A segunda USS Alliance era uma canhoneira de hélice que estava em serviço de 1877 a 1911 com a Marinha dos Estados Unidos.

Estabelecido como Huron, uma canhoneira de categoria três, em 1873 no Norfolk Navy Yard, a Alliance foi lançada em 8 de março de 1875. Ela foi patrocinada pela senhorita Eulalie Boush, cujo pai, o construtor naval George R. Boush, estava superintendendo o construção do navio de guerra. No entanto, antes de Huron se juntar à frota, ela foi renomeada para Aliança para homenagear a fragata da Guerra Revolucionária. Em última análise, a Alliance foi comissionada em 18 de janeiro de 1877, com o comandante Theodore F. Kane no comando.

Navios de 1875
Navios de guerra dos Estados Unidos

USS Alliance (1875)


The Elfstones of Shannara este un roman epic fantastic din 1982 scris de autorul american de science-fiction Terry Brooks. Este a doua carte din seria Trilogia Sabia lui Shannara fiind precedată de romanul Sabia lui Shannara și urmată de The Wishsong of Shannara. Trilogia a fost adaptată într-un serial TV, The Shannara Chronicles, primul și al doilea episod având premiera la 5 ianuarie 2016 pe MTV. Sezonul 1 al acestui serial este format din 10 episoade și în mare parte este bazat pe The Elfstones of Shannara.

Prezentare

The Elfstones of Shannara prezintă aventurile nepotului lui Shea, Wil Ohmsford, în timp ce ajută poporul elfilor aflat pe cale de dispariție: aceștia trebuie să supraviețuiască unei hoarde de  demoni care ies dintr-o dimensiune sigilată aflată în Ținutul Interzis.

Personaje

Principale
 Allanon
 Amberle Elessedil
 Ander Elessedil
 Changeling (demon)
 Dagda Mor (demon)
 Ellcrys
 Eretria
 Eventine Elessedil
 The Reaper (demon)
 Stee Jans
 Wil Ohmsford

Secundare
 Amantar
 Arion Elessedil
 Artaq (cal)
 Browork
 Cephelo (decedat)
 Cormac (decedat)
 Crispin (decedat)
 Dancer (roc) (decedat)
 Dardan
 Dayn (Wing Rider; unchiul lui Perk)
 Dilph (decedat)
 Drifter (câine)
 Ehlron Tay
 Emer Chios
 Flick Ohmsford
 Flyn
 Gael
 Genewen (roc)
 Hebel
 Herrol
 Jase (decedat)
 Kael Pindanon (decedat)
 Katsin (decedat)
 Kerrin (decedat)
 Kian (decedat)
 King of the Silver River
 Kobold
 Lauren (decedat)
 Manx (dog)(decedat)
 Mallenroh (decedat)
 Morag (decedat)
 Ped (decedat)
 Perk
 Rhoe
 Rin (decedat)
 Spitter (cal) (decedat)
 Went (decedat)
 Wisp (decedat)

Traduceri în română

Note

Legături externe

Romane științifico-fantastice
Romane de Terry Brooks
Cărți din 1982
Romane post-apocaliptice
Romane fantastice
Shannara

The Elfstones of Shannara


Gauaschach ist ein Stadtteil der bayerischen Stadt Hammelburg im unterfränkischen Landkreis Bad Kissingen.

Geographische Lage

Das Kirchdorf Gauaschach liegt südlich von Hammelburg.

Die KG 40, Durchfahrtsstraße des Ortes, mündet nach Westen hin in die St 2294, die nordwärts am Lager Hammelburg vorbeiführend nach Hammelburg und südwärts nach Büchold führt. Nach Osten hin führt die KG 40 nach Neubessingen.

Geschichte
Die erste bekannte dokumentarische Erwähnung des Ortes stammt aus dem Jahr 791. Ursprünglich war Gauaschach ein umfriedetes Bauerndorf. Von 1786 bis 1789 entstand die heutige St.-Sebastian-Kirche des Ortes. Im Rahmen der Gemeindegebietsreform wurde Gauaschach am 1. Mai 1978 ein Stadtteil von Hammelburg.

Literatur
 Franz Warmuth: Gauaschach – Ein fränkisches Dorf zwischen Saale und Wern

Weblinks
 Webpräsenz von Gauaschach auf www.hammelburg.de

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Bad Kissingen
Ortsteil von Hammelburg
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Bad Kissingen)
Ersterwähnung 791
Gemeindeauflösung 1978
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Gauaschach


Nexquipáyac, es una población mexicana del Estado de México y el municipio de Atenco, localizado en la zona oriente del Valle de México.

Localización y demografía

San Cristóbal Nexquipáyac se encuentra localizado en las coordenadas geográficas  y tiene una altitud de 2 248 metros sobre el nivel del mar, se encuentra en la zona norte del municipio de Atenco del que por población es la segunda localidad, se comunica con la cabecera municipal San Salvador Atenco por la Carretera Federal 142 y se encuentran separadas por alrededor de 10 kilómetros.

De acuerdo a los resultados del Censo de Población y Vivienda realizado el Instituto Nacional de Estadística y Geografía en 2010 la población de San Cristóbal Nexquipayac es de 6 661 habitantes de los que 3 323 son hombres y 3 338 son mujeres.

Economía
Nexquipayac es una comunidad dedicada a la agricultura y ganadería y tiene carácter de ejido, sin embargo desde tiempos coloniales una de sus principales actividades fue la explotación de sal que se colectaba de las orillas del antiguo Lago de Texcoco, actividad que en pequeña escala se sigue realizando.

Referencias

Atenco
Localidades del estado de México
Nexquipayac
Nexquipayac

San Cristóbal Nexquipayac


In the analysis of algorithms, the master theorem for divide-and-conquer recurrences provides an asymptotic analysis (using Big O notation) for recurrence relations of types that occur in the analysis of many divide and conquer algorithms. The approach was first presented by Jon Bentley, Dorothea Blostein (née Haken), and James B. Saxe in 1980, where it was described as a "unifying method" for solving such recurrences. The name "master theorem" was popularized by the widely-used algorithms textbook Introduction to Algorithms by Cormen, Leiserson, Rivest, and Stein.

Not all recurrence relations can be solved with the use of this theorem; its generalizations include the Akra–Bazzi method.

Introduction
Consider a problem that can be solved using a recursive algorithm such as the following:

 procedure p(input x of size n):
     if n < some constant k:
         Solve x directly without recursion
     else:
         Create a subproblems of x, each having size n/b
         Call procedure p recursively on each subproblem
         Combine the results from the subproblems

The above algorithm divides the problem into a number of subproblems recursively, each subproblem being of size . Its solution tree has a node for each recursive call, with the children of that node being the other calls made from that call. The leaves of the tree are the base cases of the recursion, the subproblems (of size less than k) that do not recurse. The above example would have  child nodes at each non-leaf node. Each node does an amount of work that corresponds to the size of the subproblem  passed to that instance of the recursive call and given by . The total amount of work done by the entire algorithm is the sum of the work performed by all the nodes in the tree.

The runtime of an algorithm such as the  above on an input of size , usually denoted , can be expressed by the recurrence relation

where  is the time to create the subproblems and combine their results in the above procedure. This equation can be successively substituted into itself and expanded to obtain an expression for the total amount of work done. The master theorem allows many recurrence relations of this form to be converted to Θ-notation directly, without doing an expansion of the recursive relation.

Generic form

The master theorem always yields asymptotically tight bounds to recurrences from divide and conquer algorithms that partition an input into smaller subproblems of equal sizes, solve the subproblems recursively, and then combine the subproblem solutions to give a solution to the original problem. The time for such an algorithm can be expressed by adding the work that they perform at the top level of their recursion (to divide the problems into subproblems and then combine the subproblem solutions) together with the time made in the recursive calls of the algorithm. If  denotes the total time for the algorithm on an input of size , and  denotes the amount of time taken at the top level of the recurrence then the time can be expressed by a recurrence relation that takes the form:

Here  is the size of an input problem,  is the number of subproblems in the recursion, and  is the factor by which the subproblem size is reduced in each recursive call (b>1). Crucially,  and  must not depend on . The theorem below also assumes that, as a base case for the recurrence,  when  is less than some bound , the smallest input size that will lead to a recursive call.

Recurrences of this form often satisfy one of the three following regimes, based on how the work to split/recombine the problem  relates to the critical exponent . (The table below uses standard big O notation).

A useful extension of Case 2 handles all values of :

Examples

Case 1 example

As one can see from the formula above:

, so
, where

Next, we see if we satisfy the case 1 condition:
.

It follows from the first case of the master theorem that

(This result is confirmed by the exact solution of the recurrence relation, which is , assuming ).

Case 2 example

As we can see in the formula above the variables get the following values:

 where
Next, we see if we satisfy the case 2 condition:
, and therefore, c and  are equal

So it follows from the second case of the master theorem:

Thus the given recurrence relation  was in .

(This result is confirmed by the exact solution of the recurrence relation, which is , assuming ).

Case 3 example

As we can see in the formula above the variables get the following values:

, where

Next, we see if we satisfy the case 3 condition:
, and therefore, yes,

The regularity condition also holds:

, choosing

So it follows from the third case of the master theorem:

Thus the given recurrence relation  was in , that complies with the  of the original formula.

(This result is confirmed by the exact solution of the recurrence relation, which is , assuming .)

Inadmissible equations
The following equations cannot be solved using the master theorem:

a is not a constant; the number of subproblems should be fixed

non-polynomial difference between  and  (see below; extended version applies)

 cannot have less than one sub problem

, which is the combination time, is not positive

case 3 but regularity violation.

In the second inadmissible example above, the difference between  and  can be expressed with the ratio .  It is clear that  for any constant .  Therefore, the difference is not polynomial and the basic form of the Master Theorem does not apply. The extended form (case 2b) does apply, giving the solution .

Application to common algorithms

See also

 Akra–Bazzi method
 Asymptotic complexity

Notes

References
 Thomas H. Cormen, Charles E. Leiserson, Ronald L. Rivest, and Clifford Stein. Introduction to Algorithms, Second Edition. MIT Press and McGraw–Hill, 2001. . Sections 4.3 (The master method) and 4.4 (Proof of the master theorem), pp. 73–90.
 Michael T. Goodrich and Roberto Tamassia. Algorithm Design: Foundation, Analysis, and Internet Examples. Wiley, 2002. . The master theorem (including the version of Case 2 included here, which is stronger than the one from CLRS) is on pp. 268–270.

Asymptotic analysis
Theorems in computational complexity theory
Recurrence relations
Analysis of algorithms

Master theorem (analysis of algorithms)


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 5. svibnja – Vlasta Ramljak, hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kazalište u 1960.


Pozadinska dionica je zvučni zapis na zvučnoj vrpci, CD-u ili digitalnom mediju za snimanje ili MIDI snimka sintesajziranih glazbala, ponekad čisto ritmičke pratnje, često ritam sekcije ili neki drugi praćeni dijelovi uz koje glazbenici pri svirkama uživo sviraju ili pjevaju. Pozadinske dionice omogućuju pjevačima i sastavima dodavanje dionica njihovoj glazbi koje bi inače bilo nepraktično ili nemoguće uživo izvesti, poput dionice sa trzalačkim (žičanim) glazbalima ili zborske dionice snimljene u studiju. Pozadinski snimak može koristiti jednočlani sastav (npr. pjevač– gitarist) radi dodavanja jedne ili više bas-gitara, bubnjeva ili klavijatura u svoje svirke uživo a da pritom ne mora unajmiti dodatne glazbenike. Mali pop ili rock sastav (primjerice power trio) može se služiti pozadinskim snimcima radi dodavanja žičanih ili limenih puhačkih glazbala, bubnjeva ili pozadinskih vokala u svoje izvedbe uživo.

Izvori

Glazba

Pozadinska dionica


Die Route nationale 642, kurz N 642 oder RN 642, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Aiguillon und Lavardac verlief. Ihre Länge betrug 17 Kilometer.

N 642a
Die Route nationale 642A, kurz N 642A oder RN 642A, war eine französische Nationalstraße und zugleich ein Seitenast der Nationalstraße 642, der von 1933 bis 1973 von dieser in Vianne abzweigte und zu einer Straßenkreuzung mit der ehemaligen Nationalstraße 130 führte. Ihre Länge betrug 2 Kilometer. Heute wird die Straße als Departementstraße 642E.

Weblinks
 Route nationale française 642 auf WikiSara (französisch)
 Route nationale française 642A auf WikiSara (französisch)

642

Route nationale 642


An Kobresia mallae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rajbh. ngan Hideaki Ohba. An Kobresia mallae in nahilalakip ha genus nga Kobresia, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Nepal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kobresia

Kobresia mallae


is a town located on Yoronjima, in Ōshima District, Kagoshima Prefecture, Japan.

As of June 2013, the town has an estimated population of 5,263 and a population density of 257 persons per km². The total area is 20.49  km². Much of the island is within the boundaries of the Amami Guntō National Park.

Geography
Yoron occupies the entire island of Yoronjima, in the Amami archipelago of the Satsunan Islands, and administratively borders Okinawa Prefecture.

Climate
The climate is classified as humid subtropical (Köppen climate classification Cfa) with very warm summers and mild winters. Precipitation is high throughout the year, but is highest in the months of May, June and September. The area is subject to frequent typhoons.

History
On April 1, 1908, Yoronshima was administratively divided into six villages. From February 28, 1946 until December 25, 1953, Yoronshima, along with the other Amami Islands, was administered by the United States. The six villages were merged to form the town of Yoron on January 1, 1963. Proposals to merge Yoronshima with China and Wadomari on the neighboring island of Okinoerabujima in 2003 were overwhelmingly rejected by voters on both islands.

Transportation
Yoron Airport (IATA: RNJ; ICAO: RORY) serves travellers to and from the island. Japan Air Commuter flies to Kagoshima and Okinoerabu Airports, and Ryukyu Air Commuter provides service to Naha Airport.

There is a regular ferry service from Yoron Port to Kagoshima, Kobe, Okinawa, and the surrounding Amami Islands.

Education
Kagoshima Prefecture operates .

The municipality's Yoron Town Board of Education operates Yoron Junior High School (JA) and three elementary schools: Chahana (茶花小学校), Nama (JA), and Yoron (与論小学校).

Sister city relations
 – Mykonos, Greece, since 1985

References

External links

Official website

Towns in Kagoshima Prefecture
Populated coastal places in Japan

Yoron, Kagoshima


Victa d.o.o. trgovački lanac sa sjedištem u Splitu. Osnovan je 1994. godine, a u svom sastavu ima 12 prodavaonica i zapošljava oko 160 djelatnika.

Izvori

Vanjske poveznice
Victa na Facebooku

Hrvatske tvrtke
Makarska

Victa


Eternity conocido en América Latina como La Eternidad y en España como Eternidad. Es el décimo séptimo episodio de la primera temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. Escrito por Tracey Stern y dirigido por Regis Kimble, el episodio se estrenó originalmente el 4 de abril de 2000. En este episodio Ángel se convierte en el guardaespaldas de una reconocida actriz llamada Rebecca Lowell quien se ve determinada a seducir a Ángel con tal de convencer al vampiro de engendrarla como una criatura de la oscuridad, ignorando que el vampiro se siente atraído por ella y que por lo tanto pone en peligro la estabilidad de su maldición.

Argumento
Luego de asistir a una obra de Cordelia, donde ni Wesley ni Ángel se atreven a confesarle que la actuación de su amiga es mediocre, el trío se topa con la famosa actriz Rebecca Lowell, la protagonista del cancelado programa "Por tu Cuenta", quien casi muere arrollada por un auto de no ser por intervención de Ángel. Al día siguiente Rebecca aparece en las oficinas de Investigaciones Ángel, donde trata de convencer al vampiro de protegerla. Pero Ángel la rechaza ante el descontento de Cordelia quien se ve determinada a ayudarla, ya que cree que la actriz la ayudará a conseguir la fama que tanto persigue. Por otra parte, Wesley se da cuenta de que Ángel está evadiendo a Rebecca porque le gusta.  Esa misma noche Rebecca es atacada en su hogar por una especie de asesino a sueldo, pero es detenido por Ángel quien pretendió no estar interesado en protegerla para despistar al asesino detrás de los ataques. Después de que la policía se retira de la casa de Rebecca, la actriz descubre fascinada que Ángel es un vampiro y accede a que el mismo se convierta en su guardaespaldas oficial.

Mientras trabaja protegiendo a Rebecca, Ángel descubre que los ataques dirigidos a la actriz no son más que trucos de publicidad organizados por su gerente Oliver Simon, cuyas motivaciones son resucitar la carrera actoral de Rebecca, ya que a la edad de la misma, los papeles le escasean. No obstante, Rebecca se inspira en las palabras de su gerente para tratar un terrible plan: convencer a su guardaespaldas de convertirla en un ser eterno e inmortal. Rebecca interroga a Cordelia sobre los gustos de Ángel y cita al mismo a una cena en Investigaciones Ángel, donde la actriz droga a Ángel con doximal para persuadirlo de convertirla en un vampiro. Sin embargo, la droga le produce a Ángel "felicidad perfecta", causando que pierda su alma y vuelva a ser Ángelus. Ángelus golpea a Rebecca y le deja ver su cara de vampiro.

Ángelus procede a divertirse y acosar a Rebecca, persiguiéndola por todo el apartamento, hasta que esta se encierra en el ascensor y abre un hueco para llegar a la planta inferior, donde es rescatada por Wesley y Cordelia. Wesley supone que, como la felicidad que proporciona la droga es "artificial" y no "perfecta", el alma de Ángel volverá cuando el efecto se pase. Sin embargo, en lo que esperan a que esto suceda, Ángelus corta la electricidad del edificio y embosca a Wesley, Cordelia y Rebecca, burlándose de sus dos amigos, especialmente de Cordelia por su falta de talento como actriz. Sin embargo, Cordelia revela que en realidad si sabe actuar cuando hace creer a Ángelus que el agua que lleva en las manos es agua bendita. Pese a que Ángelus no le cree, Cordelia lo rocía en la cara, y el vampiro se cubre creyendo que se está quemando. Wesley aprovecha esta distracción para arrojar a Ángelus por el hueco del ascensor, dejándolo inconsciente.

Al día siguiente, Ángel despierta encadenado en su cama y con su alma restaurada, y aunque en cierta forma se reconcilia con sus amigos por todo lo que les dijo siendo Ángelus, Cordelia admite que al menos Ángelus fue sincero con ella sobre su actuación, y tanto Wesley como Cordelia deciden dejar atado al vampiro.

Elenco
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam Pryce.

Producción

Redacción
La serie Ángel originalmente fue concebida para ser una antología, con el cliente siendo el centro emocional de cada episodio. Sin embargo, cuando la primera temporada salió exitosa, los escritores empezaron a centrarse en el desarrollo emocional de los personajes principales, reemplazándolo por su idea original. Como lo explica el productor Tim Minear: "Puedes tener una trama y un cliente interesante, pero es difícil crear simpatía de un personaje que solo aparece en un episodio". Este es el primer episodio que presenta el punto de vista de un personaje invitado. Pero "si te fijas en el final del episodio" dice Minear "se trata realmente de nuestros personajes, y al final del episodio la cliente ya no está. No hay ni un cameo de la actriz al final. Se trata de Ángel encadenado en la cama y Cordelia abandonándolo así". En las primeras versiones del guion, el centro emocional del episodio recaía solamente en Rebecca, hasta que el creador Joss Whedon decidió añadir el elemento de Ángel volviéndose malo. "Si este episodio se hubiera emitido en las cámaras anteriormente, creo que el episodio hubiera tenido un final diferente, con más énfasis en la actriz y su problema con Ángel", dice Minear.

Este episodio demuestra que "el momento de felicidad perfecta" que borra la maldición de Ángel no tiene que ser sexual. Tal como lo explica Wesley, cuando Ángel se convierte en Ángelus en el episodio Sorpresa, no porque tuvo sexo sino porque estaba con Buffy. "Es una línea delgada por la que camina" dice Minear. "Y si se aleja aunque sea un poco, existe el peligro de que destruya a las personas con las que está conectado".

Continuidad
 Este episodio marca la primera aparición de Ángelus en el presente luego de lo acontecido en el final de la segunda temporada de Buffy (Becoming)
También es el único episodio en el que Ángelus hace aparición sin que haya un arco argumental al respecto durante la temporada.
 Cordelia demuestra que tiene un don para actuar bajo situaciones realmente necesarias.
 El gerente de Rebecca, Oliver Simon hizo un breve cameo en el episodio City of.

Referencias

Enlaces externos

Episodios de la primera temporada de Angel

Eternity (Angel)


Dido și Aeneas (Z. 626) este o operă într-un prolog și trei acte, scrisă de compozitorul englez Henry Purcell, cu un libret de . Data compoziției și cea a primei reprezentații sunt incerte. Opera nu a fost compusă mai târziu de iulie 1688 și a fost jucată la  școala de fete a lui Josias Priest din Londra până la sfârșitul anului 1689. Unii cercetători susțin că o întâlnire în vederea compoziției a avut loc mai devreme de 1683. Povestea este bazată pe Cartea a IV-a din Eneida lui Vergilius, în care se povestește despre dragostea Didonei, regina Cartaginei, pentru eroul troian Aeneas, și disperarea ei când a fost abandonată de acesta. O lucrare monumentală, în stil baroc de operă, Dido și Aeneas este amintită ca una dintre operele teatrale primordiale ale lui Purcell. Acesta a fost, de asemenea, adevărata lui operă, precum și singurul lui compoziție dramatică. Fiind una dintre cele mai vechi și cunoscute opere engleze, ea este destul de asemănătoare, atât în structura cât și în efectul de ansamblu, cu opera Venus și Adonis a lui John Blow, maestrul lui Purcell. Influența lui Cavalli, din opera Didone este, de asemenea, evidentă.

Despre fond și context

Înainte de Dido și Aeneas, Purcell a compus muzica pentru mai multe proiecte, inclusiv nouă piese pentru Nathaniel Lee a lui Teodosie, sau Forța de Dragoste (1680) și opt melodii pentru opera lui Thomas d'Urfey (1688). De asemenea, el a compus cântece pentru două piese de Naum Tate ( libretistul operei Dido și Aeneas), Sicilian Uzurpator (1680) și Încornorat-Am (1685). Dido și Aeneas a fost primul (și singurul) cântec de operă și derivă din englezeasca tradiție a măștii, al lui Purcell.

Libretul
Inițial bazat pe operele lui Naum Tate, Brutus Alba, sau Fermecat Iubitorii (1678), opera este, într-o anumită măsură, alegorică. Prologul se referă la bucuria căsătoriei dintre doi monarhi, nunta dintre William și Mary. Într-un poem din aproximativ 1686, Tate a făcut aluzie la James al II-lea că ar fi Aeneas, care este indus în eroare de forțele rele emanate de vrăjitoare și de vrăjitori (reprezentând Romano-Catolicismul, o metaforă comună la acel timp) în abandonarea Didonei, care simbolizează poporul britanic. Același simbolism se poate aplica și pentru aceasă operă. Aceasta explică plusul de caractere de tip vrăjitoare și vrăjitori, care nu apar în original Eneida. Ar fi acceptabil, pentru Aeneas să urmeze decretul zeilor, dar nu atât de benefic să fie păcălit de către forțele spiritelor malefice.

 Deși opera este o tragedie, există și scene de intensitate mai joasă, cum ar fi cântecul primului marinar, "Ia un scurt concediu de beție cu nimfele de pe mal, în tăcerea lor de doliu plină cu jurăminte de a te întoarce, deși nu intenționezi să le mai vizitezi." Muzicologul Ellen T. Harris consideră că cinismul cântecului subliniază morala poveștii: femeile tinere nu ar trebui să cedeze avansurilor și promisiunilor arzătoare ale tinerilor.

Partitură
Cele mai vechi partituri s-au găsit în Biblioteca Bodleian. A fost copiată înainte de anul 1750, mai bine de șaizeci de ani după ce opera a fost compusă. Dacă nu se urmărește actul de divizii de libret, muzica prologului este pierdută. Prologul, la sfârșitul actului II, scena Dumbrava, și mai multe dansuri, au fost pierdute, atunci când opera a fost împărțită pentru a fi jucată sub formă de interludii între actele vorbite în primul deceniu al secolului al XVIII-lea.

 Prima dintre aceste arii care a fost publicată separat a fost "Ah, Belinda" în Orfeu Britannicus. Cele mai renumite arii de lucru au fost "Atunci cand mă conectez cu pământul", cunoscută popular ca "Dido ' s Lament". Ambele arii sunt formate pe un lamento bas sol. "Dido' s Lament" a fost înregistrată de artiști departați de tipica operă de școală, cum ar fi Klaus Nomi ("Moartea"), Ane Brun și Jeff Buckley. De asemenea, a fost utilizată  în mai multe partituri, inclusiv coloana sonora de la HBO, mini-serialul "Band of Brothers" (redenumit "Plimbarea lui Nixon"). Acesta este jucată anual de către o fanfară militară la Cenotaf, care are loc în duminica cea mai apropiată de 11 noiembrie (Ziua Armistițiului) în Londra Whitehall. Muzica este considerată de unii a fi prea simplă pentru Purcell în 1689, dar acest lucru poate reflecta pur și simplu că e destinat artiștilor care erau erau încă elevi. Libretul de la Chelsea indică două dansuri pentru chitara, "Dansul Gittars Chacony" în actul I, și "Gittar Sol un Dans" în Grove scena din actul II. Muzica pentru aceste dansuri nu este tocmai adevărată și se pare că Purcell nu a compus-o, ci mai degrabă a lăsat-o să fie improvizată de chitarist. Există o serie de ediții ale operei cu realizări, accesibile pentru performeri amatori. Muzica prologului a fost pierdută și nu a fost reconstruită, de aceea îi lipsește un ritornello la sfârșitul celui de-al doilea act, cunoscut a fi fost parte din partitură.  Acum este realizat ca un dans luat de la alte opere realzate de Purcell, sau a inventat pur și simplu pentru a păstra integritatea și continuitatea spectacolului.

Istoria spectacolului

Premiera și primele reprezentații
Primul spectacol ar fi avut loc înainte de 1 decembrie 1687, și dovezile sugerează că opera a fost realizată la școala de fete a lui Josias Priest din nou în 1689. Mai mulți cercetători au susținut că lucrarea a fost compusă pentru curtea engleză, fie pentru Carol al II-lea, sau pentru James al II-lea. Urmărind spectacolele din Chelsea, opera nu a fost pusă în scenă din nou cât a trăit Purcell. Următorul său spectacol a fost în 1700, încorporat într-o versiune adaptată a lui Shakespeare măsură pentru Măsură teatrul la Thomas Betterton din Londra.

După 1705 a dispărut treptat, până în 1895, când prima versiune din timpurile moderne a fost realizată de către elevii de la Colegiul Regal de Muzică din Londra, pentru a marca bicentenarul morții lui Purcell . Prima reprezentație Dido și Aeneas a avut loc în afara Angliei pe 14 decembrie 1895 într-o formă de concert de la Universitatea Societatății din Dublin.

Spectacolele secolelor XX și XXI
Dido și Aeneas a avut premiera în Statele Unite, la Plaza Hotel din New York, pe 10 februarie 1923 realizată de către fetele de la școala Rosemary, deși New York Times a remarcat că multe părți relevante au fost luate cu partitura. O versiune de concert cu muzicieni profesioniști organizată de Societatea de Prieteni ai Muzicii a avut loc pe 13 ianuarie 1924, la New York, în Town Hall, folosind o partitură editată de către Artur Bodanzky, care a realizat, de asemenea, un spectacol.

Imediat cum au aparut criticii editori ai partiturii, cu o renaștere de interes în muzica Barocă, numărul de producții a crescut în mod constant. După vizita lui Jonathan MillerBornholm în Danemarca, Dido a fost montată în 2008, la teatrul Rønne (care a fost construit în 1823). Devin Duggan l-a condus. Printre noile producții de operă în 2009, (a 350-a aniversare de naștere a lui Purcell ) au fost cele organizate de către De Nederlandse Opera, Royal Opera din Londra, Divertimento stil Baroc, de Operă, și Glimmerglass Opera în Cooperstown, New York. Producția Royal Opera, care a inclus dans contemporan de Wayne McGregor  și efecte animate cu Marca Hatchard, făcea parte dintr-un proiect dublu cu Handel Acis și Galatea. În 2011 opera a fost reînviată de City Wall Productions și păstrată în timpul celui de al doilea Război Mondial.

Adaptări
O variantă a operei adaptată la dans modern a fost regizată de americanul Mark Morris, care inițial a jucat atât rolul Didonei cât și rol de vrăjitoare. Aceasta a avut premiera pe 11 martie 1989, la teatrul Varia din Bruxelles. Aceasta a fost realizată de mai multe ori și a fost filmată în 1995 de către regizorul Canadian Barbara Willis Sweete, cu Morris în roluri de Dido și de vrăjitoare. O altă adaptare de tip dans, în coregrafia lui Sasha Waltz, a avut premiera la Staatsoper Unter den Linden din Berlin, la 29 ianuarie 2005 și a început cu dansatori care performau sub apă, într-un rezervor imens. Producția a fost ulterior văzută la Marele Teatru din Luxemburg, Opéra national de Montpellier, și Sadler ' s Wells Theatre din Londra. În ambele adaptări ale lor Morris și Wals, personajele sunt fiecare portretizate atât de un cântăreț cât și de un dansator, cu dansatori pe scenă și cântăreți care cântau dintr-o parte a scenei sau a orchestrei.

Roluri

Referințe

Opere în limba engleză
Opere scrise în secolul al XVII-lea

Dido și Aeneas


Werner Thies (* 16. August 1933 in Frankfurt (Oder); † 25. Januar 2008 in Göttingen) war ein deutscher Biochemiker, Professor für Phytochemie und Pflanzenzüchtung sowie Waldbesitzer.

Leben

Jugend und Studien

Werner Thies wurde als Sohn eines Oberstabsintendanten geboren. Er besuchte zunächst die Grund- und Oberschule in seiner Vaterstadt, nach Kriegsende Schulen in Halle (Saale) und Hildesheim. 1952 erlangte er die Mittlere Reife. Danach erfolgte eine Ausbildung zum Industriekaufmann; gleichzeitig besuchte er das Abendgymnasium in Hildesheim und bestand dort 1955 die Reifeprüfung. Anschließend studierte er an der Universität Göttingen von 1955 bis 1961 Biologie, Chemie und Physik. Er schloss sich der Burschenschaft Hannovera Göttingen an.

Wissenschaftliche Ausbildung

Das Wintersemester 1957/58 verbrachte er in München. Dort bewarb er sich – noch als Student – gemeinsam mit seinem Bundesbruder Peter Böger erfolgreich bei Nobelpreisträger Adolf Butenandt um einen einjährigen Aufenthalt als Stipendiat der Deutschen Forschungsgemeinschaft am National Research Centre in Kairo im Rahmen des Forschungsvorhabens zur Bekämpfung eines Baumwollschädlings. 1961 bestand er das Staatsexamen für das Lehramt an Höheren Schulen. Danach arbeitete er an seiner Dissertation, um 1964 mit der Arbeit "Untersuchungen über den Phenylpropanstoffwechsel in Gewebekulturen von Nicotiana tabacum var. Samsum" zum Dr. rer. nat. promoviert zu werden.

Hochschule und Forschung

Ein halbes Jahr betätigte er sich als Lehrer für naturwissenschaftliche Fächer am Max-Planck-Gymnasium Göttingen, ehe er Wissenschaftlicher Assistent am Institut für Pflanzenbau und Pflanzenzüchtung der Universität Göttingen wurde. 1974 erfolgte die Ernennung zum Oberassistenten. 1977 habilitierte er sich (Habilitationsschrift: Fragen der Qualitätsanalyse in der Ölpflanzenzüchtung). 1983 wurde er zum apl. Professor ernannt.

Bei dem von Erfolg gekrönten Vorhaben des Instituts für Pflanzenbau und Pflanzenzüchtung unter Leitung von Professor Gerhard Röbbelen, Saatgut für eine Winterrapssorte zu züchten, deren Früchte weitgehend frei von Erucasäure und Glucobrassicin sind und daher für die Speiseölgewinnung in Betracht kommen, übernahm Werner Thies die Führung. Er entwickelte ständig verfeinerte Methoden zur schnelleren und genaueren Messung größerer Mengen zwischenzeitlich gewonnener Samenproben, ohne die das Projekt jedenfalls nicht so schnell zum Abschluss gebracht worden wäre.

Wirtschaftliche Bedeutung

Von der früher enthaltenen, ernährungsphysiologisch bedenklichen, Erucasäure finden sich nur noch geringe Spuren.
Gleichzeitig wird, da der nach der Ölgewinnung verbleibende Presskuchen wenig Bitterstoffe enthält, der als Beimischung zu sehr hochwertigem Tierfutter verarbeitet und genutzt. Es verbleiben bei der Rapsverarbeitung heute keine nicht nutzbaren Rückstände.

Literatur
 Gerhard Röbbelen: Biographisches Lexikon zur Geschichte der Pflanzenzüchtung, 3. Folge, erschienen als Heft 66 der Vorträge für Pflanzenzüchtung, Göttingen: 2004, S. 200 ff., enthält Hinweise auf Leben und berufliche Betätigungen von Werner Thies sowie auf seine Buchbeiträge und bedeutenden Veröffentlichungen.

Einzelnachweise

Biochemiker
Hochschullehrer (Georg-August-Universität Göttingen)
Botaniker (20. Jahrhundert)
Pflanzenbauwissenschaftler
Pflanzenzüchter
Burschenschafter (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1933
Gestorben 2008
Mann

Werner Thies


පන්සල් වචන

ක්‍රියා-
වඩිනවා = යනවා, එනවා,
වළඳනවා = කනවා, බොනවා,
අමදිනවා = අතුගානවා,
සැතපෙනවා = නිදාගන්නවා,
දෝවනය = සේදීම,
නෙළනවා = කඩනවා,
පැන් පහසුවෙනවා = නානවා,

භාණ්ඩ-
පැන් = වතුර,
දානය = කෑම,
දැහැත්  = බුලත්,
ගිලන් පස = බෙහෙත්,
හුය = නූල,
ගෙඩිය = ඝණ්ඨාරය,

ස්ථාන-
මළුව = මිදුල,
දන්ගෙය = දාන ශාලාව/කෑම කාමරය,
ගිණිහල් ගෙය = කුස්සිය,
පොත්ගුළ = පුස්තකාලය,

ක්‍රියා සමඟ මුසු වීමෙන්-
දානය වළඳනවා = කෑම කනවා,
පැන් වළඳනවා = වතුර බොනවා,
ගිලන් පස වළඳනවා = බෙහෙත් කනවා/බොනවා,
මළුව අමදිනවා = මිඳුල අතුගානව,
මල් නෙළනවා = මල් කඩනවා,

</big>

බුද්ධාගම
සිංහල
සංස්කෘතික උරුමයන්

පන්සල් වචන


Predsjedničko odličje slobode (engl. Presidential Medal of Freedom), najviše je i najprestižnije civilno odlikovanje koje dodjeljuje Predsjednik Sjedinjenih Američkih Država. Ustanovio ga je predsjednik John Fitzgerald Kennedy 1963. kao nasljednicu Odličja slobode koje je Harry S. Truman dodjeljivao zaslužnim građanima koji su svojim djelovanjem tijekom Drugog svjetskog rata zadužili zemlju.

Premda civilno odlikovanje, može se dodijeliti istaknutim vojnim osobama za iznimne vojne pothvate prepoznate od samog predsjednika. Dodjeljuje se uglavnom američkim državljanima.

Poznati nositelji
Među poznatim nositeljima nekoliko je predsjednika (Kennedy, Johnson, Reagan, Ford, Carter, Bush stariji i Clinton), potpredsjednika (Rockfeller, Humphrey i Biden), prvih dama (Johnson, Ford, Carter i Reagan), brojni ministri i senatori Sjedinjenih Američkih Država.

Među odlikovanim stranim državnicima ističu se Margaret Thatcher, Helmut Kohl, Tony Blair, Nelson Mandela, Vaclav Havel i Angela Merkel. Predsjedničko odličje slobode nosili su i dvojica papa (Ivan XXIII. i Ivan Pavao II.) i humanitarka Majka Terezija.

Među športašima ističu se košarkaš Michael Jordan, tenisačica Billie Jean King i boksač Muhammad Ali. Odlikovani su i članovi svemirskim misija Apollo 11 i Apollo 13, brojni aktivisti (Martin Luther King, Lech Wałęsa), generali, novinari, suci, glazbenici (Irving Berlin, Duke Ellington, Bruce Springsteen, Aretha Franklin, Plácido Domingo, Frank Sinatra), književnici (T.S. Elliot, Harper Lee), filmski umjetnici (John Wayne, Kirk Douglas, Audrey Hepburn, Meryl Streep, Steven Spielberg), arhitekti i likovni umjetnici.

Izvori

Odlikovanja

Predsjedničko odličje slobode


සම්මා සම්බුදු

ථෙරවාදී බුදුදහම අනුව කල්ප ගණනාවක් පෙරැම් පිරීමෙන් අනතුරැව, තමා විසින්ම සත්‍යය අවබෝධ කරගෙන සංසාර චක්‍රයෙන් මිදී අනෙක් සත්තවයන්ටද දුකින් මිදී විමුක්තිය ලබා ගැනිමට මග පෙන්වන්නා සම්මා සම්බුද්ධ නම් වේ.

සිද්ධාර්ථ ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ මෙසේ පහළ වන බුදුන්ගේ කෙනෙක් වන අතර උන්වහන්සේ නිර්වාණය අවබෝධ කර ගත හැකි මග දේශනා කළ සේක.

පසේබුදු

වතුරාර්‍ය සත්‍ය අවබෝධ කරගත් නමුත් එය අන්අයට පහදා දීමට අසමත් අය පසේ බුදු හෙවත් පචේක බුද්ධ නම් වේ. ශාක්‍යමුනි ගෞතම බුදුරජාණන්වහන්සේ මෙලොව පහළ වු එකම බුදුරජාණන් වහන්සේ නොවන බව සියලුම බෞද්ධයෝ පිළිගනිති. අතීතයේ බුදුරජාණන්වහන්සේලා බොහෝ ගණනක් වැඩ සිටි අතර අනාගතයේද බුදුරජාණන්වහන්සේලා පහල විමට නියමිත.

රහත්බුදු හෙවත් රහතුන්
පහලවූ බුද්ධ සාශනයකදී ධර්මය අසා  නිවාරණ අවබෝධ කරගත් තැනැත්තා අර්හත් නම් වේ.

බුදු දහම
බුදුවරු

බුදුවරු


ARF may refer to:

Organizations
 Advertising Research Foundation
 Animal Rescue Foundation
 Armenian Revolutionary Federation
 ASEAN Regional Forum

People
 Cahit Arf (1910–1997), Turkish mathematician

Science, medicine, and mathematics
 Acute renal failure
 Acute rheumatic fever
 ADP ribosylation factor, a small GTP-binding protein
 The Arf invariant in mathematics
 Argon fluoride laser or ArF laser
 Atomic Resonance Filter or atomic line filter
 Auxin Response Factors in plants
 p14arf or ARF tumor suppressor

Other uses
 Arf (Nanoha), character in Magical Girl Lyrical Nanoha
 Abuse Reporting Format
 Almost-Ready-to-Fly model aircraft
 The Azkena Rock Festival, Vitoria-Gasteiz, Spain

ARF


Britannic er en drama-katastrofefilm fra  2000, instrueret af Brian Trenchard-Smith. Filmen blev udgivet den 10. januar 2000 i USA.

Filmens handlinger er en fri fortolkning af omstændighederne ved forliset af det britiske hospitalsskib Britannic i 1916.

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2000

Britannic (film)


Relevance is the concept of one topic being connected to another topic in a way that makes it useful to consider the second topic when considering the first. The concept of relevance is studied in many different fields, including cognitive sciences, logic, and library and information science. Most fundamentally, however, it is studied in epistemology (the theory of knowledge). Different theories of knowledge have different implications for what is considered relevant and these fundamental views have implications for all other fields as well.

Definition
"Something (A) is relevant to a task (T) if it increases the likelihood of accomplishing the goal (G), which is implied by T." (Hjørland & Sejer Christensen, 2002).

A thing might be relevant, a document or a piece of information may be relevant. The basic understanding of relevance does not depend on whether we speak of "things" or "information". For example, the Gandhian principles are of great relevance in today's world.

Epistemology
If you believe that schizophrenia is caused by bad communication between mother and child, then family interaction studies become relevant. If, on the other hand, you subscribe to a genetic theory of relevance then the study of genes becomes relevant. If you subscribe to the epistemology of empiricism, then only intersubjectively controlled observations are relevant. If, on the other hand, you subscribe to feminist epistemology, then the sex of the observer becomes relevant.

Epistemology is not just one domain among others. Epistemological views are always at play in any domain. Those views determine or influence what is regarded relevant.

Logic

In formal reasoning, relevance has proved an important but elusive concept. It is important because the solution of any problem requires the prior identification of the relevant elements from which a solution can be constructed. It is elusive, because the meaning of relevance appears to be difficult or impossible to capture within conventional logical systems. The obvious suggestion that q is relevant to p if q is implied by p breaks down because under standard definitions of material implication, a false proposition implies all other propositions. However though 'iron is a metal' may be implied by 'cats lay eggs' it doesn't seem to be relevant to it the way in which 'cats are mammals' and 'mammals give birth to living young' are relevant to each other. If one states "I love ice cream," and another person responds "I have a friend named Brad Cook," then these statements are not relevant. However, if one states "I love ice cream," and another person responds "I have a friend named Brad Cook who also likes ice cream," this statement now becomes relevant because it relates to the first person's idea.

Another proposal defines relevance or, more accurately, irrelevance information-theoretically. It is easiest to state in terms of variables, which might reflect the values of measurable hypotheses or observation statements. The conditional entropy of an observation variable e conditioned on a variable h characterizing alternative hypotheses provides a measure of the irrelevance of the observation variable e to the set of competing hypotheses characterized by h. It is useful combined with measures of the information content of the variable e in terms of its entropy. One can then subtract the content of e that is irrelevant to h (given by its conditional entropy conditioned on h) from the total information content of e (given by its entropy) to calculate the amount of information the variable e contains about the set of hypotheses characterized by h. Relevance (via the concept of irrelevance) and information content then characterize the observation variable and can be used to measure its sensitivity and specificity (respectively) as a test for alternative hypotheses.

More recently a number of theorists have sought to account for relevance in terms of "possible world logics" in intensional logic. Roughly, the idea is that necessary truths are true in all possible worlds, contradictions (logical falsehoods) are true in no possible worlds, and contingent propositions can be ordered in terms of the number of possible worlds in which they are true. Relevance is argued to depend upon the "remoteness relationship" between an actual world in which relevance is being evaluated and the set of possible worlds within which it is true.

Application

Cognitive science and pragmatics

In 1986, Dan Sperber and Deirdre Wilson drew attention to the central importance of relevance decisions in reasoning and communication. They proposed an account of the process of inferring relevant information from any given utterance. To do this work, they used what they called the "Principle of Relevance": namely, the position that any utterance addressed to someone automatically conveys the presumption of its own optimal relevance. The central idea of Sperber and Wilson's theory is that all utterances are encountered in some context, and the correct interpretation of a particular utterance is the one that allows most new implications to be made in that context on the basis of the least amount of information necessary to convey it. For Sperber and Wilson, relevance is conceived as relative or subjective, as it depends upon the state of knowledge of a hearer when they encounter an utterance.

Sperber and Wilson stress that this theory is not intended to account for every intuitive application of the English word "relevance". Relevance, as a technical term, is restricted to relationships between utterances and interpretations, and so the theory cannot account for intuitions such as the one that relevance relationships obtain in problems involving physical objects. If a plumber needs to fix a leaky faucet, for example, some objects and tools are relevant (e.g. a wrench) and others are not (e.g. a waffle iron). And, moreover, the latter seems to be irrelevant in a manner which does not depend upon the plumber's knowledge, or the utterances used to describe the problem.

A theory of relevance that seems to be more readily applicable to such instances of physical problem solving has been suggested by Gorayska and Lindsay in a series of articles published during the 1990s. The key feature of their theory is the idea that relevance is goal-dependent. An item (e.g., an utterance or object) is relevant to a goal if and only if it can be an essential element of some plan capable of achieving the desired goal. This theory embraces both propositional reasoning and the problem-solving activities of people such as plumbers, and defines relevance in such a way that what is relevant is determined by the real world (because what plans will work is a matter of empirical fact) rather than the state of knowledge or belief of a particular problem solver.

Economics

The economist John Maynard Keynes saw the importance of defining relevance to the problem of calculating risk in economic decision-making. He suggested that the relevance of a piece of evidence, such as a true proposition, should be defined in terms of the changes it produces of estimations of the probability of future events. Specifically, Keynes proposed that new evidence  is irrelevant to a proposition , given old evidence , if and only if   , otherwise, the proposition is relevant.

There are technical problems with this definition, for example, the relevance of a piece of evidence can be sensitive to the order in which other pieces of evidence are received.

Law

The meaning of "relevance" in U.S. law is reflected in Rule 401 of the Federal Rules of Evidence. That rule defines relevance as "having any tendency to make the existence of any fact that is of consequence to the determinations of the action more probable or less probable than it would be without the evidence." In other words, if a fact were to have no bearing on the truth or falsity of a conclusion, it would be legally irrelevant.

Library and information science

This field has considered when documents (or document representations) retrieved from databases are relevant or non-relevant. Given a conception of relevance, two measures have been applied: Precision and recall:

Recall = a : (a + c) X 100%, where
a = number of retrieved, relevant documents,
c = number of non-retrieved, relevant documents (sometimes termed "silence").
Recall is thus an expression of how exhaustive a search for documents is.

Precision = a : (a + b) X 100%, where
a = number of retrieved, relevant documents,
b = number of retrieved, non-relevant documents (often termed "noise").

Precision is thus a measure of the amount of noise in document-retrieval.

Relevance itself has in the literature often been based on what is termed "the system's view" and "the user's view". Hjørland (2010) criticize these two views and defends a "subject knowledge view of relevance".

Politics
During the 1960s, relevance became a fashionable buzzword, meaning roughly 'relevance to social concerns', such as racial equality, poverty, social justice, world hunger, world economic development, and so on. The implication was that some subjects, e.g., the study of medieval poetry and the practice of corporate law, were not worthwhile because they did not address pressing social issues.

See also
 Source criticism
 Description
 Distraction
 Information-action ratio
 Information overload
 Intention
 Intuitionistic logic
 Kripke semantics
 Relevance theory

References

 Gorayska B. & R. O. Lindsay (1993). The Roots of Relevance. Journal of Pragmatics 19, 301–323. Los Alamitos: IEEE Computer Society Press.
 Hjørland, Birger (2010). The foundation of the concept of relevance. Journal of the American Society for Information Science and Technology, 61(2), 217-237.
 Keynes, J. M. (1921). Treatise on Probability. London: MacMillan
 Lindsay, R. & Gorayska, B. (2002) Relevance, Goals and Cognitive Technology. International Journal of Cognitive Technology, 1, (2), 187–232
 Sperber, D. & D. Wilson (1986/1995) Relevance: Communication and Cognition. 2nd edition. Oxford: Blackwell.
 Sperber, D. & D. Wilson (1987). Précis of Relevance: Communication and Cognition. Behavioral and Brain Science, 10, 697–754.
 Sperber, D. & D. Wilson (2004). Relevance Theory. In Horn, L.R. & Ward, G. (eds.) 2004 The Handbook of Pragmatics. Oxford: Blackwell, 607-632. http://www.dan.sperber.fr/?p=93
 Zhang, X, H. (1993). A Goal-Based Relevance Model and its Application to Intelligent Systems. Ph.D. Thesis, Oxford Brookes University, Department of Mathematics and Computer Science, October, 1993.

External links

Malcolm Gladwell – Blink – full show: TVOntario interview regarding "snap judgements" and Blink

Information science
Library science terminology
Pragmatics
Logic
Descriptive technique

Relevance


"Posavsko-podmajevička grupna nogometna liga" je bila jedna od četiri grupne lige "Međuopćinskog nogometnog saveza Brčko" i liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1978./79.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Napredak" iz Matića.

Ljestvica

 ljestvica bez rezultata jedne utakmice
 Bosanska Bijela – naziv za naselje Bijela

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Međuopćinska liga Brčko 1978./79.
 Posavska grupna liga 1978./79.

Vanjske poveznice

Izvori

 Iljo Dominković: 65 žutih ljeta : NK "Bok" od 1950. do 2015., Orašje, 2015., , str. 68-72

Posavsko-podmajevička
1978-79
1978-79 Posavsko-podmajevička

Posavsko-podmajevička grupna nogometna liga 1978./79.


Sofia Zinovienvna Magarill (în ; ) a fost o actriță sovietică, soția regizorului Grigori Kozințev. A primit titlul de artistă emerită a RSFSR (1935).

Biografie
S-a născut în anul 1900. A studiat (până în 1925) la studioul teatral "A. Morozov" și la atelierul teatral FEKS (Fabrica actorului excentric) condus de Grigori Kozințev și Leonid Тrauberg.

A debutat în cinematografie în anul 1924 și a urmat în anii 1933-1936 un curs de actorie la școala organizată în cadrul studioului "Leninfilm", sub conducerea lui Boris Sohn. A lucrat la "Noul Teatru" din Leningrad, iar din 1941 a fost actriță la studioul Kazahfilm din Alma-Ata.

A murit de febră tifoidă în evacuarea de la Alma-Ata, îmbolnăvindu-se în timp ce-l îngrijea în spital pe scenaristul Serghei Еrmolinski.

Din 1923 și până la sfârșitul vieții a fost căsătorită cu regizorul Grigori Mihailovici Kozințev.

Filmografie
 1924 — Сердца и доллары
 1926 — Карьера Спирьки Шпандыря
 1926 — Предатель — prostituata
 1927 — Кастусь Калиновский — pana Jadwiga
 1927 — С.В.Д. (Союз Великого Дела) — Vișnevskaia
 1929 — Новый Вавилон — аctrița Таmara Makarova
 1930 — Orașe și ani (Города и годы) — Маrie Urbach
 1930 — Двадцать два несчастья — Маrgarita
 1930 — Счастливый кент — Suzi
 1930 — Наши девушки — Nina
 1932 — Для вас найдётся работа — Anna
 1932 — Гайль Москау
 1932 — Две встречи — Elena Belova
 1932 — Слава мира — Маrta Forst
 1933 — Частный случай — Liubov Аborina
 1934 — Поручик Киже — domnișoara Екаterina Nelidova
 1934 — Секрет фирмы — Levina
 1938 — Враги — Таtiana Luzovaia
 1941 — Mascarada (Маскарад) — baroneasa Strahl
 1942 — Убийцы выходят на дорогу — Маrta

Note

Legături externe

Nașteri în 1900
Nașteri pe 5 aprilie
Decese în 1943
Decese pe 15 octombrie
Actrițe ruse
Actrițe sovietice

Sofia Magarill


Io, monotipski biljni rod iz porodice zvjezdanovki smješten u podtribus Senecioninae. Jedina je vrsta madagaskarski endem I. ambondrombeensis.

Sinonimi
 Senecio ambondrombeensis Humbert

Izvori

Vanjske poveznice

Senecioneae
Flora Madagaskara

Io (biljni rod)


දැඩි අධිෂ්ඨානශීලි බව

අත්‍යවශ්‍ය දේ පමණක් සිදු කිරීම.

නිවැරදි දේ සිදු කිරීම.

ධර්මානුකුලව ජීවිතය ගත කිරීම.

නිවැරදි මග යාම.

ධම්මාරාම හිමියන්ගෙන් ගත හැකි ආදර්ශ


Katarina Barun-Šušnjar (Zagreb, 1. prosinca 1983.) hrvatska je odbojkašica. Trenutačno nastupa za talijansku momčad AGIL Volley.

Karijera
Igračku karijeru započela je u zagrebačkoj Mladosti 2002., s kojom je 2004. i 2005. osvojila naslov hrvatskih prvakinja. U ljeto 2005. potpisuje dvogodišnji ugovor s turskom momčadi Karşıyaka S.K. iz Izmira. U Turskoj je igrala jednu sezonu, nakon čega odlazi na posudbu u Volley Bergamo. S Bergamom je osvojila Ligu prvaka i nastupala u utakmicama talijanske Serie A. Sljedeće godine odlazi u Chieri iz Torina.

U sezoni 2008./09. igra za rumunjsku momčad CSU Metal iz Galaţija, s kojom osvaja rumunjsko prvenstvo i kup. Unatoč dvostrukoj kruni, sljedeće godine odlazi u CSV 2004 Tomis Constanța. Nakon dvije godine u Rumunjskoj, odlazi u Italiju gdje nastupa za Novaru i Cortese. Tijekom sezone 2013./14. igrala je za azerbajdžanski Lokomotiv Baku, nakon čega se ponovo vraća u Italiju i s Navarom osvaja talijanski kup kao najbolja igračica završnice s 31 bodom. Iste sezone s Navarom je nastupala u četvrtzavršnici Challenge Cupa.

U jesen 2015. odlazi u Bergamo s kojim krajem sezone osvaja Talijanski kup, drugi put u karijeri. Time je postala jedina igračica koja je dvije godine zaredom osvajala talijanski kup s različitim momčadima. Sljedeće godine, treći put u karijeri, vraća se u Novaru. U ožujku 2017. drugi put osvaja Gazzettin trofej, nagradu koju dodjeljuju talijanski športski novinari.

Visoka je 194 centimetra. Igra na mjestu dijagonale. Nosi igračke nadimke "barunica" i "kraljica" (tal. reggina), koji su joj nadjenuli navijači Novare.

Osobni život
Živi u talijanskoj Novari sa suprugom Martinom, također športašem.

Izvori

Hrvatski odbojkaši
Životopisi, Zagreb

Katarina Barun-Šušnjar


1944 în teatru — 1945 în teatru — 1946 în teatru
Anul 1945 în teatru a implicat o serie de noi evenimente semnificative.

Evenimente
În anul 1945 au avut loc mai multe evenimente importante în dramaturgie:

Premiere
În anul 1945 au avut loc mai multe premiere ale unor piese de teatru:

În România
În România au fost puse în scenă mai multe spectacole:

 Teatrul Național "Vasile Alecsandri" din Iași
 Gelozia, 10 ianuarie
 Micul lord, 20 februarie

 Teatrul Național "Ion Luca Caragiale" din București
 ȘCOALA FEMEILOR , 3 ianuarie 1945
 Patima roșie, 6 ianuarie 1945
 FAMILIA BLISS, 10 ianuarie 1945
 PLATON KRECET, 12 ianuarie 1945
 GAIȚELE, 28 februarie
 ROMEO ȘI JULIETA ACTUL AL ȘASELEA de Dumitru D. Pătrășcanu; ÎNTRE FILOLOGI; CINE RĂSPUNDE, 2 martie
 ASTA-I CIUDAT, 12 martie
 CÂND A IUBIT LORELEY, 20 martie
Norocul, 26 martie

 Teatrul "Regina Maria" din Oradea
 Faunul, 25 ianuarie

 Teatrul Național Marin Sorescu
 CLOPOȚELUL DE ALARMĂ, 1 februarie
 Evantaiul doamnei Windermere de Oscar Wilde, 3 aprilie

Piese de teatru publicate
În anul 1945 au fost publicate pentru prima dată mai multe piese de teatru:

Nașteri

Decese

Vezi și
 1945 în literatură

teatru
teatru

1945 în teatru


රෝලන්ඩ් බ්ලැක් (උපත 1971 ජූලි 22) උතුරු අයර්ලන්ත ක්‍රිකට් විනිසුරුවෙකි. ඔහු 2006 වසරේ සිට විනිසුරුවරයෙකු ලෙස කටයුතු කර ඇත. ඔහු 2016 දී ICC ආශ්‍රිත සහ අනුබද්ධ විනිසුරු මඩුල්ලට එක් කරන ලදී.

2016 ජූලි 14 වන දින ඔහු අයර්ලන්තය සහ ඇෆ්ගනිස්ථානය අතර ඔහුගේ පළමු එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) තරඟයට පෙනී සිටියේය. ජුලි 10 වැනිදා දෙපිල අතර තරගයට පෙනී සිටීමට ඔහු මුලින් පත් කළ නමුත් වර්ෂාව හේතුවෙන් පන්දුවක් හෝ යැවීමකින් තොරව තරගය අත්හැර දමන ලදී. 2016 සැප්තැම්බර් 5 වන දින ඔහු අයර්ලන්තය සහ හොංකොං අතර ඔහුගේ පළමු විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර තරඟයට පෙනී සිටියේය.

2017 මැයි 30 දින, ඔහු උතුරු නයිට්ස් සහ නෝර්ත් වෙස්ට් වොරියර්ස් අතර 2017 අන්තර් පළාත් ශූරතා තරඟය සඳහා පිටියේ විනිසුරුවන් දෙදෙනෙකුගෙන් කෙනෙකි. මෙය අන්තර් පළාත් ශූරතාවලියේ මංගල පළමු පෙළ තරගය විය.

2019 අප්‍රේල් මාසයේදී, ඔහු ක්‍රිකට් අයර්ලන්තය විසින් පූර්ණ කාලීන වාර කොන්ත්‍රාත්තුවක් ලබා දුන් විනිසුරුවන් හතර දෙනාගෙන් කෙනෙකි, ක්‍රිකට් අයර්ලන්තය එවැනි කොන්ත්‍රාත්තුවක් විනිසුරුවන්ට ලබා දුන් පළමු අවස්ථාව මෙයයි. 2019 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී, ඔහු එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ පැවති 2019 ICC T20 ලෝක කුසලාන සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟාවලියේ තරඟ විනිශ්චය කිරීමට විනිසුරුවන් දොළොස් දෙනාගෙන් කෙනෙකු ලෙස පත් කරන ලදී. 2020 ජනවාරි මාසයේදී, ඔහු දකුණු අප්‍රිකාවේ පැවති 2020 19න් පහළ ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන තරඟාවලියේ විනිසුරුවන් දහසය දෙනාගෙන් කෙනෙකු ලෙස නම් කරන ලදී. 2022 ජනවාරි මාසයේදී, ඔහු බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්හි පැවති 2022 ICC වයස අවුරුදු 19 න් පහළ ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය සඳහා පිටියේ විනිසුරුවන්ගෙන් කෙනෙකු ලෙස නම් කරන ලදී. ඔහු තරගාවලියේ අවසන් මහා තරගය සඳහා පිටියේ විනිසුරුවන් දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙක් ද විය. 2022 මැයි මාසයේදී, බ්ලැක් එංගලන්තය සහ වේල්ස් ක්‍රිකට් මණ්ඩලය (ECB) සමඟ විනිසුරු හුවමාරු මුලපිරීමක කොටසක් විය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1971 උපත්

රෝලන්ඩ් බ්ලැක්


Bartholomew JoJo "Bart" Simpson, animasyon dizisi Simpsonların kurgusal ana karakteri ve diziye adını veren ailenin üyesi. Nancy Cartwright tarafından seslendirilen Bart, televizyonda ilk defa 19 Nisan 1987'de The Tracey Ullman Showda yayınlanan Simpsonlar kısalarından "Good Night"ta göründü. Bart, Matt Groening tarafından James L. Brooks'un ofisinin bekleme salonunda beklerken tasarlandı ve yaratıldı. Groening, Life in Helle dayanan bir dizi yapması için çağrılsa da bunun yerine, yeni bir grup karakter yaratmaya karar verdi. Karakterlerin geri kalanı adlarını Groening'in aile üyelerinden alsa da, Bart'ın adı brat (yaramaz çocuk) sözcüğünün anagramıdır. The Tracey Ullman Showda üç yıl yer aldıktan sonra Simpson ailesi, 17 Aralık 1989'da Fox kanalında kendi dizisine kavuştu.

On yaşındaki Bart, Homer ile Marge'ın çocuklarının en büyüğü ve tek oğlu, Lisa ile Maggie'nin ise ağabeyidir. Bart'ın en baskın kişilik özellikleri yaramazlığı, asiliği ve otoriteye karşı saygısızlığıdır. Bart, video oyunları, Simpsonlar Sinema Filmi, The Simpsons Ride, reklamlar ve çizgi romanların da aralarında bulunduğu Simpsonlarla ilgili diğer ürünlerde de yer aldı ve diziden esinlenilerek oluşturan çeşitli ticari ürünlerde de kendisine yer buldu.

Aslında en başta Nancy Cartwright, oyuncu seçmelerine Lisa için, Yeardley Smith ise Bart rolü için katılmayı planladı. Smith'in sesi bir erkek çocuğu için fazla tizdi, bu nedenle ona Lisa rolü verildi. Cartwright Lisa'nın o zaman fazla ilginç olmadığı düşünerek, onun yerine daha iyi bir rol olduğunu düşündüğü Bart için seçmelere katıldı. Açılış sekansındaki kara tahta esprisi, barmen Moe'ya yaptığı telefon şakaları ve "Eat my shorts", "¡Ay, caramba!" ve "Don't have a cow, man!" gibi akılda kalıcı sözleri, karakterin ayırıcı özellikleri arasındadır.

Simpsonların ilk iki sezonunda (1989–1991), Bart şovun öne çıkan karakteriydi ve "Bartmania"ya yol açtı. Bart Simpson'a ait çeşitli sloganlar ile sözlerin yer aldığı tişörtler popüler hale geldi ve en çok sattığı dönemde günde bir milyon gibi bir satış oranına ulaştı. "Do the Bartman" parçası, Birleşik Krallık'ta single listesinde bir numaraya yükseldi ve 1991'in en çok satan yedinci parçası oldu. Bart'ın isyankâr tavırları ve beklendiği kadar başarılı olmamasından gurur duyması, ebeveynler ve eğitimciler tarafından çocuklar için kötü bir rol model olarak değerlendirilmesini beraberinde getirdi. Üzerinde "I'm Bart Simpson. Who the hell are you?" ("Ben Bart Simpson. Sen de kimsin?") yazan tişörtler, birçok okulda yasaklandı. 3. sezon civarında dizi, Bart hâlâ en ön planda olan karakterinlerden olsa da, artık ailenin tümüne odaklanmaya başladı. Time, Bart'ı 20. yüzyılın en önemli 100 kişisinden biri olarak gösterdi ve karakter, 1990'da Entertainment Weekly tarafından "yılın göstericisi" seçildi. Nancy Cartwright Bart'ı seslendirmesiyle aralarında 1992'de aldığı bir Primetime Emmy Ödülü ve 1995'te aldığı bir Annie Ödülü'nün de bulunduğu çok sayıda ödül kazandı. 2000'de Bart, diğer aile üyeleriyle birlikte Hollywood Walk of Fame'de bir yıldızla ödüllendirildi.

Simpsonlardaki rolü
Simpsonlar, karakterlerinin bir yaşı olmadığı ve her daim şimdiki yılda olduğunu farz eden yerleşik bir zaman çizgisi kullanmaktadır. Birçok bölümde olaylar, ardışık bölümlerde çelişmesine rağmen spesifik zaman periyotlarına bağlanmaktadır. Bart'ın doğum yılı "I Married Marge" (üçüncü sezon, 1991) bölümünde 1980'lerin başı olarak ifade edildi. Simpsonlar kendi evlerini alana kadar ailesiyle birlikte Springfield'ın aşağı doğu kısmında yaşadı. Lisa doğduğunda topladığı ilgiden dolayı Bart onu ilkin kıskandı fakat Lisa'nın ilk kelimesinin "Bart" olduğunu öğrenince çok geçmeden Lisa'ya ısındı. Bart'ın ilk okul günü 1990'ların başındaydı. İlk şevki umursamaz bir öğretmen tarafından kırıldı ve Marge endişe etmeye başladı. Bir gün teneffüs esnasında Bart, Milhouse ile tanıştı. Milhouse ve diğer öğrenciler ile jest ve kaba sözlerle eğlenmeye başladı. Müdür Skinner, ona "okula henüz yeni başladın ve seçtiğin yol, belki de tüm yaşamın boyunca izleyeceğin tek yoldur! Şimdi, ne söyleyeceksin?" dedi. Bart ise "şortumu ye" diye cevap verdi.". "That 90's Show" (on dokuzuncu sezon, 2008) bölümü, yayınlanmış öykülerin arka planıyla büyük ölçüde ile çelişmektedir; örneğin, bölümde Homer ile Marge, 1990'ların başında çocuksuz olarak gösterilmektedir.

Bart'ın hobileri arasında paten kaymak, televizyon seyretmek (özellikle Tırmık ile Kıymık Show'unu içeren Palyaço Krusty'yi), çizgi romanlar okumak (özellikle Radioactive Man), video oyunları oynamak ve haylazlık yapmak yer almaktadır. Dizi boyunca Bart, Springfield İlköğretim Okulu'na gitmektedir ve Edna Krabappel'in okuttuğu dördüncü sınıftadır. Full-time bir işte çalışacak kadar büyük olmadığından, ara sıra part time işlerde çalışmaktadır. "Bart the Murderer" (üçüncü sezon, 1991) bölümünde Tony'nin sosyal kulübünde barmen olarak, "Bart Gets Famous" (beşinci sezon, 1994) bölümünde Palyaço Krusty'nin asistanı olarak, "Bart After Dark" (sekizinci sezon, 1996) bölümünde Maison Derrière mekânında kapıcı olarak, "Homer's Enemy" (sekizinci sezon, 1997) bölümünde kısa bir süre için kendi fabrikasının sahibi olarak çalışır.

Karakter

Yaratılması

Matt Groening, Bart ve tüm Simpson ailesini 1986 yılında yapımcı James L. Brooks'un ofisinin lobisindeyken tasarladı. Groening, The Tracey Ullman Show için kısalardan oluşan bir animasyon dizisini sunması için çağırılmıştı ve Life in Hell çizgi dergisinin bir uyarlamasını sunmayı planladı. Life in Hell'in canlandırılması çalışmasının yayın haklarından feragat etmesine neden olduğunu fark edince başka bir yöntemde karar kıldı ve kendi aile üyelerinin adlarını verdiği karakterlere sahip disfonksiyonel bir aile taslağını aceleyle çizdi. Ailenin isyankâr oğlu için kendi adı yerine brat (yaramaz çocuk) sözcüğünün anagramı olan "Bart" kelimesini seçti çünkü karaktere Matt adının verilmesi kendisini apaçık ortaya çıkarmaktaydı.

Bart, esasen "daha yumuşak başlı biri" olarak düşünüldü fakat karakter, Cartwright'ın seslendirmesine bağlı olarak değişti. Groening'e Bart'ı tasarlanmasında birçok kişi ilham verdi: Matt Groening'in abisi Mark, Bart'ın davranışlarının çoğunun şekillenmesini sağladı. Bart, Tom Sawyer ve Huckleberry Finn gibi karakterlerin aşırı özelliklerinin bir kişide birleşmesiyle tipik davranış gösteren çocuk karakterin aşırı bir versiyonu olarak tasarlandı. Groening, Bart'ı "eğer Eddie Haskell [Leave it to Beaver'dan] kendi şovuna sahip olsaydı ne olurdu" diye tanımlamaktadır. Groening ayrıca, öncülü Afacan Dennisin bir hayal kırıklığı olduğunu ve gerçekten tehdit niteliğinde olan bir karakter yaratmak yönünde ilham verdiğini belirtti. Bart'ın ikinci adındaki J, ikinci isimlerini Jay Ward'dan alan The Rocky and Bullwinkle Show'daki Bullwinkle J. Moose ve Rocket J. Squirrel gibi animasyon karakterlere karşı bir "saygı"dır. Bart Simpson's Guide to Life kitabına göre Bart'ın ikinci adının tam yazımı JoJo'dur.

Bart, 19 Nisan 1987 tarihinde tüm Simpson ailesiyle birlikte ilk defa The Tracey Ullman Show kısası "Good Night" bölümünde göründü. 1989 yılında kısalar, Fox kanalında yayınlanacak yarım saatlik bir dizi olarak Simpsonlar'a uyarlandı. Bart ve geri kalan Simpson ailesi bu yeni şovda görünmeye devam etti. Bu telefon şakaları, yayınlanan üçüncü bölüm olan "Homer's Odyssey" (birinci sezon, 1990) ile başladı; ancak ilk yer aldığı bölüm, yapılma sırasına göre ilk bölüm olan "Some Enchanted Evening"di. Dizinin gelişimiyle birlikte, yazarların yeni bir uydurma isim bulması ve Moe'nun vereceği kızgın tepkiyi yazması daha da güçleşti. Bu nedenle bunlar dördüncü sezonda devamlı tekrarlanan bir şaka olmaktan çıktı. Zaman zaman yeniden su yüzüne çıkan bu şakalar en son 20. sezon bölümlerinden "Lost Verizon"'da (2008) görüldü. Ancak öncekilerden farklı olarak bu defa Bart şakalarını Moe'yu değil, dünyanın çeşitli yerlerindeki barmenleri arayarak yaptı.

Bart'a özgü bir söz kalıbı olan "Eat My Shorts", masa başı okumalarından birinde, Cartwright'ın lisede yaşadığı bir olaya dayanan doğaçlamasıyla ortaya çıktı. Cartwright'ın da aralarında olduğu Fairmont Lisesi'nin bandosu bir gün her zamanki gibi "Fairmont West! Fairmont West!" yerine, "Eat my shorts" kalıbını tekrarlayarak çalmıştı. Bart'ın diğer söz kalıpları olan "¡Ay, caramba!" ve "Don't have a cow, man!", Simpsonlar'ın ilk sezonları boyunca üretilen tişörtlerde yer aldı. "Cowabunga" sözcüğü de, şovda kullanılmadan önce tişörtlerde yer almış olsa da, genellikle Bart'la birlikte anılır. Tekrarlanan söz kalıplarına dayalı mizah, Bart'ın "I didn't do it." (Ben yapmadım.) cümlesiyle Palyaço Krusty'nin şovunda popüler bir role sahip olduğu "Bart Gets Famous" (beşinci sezon, 1994) bölümünde hicvedildi. Yazarlar "I didn't do it" cümlesini, "gerçekten adi şeylerin çok popüler olabileceğine dikkat çekecek" "dandik" bir kalıp olduğu için seçti.

Bart şovda sıkça çıplak yer alır; ancak her defasında yalnızca kalçası görünür. Simpsonlar: Sinema Filminde (2007) Bart'ın tamamen çıplak olarak kaykayla kaydığı bir sekans vardır. Bu süre içinde pek çok farklı şey cinsel organını kapatır; ancak kısa bir an için penisi görülebilir. Bu, film için üzerinde ilk çalışılan sahnelerden biriydi. Fakat, yapımcılar bu nedenle filmin R reyting alacağını düşündüğünden, filmin bu kısmından çok endişeliydi. Filme Motion Picture Association of America PG-13, British Board of Film Classification ise PG reytingini uygun gördü. Sahne Entertainment Weeklynin "30 Unforgettable Nude Scenes" (30 Unutulmaz Çıplak Sahne) listesinde yer aldı.

Kişiliği

Bart'ın karakter özellikleri olan isyankârlık ve otoriteye saygısızlık, Amerika'nın kurucu babalarınınkiyle karşılaştırılmış, ayrıca Tom Sawyer ve Huckleberry Finn'in bir araya gelmiş ve güncellenmiş bir versiyonu olarak da tarif edilmiştir. Planet Simpson adlı kitabında Chris Turner, Bart'ı bir nihilist olarak tarif etmiştir; nihilizm varlığın objektif bir anlamı, amacı veya içsel bir değeri olmadığını savunan bir felsefi görüştür.

Bart'ın isyankâr tutumu, Springfield İlkokulu'nda onu rahatsızlık verici bir öğrenci yapmıştır. Bart okulda çok başarılı değildir ve bundan övünç duyar. Öğretmeni Ms. Krabappel, Başöğretmen Skinner ve bazen Hademe Willie ile başı derttedir. Bart'ın okuldaki başarısı düşüktür ve kendisi de bunun farkındadır, bir keresinde "Ben aptalım tamam mı? Bir sokak direği kadar aptal! Bundan dolayı mutlu muyum sanıyorsun?" demiştir. Bir diğer seferde, Lisa, Bart'ın bir hamsterden daha aptal olduğunu başarıyla kanıtlar. "Separate Vocations" bölümünde (3. sezon, 1992) Bart koridor gözetmeni olur ve ders notları yükselir, bu da onun aptal olduğundan değil, dikkatini vermediğinden derslerinde bocaladığına işaret eder. "Brother's Little Helper", (11. sezon, 1999) bölümünde Bart'ta dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olduğunun gösterilmesi bu fikri doğrular. Keskin zekadan yoksunluğu kalıtsal "Simpson geni"ne atfedilebilir, bu gen Simpson ailesinin çoğu erkek üyesinin zekasına etki etmektedir. Sürekli başı derde girmesine, ve sadist, yüzeysel ve bencil olabilmesine rağmen, Bart ileri derecede dürüstlük belirtileri de göstermektedir. Birkaç kere Başöğretmen Skinner ve Bayan Krabappel'e yardım etmiştir. "Sweet Seymour Skinner's Baadasssss Song" (5. sezon, 1994) bölümünde Bart istemeyerek Skinner'in işten atılmasına neden olmuş ve okul ortamı dışında onunla arkadaş olmuştur. Bart, Skinner'in kendisine bir hasım olmasını özlemiş ve onun tekrar işe alınmasını sağlamıştır, bunun sonucunda artık arkadaş olamayacaklarını bile bile.

Bart'ın muzırlığına ve Homer'ın çoğu zaman umursamaz ve beceriksiz davranışı yüzünden, ikisinin çalkantılı bir ilişkisi vardır. Bart Homer'a çoğu zaman "Baba" yerine adıyla hitap eder, Homer da ondan "oğlan" diye söz eder. Homer, çabuk sinirlenir ve Bart onun tepesini attırınca kendini tutamayıp çizgi film-vari bir tarzda onu gırtlaklamaya kalkar. Bu şovla ilgili ilk fikirlerden biri Homer'ın Bart'a karşı çok öfkeli ve baskıcı olmasıydı ama bunların karakterleri daha derinlemesine tahlil edildikten sonra bu özellikleri yumuşatılmıştır.

Marge, Homer'a kıyasla çok daha müşfik, anlayışlı ve bakıcı bir ebeveyndir ancak Bart'tan bahsederken "ele avuca sığmaz" da demiştir ve Bart'ın gariplikleri onu çoğu zaman mahcup eder. "Marge Be Not Proud" bölümünde (7. sezon, 1995) Bart'a fazla annelik yaptığına karar verip, Bart bir mağazadan hırsızlık yapıp yakalandıktan sonra ona karşı daha mesafeli davranır. Hikâyenin başında Bart onun aşırı anaçlığından şikayet eder ama annesinin tutumu değişince kendini kötü hisseder ve onunla barışır. Bu tutumuna rağmen, Bart bazen küçük düşmeye razı olabilir, eğer bu annesini memnun edecekse. Marge, "özel küçük adam"ını anladığını ifade etmiş ve pek çok olayda onu savunmuştur. Bir keresinde "Bart'ı idare etmenin zor olduğunu biliyorum ama aynı zamanda içinin nasıl olduğunu da biliyorum. Onda bir kıvılcım var. Bu kötü bir şey değil... tabii bu kıvılcım ona kötü şeyler yaptırıyor." der

Bart, kız kardeşi Lisa ile bir kardeş rekabeti içindedir ama en genç kızkardeşi Maggie ile Maggie'nin bebek olması nedeniyle kanka gibi bir ilişkisi vardır. Ayrıca Lisa tarafından pek çok kere rencide olmuş ve onunla fiziksel olarak da kavga etmiş olsa da ikisi genelde birbirlerine çok yakındır. Lisa'ya çok değer verir ve fazla ileri gidince hep özür dilemiştir. Ayrıca, sorun çözmek gerektiği zaman Lisa'nın ondan daha üstün olduğuna inanır ve sık sık akıl danışmak için ona gider. Bart, Lisa'ya çok sahip çıkar: "Bart the General", (1. sezon, 1990) bölümünde, okulda bir kabadayı Lisa'nın ev pastalarını harap edince, Bart derhal ondan yana çıkar.

Bart'ın en yakın arkadaşı Milhouse Van Houten'dır, ama bu arkadaşlık konusunda Bart bazen bir mahçubiyet gösterir. Bart, Milhouse üzerinde kötü bir etkiye sahiptir ve ikisi beraberce pek çok muzırlığa karışmıştır. Bu davranışı yüzünden "Homer Defined" bölümünde (3. sezon, 1991) Milhouse'un annesi, Milhouse'un Bart'la oynamasını yasaklar. Bart başlangıçta bunu umursamıyormuş gibi yapsa da, sonunda Bart Milhouse'a ihtiyaç duyduğunu anlar ve Marge, Bayan Van Houten'i durumu tekrar değerlendirmeye ikna eder. Bart, popüler ve havalı bir çocuk olarak gösterilse de, o ve Milhouse çoğu zaman kabadayıların (Dolph, Jimbo, Kearney ve Nelson Muntz) hedefidir. Milhouse, okuldaki sosyal statülerini sayısal olarak özetlemek için "Üç buçuk. Dövülürüz ama bize bir açıklama yaparlar" der. Bart ve Nelson geçmişte hasım olmuşlar, Bart bir keresinde ona savaş ilan etmiştir ama başka zamanlarda da yakın arkadaş olmuşlardır.

Bart, televizyon çocuk programı sunucusu Palyaço Krusty'nin en büyük hayranlarındandır. Bir keresinde "Tüm hayatımı Krusty'nin öğretilerine dayandırdım" demiştir. Krusty programı ile ilgili oyuncak ve malzemeyle dolu bir odada uyumaktadır. Palyaçoya pek çok kere yardımcı olmuştur, örneğin "Krusty Gets Busted" (1. sezon, 1990) bölümünde bir silahlı saldırı olayında Figüran Bob'un Krusty'yi yalan yere suçlu göstermek çabasını suya düşürmüştür, "Like Father, Like Clown" bölümünde ise Krusty'yi sık görüşmediği babası ile tekrar bir araya getirmiştir. ve "Krusty Gets Kancelled" bölümünde Krusty'nin televizyona geri dönüp kariyerini tekrar harekete geçirmesine yardımcı olur. Buna karşın Krusty Bart'ın yardımlarından büyük ölçüde habersiz kalmış ve Bart'a ilgisiz davranmıştır. Bir yaz, Bart büyük bir hevesle Krusty Yaz Kampı'na katılmış; ancak Krusty gelmemiş ve kamp bir felakete dönüşmüştür. Bart, Krusty'nin geleceğine inanarak önceleri umudunu korur ama sonunda tepesi atar, Krusty'nin ticari malzemelerinden nefret ettiğine karar verir ve kampı işgâl eder. Krusty bu ihtilafı sona erdirmek için hemen kampı ziyaret eder ve Bart'ı yatıştırmayı becerir. Dizi için orijinal fikirlerden biri Bart'ın bir televizyon palyaçosuna hayran olması ama babasına hiç saygı duymaması idi ama bu fikir hiçbir zaman doğrudan incelenmemiştir. Bu orijinal plana göre Krusty tipinin tasarımı palyaço makyajlı bir Homer'dı. "Krusty Gets Busted" bölümünde Bart, Figüran Bob'un planını suya düşürünce ikisi arasında uzun süren bir düşmanlık başlar. Yazarlar, Bob'un tekrar tekrar geri gelip Bart'tan intikam almasına karar verdiler. Road Runner'ı kovalayan çakaldan ilham aldılar ve Bob'u yaramaz bir çocuğu yakalamayı kafasını takmış akıllı bir kişi olarak gösterirler. Bob, on bir bölümde çıkmıştır, genelde kötü planlar yapar ve sonunda hep başarısızlığa uğrar.

Nasıl karşılandığı ve kültürel etkileri

Bartmania
Daha sonraki sezonlar Homer'a odaklanırken, Bart ilk üç sezonun çoğunda baş karakterdi. 1990'da Bart çok çabuk bir şekilde televizyondaki en popüler karakter haline geldi ve "Bartmania" tabiri kullanılmaya başlandı. Simpsonlar karakterleri içinde hafızalarda en çok yer edinnen karakter oldu, örneğin tişörtler. 1990'ların başlarında, Bart'ın yer aldığı milyonlarca tişört satıldı; bir milyonu ise sadece birkaç günde satıldı. Bart'ın kötü bir rol model olduğu düşünüldüğünden birkaç Amerikan devlet okulunda Bart'ın yanında "I'm Bart Simpson. Who the hell are you?" ve "Underachiever ('And proud of it, man!')" gibi yazıların yer aldığı tişörtler yasaklandı. Simpsonlar ticari ürünleri iyi satışlar yaptı ve ilk 14 ay boyunca 2 milyar dolar kazanç elde etti. Bart Simpson ürünlerinin başarısı, karaborsada sahte ürünlerin, özellikle tişörtler, üretilmesine neden oldu. Bazılarında Bart'ın çeşitli sloganları yer alırken diğerlerinde "Teenage Mutant Ninja Bart, Air Simpson Bart, [and] RastaBart" yazılarında olduğu yeni gibi tasarlanmış bir halde karakter tasvir edildi. Bart'ı Nazi üniforması içinde "Nazi Bart" ya da kel olarak tasvir eden istisnalar hariç Matt Groening genellikle kaçak ürünlere itiraz etmedi. 20th Century Fox, sonradan bu ürünleri üretenlere dava açtı ve üreticiler, bunları üretmeyi bıraktı.

Şovun başarısına bağlı olarak 1990 yazı boyunca Fox Network, Simpsonlar'ın yayın saatini Pazar günü 20.00'den (EST) alarak şovu, aynı saatte NBC'de yayınlanan dönemin bir numaralı şovu olan The Cosby Show'un karşısına yani Perşembe gününe aldı. Yaz boyunca, birkaç haber kaynağı, sözde "Bill vs. Bart" rekabeti hakkında söylentilere yer verdi. Entertainment Weekly dergisinin 31 Ağustos 1990 tarihli sayısında Bill Cosby'nin bir Bart Simpson tişörtü giymiş resmi yer aldı. "Bart Gets an F" (ikinci sezon, 1990) bölümü, The Cosby Show'a karşın yayınlanan ilk bölümdü ve düşük bir Nielsen reytingi aldı. The Cosby Show, 18,5 izlenme oranı elde etti. Reyting, şovu ev televizyonlarında izleyen izleyicilere dayanmaktadır fakat Nielsen Media Research, 33,6 milyon izleyicinin bölümü izlediğini yayınladı ve bu da şovu, gerçek izleyiciler açısından haftanın bir numaralı şovu yapmaktadır. Bu dönemde alınan bu izlenme oranıyla bölüm, Fox Network'un tarihinde en çok izlenen bölüm oldu, ve hâlâ Simpsonlar tarihinin aldığı en yüksek izlenme oranıdır. Popülaritesinden ötürü Bart, ana olay örgüsünde yer almadığı bölümler de dahil sık sık şovun reklamlarında Simpson ailesinin en çok görünen üyesi oldu.

Bart, "1990'nın televizyon kralı", "televizyonun en parlak yeni yıldızı" ve bir "eksilmemiş smaç" olarak betimlendi. Entertainment Weekly, Bart'ı 1990 için "yılın eğlendiren kişisi" seçti ve "Bart, bir isyancı olduğunu kanıtlamıştır ve ayrıca kolaylıkla terörize olan bir terör, iyi bir çocuk olduğunu da,ve cesaretindeki ciddi görüntüler ile bizi ve kendini şaşkına çeviren ilginç bir tiptir" diye yazdı. 1990 Amerika Birleşik Devletleri'ndeki senato, kongre ve valilik seçimlerinde Bart, yazılan adaylar içinde en popüler olandı ve birçok alanda kurgusal karakterler içinde sadece Mickey Mouse'dan sonra ikinci oldu. Balonlarıyla bilinen 1990 Macy'nin Şükran Günü Geçit Töreni'nde Bart'ın dev helyum dolu bir balonu oluşturuldu. Bu yıldan itibaren Bart Simpson balonu geçit töreninde her yıl göründü. Buna, törenle aynı gün yayınlanan "Bart vs. Thanksgiving" bölümünde gönderme yapıldı ve Homer, Bart'a "Eğer, her saman alevi çizgi karaktere bir balon yapmaya kalkarsan töreni saçmalığa dönüştürürsün!" der. Bu esnada, arkada ve farkında olmadan televizyonda bir Bart Simpson balonu kısa bir sürede gözükür.

The Simpsons Sing the Blues albümü, Eylül 1990'da yayınlandı ve Billboard 200 listesinde 3 numaraya kadar yükselerek büyük bir başarı elde etti ve Recording Industry Association of America tarafından 2 kere platinum ile ödüllendirildi. Albümden çıkan ilk single, Nancy Cartwright tarafından seslendirilen bir rap şarkısı olan "Do the Bartman" oldu ve şarkı 20 Kasım 1990 tarihinde piyasaya sürüldü. İsmini tanıtımında yazdırmamasına rağmen şarkı, Michael Jackson tarafından yazıldı. Jackson, bir Simpsonlar, özellikle Bart hayranıydı ve bir gece yapımcıları, Bart için bir numaralı single yazmayı önermek ve şovda konuk oyuncu olarak gözükmek için çağırdı. Jackson, sonunda John Jay Smith takma adıyla şovun "Stark Raving Dad" (üçüncü sezon, 1991) bölümünde konuk oyuncu olarak yer aldı. Şarkı, Amerika Birleşik Devletleri'nde single olarak resmî bir şekilde hiçbir zaman yayınlanmamasına rağmen Birleşik Krallık'ta başarılı oldu. 1991'de 16 Şubat ile 9 Mart arasında toplam üç hafta boyunca Birleşik Krallık'ta bir numaralı single ve yılın en çok satan yedinci şarkısı oldu. Yarım milyon kopya sattı ve British Phonographic Industry tarafından 1 Şubat 1991'de altın ile sertifikalandırıldı.

Rol modeli olarak Bart

Bart'ın yaramazlıklarına rağmen cezalandırılmamasına neden olan isyankâr doğası, bazı ebeveyn ve tutucu kişiler tarafından onun çocuklar için kötü bir rol model olarak değerlendirilmesine yol açtı. Pittsburgh Post-Gazette yazarı Robert Bianco, "[Bart] kurnazlıkla ailesini alt etmekte, hazırcevaplıkla öğretmenlerini bastırmaktadır; kısacası o, olmuş olmak istediğimiz ve çocuklarımızın olmasından korktuğumuz çocuktur" diye yazdı. Okullarda eğitmenler, eğitimiyle ilgili olumsuz tutumu ve "başarısız ve bununla gurur duyan" tutumundan ötürü Bart'ın "öğrenmeye tehdit" olduğunu iddia ettiler. Başkaları ise onu "bencil, agresif ve kötü ruhlu" olarak tanımladı. Eleştirilere cevap olarak James L. Brooks, "Herkesin bir rol model olduğu bir televizyon beklentisinden sakınırım. Gerçek hayatta bu kadar çok rol modelle karşılaşmazsınız. Televizyon neden onlarla dolu olsun ki?" dedi. Los Angeles Merkezli Medya ve Değerler Merkezi'nin yönetici yönetmeni Elizabeth Thoman, "Eğer çocuklar Bart Simpson'a saygı duyuyorlarsa, bizlerin, toplumumuzda neden tüm bu rol modelleri için televizyonu kullandığımızı kendimize sormamız gerekir, bu çok daha büyük bir sorundur.  Biz, televizyonun, tüm rol modellerini bulabileceğiniz bir yer olduğu fikrini sürdürdükçe, televizyonu bir okul sistemi konumuna getirmeyi sağlamaktayız" diye yazdı.

1990'da, ABD'de uyuşturucuyla mücadele programının başı olan William Bennett, Pittsburgh'da bir bağımlılık tedavi merkezini ziyaret etti ve duvarda Bart posterini görünce "Simpsonlar'ı izlemiyorsunuz, değil mi? Bunun size hiç faydası olmaz." dedi. Dizinin yazarları buna müstehzi bir şekilde yanıt verdi ve "Stark Raving Dad" bölümünün üç gün sonraki tekrar yayınından hemen önce verilen bir kısa bölümde Bart, "Hey, bizler tıpkı Waltonlar gibiyiz. Bizler de Depresyon'un sona ermesi için dua ediyoruz." dedi.

Karakter hakkında çok sayıda eleştiri olsa da, olumlu yorumlar da yapıldı. Çocuklara yönelik televizyon programlarında kaliteyi yükseltme amacı güden bir halk örgütlenmesi olan Action for Children's Television'ın başkanı Peggy Charren, "Simpson ailesi ticari televizyondaki ince düşünceli çizgi dizilerden biri.  Tişörtleri yasaklayarak anayasayı nasıl öğretebilirsiniz?" yorumunu yaptı. Köşe yazarı Erma Bombeck "Çocuklar, bu dünyanın bir yerinde var olan, onların sadece fantazisini yaptıkları şeyleri kendisi becerebilen, ebeveynlerine arada bir ağızlarının payını verebilen ve buna rağmen hâlâ yaşamasına izin verilen bir yaşıtlarının olduğunu bilmeye ihtiyaç duymakta." diye yazdı. 2003'te Birleşik Krallık'ta, on iki yaş altı çocuklar üzerinde "en fazla etkisi olan kurgusal karakter"in ebeveynlere sorulduğu bir ankette Bart ilk sırada yer aldı.

Övgüler

1998'de Time, Bart'ı 20. yüzyılın en önemli 100 kişisinden biri olarak gösterdi. Bart, listedeki tek kurgusal karakterdi. Daha önceden ise 31 Aralık 1990 tarihli derginin kapağında yer almıştı. Ayrıca TV Guide'ın 1996'daki "Tüm Zamanların En Mükemmel 50 TV Yıldızı" listesinde 48. sırada yer alırken 2002'de ise Lisa'yla birlikte "Tüm Zamanların En Mükemmel 50 Çizgi Karakteri" listesinde 11. sırada yer aldı.

1992'deki 44. Primetime Emmy Ödülleri'nde Cartwright, üçüncü sezondaki "Separate Vocations" bölümünde seslendirdiği Bart performansıyla En İyi Dublaj dalında bir Primetime Emmy Ödülü kazandı. Ödülü, Simpsonlar'dan beş seslendirme sanatçısıyla paylaştı. Bart'ın ağırlıklı olarak ön planda olduğu birçok bölüm, En İyi Animasyon Programı dalında Emmy Ödülleri'ne aday gösterildi, 1992'deki "Radio Bart", 2005'teki "Future-Drama", 2006'daki "The Haw-Hawed Couple" ve 1997'deki ödülü kazanan "Homer's Phobia" gibi bölümler bunlara dahildir. 1995'te Cartwright, bir bölümdeki Bart performansıyla "Animasyon Alanında Dublaj" dalında bir Annie Ödülü kazandı. 2000'de Bart ve tüm Simpson ailesi, 7021 Hollywood Bulvarı'ndaki Hollywood Walk of Fame'de bir yıldız ile ödüllendirildi.

Ticari ürünler
Tişörtlerin yanı sıra Bart, oda spreyleri, tampon çıkartmaları, beyzbol şapkaları, buzdolabı mıknatısları, anahtarlık, düğmeler, bebek, posterler, figürinler, saatler, sabuntaşı oymalar, Chia Hayvanlar, bowling topları ve boxer gibi Simpsonlar'la ilgili çeşitli ürünlerde yer aldı. Bart'ın kişiliği ve özellikleri hakkında olan The Bart Book, 2004 yılında piyasaya çıktı. Gayriresmî olarak yayımlanan Bart Simpson's Guide to Life. The Simpsons and Philosophy: The D'oh! of Homer kitapları, Bart'ın karakterini analiz eden ve onu "Nietzscheci ideal" ile kıyaslayan bir bölüm içermektedir.

Bart, Simpsonlar'la bağlantılı çeşitli medyada yer aldı. Simpsonlar video oyunlarının her bölümünde gözüktü, bunlara Bart vs. the World, Bart Simpson's Escape from Camp Deadly, Bart vs. the Space Mutants, Bart's House of Weirdness, Bart vs. The Juggernauts, Bartman Meets Radioactive Man, Bart's Nightmare, Bart & the Beanstalk ve 2007'de piyasaya çıkan The Simpsons Game dahildir. Televizyon dizisinin yanı sıra Bart, ilk kez 29 Kasım 1993 tarihinde yayımlanan aylık dergi Simpsons Comics sayılarında da düzenli olarak yer aldı ve 2000'den beridir yayımlanan Bart Simpson Comics adlı kendi adını taşıyan bir dergiye sahiptir. Bart ayrıca 2008'de Florida ile Hollywood Universal Studios'ta kurulan The Simpsons Ride'da da rol aldı.

Bart ve Simpsonlar karakterleri, Nestlé'nin Butterfinger şekerleri için çekilen televizyon reklamlarında "Nobody better lay a finger on my Butterfinger!" sloganıyla 1990'dan 2000'e kadar gözüktü. Lisa da bazen bunun tanıtımını yapardı. Matt Groening, daha sonradan Fox'un şovun yayın süresini yarım saat olarak değiştirmesinin nedeninin Butterfinger reklamları kampanyası olduğunu belirtti. Kampanya 2001'e kadar sürdü. Bart ayrıca Burger King, C.C. Lemon, Church's Chicken, Domino's Pizza, Kentucky Fried Chicken, Ramada Inn, Ritz Crackers ve Subway reklamlarında yer aldı. 2001'de Kellogg's, kısa bir süreliğine "Bart Simpson Peanut Butter Chocolate Crunch" (Bart Simpson Fıstık Ezmesi Çikolata Crunch) adında bir ürün üretmeye başladı. Şovun yarım saate çıkarılmasından önce Matt Groening, Bart'ı Jell-O'nun sözcüsü olarak seçti. Bart'ın "J-E-L-L-O" şarkısını söylemesini, daha sonra O harfini geğirmesini istedi. Ertesi gün çocukların bunu deneyeceklerine inanıyordu, fakat fikri reddedildi.

9 Nisan 2009 tarihinde Amerika Birleşik Devletleri Posta Servisi, Bart ile diğer dört Simpson üyesinin yer aldığı 44 sentlik posta pulunu tanıttı. Simpsonlar, prodüksiyonda iken posta pulu üzerinde yer almayı başaran ilk TV dizisi karakterleri oldular. Pullar, Matt Groening tarafından tasarlandı ve 7 Mayıs 2009 tarihinde satışa çıktı.

Notlar

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar
 The Simpsons.com'da Bart Simpson
Wikisimpsons'da Bart Simpson

Simpsonlar karakterleri
Kurgusal Amerikalılar
1999'da tanıtılan kurgusal karakterler
Kurgusal erkek karakterler
Komedi filmi karakterleri
Kurgusal hilebazlar
Telefon şakası

Bart Simpson


An Maxillaria regeliana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux. An Maxillaria regeliana in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria regeliana


الزُّوَاغة , هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس, التي تقع في منطقة إكستريمادورا, والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 8.580 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 إنريكي أورتيز
 أوغسطين ديل كاستيو
 أسونسيون غوميز بيريز

مراجع

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

أزواغا


Les élections législatives françaises de 1993 se déroulent les  et . Dans le département du Val-d'Oise, neuf députés sont à élire dans le cadre de neuf circonscriptions.

Élus

Rappel des résultats départementaux des élections de 1988

Résultats à l'échelle du département

Positionnement des partis

Les candidats d'alliance RPR-UDF et divers droite se présentent sous la bannière de lUnion pour la France et ceux du Parti socialiste derrière l'Alliance des Français pour le Progrès. Par ailleurs, Les Verts et Génération écologie s'unissent sous l'étiquette Entente des écologistes.

Résultats

Résultats à l'échelle du département

Résultats par circonscription

Première circonscription (Pontoise)

Deuxième circonscription (Saint-Ouen-l'Aumône)

Troisième circonscription (Herblay)

Quatrième circonscription (Franconville)

Cinquième circonscription (Argenteuil)

Sixième circonscription (Sannois)

Septième circonscription (Montmorency)

Huitième circonscription (Sarcelles)

Neuvième circonscription (Gonesse)

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives du Val-d'Oise
 Liste des députés du Val-d'Oise
 Élections législatives françaises de 1993

Notes et références

Notes

Références

Val-d'Oise
Politique dans le Val-d'Oise

Élections législatives de 1993 dans le Val-d'Oise


An Pelatantheria scolopendrifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Tomitaro Makino, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leonid Vladimirovich Averyanov. An Pelatantheria scolopendrifolia in nahilalakip ha genus nga Pelatantheria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pelatantheria

Pelatantheria scolopendrifolia


Pedagogija obespravljenih (Portuguese: Pedagogia do Oprimido)(English: Pedagogy of the Oppressed), knjiga brazilskog nastavnika Paula Freire, predlaže pedagogiju s novom vezom između učitelja, studenta i društva. Prvi put je objavljena na portugalskom jeziku 1968. godine, te ju je na engleski jezik prevela Myra Ramos i objavila 1970. godine. Knjiga se smatra jednom od temeljnih tekstova o kritičkoj pedagogiji.

Posvećena potlačenim te temeljena na osobnim iskustvima pomaganju brazilskim odraslima da čitaju i pišu, Freire uključuje detaljnu analizu Marksističke klase u istraživanju poveznice između kolonizatora i koloniziranih.

U knjizi Freire naziva tradicionalnu pedagogiju "bankarskim modelom obrazovanja" jer se student tretira kao prazna posuda koja se treba ispuniti znanjima, poput kasice prasice. Međutim, on tvrdi da pedagogija smatra učenika kao suvlasnika znanja.

Knjiga se prodala u preko 750.000 primjeraka širom svijeta.

Sažetak
Prevedena u više jezika, većina izdanja knjige Pedagogy of the Oppressed sadrži barem jedan uvodna riječ/prolog, predgovor i četiri poglavlja.

Prvo poglavlje ispituje kako se potlačivanje opravdava i kako se reproducira kroz zajednički proces između "potlačivača" i "potlačivanog" (engl. Oppressors–oppressed distinction). Proučavajući kako moć između kolonizatora i koloniziranih ostaje relativno uravnotežena, Freire priznaje da se slabiji u društvu mogu bojati slobode. Piše, "Sloboda se dobiva osvajanjem, a ne poklanjanjem. Mora ju se tražiti konstantno i odgovorno. Sloboda nije ideal se nalazi izvan čovjeka; niti je idea koja potaje mit. Ona je više neophodan uvjet za potragu za čovjekovim završetkom." Prema Freiru, sloboda je rezultat praksisa - informirane radnje - onda kada je ostvarena ravnoteža između teorije i prakse.

Drugo poglavlje ispituje "bankarski" pristup obrazovanju - metafora koju je Freire koristio koja govori kako se studenti smatraju praznim bankovnim računima koji bi trebali ostati otvoreni za uplate koje vrše učitelji. Freire odbija takav "bankarski" pristup, tvrdeći da rezultira dehumanizacijom i studenata i učitelja. Kao dodatak tome, tvrdi da bankarski pristup stimulira tiranske stavove i običaje u društvu. Umjesto toga, Freire zagovara posrednički, zajednički pristup obrazovanju koji ohrabruje sustvaranje znanja. Prema Freirei, takav "autentičan" pristup obrazovanju mora omogućiti ljudima da budu svjesni svoje nepotpunjenosti te da teže da budu potpunija osoba. Taj pristup korištenja obrazovanja kao način za svjesnim oblikovanjem osobe i društva se zove kritička svijest, izraz koji je Freire stvorio.

Treće poglavlje diskutira ideju koja tvrdi da "pričanjem istinite riječi znači transformirati svijet". Freire je razvio upotrebu termina limitirana situacija s obzirom na dimenzije ljudskog praksisa. To je u skladu s upotrebom riječi/ideja koju je koristio Álvaro Vieira Pinto u svojem radu "Consciência e Realidade Nacional", koji je Freire tvrdi "koristi koncpet bez pesimističnog lika kojeg možemo naći u Jaspersu" (BIlješka 15, Poglavlje 3), u referenci prema pojmu Karla Jaspersa u vezi s Grenzsituationen.

Posljednje poglavlje predlaže dijalogiku kao instument za oslobođenje koloniziranih, kroz korištenje surađivanja, jedinstva, organizacije i kulturalne sinteze (prelaženje preko problema u društvu u svrhu oslobođivanja ljudskih bića). To je suprotno antidijalogici, koja koristi osvajanje, manipulaciju, kulturnu invaziju, te koncept podijeli pa vladaj. Freire sugerira da je populistički dijalog nužan za revoluciju; da ometani dijalog dehumanizira i podržava status quo. To je tek jedan od primjera dihotomija koje Freire identificira u knjizi; ostali uključuju dihotomoiju između učenika i učitelja, te dihotomiju između kolonizatora i koloniziranih.

Rasprostranjenost
Od objavljivanja engleskog izdanja 1970. godine, Pedagogija obespravljenih je uvelike prihvaćena američkim programima obručavanja učitelja. U istraživanju provedeno 2003. godine David Steiner i Susan Rozen ustvrđeno je Pedagogija obespravljenih često namijenjena vrhunskim školama.

Utjecaj
Na djelo su veliki utjecaj imali Frantz Fanon i Karl Marx. Jedna od Freireovih izjava je da "ne postoji, niti je ikada postojala, obrazovna praksa u nultom prostoru - neutralnom u smislu posvećenosti pretežno apstraktnim, nematerijalnim idejama."

Donaldo Macedo, bivši Freireov kolega i profesor na bostonskom sveučilištu Massachusetts Institute of Technology, naziva Pedagogiju obespravljenih revolucionarnim uratkom, te ljudi u totalitarnim državama riskiraju kaznu čitajući ju. Prilikom južnoafričke borbe protiv Apartheida, ad-hoc primjerci Pedagogije obespravljenih su bili podijeljeni u tajnosti kao dio "ideološkog oružja" raznih revolucionarnih grupa kao što je Black Consciousness Movement. U 70-ima i 80-ima prošlog stoljeća knjiga je bila zabranjena i čuvana tajnom.

Prihvaćenost
U svom članku za konzervativni njujorški list City Journal, Sol Stern tvrdi da Pedagogija obespravljenih tradicionalne zapadnjačke obrazovne strukture (npr. Rousseau, John Dewey, ili Maria Montessori) i ne sadrži praktički sve informacije koje se obično nalaze u tradicionalnom nastavničkom obrazovanju (npr. nema diskusije kurikuluma, testiranja, ili učenje primjereno dobi). Upravo suprotno, Freire odbija tradicionalno obrazovanje kao "službeno znanje" kojem je cilj tlačiti.

Stern također tvrdi da nasljednici Freireovih ideja podrazumjevaju da budući da je obrazovanje političko, "ljevičarski učitelji matematike koji brinu o potlačenima imaju pravo, zapravo dužnost, koristiti pedagogiju koju, u Freireovim riječima 'ne skriva - već zapravo, zagovara - svoj vlastiti politički karakter.'"

Vidi još

 Obrazovanje odraslih
 Pismenost odraslih
 Model informacijskog deficita
 Kazalište obespravljenih
 Kazališna pedagogija

Izvori

Bibliografija

 Freire, Paulo. Pedagogy of the Oppressed. New York: Continuum, 2007.
 Freire, Paulo. Pedagogy of the Oppressed, 30th Anniversary ed. New York: Continuum, 2006.
 Rich Gibson, The Frozen Dialectics of Paulo Freire, in NeoLiberalism and Education Reform, Hampton Press, 2006.

Pedagogija

Pedagogija obespravljenih


بالينكي  هي مدينة مايانية في جنوب المكسيك التي ازدهرت في القرن السابع الميلادي. وتعود أطلال بالينكي إلى 226 قبل الميلاد وحتى 799 ميلادي. هجرها السكان بعد أفول نجمها وأصبحت مغطاة بغابات الارز والماهوجني والسابوديلا،  ولكن منذ ذلك الحين تم حفرها واعادة ترميمها وهي الآن موقع أثري شهير يجذب الآلاف من الزوار. وهي تقع بالقرب من نهر أوسوماسينتا في ولاية تشياباس المكسيكية، على بعد حوالى 130 كم (81 ميل) إلى الجنوب من مدينة سيوداد ديل كارمن، وهي ترتفع 150 م (164 ياردة) فوق مستوى سطح البحر. وجوها رطب ومتوسط درجة الحرارة بها 26 مئوية (79 فهرنهايت) ويبلغ معدل تساقط الأمطار بها 2160 ملم (85 بوصة).

مدينة بالينكي هي عبارة عن موقع متوسط الحجم، وأصغر بكثير من المواقع الضخمة الأخرى مثل تيكال وتشيتشن إيتزا وكوبان، ولكنه يحتوي على بعض من أروع ما أنتجته حضارة المايا من عمارة وأسقف ومنحوتات. وقد أعيد بناء جزء كبير من تاريخ بالينكي عبر قراءة النقوش الهيروغليفية على العديد من المعالم الأثرية. والمؤرخون لديهم الآن سلسلة طويلة من حكام بالينكي في القرن الخامس وعلى معرفة جيدة بالتنافس بين الدولة المدينة مع مدن أخرى مثل كالاكمول وتونينا. كان أشهر حكام بالينكي هو كينيتش جاناب باكال، أو باكال الكبير، حيث تم التنقيب عن قبره في معبد النقوش.

بحلول عام 2005، غطت المنطقة المكتشفة ما يصل من 2.5 كيلومتر مربع (1 ميل مربع)، ولكن التقديرات تشير إلى أن أقل من 10٪ من المساحة الكلية للمدينة تم استكشافه، حيث أن أكثر من ألف بناء ما تزال مجهولة وتغطيها الغابات.

مراجع

آثار حضارة المايا
أماكن مأهولة أسست في القرن 3 ق م
أماكن مأهولة انحلت في القرن 8
أماكن مأهولة سابقا في المكسيك
المايا في الفترة الكلاسيكية
انحلالات 799
انحلالات القرن 8 في مايا
تأسيسات القرن 3 ق م في مايا
تأسيسات عقد 220 ق م
حدائق وطنية في المكسيك
دول مدن
دول وأقاليم انحلت في القرن 8
دول وأقاليم أسست في القرن 3 ق م
متاحف أثرية في المكسيك
متاحف في تشياباس
مدن المكسيك
مناطق محمية في تشياباس
مواقع التراث العالمي في المكسيك
مواقع جذب سياحي في تشياباس

بالينكي


بوكايس مركز بلدية بولاية بشار تقع اٍلى الشمال من مدينة بشار.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لبوكايس:

المصادر

بوكايس

بوكايس


En el ámbito de la filosofía y la sociología, se denomina agencia a la capacidad que posee un agente (una persona u otra identidad) para actuar en un mundo.

En filosofía, se considera que la agencia pertenece a un agente aun si dicho agente representa un personaje ficticio o alguna otra entidad inexistente. La capacidad de actuar no implica en principio una dimensión moral específica en cuanto a la habilidad para elegir actuar, y por lo tanto la agencia moral es un concepto diferente.

En sociología, un agente es un individuo que se conecta con la estructura social. Cabe destacar, sin embargo, que la primacía de la estructura social contra la capacidad individual con respecto a las acciones de una persona es debatido en el ámbito de la sociología. Este debate se corresponde, por lo menos parcialmente, con el nivel de reflexividad que posee un agente.

Véase también
 Estructura y agencia
 Acción social
 Argumento del libre albedrío
 Estructura social
 Innato o adquirido

Referencias

Bandura, A. (2001). Social cognitive theory: An agentic perspective. Annual Review of Psychology, 52, 1-26. The Agency (1956). Describes the form of agency.

Acciones
Filosofía social
Libre albedrío

Agencia (filosofía)


Medininkai (în ; ) este un sat din Lituania, situat la  de Vilnius și  de granița lituaniano-belarusă. Conform recensământului din 2001, satul a avut 508 de locuitori. Medininkai este centrul administrativ al unei seniūnija (cea mai mică diviziune administrativă din Lituania). Potrivit unui raport din 2010, acesta avea 1374 de locuitori, dintre care 92,3% erau polonezi, 3,2% lituanieni și 2,9% ruși.

Satul este situat pe Dealul Medininkai, aproape de cele mai înalte puncte din Lituania - Dealul Juozapinė și Dealul Aukštojas. Satul este renumit pentru ruinele Castelului Medininkai. Perimetrul defensiv al castelului era de 6,5 hectare; acesta este cel mai mare castel din Lituania. Din 2004, castelul aparține Muzeului Istoric Trakai. La sfârșitul lunii septembrie 2012, castelul a fost deschis după reconstrucție, aici se găește o colecție de trofee de vânătoare a președintelui Algirdas Brazauskas și o expoziție dedicată istoriei castelului. Accesul este liber în zona adiacentă zidurilor donjonului și, în timp cald, și în zona superioară a donjonului.

La 31 iulie 1991 un post (ilegal la aceea dată) lituanian de frontieră a fost atacat de forțele OMON sovietice (în rusă ОМОН — Отряд Мобильный Особого Назначения). Șapte ofițeri voluntari lituanieni au fost împușcați, în timp ce Tomas Šernas abia a supraviețuit. Satul a fost prezentat pentru scurt timp în filmul din 2007, Hannibal Rising (Hannibal: În spatele măștii).

Vezi și
 Atacurile sovietice OMON asupra posturilor de frontieră din Lituania

Referințe

Articole cu surse în limba lituaniană (lt)
Voievodatul Wilno
Voievodatul Vilnius

Medininkai


An Palmorchis deceptorius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Veyret ngan Dariusz Lucjan Szlachetko. An Palmorchis deceptorius in nahilalakip ha genus nga Palmorchis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Palmorchis

Palmorchis deceptorius