන සේ සැකසීමටය. 20 වසරක නොනවත්වා සේවාවෙන් පසුව කෆිර් ගුවන් යානය 1990 හි දෙවන භාගය වන විට ඊශ්‍රායල් ගුවන් හමුදාවෙන් නික්මෙන ලදි.

කෆිර් යානාව විදේශ සේවාවේ දී

කෆිර් යානාව ඊශ්‍රායල් නිශ්පාදනයක් වුව ද ජේ79 එන්ජිම එක්සත් ජනපදයේ නිශ්පාදනයක් බැවින් සියළුම අපනයන වෙළදාම් වලදී එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය දෙපාර්තුමේන්තුවෙහි අනුමැතිය අවශ්‍ය විය. මෙය කෆිර් ගුවන් යානය අනිකුත් ජාතීන් අතර ව්‍යාප්ත වීම සීමාන්තික කිරීමට සමත් විය.

2006 වර්ෂයේ දී කෆිර් ගුවන් යානා කොලොම්බියාව, ඉක්වදෝරය සහ ශ්‍රී ලංකාවට අපනයනය කරන ලදි.

එක්සත් ජනපදය

1985 සිට 1989 දක්වා කාලය තුල වැඩි දියුණු කල කෆිර් සී.1 කෆිර් යානා විසි පහක් එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාවට සහ නාවික බල ඇණියට බදු දෙන ලද්දේ අසදෘශ ගුවන් සටන් පුහුණුවේ(dissimilar air combat training (DACT)) දී පස මිතුරෙකු වශයෙන් ක්‍රියා කිරීමට ය. පසුව මෙම කෆිර් යානා එෆ්-21ඒ කෆිර් යනුවෙන් නම් කරන ලදි.

12එෆ්-21 යානාව එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාවට ලබා දුන් අතර එක නිල් - අළු පැහැති වර්ණ ත්‍රිසංයෝගයකින් 'අවතාර' මනෝ රටාවකින් වර්ණවත් කිරීම සහ ව් එෆ්-43 එක් කිරීම කරන ලදි. මින් අනතුරුව නාවික ගුවන් මධ්‍යස්ථානයේ පිහිටුවනු ලැබිණ. 1988 දී මෙම යානා ආපසු හරවා යවන ලද අතර ඒ වෙනුවට එෆ්-16එන් යානා ගෙන්වනු ලැබී ය. එක්සත් ජනපද නාවික බලකාය ගුවන් යානා 13ක් ලබා ගන්නා ලදී. මෙම යානා යාමු නාවික බල ඇණි ගුවන් මධ්‍යස්ථානයෙහි පිහිටුවා තිබු අතර නාවික සටන් පුහුණු කිරීමේ බලකාය 401(VMFT-401) ක්‍රියාත්මක කරවනු ලැබුනි. නිල් - අළු පැහැති ගුවන් යානාවලට අමතරව එක්සත් ජනපද නාවික බලකාය සතුව ඊශ්‍රායල් පැහැයන් සහ කාන්තාර 'තලන්නා'(flogger) මනෝ රටාවකින් හැඩ ගැන් වු එෆ්-21 වර්ගයේ ගුවන් යානා කිපයක් ද විය. 1989 දී එෆ්-5 ඊ ගුවන් යානාවල ආගමනයත් සමඟ එෆ්-21 යානාවන් නැවත හරවා යවන ලදී.

එමෙන්ම එක්සත් ජනපද වෙළද සමාගමක් වන 'වාසර උපාය පිළිබඳ වූ ජය'(Airborne Tactical Advantage Company,ATAC) සමාගම ද කෆිර් යානා පරිහරණය කරන ලදී. මෙම සමාගම සිවිල් සමාගමක් වු අතර එක්සත් ජනපද හමුදාවට නාවික බල ඇණි උපාය ගුවන් යානා සහ සේවාවන් සපයන සමගමක් ය.  මෙම සමාගම වාසර උපාය පුහුණුවන්, තර්ජන ආභාසනය සහ පර්යේෂණ සහ වැඩි දියුණු කිරීම් යන සේවාවන් සපයයි. මෙම ආයතනය පිහිටා තිබෙන්නේ වර්ජීනියාවේ නවනගරය වග(Newport News) හිය. මෙයට අමතරව නිත්‍ය ක්‍රියත්මක වන ස්ථානයන් ලෙස එක්සත් ජනපද නාවික ගුවන් මධ්‍යස්ථානය සහ කැලිෆෝනියාවේ නාවිල බල ඇණි ගුවන් මධ්‍යස්ථානය, නෙවඩා, හවායි සහ ජපානය හැඳින්විය හැකිය. 2012 හි මාර්තු 06 වන දින නාවික වර්ජනයට සහ ගුවන් රණකාමී කේන්ද්‍රයට ගුවන් යානා සහය දෙමින් ආපසු පැමිණෙමින් සිටි මෙම සමාගමෙහි කෆිර් එන්404ඒඑක්ස්(N404AX) ගුවන් යානය නෙවඩා හිදි අනතුරට ලක් විය. එම යානයේ ගුවන් නියමු විශ්‍රාමික එක්සත් ජනපද නාවික කපිතාන් කැරොල් ලෙෆොන්(Captain Carroll LeFon) මහතා බරපතල තුවාල ලැබීය.

කොලොම්බියාව

1989 දී ඊශ්‍රායලය සහ කොලොම්බියාව අතර අති වු වෙළද ගිවිසුමක ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් කොලොම්බියානු රජය බහි ඊශ්‍රායල් කෆිර් සී.2 සහ ටීසී.2 යානාවල් 12ක් ලබා ගත් අතර එම යානා 1989-1990 අතර කාලය තුල කොලොම්බියානු ගුවන් හමුදාවට ලබා දෙන ලදී. ඉන් පසුව සියළුම සී.2 ගුවන් යානාවල් සී.7 ගුවන් යානාවල් බවට පරිවර්තන ය කරන ලදී. කොලොම්බියනු ගුවන් හමුදාවේ කෆිර් ගුවන් යානා බොහෝවිට කොලොම්බියානු ත්‍රස්තවාදීන්ගේ කැරලි මර්ධනයට බුමි ප්‍රහාරක යානාවක් ලෙස යොදා ගන්න ලදී. කොලොම්බියානු කෆිර් ගුවන් යානා පයිතන් 3 අයි.ආර්-හෝමින්ග් ඒ.ඒ.එම්(Python 3 IR-homing AAM) හෙවත් ගුවන් යානා විනාශක මිසයිල වලින් සන්නධ කර ඇත. 2004 දි මෙම යානා දෙකක් ගුවන් අනතුරරු වලින් විනාශ විය.

2008 වසරේදී පෙබරවාරි මස කොලොම්බියාව තවත් බහි ඊශ්‍රායල් කෆිර් 24ක් සදහා ඊශ්‍රායලය සමඟ ගිවිසුමකට එළඹින. මෙම ගුවන් යානා බොහෝදුරට ඊශ්‍රායල් ගුවන්යානා කර්මාන්තය මඟින් සී.10 යානා තත්ත්වයට උසස් කරනු ලබන බවට තක්සේරු කරන ලදී.

2009 ජුනි මස දී උසස් කරන ලද යානා පළමු කාණ්ඩය කොලොම්බියානු ගුවන් හමුදාවට ඊශ්‍රායල් විසින් ලබා දෙන ලද්දේ ඊශ්‍රායලය විසින් දායකත්වය සැපයු ඊශ්‍රායල් ගුවන් හමුදාවේ දී පැවති උත්සවයකදි ය. මෙම උත්සවයට කොලොම්බියානු තානාධිපති ජෞන් හර්ටඩො කානො(uan Hurtado Cano) මහතා, කොලොම්බියානු ගුවන් හමුදාවේ උසස් තනතුරු දරන නිලධාරින්, සහ ඊශ්‍රායල් ආරක්ෂක අමාත්‍යාශයේ කළමණාකරුවන් සහභාගී විය. මෙය 2007 වසර අග භාගයේ දී වසර කිපයක් සදහා ලබා දුන් කොන්තරාතුවක් වු අතර ඩොලර් මිලියන 150 ක පමණ වටිනාකමකින් යුක්ත විය. මෙහිදී කොලොම්බියානු ගුවන් හමුදාවේ දනට පවතින ගුවන් යානා වැඩි දියුණු කිරීමටත් අමතර ජෙට් යානා සැපයීමටත්, අමතර ජෙට් යානා වන සී.10 - සී.12 යානා ඊශ්‍රායලයේ නවතම තාක්ෂණයන් යොදා ගනිමින් වැඩි දියුනු කිරීමටත් බැඳි සිටී.

2009 වසරේ ජුලි 20 වන දින කාර්ටගන්(Cartagena) නගරය අසලදී කෆිර් ගුවන් යානයක් අනතුරට ලක් විය. ඊශ්‍රායල් නියමුවන් ක්‍රියාත්මක වෙමින් සිදුවීම උපද්‍රවයකින් තොර කිරීමට සමත් වුවද ගුවන් යානව මෙම අනතුරින් විනාශයට පත්විය. ඊශ්‍රායල් ගුවන්යානා කර්මාන්තය ප්‍රකාශ කරන ලද්දේ ගුවන් යානව නවමුව පියාසර කරමින් තිබූ බවත් ගොඩබිම් තීරුව වෙනුවට පිටතින් ගොඩ බැස්වීම හේතුවෙන් මෙම අනතුර සිදුවූ බවත් ය. ඊශ්‍රායල් ගුවන්යානා කර්මාන්තයේ අධ්‍යක්ෂක පවසා සිටියේ මෙය පිළිබඳ පරීක්ෂණ පැවත්වීම ආරම්භ කරන ලද බවත් අනතුර පිළිබඳ වග විභාගයට කමිටුවක් පත් කරන ලද බවත් ය.

2009 වසරේ ජුලි 22 වන ඩින ඊශ්‍රායල් ගුවන්යානා කර්මාන්තය ප්‍කොලොම්බියානු ගුවන් හමුදාවට දන්වා සිටි පරදි එම අනතුර සොයා නොගත් මානව දෝෂයක් බවත් එම හේතුවෙන් ඔවුන් ඒ වෙනුවෙන් වෙනත් ගුවන් යානයක් කොලොම්බියනු ගුවන් හමුදාවට ලබා දෙන ලදී.

ඉක්වදෝරය

1981දී ඇලුත්වැඩියා කරන ලද ක්ෆිර් සී.2 යානා 2ක් සහ ටීසී.2 යානා 2ක් සඳහා ඉක්වදෝරය සහ ඊශ්‍රායලය අතර වෙලඳ ගිවිසුමක් අත්සන් කල අතර එම යානා 1982-1983 කාලයේදී ඉක්වදොර් ගුවන් හමුදාවට භාරදෙන ලදි. මෙම කෆිර් යානා ඉක්වදෝරියානු බස්නාහිර පහත්බිම් පාදක කරගෙන 21වන සටන් පාර්ශවයේ 2113වන බලඇණිය(සිංහ) පිහිටුවනලදි.

මෙම කෆිර්යානා 1995දී ඉක්වඩෝරය සහ පේරූ අතර හටගත් යුද්ධයේදී සටනට පිවිසුනේය. භූමි සටන් සඳහා තමන්ගේ උපධ්වනි ඒ-37බීඑස් යානා භාවිත කල අතර කෆිර්යානා සහ මිරාජ් එෆ්.1 යානා අන්තර්බාධන මෙහෙයුම් සඳහා භාවිත කළහ. 1995 පෙබරවාරි 10වෙනි දින කෆිර් යානවක් පේරූ ගුවන් හමුදාවට අයත් සෙස්නා ඒ-37බී යානාවක් වෙඩිතබා බිම හෙළීය.

1996දී ඉක්වඩෝරය සහ පේරූ අතර තත්ත්වය උත්සන්නව පවතින අවස්ථාවේ එක්සත් ජනපදයේ රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ අවසරය ඇතුව ඉක්වදෝරය තවත් කෆීර් යානා 6ක් මිලදී ගන්නා ලදී.

1998දී සෙපෙකට්(SEPECAT) ජගුවාර් බලඇණිය ක්‍රියාකාරී සටන් වලින් ඉවත් කිරීමත් සමඟම ඉක්වදෝරය තටත් කෆිර් යානා 6ක් මිලඳී ගැනීමට ඊශ්‍රායලය සමඟ සාක්ච්ඦා ආරම්භ කරනලදි. දකුණු ඇමෙරිකාවේ එක්වර අවි මිලදීගැනීමේ වැඩිවීමත් සමඟ ඇමෙරිකාව පේරූහි ගුවන් යානා 18ක් මිලදී ගැනීමේ වෙළඳ ගිවිසුමක් අහෝසි කළහ. එහි විකල්පයක් ලෙස ඉක්වදෝරය සහ ඊශ්‍රායලය 1999දී කෆීර් සී.10 යානා 2ක් සඳහා ගිවිසුමකට එලඹෙන ලදි.

1982හි සේවය පටන් ගත්දා සිට 2005 වන විට ඉක්වදෝරයට අනතුරකින් අහිමිවූ ටීසී.2 කෆීර් යානාවක් ඇතුළුව කෆීර් යානා 4ක් අමිහිව ඇත.

ශ්‍රී ලංකාව

ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව කෆීර් C.2 යානා හයක්ද එක් TC.2 යානවක්ද 1995-1996 වර්ෂවල ඊශ්‍රායලයෙන් මිළදී ගත්තේය. 2005 වන විට තවත් C.2 යානා 4ක්ද C.7 යානා 4ක්ද අතුලුව යානා 9ක් එක් කරගන්නා ලදි. වර්ථමානයේදී ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව TC.2 යානා 2ක්, C.7 යානා 2ක් සහ C.2 යානා 6ක් සමඟ තම දහවෙනි බල ඇණිය යටතේ ක්‍රියාත්මක වේ. ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව තමන් සතු කෆීර් යානා එල්.ටී.ටී.ඊ ත්‍රස්තවාදය සමඟ සටන් කිරීමෙදී යොදාගත්හ. Two Kfir C.7s were destroyed on the ground in an LTTE attack on SLAF Katunayake air base, part of Bandaranaike International Airport, on 24 July 2001. Three others were lost in non-combat related accidents during the Civil War period. None were lost in combat.  2001 ජූලි 24වෙනි දින එල්.ටී.ටී.ඊ ත්‍රස්තවාදීන් විසින් බණ්ඩාරනායක අන්තර්ජාතික ගුවන් තොටුපලලේ ගුවන් හමුදා මූලස්ථානයට එල්ලකල බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් කෆීර් C.7 යානා 2ක් විනාශ විය.කිසිඳු යානාවක් සටන් අතරතුරේදී විනාශ වී නොමැත. තවත් යානා 3ක් සටන් වල අදාල නොවන අවස්ථාවලදී සිදුවූ අනතුරු වලින් විනාශ විය. 2011 මාර්තු මාසයේදී ගුවන් සංදර්ශණ පුහුණුවීමකදී සිදුවූ අනතුරකින් තවත් කෆීර් යානා දෙකක් විනාශ විය.

ප්‍රභේදයන්

 කෆිර් සී.1 : මූලික නිශ්පාදන ප්‍රභේදය
එෆ්-21ඒ කෆිර් : වැඩි දියුණූ කල කෆිර් සී.1 යානා විසි පහක් ආක්‍රමණික කටයිතු සඳහා එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාව සහ එක්සත් ජනපද නාවික බල ඇණීය ලබා ගත් අතර පසුව එෆ්-21ඒ යානාව ලබා ගන්නා ලදී. මෙම ගුවන් යානයේ පක්ශයන් සහ චූෂනයන් වැඩි දියුණු කරන ලදී. එය යානයේ නම්‍යතාවට සහ මන්දගාමී වේගයන් පාලනය කිරීමට බෙහෙවින් උපකාර වුන අතර පසු කාලීන ගුවන් යානා ප්‍රභේදයන් ද මෙය යොදා ගන්නා ලදී.
 කෆිර් සී.2 : වැඩි දියුණු කල සී.1 ගුවන් යානයක් වන මෙම යානය බහුල වශයෙන් වායුගතික වැඩි දියුණු කිරීම් වලින් අනූනය. මෙම යානය එක් කල වෙනස් කිරීම් අතර 'සුනඛ දන්තය' වැනි හැඩය පක්ෂයන් අගට එක් කිරීම, නැහය යට පෙදෙස කුඩා දෙණවල් පැවතීම සහ ඉදිරිපස පක්ශයන්ගේ වායු ශීඝ්‍ර ලෙස පැතිරී යන ලෙස ඇති ආනතියන් අඩංගු ය.
 කෆිර් ටීසී.2 : සී.2 යානය භාවිතා කොට අසුන් දෙකක් සහිතව තනා ඇති මෙය පුහුණු කිරීම් සඳහා වැඩි දියුණු කල ගුවන් යානාවකි. මෙම යානය සතුව පහත් වු සහ දිගැති නැහැයක් අත්තේ ගුවන් නියමුවාට පැහැදිලි දසුනක් ලබා දීමට ය.
 කෆිර් සී.7 : බහුල වශයෙන් වැඩි දියුණු කිරීමට ලක් වූ යානා ප්‍රභේදය මෙය විය. බොහෝමයක් නැතහොත් සියළුම සී.2 කෆිර් ගුවන් යානා මෙම යානයන් බවට පරිවර්තනය කරන ලදී. මෙම යානායෙහි වැඩි දියුණු කල ජේ79 සාමාන්‍ය ඉලෙක්ට්‍රොනික ජේ1ඊ එන්ජිමක්, වායු චූෂකයන් යට වැඩි භාරයක් ඔසවාගෙන යාමට හැකිවන පරිද්දෙන් තනා ඇති කොටස් සහ එල්ටා ඊ එල්/ එම්- 2021බී(Elta EL/M-2021B ) රේඩාරය, හැඩගැස්විය හැකි නියමු කුටිය, වැඩි ඉන්ධන ධාරිතාවක් ගෙන යාමේ හැකියාව වැනි  මනාව සැකසු ගුවන් තාක්ෂණික ඉලෙක්ට්‍රොන ක්‍රම ශිල්පයන්ගෙන් සමන්විත ය.
 කෆිර් ටීසී.7 : අසුන් දෙකක් සහිත කෆිර් සී.7 යානාවෙන් වැඩි දියුණු කර පුහුණු වීම් සඳහා යොදා ගත් යානාවකි.
 කෆිර් සී.10 : මෙම යානා විෂේශය අපනයනයන් සඳහා විෂේශයෙන් තැනුණු යානාවකි. මෙම යානා වර්ගයේ ඇති වු විෂේශ වෙනස්කමක් වන්නේ එල්ටා ඊ එල්/ එම්- 2032(Elta EL/M-2032) රේඩාරය යි. මෙම ගුවන් යානා විෂේශය කෆිර් සීඊ හෙවත් ඉක්වදෝර් අනුවාදය සහ කෆිර් සීඕඒ හෙවත් කොලොම්බියානු අනුවාදය ලෙස හදුන්වනු ලබයි.
 කෆිර් ටීසී.10 : කොලොම්බියානු ගුවන් හමුදාව සඳහා ටීසී.7 ගුවන් යානයේ වැඩි දියුණු කල අනුවාදයකි.
 කෆිර් සී.12 : කොලොම්බියානු ගුවන් හමුදාව සඳහා ටීසී.7 ගුවන් යානයේ වැඩි දියුණු කල අනුවාදයකි සහ මෙය සී.10 ගුවන් යානය එල්ටා ඊ එල්/ එම්- 2032(Elta EL/M-2032) රේඩාරය නොමැතිව ලෙසත් හැදින්විය හැකිය.
 කෆිර් ට්සීනියස් : කෆිර් සී.2 යානයේ නැවත පිරික්සා බැලීමක් ය.
 කෆිර් සී.60 : ටීසී.10 ගුවන් යානයේ වැඩි දියුණු කල අනුවාදයකි. මෙය යෝජනා කරන ලද්දේ බල්ගේරියානු ගුවන් හමුදාව මඟිනි.

සම්බන්ධතා සංකේත

වර්තමාන

 කොලොම්බියානු ගුවන් හමුදාව

 ඉක්වදෝර් ගුවන් හමුදාව

 ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව

පූර්ව
ඊශ්‍රායලය
 ඊශ්‍රායල් ගුවන් හමුදාව
 101 බල ඇණිය
 109 බල ඇණිය
 113 බල ඇණිය
 144 බල ඇණිය
 149 බල ඇණිය
 254 බල ඇණිය

එක්සත් ජනපදය
 එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාව සහ එක්සත් ජනපද නාවික බල ඇණිය කෆිර් යානාව පස මිතුරු යානාවක් ලෙස ආක්‍රමණ කටයුතු සඳහා පහර දීමේ උපක්‍රම උපදෙස් දීමේ වැඩසටහන් වලදී යොදා ගන්න ලදී. මෙම යානාව එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාවෙන් 1988 දී ද නාවික බල ඇණියෙන් 1989 දී ද සමුගන්නා ලදී.

පිරිවිතර (කෆිර් සී.2 ගුවන් යානය)

ආවේණික ගුණාංග

දත්ත ලබා ගන්නා ලද්දේ Jane's All The World's Aircraft 1982–83 ග්‍රන්ථයෙනි.
නාවික පිරිස : එක පුද්ගල
පරතරය : මීටර් 8.22 (අඩි 26 අඟල්11½)
දිග : මීටර් 15.65 (අඩි51 අඟල්4¼)
උස : මීටර් 4.55 (අඩි14 අඟල්11¼)
අවකාශය : මීටර් 34.8 (වර්ග අඩි 374.6)
නිරායුධ බර : කි.ග්‍රෑ.7,285 (රාත්තල් 16,060)
ආයුධ සන්නද්ධ බර : කි.ග්‍රෑ.11,603 (රාත්තල් 25,580) ලීටර් 500ක මුදා හැරිය හැකි ටැංකි දෙකක්, AAMs දෙකක්
උපරිම ගුවන් ගත කිරීමේ බර : කි.ග්‍රෑ.16,200 (රාත්තල් 35,715)
එන්ජිම(ජෙට්) : සාමාන්‍ය ඉලෙක්ට්‍රොනික ජේ79
ජෙට් වර්ගය : තල බමන විදිනය
ජෙට් ගනණ : 1
වියළි තෙරපුම : කිලෝ නිව්ටන් 52.9 (ස්ටෝනයට රාත්තල් 11,890)
දහන තෙරපුම : කිලෝ නිව්ටන් 79.62 (ස්ටෝනයට රාත්තල් 17,900)

කාර්ය සාධනය
උපරිම වේගය : පැයට කි.මී 2,440 (නොට් 1,317, පැයට මීටර් 1,516) මීටර් 11,000 උඩින් (අඩි 36,000)
ප්‍රහාරක අරය : කි.මී. 768 (415 න්‍යෂ්ටික මයිල, 477 මයිල)
උපරිම උස : මීටර් 17,680 (අඩි 58,000)
ඉහල නැගීමේ අනුපාතය : තප්පරයට මීටර් 233 (මිනිත්තුවට අඩි 45,950)

යුධෝපකරණ
තුවක්කු : 2 Χ මි.මි.30(අඟල් 1.18)රයිෆල් උණ්ඩ ඩි.ඊ.එෆ්.ඒ.553 කාලතුවක්කු(DEFA 553 cannons), තුවක්කුවට වෘත්ත 140.
රොකට්ටු : නොයෙක් මාදිලියේ විවිධ මිමි වල ඉහළ සිට භූමි ප්‍රහාරක රොකට්ටු. මෙයට මත්‍රා ජේ එල්-100(Matra JL-100) බිම හෙලන/ රොකට්ටු අසුරනය, 19 Χ එස්.එන්.ඊ.බී.(SNEB) මි.මි.68 රොකට්ටු සහ ලීටර් 250 ක් වූ ඉන්ධන.
මිසයිල : 2 Χ  පැති එතන එන්මයන් හෝ ශෆ්‍රිර්(Shafrir) හෝ පයිතන්(Python) වර්ගයේ ඉහල සිට පහර දෙන මිසයිල,2 Χ කුරුළු බාහු(Shrike ARMs) සහ 2 Χ ඉහළ සිට භූමි ප්‍රහාරක උපක්‍රමික මිසයිල(AGM-65 Maverick).

බලන්න
ප්‍රහාරක ගුවන්යානා
ප්‍රහාරක ගුවන් යානා- පළමු පරම්පරාවෙහි ජෙට් ප්‍රහාරක (1994-1933)
ප්‍රහාරක ගුවන් යානා දෙවන පරම්පරාව (1953 – 1960)
ප්‍රහාරක ගුවන් යානා- තෙවන පරම්පරාව (1960-1970)
ප්‍රහාරක ගුවන් යානා පරම්පරාව 4.5 (1990- 2000)
ප්‍රහාරක ගුවන් යානා - පස්වෙනි පරම්පරාවට අයත් ප්‍රහාරක ගුවන් යානා (වර්තමානය - 2000)
මයිකෝයාන් මිග්-27
නියමුවන් රහිත ගුවන් යානය
බෝම්බ හෙලන ගුවන් යානාව

වෙනත් අදාල තොරතුරු
ගුවන් යානා ගෙන යන නෞකා
ගුවන් මිසයිල
ගුවන් යානා නාශක මිසයිල
ගුවන් තරණ නීතිය
ගුවන් ආධිපත්‍යයේ විශිෂ්ඨත්වය

ආශ්‍රිත

Taylor, John W. R. Jane's All The World's Aircraft 1982–83. London:Jane's Yearbooks, 1982. ISBN 0-7106-0748-2.

වැඩිපුර කියවීම්
 Maquinas de Guerra – Enciclopedia de las Armas del Siglo XX. Planeta-De Agostini, Madrid, 1984. (Aerospace Publishing Ltd., London, 1983). ISBN 84-7551-292-5.
 Terry Gander, Christopher Chant, Bob Munro, Collins/Jane's Combat Aircraft. Harper Resource, 1995. ISBN 0-00-470846-6.
 Israel Aircraft Industries Ltd., www.iai.co.il.
 Federation of American Scientists, www.fas.org.
 Milavia, wwww.milavia.net
 Air Combat Information Group, www.acig.org.
 Daniel H. Green, www.danshistory.com.
 Greg Goebel, www.vectorsite.net.
 www.Israeli-Weapons.com.
 www.Aerospaceweb.org
 Mirage. James Follett. Novel describing the clandestine operation by an Israeli civilian to steal the engineering drawings of the Mirage from a Swiss sub-contractor in the late 1960s. ISBN 0-7493-0003-5

කෆිර් යානා


Reitbauer ist der Familienname folgender Personen:

 Birgit Reitbauer (* 1974), österreichische Gastronomin

Reitbauer


Świerczyna ( ; anciennement, en ) est un village du district administratif de la gmina de Polanów, dans le comté de Koszalin, dans la voïvodie de Poméranie-occidentale, dans le nord-ouest de la Pologne.

Géographie

Świerczyna se trouve à environ  au nord-ouest de Polanów,  à l'est de Koszalin, et  au nord-est de la capitale régionale Szczecin.

Histoire

Avant 1945, la région faisait partie de l'Allemagne.

Population

Le village compte 280 habitants.

Notes et références

Liens externes

Village dans la voïvodie de Poméranie-Occidentale
Powiat de Koszalin
Pages avec des traductions non relues

Świerczyna (Koszalin)


Kronozoner er en alternativ eller supplerende tidsopdeling af Danmarks oldtid og nutid baseret på klimaets udvikling efter sidste istid. Omtales også som Blytt-Sernander systemet efter nordmanden Axel Gudbrand Blytt (botaniker, geolog) og svenskeren Rutger Sernander (botaniker, geolog, arkæolog) der beskrev en række pollenzoner baseret på analyser af danske tørvemoser.

Dryas-tid

Perioderne kaldet ældste, ældre og yngre dryas var kuldeperioder hvor Danmark ikke var isdækket, men hvor det var for koldt for træer og Danmark derfor var dækket af tundra. Perioderne er opkaldt efter planten Rypelyng, der på latin hedder Dryas - en plante der både dengang og nu var meget udbredt på tundraen. Imellem disse køligere perioder, lå 2 mildere perioder kaldet Bøllingtid og Allerødtid. Fra Allerødtiden kendes Brommekulturen.
 Kronozone: Ældste dryas ca. 17.000 – 12.800 f.Kr.
 Kronozone: Bøllingtid og Ældre dryas 12.800 – 11.800 f.Kr.
 Hamburgkultur 12.800-12.000 f.Kr.
 Federmesserkultur 12.000-11.400 f.Kr.
 Kronozone: Allerødtiden 11.800-10.600 f.Kr.
 Brommekultur 11.400-11.000 f.Kr.
 Kronozone: Yngre dryas 10.750-9.550 f.Kr. Sidste (korte) kuldeperiode.
 Ahrensburgkultur 10.500-9.000 f.Kr.
Med Yngre dryas afsluttedes den geologiske epoke Pleistocæn og den sidste rest af Weichsel-istiden

Fyrretid

Klimaet var nu blevet så mildt at træer efterhånden indfandt sig, men der skulle stadig gå mange tusinde år før Danmark egentlig blev skovdækket. Hermed indledtes den geologiske epoke der kaldes Holocæn og den såkaldte Flandern-mellemistid - begge perioder som vi stadig lever i. Det blev også begyndelsen på den Ældre stenalder i Danmark, også kaldet mesolitikum. I det meste af tiden var Danmark stadig yderst sparsomt befolket, men menneskerne fra skovjægerkulturen Maglemosekultur var boede nu hele året i Danmark.

 Kronozone: Præboreal tid 9.300-7.900 f.Kr., også kaldet Birke-fyrretid
 Kronozone: Boreal tid 7.900-7.000 f.Kr., også kaldet Hassel-fyrretid

Ældre lindetid
Ca. 7.000 f.kr. startede den atlantiske varmetid hvor klimaet var varmere end i dag. Nu invandrede de store løvtræer som Skov-Elm, Eg og Ask og Danmark blev dækket af klimaks-urskov fra kyst til kyst, en tæt mørk skov med ringe vegetation i skovbunden. I denne periode flyttede menneskene ud til kysten, og først møder vi overgangskulturen Kongemosekultur og senere kystjægerkulturen Ertebøllekultur, der bl.a. er kendt for køkkenmøddinger.

 Kronozone: Atlantisk tid 7.000-3.900 f.Kr

Yngre lindetid
Klimaet blev køligere, men var stadig varmere end i dag. Menneskene blev nu bofaste. Landbruget holdt sit indtog med bondestenalderen (neolitikum) der i denne periode afløstes af bronzealderen
 Kronozone: Subboreal tid 3.900-500 f.Kr.

Bøgetid
I denne sidste kronozone finder vi Jernalderen og Historisk tid
 Kronozone: Subatlantisk tid fra 500 f.Kr. til nu

Skematisk
Herunder en skematisk præsentation af udviklingen. Se også Det danske kulturlandskabs udvikling.

Stenalder
Danmarks forhistorie
Holocæn

Kronozoner


er en japansk aikidomester. Han er barnebarn af Morihei Ueshiba, grundlæggeren af aikido, og søn af Kisshomaru Ueshiba. Ueshiba er den tredje og nuværende Doshu (overhoved via arvefølge) for Aikikai.

Biografi
Ueshiba blev født den 2. april 1951 i Tokyo, Japan. I et interview fra 2004 fortalte han: "Den første gang, jeg havde en aikidodragt på, gik jeg i børnehaveklasse i folkeskolen. Min familie pressede mig ikke til at træne - jeg gjorde det bare af lyst. Jeg begyndte at træne for alvor i gymnasietiden, hvor jeg traf det valg at blive min fars efterfølger og derved bevare grundlæggerens (Morihei Ueshibas) arv for eftertiden."

I 1976 blev Ueshiba cand.oecon. fra Meiji Gakuin-universitetet. I 1996 tiltrådte han hvervet som Dojo-cho (leder) af Aikikai Hombu Dojo. Han overtog titlen Doshu den 4. januar 1999, da hans far, Kisshomaru Ueshiba, gik bort.

Ueshiba har skrevet bøgerne Best Aikido: The Fundamentals (udgivet i 2002, skrevet i fællesskab af Ueshiba og hans far, Kisshomaru Ueshiba, og færdigredigeret efter sidstnævntes død), The Aikido Master Course: Best Aikido 2  (udgivet i 2003), og Progressive Aikido: The Essential Elements (udgivet i 2005).

Henvisninger

Eksterne links
 46 All Japan Aikido Demonstration Program, der byder på Moriteru Ueshiba

Personer fra Tokyo

Moriteru Ueshiba


Articulația subtalară (Articulatio subtalaris), numită și articulația talocalcaneană (Articulatio talocalcanea), este o articulație intertarsiană a piciorului, care unește fața inferioară a talusului și fața superioară a calcaneului prin intermediul fețișoarelor lor articulare posterioare și anume prin fața articulară calcaneană posterioară a talusului și fața articulară talară posterioară a calcaneului. Este o articulație plană (o dublă artrodie) sinovială de tip elipsoidal. Mijloace de unire sunt reprezentate de o capsulă articulară și cinci ligamente: talocalcanean lateral, talocalcanean medial, talocalcanean posterior, talocalcanean interosos și cervical (interosos anterolateral).

Suprafețele articulare
Suprafețele articulare sunt ovalare, cu axul oblic mare îndreptat înainte, lateral și în jos și sunt acoperite de un strat de cartilaj hialin. Suprafața calcaneană (fața articulară talară posterioară a calcaneului) este convexă și are forma unui segment de cilindru plin, iar cea talară (fața articulară calcaneană posterioară a talusului) este concavă, de forma unui segment de cilindru gol. Aceste suprafețe articulare realizează o articulație de tip aproximativ elipsoidală sau trohoidă.

Capsula articulară
Capsula articulară se inseră la periferia celor două fețe articulare și este formată dintr-un strat fibros. Sinoviala tapetează suprafața interioară a capsulei articulare și formează posterior un mic fund de sac sinovial. De cele mai multe ori sinoviala nu comunică cu articulațiile din jur; uneori comunică cu articulația talocrurală.

Ligamentele

Ligamentul talocalcanean lateral
Ligamentul talocalcanean lateral (Ligamentum talocalcaneum laterale) este scurt, turtit și subțire. Are originea sus pe versantul anterior al procesului lateral al talusului, de aici se îndreaptă oblic înapoi și în jos și se termină pe fața laterală a calcaneului sub fața articulară talară posterioară. Are o direcție paralelă cu aceea a ligamentului calcaneofibular, sub care este situat; sub ligamentul talocalcanean lateral se află tendonul mușchiului peronier scurt.

Ligamentul talocalcanean medial
Ligamentul talocalcanean medial (Ligamentum talocalcaneum mediale)  este inconstant,  foarte subțire și mai scurt decât ligamentul talocalcanean lateral. Se întinde între tuberculul medial al procesului posterior al talusului și marginea posterioară a Sustentaculum tali și este acoperit de ligamentul deltoidian.

Ligamentul talocalcanean posterior
Ligamentul talocalcanean posterior (Ligamentum talocalcaneum posterius) este scurt și întins de la tuberculul lateral al procesului posterior al talusului la fața superioară a calcaneului; el trece ca o punte peste tendonul mușchiului flexor lung al degetului mare (Musculus flexor hallucis longus). Acesta poate fi scindat în două fascicule cu originea pe tuberculii medial și lateral ai procesului posterior al talusului. Dacă osul trigon există, acest ligament se inseră pe el și se numește în cazul acesta ligamentul calcaneotrigonal.

Ligamentul talocalcanean interosos
Ligamentul talocalcanean interosos (Ligamentum talocalcaneum interosseum) este o lamă fibroasă transversală scurtă, groasă, rezistentă și foarte puternică, situată oblic și lateral în sinusul tarsului; el separă articulația subtalară de cea talocalcaneonaviculară. Este cel mai important dintre ligamentele articulației subtalare, atât prin rezistența sa, cât și prin rolul său funcțional.  Se inserează sus în șanțul talusului și jos în șanțul calcaneului. Ligamentul talocalcanean interosos este format din două planuri (lame sau fascicule): unul posterior și altul anterior, separate prin țesut adipos, uneori, printr-o bursa sinovială. Planul posterior aparține articulației subtalare, pe când cel anterior articulației talocalcaneonaviculare. Ligamentul talocalcanean interosos este remarcabil din punct de vedere funcțional: în caz de torsiune a piciorului, el se întinde, opunându-se astfel unei accentuări prea serioase a acestei mișcări; asigură un grad apreciabil de soliditate și elasticitate a articulației, avantajând în mod real mersul. Axul mișcării de eversiune (pronație) și inversiune (supinație) a piciorului în articulația subtalară este perpendicular pe fețele ligamentului talocalcanean interosos.

Note

Bibliografie
 Viladot A, Lorenzo JC, Salazar J, Rodríguez A. The subtalar joint: embryology and morphology. Foot Ankle. 1984 Sep-Oct;5(2):54-66.
 Jay Hertel. Functional Anatomy, Pathomechanics, and Pathophysiology of Lateral Ankle Instability. J Athl Train. 2002 Oct-Dec; 37(4): 364–375.

Articulații
Anatomia membrelor inferioare

Articulația subtalară


ඇල්ප්ස් ( ; ; ; ; ) යනු, සම්පූර්ණයෙන්ම  යුරෝපයෙහි පිහිටි උසම සහ වඩාත් පුළුල් ලෙස විහිදුනු කඳුවැටි පද්ධතිය වන අතර,  ඇල්පයින රටවල් අටක් එනම්  (බටහිරෙහි සිට නැගෙනහිරට) ප්‍රංශය, ස්විට්සර්ලන්තය, ඉතාලිය, මොනාකෝ, ලිෂ්ටන්ස්ටයින්, ඔස්ට්‍රියාව, ජර්මනිය, සහ ස්ලෝවේනියාව ඔස්සේ දළ වශයෙන් 1,200 කිලෝමීටර (750 සැත) දුරක් විහිදෙයි.

ඉතිහාසය

ප්‍රාග්ඓතිහාසික යුගයෙහි සිට ක්‍රිස්තියානි යුගය දක්වා

10,000 පමණ වසර ගණනකට පෙර,  වුවම් ග්ලැසියරකරණයෙන් පසුව අයිස් දියවීමත් සමගම, අපර පුරාශිලා ප්‍රජාවන්,  විල් තෙර සහ ලෙන් පද්ධති තුල ස්ථානගත වූහ. ග්‍රෝනොබ්ල අසල වෙකෝස් අසබඩ ගල්ලෙන් තුල, මානව ජනාවාසකරණය පිළිබඳ සාක්ෂි හමුවී ඇත; ඔස්ට්‍රියාවෙහි මෝර්ඩ්සී ආශ්‍රිත සංස්කෘතිය පෙන්නුම් කරන්නේ, නිවාස වියළිව තබා ගැනීම සඳහා ඒවා කණු මත තනා තිබුණු බවයි. ප්‍රංශයෙහි සහ ඉතාලියෙහි ඇල්පයින් ප්‍රදේශ තුල, උඩු අතට සිටවූ ශිලාවන් සොයාගෙන ඇත. වල්කමොනිකා හී පාෂණ සිත්තම් වසර 5000 ගණනකට වඩා පැරැණිය; මෙම අඩවියෙහි සිත්තම්  සහ කැටයම් 200,000 ගණනකට වඩා හඳුනාගෙන ඇත.

1991 වසරෙහිදී අර්ට්සි නම් අයිස්මිනිසා යනුවෙන් හැඳින්වෙන, නවශිලා දේහයක මමියක්, පා ගමනෙහි යෙදෙන්නන් විසින් සිමිලවුන් ග්ලැසියරය මතදී සොයා ගන්නා ලදි. ඔහුගේ ඇඳුම් සහ බඩු බාහිරාදිය පෙන්නුම් කලේ ඔහු ඇල්පයින් කෘෂිකාර්මික ප්‍රජාවක ජීවත්වූවෙක් බව වන අතර ඔහුගේ මරණය සිදුවී තිබූ ස්ථානය සහ ආකාරය – ඔහුගේ උරහිසෙහි තිබී  ඊතලයක් සොයාගැනිණි – ඉඟි කලේ ඔහු තැනින් තැනට ගමන් කල අයෙකු බවයි. අර්ට්සිගේ මයිටොකොන්ඩ්‍රීය ඩීඑන්ඒ විශ්ලේෂණය කිරීමේදී, ඔහු   K1 උපශාඛාවට අයත් බවක් පෙනී ගියත්, එම උපශාඛාවෙහි නවීන ශාඛා තුනෙන් එකක් හෝ වෙත වර්ගීකරණය කිරීමට නොහැකි විය. මෙම නව උපශාඛාව  තාවකාලික ලෙසින් K1ö යනුවෙන් නම් කරන ලද්දේ අර්ට්සි සඳහා ඉංග්‍රීසි වදන වූ  Ötzi අනුව යමිනි.

කෙල්ටික ගෝත්‍ර ස්විට්සර්ලන්තයෙහි පදිංචි වූයේ ක්‍රිපූ 1500 සහ 1000 අතරතුරදීය.

සටහන්

ආශ්‍රිත

යුරෝපය

ඇල්ප්ස්


Well Done ist das zehnte offizielle Mixtape des US-amerikanischen Rappers Tyga. Es erschien am 8. November 2010 und ist ausschließlich zum Download erhältlich. Die Veröffentlichung wird von DJ Drama präsentiert. Das Mixtape erschien bei Young Money Entertainment.

Hintergrund
Das Mixtape wurde am 8. November 2010 veröffentlicht und ist das insgesamt zehnte von Tyga. Im Jahr 2010 erschienen insgesamt zwei Mixtapes des Rappers, zuvor war im Mai Fan of a Fan, eine Zusammenarbeit mit Chris Brown, veröffentlicht worden. Ab dem 12. April 2011 war der Nachfolger des Mixtapes Black Thoughts erhältlich, welches den Namen Black Thoughts 2 trug. Es war Tygas elfte Mixtape-Veröffentlichung. Später erschien das Mixtape auch als eine "No DJ Version", die die gleichen Lieder beinhaltete, ohne dass diesmal DJ Drama mitwirkte. Zudem veröffentlichte man auch eine Fortsetzung (Well Done 2).

Titelliste
Quelle

Rezeption
Das Mixtape erhielt durchschnittliche Kritiken. So schrieb ein Rezensent beispielsweise, dass er "zwar nicht sagen kann, dass er enttäuscht ist, allerdings sei er auch nicht zufrieden". Er bewertete die Veröffentlichung letztlich mit sechs von zehn Punkten und schrieb, dass Tyga das "Talent besitzt, in der einen Sekunde genial zu rappen und in der nächsten totalen Mist zu machen". Zudem stellte er fest, dass kein richtig schlechtes Lied auf dem Mixtape vorhanden sei, man allerdings auch keinen Titel finde, der wirklich herausragend sei.  In einer anderen Rezension hieß es, dass die Veröffentlichung "ausgezeichnet" sei. Allerdings bat der Autor darum, das Mixtape auch als eine Version ohne DJ Drama zu veröffentlichen, da dieser "es liebe, bei jedem einzelnen Lied des Mixtapes zu schreien". Als die besten Lieder wertete der Rezensent die Songs "Wonder Woman", "Black and Yellow" und "Pretty Boy Swag".

Einzelnachweise

Mixtape
Album 2010
Album (Hip-Hop)

Well Done (Mixtape)