Flux pinning is a phenomenon that occurs when flux vortices in a type-II superconductor are prevented from moving within the bulk of the superconductor, so that the magnetic field lines are "pinned" to those locations. The superconductor must be a type-II superconductor because type-I superconductors cannot be penetrated by magnetic fields. Some type-I superconductors can experience the effects of flux pinning if they are thin enough. If the material's thickness is comparable to the London penetration depth, the magnetic field can pass through the material. The act of magnetic penetration is what makes flux pinning possible. At higher magnetic fields (above lower critical field but below upper critical field ) the superconductor allows magnetic flux to enter in quantized packets surrounded by a superconducting current vortex (see Quantum vortex). These sites of penetration are known as flux tubes. The number of flux tubes per unit area is proportional to the magnetic field with a constant of proportionality equal to the magnetic flux quantum. On a simple 76 millimeter diameter, 1-micrometer thick disk, next to a magnetic field of 28 kA/m, there are approximately 100 billion flux tubes that hold 70,000 times the superconductor's weight. At lower temperatures the flux tubes are pinned in place and cannot move. This pinning is what holds the superconductor in place thereby allowing it to levitate. This phenomenon is closely related to the Meissner effect, though with one crucial difference — the Meissner effect shields the superconductor from all magnetic fields causing repulsion, unlike the pinned state of the superconductor disk which pins flux, and the superconductor in place.

Importance
Flux pinning is desirable in high-temperature ceramic superconductors to prevent "flux creep", which can create a pseudo-resistance and depress both critical current density and critical field.

Degradation of a high-temperature superconductor's properties due to flux creep is a limiting factor in the use of these superconductors. SQUID magnetometers suffer reduced precision in a certain range of applied field due to flux creep in the superconducting magnet used to bias the sample, and the maximum field strength of high-temperature superconducting magnets is drastically reduced by the depression in critical field.

Potential applications
The worth of flux pinning is seen through many implementations such as lifts, frictionless joints, and transportation. The thinner the superconducting layer, the stronger the pinning that occurs when exposed to magnetic fields. Since the superconductor is pinned above the magnet away from any surfaces, there is the potential for a frictionless joint. Transportation is another area in which flux pinning technology could revolutionize and reform. MagSurf was developed by the Paris Diderot University utilizing flux pinning to create a hoverboard-like effect that could transport a person, demonstrating the usefulness of the technology. The Federal University of Rio de Janeiro has also been developing a flux pinning-based MagLev system called Maglev Cobra, which aims for a smaller form factor than existing urban rail systems. There has also been some research into using the flux pinning effect to isolate vibrations for microdevices. The ability to fix the superconductor in space can be used as a damping device like a spring. This idea has proposed for isolating vibrations for parts in satellites.

See also
 Domain wall (magnetism)
 Husimi Q representation
 Magnetic domain
 Magnetic flux quantum
 Quantum vortex
 Topological defect
 Pinning force

References

Other sources
 Future Science introduction to high-temperature superconductors.
 American Magnetics tutorial on magnetic field exclusion and flux pinning in superconductors.
 Cern Lhc documentation Stability of superconductors.
Flux-Pinning of Bi2Sr2CaCu2O(8 + Delta) High Tc Superconducting Tapes Utilizing (Sr,Ca)14Cu24O(41 + Delta) and Sr2CaAl2O6 Defects (T. Haugan; et al. AFB OH Propulsion Directorate. Air Force Research Lab Wright-Patterson. October 2003)
 Superconducting Magnetic Levitation (MagLev) on a Magnetic Track Ithaca College Physics demonstration of the Meissner effect and flux pinning.

Magnetic levitation
Superconductivity
Quantum magnetism

Flux pinning


Les élections législatives françaises de 1978 se déroulent les  et . Dans le département des Yvelines, huit députés sont à élire dans le cadre de huit circonscriptions.

Élus

Résultats

Résultats à l'échelle du département

Résultats par circonscription

Première circonscription (Maisons-Laffitte)

Deuxième circonscription (Saint-Germain-en-Laye)

Troisième circonscription (Poissy - Conflans-Sainte-Honorine)

Quatrième circonscription (Marly-le-Roi)

Cinquième circonscription (Versailles-Nord/Ouest)

Sixième circonscription (Versailles-Sud/Est)

Septième circonscription (Mantes-la-Jolie)

Huitième circonscription (Trappes - Rambouillet)

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives des Yvelines
 Liste des députés des Yvelines
 Élections législatives françaises de 1978

Notes et références

Notes

Références

Yvelines
Législatives, 1978

Élections législatives de 1978 dans les Yvelines


The Representation of the People Act 1867 (30 & 31 Vict. c. 102), known as the Reform Act 1867 or the Second Reform Act, is an Act of the British Parliament that enfranchised part of the urban male working class in England and Wales for the first time. It took effect in stages over the next two years, culminating in full commencement on 1 January 1869.

Before the Act, only one million of the seven million adult men in England and Wales could vote; the Act immediately doubled that number. Further, by the end of 1868 all male heads of household could vote, having abolished the widespread mechanism of the deemed rentpayer or ratepayer being a superior lessor or landlord who would act as middleman for the money paid ("compounding"). The Act introduced a near-negligible redistribution of seats, far short of the urbanisation and population growth since 1832.

The overall intent was to help the Conservative Party, Benjamin Disraeli expecting a reward for his sudden and sweeping backing of the reforms discussed, yet it resulted in their loss of the 1868 general election.

Background
For the decades after the Great Reform Act of 1832 (the First Reform Act), cabinets (in that era leading from both Houses) had resisted attempts to push through further reform, and in particular left unfulfilled the six demands of the Chartist movement. After 1848, this movement declined rapidly, but elite opinion began to pay attention. It was thus only 27 years after the initial, quite modest, Great Reform Act that leading politicians thought it prudent to introduce further electoral reform. Following an unsuccessful attempt by Benjamin Disraeli to introduce a reform bill in 1859, Lord John Russell, who had played a major role in passing the 1832 Reform Act, attempted this in 1860; but the Prime Minister, Lord Palmerston, a fellow Liberal, was against any further electoral reform.

The Union victory in the American Civil War in 1865 emboldened the forces in Britain that demanded more democracy and public input into the political system, to the dismay of the upper class landed gentry who identified with the US Southern States planters and feared the loss of influence and a popular radical movement. Influential commentators included Walter Bagehot, Thomas Carlyle, Anthony Trollope, Karl Marx and John Stuart Mill. Proponents used two arguments: the balance of the constitution and "moral right". They emphasized that deserving, skilled, sober, thrifty, and deferential artisans deserve the franchise. Liberal William Gladstone emphasized the "moral" improvement of workingmen and felt that they should therefore have the opportunity of "demonstrating their allegiance to their betters". However the opposition warned against the low-class democracy of the United States and Australia.

Palmerston's death in 1865 opened the floodgates for reform. In 1866 Russell (Earl Russell as he had been since 1861, and now Prime Minister for the second time), introduced a Reform Bill. It was a cautious bill, which proposed to enfranchise "respectable" working men, excluding unskilled workers and what was known as the "residuum", those that the MPs of the time described as feckless and criminal poor. This was ensured by a £7 annual rent qualification to vote—or 2 shillings and 9 pence (2s 9d) a week. This entailed two "fancy franchises", emulating measures of 1854, a £10 lodger qualification for the boroughs, and a £50 savings qualification in the counties. Liberals claimed that "the middle classes, strengthened by the best of the artisans, would still have the preponderance of power".

When it came to the vote, however, this bill split the Liberal Party: a split partly engineered by Benjamin Disraeli, who incited those threatened by the bill to rise up against it. On one side were the reactionary conservative Liberals, known as the Adullamites; on the other were pro-reform Liberals who supported the Government. The Adullamites were supported by Tories and the liberal Whigs were supported by radicals and reformists.

The bill was thus defeated and the Liberal government of Russell resigned.

Birth of the Act

The Conservatives formed a ministry on 26 June 1866, led by Lord Derby as Prime Minister and Disraeli as Chancellor of the Exchequer. They were faced with the challenge of reviving Conservatism: Henry John Temple, 3rd Viscount Palmerston, the powerful Liberal leader, was dead and the Liberal Party was split and defeated.  Thanks to manoeuvring by Disraeli, Derby's Conservatives saw an opportunity to be a strong, viable party of government; however, there was still a Liberal majority in the House of Commons.

The Adullamites, led by Robert Lowe, had already been working closely with the Conservative Party. The Adullamites were anti-reform, as were the Conservatives, but the Adullamites declined the invitation to enter into Government with the Conservatives as they thought that they could have more influence from an independent position. Despite the fact that he had blocked the Liberal Reform Bill, in February 1867, Disraeli introduced his own Reform Bill into the House of Commons.

By this time the attitude of many in the country had ceased to be apathetic regarding reform of the House of Commons.  Huge meetings, especially the 'Hyde Park riots', and the feeling that many of the skilled working class were respectable, had persuaded many that there should be a Reform Bill.  However, wealthy Conservative MP Lord Cranborne resigned his government ministry in disgust at the bill's introduction.

The Reform League, agitating for universal suffrage, became much more active, and organized demonstrations of hundreds of thousands of people in Manchester, Glasgow, and other towns. Though these movements did not normally use revolutionary language as some Chartists had in the 1840s, they were powerful movements. The high point came when a demonstration in May 1867 in Hyde Park was banned by the government. Thousands of troops and policemen were prepared, but the crowds were so huge that the government did not dare to attack. The Home Secretary, Spencer Walpole, was forced to resign.

Faced with the possibility of popular revolt going much further, the government rapidly included into the bill amendments which enfranchised far more people. Consequently, the bill was more far-reaching than any Members of Parliament had thought possible or really wanted; Disraeli appeared to accept most reform proposals, so long as they did not come from William Ewart Gladstone. An amendment tabled by the opposition (but not by Gladstone himself) trebled the new number entitled to vote under the bill; yet Disraeli simply accepted it. The bill enfranchised most men who lived in urban areas. The final proposals were as follows: a borough franchise for all who paid rates in person (that is, not compounders), men who paid more than £10 rent per year, and extra votes for graduates, professionals and those with over £50 savings. These last "fancy franchises" were seen by Conservatives as a weapon against a mass electorate.

However, Gladstone attacked the bill; a series of sparkling parliamentary debates with Disraeli resulted in the bill becoming much more radical. Having been given his chance by the belief that Gladstone's bill had gone too far in 1866, Disraeli had now gone further.

Disraeli was able to persuade his party to vote for the bill on the basis that the newly enfranchised electorate would be grateful and would vote Conservative at the next election. Despite this prediction, in 1868 the Conservatives lost the first general election in which the newly enfranchised electors voted.

The bill ultimately aided the rise of the radical wing of the Liberal Party and helped Gladstone to victory. The Act was tidied up with many further Acts to alter electoral boundaries.

Provisions of the Act

Reduced representation

Disenfranchised boroughs
Four electoral boroughs were disenfranchised by the Act, for corruption, their last number of MPs shown as blocks:

Totnes, Devon ■■
Great Yarmouth, Norfolk ■■
Lancaster, Lancashire ■■
Reigate, Surrey ■

Seven English boroughs were disenfranchised by the Representation of the People (Scotland) Act 1868 the next year, their last number of MPs shown as blocks:

Arundel, Sussex ■
Ashburton, Devon ■
Dartmouth, Devon ■
Honiton, Devon ■■
Lyme Regis, Dorset ■
Thetford, Norfolk ■■
Wells, Somerset ■■

Halved representation
The following boroughs were reduced from electing two MPs to one:
Andover, Hampshire
Bodmin, Cornwall
Bridgnorth, Shropshire
Bridport, Dorset
Buckingham, Buckinghamshire
Chichester, Sussex
Chippenham, Wiltshire
Cirencester, Gloucestershire
Cockermouth, Cumberland
Devizes, Wiltshire
Dorchester, Dorset
Evesham, Worcestershire
Guildford, Surrey
Harwich, Essex
Hertford, Hertfordshire
Huntingdon, Huntingdonshire
Knaresborough, West Riding of Yorkshire
Leominster, Herefordshire
Lewes, Sussex
Lichfield, Staffordshire
Ludlow, Shropshire
Lymington, Hampshire
Maldon, Essex
Marlow, Buckinghamshire
Malton, North Riding of Yorkshire
Marlborough, Wiltshire
Newport, Isle of Wight
Poole, Dorset
Richmond, North Riding of Yorkshire
Ripon, West Riding of Yorkshire
Stamford, Lincolnshire
Tavistock, Devon
Tewkesbury, Gloucestershire
Windsor, Berkshire
Wycombe, Buckinghamshire

Three further boroughs (Honiton, Thetford, Wells) were also due to have their representation halved under the 1867 Act, but before this reduction took effect they were disenfranchised altogether by the 1868 Scottish Reform Act as noted above.

Enfranchisements
The Act created nine new single-member borough seats:
Burnley, Lancashire
Darlington, County Durham
Dewsbury, West Riding of Yorkshire
Gravesend, Kent
Hartlepool, County Durham
Middlesbrough, North Riding of Yorkshire
Stalybridge, Cheshire
Stockton, County Durham
Wednesbury, Staffordshire

The following two boroughs were enfranchised with two MPs:
Chelsea, Middlesex
Hackney, Middlesex

The following two were enlarged:
Salford and Merthyr Tydfil were given two MPs, up from one.
Birmingham, Leeds, Liverpool and Manchester now had three MPs, up from two.

Other changes
The West Riding of Yorkshire divided into three districts each returning two MPs.
Cheshire, Derbyshire, Devonshire, Essex, Kent, Lincolnshire, Norfolk, Somerset, Staffordshire and Surrey divided into three districts instead of two, each returning two MPs.
Lancashire divided into four two-member districts instead of a three-member district and a two-member district.
University of London was given one seat.
Parliament was allowed to continue sitting through a Demise of the Crown.
MPs exempted from having to seek re-election upon changing offices.

Reforms in Scotland and Ireland

The reforms for Scotland and Ireland were carried out by two subsequent acts, the Representation of the People (Ireland) Act 1868 and the Representation of the People (Scotland) Act 1868.

In Scotland, five existing constituencies gained members, and three new constituencies were formed. Two existing county constituencies were merged into one, giving an overall increase of seven members; this was offset by seven English boroughs (listed above) being disenfranchised, leaving the House with the same number of members.

The representation of Ireland remained unchanged.

Effects

Direct effects of the Act
The slur of local bribery and corruption dogged early debates in 1867–68.  The whips' and leaders' decision to steer away discussion of electoral malpractice or irregularity to 1868's Election Petitions Act facilitated the progress of the main Reform Act.

The unprecedented extension of the franchise to all householders effectively gave the vote to many working-class men, quite a considerable change. Jonathan Parry described this as a "borough franchise revolution"; Overwhelming election of the landed class or otherwise very wealthy to the Commons would no longer be assured by money, bribery and favours, those elected would reflect the most common sentiment of local units of the public. The brand-new franchise provisions were briefly flawed; the act did not address the issues of compounding and of not being a ratepayer in a household. Compounding (counting of one's under-tenants payments and using that count as a qualification) as to all rates and rents was made illegal, abolished in the enactment of a bill tabled by Liberal Grosvenor Hodgkinson. This meant that all male tenants would have to pay the parish/local rates directly and thus thereafter qualified for the vote.

A flaw remained. The preparation of the local electoral registers (there has been no national register) was still left too easily manipulated by party organisers who could remove opponents and add supporters at will. Each local register was difficult to contest.

A 2022 study found that the Act reduced political violence in the UK.

Unintended effects
 Increased amounts of party spending and political organisation at both a local and national level—politicians had to account themselves to the increased electorate, which without secret ballots meant an increased number of voters to treat or bribe.
 The redistribution of seats actually served to make the House of Commons increasingly dominated by the upper classes. Only they could afford to pay the huge campaigning costs and the abolition of certain rotten boroughs removed some of the middle-class international merchants who had been able to obtain seats.
The Liberal Party was worried about the prospect of a socialist party taking the bulk of the working-class vote, so they moved to the left, while their rivals the Conservatives initiated occasional intrigues to encourage socialist candidates to stand against the Liberals.

Reform Act in literature
Thomas Carlyle's essay "Shooting Niagara: And After?" compares the Second Reform Act and democracy generally to plunging over Niagara Falls. His essay provoked a response from Mark Twain, "A Day at Niagara" (1869).  Trollope's Phineas Finn is concerned almost exclusively with the parliamentary progress of the Second Reform Act, and Finn sits for one of the seven fictional boroughs that are due to be disenfranchised.

See also
 Ballot Act 1872
 Reform Acts
 Representation of the People Act
 Representation of the People Act 1884 (or Third Reform Act)
 Representation of the People Act 1918 (Fourth Reform Act)
 Redistribution of Seats Act 1885
 Benjamin Disraeli
 William Ewart Gladstone
 Chartism

Notes
Notes

References

Further reading
 Adelman, Paul. "The Second Reform Act of 1867" History Today (May 1967), Vol. 17 Issue 5, p317-325, online
 Aidt, Toke, Stanley L. Winer, and Peng Zhang. "Franchise extension and fiscal structure in the United Kingdom 1820-1913: A new test of the Redistribution Hypothesis." (2020). online; advanced statistical tests
 Blake, Robert. The Conservative Party from Peel to Churchill (1970) online.
 Cowling, Maurice. 1867, Disraeli, Gladstone, and Revolution (1967).

 Evans, Eric J. Parliamentary reform in Britain, c. 1770–1918 (Routledge, 2014).
 Foot, Paul. The Vote: how it was won and how it was undermined (2005)
 Gallagher, Thomas F. "The Second Reform Movement, 1848-1867" Albion 12#2 (1980): 147–163.
 Garrard, John A. "Parties, members and voters after 1867: a local study." Historical Journal 20.1 (1977): 145–163. online
 Goldman, Lawrence. "Social Reform and the Pressure of 'Progress' on Parliament, 1660–1914." Parliamentary History 37 (2018): 72-88.

 Husted, T. A. and L. W. Kenny. "The effect of the expansion of the voting franchise on the size of government." Journal of Political Economy  (1997) 105#1, 54–82.
 Lawrence, Jon. "Class and gender in the making of urban Toryism, 1880-1914." English Historical Review 108.428 (1993): 629–652. online

 St John, Ian. The Historiography of Gladstone and Disraeli (2016) ch 3.
 Saunders, Robert. "The Politics of Reform and the Making of the Second Reform Act, 1848-1867." Historical Journal, 50#3 (2007), pp. 571–591. online.
 Saunders, Robert. Democracy and the Vote in British Politics, 1848–1867: The Making of the Second Reform Act (2013). excerpt
 Seghezza, Elena, and Pierluigi Morelli. "Suffrage extension, social identity, and redistribution: the case of the Second Reform Act." European Review of Economic History 23.1 (2018): 30–49.

 Walton, John K. The Second Reform Act (1987)
 Zimmerman, Kristin. "Liberal Speech, Palmerstonian Delay, and the Passage of the Second Reform Act." English Historical Review vol. 118 (November 2003): 1176–1202.

Primary sources

External links

 Digital reproduction of the Original Act on the Parliamentary Archives catalogue

Representation of the People Acts
United Kingdom Acts of Parliament 1867
August 1867 events
Benjamin Disraeli
Edward Smith-Stanley, 14th Earl of Derby
William Ewart Gladstone
John Russell, 1st Earl Russell

Reform Act 1867


Steven Da Costa (Mont-Saint-Martin, 23 de janeiro de 1997) é um carateca francês, campeão olímpico.

Carreira
Em 2018, conquistou seu primeiro título em mundiais a vencer o brasileiro Vinicius Figueira por 6–5 na final da até 67 kg em Madrid. Obteve a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após confronto na decisão contra o turco Eray Şamdan na modalidade kumite masculina até 67 kg. Em 2021, foi novamente campeão mundial dessa categoria em Dubai.

Em 2023, ganhou seu terceiro título em mundiais, derrotando o montenegrino Nenad Dulović na final por 5–3 na final da até 67 kg em Budapeste.

Ligações externas

Caratecas da França
Campeões olímpicos da França
Caratecas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Steven Da Costa


Le tournoi de tennis d'Angers est un tournoi de tennis féminin du circuit professionnel WTA.

Il est créé en 2021 pour rejoindre les tournois classés en WTA 125. L'épreuve est alors, en cette année, la  située en France dans le calendrier féminin après Roland-Garros, Strasbourg et Lyon.

Palmarès

Simple

Double

Notes et références
 https://www.eurosport.fr/tennis/tennis-mahut-devient-directeur-du-futur-tournoi-wta-d-angers-6-12-decembre-2021_sto8085758/story.shtml
 https://www.welovetennis.fr/wta-angers/mahut-creer-un-tournoi-cela-me-trottait-dans-la-tete-depuis-dix-ans

Liens externes
 Site officiel du tournoi
  Site de la WTA

Navigation

Tournoi de tennis d'Angers


Juan Luis Ysern de Arce (Valência, 2 de maio de 1930) é prelado hispano-chileno da Igreja Católica Romana e bispo emérito de San Carlos de Ancud.

Biografia

Juan Luis Ysern de Arce foi ordenado sacerdote para a Arquidiocese de Granada em 29 de junho de 1953 por Dom Jacinto Argaya Goicoechea, bispo auxiliar de Valência.

O Papa Paulo VI nomeou-o, em 12 de abril de 1972, bispo auxiliar de Antofagasta e bispo titular de Guardialfiera. O bispo de Chillán, Dom Eladio Vicuña Aránguiz, consagrou-o em 7 de maio do mesmo ano na Catedral de San Bartolomé em Chillán; Os co-consagrantes foram Dom Francisco de Borja Valenzuela Ríos, arcebispo de Antofagasta e administrador apostólico de Calama, e Dom Carlos González Cruchaga, bispo de Talca.

Em 20 de maio de 1972, foi empossado na Arquidiocese de Antofagasta, ao mesmo tempo em que foi nomeado administrador apostólico de Calama. Em 13 de maio de 1974, foi nomeado bispo de San Carlos de Ancud e empossado em 15 de junho do mesmo ano. Foi exonerado da administração da Prelazia Territorial de Calama com a posse do novo administrador apostólico Dom Carlos Oviedo Cavada, OdeM, em 2 de junho de 1974.

O Papa Bento XVI aceitou sua aposentadoria em 15 de setembro de 2005.

Ver também

Bispos católicos do Chile ]

Juan Luis Ysern de Arce


O USS Pittsburgh foi um cruzador pesado operado pela Marinha dos Estados Unidos e a quinta embarcação da Classe Baltimore. Sua construção começou em fevereiro de 1943 nos estaleiros da Bethlehem Shipbuilding e foi lançado ao mar em fevereiro de 1944, sendo comissionado na frota norte-americana em outubro do mesmo ano. Era armado com uma bateria principal composta por nove canhões de 203 milímetros montados em três torres de artilharia triplas, tinha um deslocamento carregado de mais de dezessete mil toneladas e alcançava uma velocidade máxima de 33 nós.

O Pittsburgh entrou em serviço nos últimos meses da Segunda Guerra Mundial, sendo enviado para lutar na Guerra do Pacífico na função de escolta de porta-aviões. Participou em fevereiro de 1945 da Batalha de Iwo Jima e depois entre março e abril da Batalha de Okinawa. Ele então recuou para Ulithi a fim de reabastecer, sendo pego por um poderoso tufão no início de junho. Este arrancou sua proa à vante da primeira torre de artilharia, forçando-o a voltar para os Estados Unidos para reparos. A guerra terminou em agosto e o navio foi descomissionado em março de 1947.

O cruzador foi recomissionado em setembro de 1951 e designado para servir na Frota do Atlântico, ocupando-se pelos anos seguintes principalmente de treinamentos e exercícios de rotina. Fez também viagens de serviço pelo Mar Mediterrâneo e viagens diplomáticas para portos no Oceano Índico. O Pittsburgh foi transferido em 1954 para a Frota do Pacífico e no final do ano foi pra o Sudeste Asiático, dando cobertura para os nacionalistas chineses durante a Primeira Crise do Estreito de Taiwan. Foi descomissionado de novo em agosto de 1956 e depois desmontado em 1974.

Ligações externas

Classe Baltimore
Navios de 1944
Navios construídos em Massachusetts
Navios construídos pela Bethlehem Shipbuilding
Cruzadores da Marinha dos Estados Unidos
Cruzadores dos Estados Unidos na Segunda Guerra Mundial

USS Pittsburgh (CA-72)


{{Infoboks anatomi
| Name        = Plexus brachialis
| ImageMap    = File:Gray808.png
| MapCaption  = Kig forfra på højre plexus brachialis
| Image       = Fil:Plexus brachialis.png
| Caption     = Oversigt over plexus brachialis nerveforgreninger og -foreninger.
| Width       =
| Image2      =
| Caption2    =
| Latin       = Plexus brachialis
| Greek       =
| Precursor   =
| System      = Perifere nervesystem
| Artery      =
| Vein        =
| Nerve       = Se i afsnittet om nerver
| Lymph       =
|MeshName     = Brachial+plexus
|MeshNumber   = A08.800.800.720.050
|DorlandsPre  = p_24
|DorlandsSuf  = 12647576
}}Plexus brachialis''' er et nerveplexus, et nervebundt, hvor nerver forgrenes og forenes til forsyning af overekstremiteten og dens muskler både sensorisk og motorisk. Plexus brachialis dannes af de ventrale grene af spinalnerverne C5, C6, C8 og T1, ofte med tilskud fra C4. Plexus brachialis er essentiel for muskelfunktion i skulder, arm, underarm og hånd, og skader i denne kan afbryde muskelfunktionen. Sensorisk funktion i disse regioner er også primært varetaget af plexus brachialis, men andre dele af det perifere nervesystem spiller også en rolle i forsyningen af skulderområdet.

 Struktur Plexus brachialis dannes af sine rødder, der er de ventrale grene af spinalnerverne C5, C6, C8 og T1, ofte med tilskud fra C4. Disse rødder forenes til at danne 3 trunci. De 3 trunci forgrenes med en posterior og anterior gren. Disse grene forenes under dannelse af 3 fasciculi, der igen forgrenes under dannelse af de store blandede nerver. Undervejs afgives andre mindre nerver. Plexus brachialis opdeles i et supraclaviculært og infraclaviculært afsnit, beliggende hhv. over og under nøglebenet, og dets grene opdeles i rent muskulære (til innervation af muskler), rent cutane (til modtagelse af sensorisk information) og blandede (til begge dele).

 Trunci
Der dannes i alt 3 trunci: truncus superior, truncus medius og truncus inferior.
 Truncus superior dannes af de ventrale grene fra spinalnerverne C5 og C6 samt evt. fra C4
 Truncus medius dannes af de ventrale grene fra spinalnerven C7
 Truncus inferior dannes af de ventrale grene fra spinalnerverne C8 og T1
Trunci er beliggende i scalenerporten, en spalte imellem musculus scalenus anterior, musculus scalenus medius og det første ribben. Her kan plexus brachialis blive afklemt ved eksempelvis et ekstra ribben (halsribben) eller en snæver scalenerport og give funktionsudfald svarende til forsyningsområdet.

 Grene
De 3 trunci afgiver hver 2 grene:
 Anterior (forreste) gren, der fører fibre til de forreste dele af plexets forsyningsområde
 Posterior (bagerste) gren, der fører fibre til de bagerste dele af plexets forsyningsområde

 Fasciculi
Grenene fra de 3 trunci forenes i 3 fasciculi:
 Fasciculus lateralis, der er en forening af de anteriore grene fra truncus superior og medius Fasciculus posterior, der er en forening af de posteriore grene fra alle 3 trunci.
 Fasciculus medialis, der er den anteriore gren fra truncus inferior.

 Nerver
Nerverne opføres her som en liste. For en uddybende beskrivelse af deres funktion og forløb henvises til den specifikke artikel, i det omfang den findes. De supraclaviculære nerver afgår fra plexet i niveau før nøglebenet, mens de infraclaviculære afgår fra plexet i niveau under nøglebenet.

 Supraclaviculære
 Nervus dorsalis scapulae (rent motorisk)
 Nervus thoracicus longus (rent motorisk)
 Nervus suprascapularis (rent motorisk)
 Nervus subclavius (rent motorisk)

 Infraclaviculære Fasciculus lateralis Nervus musculocutaneus (motorisk og sensorisk)
 Nervus pectoralis lateralis (rent motorisk)
 Nervus medianus (radix lateralis n. mediani, motorisk og sensorisk)Fasciculus posterior Nervi subscapulares (rent motorisk)
 Nervus thoracodorsalis (rent motorisk)
 Nervus axillaris (motorisk og sensorisk)
 Nervus radialis (motorisk og sensorisk)Fasciculus medialis Nervus pectoralis medialis (rent motorisk)
 Nervus medianus (radix medialis n. mediani, motorisk og sensorisk)
 Nervus ulnaris (motorisk og sensorisk)
 Nervus cutaneus brachii medialis (rent sensorisk)
 Nervus cutaneus antebrachii medialis'' (rent sensorisk)

Galleri

Se også
 Obstetrisk plexus brachialis-læsion

Eksterne henvisninger
 Dissektionsvideo og indføring i strukturen af plexus brachialis på engelsk

Referencer

Overekstremitetsnerver

Plexus brachialis


Dünyanın en iyi 500 üniversitesi listesi, Çin'in devlet üniversitesi Şanghay Jiao Tong Üniversitesi tarafından 2003 yılından bu yana yayımlanan bir listedir.

Üniversitenin ağ sayfasında sıralamada kullanılan ölçütler açıklanmaktadır. Bu kriterlerin arasında genelde üniversitenin ve üniversitedeki öğretim üyelerinin aldığı ödüller bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Üniversite sıralamaları

Dış bağlantılar
 Dünya Üniversiteleri Akademik Sıralaması - 2010
 En İyi Üniversiteler Sıralaması

Notlar

Kaynakça

Eğitim listeleri


Almir Moraes Andrade (født 11. maj 1973) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Almir Moraes Andrade


Friedrich Albrecht Graf von der Schulenburg (* 13. Juli 1801 in Halle (Saale); † 5. Mai 1869 in Lieberose, Landkreis Lübben) war Standesherr der Herrschaft Lieberose und Mitglied des Preußischen Herrenhauses.

Familie

Friedrich, auch Friedrich Albert genannt, von der Schulenburg entstammte der weit verzweigten Adelsfamilie von der Schulenburg. Er war ältester Sohn des Standesherrn der Herrschaft Lieberose Friedrich Ferdinand Bernhard Achaz Graf von der Schulenburg (1772–1847) und dessen Ehefrau Auguste Sophie Rosamunde a. d. Winkel (1770–1838) und hatte fünf Geschwister.

Schulenburg heiratete 1841 Elisabeth Karoline von Münchow (1820–1890). Sie hatten acht gemeinsame Kinder, darunter Dietrich von der Schulenburg.

Leben
Friedrich von der Schulenburg besuchte bis 1820 fünf Jahre die Ritterakademie Brandenburg und studierte von 1822 bis 1825 Forstwirtschaft in Berlin. Schulenburg ging in den Staatsdienst und bekleidete verschiedene Positionen in der Forstverwaltung, zuletzt als Oberförster in Liebenwerda. 1847 erbte er die väterliche Standesherrschaft Lieberose, die zu einem Sitz in der Herrenkurie des Vereinigten Landtags berechtigte. Aufgrund dieses Sitzes erhielt der Besitzer der Herrschaft Lieberose einen erblichen Sitz Preußischen Herrenhaus. Schulenburg nahm diesen Sitz von 1854 bis zu seinem Tod 1869 ein. Er übergab seinen Nachfahren eine umfangreiche Begüterung, davon allein 11607 ha um Lieberose und weitere Güter um das verpachtete Lamsfeld. Schulenburg-Lieberose war seit 1846 Ehrenritter des Johanniterordens und gehörte der Brandenburgischen Provinzialgenossenschaft dieser Kongregation an.

Literatur
 Johann Friedrich Danneil: Das Geschlecht der von der Schulenburg. Band 2. Schmidt, Salzwedel 1847, S. 216 f. (Digitalisat)
 Hermann Krüger (Hrsg.): Chronik des preußischen Herrenhauses. Ein Gedenkbuch zur Erinnerung an das dreißigjährige Bestehen des Herrenhauses. Selbstverlag, Berlin 1885, S. 39; .
 Vinzenz Czech, Christiane Salge: Lieberose. In: Peter Michael Hahn, Hellmut Lorenz: Herrenhäuser in Brandenburg und der Niederlausitz. Nicolaische Verlagsbuchhandlung Beuermann, Berlin 2000, ISBN 3-87584-024-0,  S. 350–357; gesamt 2 Bände: Einführung und Katalog. Kommentierte Neuausgabe des Ansichtenwerks von Alexander Duncker (1857–1883), 856 S., 275 farbige, 825 SW-Abb.

Einzelnachweise

Mitglied des Preußischen Herrenhauses
Person (Lieberose)
Albrecht
Albrecht
Deutscher
Geboren 1801
Gestorben 1869
Mann

Albrecht von der Schulenburg


La liste des églises de la Creuse recense de manière exhaustive les églises situées dans les départements français de la Creuse. Il est fait état des diverses protections dont elles peuvent bénéficier, et notamment les inscriptions et classements au titre des monuments historiques.

En ce qui concerne le culte catholique, toutes les églises sont situées dans le diocèse de Limoges.

Statistiques

Nombres
Le département de la Creuse comprend 256 communes au .

Depuis 2018, le diocèse de Limoges compte 30 paroisses.

Dédicaces

Classement
Le classement ci-après se fait par commune selon l'ordre alphabétique.

Il est fait état des diverses protections dont elles peuvent bénéficier, et notamment les inscriptions et classements au titre des monuments historiques.

Liste

Église catholique

|}

Église orthodoxe

|}

Voir aussi

Articles connexes
 Lieu de culte
 Liste des communes de la Creuse
 Liste des monuments historiques de la Creuse
 Liste des chapelles de la Creuse

Liens externes
  Site officiel du diocèse de Limoges
  Site de l'Église catholique en France

Notes et références

Églises
Creuse
Creuse

Liste des églises de la Creuse


الحِلْتِيت أو الحِلّيت أو الوُشَّق (من اللغة الفارسية: وُشَّقْ، من وُشَهْ) أو الأُشَّق (من اللغة الفارسية: أُشَّقْ، من أُشَهْ) أو عِلْك الكَلَخ أو صَمْغ الأَنْجُدَان  هو صمغ نبات الكلخ المنتن سيئ الطعم، مر المذاق، رائحته كريهة جدًا حيث لا يمكن وضعه إلّا داخل علبة محكمة، أحسنه الرائق المائل للإحمـرار الذي إذا حل في الماء ذاب سريعا وجعله كالبن. وقيل أجود ما يكون منه ما كان إلى الحمرة ما هو صافياً شبيهاً بالمر قوي الرائحة، وإذا أُضيف كان لونه إلى البياض، وهو عبارة عن خليط متجانس يشبه مكوناته مكونات المر إلّا أنه يحتوي على كبريت وفائدته أنه طارد للبلغم مضاد للمغص ولكن يجب استخدامه بكميات قليلة جدا وعدم الاستمرار في استخدامه. هذا الصمغ عرف منذ القدم وكانوا يجعلونه في البخور لطرد الجن والشياطين. يستعمل الحلتيت بشكل رئيسي لعلاج التشنجات بأنواعها، كما يستعمل لعلاج الالتهاب المزمن للقصبات الهوائية ومجاري التنفس. ويفيد الحلتيت في علاج الهستيريا والمغص وآلام الأمعاء وفي علاج السعال الديكي (سعال ديكي). كما تفيد هذه العشبة في طرد الغازات المتجمعة في المعدة والأمعاء، وتفيد كدواء معرّق (يساعد على إفراز العرق من الجسم).

الحلتيت في الطب القديم
عند ابن البيطار في كتابه الجامع لمفردات الأدوية والأغذية
وله قوة تجنب جذباً بليغاً ولهذا السبب هو ينقص اللحم ويذيبه، ومن فوائده أنه ينفع ورم اللهاة كنفع ألفاوانيا «عود صليب» من الصرع، وإذا ديف بالماء وتجرع على المكان صفي الصوت الذي عرض له البحوحة دفعة، وإذا شرب بالمرّ والفلفل أدر الطمث، ويقول الرازي: رأيته بليغاً في علل العصب لا يعدله شيء من الأدوية في الإسخان وجلب الحمى، فليعط منه العليل كالباقلاة غدوة ومثلها عشية يسقى بشراب جيد قليل، فإنه يلهب البدن من ساعته، وقال في الحاوي: رأيت في كتاب الهند أنهم يعتمدون في الباه على الحلتيت وهو عندي قوي لأنه حار جداً.أ.هـ.

الحلتيت عند ابن سيناء في القانون
انجدان: الماهية: منه أبيض واسود وهو أقوى. وهذا الأسود لا يدخل في الاغذية واصله قريب الطعم من الاشترغاز وطبعه هوائي. والاشترغاز بطيء الهضم وليس هذا في منزلته وإن كان بطيء الهضم أيضاً جدا.
وأما الحلتيت وهو صمغه فنفرد له باباً اً خر ولأن يستعمل طبيخه أو خلّه أولى من جرمه.
الطبع: حار يابس في الثالثة.

الأفعال والخواص
هو ملطّف واصله منفخ وإذا دلك البدن بانجدان وخصوصاً بلبنه جذب الزينة: يغير ريح البدن وإن تضمد به مع الزيت ابرا كهبة الدم تحت العين جداً.
الأورام والبثور: ينفع من الدبيلات الباطنة وإذا خلط هو أو أصله بالمراهم نفع عن الخنازير.
إلات المفاصل: إذا خلط بدهن ايرسا أو دهن الحناء نفع من أوجاع المفاصل خاصة.
أعضاء الغذاء: أصله يجشي ويعقل البطن وهو بطيء الهضم ويهضم ويسخن المعدة ويقويها ويفتق الشهوة.
أعضاء النفض: إذا طُبخ مع قشر الرمان بخل إبرا البواسير المقعدية ويدر وينتن رائحة البراز والفساء وهو يضر بالمثانة. أ.هـ.

الحلتيت عند داود الأنطاكي

حلتيت : صمغ الأنجدان وهو صمغ (المحروث وُلمجممى الكبير، وهوصمغ يؤخذ من النبات المذكور أواخر برج الأسد بالشرط، وأجوده المأخوذ من جبال كرمان وأعمالها، الأحمر الطيب الرائحة الذي إذا حل في الماء ذاب سريعاً وجعله كاللبن، والأسود منه رديء قتال، ويغش بالسكبينج والأشق فيفرب إلى صفرة، وقوته تبقى إلى سبع سنين، وهوحار في الرابعة يابس في الثالثة أو الثانية، يقع في الترياق الكبير، وهو يستأصل شأفة البلغم والرطوبات الفاسدة وبنقي الصوت والصدر، ويجلو البياض من العين والورم والظفرة والأرماد الباردة كحلاً وأوجاع الأذن والدوى والصمم المزمن إذا غلي في الزيت وقطر، ويحلل الرياح والمعدة والكبد والاستسقاء واليرقان والطحال وعسر البول والأورام الباطنة والقروح والفالج واللقوة وضعف العصب وارتخاء البدن شرباً، ويسقط الأجنة وإذا لازم عليه من في لونه صفرة أوكمودة أصلحه وعدل لونه وجذب الدم إلى تحت الجلد وهويخرج الديدان ويضعف البواسيرة ويذهب الشموصة(ريح تنغقد بين الضلوع) وأوجاع الظهر وما احتبس من البخارات الرديئة والصرع وحمى الربع وضعف الباه شربآ، وإذ تغرغر به مع الخل أسقط العلق وطلاؤه يحلل الصلابات ويذهب الثآليل والآثار طلاء، وكحله مع العسل يمنع الماء وهو ترياق السموم كلها دهناً وأكلاً خصوصاً بالجنطيانا والسذاب والتين، وإذا رُش في البيت طرد الهوام كلها وكذا إن دهن به شيء لم تقربه لكنِ رائحته تضر الأطفال في البلاد الحارة كمصر، وربما أفضى بهم إلى الموت، فإنه يحدث لهم إسهالاً وقيئاً وحمنى وحكة في الأنف، يصلحه شرب ماء الاس والتفاح أو شرب ماء الصندل وهويضر الدماغ الحار ويصلحه البنفسج والنيلوفر، والكبد ويصلحه الرمان، والسفل ويصلحه الأشق والكثيرا وشربته إلى نصف مثقال وبدله الجاوشير.

وهو فاتح للشهية، مسهل قوي، مسكن للألم، طارد للديدان، طارد للغازات، جيد لعلاج القلب، يستعمل في الأمراض الباطنية والجنون واليرقان، مفيد لعلاج الهستيريا، والأمراض التشنجية، والذبحة الصدرية، والمغص الانتفاخي، ومن شأنه إسهال البلغم والخام والأخلاط الغليظة إسهالا قويا.

الجرعـة : 1 جم في اليوم (حوالي ربع حجم الحمصـة). (انظر كتاب النباتات السعودية المستعملة في الطب الشعبي / كلية الصيدلة جامعة الملك سعود / الرياض / الناشرون إدارة البحث العلمي والتقنية. وانظر تذكرة داود الأنطاكي، مادة حلتيت.).
الجرعة نصف مثقال في التذكرة وفي التداوي من 1 ـ 2 غرام
تكملة: القول المنصف المفيد في عِظَمِ فوائد الحلتيت
الحلتيت : مزيل للانتفاخ والغازات الحلتيت : يزيد في إفراز المادة المخاطية في الأنف والمسالك الهوائية ومجرى البول.
 الحلتيت : يزيد في وزن الجسم إذا استعمل متصلا. الحلتيت علاج للعيون(البردة).
 الحلتيت : ينقي الصوت والصدر، ويذهب البخارات الرديئة والصرع وضعف الباه شربا.
 الحلتيت : إذا غلي بزيت وقطر في الأذن أزال الصمم وأذهب الدوي في الأذن.
 الحلتيت : من شأنه إسهال البلغم والخام والأخلاط الغليظة إسهالا قويا.
 الحلتيت : يتنفع من الإسهال المزمن البَرَدَة وعلاجها في مؤلفات الطب العربي والإسلامي.
Chalazion and its Treatment in Arabic and Islamic Medicine

انظر أيضًا
 أنجدان
 فراولة

مراجع

أنواع نباتية
بهارات
بهارات هندية
خيمية
راتنجات
كلخ
نباتات آسيا
نباتات المغرب العربي
نباتات طبية في آسيا

حلتيت


Biserica evanghelică fortificată din Șaeș este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Șaeș, comuna Apold.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica evanghelică ()
 Incinta fortificată (fragmente), turn și spații de depozitare fortificate ()

Localitatea
Șaeș, mai demult Șaieș, Șaeșiu, Săieș, Șais, (în dialectul săsesc Schâs, Šâs, în , în ) este un sat în comuna Apold din județul Mureș, Transilvania, România.

Denumirea maghiară a satului, Segesd, provine din cuvântul "seg", acesta putând fi tradus ca "în spatele colinei". Localitatea s-a  numărat în ultimii 400 de ani printre cele mai înstărite așezări săsești din jurul Sighișoarei, proximitatea față de oraș aducându-i numeroase avantaje de-a lungul secolelor.

Biserica
După ce biserica romanică din Șaeș s-a prăbușit în 1802, ruinele au fost complet îndepărtate, iar pe locul lor s-a ridicat o biserică sală în stil neoclasic, cu cor îngustat și turn-clopotniță în partea de vest. Noua construcție a fost terminată în 1820. Fațadele turnului și bisericii prezintă o compoziție subtilă de pilaștri și cornișe. Turnul are un acoperiș piramidal cu învelitoare din țigle glazurate colorate și coif acoperit cu tablă.

Interiorul bisericii este definit de amenajarea sa unitară, uniformă, realizată într-o singură etapă de construcție. Deosebit de frumoasă este ușa de intrare, în stil empire.

Din fortificație se mai păstrează ruine ale zidului de incintă, un mic turn de apărare și o casă fortificată care a fost construită probabil pentru depozitarea proviziilor și a servit drept casă de rugăciuni în timpul construirii noii biserici. Din păcate această clădire este în pericol de prăbușire. De asemenea și biserica prezintă degradări diverse, unele chiar structurale, ambele clădiri având nevoie de măsuri urgente de reparații.

Note

Bibliografie
Asociația Mioritics cu suportul financiar al Deutsche Welterbe Stiftung:
După texte elaborate de: Vladimir Agrigoroaei, Valentin Sălăgeanu, Luiza Zamora, Laura Jiga Iliescu, Ana Maria Gruia.
După ilustrații executate de: Radu Oltean, Laurențiu Raicu, Florin Jude.
Anghel Gheorghe, Fortificații medievale din piatră, secolele XII-XVI, Cluj Napoca, 1986.
Crîngaci Maria-Emilia, Bazilici romanice din regiunea Sibiului în Analele Asociației a Tinerilor Istorici din Moldova, Ed. Pontas, Chișinău, 2001.
Juliana Fabritius-Dancu, Cetăți țărănești săsești din Transilvania, în Revista Transilvania, Sibiu, 19.
 Hermann Fabini. Universul cetăților bisericești din Transilvania. Sibiu: Editura Monumenta, 2009, 279 p.
Iambor Petre, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
Țiplic Ioan-Marian, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Vezi și
 Șaeș, Mureș

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Mureș
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Biserici cu hramul Sfânta Ana
Biserici din județul Mureș
Biserici fortificate din Transilvania
Biserici din secolul al XVI-lea din România

Biserica fortificată din Șaeș


Sankta Margrethe var en dansk, ikke af paven helgenkåret, helgeninde fra Hvide-slægten.
Den 25. oktober 1176 blev Margrethe fundet hængt fra loftbjælken i hendes og hendes mands stormanden Herloghs hus i Højelse. Det var åbenbart et selvmord, og Margrethe blev begravet på standen. Kort efter skete der undere ved hendes grav.
Biskop Absalon i Roskilde stævnede hendes mand. Overfor for Absalon bekendte han, at han havde dræbt sin hustru. Biskop Absalon udvirkede, at han betalte sonebod.
Liget blev ført til Roskilde Domkirke. Translationen fandt sted 19.juli 1177 og blev foretaget af biskop Absalon.

På gravstedet blev der opført et kapel. I et pavebrev fra 1257 stadfæstede pave Alexander 4. en række gaver til Roskilde Frue Kloster: "tilligemed tredjedelen af de gaver, der frembæres til den hellige Margretes Grav ved havet".

Kilder og henvisninger

Helgener fra Danmark
Danskere i 1100-tallet

Sankta Margrethe


L'avenue Mostinck (en néerlandais: Mostincklaan) est une avenue bruxelloise de la commune de Woluwe-Saint-Pierre qui va de Montagne aux Ombres à l'avenue des Cormorans sur une longueur totale de 750 mètres.

Historique et description

Situation et accès

Inventaire régional des biens remarquables

Voir aussi
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Pierre

Liens externes
 Commune de Woluwe-Saint-Pierre

Notes et références

 La Chanson des rues de Woluwe-Saint-Pierre de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975

Avenue à Woluwe-Saint-Pierre

Avenue Mostinck


Akışkanlar mekaniği, akışkanların (sıvılar, gazları ve plazmalar) davranışlarını ve onlara etkiyen kuvvetleri inceleyen fizik dalı. Makine, inşaat, kimya ve biyomedikal gibi mühendislik dallarının yanı sıra jeofizik, okyanus bilimi, meteoroloji, astrofizik, ve biyoloji gibi farklı birçok disiplinde kullanılır.

Durağan hâldeki akışkanların incelendiği akışkanlar statiği ve hareket hâlindeki akışkanların incelendiği akışkanlar dinamiği olmak üzere ikiye ayrılır. Özellikle akışkanlar dinamiği olmak üzere akışlar mekaniği, aktif bir araştırma alanıdır. Birçok problem ya kısmen ya da tamamen çözülememiş durumdadır ve genellikle bilgisayar kullanılarak sayısal yöntemlerle sonuçlar bulunmaya çalışılır. Bu yaklaşım, hesaplamalı akışkanlar dinamiğinin (HAD) konusudur. Bunun dışında deneysel yaklaşımlar da mevcuttur.

Akışkanlar mekaniği çalışmaları; Antik Yunanistan'da Arşimet'in akışkanlar statiği araştırmalarına kadar gitmekle beraber, akışkanlar mekaniği üzerine ilk çalışma kabul edilen Arşimet Prensibi'ne kadar dayanan bir geçmişe sahiptir. Akışkanlar mekaniğindeki hızlı gelişme; Leonardo da Vinci (gözlem ve deneyler), Evangelista Torricelli (barometrenin icadı), Isaac Newton(viskozite araştırmaları) ve Blaise Pascal (hidrostatik araştırmaları ve Pascal yasası ile başlamıştır. Hidrodinamikteki matematiksel akışkan dinamiğine girmesi ile Daniel Bernoulli tarafından devam ettirilmiştir.

Tarihi

Akışkanlarla ilgili bilinen ilk çalışmalar Arşimet (MÖ 285-212) tarafından yapılmıştır. Arşimet suyun kaldırma kuvvetinden hareketle, akışkanlar için bir takım hesaplama yöntemleri geliştirmiştir. Ancak, akışkanlarla ilgili esas gelişmeler Rönesans'tan sonra olmuştur.

Akışkanlar mekaniğinde en önemli gelişmeyi Leonardo da Vinci (1452-1519) yapmıştır. Vinci, tek boyutlu-sürekli akış için süreklilik denklemini çıkararak dalga hareketleri, jet akışları, hidrolik sıçramalar, eddy oluşumu ve sürüklenme kuvvetleri hakkında bilgiler vermiştir.

Isaac Newton'ın (1642-1727) yerçekimi kanununu bulmasından sonra yerçekimi ivmesi de hesaplara katılmıştır. Sürtünmesiz akışlarda en önemli gelişmeleri Daniel Bernoulli (1700-1782), Leonard Euler (1707-1783), Joseph-Louis Lagrange (1736- 1813) ve Pierre-Simon Laplace (1749-1827) yapmışlardır. Euler şimdi Bernoulli denklemi olarak bilinen bağıntıları ilk geliştirendir. Açık kanal akışları, boru akışları, dalgalar, türbinler ve gemi sürüklenme katsayıları üzerinde Antonie de Chezy (1718-1789), Henri Pitot (1695-1771),Wilhelm Eduard Weber (1804-1891), James Bicheno Francis (1815- 1892), Jean Léonard Marie Poiseuille (1799-1869) yaptıkları deneysel çalışmalarla akışkanlar mekaniğinin geliştirilmesinde önemli katkılarda bulunmuşlardır.

William Froude (1810-1879) ve oğlu Robert (1846-1924) modelleme kanunlarını geliştirmesinden sonra, Lord Rayleigh (1842-1919) boyut analizi tekniğini ve Osborne Reynolds (1842-1912) klasik boru deneyini (1883) geliştirerek akışkanlar mekaniğinde çok önemli olan boyutsuz sayıları bulmuşlardır. Claude-Louis Navier (1785-1836) ve George Gabriel Stokes (1819-1903) akış denklemine sürtünme terimlerini de ilave ederek, bütün akışları analiz etmede başarıyla uygulanan ve günümüzde Navier-Stokes denklemleri olarak bilinen momentum denklemlerini bulmuşlardır.

Ludwig Prandtl (1875-1953) yüzeye yakın yerlerde sınır tabakanın (1904) etkili olduğunu onun dışında ise sürtünme kuvvetlerinin olmadığı durumlarda Bernoulli denkleminin uygulanabileceğini göstermiştir. aynı şekilde çok geniş teorik ve deneysel çalışmalar Thedore von Karman (1881-1963) ve Geofrey Taylor (1886-1975)'un yanında pek çok araştırmacı tarafından da yapılmış ve yapılmaktadır.

Sürekli ortamlar mekaniğiyle ilişkisi
Akışkanlar mekaniği, aşağıdaki tabloda gösterildiği gibi sürekli ortamlar mekaniğinin alt disiplinidir.

Mekanik bakış açısıyla, akışkanlar kayma gerilmesine dayanamazlar, bu sebeple durağan hâldeyken bulundukları kabın şeklini alırlar. Durağan denge hâlindeki bir akışkanın kayma gerilmesi sıfırdır.

Akışkanların davranışı

 Sıkıştırılabilir akışkanlar
 Sıkıştırılamayan akışkanlar

Akış şekilleri

 Kararsız akış
 Sabit akış

Akış formları

 Laminar akış
 Türbülanslı akış

Akışkan çeşitleri

 Sürtünmesiz akışkanlar
 Viskoz akışkanlar

Kullanım alanları

 Metalurji ve malzeme mühendisliği
 Döküm
 Uzay ve havacılık
 Otomobil endüstrisi
 Gemi yapımı
 Tekne yapımı
 Çevre mühendisliği
 Makine mühendisliği
 Kimya mühendisliği
 Enerji sistemleri mühendisliği
 Kimya endüstrisi
 Jeofizik
 Astrofizik
 Bina aerodinamiği
 Maden mühendisliği
 Nükleer enerji mühendisliği
 Hastaneler
 Endüstriyel tasarım mühendisliği

İletkenler türü
 Borulardaki akışlar
 Kanallardaki akışlar
 Sızıntı akışı

Akışkanlar dinamiğinde herhangi bir akışı tarif etmek için çok çeşitli hesap yöntemleri kullanılmaktadır
 Potansiyel akışlar
 Girdap akışları
 Sınır tabaka teorisi
 Benzerlik teorisi
 Çok fazlı akış

Kaynakça

Akışkanlar mekaniği


Olaylar
 1669 - Girit, Osmanlı İmparatorluğu'nca ilhak edildi.
 1698 - Rus Çarı I. Petro, ülkesini batılılaştırma çabalarının bir parçası olarak, din adamları ve köylüler dışında sakal bırakan her erkeğe özel bir vergi yükümlülüğü getirdi.
 1795 - ABD ile Osmanlı İmparatorluğu arasında, ABD'yi yıllık vergiye bağlayan ABD - Osmanlı Sözleşmesi imzalandı.
 1800 - Napolyon Bonapart, Malta adasını İngiltere'ye bıraktı. (oysa adayı 1798'de İngilizlerden kendisi almıştı)
 1839 - Çin'le İngiltere arasındaki I. Afyon Savaşı başladı.
 1882 - İngiltere futbol kulübü olan Tottenham Hotspur FC kuruldu.
 1920 - II. Yozgat Ayaklanması başladı.
 1922 - Türk Kurtuluş Savaşı: Türk Ordusu, Yunan İşgali altındaki Nazilli, Alaşehir ve Susurluk'a girdi.
 1930 - Serbest Cumhuriyet Fırkası lideri Fethi Bey'in 4 Eylül'de İzmir'e gelişinden sonra, bazı kişiler gösteri yaparak Cumhuriyet Halk Fırkası binasını ve Anadolu gazetesi idarehanesini taşladılar.
 1938 - Atatürk, vasiyetnamesini yazdırdı. Vasiyet, Ankara 3. Sulh Hukuk Hakimi Osman Selçuk Selçuk tarafından 28 Kasım 1938'de açıldı.
 1945 - Türkiye'de çok partili döneme geçişin ilk partisi olan Millî Kalkınma Partisi kuruldu.
 1950 - Başvuru fazlalılığı yüzünden, üniversite giriş sınavı uygulaması başlatıldı.
 1955 - İstanbul Sultanahmet'te yeni Adliye Sarayı hizmete açıldı.
 1957 - Jack Kerouac'ın yazdığı Yolda romanı, Amerika Birleşik Devletleri'nde yayınlandı.
 1960 - Muhammed Ali (Cassius Clay), 1960 Roma Olimpiyatlarında altın madalya kazandı.
 1963 - 20-21 Mayıs'ta askeri darbe girişiminde bulunan Albay Talat Aydemir, Ankara 1 Numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi'nce idama mahkûm edildi.
 1972 - Münih Katliamı: Filistinli Kara Eylül Hareketi militanları, 1972 Yaz Olimpiyatları için Münih'e gelen İsrailli sporculara ateş açtı; bir sporcu hayatını kaybederken, biri ağır yaralandı, 9 kişi rehin alındı.
 1973 - Devlet Film Arşivi'nde yangın çıktı; Atatürk'ün tek kopyalı filmleri yandı.
 1973 - Dünyanın en uzun karayolu tüneli olan Gotthard Zemin Tüneli açıldı.
 1991 - Nelson Mandela, Güney Afrika'da Başkan seçildi.
 2012 - Afyonkarahisar'da bulunan askeri depoda meydana gelen patlamada, 25 asker öldü.
 2021 - Gine'de askeri darbe oldu.
 2022 - Çin'de Luding depremi gerçekleşti.

Doğumlar

 699 - Ebû Hanîfe, Hanefi mezhebinin kurucusu (ö. 767)
 1187 - VIII. Louis, Fransa Kralı (ö. 1226)
 1319 - IV. Pedro, Aragon Kralı (ö. 1387)
 1567 - Date Masamune, Japon siyasetçi ve Daimyo (ö. 1636)
 1568 - Tommaso Campanella, İtalyan şair, yazar ve Platoncu filozof (ö. 1639)
 1621 - Juan Andrés Coloma, Elda'nın dördüncü Kontu (ö. 1694)
 1638 - XIV. Louis, Fransa Kralı (ö. 1715)
 1667 - Giovanni Girolamo Saccheri, İtalyan matematikçi (ö. 1733)
 1695 - Carl Gustaf Tessin, İsveçli politikacı (ö. 1770)
 1704 - Maurice Quentin de La Tour, Fransız, Rococo tarzlı portreci ressam (ö. 1788)
 1722 - Frederick Christian, Saksonya Elektörlüğü Prensi (ö. 1763)
 1725 - Jean-Étienne Montucla, Fransız matematikçi (ö. 1799)
 1733 - Christoph Martin Wieland, Alman şair, çevirmen (ö. 1813)
 1735 - Johann Christian Bach, Alman besteci (ö. 1782)
 1750 - Robert Fergusson, İskoç şair (ö. 1774)
 1751 - François Joseph Westermann, Fransız devrimci ve komutan (ö. 1794)
 1769 - John Shortland, İngiliz deniz subayı (ö. 1810)
 1771 - Karl (Teschen Dükü), Avusturya arşidükü, askeri reformcu ve kuramcı (ö. 1847)
 1774 - Caspar David Friedrich, Alman ressam (ö. 1840)
 1775 - Juan Martín Díez, İspanyol asker ve İspanyol Bağımsızlık Savaşı'nda gerilla lideri (ö. 1825)
 1791 - Giacomo Meyerbeer, Alman opera bestecisi (ö. 1864)
 1817 - Aleksey Konstantinoviç Tolstoy, Rus yazar (ö. 1875)
 1847 - Jesse James, Amerikalı haydut (ö. 1882)
 1876 - Wilhelm Ritter von Leeb, Alman Generalfeldmarschall (ö. 1956)
 1881 - Otto Bauer, Avusturyalı politikacı (ö. 1938)
 1901 - Mario Scelba, İtalyan politikacı (ö. 1991)
 1902 - Darryl F. Zanuck, Akademi ödüllü Amerikalı film yapımcısı (ö. 1979)
 1905 - Arthur Koestler, Macar asıllı İngiliz yazar (ö. 1983)
 1912 - John Cage, Amerikalı besteci, filozof, yazar ve baskıcı (ö. 1992)
 1914
Stuart Freeborn, İngiliz makyaj sanatçısı (ö. 2013)
Nicanor Parra, Matematikçi ve şair (ö. 2018)
 1915 - Emel Korutürk, Türk ressam ve Türkiye Cumhuriyeti'nin 6. cumhurbaşkanı Fahri Korutürk'ün eşi (ö. 2013)
 1920 - Fons Rademakers, Hollandalı senarist ve film yapımcısı (ö. 2007)
 1921 - Nazife Güran, Türk besteci (ö. 1993)
 1922 - Gisela Trowe, Alman oyuncu ve seslendirme sanatçısı (ö. 2010)
 1925 - Annick Alane, Fransız kadın tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (ö. 2019)
 1926 - Mişel bin Abdülaziz el-Suud, Suudi Arabistan Kraliyet ailesi üyesi prens, iş insanı ve siyasetçi (ö. 2017)
 1927
Guy Braibant, Fransız hukukçu
Malcolm Allison, İngiliz futbolcu ve teknik direktör
 1929
Bob Newhart, Amerikalı varyete sanatçısı ve oyuncu
Andriyan Nikolayev, Çuvaş kökenli Sovyet kozmonotu (ö. 2004)
 1930 - Nedret Güvenç, Türk tiyatro sanatçısı ve sinema oyuncusu (ö. 2021)
 1933 - Bernt Andersson, İsveçli futbolcu ve teknik direktör (ö. 2020)
 1937
Antonio Valentín Angelillo, İtalyan futbolcu ve teknik direktör (ö. 2018)
William Devane, Amerikalı tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1939 - George Lazenby, Avustralyalı aktör ve eski model
 1940 - Raquel Welch, Amerikalı aktris (ö. 2023)
 1942 - Werner Herzog, Alman film yönetmeni
 1943
Cengiz Kocatoros, Türk futbolcu
Jack Charles, Avustralya Aborjin yerlisi kökenli aktör, müzisyen ve aktivist
Mehmet Eymür, Türk istihbaratçı
 1945 - Okan Ersoy, Türk kuantum optiği, lazerler, sinyal işleme ve görüntü işleme konularında uzmanlaşmış bilim insanı
 1946
Freddie Mercury, Hint asıllı İngiliz müzisyen ve Queen grubunun solisti (ö. 1991)
Loudon Wainwright III, Amerikalı şarkı yazarı, folk şarkıcısı, mizahçı ve oyuncu
 1947 - Bruce Yardley, Avustralyalı profesyonel kriketçi ve antrenör (ö. 2019)
 1948
İsmail Arca, Türk futbolcu
Benita Ferrero-Waldner, Avusturyalı siyasetçi, eski bakan
 1949 - Sami Ezzib, Filistin asıllı İsviçreli hukukçu
 1951
Paul Breitner, Alman eski futbolcu
Michael Keaton, Amerikalı aktör
 1952 - Kemal Yalçın, Türk yazar ve edebiyatçı
 1955 - Cristóbal González-Aller Jurado, İspanyol diplomat
 1956 - Samet Aybaba, Türk futbolcu ve teknik direktör
 1957 - Emly Starr, Belçikalı şarkıcı
 1958 - Tacim Çiçek, Türk şair, eleştirmen ve yazar
 1959 - Hüseyin Gelis,  Türk iş insanı ve Siemens Türkiye Yönetim Kurulu Başkanı ve CEO'su
 1962 - Nancy Makri, Illinois Üniversitesi'nde Kimya ve Fizik Profesörü
 1963
Juan Alderete, Meksikalı-Amerikalı müzisyen
Taki Inoue, Eski Japon yarışçı
 1964
Frank Farina, Avustralyalı eski futbolcu ve teknik direktör
Sergei Loznitsa, Ukraynalı film yönetmeni
 1965 - David Brabham, Avustralyalı Formula 1, Le Mans ve Tur yarışçısı
 1966 - Milinko Pantić, Eski Yugoslav millî futbolcu
 1967
Salih Kenan Şahin, Türk siyasetçi ve tıp doktoru
Matthias Sammer, Eski futbolcu ve teknik direktör
 1968 - Brad Wilk, Amerikalı müzisyen
 1969
Leonardo Araújo, Brezilyalı eski millî futbolcu ve teknik direktör
Dweezil Zappa, Amerikalı rock müzik gitaristi
 1970 - Lütfiye Selva Çam, Türk siyasetçi
 1971 - Will Hunt, Amerikalı müzisyen, besteci ve rock grubu Evanescence'ın davulcusu
 1973
Kaan Tangöze, Türk müzisyen ve Duman müzik grubunun solisti
Nedim Akbulut, Türk futbolcu ve teknik direktör
Rose Arianna McGowan, Amerikalı sinema oyuncusu
 1974 - Ivo Ulich, Çek eski milli futbolcu
 1975 - George Boateng, Hollandalı futbolcu
 1976 - Carice van Houten, Hollandalı tiyatro ve sinema oyuncusu
 1977
Joseba Etxeberria, İspanyol millî futbolcu
Nazr Mohammed, Amerikalı basketbolcu
 1978 - Ceyda Bölünmez Çankırı, Türk siyasetçi
 1979 - John Carew, Gambiya asıllı Norveçli eski futbolcu
 1980
Franco Costanzo, Arjantinli millî futbolcu
Marianna Madia, İtalyan siyasetçi.
 1981 - Esin Sayın Kayser, Türk haber spikeri, sunucu ve müzisyen
 1982 - Alexandre Geijo, İspanyol futbolcu
 1983
Pablo Granoche, Uruguaylı futbolcu
Fatih Takmaklı, Türk yazar ve iş insanı
 1984
Erin Krakow, Amerikalı oyuncu
Annabelle Wallis, İngiliz Aktris
Arif Çoban, Türk Eski futbolcu
 1985
Pak Chol-jin, Kuzey Koreli millî futbolcu
Kristi Vangjeli, Arnavut futbolcu
Masaki Iida, Japon futbolcu
 1986 - Nayuha Toyoda, Japon millî futbolcu
 1987
Yakup Bugun, Türk futbolcu
Tomohiro Yamauchi, Japon eski futbolcu
 1988
Felipe Caicedo, Ekvadorlu futbolcu
Nuri Şahin, Türk futbolcu
 1989
Elena Delle Donne, Amerikalı profesyonel basketbolcu
José Ángel Valdés, İspanyol futbolcu
 1990
Lance Stephenson, Amerikalı profesyonel basketbol oyuncusu
Kim Yu-Na, Güney Koreli buz patenci
Franco Zuculini, Arjantinli millî futbolcu
 1991
Skandar Keynes, İngiliz aktör
Zeki Yavru, Türk futbolcu
 1993 - Anthony "T. J." Warren, Jr, Amerikan basketbol oyuncusu
 1994 - Alfonso González, Meksikalı futbolcu
 1995 - Caroline Sunshine, Amerikalı dansçı, oyuncu ve şarkıcı
 1996 - Lee Su-hyun, Güney Koreli şarkıcı
 1997 - Maartje Verhoef, Hollandalı manken
 1999 - Alina Hruşına, Avrupa şampiyonu Ukraynalı güreşçi

Ölümler
 1165 - Nijō, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 78. imparatoru (d. 1143)
 1548 - Catherine Parr, İngiltere Kraliçesi (d. 1512)
 1857 - Auguste Comte, Fransız matematikçi (d. 1798)
 1876 - Manuel Blanco Encalada, Şilili siyasetçi ve Şili'nin ilk Devlet Başkanı (d. 1790)
 1877 - Çılgın At, Lakota kızılderililerinin Şefi (d. 1849)
 1883 - Gaspare Fossati, İtalyan mimar (d. 1809)
 1901 - Ignacij Klemenčič, Sloven fizikçi (d. 1853)
 1906 - Ludwig Boltzmann, Avusturyalı fizikçi (d. 1844)
 1914 - Charles Péguy, Fransız şair (d. 1873)
 1917 - Marian Smoluchowski, Polonyalı fizikçi (d. 1872)
 1926 - Karl Harrer, Alman gazeteci ve politikacı (d. 1890)
 1937 - David Hendricks Bergey, Amerikalı bakteriyolog (d. 1860)
 1948 - Zenón Díaz, Arjantinli eski millî futbolcu (d. 1880)
 1953 - Richard Walther Darré, Alman siyasetçi ve Gıda ve Tarım Bakanı (d. 1895)
 1956 - Mary Meigs Atwater, Amerikalı dokumacı (d. 1878)
 1964 - Olympe Démarez, Fransız avukat (d. 1878)
 1970 - Walter Schreiber, Alman SS subayı (d. 1893)
 1991 - Fahrelnissa Zeid, Türk ressam (d. 1901)
 1993 - Claude Renoir, Fransız görüntü yönetmeni (yönetmen Jean Renoir'ın yeğeni ve ressam Pierre Auguste Renoir'ın torunu) (d. 1914)
 1993 - Samim Kocagöz, Türk yazar (d. 1916)
 1997 - Georg Solti, Macar asıllı orkestra ve opera şefi (d. 1912)
 1997 - Rahibe Teresa, Arnavut hayırsever ve Nobel Barış Ödülü sahibi (d. 1910)
 1999 - Alan Clark, İngiliz siyasetçi, milletvekili ve siyaset yazarı (d. 1928)
 2012 - Ediz Bahtiyaroğlu, Türk-Boşnak millî futbolcu (d. 1986)
 2013 - Rochus Misch, Nazi Almanyası'nda asker (d. 1917)
 2014 - Simone Battle, Amerikalı şarkıcı ve oyuncu (d. 1989)
 2015 - Setsuko Hara, Japon oyuncu (d. 1920)
 2016 - Hugh O'Brian, Amerikalı oyuncu (d. 1925)
 2016 - İsrafil Yılmaz, Suriye İç Savaşı'nda savaşmış Türk asıllı Hollandalı militan (d. 1987)
 2017 - Nicolaas Bloembergen, Amerikalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1920)
 2018 - François Flohic, Fransız amiral (d. 1920)
 2018 - Beatriz Segall, Brezilyalı oyuncu (d. 1926)
 2019 - Kiran Nagarkar, Hint roman yazarı, eleştirmen, oyan yazarı ve senarist (d. 1942)
 2019 - Jaroslav Weigel, Çek aktör, oyun yazarı, çizgi roman sanatçısı ve ressam (d. 1931)
 2020 - Johny Bakshi, Hint film yönetmeni ve yapımcısı (d. 1932)
 2020 - Jiri Menzel, Senarist ve film yapımcısı (d. 1938)
 2020 - Erbil Tuşalp, Türk gazeteci ve yazar (d. 1945)
 2023 - Mehmet Ulay, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1942)

Tatiller ve özel günler

 Dünya Omurilik Felçlileri Günü

Kaynakça

0905
05

5 Eylül


Australian Open-mesterskabet i mixed double er en tennisturnering, der afholdes én gang årligt som en del af Australian Open. Turneringen afvikles i Melbourne Park i Melbourne, Australien, hvor kampene spilles på hardcourt-baner af typen GreenSet. Australian Open spilles over to uger fra midten af januar og har siden 1987 været den første af de fire grand slam-turneringer i kalenderåret.

Mesterskabet blev spillet første gang i 1905 under navnet Australasian Championships (Australasiatiske mesterskaber), men først fra 1922 kom en mesterskabsrække i mixed double på programmet. I 1927 ændredes turneringens navn til Australian Championships (Australske mesterskaber), og ved begyndelsen af den åbne æra, hvor professionelle spillere også fik lov at deltage, ændredes navnet til det nuværende, Australian Open. Mesterskabet blev ikke spillet i perioden 1940-45 på grund af anden verdenskrig, og i perioden 1970-86 blev der ikke afviklet en mixed double-række ved Australian Open.

Historie

Australian Open er siden 1922 blevet spillet i flere forskellige byer: Brisbane, Adelaide, Sydney og Melbourne, alle i Australien. Begivenheden blev afholdt i en ny by hvert år, indtil Melbourne blev valgt som fast værtsby fra og med 1972, hvorefter turneringen hvert år blev spillet i Kooyong Lawn Tennis Club, indtil den flyttede til Melbourne Park i 1988.

Indtil 1988 var turneringen udelukkende blevet spillet på græsbaner, men i forbindelse med flytningen fra Kooyong til Melbourne Park blev turneringens underlag skiftet til hardcourt-typen Rebound Ace. I 2008 skiftede man imidlertid til en ny hardcourt-type: Plexicushion.

Turneringsreglerne for mixed double-mesterskabet er flere gange blevet ændret. Turneringen er dog altid blevet spillet som en cupturnering, og alle kampe er blevet spillet bedst af tre sæt. Fra begyndelsen i 1922 blev alle sæt afgjort med mindst to partiers forskel. Fra 1987 blev der spillet med tiebreak-afgørelse i de to første sæt, og i 1997 indførtes tiebreak også i tredje sæt. Siden 2005 har tredje sæt i mixed double-kampene været afviklet som en super tiebreak.

Vindere og finalister

Statistik

Spillere med flest titler

Rekorder

Se også

Andre Australian Open-mesterskaber
 Australian Open-mesterskabet i herresingle
 Australian Open-mesterskabet i damesingle
 Australian Open-mesterskabet i herredouble
 Australian Open-mesterskabet i damedouble

Andre grand slam-mesterskaber i mixed double
 French Open-mesterskabet i mixed double
 Wimbledon-mesterskabet i mixed double
 US Open-mesterskabet i mixed double

Eksterne henvisninger

 Australian Open
 Australian Open - Honour roll - Mixed doubles

Noter

Etableret i 1922


Bu madde 1994'de kurulan parti hakkındadır. Aynı adla kurulan diğer partiler için Liberal Parti (anlam ayrımı) ve Liberal Demokrat Parti maddelerine bakınız.
{{Siyasi parti bilgi kutusu
| isim             = Liberal Demokrat Parti
| colorcode        =
| amblem           = Ldp-logo.png
| kısaltma         = LDP
| genel başkanı    = Gültekin Tırpancı
| genel sekreteri  = Kaan Alper
| kurucusu         = Besim Tibuk
| slogan           = {{yalın liste|
 • Özgürlüğümü seviyorum!
 • Sana güveniyor!
 • Biz devleti yönetmeye talibiz, insanların kalbini ve beynini değil.
}}
| kuruluş          =
| kapanış          =
| bölünme          = Liberal Parti (2021)
| birleşme         =
| öncülü           = Demokrat Parti
| ardılı           =
| merkez           = Çankaya, Ankara
| üyelik           =  4.579
| üyelik_yıl       = 2023
| başlık           =
| ideoloji         =
| pozisyon         = Merkez sağ
| ulusal           =
| uluslararası     =
| renkler          =  Mavi, beyaz
| internet sitesi  = ldp.org.tr
| gençlik_kolu     =
| sandalye5_başlık = Belediye Meclisleri
| marş             =
|bayrak= }}

Liberal Demokrat Parti, 26 Temmuz 1994 tarihinde Besim Tibuk liderliğinde kurulan ve Türkiye'de faaliyet gösteren siyasi partidir. Parti tüzüğüne göre resmî kısaltması "LDP" şeklindedir. Simgesi yunustur. Genel başkanı Gültekin Tırpancı'dır. Ocak 2023'te yayınlanan verilere göre partinin 4.579 üyesi bulunmaktadır.

Sivil özgürlükleri ve serbest piyasayı destekleyen klasik liberal bir partidir. Bazı güncel politik görüşleri arasında devlet harcamaları ile vergi sayısının azaltılması ve vergi oranlarının düşürülmesi, devlet bürokrasisinin azaltılması, zorunlu Genel Sağlık Sigortası'nın kaldırılarak gönüllü özel sağlık sigortası sistemine geçiş, zorunlu askerliğin sonlandırılması ve profesyonel askerliğe geçiş yapılması bulunmaktadır. Eski Genel Sekreter Yardımcısı Tarık Beyhan, marihuananın yasallaştırılması gerektiğini savundu. Bu sayede Türkiye'de marihuananın yasallaştırılması gerektiğini söyleyen ilk parti oldu.

Önceden gençlik kolları bulunan parti, yönetimde yaş ve cinsiyet ayrımı yapmama ilkeleri nedeniyle sonraki yıllarda partide gençlik kolları ve kadın kolları bulunmadığını açıklamıştır. Ancak "Genç Yunuslar" adındaki gençlik grubu, partiyi destekleyen gençler tarafından resmî bir kuruluş olmasa bile varlığını sürdürmektedir. Parti, resmî Twitter hesaplarında alışılmışın dışında mizahi bir dil kullanmaktadır.

 Tarihçe
Parti, Besim Tibuk başkanlığında, ilk olarak Liberal Parti adıyla kurulmuştur. Partinin kurucusu ve ilk genel başkanı Besim Tibuk, 25 Kasım 2002 tarihinde genel başkanlık görevinden istifa etmiştir. Tibuk'tan sonra sırasıyla Nizam Kağıtçıbaşı, Ercan Çalı, Emin Şirin ve Hakan Çizem kısa süre genel başkanlık yapmıştır. 2003'te Ak Parti'den istifa edip Liberal Demokrat Parti'ye katılan 22'nci dönem İstanbul milletvekili Emin Şirin, genel başkanlığa seçilmiştir. Daha sonra Emin Şirin de parti ile olan görüş ayrılıkları sebebiyle 13 Şubat 2004'te genel başkanlık görevinden ve parti üyeliğinden istifa ettiğini açıklamış ve böylelikle 14 Aralık 2003-13 Şubat 2004 tarihleri arasında parti tarihinde ilk ve son kez Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde temsil edilmiştir. 29 Ocak 2017'de yapılan 8. Olağan Kongre'de Cem Toker, 20 Haziran 2005'ten beri yürüttüğü Genel Başkanlık görevini Gültekin Tırpancı'ya devretmiştir.

Parti medyada kendisine yer ayrılmadığı gerekçesiyle 2010 yılında LDP TV adlı İnternet medya televizyonu kurarak video ve görsel propaganda işlemlerini kurdukları bu internet sitesi aracılığıyla sürdürmektedir. 2012 yılının başlarında tanıtım etkinlikleri hızlanmıştır. Eski Genel Başkan Cem Toker sıklıkla üniversiteleri ziyaret etmekte ve çeşitli konferanslar vermektedir. LDP, ayrıca halka kendini anlatabilmek ve halkın sorunlarını dinlemek için Halk Toplantıları düzenlemektedir. Liberal Demokrat Parti, 14 Temmuz gününü Vergiden Kurtuluş Günü olarak kutlamaktadır.

 Logo
2015 yılında Genel Başkan Cem Toker'e parti sembolünün neden yunus olduğunun sorulması üzerine, "Parti kurulurken logosu, toplumun farklı renklerini bir arada barındırdığı mesajını vermek için renkli kuyruğu olan bir tavus kuşu olarak belirlenmişti. Ancak daha sonra bu renklerin ABD'de LGBT sembolü olduğu fark edilince yeni bir logo arayışına girildi. Yapılan çalışmada yunusların; zeki, sempatik, sevecen ve denizde kaybolanlara yolunu gösterdiği mesajını verdiği için partinin logosu olarak belirlendi."'' şeklinde yanıtladı.

Bazı politikaları

Başkanlık sistemi
Parlamenter sistemin Türkiye'ye siyasi istikrarsızlık getirdiğini savunarak ABD tipi tam kuvvetler ayrılığına dayalı ve devlet başkanının parti üyesi olabildiği ama parti başkanı olamadığı bir başkanlık sistemini savunmaktadır. Cumhurbaşkanlığı hükûmet sistemine de kuvvetler ayrılığına uymadığı gerekçesiyle karşı çıkmıştır. 2017 Anayasa değişikliği referandumunda da "Hayır" oyunu desteklemiştir.

RTÜK
RTÜK yerine, basına bakan mahkemeler veya benzeri ihtisas mahkemeleri kurularak yapılan şikâyetlerin hızla sonuçlandırılmasına gidilecektir. Örneğin, radyo ve televizyon yayınlarına ilişkin bir şikayet üzerine ilgili kaset derhal bilirkişiler tarafından incelenecek ve bir hafta gibi bir süre içinde konuya bakmakla ilgili mahkeme kararını verecektir. Davaya ilişkin tüm masraflar kaybeden tarafa yüklenecektir.

Kobiler
LDP'nin ekonomi, dolayısı ile KOBİ'ler açısından en önemli projesi vergi reformudur. LDP iktidarında şu anda bütün işletmeleri iflas ettiren yüzlerce farklı vergi, harç ve fon kaldırılacak, sadece üç çeşit vergi tahsis edilecektir: Sadece 5 kişiden fazla işçi çalıştıran işletmelerden alınacak gelir vergisi, KDV aksine sadece son tüketiciden tahsil edilecek tüketim vergisi ve belediye masraflarını finanse edecek olan emlâk vergisi. Gelir vergisinde tavan %10 olmakla beraber bazı kilit sektörler tamamen vergi muafiyeti kazanacaklardır. Bu sektörler finans, ulaşım, medya, kültür ve sanat, eğitim ve sağlık sektörleridir. Tüketim vergisi illerin zenginliklerine göre farklı oranlarda olacak, il bazında yapılacak düzenlemelerle zengin iller nispeten daha yüksek (ki bu oran %18'i geçmeyecektir) fakir iller ise nispeten daha az tüketim vergisi oranlarına sahip olacaklardır. Emlak vergileri de illerin gelişmişliklerine göre, dolayısı ile belediyelerin maddi ihtiyaçlarına göre şekillendirilecektir.

LDP, DPT gibi devlet kurumları kapatılmasını desteklemektedir ve KOBİ'lerin izin, ruhsat ve imza peşinde koşması sonlandırılacaktır. Şirket kurma ve kapama işlemleri basitleştirilecek, Merkez Bankası payı adı altında kesilen harçlar dâhil bütün vergi ve harçlar kaldırılacaktır. LDP, sanayi ve ticaret odalarına mecburi üyeliğin kaldırılmasını desteklemektedir.

Profesyonel ordu
Liberal Demokrat Parti "profesyonel ordu"yu savunmaktadır. Oluşturulması gereken profesyonel orduda askerlik mesleğini seçmek isteyen, bu işe istekli kişiler yer alacaktır.

Düşük vergi
LDP, iktidarı döneminde sadece üç çeşit vergi olacağını duyurmaktadır. Bunlar; emlak vergisi, gelir vergisi ve tüketim vergisidir. Emlak vergisi sadece belediyelerin giderlerini karşılayacak ve illere göre farklı oranlarda olacaktır. Belediye hizmetleri bir şehre değerini veren en önemli faktörlerden biri olacağından, yaratılan değer yine vergi verenlere geri dönecektir. Gelir vergisini sadece kurumlar ödeyecek ve oran %10'u geçmeyecektir.  Bu vergiden 5 kişiye kadar işçi çalıştıran küçük esnaf, finans (bankalar, borsa aracı kurumları, sigorta şirketleri, vs), ulaşım (Otobüs işletmeleri, havayolları, mal taşıma şirketleri vs), kültür ve sanat (Plastik sanatlar, sinema. tiyatro, vs), medya (Televizyonlar, gazeteler, radyo, internet, vs), sağlık (hastahaneler, klinikler, vs) ve eğitim (tüm okullar, kurslar, vs) sektörleri muaf tutulacaktır. Tüketim vergisi ise KDV'den farklı olarak, ürün ve hizmet her el değiştirdiğinde değil, sadece son tüketiciye satıldığında tahsil edilecektir. Tüketim vergisi oranları illerin gelişmişliklerine göre farklılık gösterecektir.

Hukukun üstünlüğü
Liberal Demokrat Parti'nin anlayışına göre devletin asli görevi, bireyin mal ve can güvenliğini sağlamaktır; hukukun üstünlüğünün olduğu bir ülkede devlet, temel birey haklarını korumak dışında keyfi kurallar, uygulamalar ve yasaklar getiremez. Parti, en temel haklarını kullanan ve cezalandırılan kişilerin cezaevlerinden çıkarılacağını ve ellerinden alınan hakları iade edeceğini söylemektedir.

Kılık kıyafet özgürlüğü
Parti, politik veya dini gerekçelerle bireylere yönelik kıyafet kısıtlamalarına karşıdır. Kişiler siyasi amaçla bir kıyafet giyiyorlarsa bunun fikir ve ifade özgürlüğünün, dini inançları gereği bir kıyafet giyiyorlarsa bunun din ve vicdan özgürlüğünün dahilinde olduğunu kabul eder ve devletin bu özgürlükleri kısıtlama yetkisine sahip olmadığını savunur.

Kadın hakları
Parti, kadınlara yönelik şiddet olaylarına karşı cezaların artırılması ve kadın haklarına yönelik eğitim veren sivil toplum kuruluşlarına yapılan bağışların vergiden muaf tutulmasını desteklemektedir.

LGBT hakları
LGBT hakları bireysel özgürlükler kapsamına girdiğinden dolayı lezbiyen, gay, biseksüel ve trans bireylere yönelik ayrımcılık uygulanamayacağını belirten parti, LGBT haklarına yönelik eğitim veren sivil toplum kuruluşlarına yapılan bağışların vergiden muaf tutulması ve LGBT bireylere yönelik şiddet olaylarına karşı cezaların artırılmasını savunmaktadır.

Genel başkanları

26 Temmuz 1994'te açılan Liberal Demokrat Parti'nin bugüne kadar genel başkanlığı yapan kişilerin listesi.

Seçimler

Genel seçimler

Yerel seçimler
LDP, yerel seçimler tarihindeki ilk belediye başkanlığını 2014 yılında Muş'un Malazgirt ilçesinin Konakkuran beldesinde kazanmıştır. Seçimi kazanan Bülent Ateş, liberal ideolojiye inanmadığını ve sadece amblemi hatırda kalıcı bir parti olduğu için LDP'den aday olduğunu belirterek daha sonra 5 meclis üyesiyle birlikte Demokratik Bölgeler Partisine geçmiştir. 12 Meclis üyeliğinden 5'i Bülent Ateş ile birlikte Demokratik Bölgeler Partisine geçtikten sonra, Ağrı Patnos'ta bir meclis üyesi de Adalet ve Kalkınma Partisine geçti.

2014 Cumhurbaşkanlığı seçimleri
Liberal Demokrat Partinin resmi duruşunu yansıtmak için Başkanlık Divanı'nda Ekmeleddin İhsanoğlu'nu destekleme kararı alınmış, aday belirleme süreci çoğulcu olmadığı için üyeleri ve seçmenine hür iradeleriyle istedikleri kişiye oy vermeleri çağrısında bulunmuştur.

2023 Cumhurbaşkanlığı ve genel seçimleri
2023 seçimleri için Liberal Demokrat Parti, "Ekonomik görüşlerimiz her ne kadar uyuşmasa da mevcut şartlar ve söylemler çerçevesinde hukuka saygı, çağdaş laik demokrasi ve şeffaf bir meclis için desteğimizin Millet İttifakı'ndan yana olduğunu kamuoyuna açıklarız" açıklamasını yaptı.

Seçimlere girememesi
Liberal Demokrat Parti  2015 genel seçimleri sonrasındaki süreçte Yüksek Seçim Kurulu tarafından bir bildiri aldığını belirterek seçimlere katılamayacağını ifade etmiştir.  YSK bunun sebebinin kanunun artık farklı yorumlandığını ve teşkilat yapısının yeni kanun yorumuna uymadığını söyleyerek ifade etmiştir. Parti  2023 genel seçimleri sonrası tekrar teşkilatma kararı almıştır ve bunun üzerine parti
 Kocaeli Körfez ve  İstanbul Kartal ilçelerinde başkanlıklar kurmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Liberal Demokrat Partinin resmî web sitesi
Liberal Demokrat Partinin resmi Youtube hesabı
 Liberal Demokrat Partinin resmî Facebook hesabı
Liberal Demokrat Partinin resmî Twitter hesabı
 Liberal Demokrat Partinin ask.fm adresi
Liberal Haber web site adresi
[]

1994'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
1994'te kurulan siyasi partiler
Liberal Demokrat Parti (Türkiye)
Türkiye'deki etkin siyasi partiler
Türkiye'deki liberal partiler
Klasik liberal partiler

Liberal Demokrat Parti (Türkiye)


An Epidendrum gratissimum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eric Hágsater och Dodson. An Epidendrum gratissimum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum gratissimum


Un yankeu la curtea regelui Arthur (în , cu sensul de Un yankeu din Connecticut la curtea regelui Arthur) este un roman al scriitorului american Mark Twain. A apărut prima dată la editura Charles L. Webster and Co. în 1889. Prin "ransmigrarea sufletelor", "transpunerea epocii - și a corpurilor", yankeul lui Twain (inginerul Hank Morgan) este transportat înapoi în timp, odată cu cunoștințele despre tehnologia secolului XIX-lea. Scrisă la sfârșitul secolului al XIX-lea, Un yankeu la curtea regelui Arthur pare să prezică evenimentele din primul război mondial, când vechile idei ale Europei despre cavalerie în război au fost spulberate de noi arme și tactici.

Ecranizări
A Connecticut Yankee in King Arthur's Court (film mut din 1921, cu Harry Myers)
A Connecticut Yankee (1931)
A Connecticut Yankee in King Arthur's Court (1949)
Knight-mare Hare (1955)
Unidentified Flying Oddball (1979)
New Adventures of a Yankee in King Arthur's Court (1988)
A Kid in King Arthur's Court (1995)
A Knight in Camelot (1998)

Note

Vezi și
Lista cărților științifico-fantastice publicate în România

Romane de Mark Twain
Romane din 1889
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Literatură cu călătorii în timp
Istorie alternativă
Romane fantastice
Romane satirice
Romane umoristice

Un yankeu la curtea regelui Arthur


Guangxi Zhuang may refer to:
Zhuang languages spoken in Guangxi (which include both Northern Tai and Central Tai languages)
Zhuang people in Guangxi

See also
Guangxi, an autonomous region of China for the Zhuang minority
Standard Zhuang language, based on the dialect of Shuangqiao Township, Wuming District, Nanning, Guangxi

Guangxi Zhuang


La Biblioteca Nacional de Belice, (oficialmente, en inglés, Belize National Library Service and Information System  [BNLSIS]) situada en Ciudad de Belice, es el depósito legal de todos los libros editados en esta nación caribeña. Aunque existen antecedentes del siglo XIX, fue en 1935 cuando se funda la Jubilee Library, servicio de biblioteca pública.

En 1960, recibe el nombre de British Honduras Library Service, que cambia al de National Library Service  en 1966 por una enmienda legal. En 2006, se aprueba un Acta que rebautiza a la institución con su denominación actual y que establece el funcionamiento de la misma y sus fines. Se divide en dos ramas: la National Library, y el Public Library Service. Es ésta la que ofrece al público en general a través de una red de bibliotecas de área, materiales de referencia, educativos, divulgativos y culturales.

Véase también
 Anexo:Bibliotecas nacionales

Referencias

Bibliotecas nacionales
Bibliotecas de Belice

Biblioteca Nacional de Belice


Un acord comercial (cunoscut, de asemenea, și sub numele pact comercial) este un tratat ce are în vedere impozitele, tarifele și comerțul la scară largă, care include adesea garanții de investiție.  Atunci când două sau mai multe țări acceptă condițiile care le ajută să facă negoț reciproc.  Cele mai comune acorduri comerciale au în vedere comerțul preferențial și comerț liber, încheiate pentru a reduce (sau a elimina) tarifele, cotele și alte restricții comerciale asupra obiectelor tranzacționate între semnatari. Acestea i-au ajutat să stabilească tarifele și ceea ce au nevoie pentru a putea impune importuri și exporturi pe județe.

Exporturile presupun expedierea lucrurilor, incluzând și obiecte, de la o companie către o filială din străinătate. Bunurile și serviciile sunt produse într-o țară, iar mai apoi vândute

Importurile sunt bunuri și servicii cumpărate de către rezidenți care au fost aduse din țări străine. Asta include orice a fost expediat în țară, chiar dacă dintr-o țară străină.

Logica
Logica  acordurilor comerciale formale constă în faptul că ele conturează ceea ce este convenit și pedepsele pentru abateri de la regulile stabilite în acord. Astfel, acordurile comerciale ajută la diminuarea neînțelegerilor și oferă încredere ambelor părți, asigurând pedepsirea înșelăciunii; acest lucru crește probabilitatea unei cooperări pe termen lung. O organizație internațională, cum ar fi FMI, poate stimula în continuare cooperarea prin monitorizarea respectării acordurilor și a raportării țărilor terțe cu privire la încălcări. Este posibil să fie necesară monitorizarea de către agenții internaționale pentru a detecta barierele netarifare, care sunt încercări deghizate de a crea bariere comerciale.

Clasificarea pactelor de comerț

După numărul și tipul semnatarilor
Există trei tipuri de acorduri comerciale. Primul este acordul comercial unilateral, fiind încheiat atunci când o țară dorește să impună anumite restricții, dar nici o altă țară nu este de acord. Acesta mai permite țărilor și diminuarea cantității de restricții comerciale. Nu se încheie atât de des un astfel de acord comercial deoarece ar putea afecta o țară.

Cel de-al doilea este clasificat ca fiind bilateral (BTA) atunci când este semnat de către ambele părți, în cazul în care fiecare parte ar putea fi câte o țară (sau alt teritoriu vamal), un bloc comercial sau un grup informal de țări (sau alte teritorii vamale). Atunci când ambele țări diminuează restricțiile astfel încât să ajute la o mai bună dezvoltare a companiilor în alte țări; acest lucru contribuie cu siguranță la scăderea impozitelor și îi ajută să discute despre statutul lor comercial'. În mod normal, acesta se învârte în jurul numărului diminuat de industrii naționale.

Se încadrează mai ales industriile de automobile, a petrolului sau cea a alimentelor.

Un acord comercial semnat între mai mult de două țări (de obicei țări vecine sau din aceeași regiune) este clasificat drept multilateral. Acesta este cel mai greu de rezolvat . De obicei, sunt implicate trei sau mai multe țări. Cu cât numărul țărilor implicate e mai mare, cu atât este mai greu de negociat. Ele sunt, de asemenea, mai dificil de abordat, deoarece fiecare țară are anumite lucruri de care are nevoie sau pe care le dorește. Odată ce acest tip de acord comercial este soluționat, acesta devine unul foarte puternic. Acesta cuprinde o mare parte din țările lumii. Cel mai mare acord comercial multilateral este Acordul Nord-American de Comerț Liber, iar cele trei țări implicate sunt Statele Unite, Canada și Mexic.

Acordurile comerciale regionale ale SUA
Acestea sunt convenit între țări dintr-o anumită zonă. Cele mai puternice includ câteva țări care sunt vecine într-o zonă geografică. Aceste țări au, de obicei, istorii similare, date demografice și chiar aceleași obiective economice.

Acordul Nord-American de Comerț Liber a fost pus în aplicare la data de 1 ianuarie 1989 și este convenit între Statele Unite ale Americii, Canada, și Mexic, acesta fiind conceput pentru a scăpa de barierele tarifare între țări diferite.

Acordurile comerciale regionale sunt foarte greu de stabilit și de săvârșit atunci când țările sunt mai diferite.

Asociația Națiunilor din Asia de Sud-est(ASEAN) a fost formată în 1967 și cuprinde  Indonezia, Malaezia, Filipine, Singapore, Thailanda, iar motivul înființării acesteia a fost pentru a putea avea sprijin politic și economic și pentru a-și păstra stabilitatea regională.

După nivelul de integrare
Există o varietate de acorduri comerciale; unele fiind destul de complexe (Uniunea Europeană), în timp ce altele sunt mai puțin intense (Acordul Nord-American de Comerț Liber). Nivelul de integrare economică rezultat depinde de tipul specific de contracte comerciale și politici adoptate de blocul comercial:

 Separat
 Acordul- Cadru de Comerț și Investiții (TIFA)
 Tratat Bilateral de Investiții (BIT)
 Acord preferențial de Comerț (PTA)–sfera de acțiune și ............ limitate a reducerii tarifelor dintre teritoriile vamale.
 Acord de Liber Schimb care stabilește o Zonă de Liber Schimb(FTA)–reducere sau eliminare extinsă a tarifelor pentru cvasitotalitatea comerțurilor care permit libera circulație a produselor, iar pentru acordurile mai evoluate reduce restricțiile cu privire la investiții și înființare care permit libera circulație a capitalului și a serviciilor.
 Piața comună–Zonă de Liber Schimb cu o reducere semnificativă sau chiar eliminare a restricțiilor cu privire la libertatea de circulație a tuturor factorilor de producție, incluzând libera circulație a forței de muncă și a întreprinderii și coordonarea politicii economice.
 Uniunea monetară–împart aceeași monedă
 Compozit
 Uniunea vamală–Zonă de Liber Schimb cu tarife externe comune ale tuturor semnatarilor în ceea ce privește țările nesemnatare
 Uniunea Vamală și Monetară–Uniunea Vamală cu Uniunea Monetară
 Uniunea economică–Uniunea Vamală cu Piața Comună
 Uniunea Economică și Monetară (UEM)–Uniunea Economică cu Uniunea Monetară
 Uniune fiscală–coordonarea comună a unor părți substanțiale a politicilor fiscale (măsură sugerată de Uniunea Economică și Monetară și Integrarea Economică Completă)

Acorduri speciale
 Tratatul Organizației mondiale a Comerțului
 acordurile din cadrul OMC (Acordul Textil ș. a.)
 Defunctul Acord Multilateral privind Investițiile (în cadrul Organizației pentru Cooperare și Dezvoltare Economică)

După Organizația Mondială a Comerțului
De obicei, beneficiile și obligațiile acordurilor comerciale se aplică numai pentru semnatari.

În cadrul Organizației Mondiale a Comerțului sunt încheiate diferite acorduri (mai ales în timpul aderărilor noilor state), ale căror condiții se aplică tuturor membrilor OMC cu privire la așa-numita cea mai favorizată (MFN), ceea ce înseamnă că clauzele acceptate bilateral cu un partener comercial vor fi impuse și celorlalți membri ai organizației

Toate acordurile încheiate în afara OMC (și acordarea de beneficii suplimentare, dincolo de nivelul de OMC MFN, dar aplicabile numai între semnatari și nu la ceilalți membri ai OMC) sunt numite preferențiale de către OMC. În conformitate cu normele OMC, aceste acorduri sunt supuse anumitor cerințe, cum ar fi înștiințarea OMC și reciprocitate generală (preferințele ar trebui să se aplice în mod egal pentru fiecare dintre părțile semnatare ale acordului), iar  în cazul în care preferințele sunt unilaterale (unii nesemnatarii obțin acces preferențial în piața de către alții semnatari, fără a-și reduce propriile tarife) sunt permise numai în situații excepționale și ca măsură temporară.

Acordurile comerciale numite  preferențiale de OMC sunt, de asemenea, cunoscute sub numele de regionale (RTA), deși nu sunt neapărat încheiate între țări într-o anumită regiune. În prezent, în vigoare există 205 acorduri din iulie 2007. Peste 300 au fost raportate la OMC. Numărul Zonelor de Liber Schimb a crescut semnificativ în ultimul deceniu. Între 1948 și 1994, Acordul General pentru Tarife și Comerț (GATT), predecesorul a OMC, a primit 124 de înștiințări. Începând din 1995, peste 300 de acorduri comerciale au fost adoptate.

OMC clasifică aceste acorduri în următoarele tipuri:

 Cele care cuprind bunuri:
 Acord preferențial comercial( cunoscut și sub numele de Acordul de împărțire parțială)
 Acordul de Liber Schimb
 Uniunea Vamală
 Cele care cuprind servicii :
 Acord de Integrare Economică–orice acord, inclusiv  PTA, care, de asemenea, include serviciile

Reacție
Din punct de vedere politic, pacturile comerciale sunt adesea controversate deoarece pot schimba obiceiurile economice și pot aprofunda interdependența cu partenerii comerciali. Creșterea eficienței prin "comerțul liber" este un obiectiv comun. În cea mai mare parte, guvernele susțin alte acorduri comerciale.

Cu toate acestea, au fost exprimate unele preocupări pe care OMC le are. Potrivit lui Pascal Lamy, directorul general al OMC, proliferarea RTA "... crește neliniștea - neliniști privind incoerența, confuzia, creșterea exponențială a costurilor pentru afaceri, imprevizibilitatea și chiar nedreptatea în relațiile comerciale". OMC este că, deși acordurile comerciale tipice (denumite preferențiale sau regionale de către OMC) sunt utile într-o anumită măsură, este mult mai benefic să se concentreze asupra acordurilor globale în cadrul OMC, cum ar fi negocierile din actuala rundă de la Doha.

Mișcarea anti-globalizare se opune prin definiție unor astfel de acorduri, dar unele grupuri se alătură în mod normal acestei mișcări, cum ar fi partidele ecologice, pentru că urmăresc comerț echitabil sau comerț sigur, care să modereze ceea ce percep ca fiind efectele rele ale globalizării.

Vezi și
 Comerț și dezvoltare
 Crearea de comerț
 Preferințe comerciale
 Relații Comerciale Normale permanente (PNTR)

Liste:
 Lista de comerț internațional subiecte
 Lista de acorduri de liber schimb
 Lista de blocuri comerciale

Note

Legături externe
 ITC's Market Access Map, an online database of customs tariffs and market requirements.

Comerț internațional
Acorduri

Acord comercial


Torphøj eller Nato-sendestationen Torphøj var en troposcatterstation placeret ved Kollemorten nord for Give. Der var forbindelse mod nord til Grimstad lidt nord for Kristiansand i Norge og mod syd til Emden i Nordvesttyskland, som en del af NATOs kommunikationssystem ACE High. Torphøj er nu nedlagt og i dag benyttes satellitforbindelser, og noget af anlægget bruges af hjemmeværnet.

Eksterne kilder og henvisninger

 Da Torphøj forbandt hele Europa.  Jørn Christiansen på christrup.eu
 Kollemorten, Nato-sendestationen Tophøj. på kulturarv.dk

NATO
Militære anlæg i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Vejle Kommune

Torphøj


Los pueblos germánicos occidentales, tribus germánicas occidentales o simplemente, germánicos o germanos occidentales, fueron pueblos germánicos que hablaban las denominadas lenguas germánicas occidentales, una de las ramas de las lenguas germánicas.

Parecen derivadas de la cultura de Jastorf, una ramificación de la Edad de Hierro prerromana de la cultura de la Edad de Bronce nórdica.

Las tribus germánicas occidentales asentados en las orillas del mar del Norte y el río Elba, se expandieron hacia el sur, junto al Rin y el Weser, llegando más tarde hasta los Alpes y hacia el oeste en Gran Bretaña.

La historiografía romana clasificaba a estas tribus en tres grupos principales de culto (no étnico), que debían su origen mitológico a los tres hijos de Mannus:
 Ingaevones, asentados en principio, a las orillas del mar del Norte.
 Istaevones, en las orillas del Rin.
 Herminones, en el interior.

Grupos
 Istaevones
 Sajones
 Jutos
 Anglos
 Turingios
 Alamanes
 Suevos
 Francos
 Sicambrios
 Salios
 Camavos
 Brúcteros
 Catos
 Catuaros
 Ampsivaros
 Téncteros
 Ubios
 Bátavos
 Frisones
 Cimbrios
 Bátavos
 Catos
 Turingios
 Hermunduros
 Ingaevones

            Con la designación de ''pueblos germánicos'', nos encontramos ante una gran conglomerado de pueblos, dividiéndose a su vez en numerosísimos subgrupos cada uno de estos pueblos, con una rica heterogeneidad de etnias, culturas, lenguas y religiones paganas diferentes, sometidas al gobierno de clanes dinásticos de aristocracias guerreras, también paganas a su vez, pero constando de un número visiblemente pequeño, en comparación al conjunto de personas que les seguían (campesinos, ancianos, mujeres, niños, tullidos de guerra, esclavos, sacerdotes y sacerdotisas, etc.).

BREVE HISTORIA DE LOS PRINCIPALES PUEBLOS GERMÁNICOS

Isla de Gran Bretaña: anglos, sajones y jutos
En el S.IV, la frontera que se extendía desde el Mar del Norte hasta el Mar Negro, siguiendo el Rhin y el Danubio, sufrió la presión de una oleada de pueblos germánicos hostiles: francos, sajones, burgundios, visigodos, ostrogodos, suevos, alanos, vándalos y gépidos (…). Los ataques del exterior y los conflictos internos desembocaron en la retirada de las legiones de Britania, lo que dejó vía libre a la penetración de anglos, sajones y jutos. Durante los siglos V y VI, en el territorio de las Islas Británicas se establecen gradualmente los pueblos germánicos de los anglos, sajones, jutos y frisones, los cuales llegaron del continente de los costas del Báltico y del Mar del Norte.

En las Islas Británicas, estos pueblos forman siete reinos principales: el de Kent (de los jutos), los tres Estados sajones de Wessex, Essex, Sussex (reinos occidental, oriental y meridional de los sajones), el reino de los anglos de Estanglia y Northumbria y Mercia. En un principio, el predominio estaba en manos del reino más septentrional: Northumbria (S. VII), después, la hegemonía pasó a Mercia (S.VIII) y, desde el S.IX, a manos de Wessex, el reino de los sajones occidentales. En el S. IX, a manos de Wessex, el reino de los sajones occidentales. En el S. IX empiezan a invadir Inglaterra los piratas daneses, que conquistan gradualmente Northumbria, Mercia y Estanglia, es decir, toda la parte nordeste de las tierras inglesas (la región llamada, ''del derecho danés'', Danelaw). Sin embargo, a mediados del S. X, estas tierras fueron reconquistadas por los anglosajones.

Italia: longobardos (lombardos)
Del latín longobardi, ''los de las largas barbas''. Según Paulo Diacono (715-880 d.C., cronista casi coetáneo a los hechos [en un evidente paralelismo con San Isidoro de Sevilla en relación con los visigodos], que se educó en la Corte de la capital del Reino Longobardo, Pavía), recopiló los orígenes míticos del pueblo longobardo: provenían de Scandia (Suecia), bajo el mando de Aio e Ybor. Eligen al hijo de Aio, Agelmundo, como rey tras su muerte. Fueron moviéndose de Norte a Sur por el territorio que hoy conocemos como Europa del Este, traspasando finalmente el limes romano del Río Danubio. Batalla contra los búlgaros. Muere Agelmundo. La hija de Agelmundo, cae prisionera de los búlgaros, tras el ataque sorpresa de éstos a los longobardos. Eligen como rey a Lamissione, y los derrota y domina para vengar la muerte de Agelmundo. Llegaron a Scoringa, la zona de los vándalos. Crean ellos mismos, el rumor de que la existencia de unos guerreros cinocéfalos para meter miedo al enemigo y que huya del territorio en el que querían asentarse.

Batalla contra los vándalos, con las mujeres con el cabello atado por delante para simular barbas para engrosar el número de combatientes y meter así miedo al enemigo. Pasan por Mauringa. Batalla contra la tribu de los assipitti. Muere Lamissione, y eligen a Lethu como rey, el cual gobierna 50 años. Tras su muerte, le sucede Hildeoc, y a éste Guldeoc. Pasan por Rogilanda  (la tierra de los extintos rugios), y se instalan allí por tratarse de un terreno fértil y apto para el cultivo y el asentamiento. Claffone sucede a su padre Gudeoc, y luego hereda el mando su hijo Tatone, quien lucha contra los hérulos en Rogilandia y los vence. Justo después, Tatone es asesinado por su sobrino Wacho, quien se alza con el poder tras derrotar al hijo de Tatone y heredero legítimo, Hildechi, viéndose obligado a exiliarse con los gépidos. Lucha contra los suevos y los convierte en su séquito militar. Y se emparentaron, con alianzas matrimoniales, con los reyes turingio, gépido, hérulo y dos reyes francos. El sucesor, Audoino, se topa con los gépidos y establecen buenas relaciones con ellos (probablemente estuvieran emparentados entre sí), pero finalmente los derrota y mata al rey anterior, casándose con la viuda de éste (siguiendo la tradición longobarda).

Lista de reyes: Aio, Agelmundo, Lamissione, Lethu, Hildeoc, Guldeoc, Claffone, Tatone, Wacho, Walthari y Alduino.

Fuentes
Samarkin, V.V.: Geografía histórica de Europa occidental en la edad media, Akal Universitaria, pp. 61 y 62. URL:

https://books.google.es/books/about/Geograf%C3%ADa_hist%C3%B3rica_de_Europa_occident.html?id=JQrsmbIUcuoC&printsec=frontcover&source=kp_read_button&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false

Santos, Narciso: Memorias de Historia Antigua. Los pueblos germánicos en la segunda mitad del S.IV d.C.Universidad de Oviedo, p. 32. URL: https://books.google.es/books?id=oE2a4LnHAjcC&pg=PP1&lpg=PP1&dq=Santos,+Narciso:+Memorias+de+Historia+Antigua.+Los+pueblos+germ%C3%A1nicos+en+la+segunda+mitad+del+S.IV+d.C.&source=bl&ots=2lz8Yah9Kr&sig=ACfU3U0h7IYYGgBIkEb_yuNOqyGb2-P_kw&hl=es&sa=X&ved=2ahUKEwjV8PfN5bPkAhVNQMAKHW9bCrMQ6AEwA3oECAgQAQ#v=onepage&q=Santos%2C%20Narciso%3A%20Memorias%20de%20Historia%20Antigua.%20Los%20pueblos%20germ%C3%A1nicos%20en%20la%20segunda%20mitad%20del%20S.IV%20d.C.&f=false

Navarro, Joaquín (1978): Enciclopedia Visual Salvat. Tomo 5 Historia y cultura I, Salvat Editores, Estella (Navarra), pp. 114-115.

Blog Romana Insolentia. URL's:

https://romanainsolentia.com/2016/11/20/los-longobardos-origenes/

https://romanainsolentia.com/2017/01/22/los-longobardos-y-sus-pueblos-vecinos/

https://romanainsolentia.com/2017/02/12/el-reino-ostrogodo-de-italia-y-la-reconquista-bizantina/

Referencias

Occidentales

Pueblos germánicos occidentales