Una geometría finita es un sistema geométrico que tiene únicamente un número finito de puntos. Por ejemplo, la geometría euclidiana no es finita, ya que la recta de Euclides contiene infinitos puntos, de hecho posee tantos puntos como números reales. Una geometría finita puede tener cualquier número finito de dimensiones.

Las geometrías finitas pueden ser construidas mediante el álgebra lineal, como espacios vectoriales sobre un cuerpo finito, llamadas geometrías de Galois, o pueden ser definidas puramente por combinatoria. Varias de las geometrías finitas, pero no todas, son geometrías de Galois. Por ejemplo, todo espacio proyectivo finito de tres o más dimensiones es isomorfo a un espacio proyectivo sobre un cuerpo finito (la proyección de un espacio vectorial sobre un cuerpo finito), entonces, en este caso no hay distinción, pero en la dimensión dos existen planos proyectivos definidos combinatoriamente que no son isomorfos al espacio proyectivo sobre el cuerpo finito -los planos no desarguesianos- por lo tanto en este caso existe una distinción.

Plano finito

Las siguientes observaciones aplican solamente a planos finitos. Hay dos tipos de geometrías de planos finitos: afín y proyectivo. En un geometría afín, aplica el sentido común de rectas paralelas. En un plano proyectivo, en contraste, todo par de rectas se intersecan en un punto único, y por lo tanto no existen rectas paralelas. Ambos tipos de geometrías de finitos planos, afín y proyectivo, pueden ser descritas por axiomas bastante simples.

Afín

Una geometría plana afín es un conjunto no vacío  (cuyos elementos son llamados "puntos"), junto con una colección no vacía  de subconjuntos de  (cuyos elementos son llamados "rectas"), tal que:

 Dados dos puntos distintos cualesquiera, existe una única recta que los contiene.
 El postulado de las paralelas: Dada una recta  y un punto  no perteneciente a  , existe exactamente una recta  que contiene a , tal que
 Existe un conjunto de cuatro puntos, de los cuales tres no pertenecen a una misma recta.

El último axioma asegura que la geometría no sea trivial (vacía o demasiado simple para ser interesante, tal como una única recta con un número arbitrario de puntos pertenecientes a ella), mientras los dos primeros especifican la naturaleza de la geometría.

El plano afín más simple contiene solo cuatro puntos, llamado «plano afín de orden dos». Ya que no existen tres puntos colineales entre sí, cualquier par de puntos determina una recta única, y por tanto el plano contiene seis rectas. Corresponde a un tetraedro donde los bordes no secantes son considerados «paralelos», o un cuadrado donde no solo los lados opuestos son considerados paralelos, sino también las diagonales. De manera más general, un plano afín finito de orden  tiene  puntos y  rectas,a su vez, cada recta contiene  puntos, y cada punto pertenece a  rectas.

Proyectivo

Una geometría de planos proyectivos es un conjunto  no vacío (cuyos elementos son llamados «puntos»), junto a una colección  no vacía de subconjuntos de  (cuyos elementos son llamados «rectas»), tal que:
 Dados dos puntos distintos, existe una única recta que contiene a ambos puntos.
 La intersección de dos rectas distintas cualesquiera contiene un único punto.
 Existe un conjunto de cuatro puntos, sin haber tres puntos que pertenezcan a la misma recta.

Un examen de los dos primeros axiomas muestra que son casi idénticos, excepto que los puntos y las rectas se han intercambiado. Esto sugiere el principio de dualidad para geometrías de planos proyectivos, lo que significa que cualquier afirmación verdadera en todas esas geometrías permanece verdadero si cambiamos puntos por rectas y rectas por puntos.

La geometría más pequeña que satisface los tres axiomas contiene siete puntos y hay también siete rectas, además cada punto está en tres rectas, y cada recta contiene tres puntos. Este particular plano proyectivo es llamado a veces el plano de Fano. Si cualquiera de las rectas es removida del plano, junto con los puntos de dicha recta, el resultado geométrico es el plano afín de orden dos. El plano de Fano es llamado el «plano proyectivo de orden dos» debido a que es único (salvo isomorfismo). En general, el plano proyectivo de orden  tiene  puntos, al igual que el número de rectas.

Una permutación de los siete puntos del plano de Fano que lleve puntos colineales (puntos de una misma recta) a puntos colineales es llamada una colinealidad del plano. El grupo colineal completo es de orden 168 y es isomorfo al grupo PSL(2,7) ≈  PSL(3,2), el cual en este caso específico es también isomorfo al grupo linear general GL(3,2) ≈ PGL(3,2).

Orden

Un plano finito de orden  es aquel en el cual cada recta tiene  puntos (para un plano afín), aquel que cada recta tiene  puntos (para un plano proyectivo). Una mayor pregunta abierta en una geometría finita es:
¿Es el orden de un plano finito siempre una potencia prima?
Esta conjetura puede ser cierta, sin embargo no ha sido demostrada.

Los planos afines y proyectivos de orden  existen siempre que  sea una potencia prima (un número primo elevado a un exponente entero positivo), mediante el uso de planos afines y proyectivos sobre el cuerpo finito con  elementos. También existen planos que no derivan de cuerpos finitos, sin embargo los órdenes de todos los ejemplos mostrados son una potencia prima.

La respuesta más general a la fecha, es el teorema de Bruck–Ryser de 1949, el cual afirma:
Si  es un entero positivo de la forma  o  y  no es igual a la suma de los cuadrados de dos enteros, entonces  no puede ser el orden de un plano finito.

El entero más pequeño que no es ni una potencia prima, ni es cubierto por el teorema de Bruck–Ryser, es 10, ya que 10 es de la forma  y es igual a la suma de los cuadrados  y . La no existencia de un plano finito de orden 10 fue probada en una demostración asistida por computadora que terminó en 1989 (véase  para más detalles).

El siguiente número más pequeño a considerar es 12, cuyo resultado no ha sido demostrado ser falso o verdadero.

Espacios finitos de 3 o más dimensiones

Para algunas importantes diferencias entre la geometría de planos finitos y la geometría de espacios de mayores dimensiones, véase el espacio proyectivo axiomático. Para una discusión general de espacios finitos pluridimensionales, véase, por ejemplo, las obras de J.W.P. Hirschfeld.

Espacio finito tridimensional

A cada cuerpo K se le asocia un espacio proyectivo (tridimensional) cuyos puntos, rectas y planos pueden ser identificados con el primer, segundo y tercer subespacio de un vector tetradimensional sobre el cuerpo K. Hay un conjunto de axiomas para espacios proyectivos. El espacio proyectivo más pequeño sobre el cuerpo  Z/Z2 tiene 15 puntos. 35 rectas y 15 planos. Cada uno de los 15 planos contiene 7 puntos y 7 rectas. Como las geometrías, son isomorfos al plano de Fano. Cada punto pertenece a 7 rectas y cada recta contiene tres puntos. Además, dos puntos diferentes pertenecen a exactamente una recta y dos planos, los cuales se intersecan en una única recta. En 1892, Gino Fano fue el primero en considerarlo como una geometría finita: una geometría tridimensional conteniendo 15 puntos, 35 rectas y 15 planos, cada plano conteniendo 7 puntos y 7 rectas.

En la geometría proyectiva sintética los elementos no definidos son tomados como puntos y rectas. Un plano y un espacio tridimensional pueden ser definidos usando los postulados de incidencia y existencia.

Postulados de incidencia

Si A y B son puntos distintos, hay al menos una recta que pasa por A y B.
Si A y B son puntos distintos, no hay más que una recta que pasa por A y B.
Si A, B y C son puntos no colineales, y D y E son puntos distintos, tal que B, C y D pertenecen a una misma recta y C, A y E pertenecen a una recta, existe un punto F tal que A, B y F pertenecen a una recta y también D, E y F pertenecen a una recta.
Existe al menos una recta.
Hay al menos tres puntos distintos en cada recta.
No todos los puntos están en la misma recta.
No todos los puntos están en el mismo plano.
Si E3 es un espacio tridimensional, cada punto pertenece a S3.

En particular, los postulados del 1 al 8 son satisfechos por puntos, rectas y planos del espacio tridimensional, cuyos puntos están indicados en la figura 4. Este espacio tridimensional contiene exactamente 15 puntos. Hay también muchos espacios tridimensional proyectivos finitos muy diferentes entre sí, definidos por estos postulados.

Espacios finitos de n dimensiones

En general, para cualquier entero positivo n, una geometría de n espacios es llamada «geometría de n dimensiones». Una geometría proyectiva tetradimensional puede ser obtenida reemplazando el postulado 8 por el siguiente:
No todos los puntos están en el mismo espacio tridimensional.
y agregando un postulado de clausura:
Si E4 es un espacio tetradimensional, cada punto pertenece a S4.

En general, una geometría proyectiva n-dimensional (n= 4,5, …) puede ser obtenida reemplazando el postulado 8 por lo siguiente:
(i) No todos los puntos están en el mismo E3, E4, …, En-1
(ii) Si En es un espacio n-dimensional, cada punto pertenece a En

El estudio de estos espacios pluridimensional ( n > 3) tiene muchas aplicaciones importantes en las teorías de matemática avanzada.

El problema de las colegialas de Kirkman

Estos espacios tridimensionales pueden ser modelados por el Problema de las colegialas de Kirkman, el cual señala:
Quince niñas escolares caminan cada día en cinco grupos de tres. Organice el viaje de la niñas por una semana de modo que, en ese tiempo, no haya habido dos niñas que caminaran en el mismo grupo más de una vez.

Hay 35 combinaciones diferentes para que las niñas caminen juntas. También hay 7 días de la semana, y 3 niñas en cada grupo. El diagrama de este problema provee una representación visual del espacio de Fano. Diagramas de este problema pueden ser encontrados aquí:

Cada color representa el día de la semana (siete colores, azul, verde, amarillo, púrpura, rojo, negro y naranja). La definición de un espacio de Fano afirma que cada recta posee tres puntos. La figura representa esto con rectas de tres puntos cada una. Esto es la base para la solución de las escolares. Esta figura es por tanto rotada 7 veces. Hay 5 rectas diferentes para cada día, multiplicado por 7 (días), el resultado es 35. Luego, hay 15 puntos y también 7 rectas que nacen en cada punto. Entonces, esto da la representación del espacio de Fano.

Véase también
 Espacio vectorial

Referencias

 Lynn Margaret Batten : Combinatorics of Finite Geometries. Cambridge University Press

Eves, Howard. A Survey of Geometry: Volume One. Boston: Allyn and Bacon Inc., 1963.
Meserve, Bruce E. Fundamental Concepts of Geometry. New York: Dover Publications, 1983.
Polster, Burkard. Yea Why Try Her Raw Wet Hat: A Tour of the Smallest Projective Space. Volume 21, Number 2, 1999.
"Problem 31: Kirkman's schoolgirl problem"

Enlaces externos
En inglés

Geometría finita (script)
Recursos de geometría finita
Columna de AMS: «Finite Geometries?»
 , curso intensivo de 1998.

Geometría combinatoria
Geometría discreta

Geometría finita


Mulia ist der Familienname folgender Personen:

 Jonathan Mulia (* 1986), indonesischer Schauspieler
 Siti Musdah Mulia (* 1958), indonesische Juristin und Frauenrechtlerin

Siehe auch:

 Titularbistum Mulia, Titularbistum der römisch-katholischen Kirche
 Real Mulia FC, malaysischer Fußballclub
Mulia (Puncak Jaya), Regierungssitz des Regierungsbezirks Puncak Jaya in der Provinz Papua, Indonesien.

Mulia


Charles Montgomery Burns (genellikle kullanılan ismi Mr. Burns), animasyon televizyon dizisi Simpsonlardaki kurgusal karakterdir. Harry Shearer tarafından seslendirilmektedir. Önceden Christopher Collins tarafından seslendirilmekteydi. Mr. Burns Springfield Nükleer Enerji Santrali'nin sahibidir ve Homer Simpson'un patronudur. O, her zaman sadık yardımcısı, danışmanı ve gizli hayranı olan Waylon Smithers'la birlikte görünür. Genelde gösterilerin birincil düşmanı olarak bilinmektedir. Burns'ün meşhur sözü "Excellent" (Mükemmel) kelimesini birçok yerde kullanır. Mr. Burns Springfield'ın en zengin ve güçlü adamıdır; mevcut maaşı net olarak 996 milyon dolardır.

Dış bağlantılar
 IMDb profili

Simpsonlar karakterleri
Kurgusal İskoç asıllı Amerikalılar
Erkek film karakterleri
Komedi filmi karakterleri

Montgomery Burns


Der Sender Wildemann (Norddeutscher Rundfunk) ist eine Sendeanlage (kurz Sender) für Fernsehen. Sie befindet sich auf der Georgenhöhe am Fuße des Adlersberges bei Wildemann (Berg- und Universitätsstadt Clausthal-Zellerfeld).

Ehemals diente diese Sendeanlage als Fernsehumsetzer für die Stadt Wildemann. Bei der Digitalisierung wurde dieser Umsetzer als eine der wenigen deutschen Umsetzer auf DVB-T umgestellt und war damit der schwächste DVB-T-Sender Deutschlands. Laut Schätzungen des NDR hatte der Sender zuletzt nur noch etwa 20 Einwohner Wildemanns mit Digitalfernsehen versorgt, weswegen er im Jahr 2013 außer Betrieb genommen wurde. In diesem Zusammenhang ist auch der Abriss des Sendemastes geplant.

Frequenzen und Programme

Digitales Fernsehen (DVB-T)
Folgende DVB-T-Bouquets wurden bis zur Abschaltung im Jahr 2013 ausgestrahlt:

Sendeparameter: Modulationsverfahren: 16-QAM, Videokompression: MPEG-2, FEC: 2/3, Guardintervall: 1/4, Bitrate: 13,27 MBit/s
SFN mit Braunschweig-Broitzem, Braunschweig-Innenstadt, Hannover (Telemax), Hannover-Hemmingen, Hildesheim (Sibbesse), Stadthagen (kein ZDF-Multiplex)

Analoges Fernsehen (PAL)
Bis zur Umstellung auf DVB-T wurde das folgende analoge Fernsehprogramm gesendet:

Einzelnachweise

Bauwerk in Clausthal-Zellerfeld
Wildemann Sender Norddeutscher Rundfunk


Ahmadia em Israel () é uma pequena comunidade muçulmana em Israel. A Comunidade foi estabelecida pela primeira vez na região na década de 1920, no que era então o Mandato Britânico da Palestina. Israel é o único país no Oriente Médio onde o ramo Ahmadi do Islã pode ser praticado abertamente. Como tal, Kababir, um bairro no Monte Carmelo em Haifa, Israel, atua como a sede da Comunidade no Oriente Médio. Não se sabe quantos ahmadis israelenses existem, embora se estime que existam cerca de 2.200 ahmadis somente em Kababir.

História
A história da Comunidade Ahmadia em Israel começa com uma viagem ao Oriente Médio em 1924 feita pelo segundo califa da Comunidade Mirza Basheer-ud-Din Mahmood Ahmad e vários missionários. No entanto, a Comunidade foi estabelecida pela primeira vez na região em 1928, no que era então o Mandato Britânico da Palestina. Os primeiros convertidos ao movimento pertenciam à tribo Odeh no Monte Carmelo (tribo originária de Ni'lin, uma pequena aldeia perto de Jerusalém). Na década de 1950, eles se estabeleceram em Kababir, antiga aldeia que mais tarde foi absorvida pela cidade de Haifa. A primeira mesquita do bairro foi construída em 1931, e uma Mesquita Mahmood maior na década de 1980.

Em 1987, a Comunidade Israelita Ahmadia traduziu o Alcorão para o iídiche, língua entre as cem línguas escolhidas pelo então califa da Comunidade, Mirza Tahir Ahmad.

Islã em Israel

Ahmadia em Israel


La statue-menhir de Rivière est une statue-menhir appartenant au groupe rouergat découverte à Viala-du-Tarn, dans le département de l'Aveyron en France.

Description
Elle a été découverte en 1909 par M.Raynal dans un mur. Son lieu de découverte est plutôt excentré par rapport à l'aire de répartition des statues du groupe. Elle correspond à la moitié supérieure d'une statue plus grande. Elle a été gravée sur un bloc d'arénite quartzeuse mesurant  de hauteur sur   de largeur et  .

Les gravures sont pratiquement effacées. côté face, les seules gravures visibles sont deux jambes sans pied et une ceinture ; côté dos, le personnage porte un vêtement à plis fermé par une ceinture ornée d'un décor de chevrons.

La statue est conservée au musée Fenaille à Rodez.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques de l'Aveyron
 Liste des statues-menhirs de France

Rivière
Site mégalithique dans l'Aveyron

Statue-menhir de Rivière


Margrit Kennedy (21 de noviembre de 1939 en Chemnitz − 28 de diciembre de 2013 en Steyerberg) fue una arquitecta y escritora alemana de tendencia ecologista y anticapitalista. Se consideraba una partidaria de la libre economía.

Se formó profesionalmente como arquitecta en Darmstadt y trabajó como planificadora urbana y ecologista en Alemania, Nigeria, Escocia y Estados Unidos. Se doctoró sobre asuntos públicos e internacionales en Pittsburgh, Pennsylvania. Del 1972 al 1979 dirigió proyectos de investigación relativos al tema "escuelas como centros comunitarios" para el "Instituto de Construcción de Escuelas de los Länder" (Berlín), para la OECD y para la UNESCO en 15 países de Europa, Norteamérica y Sudamérica. Del 1979 al 1984 dirigió el área de investigación de ecología/energía y proyectos feministas en el ámbito de la Exposición Internacional de la Construcción en Berlín de 1987. En los años siguientes fue catedrática visitante de ecología urbana en la Universidad de Kassel. En 1991 fue nombrada catedrática de la Facultad de Arquitectura de la Universidad de Hannover, donde dirigió hasta 2002 el departamento de "Ampliación técnica y construcción economizadora de recursos". Su trabajo en proyectos ecológicos "la llevó a comprender que la aplicación generalizada de principios ecológicos se ve obstaculizada por un fallo fundamental en el sistema dinerario". Desde los años 1980 trabajó en el desarrollo de sistemas dinerarios alternativos, publicando artículos y libros y dando entrevistas y conferencias sobre temas monetarios.

Junto a un grupo de personas comprometidas, Margrit Kennedy montó una red para la realización de Monedas Complementarias regionales. También participó activamente en la planificación y construcción de Lebensgarten, un proyecto piloto ecológico de 150 habitantes en la localidad alemana de Steyerberg. Fundó junto a otras personas a finales de 2011 la iniciativa "Occupy Money".

Obras en español

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web en inglés y alemán
 Biblioteca Kennedy

Urbanistas de Alemania
Publicistas de Alemania
Economía alternativa
Arquitectas de Alemania
Nacidos en Chemnitz

Margrit Kennedy


Yuhanna  (Yunanca: Ἰωάννης υἱὸς (ya da ὁ) τοῦ Ζεβεδαίου, Latince: Iohannes Zebedaei), Hristiyanlık inancına göre İsa'nın 12 havarisinden biridir. Aslen Yahudi olan Yuhanna'nın, Yuhanna İncili'nin yazarı olduğu düşünülmektedir. Bu kitap dışında, Yuhanna'nın 1., 2. ve 3. mektupları ve Vahiy (Yuhanna'nın Vahyi), Yuhanna'nın kaleme aldığına inanılan Yeni Antlaşma kitaplarındandır. Zebedi'nin oğlu olduğu bilinen Yuhanna'nın Efes'te öldüğüne inanılıyor.

Sevilen havari
Yuhanna İncili'nde ismen verilmese de İsa'nın sevdiği bir öğrenciden bahsedilir. (Yuhanna 13:23, 19:26, 21:20) İncilin sonunda bu sevilen öğrencinin incilin yazarı olduğu bildirilir. (Yuhanna 21:20) Ancak incilin sevilen havariyi ismen belirtmemesinden ötürü İncil yazarı Yuhanna'nın bu sevilen öğrenci olup olmadığı tartışmalıdır.

Yeni Ahit'te Yuhanna
Havari Yuhanna, Zebedi'nin oğlu ve Yakup'un Kardeşidir. Kilise geleneğine göre anneleri Salome'ydi. Ayrıca Salome, İsa'nın annesi olan Meryem'in kardeşi, yani İsa'nın teyzesidir. Bu da Yuhanna'yı ve Yakup'u İsa'nın kuzenleri olduğu anlamına gelir.

Yuhanna Yahya'nın ilk öğrencisiydi. Ayrıca "John 1: 35-39" ayetlerinde adı geçen, Yahya'nın İsa'yı "Tanrı Kuzusu" olarak belirtmesinden sonra İsa'yı takip eden ve onunla bir gün geçiren iki öğrenciden biridir. (Diğer öğrenci de Andreas'dır)

Zebedi ve iki oğlu Taberiye Gölü'nde balık tutarlardı. Ardından İsa Petrus, Andreas ve Zebedi'nin iki oğlunu kendine inanmaya çağırdı. Yuhanna ve Yakup 12 havariler arasındadır. İsa'nın bu kardeşlere "Boanerges" (Şimşeğin Oğulları) diye hitap ettiği bilinir. Bir İncil öyküsü, kardeşlerin, misafirperver olmayan bir  Sâmirî kasabasını kutsal ateşle yakmak istediklerini, ancak İsa'nın onları bu istekleri için azarladığını anlatır. Yuhanna kardeşi Yakup'un şehitliğinden sonra bir dönem daha yaşamıştır. Ayrıca Yakup, Hristiyanlık adına şehit olan ilk havaridir.

Başka kaynaklarda
Petrus, Yuhanna ve Yakup Jarius'un kızının iyileştirilmesine şahit olan havarilerdi. Ayrıca üçü de İsa'nın başkalaşımı'na ve bahçedeki ızdıraba da diğer bütün havarilerden daha yakın şahit olmuşlardı. Bu üçlü bazı kişiler tarafından İsa'ya en yakın  üç havari olarak tanımlanır.

İsa şehre gidip Son Akşam Yemeği'nin hazırlıklarını yapmaları için sadece Petrus'u ve Yuhanna'yı görevlendirmiştir. Yemekte "İsa'nın sevdiği havarisi" (Yuhanna) yanına oturmuştur. Yemek yerken Yuhanna İsa'ya yaslandı ve onun omzuna kafasını koymuştur. Tutuklandıktan sonra Petrus ve Yuhanna, İsa'yı Yüksek Rahip Caiaphas'ın sarayına kadar takip etmiştir.

Havariler arasında yalnız Yuhanna, mür taşıyanların ve diğer birçok kadının yanında, Golgota'da haçın dibinde İsa'nın yakınında kaldı. İsa'nın çarmıhtan verdiği talimat üzerine Yuhanna, İsa'nın annesi Meryem'i İsa'nın son mirası olarak kendi koruması altına aldı. İsa'nın Yükselişinden ve Kutsal Ruh'un Hamsin Yortusu'nda inişinin ardından Yuhanna, Petrus ile birlikte kilisenin kuruluşunda ve rehberliğinde önemli bir rol oynadı.

Yuhanna Yahudiye ve çevresinde kalırken, diğer havariler Havariler Konseyi için Kudüs'e döndüler (yaklaşık MS 51). Pavlus, Galatya'daki düşmanlarına karşı çıkarken, Yuhanna'nın, Peter ve Adaletli James ile birlikte açıkça "kilisenin temel sütunları" olarak anıldığını hatırlıyor,ve Apostolik bir müjdeyi Yahudi Hukuku'ndan muaf olarak duyurduğunun kabulüne atıfta bulunuyor. Bu üçlü, Kudüs'teki Mesih cemaatinin en önde gelen adamlarıydı.

Sanat galerisi

Ayrıca bakınız
 Ashab-ı Karye

Kaynakça

6 doğumlular
100 yılında ölenler

1. yüzyılda Hristiyanlar
Katolik aziz ve azizeleri
Havariler
Mektup yazarları
Efes

Yeni Ahit'te adı geçen kişiler

Yuhanna


An Comanthera in uska genus han Liliopsida. An Comanthera in nahilalakip ha familia nga Eriocaulaceae.

Ilarom nga taxa

 Comanthera aciphylla
 Comanthera aurifibrata
 Comanthera bahiensis
 Comanthera bisulcata
 Comanthera brasiliana
 Comanthera caespitosa
 Comanthera centauroides
 Comanthera chrysolepis
 Comanthera ciliata
 Comanthera cipoensis
 Comanthera circinnata
 Comanthera curralensis
 Comanthera dealbata
 Comanthera elegans
 Comanthera elegantula
 Comanthera euschemus
 Comanthera flexuosa
 Comanthera floccosa
 Comanthera giuliettiae
 Comanthera glabra
 Comanthera harleyi
 Comanthera hatschbachii
 Comanthera imbricata
 Comanthera jenmanii
 Comanthera kegeliana
 Comanthera linearis
 Comanthera magnifica
 Comanthera mucugensis
 Comanthera nitida
 Comanthera nivea
 Comanthera paepalophylla
 Comanthera reflexa
 Comanthera rupprechtiana
 Comanthera squarrosa
 Comanthera suberosa
 Comanthera vernonioides
 Comanthera xantholepis
 Comanthera xeranthemoides

Mga kasarigan

Comanthera

Comanthera


Le National Guard Militia Museum du New Jersey a son siège à Sea Girt, avec un deuxième musée situé à Lawrenceville, et fonctionne sous les auspices du .

Description
Le but du musée à but non lucratif est de préserver et d'expliquer le patrimoine militaire du New Jersey, en collectant, en préservant et en affichant des artefacts ayant une pertinence spécifique et une importance historique pour la Garde nationale du New Jersey, la Garde nationale aérienne du New Jersey et la Milice navale. C'est un membre de l' Army Museum System.

Musée de Sea Girt
Le musée a son siège au National Guard Training Center  à Sea Girt et se concentre sur le rôle de la milice et de la garde nationale du New Jersey de l'époque coloniale à nos jours, avec des artefacts originaux et des reproductions. Le musée se concentre sur le rôle et les expériences du "soldat citoyen". Créé en 1980, les matériaux de la collection du musée ont été documentés et catalogués dans le but de devenir un musée certifié de l'Armée. En 1999, le musée comptait plus de 4.000 artefacts, dont un exemple de la selle McClellan conçue par le général George McClellan (plus tard gouverneur du New Jersey), une collection de photographies de la Seconde Guerre mondiale et des expositions statiques de véhicules et d'avions.

L' Intelligent Whale, un sous-marin expérimental à manivelle basé sur un modèle de 1863, est exposé. Les poursuites et les dépassements de coûts signifiaient que le sous-marin n'était pas disponible pour le combat pendant la guerre de Sécession. Prévu à l'origine pour coûter 15.000 $, le coût total a quadruplé l'estimation initiale au moment où il a été achevé à la fin des années 1860 à Newark par l' American Submarine Company. Le sous-marin pouvait transporter quatre membres d'équipage qui actionnaient une hélice à manivelle et pouvait voyager sous l'eau à quatre nœuds. L'air comprimé lui a permis de fonctionner sous l'eau jusqu'à dix heures au total et a également été utilisé pour vider les ballasts pour permettre au sous-marin de faire surface. Les plongées d'essai dans la rivière Passaic à la fin des années 1860 ont été couronnées de succès, mais la marine a décidé d'abandonner l'achat après l'assassinat de son opérateur. Le sous-marin a été transporté au musée de Sea Girt par camion en avril 1999 depuis le Washington Navy Yard, où il se trouvait depuis 1968.

Le musée abrite le projet d'histoire orale du Center for U.S. War Veterans, qui enregistre des interviews d'anciens combattants sur leurs expériences militaires. Ces entretiens sont disponibles sur bande vidéo et DVD pour examen par les chercheurs et les universitaires. En 2019, le centre a enregistré plus de 600 entretiens avec des anciens combattants ayant servi pendant la Seconde Guerre mondiale et d'autres conflits dans le cadre de l'opération Iraqi Freedom.

Musée de Lawrenceville
Le site de Lawrenceville est situé à l'Artillery Armory de Lawrenceville  et comprend des expositions d'armes, d'uniformes et d'autres équipements de différentes époques. Deux salles présentent des artefacts et des souvenirs de la guerre de Sécession. Une salle comprend plus de 100 modèles réduits d'équipements militaires. Quinze chars, véhicules et canons sont exposés à l'extérieur.

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens externes

 Intelligent Whale - Site Historic Naval Ships Association
  Spécification Intelligent Whale - Site Militia Museum of New Jersey

Liens internes

 Liste de musées aux États-Unis

Musée militaire aux États-Unis
Musée au New Jersey
Musée fondé en 1980
Comté de Mercer (New Jersey)
Comté de Monmouth

National Guard Militia Museum


Volvoks, en iyi bilinen yeşil alg cinsidir. Volvoks aynı zamanda bir mikroskobik canlıdır. Chlamydomanas denilen tek hücreli bir algin bölünmesi ile oluşur. Bu olay izogamiye örnektir. Yaklaşık 200 milyon yıl önce oluştuğu tahmin edilmektedir. İş bölümü ve özelleşme;yani hücreler arası farklılaşma görülür. Koloninin dışındaki hücreler kamçı, kloroplast ve konraktil koful taşır. Bu hücreler koloninin hareketinden, beslenmesinden ve korunmasından sorumludur. İç taraftaki hücreler ise kontraktil (vurgan) koful taşır. Bu hücrelerde koloninin üremesinden sorumludur.

Her volvoks binlerce hücrenin sıralanmasıyla oluşur, her biri Chlamydomonas'a benzeyen biflagelladır; birbirine bağlı ve oyuk kürelerde sıralı şekilde, sonraki ve öncekinden ayrılır. Eşeysiz koloniler, üremeyen, somatik ve otçul hücreler ve üreyen gonidia içerir. Üreme boyuna bölünmeyi sağlar. Eşeyli koloniler ve somatik hücreler, ova veya spermatozoa veya ikisinin karışımını içerir. Koloninin arkasındaki bu hücreler, yeni koloniler üretir, önce flagella ana kolonin içinde gelişir ve sonunda, ana koloni patlayarak yeni kolonileri açığa çıkarır.

İlk olarak 1700'lü yıllarda, Antonie van Leeuwenhoek tarafından gözlenip rapor edilmiştir.

Bulundukları yerler

Volvoks, havuzlarda, kuyularda, sığ göllerde bulunur. Bulmak için en uygun yer; çok yağmur suyu alan derin havuzlar, lagünler ve kuyulardır. Yaz mevsiminde, yeşil köpüklerin parçası olarak domuzların bulunduğu çamurlarda bulunur.

Toplama için, sürgüleme bezi veya sürgüleme ipeği kullanılır. 15 cm. alanlık bir parça bez, çay süzgecinin üstüne konulur, bir dakikada 4 litre su dökülür. Bu şekilde, bütün Volvoks yarım saatte bir varil su ile korunmuş olur. Eudorina dahi aynı yöntemle toplanabilir. Pandorina, Gonium, and Chlamydomonas gibi küçük Volvoks ailesi üyeleri bezle tutulmak için çok küçüktür, ama malzeme zenginse, su organizmadan daha hızlı akar ve bir şişede toplanır. Birçok organizma bu yolla toplanır, hatta bezden geçecek kadar küçük olsalar bile.

Türleri
 Volvox aureus
 Volvox carteri (V. nagariensis)
 Volvox globactor
 Volvox dissipatrix
 Volvox tertius

Ayrıca bakınız
 Algler

Kaynakça

Yeşil algler cinsleri
Antonie van Leeuwenhoek

Volvoks


Mark Semionovici Rakita (în ; ) este un fost scrimer sovietic specializat pe sabie, laureat cu două medalii de aur și două de argint din trei participări ale Jocurile Olimpice din 1964 până în 1972. A fost și campion mondial la individual în 1967 și cvintuplu campion mondial pe echipe în 1965, 1967, 1969, 1970 și 1971.

După ce s-a retras, a devenit antrenor de scrimă. A fost maestrul, printre altele, al lui Viktor Krovopuskov și lui Mihail Burțev. A pregătit lotul olimpic la Jocurile Olimpice din 1976 de la Montréal și la cele din 1980 de la Moscova. De fiecare dată, elevii săi au cucerit aurul atât la individual, cât și pe echipe. A fost numit antrenor emerit (în ) în 1979.

Pentru realizările sale, a fost decorat cu Medalia "Pentru muncă susținută".

Referințe
  Prezentare la Federația Rusă de Scrimă

Scrimeri olimpici sovietici
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1964
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1968
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1972
Medaliați olimpici cu aur sovietici
Medaliați olimpici cu argint sovietici
Antrenori de scrimă sovietici
Sabreri

Mark Rakita


Kosmos 1091, sovjetski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus.

Lansiran je 7. travnja 1979. godine u 06:20 s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 132/1. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Orbita mu je 963 km u perigeju i 1006 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 82,92°. Spacetrackov kataloški broj je 11320. COSPARova oznaka je 1979-028-A. Zemlju obilazi u 104,79 minuta.

Iz misije su ostala još dva dijela koja su ostala kružiti u niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1979 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Parus (GLONASS-M, 11F627) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 1091


Flere personer har eller har haft efternavnet Thøgersen:

 Andreas Fugl Thøgersen (født 1972), dansk journalist
 Frank Thøgersen (født 1965), dansk trommeslager og sanger
 Niels Jørgen Thøgersen (født 1945), formand for Europeans Throughout the World[
 Peder Thøgersen (biskop) (1532 – 1595), biskop over Viborg Stift
 Peder Thøgersen (præst) (1577 - 1634), dansk skolemand og præst
 Thøger Thøgersen (1885 - 1947), dansk politiker
 Thomas Thøgersen (født 1968), dansk fodboldspiller
 Thyge Thøgersen (1926 - 2016), dansk langdistanceløber

Danske efternavne

Thøgersen


Aeroportul Otopeni este o stație proiectată a metroului din București. Se va afla în orașul Otopeni, sub parcarea aferentă aeroportului. Termenul estimat de punere în funcțiune este a doua jumătate a anului 2027.

Note

Stații ale liniei 6 de metrou din București
Otopeni

Aeroportul Otopeni (stație de metrou)


منطقة النبك منطقة سورية إدارية تتبع محافظة ريف دمشق  ومركزها مدينة النبك، بلغ تعداد سكان المنطقة 80,001 نسمة حسب التعداد السكاني لعام 2004.

نواحي منطقة النبك
ناحية مركز النبك
ناحية دير عطية
ناحية قارة

المراجع

منطقة النبك
نبك

منطقة النبك


Friedmannsdorf ist ein Ortsteil von Seelingstädt im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage

Friedmannsdorf liegt mit im östlichen Zipfel des Freistaates Thüringen, südwestlich von Seelingstädt, direkt an der Grenze zum Bundesland Sachsen. Die Böden gehören noch zum Thüringer Schiefergebirge. Das Dorf ist über die Bundesstraße 175 gut zu erreichen.

Geschichte
Am 10. April 1432 wurde das Dorf erstmals urkundlich genannt. Zur Volkszählung 1964 lebten 214, heute ca. 100 Einwohner in dem landwirtschaftlich geprägten Ortsteil. Friedmannsdorf gehörte früher zum Kreis Greiz im DDR-Bezirk Gera und kam am 1. Juli 1968 zum Nachbarkreis Gera. Zum gleichen Zeitpunkt wurde auch die Gemeinde Culmitzsch eingemeindet, die später durch den Uranbergbau der Wismut devastiert wurde.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Greiz
Seelingstädt
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Ersterwähnung 1432
Gemeindeauflösung 1997

Friedmannsdorf


Steven Charles McManaman   (fæddur 11. febrúar 1972) er enskur fyrrverandi knattspyrnumaður. Hann lék sem vængmaður. McManaman lék lengsta hlutann af ferlinum með Liverpool  og Real Madrid.

Titlar

Liverpool
 Enski bikarinn 1992
 Enski deildabikarinn 1995

Real Madrid
 Meistaradeild Evrópu 2000 og 2002
 La Liga 2001 og 2003
 HM  félagsliða 2002
 Evrópski ofurbikarinn 2002
 Spænski Ofurbikarinn 2001

Enskir knattspyrnumenn

Steve McManaman


Diese Liste ist eine Teilliste der Chronik der Stadt Düren. Sie listet datierte Ereignisse der Vorgeschichte Dürens auf.

700
Entstehung der ersten St. Martinkirche als Pfalzkapelle, heute Annakirche, und der Distelrather Kapelle bis 770

748
Erste urkundliche Erwähnung Dürens in den "Metzer Annalen"  als Hoftag Pippins in der "VILLA DURIA"

761
In der "Villa publica duria", einem Reichsgut, ist das Maifeld unter König Pippin bezeugt

769
25. Dezember: Karl der Große (768–814) feiert in der Dürener Pfalz das Weihnachtsfest

770
Die zweite St. Martinkirche wird erbaut, Fertigstellung 881

774
7. September: Karl der Große urkundet in Düren "Dura palatio regio" (Königspfalz in Düren)

775
Karl der Große unternimmt seinen großen Sachsenfeldzug von Düren aus und versammelt hier das Heeresaufgebot. Abmarsch im August, Rückkehr im Oktober/November

28. Juli: Urkunde über eine in Düren abgehaltene Kreuzprobe (Gottesurteil) zwischen dem Bischof von Paris und dem Abt von St. Denis in der Pfalzkapelle

779
Reichsversammlung in Düren unter Karl dem Großen

782
Letzter nachweisbarer Aufenthalt Karls des Großen in Düren

Um 800
Düren wird von den Sachsenkriegen heimgesucht

843
15. Dezember: Letzte urkundliche Erwähnung der Königspfalz in Düren

881–882
Zerstörung der Dürener Pfalz durch die Normannen

888
13. Juni: Gründung des Zehnthofes, siehe auch Zehnthofstraße (Düren)

925
Wieder gefestigte Verhältnisse in Düren

941
25. November: König Otto I. schenkt dem Aachener Münster die Kirche im Hofbezirk Düren

953
Die Pfalzkapelle wird Eigentum des Aachener Marienstiftes

941
Bau der dritten St. Martinkirche (bis 1226)

1057
16. April: König Heinrich IV. schenkt Düren mit allem Zubehör dem Bischof von Verdun

1064–1065
Düren wird unter den königlichen Tafelgütern erwähnt

1085
1. Juli: Heinrich IV. bestätigt dem Bischof von Verdun den Besitz des Königshofes Düren

Literatur
 Jahrbuch des Kreises Düren
 Dürener Geschichtsblätter, herausgegeben vom Dürener Geschichtsverein
 Heinz J. Domsta, Düren 1940–1947, Düren 1994,
 Unterlagen des Stadt- und Kreisarchives Düren (PDF; 191 kB)
 Rölsdorfer Geschichte(n), herausgegeben von der Schützenbruderschaft Constantia 1877 e. V., 2002, ISBN 3927312509

Chronik der Stadt Düren/-1100
Geschichte (Düren)
Wikipedia:Liste

Chronik der Stadt Düren/Vorgeschichte


Eugeniusz Bodo (born Bohdan Eugène Junod; 28 December 1899 7 October 1943) was a film director, producer, and one of the most popular Polish actors and comedians of the interwar period. He starred in some of the most popular Polish film productions of the 1930s, including His Excellency, The Shop Assistant (Polish: Jego ekscelencja subiekt), Czy Lucyna to dziewczyna?, and Pieśniarz Warszawy.

A skilled singer, he became an icon of Polish musical comedy and a "symbol of Polish commercial cinema". In the late 1930s he also became a successful entrepreneur – co-owner of a successful film studio, café, and producers' company. Arrested by the Soviet NKVD in the aftermath of the German and Soviet invasion of Poland, he perished in the Soviet Gulag.

Biography
Bohdan Eugène Junod was born on 28 December 1899. His birthplace is uncertain; sources name Warsaw, Łódź, and Geneva, Switzerland. His mother was Jadwiga Anna Dorota née Dylewska. His father, Teodor Junod, was a Swiss citizen who moved to Russian-held Poland and in 1903 settled in Łódź. There he opened a revue-cinema, Urania – the first permanent cinema theatre in that city. It was there that Bodo made his stage debut at the age of six.

In 1917 Junod moved to Poznań where he joined "Teatr Apollo". In 1919 (under a new stage name of Eugeniusz Bodo, the surname created from the initials of his own first name Bohdan and his mother's – Dorota) he started acting in various Warsaw-based theatres, variétés and cabarets (Qui Pro Quo, Perskie Oko and Cyrulik Warszawski being the most famous). He also played major roles in Warsaw-based "Teatr Polski" and Wilno-based "Teatr Lutnia".

He is best known for his film roles; he played in more than thirty films. His screen debut was a 1925 silent film Rywale. With the advent of sound film Bodo in a matter of years became one of the best-known Polish actors. Usually appearing in musical comedies, already in 1932 he was voted the King of Polish Actors by Film magazine's readers. His popularity rose following three mistaken identity comedies: 1933 His Excellency, The Shop Assistant, 1935 His Excellency, the Chauffeur (both directed by Michał Waszyński and co-starring Ina Benita) and 1934 Czy Lucyna to dziewczyna? (co-starring Jadwiga Smosarska). Always appearing well-dressed, in 1936 Bodo was awarded the title of King of Style by the readers of Film magazine.

In 1931 Bodo became a co-founder of the B.W.B. film studio, and, in 1933, he opened a private producers' company "Urania", named after his fathers' cinema in Łódź. His best-known film was Neighbors (Piętro wyżej) (1937), which he wrote and produced himself. On 10 January 1939 Bodo with his business partner Zygmunt Woyciechowski opened a restaurant and a café – the "Café Bodo" – at Warsaw's prestigious Pierackiego street (modern Foksal). By that time his popularity reached far beyond the borders of Poland, to the extent that Yugoslavian press dubbed him Polish Maurice Chevalier. Bodo himself toured Germany promoting Polish-made feature films on that market.

During the invasion of Poland he organized recitals for the Polish soldiers and civilians during the Siege of Warsaw. He then fled to Lwów, where he joined the Tea-Jazz band led by Henryk Wars. With that troupe he toured the Soviet Union in 1940, he also published a record containing Russian-language versions of his songs. Simultaneously he started efforts to leave the Soviet Union using his Swiss passport. However, shortly after the German invasion of the Soviet Union he was arrested by the NKVD and sentenced to 5 years of lager/labor camp as a result of NKVD Interrogation carried out by NKVD chief Pyotr Fedotov signed on 20 October 1942 (source: documents sent to Poland by the Russian Red Cross in 1992). Initially imprisoned in Butyrki prison in Moscow, he was not released following the Sikorski-Mayski Agreement as the Soviet authorities argued that he was not a Pole but rather a Swiss citizen and hence the Amnesty for Polish citizens in the Soviet Union did not apply to him. Eugeniusz Bodo starved to death on his way to a remote Soviet gulag camp, in Kotlas. He was declared dead on 7 October 1943.

His whereabouts remained unknown for another 50 years. Before the collapse of communism in 1989, the Soviets gave the false version that Bodo had been murdered by the Germans in 1941. This version is repeated even in some modern publications. It was only in 1991 that the Soviet authorities revealed his fate. The tragic circumstances surrounding Bodo's death became the subject of a documentary by Stanisław Janicki Eugeniusz Bodo: Za winy niepopełnione (For Crimes Not Committed). The title of the 1997 documentary refers to a 1938 film in which Bodo starred.

In October 2011 in Kotlas, where he died, a cenotaph in his honor was unveiled at a local cemetery.

Films

 Rywale (as Geniuś) (1925)
 Czerwony błazen (1926)
 Uśmiech losu (as the dancer in a cabaret) (1927)
 Człowiek o błękitnej duszy (as the sculptor) (1929)
 Policmajster Tagiejew (as Markovskiy) (1929)
 Kult ciała (as Franciszek, Czesław's helper) (1930)
 Na Sybir (as the worker) (1930)
 Niebezpieczny romans (the main villain) (1930)
 Uroda życia (1930) (as Roszow) (1930)
 Wiatr od morza (as Otto) (1930)
 Bezimienni bohaterowie (as the police captain Szczerbic) (1932)
 Głos pustyni (as sheik Abdullah) (1932)
 Jego ekscelencja subiekt (Jurek, the title role) (1933)
 Zabawka (Kuźma, son of the forest worker) (1933)
 Czarna perła (as Stefan) (1934)
 Czy Lucyna to dziewczyna? (as Stefan Żarnowski) (1934)
 Kocha, lubi, szanuje (as pharmacy terminator Władysław) (1934)
 Pieśniarz Warszawy (as Julian) (1934)
 Jaśnie pan szofer (as Boratyński) (1935)
 Amerykańska awantura (as Paweł) (1936)
 Bohaterowie Sybiru  (as Władek) (1936)
 Książątko (as Tadeusz Rolski) (1937)
 Neighbors (Piętro wyżej) (as Henryk Pączek, radio speaker) (1937)
 Skłamałam (as Karol Borowicz) (1937)
 Paweł i Gaweł (as Paweł) (1938)
Robert i Bertrand (as Bertrand) (1938)
 Strachy (as Zygmunt Modecki) (1938)
 Za winy niepopełnione (as Torence, Holski's friend and partner) (1938)

Notes

References

External links

 Eugeniusz Bodo at the Internet Polish Movie Database

Foreign Gulag detainees
Polish male stage actors
Polish male film actors
Polish male silent film actors
20th-century Polish male actors
Polish film directors
Swiss film directors
Polish Calvinist and Reformed Christians
Polish people imprisoned abroad
Swiss people imprisoned abroad
Swiss people of Polish descent
Polish people of Swiss descent
1899 births
1943 deaths
Polish cabaret performers
Polish deportees to Soviet Union
Polish people who died in Soviet detention
People who died in the Gulag
Polish people detained by the NKVD

20th-century comedians
Deaths by starvation

Eugeniusz Bodo


Olaylar
 Kalmar Birliği dağıldı (kuruluşu 1397).

Doğumlar
 18 Ekim - Anna Jagiellon, Polonya kraliçesi ve Litvanya Büyük Düşesi (ö. 1596)
 tarihi bilinmeyen
 İmam Birgivî, Osmanlı kazasker (ö. 1573)

Ölümler
 7 Mayıs - Antonio Grimani, Venedik Cumhuriyeti'ne "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan 76'ıncı düka (d. 1434)
 9 Ağustos - Ulrich von Hutten, Martin Luther Reformları yanlısı, Alman hümanist düşünür ve şair (d. 1488)
 14 Eylül - VI. Hadrianus, papa (d. 1459)
 tarihi bilinmeyen
 I. Mehmed Giray, Kırım Hanlığı hükümdarı (d. 1465)
 Pietro Perugino, İtalyan Rönesans dönemi ressamı (d. 1448)

1523


Uygulama katmanı veya OSI 7. katman (İngilizce: application layer), programların ağı kullanabilmesi için araçlar sunar. Bilgisayar uygulaması ile ağ arasındaki arabirim görevini yerine getirmektedir.

Katmanların sıralanışında kullanıcıya en yakın olanıdır. Sadece bu katman diğer katmanlara servis sağlamaz. Uygulama katmanında ise uygulamaların ağ üzerinde çalışması sağlanır.

Uygulama katmanı ağ hizmetini kullanacak olan programdır. Bu katman kullanıcının gereksinimlerin karşılar. Örneğin; veri tabanı uygulaması ya da e-posta uygulaması.

Microsoft API'leri uygulama katmanında çalışır. Bu API'leri kullanarak program yazan bir programcı, örneğin bir ağ sürücüsüne erişmek gerektiğinde API içindeki hazır aracı alıp kendi programında kullanır. Alt katmanlarda gerçekleşen onlarca farklı işlemin hiçbirisiyle uğraşmak zorunda kalmaz.

Uygulama katmanı için bir diğer örnek HTTP'dir. HTTP çalıştırılan bir program değil bir protokoldür. Yani bir kurallar dizesidir. Bu dizeye göre çalışan bir tarayıcı (browser), aynı protokolü kullanan bir Web sunucuya erişir.

Uygulama katmanı iletişim kuralları
 HTTP
 SMTP
 POP
 SNMP
 FTP
 Telnet
 NFS
 NTP
 SSH
 GTP
 SDP
 DNS

Kaynakça

Uygulama katmanı


Geschichte der deutschen Arbeiterbewegung. Biographisches Lexikon de l' est un lexique des personnes du mouvement ouvrier allemand.

Contenu
L'encyclopédie répertorie un total de 353 biographies de « principaux représentants décédés du mouvement ouvrier allemand » bien connus, dont 17 femmes. Il est publié en 1970 dans la première et unique édition par  et est créé sous la commission éditoriale de Roland Grau, , W. Rieß et Gerhard Roßmann (éditeurs généraux). L'éditeur est l'Institut pour le marxisme-léninisme du Comité central du SED. Le livre, ainsi que l'ouvrage en trois volumes publié entre 1965 et 1967, présente Geschichte der deutschen Arbeiterbewegung. Chronik un supplément à Geschichte der deutschen Arbeiterbewegung, publiée en 1966 par le même éditeur.

L'annexe est divisée en
 Conférences de parti des partis ouvriers allemands (avec dates et lieux),
 Congrès des organisations internationales du travail (avec dates et lieux),
 Registre des personnes

Historique des éditions
Le Lexique biographique est initialement prévu pour 1964. En raison des préoccupations de la direction du SED, le volume n'est publié qu'en 1970. Il utilise l'expression "arrêté sur de fausses accusations" pour les victimes des purges staliniennes. Le plan d'une seconde édition est reportée par Dietz-Verlag "en raison de problèmes avec le contenu".

Données bibliographiques
 R. Grau u. a. (Redaktion): Geschichte der deutschen Arbeiterbewegung : Biographisches Lexikon. Hrsg.: Institut für Marxismus-Leninismus beim Zentralkomitee der SED, Dietz Verlag, Berlin 1970.

Références

Dictionnaire biographique


Det meste af tiden er en dansk kortfilm fra 2009 instrueret af Steffen Brandt og Jørgen Leth.

Handling

Medvirkende
 Steffen Brandt
 Thorlak Franck
 Kasper Harders
 Jørgen Leth

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2009

Det meste af tiden


Magedska biskupija (lat. Dioecesis Magydensis) je naslovna biskupija Katoličke Crkve. Trenutno je upražnjena.

Zadnji naslovni biskup ove biskupije bio je franjevac Vunibaldo Godchard Talleur.

Prije imenovanja mostarsko-duvanjskim biskupom, fra Paškal Buconjić bio je naslovni biskup ove biskupije.

Izvori

Literatura

Knjige

Katolička upravna podjela
Kršćanstvo u Turskoj

Magedska biskupija


VAZ-2101 "žiguli" (rus. ВАЗ-2101 "жигули"), u Rusiji poznat i kao "kopejka" (rus. "kopejka"; najmanji novčić, 1/100 od rublja), predstavlja kompaktnu limuzinu (putnički automobil, Model 1 u sovjetskoj klasifikaciji) proizveden od strane sovjetskog proizvođača AvtoVAZa. Predstavljen je 1970. godine kao prvi proizvod tvrtke.

Automobil je bio vrlo modificirana verzija Fiata 124 prilagođena Sovjetskom Savezu i većem dijelu Istočnog bloka, proizvedena po Fiatovoj licenci. Nakon toga, široko se izvozio na Zapad, pod markom Lada. Kod nas je bio poznat kao "Lada standard". Inačica karavana nosila je oznaku VAZ-2102.

Talijanski Fiat 124, koji je osvojio titulu Europskog automobila godine 1967., prilagođen je da preživi teške ruske uvjete vožnje. Među brojnim promjenama, otraga su dodani aluminijski bubnjevi kočnica, a originalni Fiatov motor odbačen je u korist novijeg dizajna koji je razvio sovjetski institut NAMI. Ovaj novi motor imao je moderan dizajn bregaste osovine u glavi, ali nikada nije korišten u Fiatovim automobilima. Ovjes je ojačan kako bi izdržao grube ruske ceste, a karoserija je izrađena od debljeg i težeg čelika s ojačanjima u ključnim dijelovima šasije nakon što su pukotine otkrivene tijekom testova izdržljivosti. Prvi modeli bili su opremljeni ručicom za pokretanje u slučaju da akumulator ne izdrži u sibirskim uvjetima, iako je to kasnije odbačeno. Još jedna značajka posebno dizajnirana za pomoć u hladnim uvjetima bila je ručna pomoćna pumpa za gorivo.

Motori koji su se koristili počinju s 1.2 motorom s klasičnim rasplinjačem, pa idu do 1.7 motora u izvoznom modelu, sa sustavom ubrizgavanja goriva iz General Motorsa. Dizelski motori kasnije su se ugrađivali samo za rusko tržište. Pogon je na stražnje kotače. Motor je četverocilindrični s dva ventila po cilindru i jednom bregastom osovinom u glavi motora.

U prvoj godini proizvedeno je 22 000 primjeraka, a kapacitet je do 1973. dosegao 660 000. Prodaja je dosegla milijun 21. prosinca 1973., milijun i pol 1974. godine. U svibnju 1974. krenula je prodaja u Ujedinjenom Kraljevstvu po cijeni od 979 funti. VAZ-2101 proizvodio se, gotovo nepromijenjen, od 1970. do 1982. godine.

Galerija

Izvori

Ruski automobili

VAZ-2101


Rețeaua Europeana Memorie și Solidaritate (REMS) a fost înființată în 2005, ca rezultat al unei inițiative comune, de către miniștrii culturii din Germania, Ungaria și Slovacia. România s-a alăturat rețelei în 2014,.

Scopul Rețelei este de a documenta și de a promova cercetarea în domeniul istoriei europene a secolului XX, și felul în care aceasta este amintită. Domeniile de interes se dezvoltă în jurul regimurilor dictatoriale, războaielor, rezistenței împotriva oprimării. Rețeaua susține activitățile de cercetare, proiectele educationale și evenimentele promoționale prin intermediul unei rețele internaționale de cercetători și de instituții partenere. Toate deciziile legate de programe sunt luate de către organele REMS, organele internaționale de control ale Rețelei.

Din 2010, proiectele rețelei sunt coordonate de către Secretariatului Rețelei Europene Memorie și Solidaritate, cu sediul în Varșovia. Intre 2010 și 2014, Secretariatul a fost afiliat cu Centrul Național pentru Cultură din Polonia. La începutul lui 2015, ministrul polonez al culturii și patrimoniului național, profesorul Małgorzata Omilanowska, a numit o nouă instituție culturală independentă numită Institutul Rețelei Europene Memorie și Solidaritate (Institute of European Network Remembrance and Solidarity).

Activități și proiecte principale
Rețeaua implementează proiecte proprii și sprijină cu expertiză și financiar activitățile instituțiilor, ONG-urilor și centrelor de cercetare care se ocupă de problema comemorării. Obiectivele sunt realizate prin activități ca: organizarea de conferințe, simpozioane, de exemplu Simpozionul anual Memoria Europei, seminarii și ateliere științifice; realizarea de proiecte culturale de ex. expoziții (e.g. Freedom Express, Between Life and Death), spectacole, recenzii de film; editarea de publicații științifice și de popularizare a științei precum și traducerea lucrărilor existente; co-producția de filme,, și emisiuni de televiziune și de radio; sprijinirea cercetărilor științifice; popularizarea cunoștințelor istorice în mass-media tradițională și electronică.

Simpozionul anual "Memoria Europei"
Simpozionul anual "Memoria Europei" este o întrunire anuală organizată de REMS. Scopul adunării este schimbul de experiențe și stabilirea unor metode și forme de cooperare între instituții din diferite țări. Reprezentanți ai instituțiilor istorice europene sunt invitați să dezbată provocările cu care se confrunta ideea Europei de cultură a comemorării, și a promova istoria secolului XX în special cea legată de dictatură. Primul simpozion a avut loc în Gdańsk în 2012. Edițiile următoare s-au desfășurat în Berlin (2013), Praga (2014), Viena (2015), Budapesta (2016), Bruxelles (2017) și București (2018).

Genealogiile Memoriei în Europa centrala și de est
Programul Genealogiile Memoriei (Genealogies of Memory) a fost inițiat de către REMS în 2011, pe baza unui concept dezvoltat de Dr Joanna Wawrzyniak si Dr Małgorzata Pakier. Scopul programului este de a facilita schimburile academice între cercetătorii din Europa centrală și de est, organizând în fiecare an conferințe internaționale și ateliere.

In Between?
'In Between?' este un proiect educațional interdisciplinar început în aprilie 2016. Participanții, în vârstă de 18 până 26 de ani, desfășoară activități de cercetare asupra istoriei orale la frontierele din Europa. Până în 2018, 18 regiuni de frontieră au fost acoperite.

In 2018, proiectul In Between? a primit o mențiune specială a Premiului European pentru Patrimoniu Cultural / Premiul Europa Nostra 2018.

Organe ale REMS

Comitetul de conducere
Comitetul de Conducere este cel mai important organ decizional al REMS. În cadrul lui intră coordonatorii REMS numiți de miniștrii culturii (sau de corespondenții lor). De regulă fiecare țară este reprezentată de o singură persoană, în cazuri speciale pot fi două persoane, însă la luarea deciziei, atunci când o problemă se supune la vot, țara respectivă dispune de un singur vot. Comitetul de Conducere decide strategia și proiectele realizate de Rețea.

În momentul de față în componența lui intră:

 Prof. Jan Rydel, Polonia (președinte a comitetului de conducere)
 Réka Földváryné Kiss, Ungaria
 Dr. Ján Pálffy, Slovacia
 Prof. Matthias Weber, Germania
 Dr Florin Abraham, România

Consiliul consultativ
Consiliul Consultativ este un organ consultativ, compus din personalități de marcă ale lumii științifice, culturale și politice din țările membre REMS precum și din țările, care nu s-au hotărât încă pentru calitatea de membru deplin al REMS, însă sunt pregătite să o construiască. Sarcinile de bază ale Consiliului Consultativ sunt formularea sugestiilor referitoare la direcțiile generale de dezvoltare ale REMS într-o perspectivă medie și pe termen lung cât și reprezentarea Rețelei în exterior, în diferitele țări ale Rețelei precum și pe arena internațională. Membrii:

 Markus Meckel, Germania (președinte a consiliului consultativ)
 Ján Budaj, Slovacia
 Dr Stephan Eisel, Germania
 Prof. Josef Höchtl, Austria
 Prof. Gen. Mihail E. Ionescu, România
 Sandra Kalniete, Letonia
 Dr Zoltán Maruzsa, Ungaria
 Robert Kostro, Polonia
 Prof. Marcela Sălăgean, România
 Gentjana Sula, Albania
 Prof. László Szarka, Ungaria
 Prof. Kazimierz Michał Ujazdowski, Polonia

Consiliul Științific
Consiliul Științific este un organ compus din oameni de știință recunoscuți din domeniul istoriei și științelor sociale. Sarcinile principale ale Consiliului Științific sunt formularea sugestiilor referitoare la direcțiile de cercetare și a formelor de activitate științifică a REMS, recenzarea proiectelor cu caracter științific, reprezentarea REMS la conferințe, congrese și ședințe științifice, precum și evaluarea activității științifice a REMS. Membrii:

 Prof. Attila Pók, Ungaria (președinte a consiliului științific)
 Prof. Peter Haslinger, Germania
 Prof. Constantin Hlihor, România
 Viliam Jablonický, Slovacia
 Prof. Csaba Gy. Kiss, Ungaria
 Prof. Róbert Letz, Slovacia
 Prof. Andrzej Nowak, Polonia
 Prof. Dariusz Stola, Polonia
 Acad. Răzvan Theodorescu, România
 Prof. Stefan Troebst, Germania
 Dr Oldřich Tůma, Republica Cehă

Note

Legături externe

 http://enrs.eu/
 http://europeanremembrance.enrs.eu/

Istoria Europei
Organizații înființate în 2005
Organizații europene

Rețeaua Europeană Memorie și Solidaritate


2009 kan henvise til:

 2009 - årstal
 2009 (Glee) - episode af den amerikanske tv-serie Glee

2009 (flertydig)


Mrazovčevke (lat. Colchicaceae), biljna porodica u redu ljiljanolike, koja je dobila ime po otrovnom biljnom rodu mrazovac (Colchicum). Uz rod mrazovac od poznatijih rodova su i veličanstvena kruna ili glorijoza (Gloriosa), uvularija (Uvularia), vurmbe (Wurmbea) i sandersonija (Sandersonia). Ukupan broj vrsta mrazovčevki je preko 250.

Tribusi i rodovi

 Anguillarieae D.Don
 Baeometra Salisb. ex Endl.  (1 sp.)
 Wurmbea Thunb.  (54 spp.)
 Burchardieae J.C.Manning & Vinn.
 Burchardia R.Br. (5 spp.)
 Colchiceae Rchb.
 Littonia Hook. (7 spp.)
 Colchicum L. (119 spp.)
 Gloriosa L. (2 spp.)
 Hexacyrtis Dinter (1 sp.)
 Ornithoglossum Salisb. (9 spp.)
 Sandersonia Hook. (1 sp.)
 Iphigenieae Hutch.
 Camptorrhiza Hutch.  (1 sp.)
 Iphigenia Kunth (11 spp.)
 Tripladenieae Vinn. & J.C.Manning
 Kuntheria Conran & Clifford  (1 sp.)
 Schelhammera R.Br. (2 spp.)
 Tripladenia D.Don (1 sp.)
 Uvularieae A.Gray ex Meisn.
 Disporum Salisb.  (24 spp.)
 Uvularia L. (5 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Ljiljanolike

Mrazovčevke


Karađoz, bh. humoristička televizijska od dvije sezone. Epizode su trajale po 60 minuta. Emitirana od 1969. do 1971. godine. Snimljena je u produkciji TV Sarajevo u crno-bijeloj tehnici, mono zvukom.

Povijest
Na televiziju je došla nakon što su ju prethodno postavili autori serije Korenić i Demirđić na prvom bh. kazalištu sjenki, nazvanom po kazalištu Karađozu koje je poniklo u Grčkoj. Kazališnu premijeru Karađoz je doživio 1967. u Sarajevu u Svrzinoj kući. TV Sarajevo se na snimanje serije odlučila 1969. godine. Autori serije htjeli su stvoriti orijentalnu priču, koju su prilagodili bosanskim prilikama, pa je beg bio bosanski, a ne istanbulski. Epizode su privukle pozornost gledateljstva. Citati i izreke iz serije živi su i danas. Mnogim je sarajevskim glumcima serija pomogla "probiti led".

Radnja
Serija nije vremenski strogo određena u neko doba osmanske vladavine u BiH, ali radnju moglo bi se zaključiti da je pred dolazak Austro-Ugarske u BiH. Duhovito je prikazan život visokoklasne begovske obitelji. Junaci su Husametin-beg (Rejhan Demirdžić), njegove Kadune, sina Hajdija (Zijah Sokolović), Husametin-begov protivnik Zejbeka (Zvonko Zrnčić), te Fistik (Aleksandar Mičić), lukavi, sposobni i snalažljivi sluga.

Epizode

Epizode 1. sezone
 1969.:
 Lažni bakalin
 1970.:
 Maćeha
 Varalica Fistik
 Đul i Fidan
 Začarani pisar
 Husametin-begovi belaji

Epizode 2. sezone
 1971.
 Krvava Nigar
 Sejtan na kanafi
 Ćutahija
 Prikaze

Uloge
Uloge:
 Rejhan Demirdžić - Husametin-beg
 Aleksandar Mičić - Fistik
 Zvonko Zrnčić - Zejbek
 Nada Pani
 Rudi Alvađ - Ribar
 Zvonko Marković - Ćelal-efendija
 Zijah Sokolović - Hajdi-beg
 Vera Milovanović - Maćeha
 Etela Pardo
 Miralem Zubčević
 Sabahudin Kurt
 Gertruda Munitić - Nigar-Hanim

Izvori

Bosanskohercegovačka filmska umjetnost
Humoristične serije

Karađoz (1969.)


අන්තර්ජාතික ව්‍යාපාර යන්ත්‍ර සංස්ථාව , කෙටියෙන් IBM හා "බිග් බ්ලූ" NYSE ලෙස අනුවර්ත නම් ලබා ඇති IBM ආයතනය ආර්මන්ක් , නිව් යෝර්ක් , USA හි මූලස්ථානය පිහිටි බහු ජාතික පරිගණක තාක්ෂණ හා උපදේශක විචාර සංස්ථාවකි. මෙම ආයතනය 19 වන සියවස තෙක් දිවෙන අඛණ්ඩ ඉතිහාසයකින් යත් අල්ප තොරතුරු තාක්ෂණික ආයතනවලින් එකකි. IBM පරිගණක දෘඩාංග හා මෘදුකාංග නිෂ්පාදනය හා සිදු කරයි. තවද මේන් ෆ්‍රේම් (mainframe) පරිගණකවල සිට නැනෝ තාක්ෂණය දක්වා පරාස ගතවන අංශ සදහා යටිතල පහසුකම් සේවා , සත්කාරක සේවා හා උපදේශන සේවා සලසයි.

ලොව පුරා 388,000 වඩා වැඩි සේවක සංඛ්‍යාවකින් යුත් IBM ආයතනය මෑත ඉතිහාසයේ වැඩි කලක් පුරා ලෝකයේ විශාලතම පරිගණක සමාගම ලෙස නම් දැරීය. 2006 සිට මුළු ආදායමෙන් (Hawlett – Packard) ට දෙවැනි වීම හැරුණු විට වඩාත් ලාභදායී ආයතනය ලෙස එය පැවතුණි. IBM ආයතනය අනෙකුත් සියලු එක්සත් ජනපද තාක්ෂණික ආයතනවලට වඩා පේටන්ට් බලපත්‍ර සංඛ්‍යාවකට හිමිකම් කියයි. එයට රටවල 170 කටත් වඩා වැඩි ප්‍රමාණයකට ඉංජිනේරුවන් හා උපදේශකයන් සිටින අතර ලොව පුරා IBM පර්යේෂණය (IBM Research) ට විද්‍යාගාර අටක් පවතී. IBM සේවකයන් නොබෙල් ත්‍යාග තුනක් ටියුරින්ග් සම්මාන හතරක් තාක්ෂණය පිළිබද ජාතික පදක්කම් පහක් හා විද්‍යාව පිළිබද ජාතික පදක්කම් පහක් දිනාගෙන ඇත. IBM ආයතනය පසුගිය වසරවල චීප නිෂ්පාදකයෙක් ලෙස ලෝකයේ හොදම අර්ධ සන්නායක අලෙවිකරුවන් විසි දෙනා අතර සිටි අතර 2007 දී IBM ආයතනය ලෝකයේ විශාලතම මෘදුකාංග සමාගම අතර දෙවන ස්ථානයට පත්විය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/International_Business_Machines

IBM


يان ووترس ، من مواليد 17 يوليو 1960، لاعب كرة قدم هولندي سابق، ومدرب كرة قدم هولندي حالي.

لعب مع منتخب هولندا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون هولنديون مغتربون في ألمانيا
رياضيون هولنديون مغتربون في إسكتلندا
رياضيون هولنديون مغتربون في تركيا
طاقم نادي رينجرز غير اللاعبين
لاعبو بي إس في آيندهوفن
لاعبو أياكس أمستردام
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو بايرن ميونخ
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1988
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1992
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كأس العالم 1994
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم من أوترخت (مدينة)
لاعبو كرة قدم هولنديون
لاعبو كرة قدم هولنديون مغتربون
لاعبو منتخب هولندا لكرة القدم
لاعبو نادي أوتريخت
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
لاعبون فائزون بكأس الاتحاد الأوروبي
مدربو أياكس أمستردام
مدربو الدوري الهولندي الممتاز
مدربو كرة قدم هولنديون
مدربو ي إس في آيندهوفن
مدربو نادي أوترخت
مواليد 1960
مواليد في أوترخت

يان ووترس


بروسين تراوري، لاعب كرة قدم عاجي.

لعب مع نادي النصر الكويتي في عام 2006، وقد كان هداف دوري الدرجة الأولى في موسم 2006/2007 برصيد 9 أهداف، كان هو أول لاعب يسجل هدف في الدوري الكويتي 2007/2008 حيث سجله أمام نادي السالمية

مصادر

لاعبو كرة قدم إيفواريون
لاعبو نادي النصر (الكويت)
لاعبو نادي السالمية

بروسين تراوري


Lena Oberdorf (Gevelsberg, 19 de dezembro de 2001) é uma futebolista alemã que atua como meio-campista pelo VfL Wolfsburg e pela Seleção Alemã de Futebol Feminino.

Carreira
Lena Oberdorf começou sua carreira profissional na Bundesliga feminina jogando pelo SGS Essen, onde jogou duas temporadas de 2018 a 2020.
Em 2022, ela assinou uma extensão de contrato com o Wolfsburg até 2025. Na eleição do Ballon d'Or 2022 de melhor jagadora do mundo ela terminou na quarta posição.

Seleção
Oberdorf joga como meio-campo pela seleção alemã de futebol feminino desde 2019. Na Copa do Mundo de Futebol Feminino de 2019, ela foi a jogadora alemã mais jovem do torneio com apenas 17 anos.

Títulos

Premiações

Ligações externas

 Lena Sophie Oberdorf | dfb (em alemão)
 Lena Oberdorf | VfL Wolfsburg (em alemão)

Nascidos em 2001
Jogadoras da Seleção Alemã de Futebol Feminino
Jogadoras da Copa do Mundo de Futebol Feminino de 2023

Lena Oberdorf


Umbria, İtalya'nın 1948 Anayasası ile kısmi bölgesel özerklik verilmiş 20 bölgesinden birisidir. Yarımadadaki denize kıyısı olmayan tek bölgedir ve ülkenin de en küçük bölgelerinden biridir. Marche, Toscana ve Lazio bölgeleriyle çevrilidir.

Bölgenin illeri ve beldeleri

Umbria bölgesindeki 2 il şunlardır:

Umbria bölgesinde nüfusu 20.000 üstünde bulunan beldelerin listesi şudur:

Resimler

Dış bağlantılar

  Umbria Bölgesi resmi websitesi  (Erişme:28.1.2009)

Umbria


Pećina Yenesu () je špilja u pokrajini Kırklareli, u sjeverozapadnoj Turskoj.

Lokacija
Pećina se nalazi 2 km istočno od sela Balkaya i 20 km (12 mi) sjeveroistočno od grada Vize u pokrajini Kırklareli. Pećini se može pristupiti s cesta Vize-Kıyıköy, Kıyıköy-Aksicim-Balkaya ili Saray-ahçeköy-Aksicim-Balkaya. Pećina se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m n/m i oko 5 m iznad vodenog korita obližnjeg potoka Yana Dere.

Osobine
Špilja Yenisu sastoji se od dvije špilje formirane u dva različita geološka doba, koje se nalaze na dvije razine. Glavna galerija, koja odmah na ulazu prati urušenu dvoranu, najaktivniji je dio. Ovdje se nalazi nekoliko bara i jezera s dubinama od 0.5 do 1.5 m s potkapinama, stalaktitima, stalagmitima i draperijama. Ukupna dužina špilje je 1,620 m.

Špilju su istraživali geolozi državne tvrtke za istraživanje i istraživanje minerala (MTA). Prema riječima zamjenika direktora za kulturu i turizam u Kırklareliju iz 2015. godine, otvaranje špilje za turizam predviđalo se do kraja te godine. Razdoblje posjeta odredit će Pokrajinski odbor za prirodu u skladu s populacijom šišmiša u špilji.

Izvori

Špilje u Europi
Reljefni oblici u europskom dijelu Turske

Yenesu


ෆියුජිටිව්ස් ලෙසින් හැඳින්වූයේ 1920දී පමණ  එක්සත් ජනපදයෙහි, නෑෂ්විල්, ටෙනසිහී, වැන්ඩබිල්ට් විශ්වවිද්‍යාලයෙහි ඒකරාශි වූ කවියන් හා සාහිත්‍ය ප්‍රාඥයන් කණ්ඩායමකි. ඔවුන් විසින් 1922-1925 අතරතුර කාලය තුලදී තම කෘතීන්හි විශේෂත්වයන් පිළිඹිබු කල ද ෆියුජිටිව් නමැති කුඩා සාහිත්‍යමය සඟරාව ප්‍රකාශයට පත් කලහ. ද ෆියුජිටිව් ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණු කාල පරිච්ඡේදය ඉතා කෙටි එකක් වුවද එය ඇමරිකානු සාහිත්‍ය ඉතිහාසයෙහි මහත් වැදගත් ප්‍රකාශන අතුරින් එකක් ලෙස ගැනේ.  ද ෆියුජිටිව් නිසා,  විසිවන සියවසෙහි පළමු අඩෙහි පාඨානුගත විශ්ලේෂණයෙහි ඉංග්‍රීසියෙන් ප්‍රමුඛ විධිය වූ නව විචාරයෙහි මූල ප්‍රභවයක් බවට වැන්ඩබිල්ට් පත් විය.

ෆියුජිටිව්ස් (කවියන්)


يعد نظام شبكة النفاذ العام،  ، نظام اتصال لاسلكي متقدم، والذي يتمكن فيه الهاتف الخلوي أن يبدل وجهة اتصاله بين الشبكات المحلية اللاسلكية (WLAN's)، الموصولة بخدمة اتصال بالإنترنت ذو حزمة واسعة (Broadband)، والشبكات واسعة النطاق (WAN)، وهي شبكة الاتصال العامة الخلوية وتدعى (GSM\UMTS).

آلية عمل هذا النظام

الفكرة الرئيسية لهذا النظام بسيطة ففي حال الشبكة الخلوية (Cellular Network) ينشئ الهاتف الخلوي، رابطة اتصال بمحطة استقبال/إرسال موصولة بنواة شبكة شركة الاتصالات الخدمية، بينما في النظام GAN فإن الهاتف الخلوي ينشئ رابطة اتصال مع نواة شبكة شركة الاتصالات الخدمية عبر أي شبكة محلية لاسلكية، فيتم إسناد (حزمة بروتوكولات الإنترنت IP) خاص وآمن بالهاتف الخلوي، عن طريق متحكم خاص بالنظام (GAN Controller اختصاراً GANC)، يعد بمثابة بوابة النفاذ الموصول بشبكة شركة الاتصالات. تدعى رابطة الاتصال الأخيرة بتقنية الاتصال النفقي الآمن بين الهاتف الخلوي، والمتحكم. بإمكان هذه التقنية نقل مختلف المعلومات والصوتيات عبر الرابطة السابقة. فالمشترك يبعد فقط مقدار الضغط على زر موجود في لوحة المفاتيح لجهازه الخلوي في حال كشف هاتفه إشارة لاسلكية موجودة ضمن نطاقه لتحويل وجهة الاتصال بين الشبكتين.

تاريخ النظام GAN

فكرة الدخول لنواة شبكة شركة الاتصالات الخدمية عبر الإشارات الراديوية (Wireless) وشبكات النفاذ إلى الإنترنت ذو الحزمة الواسعة(Broadband)، وضعتها شركة إريكسون في عام 2000 م.
دعي النظام GAN سابقا باسم (UMA-Unlicensed Mobile Access) النفاذ النقال الغير المرخص له في أواخر العام 2004 م. وعندما تطورت هذه التقنية إلى نقل مختلف أنواع المعلومات (كالصوت والوسائط المتعددة...) تطلب ذلك إطلاق اسم جديد على هذه التقنية وبذلك ظهر الاسم GAN والذي بإمكانه تغيير بنية الاتصال النقال.
وبتاريخ 8 نيسان من عام 2005 م, تم الموافقة على معايير (Specifications) هذه التقنية من قبل مشروع الشراكة ذو الجيل الثالث(3GPP-Third Generation Partnership Project) ولكن بقي الاختصار UMA سائدا في الأسواق.

الإيجابيات لنظام GAN

من وجهة نظر المشترك
 التقنية GAN/UMA تؤمن له المقدرة على الاستفادة من خدمات الاتصال النقالة وهي تبادل الصوتيات والمعلومات بجودة عالية وبسعر رخيص نسبيا لاستخدامها تقنيات النفاذ إلى الشبكة العنكبوتية (الإنترنت) الرخيصة, وذلك في الأماكن التي يقضي فيها المشترك معظم وقته كالمنزل أو المكتب, وفي الأماكن العامة التي يستخدم فيها تقنية Wi-Fi كالجامعات ومقاهي الإنترنت وحتى المطارات.
 تزيل عن المشترك عبء دفع التكاليف الباهظة عند الاتصال من نطاق خارج نطاق شركة الاتصالات نفسها والمحادثة من شبكة شركة اتصالات أخرى.

من وجهة نظر شركة الاتصالات
 هذه التقنية سترفع من نسبة عائدات الشركة لاستغناء المشتركين عن وسائل الاتصال التقليدية (الهاتفية الثابتة) والتبديل إلى الاتصال النقال للاستفادة من خدماته.
 تقديم خدمات المحادثة عبر ال IP (VoIP) والتي ستكون منافسة لشركات تأسست على هذه التقنية وأشهرها شركة Skype. وتعد هذه نقطة إيجابية للمشترك.
 بدل بناء محطات اتصال خلوية جديدة عالية الثمن من أجل تغطية نطاق جغرافي معين (Dead Zone) فإن هذه التقنية تسمح للمشترك استخدام نقطة نفاذ رخيصة تستخدم تقنية 802.11 مثلاً في المنازل حيث جودة الإشارة المستقبلة عالية.
 التقنية هذه تعود بالفائدة على الشركات التي تقدم خدماتها الإضافية مع هذه التقنية فتكسب بذلك عائدات أكثر.
السلبية: ضرورة تبديل المشترك لهاتف خلوي يدعم تقنية GAN.

بعض الهواتف التي تدعم تقنية GAN

 Sony Ericsson_ G705u
 LG_ KE520,KF 757,GT 505
 Nokia_6031, 6086, 7510
 Samsung_ T409, T739, T336, P250, P260, P270
 BlackBerry_ Curve 8320 and 8350i, Pearl 8120 and 8220, Bold 9700

الهدف الرئيسي من هذه المقالة هو تحليل المعيار 3GPP UMA/GAN وتبيان مقدار أهميته في تطور بنية الشبكات الخلوية. بينما البعض يرون تقنية GAN حلا مؤقتاً فقط للاستعاضة عن تقنيات مستقبلية بينما يرى الآ خرون هذه التقنية أنها وسيلة في إخفاض تكاليف المكالمات الهاتفية في الأماكن التي يقضي فيها المشترك معظم وقته.

نقل الصوت باستعمال بروتوكول الإنترنت
شبكات
معايير مشروع شراكة الجيل الثالث
واي فاي

شبكة النفاذ العام


An Panicum petersonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Leo Hitchcock ngan Erik Leonard Ekman. An Panicum petersonii in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum petersonii


Oluklu balina ya da Fin balinası, Çatal kuyruklu balina (Balaenoptera physalus), oluklu balinagiller (Balaenopteridae) familyasına ait bir balina türü. Gök balinadan sonra yaşayan ikinci büyük balina, ikinci en büyük canlı türüdür, ve 27 metreye kadar büyüyebilirler. Dünyadaki okyanuslardan her birinde yaşayan oluklu balinalar kutupsal iklimden, tropikal iklime kadar her türlü suda yaşamlarını sürdürebilirler. Bulunmadıkları kısıtlı yerler okyanuslardan uzak, hareket olanağını azaltan, kuzey ve güney kutuplarındaki yüzen buz kütlelerinin olduğu alanlardır. Popülasyonlarının en çok olduğu yerler ılıman sulardır. 20. yüzyılda kontrolsüz avlanmaları sonucu bugün sayıları oldukça azdır bu nedenle koruma altındaki türler arasında yer alırlar. Uluslararası Balinaavı Komisyonu (IWC) bu türün avlanmasına ilişkin bir erteleme kararı yayınlamıştır.

Sınıflandırma

Oluklu balinalar uzun yıllardır taksonomistler tarafından bilinmektedir. İlk olarak 1675 yılında Frederick Martens tarafından tanımlanmışlar daha sonra 1725 yılında Paul Dudley tarafından üzerine yeni bilgiler eklenmiştir. Bu tanımlar Carl Linnaeus'un 1758 yılında Balaena physalus türü için yaptığı çalışmaların temelini oluşturmuştur. 19. yüzyılın başlarınd bu tür Bernard Germain de Lacèpéde tarafından tekrar sınıflandırılarak Balaenoptera physalus adını almıştır. Verdiği bu isim Yunancada esmek anlamına gelen "physa" sözcüğünden gelir.

Bu balinalar (Balaenopteridae familyası) Gök balinaları da içine alan oluklu balinagillerdendir ve diğerlerinden miyosen çağının ortalarında ayrılmışlardır. Fakat bu familyanın üyelerinin birbirlerinden ne zaman ayrıldığına dair bir bilgi yoktur. Mavi balina ve oluklu balinanın melezlerinin Kuzey Atlantik ve Kuzey Büyük Okyanus'ta oluştuğu bilinir.

Günümüze gelindiğinde her biri farklı fiziksel özellik ve vokallere sahip iki alt cins bulunur. Kuzey oluklu balinası ya da B. p. physalus (Linnaeus 1758) olarak bilinen cins Kuzey Atlantik'te yaşarken, Antarktik oluklu balinası ya da B. p. quoyi (Fischer 1829) olarak bilinen cins ise Güney Okyanusu'nda yaşar. Birçok uzman Kuzey Büyük Okyanus balinalarının da ayrı bir cins olduğunu düşünse de genel alanda bu cins ayrı olarak isimlendirilmez.

Fiziksel özellikleri
Fin balinaları 20 metre uzunluğunda ve 80 ton ağırlığındadır. Ortalama 100 yıl yaşarlar.

Yaşam süreçleri

Oluklu balinalar kış mevsimi boyunca ekvatora yakın ılıman sularda çiftleşirler. Gebelik on bir ilâ on iki ay arasında sürer. Yeni doğmuş bir yavru boyunun 11 - 12 metreye ulaştığı 6 - 7 aylık olana kadar annesinin peşinden yiyecek aramaya gider fakat bu süreden sonra anneyle ilişkisini keser ve avlarına bağımsız çıkar. Dişiler her iki - üç yılda yavru verirler. Bugüne kadar 6 yavruya kadar örnekleri görülmüşse de her defasında bir yavru doğması daha yaygındır. Oluklu balinalar 3 ile 12 yaş arasında cinsel olgunluğa ulaşırlar.

Beslenme

Oluklu balinalar, süzerek beslenme denen yöntem ile beslenirler. Dişleri yoktur. Ağızlarında balina çubuğu denen bir yapı bulunur ve su içindeki planktonları bunlarla tutarak beslenirler. Bu yapılardan her bir yetişkin bireyin ağzının iki yanında toplam 262 ile 473 arasında bulunur. Bu balina çubuklarının boyutları uzunlukta 76 cm'ye, genişlikte 30 cm'ye varabilir. Yetişkin balinalar günde 1.800 kiloya kadar yiyecek tüketirler.

Davranışlar

Oluklu balinalar en hızlı deniz memelilerinden biridir. Hızları saatte 37 kilometreye varır. Bugüne kadar kaydedilen en yüksek hızları saate 40 kilometre olan bu balinalara sualtının tazıları lâkabı verilmiştir. Oluklu balinalar diğer oluklubalinagillerde bulunan diğer türlere göre birlikte yaşamaya daha düşkündür. Her bir grup  6 ile 10 arasında bireyden oluşsa da beslenme açısından zengin yerlerde birleşen bireylerin sayısı 100'ü bulabilmektedir.

Çıkardıkları sesler

Tüm balinalar gibi oluklu balinaların erkekleri de az sıklıkta fakat yüksek sesler çıkarırlar. Gök balinalar ile oluklu balinaların çıkardıkları sesler hayvanlar âlemindeki en yüksek sestir. Çıkardıkları sesler bir iki saniye sürer. 184 - 186 desibele varan sesleri bulundukları yerden yüzlerce mil öteden duyulabilir. Bir izleyicinin bir metre uzağında bu sesi yaptığı takdirde çıkardığı ses kişinin bir metre ötesinde çalacak olan bir trenin düdüğüne eşittir. Sadece erkek oluklu balinaların çıkardıkları bu seslerin çiftleşme döneminde bir kur gibi iş gördüğü gözlenmiştir. Oluklu balinaların sayılarındaki hızlı düşüşün sebebi, okyanuslardaki donanma üslerinin, yük gemilerinin vb. son 100 yıl içinde gereksiz gürültülerinden çiftler arasındaki etkileşime olumsuz yönde etkimesi gösterilebilir.

Doğal yaşam alanları ve göçleri

Oluklu balinaların sayıları ve gidişatı

Kuzey Atlantik

Kuzey Büyük Okyanus

Geniş çaplı avlar başlamadan önce Büyük Okyanus'un kuzeyinde yaşayan oluklu balinaların sayısının 42.000 ile 45.000 arasında olduğu tahmin ediliyordu. Bunların yaklaşık 26.000 kadarını kuzeydoğuda yaşayanlar oluşturmaktayken 1975 yılında Büyük Okyanus'unda yaşayan oluklu balinanın toplam sayısı 8.000 ile 16.000'lere düştü. U.S. Pacific Marine Mammal Stock Assessments'''ın 2005 yılı verilerine göre bugün Büyük Okyanus'ta yaşayan sadece 2500 oluklu balina var.

 Antarktika

Antarktik oluklu balinasının geçmiş ve günümüz popülasyonu hakkında bilinenler oldukça kısıtlıdır. Uluslararası Balinaavı Komisyonu (IWC)'nun yayımladığı tahminlere göre yoğun av döneminden önce Antarktik oluklu balinalarının sayısı 400.000'in üzerindeydi. 1979 yılında 85.200 olarak açıklanan Antarktik oluklu balinalarının bugün sayısının 3.000'den fazla olmadığı düşünülüyor.IWC (1979). "Report of the sub-committee on protected species. Annex G, Appendix I". Rep. Int. Whal. Commn 29: 84-86. Fakat o dönemde yapılan çalışmaların yetersizliği nedeni ile balinaların hem geçmişteki hem günümüz için yapılan tahminleri fazla güvenilir değildir. 2007 yılı itibarıyla Antarktik oluklu balinaların popülasyonları için kabul görmüş bilimsel bir tahmin/sayı yoktur.

 İnsan tehdidi

Balina avlarının en çok yapıldığı dönem 19. yüzyıldır. Oluklu balinaların yerine bu dönemde Gök balinalar tercih ediliyor olsa da, 1904 - 1975 yılları arasında 704.000 oluklu balina da avlanmıştır. Oluklu balinaların avlandığı ve pazarlandığı başlıca merkez Grönland'dı. Yağlarından yararlanılan bu hayvanlar Grönland için hayatî bir ticaret kaynağıydı fakat Uluslararası Balinaavı Komisyon''u tarafından yaptırılan bu avların sonucunun kötüye gitmesi üzerine komisyon 19 balina alınmasını öngören bir kota koydu. Bazı diğer ülkelerin desteklemesine rağmen kaçak avlar nedeni ile oluklu balinaların sayıları her geçen gün düşmektedir.

Notlar

Kaynakça

en.wikipedia.org'daki 27 Ocak 2007 tarihli 'Fin Whale' adlı madde

Dış bağlantılar

 ARKive - images and movies of the fin whale (Balaenoptera physalus)
 Juvenile fin whale beaches off Ireland
 Fin Whale Vocalizations

Tehlikedeki hayvanlar
Oluklu balinagiller
Avrupa'daki balinalar
Norveç'teki memeliler
İzlanda'daki memeliler
Atlas Okyanusu'ndaki balinalar
Büyük Okyanus'taki balinalar
Antarktika faunası
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Oluklu balina


Vasili Vasilyeviç Kandinski () (, Rusya – 13 Aralık 1944), ressam ve sanat kuramcısı. Teorileri ve uygulamalarıyla 20. yüzyılda etkin rol oynayan önemli bir kuramcı ve ressam olmuştur. Avrupa'da soyut sanatın öncülüğünü yapmıştır.

Kandinski 1866'da Moskova'da doğdu. 1886 yılında Moskova Üniversitesi'nde hukuk ve ekonomi okumaya başladı. Üç yıl sonra Vologda'ya düzenlenen etnografik bir geziye katıldı, ardından Rus Halk Sanatı üzerine bir makale yazdı. Bu deneyimin Kandinski'yi ne kadar etkilediği, Song of Volga, Couple Riding, Colorful Life adlı ilk dönem resimlerinde rahatlıkla fark edilir. Bu resimler, kompozisyon koyu üzerine açık ve ışıklı formlar ile kurgulanmıştır. Sankt-Peterburg ve Paris'e seyahat eden Kandinski, 1896 senesinde hukuk alanındaki kariyerini terk edip ressam olmaya karar verdi. İyi Almanca bildiği için ve eski Rus milliyetçilerinin çoğunlukla yaşadığı Münih'e taşındı. 1900 ve 1908 yılları arasında Moskova Sanatçılar Birliği beraberinde sergiler düzenledi. Diğer yandan Münih sanat ortamına girdi ve sergilerde ismi görünmeye başladı. Yerel sanat okullarında çalışmalar yaptıktan sonra Phalanx sanatçılar grubunu kurdu. Her yönden yetenekli bir sanatçıydı ve öncelerinde öğrencisi olduğu Phalanx grubunun daha sonra öğretmeni oldu. Fransız filozof Charles Fourier'nin (1772–1837), yarattığı ütopik toplumu için kullandığı bir kavram olan Phalanx kelimesi, 1901 yılında Kandinski ve arkadaşları tarafından, sanatçıların sergi açabilme olanaklarını genişletmeyi amaçlayan sanatçı grubuna verilmiş bir isim olarak sanat tarihindeki yerini aldı. Oluşum, 1904 senesine kadar Münih sanat ortamında aktif olarak rol oynamıştır.

10 yıl beraber yaşadığı Gabriele Münter o dönemde devlet okullarına kadınların alınmaması nedeniyle erkek ve kadınlara eşit davranılan Phalanx okuluna katılmıştı. Kandinski ile Phalanx'da tanıştı ve öğrencisi oldu. Bunu birliktelikleri ve yaşadıkları aşk izledi.

1904'te Kandinski ve Münter 4 yıl sürecek olan Venedik, Tunus, Hollanda, Fransa ve Rusya gezilerine başladılar. Gezileri boyunca Van Gogh, Gauguin ve Monet gibi empresyonisterin sanat yaklaşımları konusunda incelemelerde bulundular. 1908'de tekrar Münih'e dönerek yerleştiler.

Kandinski 1909 yıllarında ünlü emprovizasyonlarına başladı. 1911'de Kandinski, Münter ve diğer arkadaşları ile Münih'teki geleneksel sanatçılar derneğini ile bağlantılarını kopartarak Der Blaue Reiter (Mavi Binici) akımını oluşturdu. İki kısa yıldan sonra bu yeni grup Kandinski'nin önderliğinde Matisse, Picasso, Delauney ve Klee gibi zamanın önemli yaratıcılarını etrafında toplamıştı bile. Der Blaue Reiter yeni dönem için müzik, tiyatro ve bilimsel alanları da kapsayarak soyut resim, gerçekçilik akımları, primitive sanatlar ve çocuksu çizimler için adeta bir yön gösterici işlevindeydi. Böylece Münih dünyada önemli bir sanat merkezi haline geldi.

Kandinski yaklaşımını 1912'de yayımlanan Sanatta Zihinsellik Üzerine adlı kitapta geliştirdi. Kandinski için sanat, manevi değerlerin betimlenmesidir. Her sanat dalı dışsal yapısı itibarıyla birbirinden ayrılsa da buluştukları ortak nokta, insan ruhunu arıtıp, harekete geçirebilecek iç amaç için çaba vermeleridir.

1914'te savaş başladığında Kandinski Rusya'ya geri döndü ve Nina Andrevskaya ile evlendi. Gabriele Münter Münih'te kaldı.

1920 yılında, Sanatsal Kültür Enstitüsü adlı kurum için, süprematizm, Vladimir Tatlin'in (1885-1953) 'Malzemelerin Kültürü', konstrüktivizm ve kendi teorilerini içeren pedagojik bir program hazırlamak için görevlendirildi. Bauhaus bünyesindeki öğretim kadrosuna dahil olacağı tarih olan 1922 senesine kadar bu çalışmanın yürürlüğe konmasını bekledi. 1921 yılında RAKHN'de (Rusya Estetik Akademisi) aktif olarak görev aldı. Bir sene sonra Almanya'ya gitti ve Nazilerin 1933 yılında kapatacağı Bauhaus Okulu'nda eğitmen olarak görev aldı. 1922'de Berlin'de gerçekleştirilen ilk Rus Sanat Sergisi, Erste Russische Kunstausstellung'a katıldı. 1924'te Feininger, Yavlenski ve Klee ile birlikte Mavi Dörtlü'yü (Blaue Vier) kurdular. 1933'te Hitler kapatana kadar Bauhaus'da hocalık yaptı.

1933'te Paris'e yerleşti. 1939'da Fransız vatandaşlığına geçti. Fransa'da pek çok önemli eser yaptı. Kandinski 1944'te Paris'te yaşamını yitirdi.

Dış bağlantılar

 Vasili Kandinski

1866 doğumlular
Moskova doğumlular
1944 yılında ölenler
19. yüzyıl Rus ressamları
20. yüzyıl Rus ressamları
Modern ressamlar
Rus avangardı
Mavi Süvari

Vasili Kandinski


George Downing peut faire référence à :

  (1584–c. 1659), pionnier anglais colon en Irlande
Sir George Downing,  baronnet (1623–1684), soldat et diplomate anglo-irlandais qui a donné son nom à Downing Street à Londres
Sir George Downing,  baronnet (c. 1656–1711), Teller of the Receipt de l'Échiquier
Sir George Downing,  baronnet (1685–1749), homme politique britannique
  (1963-), entrepreneur britannique
  (1819–1903), abolitionniste américain et militant des droits civiques
  (1897–1973), entraîneur de football américain, de basket-ball et de baseball
  (1930–2018), surfeur américain

George Downing


Louis Aimé Augustin Le Prince  () a fost un inventator francez care a făcut primele filme.

Filmografie
 Man Walking Around A Corner (LPCC Type-16)
 Roundhay Garden Scene (LPCCP Type-1 MkII)
 Traffic Crossing Leeds Bridge (LPCCP Type-1 MkII)
Accordion Player (LPCCP Type-1 MkII)

Viața
Le Prince nu a fost niciodată capabil să efectueze o demonstrație publică planificată în SUA, deoarece a dispărut în mod misterios dintr-un tren la 16 septembrie 1890. Trupul și bagajele sale nu au fost găsite niciodată, dar, un secol mai târziu, s-a găsit în arhiva poliției o fotografie a unui om înecat care ar fi putut fi el. Motivul dispariției sale variază. Teoriile includ o crimă planificată de Edison, sinucidere, homosexualitate secretă, dispariție intenționată pentru a începe o nouă viață și o crimă a fratelui său fără de voința mamei.

Dispariția

Pe data de 16 septembrie 1890, acesta a dispărut în timp ce călătorea cu un tren de la Dijon la Paris. Bagajul său, ce se afla într-un compartiment separat, a dispărut de asemenea.

Nevasta sa, Lizzie, care-l aștepta la casa pe care o închiriaseră în New York, a fost vizitată de un străin care s-a prezentat ca "Domnul Rose". El i-a cerut să-i vadă soțul. Când i s-a răspuns că acesta nu a ajuns, străinul a plecat aparent agitat. Mai târziu acesta a revenit la Lizzie, deghizat într-un lăptar. Aceasta i-a spus că îl recunoaște și l-a amenințat că va chema poliția, iar străinul a plecat.

Referințe

Vezi și
 Scena din grădina Roundhay

Nașteri în 1841
Decese în 1890
Inventatori francezi
Regizori de film francezi
Pionieri ai cinematografiei
Persoane dispărute

Louis Aimé Augustin Le Prince


A barretina (; plural: barretines, diminutive of barret "cap") is a traditional hat that was frequently worn by men in parts of the Christian cultures of the Mediterranean Sea such as Catalonia, the Valencian Community, the Balearic Islands, Provence, Corsica, Sicily, Malta, Sardinia, part of Naples, part of the Balkans and parts of Portugal. It was also worn by Muslim men in Majorca until the Christian conquest of the island in the Middle Ages.

History
In Catalonia and Ibiza, men wore barretinas until the 19th century, especially in rural areas. Even in the 1940s and the 1950s, children in rural areas still commonly wore it.

It took the form of a bag, made of wool, usually red, or sometimes purple.

Today, the barretina is no longer commonly worn in everyday life, but is still used in traditional dances, or as a symbol of Catalan identity. A watercolor image dated 1885 of a seller of newspapers (private collection) is perhaps one of the most iconic Catalan images, as it portrays a weathered man standing resolute, new independent newspapers falling from his portable wooden box, a look of tolerance and endurance in his face, while all the while wearing his barretina proudly.

Painter Salvador Dalí sometimes wore the barretina in the 20th century. Some Catalan folkloric characters also wear a barretina, as: the Catalan Christmas figurine caganer, the Christmas log or tió, as well as the fictional characters Patufet, first drawn on the En Patufet magazine by , and "The Catalan" drawn by .

In popular culture
Moments before the 2010 FIFA World Cup Final between Spain and the Netherlands, pitch invader Jimmy Jump rushed onto the field and attempted to place a barretina on the World Cup trophy before being apprehended by several security guards.

See also
Tuque
Revolt of the Barretines
Phrygian cap
Beret

References

External links

  Description and history of the barretina
  Graphical history of the barretina
  Barretina.com, all you need to know about barretines and Catalan culture
  Colla de sa Bodega (traditional Ibiza clothing and dancing) .

Catalan folklore
Catalan symbols
Hats
Catalan words and phrases

Spanish clothing
Italian clothing
Portuguese clothing

Barretina


Pedro Miguel Soares Pinto (Lisboa, 1 de julho de 1977), conhecido habitualmente como Pedro Pinto, é um empresário e político português. Atualmente, desempenha as funções de deputado à Assembleia da República, presidente do grupo parlamentar e adjunto na direção nacional do partido CHEGA.

Natural de Lisboa, licenciado em Relações Internacionais pela Universidade Autónoma de Lisboa. Anteriormente, dedicou-se ao empreendedorismo no ramo da organização de espetáculos tauromáquicos, onde já exerceu a função de diretor da revista Ruedo Ibérico, dedicado à tauromaquia.

Atividade política
É antigo militante e dirigente do CDS-PP de Portalegre.

Em 2014, Pinto invocou António de Oliveira Salazar numa postagem de Facebook: "Está um antropólogo brasileiro (cá não deve haver disso), que já disse que 'o povo português é racista', a 'polícia portuguesa é racista'… Pergunto, se fossemos (sic) realmente racistas este indivíduo poderia estar a falar num canal português estatal a agredir os portugueses desta maneira? Ai Salazar, Salazar, Salazar…".

Em 2019 desfiliou-se do CDS, ingressando no Chega, onde assumiu a liderança da distrital de Beja, candidatando-se às eleições legislativas desse ano como cabeça-de-lista pelo círculo eleitoral daquele distrito.

Atualmente, ocupa o cargo de adjunto da direção nacional, responsável pela secretária-geral do partido e foi candidato à Câmara Municipal de Beja nas eleições autárquicas de 2021.

Nas eleições legislativas de 2022, foi inicialmente apontado ao distrito de Portalegre, acabando por ser escolhido para ser cabeça-de-lista pelo círculo eleitoral de Faro, uma vez que este distrito eleitoral elege nove deputados, ao invés dos dois de Portalegre, aumentando assim as probabilidades do dirigente conseguir um lugar no Parlamento, condizente com a sua posição de dirigente nacional do partido.

Na sua página oficial de Facebook chama às alterações climáticas "uma charada politicamente correta" e defende que o "lugar dos assassinos, violadores, pedófilos é ficar na cadeia para sempre". No dia 6 de fevereiro foi escolhido para assumir a liderança do grupo parlamentar do Chega na Assembleia da República.

Em entrevista à TSF, Pedro Pinto criticou a forma como António Costa montou o novo executivo. Defendendo que o Governo, embora novo, não traz novidades. Deixou críticas ao primeiro-ministro pela escolha de Fernando Medina para Ministro das Finanças: "Se fosse dia 1 de abril até acreditaríamos que Fernando Medina podia ser ministro das Finanças, porque com aquilo que deixou em Lisboa, um legado de dívidas na câmara e uma quase venda aos russos de variadíssimas coisas, isto é quase uma brincadeira de mau-gosto de António Costa com os portugueses".

A 3 de maio de 2022 esteve no Algarve, a fim de ouvir os órgãos distritais sobre os problemas que afetam a região, garantindo "a promessa de que os interesses da região serão defendidos no debate do OE".

Em declarações à rádio TSF, manifestou-se a favor da adesão da Ucrânia à União Europeia, desde que o processo seja "transparente e legal", esperando que este não se atrase por questões económicas.

No XI Conselho Nacional do partido, Pedro Pinto visou a comunicação social: "Vão dizer que o que se está aqui a passar hoje é culto ao líder. Não é. É respeito por aquele homem que pode realmente mudar Portugal". Criticou de seguida a oposição interna do partido e apontou "quatro tipos de oposição" "cobardes", que "não tiveram coragem de dar a cara": "Há aqueles que se autoexcluíram de um gabinete de estudos e começaram a minar, tal qual como fizeram no CDS"; "há ainda os arruaceiros, que diziam que traziam autocarros… Onde é que eles estão?" e "ressabiados, das guerras internas das distritais".

No encerramento da III Academia de Verão da Juventude CHEGA, defendeu que o futuro não passa pelas "amarras do socialismo", considerando esse o principal combate do partido. Achou também "curiosa e intrigante" a imagem do presidente do PSD, Luís Montenegro, a discursar na Universidade de Verão social-democrata com vários jovens atrás de si, afirmando que "o partido que mais jovens mandou embora do país é agora aquele que se apresenta como o partido dos jovens".

Deputado na Assembleia da República

XV Legislatura da República Portuguesa
A 30 de janeiro de 2022, Pedro Pinto foi eleito deputado à Assembleia da República pelo Chega, pelo círculo eleitoral de Faro. No dia 6 de fevereiro foi escolhido como líder da bancada parlamentar do partido Chega. A 29 de março de 2022 tomou posse como deputado.

Em entrevista ao Observador, Pedro Pinto disse que "em política não se pode passar pelos pingos da chuva", numa alusão à rejeição do programa do Governo. O líder da bancada parlamentar do Chega diz que "ninguém acreditava que Fernando Medina fosse ministro das Finanças". Relativamente ao programa do governo, mencionou que "este é um programa de Governo que é um programa eleitoral, que não fala de economia, do turismo, do mundo rural, de tudo aquilo que se pretende que existam respostas, ainda para mais no período de guerra que se vive em que estamos a atravessar uma crise e que será maior ainda".

No dia 19 de abril, acompanhou os deputados André Ventura, Rita Matias e Pedro Frazão à Porta do Colégio Planalto, numa ação para sensibilizar pais e alunos e exigir, no contexto da pandemia de COVID-19, ao Governo o fim da obrigatoriedade do uso de máscaras, sobretudo em meio escolar.

Numa declaração política na Assembleia da República, sublinhou que o SEF "precisa de ser melhorado, mas não extinto", sublinhando que a reforma do Governo iria trazer "mais burocracia e mais atraso", apresentando um projeto de lei que revoga a reestruturação do sistema português de controlo de fronteiras, repondo a estrutura orgânica e as missões do SEF.

Em debate sobre o Orçamento de Estado de 2022, afirmou tal "orçamento [tinha] falhas graves ao nível da Justiça e da economia", justificando que "não pode votar a favor de um Orçamento que não é bom para o português comum". No parlamento ainda acusou a reestruturação de ser uma 'Cabritada', em crítica ao antigo ministro da Administração Interna, Eduardo Cabrita. O Chega acusou este processo de ser um "capricho" do antigo MAI. O líder da bancada do Chega, acusou o Governo de ter tomado uma "decisão irrefletida" numa altura em que precisava de "vender a alma à extrema-esquerda", em particular ao Bloco de Esquerda. Entre as prioridades que o deputado encontra para manter o SEF conta-se a necessidade de conter refugiados que, segundo ele, chegam "de iPhone na mão". No último dia da discussão do OE, criticou "o país das maravilhas de António Costa" para falar sobre os problemas nas forças de segurança. Sublinhou também que as dificuldades "são mais graves no interior" do país, onde há um "abandono total dos territórios", pedindo ao Governo mais efetivos para reforçar as forças de segurança. A 2 de junho de 2022, foi eleito e tomou posse como presidente do grupo parlamentar.

Numa intervenção política, considerou que eliminar as isenções fiscais para os partidos "é da mais elementar justiça" e que as forças políticas têm de "partilhar o fardo fiscal com o cidadão".

No encerramento da segunda moção de censura apresentada pelo CHEGA ao Governo, acusou o PSD de ter cedido ao socialismo e de ser "frouxo, fraquinho e fofinho", defendendo que o seu partido é uma "oposição única" ao Partido Socialista. Afirmando ainda que, "na política, não há meio-termo, é sim ou não", criticando de seguida a abstenção dos deputados sociais-democratas, argumentando que representa "cumplicidade com as políticas socialistas e com António Costa".

Comissões Parlamentares

 Comissão de Assuntos Constitucionais, Direitos, Liberdades e Garantias [Vice-Presidente da Comissão];
 Comissão de Cultura, Comunicação, Juventude e Desporto [Suplente].

Controvérsias
Em julho de 2022, foi noticiado que, nesse mesmo mês, Pedro Pinto, num corredor da Assembleia da República, tentou encostar a sua testa à de Nuno Saraiva, assessor do PS, num tom provocatório, enquanto ameaçava partir-lhe a "tromba", chamando-o de "anão".

Em junho de 2023, foi reportado que Pedro Pinto tinha sido visto, nesse mesmo mês, a agredir um árbitro de futebol de 18 anos e a tentar agredir um outro da mesma idade num torneio infantil de escalões de sub-11 e sub-13, em que também participava a equipa do seu filho, o Futebol Clube do Crato.

Resultados eleitorais

Eleições Autárquicas

Eleições legislativas

Deputados da Assembleia da República Portuguesa em funções
Políticos do Chega
Políticos do Centro Democrático e Social – Partido Popular
Jornalistas de Portugal
Alumni da Universidade Autónoma de Lisboa
Naturais de Portalegre (Portugal)

Pedro Pinto (político)


An Domingoa susiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Donald Dungan Dod. An Domingoa susiana in nahilalakip ha genus nga Domingoa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Domingoa

Domingoa susiana


Alberico Giuseppe Albricci (Gallarate, 6. prosinca 1864. – Rim, 2. travnja 1936.) je bio talijanski general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata obnašao je dužnost načelnika stožera 1. armije, te je zapovijedao 5. divizijom i II. korpusom na Talijanskom i Zapadnom bojištu. Nakon rata obnašao je dužnost ministra rata u Vladi Francesca Nittija.

Vojna karijera
Alberico Albricci je rođen 6. prosinca 1864. u Gallarateu. Sin je Antonia Albriccija i Lavinie Albricci rođ. Birago. Bio je u braku s Vittoriom Doix. Vojno školovanje započine pohađajući Vojnu školu u Milanu, te potom Vojnu akademiju u Modeni. Sudjeluje u ratu u Eritreji, nakon čega je u veljači 1888. promaknut u čin poručnika. U čin satnika unaprijeđen je u kolovozu 1897., dok čin bojnika dostiže u ožujku 1907. godine. Godine 1908. zapovijeda bojnom, te sudjeluje u otklanjanju posljedica razornog potresa koji je te godine pogodio Siciliju i Kalabriju. Od 1910. obnaša dužnost vojnog atašea u talijanskom veleposlanstvu u Beču koju dužnost obnaša idućih pet godina. Istodobno, te iste 1910. godine, imenovan je počasnim pobočnikom kralja Viktora Emanuela III. koji mu u prosincu 1913. dodjeljuje titulu grofa.

Prvi svjetski rat
U trenutku ulaska Italije u rat na strani Antante Albricci obnaša dužnost stožernog časnika u operativnom odjelu Glavnog stožera. Odmah na početku neprijateljstava u srpnju 1915. unaprijeđen je u čin pukovnika. Tijekom 1915. zapovijeda Brigadom Basilicate, da bi u ožujku 1916. bio imenovan načelnikom stožera 1. armije s kojom uspješno zaustavlja austrougarsko napredovanje u Tirolskoj ofenzivi. Navedenu dužnost obnaša do svibnja 1917. kada je imenovan zapovjednikom 5. divizije koja je držala položaje na masivu Adamello. U međuvremenu je, u lipnju 1916., promaknut u čin general bojnika. Sredinom listopada 1917., neposredno pred početak Kobaridske ofenzive imenovan je zapovjednikom II. korpusa zamijenivši na tom mjestu Lucu Montuorija. U Kobaridskoj ofenzivi uspješno zapovijeda povlačenjem svojeg korpusa od Monte Santa do rijeke Piave.

U travnju 1918. s II. korpusom upućen je na Zapadno bojište u sklopu talijanske pomoći saveznicima koji su bili pritisnuti njemačkom Proljetnom ofenzivom. Albriccijev korpus je ušao u sastav francuske 5. armije, te je držao položaje u sektoru Bligny. U srpnju 1918. II. korpus je žestoko napadnut tijekom Druge bitke na Marni, ali je međutim, uspio uz teške gubitke zadržati položaje. Tog istog mjeseca unaprijeđen je u čin general poručnika. U kolovozu korpus je primio popunu, te je krajem mjeseca krenuo u ofenzivu u kojoj je Albricci zauzeo visoravan Chemin des Dames. Do kraja rata goneći Nijemce dostigao je rijeku Meuse.

Poslije rata
Nakon završetka rata Albricci do ožujka 1919. zapovijeda II. korpusom. U lipnju na sugestiju načelnika Glavnog stožera Armanda Diaza imenovan je ministrom rata u Vladi Francesca Nittija. Odmah nakon tog imenovanja, u srpnju 1919., imenovan je i senatorom. Kao ministar rata sudjeluje u izradi plana domobilizacije, te novog mirnodopskog ustroja talijanske vojske. Dužnost ministra rata obnaša do ožujka 1920., nakon čega obnaša dužnost zapovjednika korpusa smještenog u Napulju. Godine 1923. promaknut je u čin generala korpusa, a 1926. u čin generala armije. Godine 1932. premješten je u pričuvu. Preminuo je 2. travnja 1936. godine u 73. godini života u Rimu. Pokopan je u mauzoleju Faccanoni.

Izvori
     Alberico Albricci na stranici Treccani.it
     Alberico Albricci na stranici Senato.it

Talijanski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Alberico Albricci


Gravesend es una ciudad de mercado en la ribera sur del Támesis, situada en el noroeste del condado de Kent, Inglaterra.

Geografía
Gravesend forma parte de la diócesis anglicana de Rochester y del área urbana Thames Gateway en el sudeste de Inglaterra.

Según la oficina nacional de Estadística británica, su término municipal conocido como Gravesham tiene una superficie de 99,1 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Gravesend tenía 53 045 habitantes (48,89% varones, 51,11% mujeres) y una densidad de población de 5 352,67 hab/km². El 22,32% eran menores de 16 años, el 71,03% tenían entre 16 y 74 y el 6,65% eran mayores de 74. La media de edad era de 37,5 años.

El 89,12% eran originarios de Inglaterra y el 2,02% de otras naciones constitutivas del Reino Unido, mientras que el 1,65% eran del resto de países europeos y el 7,21% de cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 87,6% de los habitantes eran blancos, el 1,01% mestizos, el 9,99% asiáticos, el 0,71% negros, el 0,42% chinos y el 0,28% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 70,54%, el budismo por el 0,3%, el hinduismo por el 0,83%, el judaísmo por el 0,05%, el islam por el 0,94%, el sijismo por el 7,98% y cualquier otra religión por el 0,27%. El 12,06% no eran religiosos y el 7,03% no marcaron ninguna opción en el censo.

Del total de habitantes con 16 o más años, el 27,8% estaban solteros, el 52,64% casados, el 2,78% separados, el 8,16% divorciados y el 8,61% viudos. Había 21 227 hogares con residentes, de los cuales el 29,25% estaban habitados por una sola persona, el 9,17% por padres solteros con o sin hijos dependientes, el 37,94% por parejas casadas y el 8,93% sin casar, con o sin hijos dependientes en ambos casos, el 8,46% por jubilados y el 6,25% por otro tipo de composición. Además, había 451 hogares sin ocupar y 24 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Atracciones
La princesa indoamericana Pocahontas murió en Gravesend en 1617 y está enterrada en la iglesia parroquial de San Jorge en el centro histórico. El sitio de la tumba de la princesa, esposa de John Rolfe de la compañía de Virginia, se cree que se encuentra por debajo del presbiterio, aunque desde que la iglesia fue destruida por un incendio del 1727 su tumba exacta se desconoce. El cementerio de la St George's Gravesend contiene una estatua de la princesa Pocahontas realizada en bronce.

En la literatura
En El corazón de las tinieblas, de Conrad, la narración completa de la obra ocurre justo río abajo de Gravesend, en el Blyth, singular anclaje desde donde el narrador contempla simultáneamente Gravesend, el faro Chapman, y la desembocadura del Támesis (sea-reach of the Thames).

Referencias

Enlaces externos
 www.stgeorgesgravesend.org.uk
 www.gravesham.gov.uk

Localidades de Kent

Gravesend