Merian Caldwell Cooper (October 24, 1893 – April 21, 1973) was an American filmmaker, actor, and producer, as well as a former aviator who served as an officer in the United States Air Force and Polish Air Force. In film, his most famous work was the 1933 movie King Kong, and he is credited as co-inventor of the Cinerama film projection process. He was awarded an honorary Oscar for lifetime achievement in 1952 and received a star on the Hollywood Walk of Fame in 1960. Before entering the movie business, Cooper had a distinguished career as the founder of the Kościuszko Squadron during the Polish–Soviet War and was a Soviet prisoner of war for a time. He got his start in with film as part of the Explorers Club, traveling the world and documenting adventures. He was a member of the board of directors of Pan American Airways, but his love of film took priority. During his film career, he worked for companies such as Pioneer Pictures, RKO Pictures, and Metro-Goldwyn-Mayer. In 1925, he and Ernest B. Schoedsack went to Iran and made Grass: A Nation's Battle for Life, a documentary about the Bakhtiari people.

Early life
Merian Caldwell Cooper was born in Jacksonville, Florida, to lawyer John C. Cooper and Mary Caldwell. He was the youngest of three children. At age six, Cooper decided that he wanted to be an explorer after hearing stories from the book Explorations and Adventures in Equatorial Africa. He was educated at The Lawrenceville School in New Jersey and graduated in 1911.

After graduation, Cooper received a prestigious appointment to the U.S. Naval Academy, but was expelled during his senior year for "hell raising and for championing air power". In 1916, Cooper worked for the Minneapolis Daily News as a reporter, where he met Delos Lovelace. In the next few years, he also worked at the Des Moines Register-Leader and the St. Louis Post-Dispatch.

Early military service

Georgia National Guard
In 1916, Cooper joined the Georgia National Guard to help chase Pancho Villa in Mexico. He was called home in March 1917. He worked for the El Paso Herald on a 30-day leave of absence. After returning to his service, Cooper was appointed lieutenant; however, he refused the appointment hoping to participate in combat. Instead, he went to the Military Aeronautics School in Atlanta to learn to fly. Cooper graduated as the top of his class.

World War I

In October 1917, six months after the American entry into World War I, Cooper went to France with the 201st Squadron. He attended flying school in Issoudun. While flying with his friend, Cooper hit his head and was knocked out during a 200-foot plunge. After the incident, Cooper suffered from shock and had to relearn how to fly. Cooper requested to go to Clermont-Ferrand to be trained as a bomber pilot. He became a pilot with the 20th Aero Squadron (which later became the 1st Day Bombardment Group).

Cooper served as a DH-4 bomber pilot with the United States Army Air Service during World War I. On September 26, 1918, his plane was shot down. The plane caught fire, and Cooper spun the plane to suck the flames out. Cooper survived, although he suffered burns, injured his hands, and was presumed dead. German soldiers saw his plane landing and took him to a prisoner reserve hospital.

Captain Cooper remained in the Air Service after the war; he helped with Herbert Hoover's U.S. Food Administration that provided aid to Poland. He later became the chief of the Poland division.

Kościuszko Squadron
From late 1919 until the 1921 Treaty of Riga, Cooper was a member of a volunteer American flight squadron, the Kościuszko Squadron, which supported the Polish Army in the Polish-Soviet War. On July 13, 1920, his plane was shot down, and he spent nearly nine months in a Soviet prisoner of war camp where the writer Isaac Babel interviewed him. He escaped just before the war was over and made it to Latvia. For his valor he was decorated by Polish commander-in-chief Józef Piłsudski with the highest Polish military decoration, the Virtuti Militari.

During his time as a POW, Cooper wrote an autobiography: Things Men Die For. The manuscript was published by G. P. Putnam's Sons in New York (the Knickerbocker Press) in 1927. However, in 1928, Cooper regretted releasing certain details about "Nina" (probably Małgorzata Słomczyńska) with whom he had relations outside of wedlock. Cooper asked Dagmar Matson, who had the manuscript, to buy all the copies of the book possible. Matson found almost all 5,000 copies that had been printed. The books were destroyed, while Cooper and Matson each kept a copy.

An interbellum Polish film directed by Leonard Buczkowski, Gwiaździsta eskadra (The Starry Squadron), was inspired by Cooper's experiences as a Polish Air Force officer. The film was made with the cooperation of the Polish army and was the most expensive Polish film prior to World War II. After World War II, all copies of the film found in Poland were destroyed by the Soviets.

Career

Cooper and Schoedsack
After returning from overseas in 1921, Cooper got a job working the night shift at The New York Times. He was commissioned to write articles for Asia magazine. Cooper was able to travel with Ernest Schoedsack on a sea voyage on the Wisdom II. As part of the journey, he traveled to Abyssinia, or the Ethiopian Empire, where he met their prince regent, Ras Tefari, later known as Emperor Haile Selassie I. The ship left Abyssinia in February 1923. On their way home, the crew narrowly missed being attacked by pirates, and the ship was burned down. His three-part series for Asia was published in 1923.

After returning home, Cooper researched for the American Geographical Society. In 1924, Cooper joined Schoedsack and Marguerite Harrison who had embarked on an expedition that would be turned into the film Grass (1925). They returned later the same year. Cooper became a member of the Explorers Club of New York in January 1925 and was asked to give lectures and attend events due to his extensive traveling. Grass was acquired by Paramount Pictures.  Cooper and Schoedsack's first film gained the attention of Jesse Lasky, who commissioned the duo for their second film,  Chang (1927). They also produced the film The Four Feathers, which was filmed among the fighting tribes of the Sudan. These films combined real footage with staged sequences.

Pan American Airways
Between 1926 and 1927, Cooper discussed with John Hambleton the plans for Pan American Airways, which was formed during 1927. Cooper was a member of the board of directors of Pan American Airways. During his tenure at Pan Am, the company established the first regularly scheduled transatlantic service. While he was on the board, Cooper did not devote his full attention to the organization; he took time in 1929 and 1930 to work on the script for King Kong. By 1931, he was back in Hollywood. He resigned from the board of directors in 1935, following health complications.

King Kong

Cooper said that he thought of King Kong after he had a dream that a giant gorilla was terrorizing New York City. When he awoke, he recorded the idea and used it for the film. He was going to have a giant gorilla fight a Komodo dragon or other animal, but found that the technique of interlacing that he wanted to use would not provide realistic results.

Cooper needed a production studio for the film, but recognized the great cost of the movie, especially during the Great Depression. Cooper helped David Selznick get a job at RKO Pictures, which was struggling financially. Selznick became the vice president of RKO and asked Cooper to join him in September 1931, although he had only produced three films thus far in his career. Cooper began working as an executive assistant at age thirty-eight. He officially pitched the idea for King Kong in December 1931. Shortly after, he began to seek actors and build full-scale sets, although the screenplay was not yet complete.

The screenplay was delivered to Cooper in January 1932. Schoedsack contributed to the film, focusing on shooting scenes for the boat sequences and in native villages, leaving Cooper to shoot the jungle scenes. In February 1933, the title for the film was registered for copyright. Throughout filming there were creative battles. Critics at RKO argued that the film should begin with Kong. Cooper believed that a film should begin with a "slow dramatic buildup that would establish everything from characters to mood ..." so that the action of the film could "naturally, relentlessly, roll on out of its own creative movement", and thus chose to not begin the film with a shot of Kong. The iconic scene in which Kong is atop of the Empire State Building was almost canceled by Cooper for legal reasons, but was kept in the film because RKO bought the rights to The Lost World.

Overlapping with the production of King Kong was the making of The Most Dangerous Game, which began in May 1932. Cooper once again worked with Schoedsack to produce the film.

In the 1933 version of King Kong, Cooper and co-director Ernest B. Schoedsack appear at the end, piloting the plane that finally finishes off Kong. Cooper had reportedly said, "We should kill the sonofabitch ourselves." Cooper personally cut a scene in King Kong in which four sailors are shaken off a rope bridge by Kong, fall into a ravine, and are eaten alive by giant spiders. According to Hollywood folklore, the decision was made after previews in January 1933, during which audience members either fled the theater in terror or talked about the ghastly scene throughout the remainder of the movie. However, more objective sources maintain that the scene merely slowed the film's pace. Despite the rumor that Cooper kept a print of the cut footage as a memento, it has never been found. In 2021, film historian Ray Morton stated in an interview that, after looking through the films shooting schedule, he found no evidence the sequence was ever filmed.  In 1963, Cooper argued unsuccessfully that he should own the rights to King Kong; later in 1976, judges ruled that Cooper's estate  owned the rights to King Kong outside the movie and its sequel. Selznick left RKO before the release of King Kong, and Cooper served as production chief from 1933 to 1934 with Pan Berman as his executive assistant.

In the 2005 remake of King Kong, upon learning that Fay Wray was not available because she was making a film at RKO, Carl Denham (Jack Black) replies, "Cooper, huh? I might have known."

Pioneer Pictures, Selznick International Pictures, and Metro-Goldwyn-Mayer
Cooper helped the Whitney cousins form Pioneer Pictures in 1933, while he was still working for RKO. He was named vice president in charge of production for Pioneer Pictures in 1934. He would use Pioneer Pictures to test his technicolor innovations. The company contracted with RKO in order to fulfill Cooper's obligations to the company, including She and The Last Days of Pompeii. Cooper later referred to She as the "worst picture I ever made."

After these disappointments, Pioneer Pictures released a short film in three-strip technicolor called La Cucaracha, which was well-received. The film won an Academy Award in 1934. Pioneer released the first full-length technicolor film, Becky Sharp in 1935. Cooper helped to advocate and pave the way for the ground-breaking technology of technicolor, as well as the widescreen process called Cinerama.

Selznick formed Selznick International Pictures in 1935, and Pioneer Pictures merged with it in June 1936. Cooper became the vice president of Selznick International Pictures that same year. Cooper did not stay long; he resigned in 1937 due to disagreements over the film Stagecoach.

After resigning from Selznick International, Cooper went to Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) in June 1937. A noteworthy project that Cooper was involved in was the fantasy film War Eagles. The film, which would have used extensive special effects, was abandoned in approximately 1939 and never finished. Cooper was to return to the Army Air Force.

World War II
Cooper re-enlisted and was commissioned a colonel in the U.S. Army Air Forces. He served with Col. Robert L. Scott in India. He worked as logistics liaison for the Doolittle Raid. Thereafter, Cooper and Scott worked with Col. Caleb V. Haynes at Dinjan Airfield. They all were involved in establishing the Assam-Burma-China Ferrying Command. This marked the beginnings of The Hump Airlift.

Colonel Cooper later served in China as chief of staff for General Claire Chennault of the China Air Task Force, which was the precursor of the Fourteenth Air Force.  On October 25, 1942, a CATF raid consisting of 12 B-25s and 7 P-40s, led by Colonel Cooper, successfully bombed the Kowloon Docks at Hong Kong.

He served from 1943 to 1945 in the Southwest Pacific as chief of staff for the Fifth Air Force's Bomber Command. At the end of the war, he was promoted to brigadier general. For his contributions, he was also aboard the USS Missouri to witness Japan's surrender.

Argosy Pictures and Cinerama
Cooper and his friend and frequent collaborator, noted director John Ford, formed Argosy Productions in 1946 and produced such notable films such as Wagon Master (1950), Ford's Fort Apache (1948), and She Wore a Yellow Ribbon (1949). Cooper's films at Argosy reflected his patriotism and his vision of the United States.

Argosy negotiated a contract with RKO in 1946 to make four pictures. Cooper was able to make Grass a complete picture. Cooper also produced and directed Mighty Joe Young, which recruited Schoedsack as director. Cooper visited the set of the film every day to check on progress.

Cooper left Argosy Pictures to pursue the process of Cinerama. He became the vice president of Cinerama Productions in the 1950s and was also elected a board member. After failing to convince other board members to finance skilled technicians, Cooper left Cinerama with Cornelius Vanderbilt Whitney to form C. V. Whitney Productions. Cooper continued to outline movies to be shot in Cinerama, but C. V. Whitney Productions only produced a few films. Cooper was the executive producer for Ford's The Searchers (1956).

Awards

For his military service in Poland, Cooper was awarded the Silver Cross of the Order of Virtuti Militari (presented by Piłsudski), and Poland's Cross of Valour.

In 1927, Cooper was one of 19 prominent Americans who were given the title of "Honorary Scouts" by the Boy Scouts of America for "... achievements in outdoor activity, exploration and worthwhile adventure ... of such an exceptional character as to capture the imagination of boys". The other honorees were Roy Chapman Andrews, Robert Bartlett, Frederick Russell Burnham, Richard E. Byrd, George Kruck Cherrie, James L. Clark, Lincoln Ellsworth, Louis Agassiz Fuertes, George Bird Grinnell, Charles Lindbergh, Donald Baxter MacMillan, Clifford H. Pope, George Palmer Putnam, Kermit Roosevelt, Carl Rungius, Stewart Edward White, and Orville Wright.

In 1949, Mighty Joe Young won an Academy Award for Best Visual Effects, which was presented to Willis O'Brien, the man responsible for the film's special effects.

Cooper was awarded an honorary Oscar for lifetime achievement in 1952. His film The Quiet Man was nominated for Best Picture that year, but lost to Cecil B. DeMille's The Greatest Show on Earth. Cooper has a star on the Hollywood Walk of Fame, though his first name is misspelled "Meriam".

Personal life
Cooper was the father of Polish translator and writer Maciej Słomczyński. He married film actress Dorothy Jordan on May 27, 1933. They kept their marriage a secret from Hollywood for a month before it was reported by journalists. He suffered a heart attack later that year. In the 1950s, he supported Joseph McCarthy in his crusade to root out Communists in Hollywood and Washington, D.C.

Cooper supported Barry Goldwater in the 1964 United States presidential election.

Cooper founded Advanced Projects in his later life and served as the chairman of the board. He wanted to explore new technologies like 3-D color television productions. Cooper died of cancer on April 21, 1973, in San Diego. His ashes were scattered at sea with full military honors.

Filmography

References

Bibliography

 I'm King Kong!—The Exploits of Merian C. Cooper (2005), TCM documentary on Cooper, directed by Kevin Brownlow.

External links

Cooper's polish-soviet war
mini-bio and pictures of Cooper as a teenager on JaxHistory.Com

Archival materials
Inventory of the Merian C. Cooper papers at the Hoover Institution Archives at Stanford University
Collections relating to Merian C. Cooper in the L. Tom Perry Special Collections, Harold B. Lee Library Brigham Young University

1893 births
1973 deaths
20th-century American male actors
Academy Honorary Award recipients
American anti-communists
American male film actors
American people of English descent
American prisoners of war in World War I
Aviators from Florida
Bomber pilots
California Republicans
Deaths from cancer in California
Film directors from Florida
Film producers from Florida
Florida Republicans
Harold B. Lee Library-related film articles
Lawrenceville School alumni
Mass media people from Jacksonville, Florida
Military personnel from Florida
Polish people of the Polish–Soviet War
Recipients of the Cross of Valour (Poland)
Recipients of the Silver Cross of the Virtuti Militari
Shot-down aviators
United States Army Air Forces bomber pilots of World War II
United States Army Air Forces officers
United States Army Air Service pilots of World War I
United States Army colonels
United States Army personnel of World War I
World War I prisoners of war held by Germany

Merian C. Cooper


Tuchtlán () fue el último nombre prehispánico del territorio que actualmente contiene a la ciudad chiapaneca de Tuxtla Gutiérrez. Anteriormente, varios grupos étnicos de los zoques habitaban gran parte de las regiones del actual estado de Chiapas y de otros estados mexicanos actuales. Arribaron al valle de Mactumaczá, extendiendo su territorio en los estados de Oaxaca, Tabasco y Campeche. Fueron ellos quienes llamaron Coyatoc a la actual ciudad de Tuxtla Gutiérrez.

Origen

El nombre propio Coyatoc, deriva del idioma zoque. Los vocablos coya, que significa «conejo», y toc, que significa «casa», simplemente lo forman. Posteriormente, se ha afirmado que el nombre del poblado cambió a Coyatocmó, que significa «lugar casa de conejos». La zona en la que se asienta la actual ciudad chiapaneca de Tuxtla Gutiérrez, había sido nombrada de varias formas por los diferentes grupos étnicos que la habían conquistado. Sin embargo, los aztecas al llegar al actual territorio chiapaneco, simplemente tradujeron el nombre propio Coyatocmó al náhuatl, solo que sustituyendole los significados de «casa» y «lugar» por «tierra», quedando el nombre como Tōchtlān, que significa «tierra de conejos».

Significado

El nombre propio Tōchtlān se deriva del náhuatl tōchtli, que significa «conejo». La cultura náhuatl representaba al conejo como un organismo culto. Además, la representación de dicho organismo pertenece a una serie de símbolos que conforman los días en el Calendario Azteca. Para otras culturas amerindias, este organismo ha pertenecido a una gran cantidad de cuentos, mitos y leyendas. Actualmente, la ciudad de Tuxtla Gutiérrez adopta en su escudo el nombre en náhuatl, además de una imagen de un conejo parado con dientes de color gris con un estilo prehispánico.

En la ciudad es común encontrar referencias al origen del nombre, o lugares con el nombre en honor a la ciudad, uno de ellos Tuxtlan, cafetería petfriendly en la entrada de la ciudad.

Referencias

Tuxtla Gutiérrez
Términos en náhuatl

Tuchtlán


FIFA Manager 12 es un videojuego de simulación gerencial desarrollado por Bright Future GmbH y publicado por Electronic Arts en todo el mundo bajo el sello de EA Sports. Fue lanzado el 21 de octubre del 2011 y es la undécima entrega de la serie de videojuegos FIFA Manager.

Nuevas Características

El juego tendrá más de 700 características nuevas y mejoras, por ejemplo:

 Partidos en 3D: Una característica especial del juego este año, es la opción de juego en 3D. Esta área de la representación del juego es un asunto cercano al corazón de muchos seguidores de la franquicia, por lo que este año un equipo formado por diseñadores, artistas gráficos y programadores ha puesto toda la lógica del modo 3D a la prueba y reprogramado completamente gran parte de ella.

 Nuevas instalaciones del club: 25 edificios con un total de 289 niveles de configuración se reproducen en detalle. Además, hay hasta tres estadios con más de 120.000 puestos directamente sobre la base del club.
Construcciones de época listas para ser renovadas. Cada nivel de configuración tiene efectos específicos en otras áreas del juego. Como jugador se lo enfrenta constantemente por decisiones que tomar, y debe desarrollar una verdadera estrategia en términos de cómo desea configurar su club en el futuro.

 Finanzas: El sector financiero también es completamente nuevo. Los Clubes y jugadores tienen que ganar primero la confianza de los mercados financieros a través de éxitos deportivos. Los ingresos realistas de los principales patrocinadores ayudan a reflejar con exactitud las grandes diferencias financieras entre los principales clubes y un club más pequeño en el juego.

Una bolsa con las acciones del club que, por supuesto, no estará ausente. En el sector de patrocinio también hay numerosas mejoras, como la "pirámide o patrocinadores de los patrocinadores" de campañas para conseguir nuevos socios. Por otra parte, existe la opción de intercambio mucho más intenso con el patrocinador principal, que quiere mantenerse feliz.

 Mercado de fichajes: En la sección de transferencia ahora los jugadores pueden ensayar en los campos los partidos de prueba o la Comisión dar un análisis detallado de la plantilla para ver los puntos débiles del equipo puede ser eliminado en concreto. Debido al hecho de que todos los gerentes de la IA hacen uso de estas opciones de análisis de equipo, las transferencias volverán a ser aún más realistas. De esta manera, los clubes de IA también pueden sacar provecho de estrellas caras que no quieren extender sus contratos antes de que el mismo expire.

 Ámbitos clásicos en un nuevo look: Toda una gama de nuevas opciones estarán disponibles en el calendario. Desde el evento de caridad para dirigir consultas al partido amistoso extendiéndose hasta las pruebas de lactato, no son deseos sin cumplir.

La formación puede volver a ser planificada y ejecutada a diario en unidades individuales. El desarrollo de los jugadores se hizo más realista aquí que hace del juego aún más desafiante, especialmente en los niveles de dificultad más alto. Un preparador físico especial ahora también le ofrece sus servicios desde el inicio de la temporada.

En la secuencia de progreso semanal, que ahora puede ser configurada, puedes seleccionar tus características favoritas, y por ejemplo, precisar los entrenamientos o el progreso de las instalaciones del club.

Notas y referencias

Enlaces externos

Videojuegos para Windows
Videojuegos desarrollados en Alemania
FIFA Manager
Videojuegos de 2011

FIFA Manager 12


සිංහල  පරිගණක තාක්ෂණික වචන  (Sinhala Computer Technical Terms )

Active - සක්‍රීය
Address - ලිපිනය
Computer - පරිගණකය
File - ගොනුව
Keyboard - යතුරුපුවරුව
Mouse - මූසිකය
Options - තේරීම්
Screen - තිරය
Tools - උපකරන
Update - යාවත්කාල කරනවා
Download - බාගත කරනවා

සිංහල තාක්ෂණික වචන


حوش سنيد هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بعلبك في محافظة بعلبك الهرمل.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء بعلبك
أماكن مأهولة في لبنان
قضاء بعلبك
مدن لبنان

حوش سنيد


Rakija od vina je u smislu Pravilnika o jakim alkoholnim pićima Republike Hrvatske jako alkoholno piće. Proizvodi ga se isključivo iz vinskog destilata. Vinski destilat za ovu svrhu dobiva se destilacijom vina ili vina pojačanog za destilaciju na manje od 86 % vol. alkohola ili redestilacijom vinskog destilata na manje od 86% vol. alkohola. Količina hlapivih tvari u rakiji od vina je najmanje 125 grama po hektolitru preračunato na 100 % vol. alkohola. Najveća količina koju smije sadržavati je 200 grama po hektolitru preračunato na 100 % vol. alkohola. Da bi smjela ići na tržište kao gotov proizvod rakija od vina ne smije imati alkoholnu jakost nižu od 37,5% vol. Ne smije se dodavati razrijeđeni ili nerazrijeđeni alkohol, ne smiju se aromatizirati osim u tradicionalnim načinima proizvodnje a za prilagodbu boje smije sadržavati jedino dodani karamel. Ako se rakiju od vina podvrgnulo dozrijevanju, smije ju se staviti na tržište, uz uvjet da je dozrijevala jednako dugo ili duže od razdoblja navedenog u zakonskom aktu. Od rakije od vina pravi se Weinbrand to jest brandy.

Izvori

Žestoka alkoholna pića

Rakija od vina


Ticket to Paradise  é um filme americano de comédia romântica co-escrito e dirigido por Ol Parker. É estrelado por George Clooney, Julia Roberts, Billie Lourd, Kaitlyn Dever e Lucas Bravo. O filme está programado para ser lançado nos Estados Unidos pela Universal Pictures em 21 de outubro de 2022.

Sinopse
Wren Butler, estudante da Universidade de Chicago, acompanha sua melhor amiga Lily em uma excursão de pós-graduação a Bali. Depois que Lily, em um impulso, decide se casar com um morador local, seus pais divorciados tentam impedir sua filha de cometer o mesmo erro que cometeram há 25 anos. Enquanto isso, Wren fica em Bali para as festividades e, no processo, encontra seu próprio amor com um médico local.

Elenco

Produção

Ticket to Paradise é uma comédia romântica escrita por Ol Parker e Daniel Pipski. É uma co-produção americana entre as produtoras Working Title Films, Smokehouse Pictures e Red Om Films. O longa-metragem foi anunciado em 26 de fevereiro de 2021, com George Clooney e Julia Roberts definidos para estrelar e Parker para dirigir para a Universal Pictures. Ticket to Paradise reúne Clooney e Roberts após atuarem juntos em Ocean's Eleven (2001), Ocean's Twelve (2004) e Money Monster (2016). A Deadline Hollywood observou que a Universal estava planejando lançar o filme nos cinemas e disse que era "importante para aqueles que se perguntam quando os estúdios de cinema vão parar de vender pacotes caros de estrelas de cinema para plataformas de streaming". Fontes também disseram ao Deadline que os executivos da Universal foram rápidos em impedir que os sites de streaming adquirissem os direitos de distribuição do filme.

Em preparação para seu papel, Clooney começou uma dieta cetogênica para perder peso. Em março de 2021, Billie Lourd entrou em negociações para estrelar o filme. Em 9 de março Paul Fletcher, Ministro de Comunicações e Artes da Austrália, anunciou que as filmagens ocorreriam no estado australiano de Queensland, em locais que incluem as Ilhas Whitsunday, Gold Coast e Brisbane. Em um comunicado, Fletcher disse que o filme receberia uma bolsa de AU$ 6,4 milhões, e que a produção geraria pelo menos 270 empregos e AU$ 47 milhões para a economia local. Lourd e Kaitlyn Dever foram confirmadas no elenco em abril de 2021, e Lucas Bravo entrou para o filme em outubro do mesmo ano. As filmagens principais começaram em novembro de 2021. O Tangalooma Island Resort, na Ilha de Moreton, e o The Palm Bay Resort em Long Island também foram usados para as filmagens. Em janeiro de 2022, as filmagens foram suspensas devido ao avanço dos casos de covid-19 em Queensland. A produção, que terminaria em apenas duas semanas, ficou pausada por três meses por causa da pandemia.

Lançamento
Ticket to Paradise está previsto para ser lançado nos cinemas dos Estados Unidos pela Universal Pictures em 21 de outubro de 2022. A data prevista inicialmente era em 30 de setembro de 2022. O filme entrará no catálogo do serviço de streaming Peacock 45 dias após a estreia nos cinemas. Ticket to Paradise também está na lista dos filmes que podem ter uma estreia mundial no Festival de Cinema de Veneza de 2022.

Filmes da Working Title Films
Filmes da Universal Pictures
Filmes suspensos devido à pandemia de COVID-19
Filmes de comédia romântica dos Estados Unidos
Filmes em língua inglesa
Filmes dos Estados Unidos de 2022

Ticket to Paradise (2022)


8877 Rentaro este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8877 Rentaro este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,77 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 2,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

8877 Rentaro


Mustafa Hilmi ef. Hadžiomerović (Kulen Vakuf, 1816. – 10. veljače 1895.), bošnjački je teolog, prvi po redu reis-ul-ulema u razdoblju Austro-Ugarske.

Životopis
Rodio se je u Kulen Vakufu 1816. godine. Osnovno vjersko i opće obrazovanje stekao je u rodnom mjestu. Kraće vrijeme učio je medresu u Prijedoru, a zatim došao u Gazi Husrev-begov hanikah 1833. godine. U Hanikahu u Gazi Husrev-begovoj medresi učio je pred znamenitim muderisom Mehmed ef. Kučukom, a potom je pohađao predavanja sarajevskog muftije Muhameda Sakir ef. Muidovića i Muhamed ef. Telalagića.

Godine 1837. otišao je u Istanbul u medresu Hekim Čelebi i nastavio nauke pred najpoznatijim alimima (vjerskim naučnicima) tog vremena, Vidinlijom i Denizlijom. Nakon 15 godina naukovanja u Istanbulu, te kratkog muderiziranja u Bosanskom Novom, prihvaća mjesto muderisa Gazi Husrev-begove medrese u Sarajevu, a godinu dana poslije biva imenovan za imama Arebi-atik džamije.

Iako je 1856. godine postavljen za sarajevskog muftiju, Mustafa Hilmi ef. Hadžiomerović nije prekidao muderisku službu, kao sto će i kao reis-ul-ulema nastaviti držati predavanja sve do 1888. godine. Vršeći muftijsku službu, izdao je veliki broj fetvi. Okupacijska austro-ugarska uprava u jesen 1882. godine, imenovala ga je za prvog reis-ul-ulemu Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini o čemu je car donio odluku 17. listopada 1882. godine, dok je svečano ustoličenje obavljeno u rezidenciji Konak, u Sarajevu 15. prosinca 1882. godine.

Iscrpljen dugogodišnjim radom, Mustafa Hilmi ef. Hadžiomerović podnio je ostavku na položaj reis-ul-uleme 1893. godine, a umro je 10. veljače 1895. godine.

Ne postoji nijedna fotografija reisu-l-uleme Hadžiomerovića.

Povezani članci
 Reis-ul-ulema
 Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
 Reis-ul-ulema Mehmed Teufik ef. Azabagić

Izvori

Vanjske poveznice
 Mustafa Hilmi Hadžiomerović, prvi reisu-l-ulema

Reis-ul-ulema
Životopisi, Bosna i Hercegovina

Mustafa Hilmi Hadžiomerović


Rosette Bir (Metz, Francia; 9 de abril de 1926 - Villeron, Francia; 19 de junio de 1993) fue una escultora francesa, autora de obras abstractas esculpidas en acero inoxidable.

Datos biográficos
Nació con el nombre de Rosa Pacanowski en la comuna de Metz, el 9 de abril de 1926, y vivió en Montreuil, un suburbio de París.

Ella comenzó a esculpir a la edad de 42 años cuando, después de criar a sus hijos, entró como aprendiza en el taller del escultor Albert Feraud.

Después de su aprendizaje, se distanció del estilo de su maestro. A diferencia de éste, para Rosette Bir en la geometría se encuentra la perfección. Es por ello que se consagra a las formas geométricas completamente. Se puede decir que en cierta medida, siguió el Movimiento Madí de América del Sur, en la escultura.

Su trabajo se articula exclusivamente desde el trabajo en acero inoxidable pulido. Su amor por este material unido a una increíble creatividad dará lugar, con el tiempo, a importantes innovaciones y progresos a través de la investigación de los procesos de manipulación.

Éste consiste sólo en piezas únicas. Ha realizado esculturas de dimensiones más o menos grandes, desde piezas de sobremesa a la escultura monumental de varios metros.

Su colección ha sido presentada en diversas exposiciones en espacios públicos como parques y museos, a lo largo de Francia y en Mónaco, y sus trabajos han aparecido en numerosos artículos de periódicos y revistas, especializadas o no.

La artista falleció el 19 de junio de 1993 tras un accidente de coche.

Notas y referencias

Bibliografía
 Ionel Jianu, Gérard Xuriguera, Aube Lardera; La sculpture moderne en France depuis 1950
Arted Editions d'art, 1982 pp.82
 Lydia Harambourg, La sculpture en France après 1945 sección "Les Sculpteurs de Metal"

Enlaces externos

Escultores de Francia del siglo XX
Escultores de Isla de Francia
Fallecidos por accidentes de tráfico en Francia
Escultoras de Francia
Nacidos en Metz

Rosette Bir


Scotland es el nombre en inglés de Escocia, pero también puede referirse a:

Canciones patrióticas
 Flower of Scotland, uno de los himnos oficiosos de Escocia.
 Scotland the Brave, canción patriótica escocesa.

Cine y televisión
 BBC Scotland, elemento constitutivo de la British Broadcasting Corporation.
 Scotland, Pa., película de 2001 escrita y dirigida por Billy Morrissette basada en Macbeth de William Shakespeare.

Deporte
 Rally of Scotland, prueba de rally que se celebra anualmente desde 2009 en Escocia.

Entidades financieras
 Bank of Scotland,  banco comercial y de compensación, con base en Edimburgo, Escocia.
 Royal Bank of Scotland, entidad financiera del Reino Unido.

Lugares
Estados Unidos
 Condado de Scotland (Carolina del Norte)
 Municipio de Scotland Neck (condado de Halifax, Carolina del Norte)
 Scotland (Connecticut), pueblo en el condado de Windham, Connecticut.
 Municipio de Scotland (condado de Day, Dakota del Sur).
 Scotland (Dakota del Sur), ciudad en el condado de Bon Homme, Dakota del Sur.
 Scotland (Georgia), ciudad en el condado de Telfair, Georgia.
 Municipio de Scotland (condado de McDonough, Illinois).
 Scotland (Indiana), lugar designado por el censo en el condado de Greene, Indiana.
 Condado de Scotland (Misuri).
 Scotland (Virginia), lugar designado por el censo en el condado de Surry, Virginia.
 Scotland (Pensilvania), área no incorporada en el condado de Franklin, Pensilvania.
 Scotland (Texas), ciudad en el condado de Archer, Texas.
 Scotland Neck (Carolina del Norte), pueblo en el condado de Halifax, Carolina del Norte.

Personas
 Jason Scotland, futbolista trinitense.

Otros usos
 Scotland Yard, metonimia para la Policía Metropolitana de Londres.

Scotland (desambiguación)


Die 75. French Open 1976 waren ein Tennis-Sandplatzturnier der Klasse Grand Slam, das von der ILTF veranstaltet wurde. Es fand vom 31. Mai bis 13. Juni 1976 in Roland Garros, Paris, Frankreich statt.

Titelverteidiger im Einzel waren Björn Borg bei den Herren sowie Chris Evert bei den Damen. Im Herrendoppel waren Brian Gottfried und Raúl Ramírez, im Damendoppel Chris Evert und Martina Navratilova und im Mixed Fiorella Bonicelli und Thomaz Koch die Titelverteidiger.

Herreneinzel

 Setzliste

Dameneinzel

 Setzliste

Herrendoppel

 Setzliste

Damendoppel

 Setzliste

Mixed

 Setzliste

Weblinks
 Offizielle Webpräsenz

French Open 1976


234750 Amymainzer este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
234750 Amymainzer este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar în cadrul programului NEAT. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,20 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 19,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 234001-235000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

234750 Amymainzer


In anatomy and osteology, a  foramen (; : foramina,  or foramens ) is an open hole that is present in extant or extinct amniotes. Foramina inside the body of animals typically allow nerves, arteries, veins, or other structures to connect one part of the body with another.

Skull

The skulls of vertebrates have foramina through which nerves, arteries, veins, and other structures pass. The human skull has many foramina, collectively referred to as the cranial foramina.

Spine

Within the vertebral column (spine) of vertebrates, including the human spine, each bone has an opening at both its top and bottom to allow nerves, arteries, veins, etc. to pass through.

Other
 Apical foramen, the hole at the tip of the root of a tooth
 Foramen ovale (heart), a hole between the venous and arterial sides of the fetal heart
 Transverse foramen, one of a pair of openings in each cervical vertebra, in which the vertebral artery travels
 Greater sciatic foramen, a major foramen of the pelvis
 Interventricular foramina, channels connecting ventricles in the brain
 Lesser sciatic foramen, an opening between the pelvis and the posterior thigh
 Obturator foramen, the hole created by the ischium and pubis bones of the pelvis
 Omental foramen, the connecting opening between the greater sac and the lesser sac in the abdominal cavity.
 Sacral foramina, which perforate the vertebral canal from the Sacrum (sacral bone), and through which the sacral nerves pass.
 Vertebral foramen, the foramen formed by the anterior segment (the body), and the posterior part, the vertebral arch.
 Foramen of Panizza, a hole connecting two aortas just after they leave the heart in crocodiles.

See also
Eta Carinae
Fossa (disambiguation)
Skeleton
Foraminifera

References

Animal anatomy

Foramen


Hırsız Polis, TMC Film imzalı, başrollerini Uğur Yücel, Özlem Düvencioğlu ve Timuçin Esen'in paylaştığı, 2005-2007 yılları arasında Kanal D'de yayımlanan polisiye türündeki Türk televizyon dizisidir. Toplam 2 sezondan oluşan dizi, 15 Mart 2007 tarihinde yayımlanan 50. bölümü ile final yaparak sona erdi. Dizi, Mavi adlı bir hırsız, Çınar adlı bir polis ve bu iki karakterin aşklarını konu almaktadır. Dizinin ana karakterleri arasında Aksak adlı Mavi'ye âşık olan bir suçlu da bulunmaktadır.

Yardımci karakterlerde ise Mavi'nin abisi Ali Rıza, kızkardeşi Ümit, üst kat komşusu Fulya, Aksak'ın çete üyeleri Arsen Lüpen, Jilet ve Kaporta Yakup bulunmaktadır. Aksak bir hırsızlık çetesinin lideridir ve Mavi'yi de ufakken yetiştiren kişidir. Aksak rolü Uğur Yücel tarafından canlandırılmıştır.

Türkan Derya Güven'in yönetmenliğini yaptığı, yapımcılığını Erol Avcı'nın üstlendiği dizinin senaristleri Gaye Boralıoğlu, Neşe Şen, Şerif Erol, Gülden Çakır ve Emine Algan'dır.
Dizinin çokça ses getiren dizi jenerik müziği Orient Expressions'a aittir.
Ayrıca Hırsız-Polis dizisinin yine aynı adla "HIRSIZ POLİS-aşkın kanunu olmaz-", C Blok yayınlarından çıkmış bir de kitabı bulunmaktadır.

Oyuncu kadrosu ve karakterler
 Uğur Yücel - Aksak - Nadir Özkurt
 Timuçin Esen - Komiser Çınar
 Özlem Düvencioğlu - Mavi - Zeynep Yılmaz
 Erol Günaydın - Dursun
 Serkan Keskin - Komiser Bünyamin
 Rasim Öztekin - Başkomiser Selahattin
 Ahmet Saraçoğlu - Arsen Lüpen - Osman
 Hakan Boyav - Kaporta Yakup
 Vahide Perçin - Fulya Hanım
 Cansu Koç - Ümit Yılmaz
 Murat Daltaban - Arıza - Ali Rıza Yılmaz
 Yasemin Çonka - Ayşegül
 Dağhan Külegeç - Jilet
 Asena Keskinci - Kiraz
 Tansu Biçer - Koray
 Ozan Güven - Kibar Necmi
 İpek Bilgin - Maide Hanım

Yayın takvimi

Bölümler

Diğer ülkelerde gösterimi

Kaynakça

Türk suç televizyon dizileri
Türk polisiye televizyon dizileri
Türk dramatik televizyon dizileri
Kanal D dizileri
2005'te başlayan Türk televizyon dizileri
2007'de sona eren Türk televizyon dizileri
TMC Film dizileri
2000'lerde Türkçe televizyon dizileri

Hırsız Polis


is a district located in Ehime Prefecture, Japan.

As of 2007, the district has an estimated population of 12,304 with a total area of 94.34 km2.

The district consists of one town.
Ikata

History
In accordance with 1878 Land Reforms, the district was founded after breaking off from the Uwa District.  (1 town, 22 villages)
February 1898 — The village of Hirano was reassigned to the Kita District (now the city of Ōzu).  (1 town, 21 villages)
August 1, 1914 — The village of Kawanoishi gained town status.  (2 towns, 20 villages)
September 3, 1921 — The village of Mikame gained town status.  (3 towns, 19 villages)
July 1, 1928 — The village of Kamiyama gained town status.  (4 towns, 18 villages)
January 1, 1930 — The village of Yanozaki merged into the town of Yawatahama.  (4 towns, 17 villages)
February 11, 1935 — The villages of Senjō, Shitada, and the town of Kamiyama merged into city of Yawatahama.  (2 towns, 15 villages)
January 1, 1955 — The villages of Nikifu, Mishima, Izumi and parts of Fukigawa in the village of Futaiwa merged into the town of Mikame.  (2 towns, 13 villages)
February 1, 1955 — The villages of Futaiwa (excluding parts), Hizuchi, Maana and Kawakami merged into the city of Yawatahama.  (2 towns, 9 villages)
March 31, 1955
The villages of Isotsu, Miyauchi, Kawanoishi, and Kisuki merged to become the town of Honai.  (2 towns, 6 villages)
The villages of Ikata and Machimi merged to become the town of Ikata.  (3 towns, 4 villages)
The villages of Kanmatsu and Misaki merged to become the town of Misaki.  (4 towns, 2 villages)
June 1, 1956 — The villages of Mitsukue and Yotsuhama merged to become the town of Seto.  (5 towns)
April 1, 2004 — The town of Mikame merged with the towns of Uwa, Nomura, Akehama, and Shirokawa from Higashiuwa District to form the city of Seiyo.  (4 towns)
March 28, 2005 — The town of Honai merged into the city of Yawatahama.  (3 towns)
April 1, 2005 — The towns of Seto, and Misaki merged into the town of Ikata.  (1 town)

External links
Town of Ikata

Nishiuwa District

Nishiuwa District, Ehime


Piazza dei Cavalieri er en plads i byen Pisa i regionen Toscana, Italien. Det er den anden af byens hovedpladser. Det har været centrum for det politiske liv i byen i middelalderen. Efter midten af 1550-tallet blev den hovedkvarter for Sankt Stefans orden. I dag er det et vigtigt sted for uddannelse, da Scuola Normale di Pisa ligger her.

Bygninger
Pladsen rummer flere berømte bygninger:

 Santo Stefano dei Cavalieri (kirke)
 Palazzo della Carovana
 Statue af Cosimo I
 Palazzo dell'Orologio
 Chiesa di San Rocco (kirke)
 Palazzo del Collegio Puteano
 Palazzo del Consiglio dei Dodici
 Canonica
 Torre dei Gualandi (tårn)

Referencer

Eksterne henvisninger

Pisa
Torve og pladser i Italien

Piazza dei Cavalieri


Hüseyin Avni Aker Stadyumu, Trabzon'da bulunan ve 26 Ocak 2017'ye kadar Trabzonspor'un maçlarını oynadığı stadyumdur. Stadyum ayrıca "1. Karadeniz Oyunları" ve "2011 Avrupa Gençlik Olimpik Oyunları"nda ana stadyum görevini üstlenmiştir. Ayrıca "2013 FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası"nın yapıldığı statlardan biridir.

Stat, 1951'de 2.400 kişilik bir seyirci kapasitesiyle inşa edilmiştir. Hüseyin Avni Aker Stadyumu daha sonra birçok kez onarım geçirmiştir. Bu tadilatların en önemlisi 1981'de yapılmış, 1994'te ise stadın maraton tribününün üzeri kapatılıp, saha ışıklandırılmıştır. 2008'de +1.200, 2010'da +260 kişilik kapasite artışıyla birlikte  20.800 kişilik kapasite 24.169'a çıkarılmış, stat; kapanışına kadar bu kapasitede kalmıştır. Ayrıca 2008'de yapılan onarımda maraton tribününün üzeri açılmıştır.

Adlandırma

Stadyum adını, Trabzon'un ilk beden eğitimi öğretmenlerinden olup Trabzon'da beden terbiyesi il müdürlüğüne kadar yükselen Hüseyin Avni Aker'den almıştır. Stadyumun inşası için girişimlerde bulunup stat alanının kamulaştırılmasını sağlayan kişi olan Hüseyin Avni Aker, stadın tamamlanmasını görememiş ve 1944'te ölmüştür.

Stadın kapasitesi
Yapılan bir araştırmaya göre, Trabzonspor, Türkiye çapındaki %5'lik taraftarı ile Türkiye'nin en çok taraftarı olan 4. takımıdır. Hüseyin Avni Aker Stadyumu, 26 Ocak 2017'deki kapanışına kadar Trabzonspor'un maçlarında önemli sayıda taraftar çekmiştir. Örneğin 2011-12 sezonunda 24.169 kişi kapasiteli stadın yaklaşık 18 bin koltuğu yıllık bilet (kombine) olarak satılmıştır. Ayrıca bu stat Türkiye'de biletli izleyici sayısının açıklandığı ilk futbol stadyumu olmuştur.

Kapanışı
Avni Aker Stadyumu'nun ilk yapıldığı zamandan beri birçok onarıma uğraması ve bu nedenle stat bütünlüğünde oluşan ayrıklık Trabzonspor'a yeni bir stat yapılması düşüncesini ortaya çıkarmıştır. İlk olarak dönemin Trabzonspor Başkanı Nuri Albayrak tarafından planları çizdirilen ve Trabzon'un Akyazı beldesinde yer alması düşünülen yeni stadın yapımına 24 Kasım 2013'te başlanılıp; Medical Park Stadyumu olarak adlandırılan bu yeni stadın 18 Aralık 2016'da resmî olarak açılmasıyla Avni Aker Stadyumu ömrünü tamamlamıştır. 26 Ocak 2017'de oynanan ve Trabzonspor'un Konyaspor'u 1-0 yendiği Türkiye Kupası maçı bu statta oynanan son resmî maç olmuştur. Maç öncesinde Trabzonsporlu oyuncular sahaya "Türk futbolunda bir devrimin tanığısın. Bize yaşattıkların için teşekkürler Hüseyin Avni Aker." pankartıyla sahaya çıkmıştır. Ayrıca bu maçtaki golü atan Dame N'doye, stadyumdaki son resmî golü atan futbolcudur. Ayrıca Trabzonspor, Avni Aker Stadyumu'ndaki ilk maçını da Konyaspor'a karşı oynamış ve 18 Eylül 1966'da oynanan bu maçı Konyaspor, Mehmet Aktan'ın tek golüyle 1-0 kazanmıştır. Stattaki ilk maç ise 1951'de Sebat Gençlik ve İdmanocağı arasında oynanmıştır.

Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Orhan Fevzi Gümrükçüoğlu, Avni Aker Stadyumu'nun müsabakalara kapatılmasının ardından yıkılacağını, bu alanda bir şehir parkı ve küçük bir kültür merkezinin inşa edileceğini açıklamıştır.

Organizasyonlar
Hüseyin Avni Aker Stadyumu, ilk kurulduğu yıllarda İdmanocağı, İdmangrubu, İdmangücü ve Martıspor gibi Trabzon kulüplerinin kullandığı bir stattı. Ancak Trabzon kulüplerinin birleşerek şehir kulübü olan Trabzonspor'u kurmasıyla, stadyum daha ziyade Trabzonspor'un özel kullanımına tahsis edildi. Bu tahsisin ardından, yine 1461 Trabzon ve Akçaabat Sebatspor gibi bazı kulüpler zaman zaman bu sahada maçlarını oynadı.

Tarihi boyunca Hüseyin Avni Aker Stadyumu'nda gerçekleştirilen bazı önemli organizasyonlar şunlardır:
 Süper Lig'de Trabzonspor'un oynadığı maçlar
 Türkiye Kupası'nda Trabzonspor'un oynadığı maçlar
 Türkiye millî futbol takımının oynadığı bazı maçlar
 UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Trabzonspor'un oynadığı maçlar
 UEFA Avrupa Ligi'nde Trabzonspor'un oynadığı maçlar
 I. Karadeniz Oyunları
 2011 Avrupa Gençlik Olimpik Oyunları
 2013 FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası

Ayrıca bakınız
 Hüseyin Avni Aker
 Şenol Güneş Spor Kompleksi
 Trabzonspor

Kaynakça

Trabzon ilindeki stadyumlar
Trabzonspor
2013 FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası stadyumları
1951'de tamamlanan altyapı
Ortahisar'daki yapılar

Hüseyin Avni Aker Stadyumu


Robert Huth este un fotbalist german. A fost născut în Berlin. Joacă ca fundaș central la Leicester City.
A început să joace la echipa orașului unde s-a născut, 1. FC Union Berlin.

Cariera
La mijlocul sezonului 01-02 merge să joace în FA Premier League cu Chelsea FC. Și-a făcut debutul cu această echipă, în meciul din ultima etapă, Aston Villa 3 - 1 Chelsea. Cu Chelsea a câștigat campionatul în sezounul 04-05, înafara de o Community Shield.

În 2006, a fost transferat la Middlesbrough, cu care a retrogadat în sezonul 08-09.

După retrogadare, a plecat la Stoke City pâna în 2015, când a fost împrumutat la Leicester pentru a fi cumpărat la sfârșitul sezonului.

Cu Leicester a câștigat campionatul în sezonul 2015-16.

Referințe

Fotbaliști ai Chelsea FC
Fotbaliști ai Middlesbrough FC
Fotbaliști ai Stoke City FC
Nașteri în 1984
Fotbaliști germani

Robert Huth


Armstrong este un mic crater lunar de impact situat în partea de sud a Mării Liniștii. Se află situat la aproximativ 50 de kilometri nord-est de locul de de aterizare al Apollo 11. Numit după astronautul american Neil Armstrong, craterul este cel mai estic din șirul de trei cratere numite în cinstea membrilor echipajului Apollo 11. La nord se află locul de impact al Ranger 8.

Acest crater a fost identificat anterior ca "Sabine E", înainte de a fi redenumit de Uniunea Astronomică Internațională. La rândul său, Sabine este situată la vest de Armstrong.

Vezi și
 Aldrin (crater lunar)
 Collins (crater lunar)

Note

Bibliografie

Cratere pe Lună
Apollo 11
Provocarea Apollo 11

Armstrong (crater lunar)


Phaseoleae, tribus iz poorodice mahunarki, raširen po Australiji i Tasmaniji, dio je potporodice Faboideae.

Postoji 6 podtribusa.

Podtribusi i rodovi

 Tribus Phaseoleae DC.
 Subtribus Basal Phaseoleae
 Butea J. Koenig ex Roxb. (4 spp.)
 Spatholobus Hassk. (34 spp.)
 Meizotropis Voigt (1 sp.)
 Subtribus Cajaninae
 Flemingia Roxb. ex W. T. Aiton (42 spp.)
 Dunbaria Wight & Arn. (22 spp.)
 Cajanus DC. (33 spp.)
 Rhynchosia Lour. (257 spp.)
 Nomismia Wight & Arn. (1 sp.)
 Bolusafra Kuntze (1 sp.)
 Eriosema (DC.) G. Don (163 spp.)
 Adenodolichos Harms (22 spp.)
 Paracalyx Ali (5 spp.)
 Subtribus Erythrininae
 Erythrina L. (124 spp.)
 Rhodopis Urb (1 sp.)
 Neorudolphia Britton (1 sp.)
 Mucuna Adans. (117 spp.)
 Cochlianthus Benth. (2 spp.)
 Psophocarpus Neck. (9 spp.)
 Dysolobium (Benth.) Prain (6 spp.)
 Otoptera DC. (2 spp.)
 Decorsea R. Vig. (6 spp.)
 Subtribus nov.
 Strongylodon Vogel (15 spp.)
 Subtribus Phaseolinae
 Sphenostylis E. Mey. (8 spp.)
 Nesphostylis Verdc. (4 spp.)
 Alistilus N. E. Br. (3 spp.)
 Austrodolichos Verdc. (1 sp.)
 Wajira Thulin (5 spp.)
 Macrotyloma (Wight & Arn.) Verdc. (24 spp.)
 Dolichos L. (69 spp.)
 Dipogon Liebm. (1 sp.)
 Lablab Adans. (1 sp.)
 Spathionema Taub. (1 sp.)
 Physostigma Balf. (5 spp.)
 Vatovaea Chiov. apud Chiarugi (1 sp.)
 Vigna Savi (111 spp.)
 Oxyrhynchus Brandegee (4 spp.)
 Phaseolus L. (84 spp.)
 Ramirezella Rose (8 spp.)
 Condylostylis Piper (2 spp.)
 Ancistrotropis A. Delgado (6 spp.)
 Sigmoidotropis (Piper) A. Delgado (9 spp.)
 Helicotropis A. Delgado (4 spp.)
 Leptospron (Benth. & Hook. fil.) A. Delgado (2 spp.)
 Macroptilium (Benth.) Urb. (22 spp.)
 Dolichopsis Hassl. (2 spp.)
 Mysanthus G. P. Lewis & A. Delgado (1 sp.)
 Oryxis A. Delgado & G. P. Lewis (1 sp.)
 Strophostyles Elliott (3 spp.)
 Subtribus Glycininae
 Mastersia Benth. (2 spp.)
 Diphyllarium Gagnep. (1 sp.)
 Toxicopueraria A. N. Egan & B. Pan (2 spp.)
 Cologania Kunth (16 spp.)
 Harashuteria K. Ohashi & H. Ohashi (1 sp.)
 Neorautanenia Schinz (3 spp.)
 Herpyza Sauvalle (1 sp.)
 Pachyrhizus A. Rich. ex DC. (5 spp.)
 Calopogonium Desv. (9 spp.)
 Neonotonia Lackey (2 spp.)
 Teyleria Backer (4 spp.)
 Pseudovigna (Harms) Verdc. (3 spp.)
 Eminia Taub. (4 spp.)
 Pseudeminia Verdc. (4 spp.)
 Sinodolichos Verdc. (2 spp.)
 Neustanthus Benth. (1 sp.)
 Dumasia DC. (11 spp.)
 Ladeania A. N. Egan & Reveal (2 spp.)
 Rupertia Grimes (3 spp.)
 Pediomelum Rydb. (25 spp.)
 Cullen Medik. (35 spp.)
 Orbexilum Raf. (12 spp.)
 Bituminaria Heist. ex Fabr. (10 spp.)
 Hoita Rydb. (3 spp.)
 Otholobium C. H. Stirt. (63 spp.)
 Psoralea L. (68 spp.)
 Glycine L. (29 spp.)
 Amphicarpaea Elliott (4 spp.)
 Teramnus P. Browne (9 spp.)
 Nogra Merr. (4 spp.)
 Pueraria DC. (17 spp.)

Izvori

Faboideae

Phaseoleae


A bandeira de Belgorod é um dos símbolos oficiais (juntamente com o brasão de armas) da cidade de Belgorod na região de Belgorod da Federação Russa. A bandeira é um símbolo de unidade e cooperação dos habitantes da cidade.

A actual bandeira foi aprovada a 22 de Julho de 1999 por decisão do Conselho Municipal de Belgorod № 321 e foi incluída no Registo Heráldico Estatal da Federação Russa com a atribuição do número de registo 978 em 2002.

Descrição
A bandeira da cidade de Belgorod (lona azul com uma faixa branca na parte inferior) mostra um leão amarelo de pé nas patas traseiras, com uma águia branca a subir sobre ela. O simbolismo da cidade tem mais de 300 anos e remonta ao reinado de Pedro o Grande. O czar russo deu o brasão aos cidadãos de Belgorod para comemorar a vitória sobre os suecos na Batalha de Poltava (1709). Em 1712 este emblema foi exibido numa bandeira do regimento de Belgorod que tinha derrotado o inimigo, e em 1727 tornou-se um símbolo de uma província recentemente fundada.

Referências

Belgorod

Bandeira de Belgorod (cidade)


Nederrijn ("Donja Rajna"), naziv je nizozemskog dijela Rajne od ušća u gradu Angeren od prekinutog zavoja Oude Rijn i pannerdenskog kanala (Pannerdens Kanaal, koji je bio iskopan radi stvaranja nove veze između grana Waal i Nederrijn). Grad Arnhem leži na desnoj (sjevernoj) strani rijeke Nederrijn, neposredno iza mjesta gdje se IJssel grana. Nederrijn teče u grad Wijk bij Duurstede, odakle se nastavlja kao Lek. Jednom važna, ali sada mala, Kromme Rijn grana (u rimsko doba dio Limes Germanicus i granična rijeka Rimskog Carstva) nosi naziv "Rajna" prema gradu Utrechtu.

Kako bi se regulirala distribucija odvodnje između različitih grana Rajne, izgrađeno je više brana. Ako su brane zatvorene, u Nederrijnu je malo strujanja, a rijeka IJssel odvodi većinu vode.

Mostovi preko Nederrijn su u Arnhemu (jedan željeznički i tri cestovna mosta), u Heterenu (A50) i Rhenenu. Trajekti se nalaze u blizini Doorwertha, Wageningena, Opheusdena, Elsta i Amerongena.

Zemljopis Nizozemske

Donja Rajna (nizozemska regija)


An Cercestis in uska genus han Liliopsida. An Cercestis in nahilalakip ha familia nga Araceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cercestis

Cercestis


Odbojka na OI 2016. u Rio de Janeiru održana je od 6. do 21. kolovoza. Utakmice u dvoranskoj odbojci igrane su u dvorani Ginásio do Maracanãzinho, dok je turnir u odbojci na pijesku igran na Copacabani.

Dvoranska odbojka

Muški turnir

Ženski turnir

Osvajači odličja

Vidi još
Odbojka na OI 2012.

Vanjske poveznice
 Službene stranice OI Rio 2016. odbojka
 Federation Internationale de Volleyball službena stranica

Odbojka
2016

Odbojka na OI 2016.


Sabine Wils (31 de maio de 1959) é uma política alemã. Desde 2009, ela é membra do Parlamento Europeu pelo Die Linke.

Carreira
Sabine Wils nasceu e cresceu em Aachen, onde completou a escola secundária em 1977. Em 1980, ela começou a estudar química e se formou em 1988. Posteriormente, trabalhou entre 1989-97 na Agência Ambiental de Hamburgo. Desde 1999, ela é membra do Partido do Socialismo Democrático e seu sucessor, Die Linke. Entre 1980-89, ela foi membra do Partido Comunista Alemão. Ela é casada e tem três filhos.

Nas eleições europeias de 2009, onde o Die Linke conquistou oito cadeiras, Sabine Wils foi a segunda mais votada do partido, atrás do presidente do partido, Lothar Bisky. Desde 14 de julho de 2009, Wils é membra do Parlamento Europeu e membra titular da Comissão do Meio Ambiente, da Saúde Pública e Segurança Alimentar, membra suplente da Comissão dos Transportes e Turismo e membra da delegação para as relações com a Suíça, Islândia e Noruega e a Comissão Parlamentar Mista do Espaço Económico Europeu (EEE).

Pessoas vivas
Nascidos em 1959
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Sabine Wils


Fantastik Dörtlü, 2005 yapımı bir sinema filmidir.

Konusu
Reed Richards ve Benjamin "Ben" Grimm uzayda yapacakları keşif için mali destek almak adına Victor Von Doom a giderler. Victor kabul eder ve birlikte uzaya giderler. Burada güneş patlaması beklenenden erken olur ve ekip etkilenirler ve güçlerini kazanırlar. Köprüde olan bir kazada ekip ilk defa halkın önüne çıkar ve kazadan insanları kurtarırlar. Ben halinden memnun değildir. Sevdiği kadın onu terk etmiştir. Reed onu eski haline getireceğine söz verir. Ama Victor onu fitneler ve yeterince çalışmadığını söyler. Ben Reed le tartışır ve kavga ederler. Ben Victor a gider ve Victor Ben i kendi gücünü de kullanarak insana dönüştürür. Böylece önündeki en büyük engelden kurtulur. Sonra diğer üyelere saldırır. Ben hatasını telafi etmek için tekrar makineye girer ve Thing e dönüşür. Birlikte Victor ile dövüşürler. Ve Victor u yenerler. Victor bir koza içinde hapis olur ve Latveria ya kargolanır.

Oyuncular

20th Century Fox filmleri
2000'lerde aksiyon macera filmleri
2000'lerde bilimkurgu filmleri
2000'lerde süper kahraman filmleri
2005 çıkışlı filmler
Fantastik Dörtlü filmleri
John Ottman'nin müziğini yaptığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri aksiyon macera filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu aksiyon filmleri
Almanya filmleri
Almanya aksiyon macera filmleri
Almanya bilimkurgu aksiyon filmleri
2000'lerde İngilizce filmler

Fantastik Dörtlü (film, 2005)


Francisco Blanco García (født 1864, død 30. november 1903 i Jauja i Peru) var en spansk litteraturhistoriker.

I sit 17. år blev han augustinermunk og siden lærer ved en højere undervisningsanstalt El Real Colegio i Escorial. Blanco García har indlagt sig
fortjeneste ved et større litteraturhistorisk arbejde La literatura española en el siglo XIX (2 bind, 1891; et 3. bind, indeholdende de provinsielle litteraturbevægelsers og den spansk-amerikanske litteraturs historie, udkom 1894; en ny udgave afsluttedes 1912). Det er det udførligste værk, man har om denne periode; der er samlet meget stof deri med betydelig flid, men det må benyttes med nogen forsigtighed, hvad det faktiske angår, og endnu mere gælder dette om forfatterens æstetiske domme, som til tider er i høj grad prægede af ensidighed.

Kilder

Litteraturhistorikere
Videnskabsfolk fra Spanien
Ordensfolk fra Spanien
Spaniere i 1800-tallet

Spaniere i 1900-tallet

Francisco Blanco García


An Zantedeschia valida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Cythna Lindenberg Letty, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Y.Singh. An Zantedeschia valida in nahilalakip ha genus nga Zantedeschia, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha KwaZulu-Natal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zantedeschia

Zantedeschia valida


Anna er en dansk kortfilm fra 2009 instrueret af Rúnar Rúnarsson efter eget manuskript.

Handling

I en lille fiskerby bor der en 12-årig pige. Hun står ved en skillevej i sit liv. Hendes omverden er ved at ændre sig - og det er hun også.

Medvirkende

 Marie Hammer Boda, Anna
 Daniel Stampe, Ole
 Petrine Agger, Mor
 Leonora Alkærsing Nielsen, Kæresten
 Henrik Noél Olesen, Far

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Ungdomsfilm fra Danmark
Dansksprogede film
Danske film fra 2009

Anna (film fra 2009)


مليلي بلدية بولاية بسكرة.

إحدى بلديات دائرة أورلال بولاية بسكرة أنشأت خلال التقسيم الإداري لسنة 1984 و تقع في الجهة الغربية لعاصمة الولاية على مسافة 36 كلم يحدها من الشمال بلديتي الحاجب و بوشقرون ومن الجنوب بلدية اسطيل ولاية الوادي و من الشرق بلدية أوماش و من الغرب  بلدية أورلال أهم مواردها الفلاحة حيث تحتوي على 3557 هكتار صالحة للفلاحة و بها حوالي 126500 نخلة وعدد معتبر من البيوت البلاستيكية للفلاحة المحمية .

المصادر

مليلي

مليلي (ولاية بسكرة)


Úrvalsdeild kvenna er Islands bedste række i kvindernes fodbold. Der er ti hold i ligaen, som spiller mod hinandene to gange. Vinderen kvalificerer sig til UEFA Women's Champions League.

Hold i 2020

Source: Scoresway

Mestre
Liste over alle mestre:

 1972: FH
 1973: Ármann
 1974: FH
 1975: FH
 1976: FH
 1977: Breiðablik
 1978: Valur
 1979: Breiðablik
 1980: Breiðablik
 1981: Breiðablik
 1982: Breiðablik
 1983: Breiðablik
 1984: ÍA
 1985: ÍA
 1986: Valur
 1987: ÍA
 1988: Valur
 1989: Valur
 1990: Breiðablik
 1991: Breiðablik
 1992: Breiðablik
 1993: KR
 1994: Breiðablik
 1995: Breiðablik
 1996: Breiðablik
 1997: KR
 1998: KR
 1999: KR
 2000: Breiðablik
 2001: Breiðablik
 2002: KR
 2003: KR
 2004: Valur
 2005: Breiðablik
 2006: Valur
 2007: Valur
 2008: Valur
 2009: Valur
 2010: Valur
 2011: Stjarnan
 2012: Þór/KA
 2013: Stjarnan
 2014: Stjarnan
 2015: Breiðablik
 2016: Stjarnan
 2017: Þór/KA
 2018: Breiðablik
 2019: Valur
 2020: Breiðablik
 2021: Valur
 2022: Valur
 2023: Valur

Referencer

Kvindefodboldligaer
Fodbold i Island

Úrvalsdeild (kvinder)


En mathématiques, les fonctions zêta multiples sont des généralisations de la fonction zêta de Riemann, définie par

et converge lorsque  pour tout . Comme la fonction zêta de Riemann, les fonctions zêta multiples peuvent être prolongée analytiquement en des fonctions méromorphes (voir, par exemple, Zhao (1999)). Lorsque s1..., sk sont des entiers positifs (avec s1 > 1) ces sommes sont souvent appelées valeurs zêta multiples (VZM) ou sommes d'Euler.

Dans la définition ci-dessus, k est nommé la « profondeur » d'une VZM, et n = s1 + ... + sk est le « poids ».

Définition
Les fonctions zêta multiples apparaissent comme des cas particuliers des fonctions polylogarithmes multiples

qui sont des généralisations des fonctions polylogarithmes. Quand les  sont les nièmes racines de l'unité et les  sont tous des entiers positifs, les valeurs du polylogarithme multiple sont appelées valeurs zêta multiples colorées de niveau .

Pour n=2, les sommes d'Euler s'écrivent

où  . Parfois, il est indiqué une barre sur  correspondant à un  égal à , donc par exemple  .

Structure intégrale et identités
Il a été remarqué par Kontsevich qu'il est possible d'exprimer une  valeur zêta multiple colorée comme certaines intégrales multivariables. Ce résultat est souvent énoncé avec l'utilisation d'une convention pour les intégrales itérées, laquelle est:

En utilisant cette convention, le résultat peut être énoncé comme suit : où  pour  .

Ce résultat est très utile en raison d'un résultat bien connu concernant les produits d'intégrales itérées, à savoir que

 où
et  est le groupe de permutation sur  symboles.

Pour l'utiliser dans le contexte de plusieurs valeurs zêta, soit ,  le monoïde libre engendré par  et  le -espace vectoriel libre engendré par .  peut être muni du produit de mélange, donnant une algèbre. Alors la fonction zêta multiple peut être considérée comme une fonction d'évaluation, où nous identifions , , par  pour tout ,.

Alors, l'identité intégrale sur les produits donne.

Exemples

Cas de deux paramètres
Dans le cas particulier de seulement deux paramètres on a (avec s >1 et n,m entier) :

  où  sont les nombres harmoniques généralisés.

Les fonctions zêta multiples sont connues pour satisfaire ce que l'on appelle la dualité VZM, dont le cas le plus simple est la fameuse identité d'Euler :

où Hn sont les nombres harmoniques.

Plus généralement, pour s > 0 pair, t >  impair, et s+t=2N+1 (en prenant si nécessaire ζ (0) = 0):

Notez que si  ces VZM ne peuvent pas être écrites en fonction de  seulement.

Cas de trois paramètres
Dans le cas particulier de seulement trois paramètres on a (avec a>1 et n,j,i entier) :

Formule de réflexion d'Euler
Les VZM ci-dessus satisfont la formule de réflexion d'Euler :

  pour

En utilisant les relations de mélange, il est facile de prouver que :

  pour

Sommes symétriques en fonction de zêta
Soit , et étant donné une partition  de l'ensemble , posons . Enfin, étant donné un tel  et un k-uplet , on définit .

Les relations entre les  et  sont données par: et

Pour , le théorème énonce : pour .

Pour énoncer l'analogue du théorème 1 pour , on définit la quantité suivante : pour  ou , soit .

Les conjectures liées aux sommes d'Euler

Trois remarques concernant cette conjecture s'imposent.

 Premièrement, cela implique .

 Deuxièmement, dans le cas , cela s'écrit, ou encore

Cela a été prouvé par Euler et a été redécouvert plusieurs fois, notamment par Williams.
 Enfin, C. Moen a prouvé la conjecture dans le cas k=3 par des arguments longs mais élémentaires.

Pour la conjecture de la dualité, nous définissons d'abord une involution  sur l'ensemble  des suites finies d'entiers positifs dont le premier élément est supérieur à 1. Soit  l'ensemble des suites finies strictement croissantes d'entiers positifs, et soit  la fonction qui envoie une suite de  à la suite de ses sommes partielles.

On dira que les suites  et  sont duales l'une de l'autre.

Cette conjecture peut être exprimée comme suit : la valeur zêta de Riemann d'un entier n ≥ 2 est égal à la somme de toutes les VZMs des partitions de profondeur k et de poids n, avec 1 ≤ k ≤n − 1. Dans la formule :

Par exemple avec une profondeur k = 2 et un poids n = 7 :

Valeurs zêta de Mordell – Tornheim
La fonction zêta de Mordell–Tornheim, introduite par Matsumoto (2003) motivé par les articles Mordell (1958) et Tornheim (1950), est définie par

C'est un cas particulier de la fonction zeta de Shintani.

Notes et références

Liens externes

Fonction zêta

Fonction zêta multiple


Siggeir fue un caudillo vikingo, monarca de Götaland (Gothland), Suecia, según la saga Völsunga, reinó hacia el siglo V, periodo que corresponde a la era de Vendel. En Skáldskaparmál se le identifica como caudillo del clan de los Siklings y vinculado familiarmente con Sigar, otro rey gauta que mató al héroe Hagbard. Hversu Noregr byggðist especifica que Sigar era sobrino de Siggeir.

Según la saga Völsunga, Siggeir casó con Signý, hermana de Sigmund e hija de Völsung. En el banquete, el dios Odín hace acto de presencia disfrazado de mendigo con capa, capucha y clavó la espada Balmung en el árbol Barnstokkr. Luego dijo que quien lograse sacar la espada podría quedársela. Siggeir y todos los demás lo intentaron pero solo Sigmund lo logró. Siggeir generosamente ofreció tres veces el valor de la espada, pero Sigmund se negó de forma burlona. Siggeir se sintió ofendido y regresó a su hogar pensando en la forma de vengarse de la afrenta.

Tres meses más tarde, Siggeir invitó a Sigmund, a su padre Völsung y los nueve hermanos para visitar Götalandand y a los recién casados. Cuando llegaron fueron atacados por los gautas y Völsung murió en la batalla, mientras que sus hijos fueron capturados.

Signý suplicó por la vida de sus hermanos y Siggeir aceptó, pero solo porque pensaba que los hermanos merecían seguir viviendo torturados en lugar de morir. La madre de Siggeir tomó forma de mujer lobo y durante nueve noches devoró a cada uno de los hermanos, solo Sigmund sobrevivió. Signý le explicó el secreto para matar al licántropo, envió a un criado para que le embadurnase la cara con miel y cuando la mujer lobo lamió su rostro, Sigmund le mordió la lengua y se la arrancó, matándola. Luego Sigmund escapó al bosque y Signý le suministraba todo lo que necesitaba.

Signý dio a Siggeir dos hijos, cuando el mayor cumplió diez años le envió a Sigmund para ser entrenado y vengar a los Völsungs. El muchacho no sobrevivió a la prueba de valor y Signý pidió a Sigmund que lo matase porque no merecía vivir. Lo mismo ocurrió con el segundo hijo.

Tras la muerte de su segundo hijo, Signý cambió su aspecto con ayuda de la magia de una völva y durante tres noches se acostó con Sigmund, cometiendo incesto con su hermano y concibió un hijo Sinfjötli que cumplía todos los requisitos de su madre. Sigmund y Sinfjötli mataron finalmente a Siggeir, consumando la venganza.

Referencias

Reyes vikingos de Götaland

Siggeir


Dr. Bloodmoney, or How We Got Along After the Bomb (Doctor Bloodmoney sau Cum am luat-o de la capăt, după căderea Bombei) este un roman științifico-fantastic din 1965 al scriitorului american Philip K. Dick. A fost nominalizat la premiul Nebula  pentru cel mai bun roman în 1965.

Dick a scris romanul în 1963 cu titlu de lucru In Earth's Diurnal Course și A Terran Odyssey. Totuși, editorul Ace Donald A. Wollheim a sugerat titlul final care face referire la filmul Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (regia Stanley Kubrick, 1964).

Prezentare

Dr. Bloodmoney are loc într-un viitor post-apocaliptic. În 1972, înainte de începerea narațiunii, dr. Bruno Bluthgeld (în limba germană are sensul de "Money-Blood", bani murdari) a condus un proiect de testare a armelor nucleare ca măsură de protecție împotriva Chinei comuniste și a Uniunii Sovietice. Cu toate acestea, un calcul greșit a provocat un accident nuclear atmosferic care a dus la răspândirea precipitațiilor radioactive și a unor mutații genetice. Mai recent, Statele Unite au fost implicate într-o perioadă prelungită de ostilități cu China și Uniunea Sovietică ceea ce a dus la un război în Cuba.

Alte versiuni
Dick a adunat extrase din dr. Bloodmoney într-o poveste scurtă în 1964. Această versiune, intitulată A Terran Odyssey, a fost publicată pentru prima dată în volumul cinci din The Collected Stories of Philip K. Dick în 1987.

Referințe

Legături externe
 Dr. Bloodmoney cover art gallery
 Dr. Bloodmoney la  Worlds Without End

Romane de Philip K. Dick
Romane din 1965
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Romane post-apocaliptice


Fabio Dal Cin (Vittorio Veneto, província de Treviso, Itália, 23 de janeiro de 1965) é um clérigo e prelado italiano de Loreto.

Biografia
Nasceu em Vittorio Veneto, bispado da província de Treviso, em 23 de janeiro de 1965.

Formação e ministério sacerdotal
Frequentou o seminário menor e depois o maior da diocese de Vittorio Veneto. Obtém uma licença em teologia sagrada com especialização litúrgico-pastoral.

Em  foi ordenado sacerdote em Sarmede por Dom Eugenio Ravignani.

Após sua ordenação sacerdotal, ocupou o cargo de vigário paroquial da catedral de Motta di Livenza. Em 2000, Dom Alfredo Magarotto o nomeou delegado episcopal para a pastoral vocacional e diretor do Centro Diocesano para as Vocações, do qual já havia sido vice-diretor. Em 2003 foi chamado para assumir a dupla função de mestre de cerimônias do bispo, onde auxilia os bispos Alfredo Magarotto e Giuseppe Zenti, e como animador do seminário maior.

Em , o Papa Bento XVI o nomeou funcionário da Congregação para os Bispos. Em 2011 obteve o doutorado em teologia pelo Pontifício Ateneu Santo Anselmo em Roma. Em  tornou-se capelão de Sua Santidade.

Ministério episcopal
Em , o Papa Francisco o nomeia, com dignidade de Arcebispo ad personam de Prelazia de Loreto, Delegado pontificio do Santuário da Santa Casa de Loreto, Delegado pontificio da Basílica de Santo Antônio de Pádua; sucede ao arcebispo Giovanni Tonucci, que renunciou por limites de idade atingidos.

Em  recebeu a ordenação episcopal, na catedral de Vittorio Veneto, do cardeal Marc Ouellet, prefeito da Congregação para os Bispos, co-consagrando o bispo de Vittorio Veneto Corrado Pizziolo e o arcebispo Giovanni Tonucci, seu antecessor em Loreto. No dia  seguinte toma posse da prelazia territorial.

Ver também

Bispos católicos da Itália
Alunos do Pontifício Ateneu Santo Anselmo

Fabio Dal Cin


Mihail Ageyev (Mark Lazareviç Levi), (d. 8 Ağustos 1898, Moskova - ö. 5 Ağustos 1973, Erivan) kimliği pek bilinmeyen, 20. yüzyılın ilk yarısında yaşayan Rus bir yazarın takma adıdır. Bu yazarın gerçek adı Marc Leviydi.

Bolşeviklerin zaferinden sonra Mark Levi, Fransa'ya gitti. Orada yazdığı Kokain Romanı adlı en bilinen eseri, Levi'nin ölümünden sonra bulunup yayımlanmıştır.

Bazı Rus Edebiyati uzmanları, Kokain Romanı'nın, takma adınını kullanan Vladimir Nabokov tarafından yazıldığını tahmin ediyorlar. Her nasılsa, Levi'nin hayatı karanlık ve esrarengiz: bu adam hakkında hemen hiçbir şey bilinmiyor. 1898 ile 1973 arasında tanımlanan hayatı sınırları bile, son derece kuşkulu: bazı uzmanların iddialarına göre Levi, Rusya'ya dönüp Stalin tasfiyeleri nedeniyle öldü.

20. yüzyıl Rus yazarları
Yahudi asıllı Ruslar
1898 doğumlular
1973 yılında ölenler

Mihail Ageyev


A Organização da Mulher Moçambicana (OMM) é uma organização moçambicana que nasceu como uma parte civil, não militarizada, da Frente de Libertação de Moçambique (FRELIMO). Foi fundada em 16 de Março de 1973 durante a Guerra da Independência de Moçambique do regime colonial português. A OMM é, actualmente, uma das organizações sociais do Partido Frelimo.

Organizada e gerida por mulheres, ela surge em consequência da forte participação feminina na luta anticolonial do país, com o objetivo de promover a educação e emancipação das mulheres. A primeira secretária-geral da organização foi Deolinda Guezimane, em 1976. Entrou para a FRELIMO em 1965, e foi activa na Liga Feminina Moçambicana (LIFEMO) e na secção feminina, ajudando mais tarde a estabelecer a OMM.

Após a independência em 1975, a Organização da Mulher Moçambicana centrou-se em questões relacionadas com a educação da mulher, segregação étnica, divórcio e planejamento familiar, amantismo (adultério e promiscuidade), prostituição, e alcoolismo. Contudo, em uma reportagem de jornal no início de 1984, Rufina Mulemba (líder da OMM no Niassa) declarou que "todos os problemas sociais são problemas de mulheres".

Em 2022, a Organização da Mulher Moçambicana reelegeu como secretária geral Mariazinha Niquice. A organização oferece suporte à mulheres em diferentes segmentos e se destacou por sua mobilização durante a covid-19 e por mobilizar apoios para os afetados pelo conflito armado em Cabo Delgado.

Referências

Moçambique
História de Moçambique
Organizações de direitos humanos
Mulheres africanas
Mulheres em Moçambique
Organizações de Moçambique
Organizações de mulheres

Organização da Mulher Moçambicana (OMM)


Makbule Atadan (1892, Selanik - 18 Ocak 1956, Ankara), Türk yazar ve siyasetçidir. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk'ün kız kardeşidir.

Hayatı
1885 yılında Selanik'te doğdu. Balkan Savaşları'ndan sonra annesi Zübeyde Hanım ile birlikte İstanbul'a yerleşti. Cumhuriyetin ilanından hemen sonra Ankara'ya gitti. Bir süre ağabeyi Mustafa Kemal ile kaldıktan sonra Çankaya Köşkü arazisi içinde kendisi için inşa edilen Camlı Köşk'e yerleşti.

1930'da Atatürk'ün isteğiyle Fethi Okyar'ın kurduğu Serbest Cumhuriyet Fırkası'na giren Makbule Hanım, birkaç ay sonra parti kapatılınca siyasetten çekildi. Atadan, aslen Gümülcineli bir fabrikatör olan Edirne milletvekili Mecdi Boysan ile evlenmiş ve daha sonra boşanmıştır.

Ağabeyi ile ilgili anıları Büyük Kardeşim Atatürk (1952) ve Ağabeyim Mustafa Kemal (1952) adlarıyla yayımlandı. 18 Ocak 1956 tarihinde saat 12:55'te 71 yaşındayken Çankaya Köşkü içerisinde bulunan Camlı Köşk'te öldü. Cenazesi Cebeci Asri Mezarlığında toprağa verildi.

Kaynakça

1885 doğumlular
1956 yılında ölenler
Atatürk'ün yakınları
Ankara'da ölenler
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
Selanik doğumlu siyasetçiler
Serbest Cumhuriyet Fırkası mensubu siyasetçiler
Türk yazarlar

Makbule Atadan


Fuat Sezgin (24 Ekim 1924, Bitlis - 30 Haziran 2018, İstanbul), Türk akademisyen. İslam tarihi, bilim ve teknoloji tarihi alanında çalışmalarıyla tanınmaktadır.

Hayatı
24 Ekim 1924'te Bitlis'te doğdu. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Şarkiyat Enstitüsü'nde İslami Bilimler ve Oryantalistik alanında öncü bir yere sahip olan Alman oryantalist Hellmut Ritter'in (1892-1971) yanında öğrenim gördü. Ritter'in, modern bilimin oluşumunda özellikle 9. ve 13. yüzyıllar arasındaki Endülüs ve Abbasi devletlerindeki bilim adamlarının da önemli katkıları olduğunu vurgulaması üzerine bu alana yöneldi. 1950'de Arap Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde Buhari'nin Kaynakları adlı doktora tezini tamamladı. Bu teziyle o, hadis kaynağı olarak İslam kültüründe önemli bir yere sahip olan Buhari'nin (810-870) bir araya getirdiği hadislerde bilinegeldiğinin aksine sözlü kaynaklara değil İslam'ın erken dönemine, hatta 7. yüzyıla kadar geri giden yazılı kaynaklara dayandığı tezini ortaya attı. Bu tez Avrupa merkezli oryantalist çevrelerde hala tartışılmaktadır. 1954 yılında İslam Araştırmaları Enstitüsü'nde doçent oldu. Burada Zeki Velidi Togan ile çalıştı.

27 Mayıs 1960 askeri darbesi sırasında üniversiteden uzaklaştırılan ve 147'likler olarak bilinen akademisyenler arasındaydı. Bir valizle gitmek zorunda kaldığı yurt dışında, aynı alanda çalışan oryantalistlerin kıskançlıkları ile karşı karşıya kaldığını ancak yaşadığı zorluklar karşısında asla pes etmediğini ifade etmiştir. Ayrıca bu dönemde yaşadığı zorluklarla nasıl mücadele ettiğini şu sözlerle açıklamıştır: "Ben şuna inanmıştım artık. Tüm musibetler karşısında sadece Allah'a inanacaksın, başka hiçbir şeye değil."

1961 yılında Almanya'ya giden Fuat Sezgin, Frankfurt'taki Johann Wolfgang Goethe Üniversitesi'nde önce misafir doçent olarak dersler verdi. 1965 yılında profesör oldu. Oradaki bilimsel çalışmalarının ağırlık noktası Arap-İslam kültür çevresinde tabii bilimler tarihi alanı olmuştur ve bu alanda 1965 yılında habilitasyon çalışmasını yapmıştır. Henüz İstanbul'da iken başladığı 7./14. yüzyıldan itibaren gelişen Arap-İslam edebiyatı tarihi çalışmasına (Geschichte des arabischen Schrifttums) Almanya'da da devam ederek, oryantalistik çalışmaları için kaynak eser haline gelmiş ve hala aşılamamış 13 ciltlik eserinin ilk cildini 1967, son cildini ise 2000 yılında yayınladı. Geschichte des arabischen Schrifttums İslam'ın ilk döneminde uğraşılmış, dini ve tarihi edebiyattan coğrafya ve haritacılığa kadar bütün ana ve yan bilim dallarını konu edinmektedir. Prof. Sezgin, Suudi Arabistan Kral Faysal Vakfı'nın İslami Bilimler Ödülü'nü 1978 yılında ilk alan kişidir. Bu ve başka desteklerle Sezgin, 1982 yılında J. W. Goethe Üniversitesi'ne bağlı Arap-İslam Bilimleri Tarihi Enstitüsü'nü ve 1983'te de buranın müzesini kurarak, direktörlüğünü üstlendi. Enstitüye bağlı olarak kurduğu müzede Sezgin, İslam kültür çevresinde Müslüman bilginler tarafından yapılmış aletlerin ve bilimsel araç ve gereçlerin yazılı kaynaklara dayanarak yaptırdığı numunelerini sergilemektedir. Müzede bulunan objeleri tanıtmak ve İslam kültür çevresindeki bilimsel gelişmeyi göstermek için hazırladığı Wissenschaft und Technik im Islam isimli kataloğu 2003 yılında yayınladı. Fransızcası da yayınlanmış olan bu kataloğun Arapça, İngilizce ve Türkçesi de yayınlanmak üzeredir.

Fuat Sezgin, Süryanice, İbranice, Latince, Arapça ve Almanca dahil 27 dili çok iyi derecede biliyordu   Arap-İslam Bilimleri Enstitüsü için hazırladığı bilimsel araç ve gereçlerin benzerlerini yaptırarak, 25 Mayıs 2008 tarihinde Kültür ve Turizm Bakanlığı'na bağlı İstanbul İslam, Bilim ve Teknoloji Müzesi'nin açılmasında öncü rol oynamıştır. Prof. Dr. Fuat Sezgin, meslektaşı Dr. Ursula Sezgin ile evli idi. Kızları Hilal Sezgin, Almanya'da yaşayan bir gazeteci ve yazardır.

Ölümü
Fuat Sezgin, 30 Haziran 2018'de sağlık sorunları nedeniyle tedavi gördüğü İstanbul'da 93 yaşında öldü. Cenazesi Fatih Camii'nde düzenlenen cenaze namazının ardından Gülhane Parkı içerisindeki İslam Bilim ve Teknoloji Tarihi Müzesi'nin önünde ayrılan kısma defnedildi.Ardındanda ailesi tarafından Gülhane parkına Fuat Sezgin adına bir hayrat yapıldı.

Ödüller
 1978: Kral Faysal Ödülü
 1980: Frankfurt am Main Goethe Plaketi
 1982: Almanya 1. Derece Federal Hizmet Madalyası
 2001: Almanya Üstün Hizmet Madalyası
 2004: İran İslami Bilimler Kitap Ödülü
 2009: Hessen Kültür Ödülü
 2013: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü

Üyelikleri
 Arap Dili Akademisi (Kahire)
 Arap Dili Akademisi (Şam)
 Fas Kraliyet Akademisi (Rabat)
 Arap Dili Akademisi (Bağdat)
 TÜBA (Türkiye Bilimler Akademisi) şeref üyeliği

Yayınları
 60 yılı aşkın bir süredir bilim tarihi çalışmalarını yürütmekte olan Prof Dr. Fuat Sezgin'in başyapıtı olan Geschichte des Arabischen Schrifttums (GAS) isimli 13 ciltlik eserinin işlediği konular şunlardır:
 Cilt 1, Leiden 1967: Kur'an bilimleri, hadis, tarih, fıkıh, kelam ve tasavvuf. (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
 Cilt 2, Leiden 1975: Edebiyat / Şiir (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
 Cilt 3, Leiden 1970: Tıp, Farmakoloji, Zooloji, Veterinerlik (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
 Cilt 4, Leiden 1971: Simya, Kimya, Botanik, Ziraat (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
 Cilt 5, Leiden 1974: Matematik (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
 Cilt 6, Leiden 1978: Astronomi (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
 Cilt 7, Leiden 1979: Astroloji, Meteoroloji ve ilgili bilimler (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
 Cilt 8, Leiden 1982: Leksikografi (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
 Cilt 9, Leiden 1984: Gramer (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
 Cilt 10, Frankfurt 2000: İslam'da matematiksel coğrafya ve haritacılık ve bu bilimlerin Avrupa'da devamı
 Cilt 11, Frankfurt 2000: İslam'da matematiksel coğrafya ve haritacılık ve bu bilimlerin Avrupa'da devamı
 Cilt 12, Frankfurt 2000: İslam'da matematiksel coğrafya ve haritacılık ve bu bilimlerin Avrupa'da devamı, haritalar,
 1984 yılından beri yayınlanmakta olan Zeitschrift für Geschichte der arabisch-islamischen Wissenschaften isimli dergi,
 Fuat Sezgin'in İslam bilimler tarihinde eşsiz bir yere sahip olan bir diğer çalışması ise Coğrafya, Avrupalı seyyahların Seyahatnameleri, Matematik ve Astronomi, Tıp, Felsefe, Müzik, Nümizmatik, Tarih yazımcılığı ve bilimler tasnifi ve diğer konularda yazılmış orijinal eserlerin tıpkıbasımlarını ve bu konuda araştırmalar yapmış olan batılı bilim adamlarının çalışmalarının yeniden basımlarını içeren seriler halinde 1300 cilt civarındaki yayınları,
 Enstitü Müzesi'nin objelerinin tanıtımını ve İslam kültür çevresindeki bilimsel geliştirmeyi göstermek için hazırladığı Wissenschaft und Technik im Islam (İslam'da Bilim ve Teknik) adlı katalog çalışması.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://www.scienceinislam.com/
Prof. Dr. Fuat Sezgin: Bir Alimin Ardından Notlar (Kitap)

1924 doğumlular
Bitlis doğumlu yazarlar
2018 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk tarihçileri
21. yüzyıl Türk tarihçileri
Türk bilim tarihçileri
Türk profesörler
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi öğretim üyeleri
Frankfurt am Main Üniversitesi öğretim üyeleri
Türkiye Bilimler Akademisi üyeleri
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
Uluslararası Kral Faysal Ödülü sahipleri
147'ler
Almanya'daki Türk gurbetçiler
Resim aranan yazarlar

Fuat Sezgin


Fikoloji, algleri inceleyen bilim dalıdır. Yaşam bilimlerinin bir dalı olan fikoloji, genellikle bitki biliminin bir alt dalı olarak kabul edilir.

Algler, sucul ekosistemlerde birincil üreticiler olan önemli bitkilerdir. Birçoğu, ıslak ortamlarda yaşayan ökaryotik, fotosentetik organizmalardır. Gerçek kökleri, gövdeleri ve yaprakları olmadığı için yüksek bitkilerden ayırt edilirler. Fitoplankton ve diğer mikro algler dahil olmak üzere, pek çok türü tek hücreli ve mikroskobiktir. Diğerleri ise belirli ölçüde çok hücrelidir ve bunlardan bazıları büyüyebilir (örneğin, kelp ve Sargassum gibi su yosunları).

Algoloji, mavi-yeşil algler veya siyanobakteriler olarak bilinen prokaryotik formları da inceler.

Algoloji ile ugraşan biyologlara algolog veya fikolog denir.

Botanik dalları

Fikoloji


Masahiro Takahashi (født 31. maj 1985) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Mito HollyHock.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masahiro Takahashi


جامعة لوفبرا (يُشار إليها بالاختصار Lough أو Lboro) هي جامعة أبحاث عامة في مدينة السوق لوبورو، ليسيسترشاير، في شرق ميدلاندز بإنجلترا. يعود تاريخ إنشائها كمؤسسة تقنية إلى العام 1909، بهدف تعليم المهارات اللازمة والمعارف الضرورية لتساعد في التطبيقات العملية على مجال واسع على مستوى العالم، وأصبحت هذه المؤسسة جامعة في العام 1966 وهي حالياً أحد الجامعات الأعضاء في مجموعة 1994.

التاريخ
تعود جذور الجامعة إلى عام 1909 عندما تأسس معهد تقني في وسط المدينة. تبع ذلك فترة من التوسع السريع تم خلالها تغيير اسم المعهد إلى كلية لوفبرا وبدأ تطوير الحرم الجامعي الحالي.

في السنوات الأولى، بُذلت الجهود لتقليد بيئة كلية أوكسبريدج (على سبيل المثال مطالبة الطلاب بارتداء عباءات للمحاضرات) مع الحفاظ على توازن عملي قوي للتعلم الأكاديمي. خلال الحرب العالمية الأولى، كان المعهد بمثابة «مصنع تعليمي»، لتدريب العاملين في صناعة الذخائر.

الحرم الجامعي

يقع الحرم الجامعي الرئيسي للجامعة في مدينة ليسيسترشاير في لوفبرا. يغطي حرم لوفبرا مساحة ، وتضم أقسامًا أكاديمية وقاعات سكن واتحاد طلابي وصالتين رياضيتين وحدائق وملاعب.

تحظى الحديقة المسورة، و «حديقة التذكر»، وفناء نافورة هازليريج روتلاند باهتمام خاص، وبوابات باسترد.

في المربع المركزي للحرم الجامعي، يوجد أرز مشهور ظهر غالبًا كرمز للجامعة. لسوء الحظ، أدى تساقط الثلوج بكثافة في ديسمبر 1990 إلى انهيار المظلة العلوية التي أعطت الشجرة شكلها المميز.

المكتبة

افتتحت مكتبة بيلكنجتون عام 1980. وهي تغطي 9,161 مترًا مربعًا على أربعة طوابق مع 1375 مكانًا للدراسة. للمكتبة تاريخ في إجراء البحوث في مجال عمل المكتبات والمعلومات. توجد منطقة مفتوحة حيث يُسمح للطلاب بتناول الأطعمة والمشروبات الباردة بالإضافة إلى المشاركة في مناقشات جماعية.

جامعة لوفبرا بلندن
تقع جامعة لوفبرا بلندن في حديقة الملكة إليزابيث الأولمبية، التي تغطي 560 فدانًا، مع 6.5 كم من الممرات المائية و 4300 شجرة جديدة. يقع الحرم الجامعي على مقربة من روابط النقل الرئيسية ويقوم بتدريس درجات الدراسات العليا فقط، حيث يقوم بتدريس مجموعة واسعة من درجات الماجستير التي تقدمها الجامعة.

فندق ومركز مؤتمرات محكمة بيرلي
مركز مؤتمرات وفندق محكمة بيرلي هو فندق من فئة الأربع نجوم ومركز مؤتمرات في الحرم الجامعي يحتوي على 225 غرفة نوم ويضم مركز بيرلي سبرينغز للترفيه والعلاج، ومنتجع صحي ومرفق ترفيه.

مركز مؤتمرات هوليويل بارك
مركز مؤتمرات هوليويل بارك هو مكان للمؤتمرات والاجتماعات يقع في الحرم الجامعي. تم استخدامه كموقع لتجهيز فريق GB قبل دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2012.

فندق ومركز النخبة الرياضي
مركز رياضي النخبة والفندق هو قاعدة تدريب وفندق لنخبة الرياضيين افتتح في نوفمبر 2018

استاد الجامعة

تم افتتاح الملعب الذي تبلغ تكلفته 4 ملايين جنيه إسترليني لفرق الرغبي وكرة القدم الأولى بالجامعة في عام 2012 وتبلغ سعته 3000 كرسي. فهي موطن لفريق الجامعة لكرة القدم الذين يعدون أحد الفرق الجامعية القليلة التي تلعب في نظام الدوري الإنجليزي لكرة القدم، والتي تتنافس حاليًا في دوري كرة القدم ميدلاند. يحتوي الاستاد على العديد من الميزات التي لا توجد عادة في هذا المستوى من كرة القدم بما في ذلك لوحة النتائج الرقمية ومرافق المؤتمرات و 14 غرفة لتغيير الملابس. في عام 2018، استضافت أربع مباريات في مراحل المجموعات من بطولة أوروبا تحت 17 عامًا.

الحياة الطلابية

اتحاد الطلبة
يقع مبنى الاتحاد في الركن الشمالي الشرقي من الحرم الجامعي، ويقدم مجموعة من المرافق للنوادي والجمعيات، وتجارة التجزئة، والترفيه وغيرها من الأنشطة. يحتوي الاتحاد على خمس غرف. حصل اتحاد طلاب لوبورو (LSU) على جائزة الخبرة الدولية لعام 2011 من قبل الاتحاد الوطني للطلاب (NUS).

قاعات الطلاب
اعتبارًا من عام 2016، هناك ما مجموعه 17 قاعة سكنية، تم تسمية العديد منها على اسم علماء ومهندسين مشهورين. القاعات كالتالي:

ومن بين هؤلاء، هازليريج روتلاند وجون فيليبس وإلفين ريتشاردز وتيلفورد لها أسماء كانت تستخدم سابقًا لقاعات الإقامة التي تم تغيير الغرض منها أو إعادة تسميتها أو دمجها مع قاعات أخرى. في عام 2015، احتلت جامعة لوبورو المرتبة الأولى في المملكة المتحدة من حيث الإقامة على منصة مراجعة الجامعة StudentCrowd.

مرافق اللياقة البدنية
يوجد في جامعة لوبورو قاعتان رياضيتان رئيسيتان هما؛ بوربيس وهولي ويل.

قيادة الجامعة

رؤساء المحافظين
 إيه إيه بومبوس (1909-1925)
 بي بي بارو (1925-1934)
 وليام باستارد (1934-1936)
 دبليو رايت (1936-1940)
 السير روبرت مارتن (1940-1952)
 السير هارولد ويست (1952–1957)
 السير إدوارد هربرت (1957-1963)
 السير هربرت مانزوني (1963-1966)
 عميد السير بي آر (1992-2015)

المستشارون
 اللورد بيلكنجتون (1966-1980)
 سير أرنولد هول (1980-1989)
 السير دينيس روك (1989-2003)
 السير جون جينينغز (2003-2010)
 السير نايجل رود (2010-2016)
 اللورد سيباستيان كو (2017–)

المدراء
 قوانين اللجنة الفرعية (1909-1915)
 هربرت شوفيلد (1915-1950)
 اللواء WF Hasted (1951–1952)
 سعادة فالكنر وجي دبليو بريدجمان وسي دي بنتلي («ثلاثي مؤقت» من يناير إلى سبتمبر 1952)
 قائد الجناح سعادة فالكنر (1952-1953) (بالوكالة)
 هربرت هاسليجريف (1953-1966)

نواب المستشارين
 هربرت هاسليجريف (1966-1967)
 إلفين ج. ريتشاردز (1967–1975)
 السير كليفورد بتلر (1975-1985)
 جون جي فيليبس (1986-1987)
 السير ديفيد ديفيز (1988-1993)
 السير ديفيد والاس (1994-2005)
 شيرلي بيرس (2006-2012)
 روبرت أليسون (2012–)

البرامج الدولية
وقعت جامعة لوبورو وبرنامج المنح الدراسية بولاشاك في كازاخستان اتفاقية تعاون في عام 2018. تمكن الاتفاقية طلاب الماجستير والدكتوراه الذين يدرسون من الدراسة في الحرمين الجامعيين للجامعة في إيست ميدلاندز ولندن.

خريجون ملحوظون

مؤسسة شريكة

ماليزيا
 جامعة تونكو عبد الرحمن

المراجع

قراءة إضافية
 LM Cantor & GF Matthews (1977) Loughborough from College to University: A History of Higher Education at Loughborough، 1909–666.
 ليونارد كانتور (1990) جامعة لوبورو للتكنولوجيا: الماضي والحاضر ASIN B0011T8ABK.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للجامعة
 مكتبة الجامعة
 الموقع الرسمي لاتحاد الطلبة

جامعات وكليات أسست في 1909
تأسيسات سنة 1909 في إنجلترا
مجموعة 1994
هيئات تعليمية أسست في 1909

جامعة لوفبرا


Origines (menşe:ler), Cato tarafından yaşlılık döneminde kaleme alınmış, yedi kitaptan oluşan eser.

Yedi kitabın ilk üçünde Cato; Başta Roma olmak üzere dönemin İtalya'sının önde gelen şehirlerinin kuruluşunu anlatır.

Diğer 4 kitapta ise Kartaca savaşlarını, dönemin güncel konularını ele alır. Son 4 kitabın origines ismiyle örtüşmeyen içeriği bu kitapların sonradan Cato'ya maledilmiş olabileceği hissini beraberinde getirmiştir.

Canlı, çalakalem bir üslupla örülü kitaplar, ırkların menşeileri konusunun dışında coğrafya, etnoğrafya, dönemin sosyal ve politik yaşamı, Cato'nun kendi anı notları gibi başka konulardan da bahsetmektedir.

Cato'nun kitapları yazarken yazıtlardan, yerel söylencelerden ve Grekçe kaynaklardan faydalandığı sanılmaktadır. Eserden günümüze neredeyse hiçbir şey kalmamıştır.

Kaynakça

Antik Roma ile ilgili tarih kitapları
Etnoloji

Origines


Arhivele Otomane sunt o colecție de izvoare istorice legate de Imperiul Otoman și un număr de 39 de țări care s-au aflat la un moment dat în componența acestuia, dintre care 19 din Orientul Mijlociu, 11 din Europa, 3 din Caucaz, 2 din Asia Centrală, plus Cipru, Israel și Republica Turcia.

Colecția principală, păstrată în cadrul Bașbakanlık Osmanlı Arșivleri (Arhivele Otomane ale Prim-ministrului) din Istanbul, conține Arhivele Centrale de Stat (Devlet arșivleri).

După mai mult de un secol în centrul orașului, Arhivele Otomane au fost mutate în 2013 în districtul Kağıthane al Istanbulului.

Istorie

Colecția include în prezent câteva documente din cea mai timpurie perioadă a domniei sultanului Suleiman Magnificul în sec. XVI. Adunarea acestor documente într-o arhivă modernă a început în 1847 odată cu inaugurarea clădirii Hazine-i Evrak. Construcția originală era amplasată în Gülhane, pe teritoriul oficiilor Marelui Vizir și adăpostea mai multe grupuri de documente: arhivele Divanului Imperial (Divan-i Hümayun) și arhivele Marelui Vizir (Bab-i Ali), dar și arhivele departamentelor financiare (Maliye) și a cadastrului (tapu tahrir defteri). Mustafa Reșid Pașa a ordonat construcția unei noi clădiri de arhivă în 1846. Aceasta a fost terminată în 1848 de arhitectul Gaspare T. Fossati. Astfel s-a format oficiul "Supravegherea Trezoreriei Documentelor" și Muhsin Efendi a fost numit în fruntea acestuia.

După instaurarea Republicii, Hazine-i Evrak s-a transformat în Bașvekalet Arșiv Umum Müdürlüğü (Direcția Generală a Prim-ministrului), iar mai apoi în Bașbakanlık Arșiv Genel Müdürlüğü. În această perioadă la colecție s-au adăugat arhivele diferitor instituții otomane din sec. XIX.

Concomitent cu aceste schimbări și completări, începând din anii 1910, cercetătorii turci au făcut primii pași în vederea catalogării și clasificării diferitelor colecții de documente. Aceste eforturi timpurii au produs o serie de colecții clasificate (tasnif) care sunt în continuare citate după numele cercetătorului care le-a catalogat. Lucrările de catalogare continuă până în prezent.

După mai mult de un secol în centrul orașului, Arhivele Otomane au fost mutate în 2013 în districtul Kağıthane al Istanbulului.

Arhivele și Genocidul Armean

Pe lângă informații despre statul și dinastia otomană, Arhivele Otomane conțin date despre toate posesiunile acestora. Chiar dacă autoritățile declară că este deschisă pentru toți cercetătorii, unii dintre aceștia s-au plâns că li se interzice accesul la documente în dependență de subiectul cercetării lor. În pofida acestui fapt, mulți istorici care au studiat Genocidul Armean precum istoricul britanic de origine armeană Ara Sarafian, dar și Taner Akcam, au folosit pe larg Arhivele Otomane din Istanbul pentru a sprijini informațiile din cărțile lor. Aceștia au afirmat, însă, că au întâlnit diferite impedimente în timpul accesării arhivelor.

Parlamentul European a subliniat într-o rezoluție votată la 15 aprilie 2015 că Turcia are o oportunitate unică de a recunoaște Genocidul Armean și de a-și deschide arhivele cu prilejul comemorării centenarului genocidului.

Conform unui document dezvăluit de WikiLeaks (04ISTANBUL1074) și semnat de David Arnett de la Consulatul SUA din Istanbul la 4 iulie 2004, Turcia a eliminat din Arhivele Otomane documentele incriminatoare cu privire la Genocidul Armean:

Potrivit profesorului Halil Berktay de la Universitatea Sabancı au existat două încercări serioase de epurare a tuturor documentelor incriminatoare din Arhive cu privire la chestiunea armeană. Prima a avut loc în 1918, probabil înainte ca forțele aliate să ocupe Istanbulul. Berktay și alții indică mărturiile din cadrul Tribunalelor Militare Turcești (1919) drept dovadă că documente importante au fost "furate" din arhive. Berktay crede că o a doua epurare ar fi fost realizată în legătura cu încercarea lui Ozal de a deschide arhivele de un grup de diplomați și generali retrași sub conducerea fostului ambasador Muharrem Nuri Birgi.

Referințe

Arhive

Arhivele Otomane


الروبوت الكامل (The Complete Robot) هي مجموعة قصص خيال علمي من 33 قصة أو رواية للكاتب الأمريكي الروسي المولد إسحاق أسيموف والتي نشرها لأول مرة سنة 1982 في الولايات المتحدة الأمريكية في إطار استكمال رواياته الشهيرة عن الروبوت والرجل الآلي بصفة عامة.

روابط خارجية

مراجع

انظر أيضا
 العلم وآفاق المستقبل .
 عقدة فرانكشتاين

أعمال إسحق عظيموف
الذكاء الاصطناعي في الأدب
روايات خيال علمي
سلسلة كتب اخترعت في 1950

الروبوت الكامل


Bendamustina este un medicament chimioterapic utilizat ca tratament de primă linie în leucemia limfocitară cronică (LLC). Mai este utilizată în tratamentul mielomului multiplu și al limfomului non-Hodgkin. Calea de administrare este intravenoasă.

Se află pe lista medicamentelor esențiale ale Organizației Mondiale a Sănătății. Din punct de vedere structural, este un derivat de azot-iperită și face parte din categoria agenților alchilanți.

Note

Agenți alchilanți
Benzimidazoli
Organocloruri
Medicamente esențiale listate de OMS

Bendamustină


Kuzuların Sessizliği, yazar Thomas Harris'in aynı adlı romanından beyaz perdeye aktarılan, yönetmenliğini Jonathan Demme'nin yaptığı, 1991 yapımı psikolojik gerilim türünde bir film.

Thomas Harris'in romanının bu uyarlamasında, FBI'daki eğitimi devam eden Clarice Starling (Jodie Foster) yüksek güvenlikli bir tımarhaneye girerek bir psikiyatr iken yamyamlık yapan bir kitle katiline dönüşen Hannibal Lecter'in (Anthony Hopkins) hastalıklı zihninin derinliklerine inmeye çalışmaktadır. Starling'in bir seri katili yakalamak için ipuçlarına ihtiyacı vardır. Ancak ne yazık ki, Lecter ile yaşadığı Faustiyen ilişki sonunda onun kaçışına sebep olur ve artık iki ayrı seri katil karanlıklarda serbest dolaşır.

1992 yılında 7 dalda Oscar'a aday olan film, yönetmenine ve başrol oyuncularına altın heykelciği getirirken; en iyi film ve en iyi senaryo uyarlaması dalında da ödüle layık görülmüştü. Filmde başrol oynayan Jodie Foster 30 yaşına gelmeden iki Oscar kazanan nadir oyuncular arasına girdi. Anthony Hopkins, bu filmdeki toplam 16 dakikalık performansıyla en iyi erkek oyuncu Oscar'ını kazandı. Bu süre, bir başrol oyuncusunun bir filmde gözüktüğü en kısa süredir. En iyi film Oscarı'nı alan tek gerilim-korku filmidir.

Devam filmi niteliğinde olan Hannibal, 2001 yılında Ridley Scott tarafından filme çekilmiştir. Kuzuların Sessizliği, Amerika Birleşik Devletleri Kongre Kütüphanesi tarafından "kültürel, tarihi ve estetik olarak önemli" filmler arasına seçilerek ABD Ulusal Film Arşivi'nde muhafaza edilmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Amerika Birleşik Devletleri romanlarından uyarlanan filmler
Jonathan Demme'nin yönettiği filmler
En İyi Film Akademi Ödülü sahipleri
Satürn Ödülü kazanan filmler
Orion Pictures filmleri
Psikolojik gerilim filmleri
Howard Shore'un müziğini yaptığı filmler
En İyi Film National Board of Review Ödülü sahipleri
Kurguda Johns Hopkins Hospital
Amerika Birleşik Devletleri polisiye dram filmleri
Amerika Birleşik Devletleri korku gerilim filmleri
Amerika Birleşik Devletleri polisiye gerilim filmleri
Amerika Birleşik Devletleri seri katil filmleri
Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Film Arşivi filmleri
1990'larda LGBT temalı filmler
Psikopatlar ile ilgili filmler
Polisiye dedektif filmleri
Edgar Ödülü kazanan eserler
1991 çıkışlı dramatik filmler
Uyarlama filmler
En İyi Film New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
En İyi Film Chicago Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
En İyi Korku Filmi Satürn Ödülü kazanan filmler

Kuzuların Sessizliği (film)


Kınık, Eskişehir ilinin Sivrihisar ilçesine bağlı bir mahalledir.

Eskişehir iline 115 km, Sivrihisar ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Sivrihisar'ın mahalleleri

Kınık, Sivrihisar