Associação Portuguesa Londrinense (conhecida como Portuguesa Londrinense e cujo acrônimo é APL) é um clube de futebol brasileiro, sediado na cidade de Londrina, região norte do estado do Paraná.  A equipe manda os seus jogos no Estádio do Café, com capacidade para 45.000 pessoas.

A Lusinha como é carinhosamente chamada por seus adeptos, foi fundada no dia 14 de maio de 1950. Suas cores são o vermelho, verde e branco.

Atualmente, disputa a Terceira Divisão Paranaense.

História
A Portuguesa Londrinense foi fundada em 14 de maio de 1950, com o nome de Associação Atlética Portuguesa de Desportos, disputando sob tal nomenclatura os estaduais de 1959, 1960 e 1961. Em 1997, passa a se chamar Associação Portuguesa Londrinense. Já no ano de  2007, fundiu-se com o Cambé Atlético Clube, passando a abrigar a sigla "CAC", frente a sua denominação original, segundo o presidente da época, a fusão teria como propósito atrair torcedores de Cambé.

Após o retorno às suas atividades, disputou a divisão de acesso para a elite do futebol paranaense. Em 1998, no seu segundo ano depois da reestruturação, chegou ao terceiro lugar do estadual da Terceira Divisão. No ano seguinte, obteve vaga para Segunda Divisão do Paraná, e alcançou o vice campeonato.

Em 2001 disputou, novamente a Divisão de Acesso, sagrando-se vice-campeã. Em 2002 e 2003, figura na elite do futebol do paranaense. Posteriormente em 2004, disputou novamente a Série Prata, devido ao rebaixamento na temporada anterior. A conquista da Segundona de 2006, marca o primeiro título do clube, e também o retorno à Série Ouro. Porém, no estadual de 2008, acabou sendo rebaixada.

Entre 2012 e 2014, disputou o Campeonato Paranaense da 3ª divisão, conseguindo o acesso para a 2ª Divisão. Em 2015 fez boa campanha, chegando às quartas-de-final da competição e em 2016 volta a disputar a Divisão de Acesso.

Em 2018 e em 2019 participou da Copa Rubro Verde,  que contou a participação das outras Portuguesas do Brasil.

Em 2018 ficou na lanterna do Campeonato Paranaense da Segunda Divisão caindo para a terceira divisão.

Jogou as edições 2019, 2020 e 2021 da  terceira divisão, não conseguindo o acesso.

Estrutura
A Lusinha, possui o Estádio Uady Chaiben, conhecido por Vila Santa Terezinha, com capacidade para 3 mil pessoas, e um centro de treinamento com 33 mil m², com três campos e um alojamento para 50 atletas. Suas partidas são jogadas no VGD, com capacidade para 10 mil pessoas, e no Estádio do Café, para 45 mil pessoas.

Títulos

Campanhas em destaque
  Vice-Campeão da Divisão de Acesso Paranaense: 1999 e 2001.

Ligações externas

 Página Oficial no Facebook

Portuguesa Londrinense
Fundações no Paraná em 1950
Portuguesa Londrinense

Associação Portuguesa Londrinense


SGK kısaltması ile şunlardan biri kastedilmiş olabilir:
 Sosyal Güvenlik Kurumu: Türkiye Cumhuriyeti Çalışma, Sosyal Hizmetler ve Aile Bakanlığına bağlı sosyal güvenlik kuruluşu.
 Sahil Güvenlik Komutanlığı: Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığına bağlı genel kolluk kuvveti.

SGK


Walon es una empresa multinacional de textiles originaria de Lima, Perú.

Historia

Fue fundada en 1989 y es una de las principales manufactureras de implementos deportivos de Perú, ya que provee a varios de los clubes de la Liga Peruana de Fútbol y también en el extranjero. Walon S.A. es una empresa creada por Alfonso Gilio y Ery Camones. Para llegar a los equipos de primera división, la empresa aplicó una estrategia de marketing que consistía en proporcionar ropa deportiva a algunos jugadores para que estos la lucieran en las conferencias. En 1999 firmó el contrato para vestir a Alianza Lima y allí inició la expansión de la empresa.

Datos sobre la marca

 Vistió a la selección peruana durante 11 años seguidos.
 Vistió al Club Cienciano cuando se coronó campeón de la Copa Sudamericana en el año 2003.
 Estuvo junto a la selección de menores de vóley del Perú cuando clasificaron en el 2009 al Mundial de Vóley en México y cuando las "Matadorcitas" ganaron el Título Sudamericano, gracias a la dirección de Natalia Málaga.
 Auspiciador del Deportivo Panta, el equipo peruano de futsal con más campeonatos.

Patrocinios

 Alianza Atlético
 FBC Melgar
 Cusco FC
 Atlético Grau
 CAP Ciudad de Murcia (España)
 Club Atlético Pantoja (República Dominicana)
 Thunder Awaken (Esports)
 Panta Walon (voley)

Historial de equipos patrocinados

Referencias

Enlaces externos
Web oficial de Walon

Empresas textiles de Perú
Marcas de indumentaria deportiva
Empresas de Perú
Fabricantes de indumentaria deportiva de Perú
Empresas fundadas en 1989

Walon Sport


An Brachiaria lata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Christian Friedrich Schumacher, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Edward Hubbard. An Brachiaria lata in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: B. l. caboverdiana.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria lata


Leotiomyceta é um clado sem classificação taxonómica que agrupa todos os fungos filamentosos da divisão Ascomycota (Pezizomycotina), excluindo as classes Pezizomycetes e Orbiliomycetes. O clado está bem suportado em diversos estudos comparativos de sequências de DNA em Fungi. O agrupamento foi originalmente proposto como uma superclasse mas mais tarde foi proposto como um táxon sem categoria para qualquer grupo bem suportado acima de classe (em conjunto com Saccharomyceta, Dothideomyceta e Sordariomyceta).

Os taxa sem categoria atribuída não seguem estritamente as regras para classificação taxonómica em plantas e fungos (ICBN) e, portanto, os respetivos nomes são informais, embora pareçam refletir grupos naturais.

Referências

Ascomycota

Leotiomyceta


Stephan's Quintet is a visual grouping of five galaxies of which four form the first compact galaxy group ever discovered. The group, visible in the constellation Pegasus, was discovered by Édouard Stephan in 1877 at the Marseille Observatory.
The group is the most studied of all the compact galaxy groups. The brightest member of the visual grouping (and the only non-member of the true group) is NGC 7320, which has extensive H II regions, identified as red blobs, where active star formation is occurring.

Four of the five galaxies in Stephan's Quintet form a physical association, a true galaxy group, Hickson Compact Group 92, and will likely merge with each other. Radio observations in the early 1970s revealed a filament of emission between the galaxies in the group. This same region is also detected in the faint glow of ionized atoms seen in the visible part of the spectrum as a green arc.

Space telescopes have provided new insight into the nature of the filament, which is now believed to be a shock-wave in the intergalactic gas, caused by one galaxy (NGC 7318B) falling into the center of the group at several million kilometres per hour.

Stephan's Quintet was selected as one of the five cosmic objects observed by the James Webb Space Telescope as part of the release of its first official science images.

Emissions

X-rays

As NGC 7318B collides with gas in the group, a huge shock wave bigger than the Milky Way spreads throughout the medium between the galaxies, heating some of the gas to temperatures of millions of degrees where they emit X-rays detectable with the NASA Chandra X-ray Observatory.

Molecular hydrogen emission

The NASA Spitzer Space Telescope, which detects infrared radiation, discovered a very powerful molecular hydrogen signal from the shock wave between the galaxies. This emission is one of the most turbulent formations of molecular hydrogen ever seen, and the strongest emission originates near the center of the green area in the visible light picture discussed earlier. This phenomenon was discovered by an international team led by scientists at the California Institute of Technology and including scientists from Australia, Germany and China. The detection of molecular hydrogen from the collision was initially unexpected because the hydrogen molecule is very fragile and is easily destroyed in shock waves of the kind expected in Stephan's Quintet. However, one solution is that when a shock front moves through a cloudy medium like the center of the group, millions of smaller shocks are produced in a turbulent layer, and this can allow molecular hydrogen to survive.

Redshift

NGC 7320 indicates a small redshift (790 km/s) while the other four exhibit large redshifts (near 6,600 km/s). Since galactic redshift is proportional to distance, NGC 7320 is only a foreground projection and is ~39 million light-years from Earth, making it a possible member of the NGC 7331 group, versus the 210–340 million light-years of the other four.

NGC 7319 has a type 2 Seyfert nucleus.

A sixth galaxy, NGC 7320C, probably belongs to the Hickson association: it has a redshift similar to the Hickson galaxies, and a tidal tail appears to connect it with NGC 7319.

Infrared
Using its Mid Infrared Instrument (MIRI), the James Webb Space Telescope shows details shrouded by dust in visible light including large shock waves and tidal tails in four of the five galaxies, and previously hidden areas of star formation. These new details will contribute to insights on galaxy evolution.

Members

In popular culture
The angelic figures at the beginning of the 1946 holiday film It's a Wonderful Life are based on images of Stephan's Quintet.

Gallery

See also
 Wild's Triplet
 Zwicky's Triplet
 NGC 7331 Group (Deer Lick Group, about half a degree northeast of Stephan's Quintet)
 Robert's Quartet
 Seyfert's Sextet
 Copeland Septet

References

External links

 GALEX: Stephan's Quintet and NGC 7331
 Star Clusters Born in the Wreckage of Cosmic Collisions
 News Release at ESA/Hubble
 Stephan's Quintet
 NightSkyInfo.com : Stephan's Quintet
 What's Behind Stephan's Quintet? Peter Edmonds, Chandra Blog, 21 July 2009
 Astronomy Picture of the Day on Stephan's Quintet: 13 Nov 2000   12 Aug 2003   11 Sep 2009
 NASA's James Webb Space Telescope reveals never-before-seen details of the galaxy group called "Stephan's Quintet."

92
Pegasus (constellation)
Astronomical objects discovered in 1877

Stephan's Quintet


عقاب هاآست هو عقابٌ كان يعيش في آيسلندا الجنوبية في نيوزيلاندا. كان هذا العقاب هو أكبر عقابٍ على وجه الكوكب. ويعرف بأن شعب الماوري سماه بروكاي؛ غير أن الاسم الشائع له هو هاكاوي.

الوصف العام

يعرف عن أنثى عقاب هاآست أنها تزن من 10-15 كيلوجرام والذكر يزن 9-10 كيلوجرام، جناحي العقاب صغيرة نسبياً وهي 2,6 مترا إلى 3 متر في الغالب. حجم الجناحي هذا العقاب كانت مقاربة لحجم جناحي نسور أو الصقور حية أخرى مثل العقاب الذهبي. ويمكن أن تكون الأجنحة القصيرة هي ما ساعدته على الاصطياد في الغابات الكثيفة، وصنف أنه يتجه نحو الاطيران في الغالب، لكن عضلات قدمه القوية تساعده على الطيران مع بداية القفز، على الرغم من وزنه. حجم العقاب العام هو 1,4 مترا أما الطول فهو 3 أقدام، ويتغذى الطائر على طيور أضعاف وزنه مثل الموا الذي هو 15 ضعف الوزن.

مع وصول شعوب الماوري إلى نيوزيلاندا أصطادوا أعداداً كبيرة من الماو، وهذا هو سبب انقراض الماو عقاب هاآست معاً في القرن الخامس عشر. وكانت الماو هي الحيوانات التي كانت صقور هاآست تعتمد عليها كغذاء. وأيضا كانت تُصطاد عن طيق البشر: فالعقاب الكبير الخاطف أعتبر تهديداً لشعوب الماوري، فحيوان يستطيع قتل الماو الكبير بسهولة يستطيع أعتبار البشر وليمة.

المصادر

وصلات خارجية
 Haast's Eagle. Harpagornis moorei. by Paul Martinson. Artwork produced for the book Extinct Birds of New Zealand by Alan Tennyson, Te Papa Press, Wellington, 2006
 New Zealand Birds Limited Haast Eagle page
 New Zealand Eagle website
 NZ Conservation Trust (Charles Douglas' reputed sighting)

أنواع انقرضت بسبب نشاطات الإنسان
انقراضات الهولوسين
حيوانات أوقيانوسيا الضخمة
طيور الرباعي المتأخر ما قبل التاريخ
طيور نيوزيلندا المنقرضة
طيور وصفت في 1872
عقبان
عقبان مسرولة
كائنات ظهرت خلال العصر الحديث الأقرب
مفترسات علوية

عقاب هاآست


Nahija Awj ()  je sirijska nahija u okrugu Masyaf u pokrajini Hama. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 33.344 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Awj.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Hama

Awj (nahija)


El  estado de fuga, también llamado fuga disociativa, es una clase de amnesia en la que el individuo que la padece sufre una o más "salidas" de su personalidad de manera repentina e inesperada, es decir, que no recuerda una parte o la totalidad de su vida pasada y no sabe quién es. Ello puede dar lugar a la creación de una nueva identidad.

Suele ser temporal, llegando a durar desde horas a semanas, meses e incluso años.

Causas

Se debe a posibles causas, entre las que destacan:

 El cumplimiento de deseos (por ejemplo, escapar del estrés  y comenzar una nueva vida).
 Los sentimientos de rechazo o de separación.
 Un fuerte shock (accidentes de tráfico, abusos sexuales, acoso, etcétera)

En estos casos, el estado de fuga puede proteger a la persona del suicidio, o ayudarle a escapar de situaciones dolorosas o traumáticas.

Diagnóstico

Ajeno al problema de la pérdida de memoria, surge el riesgo de que el paciente desaparezca en busca de una nueva vida, abandonando a sus familiares y conocidos. Este podrá incluso llegar a viajar al extranjero o comenzar un nuevo oficio con una nueva identidad.

A menudo la persona no tiene síntomas, o simplemente se encuentra ligeramente confusa. No obstante, si el estado de fuga llegase a su fin, volvería de repente a su estado inicial, recuperando la dolorosa sensación de la que intentaba huir.

En otras ocasiones, la persona recupera levemente la identidad inicial durante breves periodos de tiempo, dando lugar a sucesos de polarización, si la persona recuperara totalmente la identidad inicial, algunos de sus recuerdos quedarían bloqueados.

Referencias

Enfermedades neurológicas
Trastornos de la memoria
Trastornos disociativos

Estado de fuga


Le , officiellement , est un funiculaire situé sur les pentes du mont Hiei, à Kyoto au Japon. Il est exploité par la compagnie Keifuku Electric Railroad et permet d'accéder au monastère Enryaku-ji par le versant ouest.

Histoire
Le funiculaire ouvre en décembre 1925.

Caractéristiques

Ligne
Le funiculaire se compose d'une voie unique avec évitement central.
 Longueur :
 Dénivelé :
 Pente : 53,0 %
 Écartement rails :
 Nombre de gares : 2

Liste des gares

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de funiculaires dans le monde
 Liste des chemins de fer japonais

Lien externe

Eizan
Transport à Kyoto

Funiculaire Eizan


La route régionale 477 () est une route régionale allant de Kuusjärvi à Outokumpu jusqu'à Parkumäki à Rantasalmi en Finlande.

Présentation
La seututie 477 est une route régionale de Carélie du Nord.

Parcours
 Latvalampi
 Sarvikumpu
 Pöytälahti
 Korpivaara
 Viuruniemi
 Myhkylä
 Kuusjärvi

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

477

Transport à Heinävesi
Transport à Outokumpu

Seututie 477


Milet Okulu, M.Ö 6.yüzyılda İyonya aydınlanması ile kurulmuş bir düşünce okuludur. Felsefe tarihinde hem felsefenin başlangıç evresini oluşturur, hem de doğa felsefesi olarak adlandırılan felsefi eğilimin öncüsüdür.

MÖ 600'lerde ortaya çıkmış ilk sistemli düşünme ve varoluşu temellendirme çabalarını ortaya koymuştur. Daha sonra Sokrates, Platon, Aristoteles gibi sistematik felsefenin kurucuları olan filozoflar bu okulun açtığı düşünce gelişimini değerlendirecektir.

Miletliler, önceden doğal fenomenlerin sadece insanlaştırılmış tanrıların iradesiyle açıklandığı dünya tasavvuruna yeni bir fikirle geldiler. Doğayı ve işleyişini metodolojik olarak gözlemlenebilen şeylerle açıklamaya çalıştıkları için ilk doğa filozofları olarak bilinirler ve dolayısıyla bilimsel düşüncenin de temelini atmış oldular.

Metafizikte; her şeyi, evrenin ve yaşamın ondan oluştuğu her şeyin ilk nedenine (arkhe) bağlı olarak tanımlamış olsalar da bunun ne olduğu hakkında fikirleri farklıydı. Dolayısıyla Kozmolojide de fikir ayrılıkları çoktu: Thales dünyanın su üzerinde yüzdüğünü, Anaksimandros dünyanın ateşle dolu yoğun ve içi boş çemberlerden oluşan evrenin merkezinde olup gök cisimlerinin bu çemberlerdeki kapılar olduğunu, Anaksimandros ise ay ve güneşin gök kubbede dönen düz diskler olduğunu söyledi.

Bu okulun ilk ve felsefenin öncü ismi Thales'tir. Bir anlamda Aristoteles, felsefe tarihini Thales'ten itibaren başlatarak yazmıştır. Thales mitolojiyle karışık bir şekilde her şeyin temelinde bulunan ilk nedeni, başı ve kaynağı olan şeyi bulmaya yönelir ve buna karşılık ilk neden olarak suyu gösterir. Bir doğa filozofu olarak maddesel bir açıklama getirir. Thales'in önemi asıl olarak cevabı değil sorduğu sorulardır ve bunlarla birlikte görüşlerini deneylere ve düşünsel işlemlere dayandırma çabasıdır.

Onun ardından Anaksimandros gelir. Thales'in öğrencisi olmuş ve felsefi bir yönde doğa felsefesini gelişimini etkilemiştir. Arkhe sorunu onun için de belirleyici olmuştur. Onun bu konuda bulduğu cevap, ana ve ilk maddenin sonsuz olması gerektiği yönündedir, ki kavramın felsefeye girişi önemlidir, üstelik Anaximandros sonsuzu ilk olarak maddesel bir temelde açıklamaya yönelir.

İlk doğa felsefesinin ve dahası felsefenin bu ilk oluşum halinin güçlü okulu olarak kabul edilen Milet Okulu'nun sonuncu ismi Anaximenes'tir. Anaximandros'un öğrencisi olarak yetişmiş ilkçağ felsefesinin son dönemlerine kadar bilinen bir felsefeci olarak yer almıştır. O da diğerleri gibi arkhe sorunu üzerinde durur ve doğa ve maddi temelde açıklar. Anaksimenes diğer iki filozofta beliren düşünceleri birleştiri gibi görünür; anamaddenin hem birlikli bir şey hem de sonsuz bir şey olması gerektiğini belirtir, arkhenin hava olduğunu belirtir.

Milet okulu, temsilcileri doğa filozofları olduğu ve sorularına madde temelli yanıtlar aradıklarından dolayı, başka bir açıdan da materyalist felsefenin ilk öncüsü sayılır.

Kaynakça
 Felsefe Tarihi, Macit Gökberk, Remzi Kitabevi.

Milet Okulu


A história cultural de Portugal é rica e diversificada, refletindo a longa história do país e suas influências culturais. Desde os tempos pré-históricos até os dias atuais, a cultura portuguesa tem sido influenciada por muitos povos e tradições, incluindo os romanos, mouros, espanhóis e africanos.

Pré-História e Antiguidade
A história cultural de Portugal remonta a milhares de anos. Os primeiros habitantes do território que agora é Portugal remontam ao Paleolítico, há mais de 20.000 anos atrás. A cultura dessas pessoas é evidente nas muitas pinturas rupestres encontradas em todo o país.

Durante a Antiguidade, Portugal foi habitado pelos celtas, seguidos pelos romanos, que deixaram uma forte influência cultural na região. O Império Romano trouxe a língua latina para a região, que acabou evoluindo para o português moderno.

Idade Média
A Idade Média foi um período de grande importância cultural para Portugal, marcado pela expansão do cristianismo e a formação do reino de Portugal. Durante esse tempo, muitas igrejas e mosteiros foram construídos, incluindo a Catedral de Braga, o Mosteiro de Alcobaça e o Mosteiro dos Jerónimos em Lisboa.

A literatura também floresceu durante a Idade Média, com poetas como Gil Vicente, Luís de Camões e Fernando Pessoa. A música também teve um papel importante na cultura portuguesa, com a música tradicional do fado se tornando um símbolo nacional do país.

Renascimento e Barroco
Durante o Renascimento e o Barroco, Portugal viu um renascimento da arte e da cultura, influenciado por movimentos artísticos europeus, como o maneirismo, o barroco e o rococó. A arquitetura barroca deixou sua marca no país, com muitos edifícios, igrejas e palácios sendo construídos em todo o país.

A literatura também se tornou mais refinada durante esse período, com a obra de poetas como Luís de Camões, Garça de Resende e Bernardim Ribeiro. A música barroca também se tornou popular em Portugal, com a composição de grandes mestres como Carlos Seixas e Antonio Soler.

Século XIX
O século XIX foi um período de grande mudança na cultura portuguesa. A influência da cultura francesa e o Romantismo trouxeram um novo estilo artístico e literário para o país. A música também passou por uma grande mudança, com a música clássica e a ópera se tornando mais populares.

A literatura também se expandiu nesse período, com muitos escritores notáveis surgindo, como Eça de Queirós, Fernando Pessoa e Camilo Castelo Branco. A arte e a arquitetura também foram influenciadas pelo movimento Art Nouveau, com muitos edifícios notáveis sendo construídos em todo o país.

Século XX
O século XX foi um período de grandes mudanças e desafios para a cultura portuguesa. A Revolução de 1974 trouxe uma nova onda de criatividade e liberdade para o país. A música popular portuguesa também começou a crescer em popularidade, com artistas como Amália Rodrigues e Carlos do Carmo tornando-se conhecidos internacionalmente.

A literatura continuou a florescer no século XX, com autores como José Saramago, António Lobo Antunes e Sophia de Mello Breyner Andresen sendo amplamente reconhecidos em todo o mundo. A arte portuguesa também ganhou destaque internacional, com nomes como Paula Rego e Vieira da Silva sendo reconhecidos como importantes artistas contemporâneos.

A cultura portuguesa contemporânea é influenciada por sua história e tradições, mas também é influenciada por tendências globais e pela integração europeia. A música e a literatura continuam a florescer, com novos talentos emergindo a cada ano.

História cultural em Portugal


Angoville () is a former commune in the Calvados department in the Normandy region of north-western France. On 1 January 2019, it was merged into the new commune of Cesny-les-Sources.

The inhabitants of the commune are known as Angovillais or Angovillaises

Geography
Angoville is located some 30 km south of Caen and 10 km east by south-east of Thury-Harcourt. The D6 road from Thury-Harcourt to Ussy forms the northern border of the commune. Access to the commune is by the D241 road from Tréprel in the south which passes through the length of the commune and the village and continues north to join the D6 on the border. The commune is mostly farmland with an area of forest in the south which is part of the large Bois de Saint-Claire.

History

Toponymy
Angoville is composed of the old French "ville" (from the Latin "Villae") meaning a rural area or village and a Scandinavian name Asgaut (or Asgautr), gallicized to Asgot, Ansgot, Angot, and Ango - originally the Norman surname Ango and Angot which are widespread in Seine-Maritime.

Administration

List of Successive Mayors of Angoville

Demography
In 2017, the commune had 27 inhabitants.

Economy
The main activities are dairy farming and cropping.

Culture and heritage

Civil heritage
The commune has a number of buildings and structures that are registered as historical monuments:
Houses and Farms (18th-19th century)
A Farmhouse (1786)
The Saint Anne Fountain (1848)
The Town Hall (19th century)
The Motte de Rouvrou Fortified Site (11th century)

Religious heritage

The commune has several religious buildings and structures that are registered as historical monuments:
The Tomb of the Rabâche family (19th century)
The Tomb of Jean-François Rabâche (1816)
The Tomb of Priest François Bouquet (1813)
The Parish Church of Saint-Anne (12th century)

See also
Communes of the Calvados department

References

External links
Angoville on Géoportail, National Geographic Institute (IGN) website
Angoville on the 1750 Cassini Map

Former communes of Calvados (department)
Populated places disestablished in 2019

Angoville, Calvados


In meteorology, the synoptic scale (also called the large scale or cyclonic scale) is a horizontal length scale of the order of  or more. This corresponds to a horizontal scale typical of mid-latitude depressions (e.g. extratropical cyclones). Most high- and low-pressure areas seen on weather maps (such as surface weather analyses) are synoptic-scale systems, driven by the location of Rossby waves in their respective hemisphere. Low-pressure areas and their related frontal zones occur on the leading edge of a trough within the Rossby wave pattern, while high-pressure areas form on the back edge of the trough. Most precipitation areas occur near frontal zones. The word synoptic is derived from the Ancient Greek word  (), meaning "seen together".

The Navier–Stokes equations applied to atmospheric motion can be simplified by scale analysis in the synoptic scale. It can be shown that the main terms in horizontal equations are Coriolis force and pressure gradient terms; therefore, one can use geostrophic approximation. In vertical coordinates, the momentum equation simplifies to the hydrostatic equilibrium equation.

Surface weather analysis

A surface weather analysis is a special type of weather map that provides a view of weather elements over a geographical area at a specified time based on information from ground-based weather stations. Weather maps are created by plotting or tracing the values of relevant quantities such as sea level pressure, temperature, and cloud cover onto a geographical map to help find synoptic scale features such as weather fronts.

The first weather maps in the 19th century were drawn well after the fact to help devise a theory on storm systems. After the advent of the telegraph, simultaneous surface weather observations became possible for the first time. Beginning in the late 1840s, the Smithsonian Institution became the first organization to draw real-time surface analyses. Use of surface analyses began first in the United States, spreading worldwide during the 1870s. Use of the Norwegian cyclone model for frontal analysis began in the late 1910s across Europe, with its use finally spreading to the United States during World War II.

Surface weather analyses have special symbols which show frontal systems, cloud cover, precipitation, or other important information. For example, an H represents high pressure, implying good and fair weather. An L represents low pressure, which frequently accompanies precipitation. Various symbols are used not just for frontal zones and other surface boundaries on weather maps, but also to depict the present weather at various locations on the weather map. Areas of precipitation help determine the frontal type and location. Mesoscale systems and boundaries such as tropical cyclones, outflow boundaries and squall lines are also analyzed on surface weather analyses. Isobars are commonly used to place surface boundaries from the horse latitudes poleward, while streamline analyses are used in the tropics.

Extratropical cyclone

An extratropical cyclone is a synoptic scale low-pressure weather system that has neither tropical nor polar characteristics, being connected with fronts and horizontal gradients in temperature and dew point otherwise known as "baroclinic zones".

The descriptor "extratropical" refers to the fact that this type of cyclone generally occurs outside of the tropics, in the middle latitudes of the planet. These systems may also be described as "mid-latitude cyclones" due to their area of formation, or "post-tropical cyclones" where extratropical transition has occurred, but are often described as "depressions" or "lows" by weather forecasters and the public. These are the everyday phenomena that, along with anticyclones, drive the weather over much of the Earth.

Although extratropical cyclones are almost always classified as baroclinic since they form along zones of temperature and dew point gradient within the westerlies, they can sometimes become barotropic late in their life cycle when the temperature distribution around the cyclone becomes fairly uniform with radius. An extratropical cyclone can transform into a subtropical storm, and from there into a tropical cyclone, if it dwells over warm waters and develops central convection, which warms its core.

Surface high-pressure systems

High-pressure systems are frequently associated with light winds at the surface and subsidence through the lower portion of the troposphere.  Subsidence will generally dry out an air mass by adiabatic, or compressional, heating.  Thus, high pressure typically brings clear skies.  During the day, since no clouds are present to reflect sunlight, there is more incoming shortwave solar radiation and temperatures rise.  At night, the absence of clouds means that outgoing longwave radiation (i.e. heat energy from the surface) is not absorbed, giving cooler diurnal low temperatures in all seasons.  When surface winds become light, the subsidence produced directly under a high-pressure system can lead to a buildup of particulates in urban areas under the ridge, leading to widespread haze.  If the low level relative humidity rises towards 100 percent overnight, fog can form.

Strong, vertically shallow high-pressure systems moving from higher latitudes to lower latitudes in the northern hemisphere are associated with continental arctic air masses.  The low, sharp inversion can lead to areas of persistent stratocumulus or stratus cloud, colloquially known as anticyclonic gloom. The type of weather brought about by an anticyclone depends on its origin. For example, extensions of the Azores high pressure may bring about anticyclonic gloom during the winter, as they are warmed at the base and will trap moisture as they move over the warmer oceans. High pressures that build to the north and extend southwards will often bring clear weather. This is due to being cooled at the base (as opposed to warmed) which helps prevent clouds from forming.

On weather maps, these areas show converging winds (isotachs), also known as confluence, or converging height lines near or above the level of non-divergence, which is near the 500 hPa pressure surface about midway up through the troposphere.  High-pressure systems are alternatively referred to as anticyclones.  On weather maps, high-pressure centers are associated with the letter H in English, or A in Spanish, because alta is the Spanish word for high, within the isobar with the highest pressure value.  On constant pressure upper level charts, it is located within the highest height line contour.

Weather fronts

A weather front is a boundary separating two masses of air of different densities, and is the principal cause of meteorological phenomena. In surface weather analyses, fronts are depicted using various colored lines and symbols, depending on the type of front.  The air masses separated by a front usually differ in temperature and humidity.
Cold fronts may feature narrow bands of thunderstorms and severe weather, and may on occasion be preceded by squall lines or dry lines. Warm fronts are usually preceded by stratiform precipitation and fog. The weather usually clears quickly after a front's passage. Some fronts produce no precipitation and little cloudiness, although there is invariably a wind shift.

Cold fronts and occluded fronts generally move from west to east, while warm fronts move poleward. Because of the greater density of air in their wake, cold fronts and cold occlusions move faster than warm fronts and warm occlusions. Mountains and warm bodies of water can slow the movement of fronts.  When a front becomes stationary, and the density contrast across the frontal boundary vanishes, the front can degenerate into a line which separates regions of differing wind velocity, known as a shearline.  This is most common over the open ocean.

See also
 Mesoscale meteorology
 Microscale meteorology
 Misoscale meteorology
 Outline of meteorology

References

External links
 Definition of synoptic scale
 Definition of synoptic meteorology
 Definition of synoptic hours

Atmospheric dynamics

Synoptic scale meteorology


Demokratik Halk Partisi veya Demokrat Halk Partisi ile aşağıdakiler kastedilmiş olabilir:

 Demokratik Halk Partisi (Türkiye)
 Demokratik Halk Partisi (Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti)
 Demokrat Halk Partisi (Türkiye)
 Devrimci Halk Partisi, 2014 Türkiye cumhurbaşkanlığı seçimi'nde Ekmeleddin İhsanoğlu'na ve Haziran 2015 Türkiye genel seçimlerinde Cumhuriyet Halk Partisi'ne destek vermiştir.

Demokratik Halk Partisi


Acest articol descrie calificările în Liga Campionilor EHF Feminin 2017-2018.

Tragerea la sorți
8 echipe au luat parte la barajele de calificare. Ele au fost trase la sorți în două grupe de câte patru echipe, unde au jucat o semifinală și o finală sau un meci pentru locurile 3-4. Cele două echipe câștigătoare ale barajelor de calificare s-au calificat în grupele preliminare ale Ligii Campionilor. Tragerea la sorți a avut loc pe 29 iunie 2017, în Viena, Austria. Meciurile s-au desfășurat între 9 și 10 septembrie 2017. Câștigătoarele barajelor de calificare au fost Vipers Kristiansand și Thüringer HC.

Distribuția în urnele valorice
Distribuția în urnele valorice a fost anunțată pe 27 iunie 2017.

Turneul 1 de calificare
Turneul 1 de calificare s-a desfășurat la Kristiansand, în Norvegia, între 9 și 10 septembrie 2017.

Semifinalele

Finala mică

Finala

Turneul 2 de calificare
Turneul 2 de calificare s-a desfășurat la Nordhausen, în Germania, între 9 și 10 septembrie 2017.

Semifinalele

Finala mică

Finala

Note

Legături externe
EHF: Pagina oficială

Liga Campionilor EHF Feminin 2017-2018
2017 în handbal

Calificări în Liga Campionilor EHF Feminin 2017-2018


Perry Point est une commune non-incorporée du Comté de Cecil dans le Maryland.

Géographie
Perry Point est située sur la rive est du fleuve Susquehanna, au sud de Perryville et au nord des bouches de la Baie de Chesapeake, en face de la commune de Havre de Grace.

Infrastructures
Perry Point abrite une caserne de pompiers, une banque, une école de police, plusieurs établissements de santé publique et un parc situé à l'extrémité est. La ville est desservie par un train grâce à la gare de Perryville.

Notes et références

Liens externes

Comté de Cecil

Perry Point (Maryland)


سيرين عبد النور (21 فبراير 1977 -)، مغنية وممثلة وعارضة أزياء لبنانية. اشتهرت المغنية سيرين في العالم العربي بعد إصدارها ألبومها الغنائي ليلة من الليالي عام 2004 بينما كان دخولها مجال عرض الأزياء الباب الذي قادها إلى التمثيل والنجاح.

النشأة

ولدت سيرين في العبادية  لأب لبناني وأم يونانية. درست في مدرسة القديس كورييه، ثم سجلت في معهد لدراسة المحاسبة، بعد تخرجها في نوفمبر 1993 بدأت العمل في مجال عروض الأزياء.

السيرة المهنية
كان أول عرض أزياء تشارك به يعرض ملابس خاصة بموسم «عيد الميلاد» لعدد من مصممي الأزياء منهم زهير مراد، ظهرت في إعلان لأحد مساحيق الغسيل والذي صور في لبنان ليعرض في السعودية، عام 1994 شاركت كموديل في كليب  الفنان جورج وسوف لأغنية  «كلام الناس»

في بداية عام 1998 بدأت بالظهور في محطة LBC كممثلة من خلال مشاركتها في عدد من الأعمال الدرامية، وفي عام 2002 انتخبت سيرين كأحسن موديل من خلال منافسة ضخمة. في عام 2003 حصلت علي أول بطولة لها من خلال مسلسل ابنتي، وفي  2004 بدأت في شق طريقها نحو الغناء، وأصدرت أول ألبوم لها بعنوان ليلة من الليالي.

ذاع صيتها في مصر والعالم العربي منذ فيلم «رمضان أبو العلمين حمودة» مع الفنان محمد هنيدي، حيث كان أول فيلم من بطولتها سنة 2008.

وفي نفس السنة ظهرت كضيفة شرف في فيلم دخان بلا نار الذي تم تصويره في بيروت وكان بإنتاج مشترك لبناني مصري، يقول الناقد محمد حسن حجازي عن دورها في الفيلم«تزين الفيلم سيرين عبد النور، بجمال خاص جداً رغم حضورها كضيفة شرف كرمى لفيلم لبناني».

تراوحت أدوارها بين المسلسلات والأفلام وعادت 2009 للشاشة اللبنانية في دور البطولة في الأدهم مع أحمد عز. دخلت السينما المصرية من أبوابها العريضة حينما شاركت في فيلم المسافر مع النجم العالمي عمر الشريف الذي أنتجته وزارة الثقافة.

قبل أحداث غزة بأيام قليلة، طرحت سيرين عبد النور ألبومها الثالث ليالي الحب، وقررت وقتها تأجيل الألبوم بالاتفاق مع الشركة المنتجة لو اندلعت الحرب قبل موعد الطرح. وعن أصدائه تقول«الحمد للّه وصلتني ردود كثيرة فور طرح الألبوم. وقد حاولت تقديم ألبوم متكامل بين اللهجتين اللبنانية والمصرية، وأغنية مزجت فيها بين اللهجة اللبنانية والفرنسية».

مشاركتها كعضو لجنة تحكيم
في ديسمبر 2020 شاركت في لجنة تحكيم النسخة الأولى من البرنامج العالمي بصيغته العربية «The Masked Singer- إنت مين؟» كمحقق في إكتشاف هوية النجوم المشاركين
على شاشة إم بي سي

الأعمال الفنية

الألبومات الغنائية

فيديو كليبات

المسلسلات التلفزيونية

الأفلام

البرامج التي قدمتها

الحياة الشخصية

تزوجت من اللبناني فريد رحمة في عام 2007، ولها بنت تدعى تاليا ولدت في 10 يونيو 2011 وانجبت طفلها الثاني في 17 مارس 2018 ويدعى كريستيانو .

المصادر

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من قضاء بعبدا
أعضاء نقابة الفنانين المحترفين في لبنان
عارضات أزياء لبنانيات
فنانو تسجيلات أوايكننغ
فنانو روتانا
فنانو مجموعة يونيفرسال الموسيقية
لبنانيون من أصل يوناني
مسيحيون أرثوذكس شرقيون لبنانيون
مغنون بالعربية الفصحى
مغنون باللهجة المصرية
مغنيات لبنانيات في القرن 21
ممثلات أفلام لبنانيات
ممثلات تلفزيون لبنانيات
ممثلات لبنانيات في القرن 20
ممثلات لبنانيات في القرن 21
مواليد 1397 هـ
مواليد 1977
مواليد في بيروت

سيرين عبد النور


Laponska sova (latinski: Strix nebulosa) vrsta je ptice koja pripada redu sovke (Strigiformes) i porodici sova (Strigidae). Za razliku od šumske sove iz istoga roda, pripada velikima sovama, tijelo je dužine od 61 do 84 centimetara i raspon krila oko 140 centimetara u prosjeku. Ova zbijena sova sivog perja ima krupne oči s žutima bjeloočnicama i nema ušne ćube. Ima karakteristično lice, koje se sastoji od šest ili više sivih ili smeđih koncentričnih krugova na bijeloj pozadini. Zbog veličine i boje poznata je i kao velika siva sova.

Ova sova živi na sjevernoj polutci. U Euroaziji nastanjuje područja od sjeverne Skandinavije, sjeverne Rusije i sjevernoga Sibira južno do središnje Rusije, sjeverne Mongolije, sjeverne Mandžurije, Priamurja i Sahalina, dok je u Sjevernoj Americi prisutna u većem dijelu Kanade i sjevernima dijelovima Sjedinjenih Američkih Država.

Postoje dvije podvrste laponske sove – sjevernoamerička i euroazijska. Sjevernoamerička podvrsta neznatno je veća, tamnije boje i sive pruge na gornjim dijelovima tijela su joj manje izražene, a svijetli dijelovi krila su joj značajnije sivo išarani. Nacionalna je ptica države Manitoba (Kanada).

Laponska sova je i stanarica i selica, a glavni pokretač migracije je svakako plijen – ako ga ima u izobilju, laponska sova će najvjerojatnije zimu provesti u svojemu arealu gniježđenja, međutim, ako plijena nema dovoljno, izvjesno je da će se kretati k drugim područjima u potrazi za plijenom. Uglavnom lovi noću, a s obzirom na dobro razvijen sluh, laponska sova može uhvatiti plijen služeći se isključivo sluhom, što joj omogućava neometani lovi na male sisavce čak i tijekom zime, kada se oni nalaze ispod sniježnoga pokrivača. Glavni dio ishrane čine voluharice (Microtus) i džepni goferi (Thomomys).

Kada je riječ o oglašavanju, teritorijalni doziv ispuštaju jedinke oba spola i on predstavlja skupinu niskih, jednako razmaknutih "huu"-ova, s time da je oglašavanje mužjaka dublje. Ne nalazi se na IUCN-ovome crvenome popisu i procijenjene su kao "najmanja briga" jer je široko rasprostranjena.

Razmnožavanje počinje udvaranjem i spajanjem parova, a jaja polažu od ožujka do svibnja. Ženka nakon parenja polaže obično tri bijela, ovalna ili eliptična jaja. Inkubacija u prosjeku traje 30 dana, a tijekom toga razdoblja ženka napušta gnijezdo samo na kratko kako bi izvršila nuždu i izbacila pelet. Nakon izleganja, mladunci su teški oko 35 grama i obloženi su paperjem. S mjesec dana starosti, mladi već polako izlaze iz gnijezda, kako bi tjedan-dva nakon toga već bili sposobni za let.

Opis
Laponska sova jedna je od najvećih vrsta sova na svijetu. U usporedbi sa sovom ušarom ima neznatno duže tijelo, ali manji raspon krila. U prosjeku duga je 61 – 84 centimetara i teška je od 790 do 1.454 grama, s time da je, kao i kod ostalih sova, mužjak manji od ženke, pa je tako prosječna težina mužjaka 700 – 1.175 grama, dok ženka u prosjeku teži 925 – 1.700 grama. Ima velik raspon krila, do 152 centimetra, kod ženki u prosjeku 142 centimetra, a kod mužjaka 140 centimetara, a krila su duga 37 – 43 centimetra kod mužjaka, odnosno 39 – 45,5 centimetara kod ženke.

Perje je u većinom sivo, s finim kombinacijama bijelih, sivih i smeđih pruga. Gornji dijelovi tijela nepravilno su išarani tamnim i svjetlim bojama, a donji dijelovi su prošarani debelim prugama. Veliki kružni facijalni disk, uz pomoć finih pruga čini da glava izgleda kao da se sastoji od šest ili više sivih ili smeđih koncentričnih krugova na bijeloj pozadini. Također, ove facijalne šare čine sovin izgled "iznenađenim" ili "kao da se mršti", dok neki to opisuju i kao "zastrašujući izgled". Kljun je žute ili boje bjelokosti, s crnom šarom na perju ispod. Ima istaknute bijele šare između očiju i gornjega dijela kljuna, a oči su joj žute i velike, iako izgledaju male zbog velike glave i facijalnog diska.

Noge su jako operjale i teško se mogu zapaziti. Nožni prsti su narandžasto-žuti, a kandže svetlosive u osnovi, prelazeći u crnu boju na vrhu. Rep je dug, klinastoga oblika, išaran sivom i smeđom bojom. Zbog veličine i boje poznata je i kao velika siva sova (engleski: Great Gray Owl).

Slične vrste
Iako slična prugastoj sovi (Strix varia), od nje se razlikuje po tome što je mnogo veća, ima svjetle žute oči, neprošarane grudi, upadljive bijele šare na vratu i izraženije koncentrične prstenove na facijalnom disku.

Sistematika
Postoje dve podvrste laponske sove:

 Strix nebulosa nebulosa (Forster, 1772.)  – živi na području Sjeverne Amerike.
 Strix nebulosa lapponica (Thunberg, 1798.) – nastanjuje Europu i Aziju.
Sjevernoamerička podvrsta je tamnije obojena, sive pruge na gornjim dijelovima tijela su joj manje izražene, a svijetli delovi krila su joj značajnije sivo išarani. Sjevernoamerička laponska sova ima precizno i izraženo išarane donje dijelove tijela umjesto uzdužnih šara kod euroazijske podvrste, tamnomramorno obojena odozgo i ima manje istaknuto bijelo perje između očiju i gornjega dijela kljuna. Nominalna, sjevernoamerička podvrsta je oko 4% veća od euroazijske u težini i dužini krila, a jaja su joj za 10% veća.

Kada je riječ o srodnim vrstama, DNK analize su pokazale da su laponskoj sovi srodne šarena sova (Strix virgata), koja živi u otvorenim šumama od Meksika do sjeveroistočne Argentine, i prugasta sova (Strix varia), koja nastanjuje istočne dijelove Sjeverne Amerike.

Rasprostranjenost i stanište
Vrsta je prisutna u Bjelorusiji, Kazahstanu, Kanadi, NR Kini, Litvi, Mongoliji, Norveškoj, Rusiji, Sjedinjenim Američkim Državama, Ukrajini, Finskoj i Švedskoj. Vrsta je povremeno prisutna, ili je migratorna vrsta u Njemačkoj i Poljskoj.

Amerika
Laponska sova je holarktička vrsta i nejednako je rasprostranjena i varijabilna u svojem arealu rasprostranjenja. U Kanadi nastanjuje područja sve do granice drveća u sjevernome Yukonu, sjeverozapadnome i središnjem Mackenzieju (rijeka Lockhart, Veliko ropsko jezero), sjevernome Saskatchewanu, Manitobi (The Pas) i sjevernome Ontariju (rijeka Severn, Moose Factory), južno preko južnog Yukona i unutrašnjosti Britanske Kolumbije, sjeverne i središnje Alberte, Manitobe (jezero Dauphin, South Junction) i centralnog Ontarija. Vjerojatno nastanjuje i Quebec, ali su neophodne podrobnije studije i terenska istraživanja kako bi se to potvrdilo, a i preispitao cijeli kanadski dio areala.

U Sjedinjenim Američkim Državama prisutna je u središnjoj i južnoj Aljaski, u središnjem i južnom Washingtonu, sjevernome Idahu, zapadnoj Montani (Bitterroot i sjevernom dijelu Stjenjaka) južno preko Kaskadskoga gorja i Sierra Nevade do istočne i središnje Kalifornije, zapadne i središnje Nevade i sjeverozapadnoga Wyominga (Nacionalni park Yellowstone i Absaroka).

Južne populacije u zapadnim dijelovima Sjedinjenih Američkih Država su relativne stanarice i cijelu godinu provode u svojem arealu gniježđenja, dok su kanadske populacije nestabilnije i imaju sklonost zimskoj migraciji.

Areal zimovanja sličan je arealu gniježđenja, osim što pojedine jedinke imaju sklonost tijekom zime neredovno lutati u potrazi za plijenom, najdalje do Pennsylvanije i Long Islanda, New Yorka.

Euroazija
U Euroaziji, laponska sova nastanjuje područja od sjeverne Skandinavije, sjeverne Rusije i sjevernog Sibira južno do središnje Rusije, sjeverne Mongolije, sjeverne Mandžurije, Priamurja i Sahalina. Slično Sjevernoj Americi, gdje se areal spušta k jugu duž planinskih vijenaca na zapadu Sjeverne Amerike, i u Središnjoj Aziji areal se proširuje duž srednjoazijskih planina, gdje laponska sova nastanjuje četinjačke šume Salairskoga gorja i Kuzneckij Alataua u sjevernima Altajskima planinama, kao i četinjačke šume Hentijskih planina u sjeveroistočnoj Mongoliji.

Migracija
Laponska sova može biti i stanarica i selica – u pojedinim delovima svog areala je stabilna, dok u drugima može biti veoma migratorna tijekom iruptivnih godina, a glavni pokretač migracije svakako je plijen – ako ga ima u izobilju, laponska sova će najvjerojatnije zimu provesti u svojem arealu gniježđenja, međutim, ako plijena nema dovoljno, izvjesno je da će se kretati k drugim područjima u potrazi za plijenom. osim toga, manja kretanja mogu izazvati i nepovoljne vremenske uvjete, pa je tako zabilježeno da se populacije koje žive na većima nadmorskima visinama tijekom zime spuštaju u niža područja, gdje snježni pokrivač nije toliko debeo. U Sjedinjenim Amerikim Državama ova potonja kretanja su uglavnom kratka i populacije prelaze od 5 do 45 kilometara, dok u Kanadi i Aljaski jedinke mogu prijeći i do 700 kilometara. U Skandinaviji se tijekom zime povremeno seli u južne dijelove areala gniježđenja. U Euroaziji laponska se sova, u zavisnosti od prisustva plijena, kreće kako južno, tako i sjeverno kroz svoj areal gniježđenja u hladnim sibirskim tajgama.

Nepravilne geografske irupcije laponske sove su slične onima koje imaju arktičke populacije sniježne sove (Bubo scandiacus), pa, slično kao i kod sniježne sove, i kod laponske sove ženke obično migriraju ranije i dalje od mužjaka – ženke svoj areal gniježđenja napuštaju tijekom listopada i u prosjeku prelaze oko 370 kilometara, dok mužjaci to čine tijekom siječnja i veljače i prosječno prelaze 230 kilometara, iako ne postoje značajne razlike u pravcima migracije između spolova.

Na osnovu radio-tagiranja utvrđeno je da jedna jedinka tijekom 24 sata može prijeći i do 40 kilometara, a za tri mjeseca preko 600 kilometara. Također, poznato je da tijekom migracije mogu formirati manja jata, a sve u zavisnosti od prisustva plijena u područjima kroz koje prolaze, pa je tako u Torontu tijekom zime 1978. – 1979. godine zabilježen parlament laponskih sova sastavljen od oko 40 jedinki, a iste godine u Manitobi parlament od preko sto laponskih sova.

Stanište
Laponska sova nastanjuje široki spektar različitih staništa i nadmorskih visina, s time što preferira šume pored livada. Živi u šumama koje su bogate starim četinjačkim i listopadnim drvećem s gustim krošnjama. U Kanadi je široko rasprostranjena u tajgama, močvarama s cretnom mahovinom (Sphagnum), slatinama i drugim otvorenima prostorima. U Manitobi za gniježđenje preferira drveće američkoga ariša (Larix laricina) u močvarama, a izbjegava suhe borove i otvorena područja bez drveća. U Nacionalnome parku Yosemite gnijezdi se isključivo u velikim drvećima s polomljenim vrhom, a to je uglavnom drveće zelene duglazije (Pseudotsuga menziesii) ili zapadnoga ariša (Larix occidentalis). U južnima dijelovima areala živi u listopadnima i četinjačnim šumama do visina od 2.800 metara, gdje se uglavnom gnijezdi na granama američkoga bora (Pinus contorta), zelene duglazije (Pseudotsuga menziesii) i američke jasike (Populus tremuloides), dok u Kaliforniji preferira šume bora i jele u blizini planinskih pašnjaka na visinama od 750 do 2.250 metara.

Tijekom zime uglavnom se nalazi u istim staništima, preferirajući za gniježđenje američki ariš, crnu smreku (Picea mariana) i topole (Populus) u Sjedinjenim Američkim Državama, dok u Kanadi nastanjuje otvorena polja s raštrkanim velikim drvećem, rogoze i grmlje.

Ishrana

Lov
Tijekom gniježđenja, laponska sova lovi i tijekom noći i tijekom dana, a dnevni satovi su uglavnom krepuskularni (zora i sumrak), dok zimi uglavnom lovi noću, iako su zabilježeni i slučajevi u kojima je laponska sova i tijekom zime krepuskularni i dnevni lovac. Lovi najčešće s odmarališta, pažljivo promatrajući i osluškujući okolinu u potrazi za plijenom. Nakon što uoči plijen na udaljenosti do 100 metara, ona se ustremljuje na njega direktno s odmarališta. Ponekad lovi i dok leti preko polja, uočavajući i hvatajući plijen u letu. Kada je riječ o malima sisavcima, laponska sova ih obično guta cijele, dok veći plijen kida na komade ili jede samo pojedine dijelove tijela.

S obzirom na dobro razvijen sluh, laponska sova može uhvatiti plijen služeći se isključivo sluhom, što joj omogućava neometani lov na male sisavce čak i tijekom zime, kada se oni nalaze ispod snježnoga pokrivača. Kada je riječ o ovome lovu, sova se, nakon što sluhom registrira plijen ispod snijega, stropošta u letu k njemu i kandžama probija snijeg i hvata plijen, a snažne kandže omogućavaju joj probijanja leda dovoljno debeloga da može izdržati čovjeka teškoga 80 kilograma. Stopala i kandže su relativno manje nego kod ostalih sova, a kandže nisu ni toliko goleme, ali su veoma tanke i oštre poput igle. Zahvaljujući stropoštanju i silovitosti, može dohvatiti plijen koji se nalazi i do 45 centimetara duboko ispod snijega. Na sličan način tijekom leta može probiti zemlju i uhvatiti džepnoga gofera, jednoga od glodavaca kojim se redovito hrani, koji se nalazi u svojoj rupi u zemlji. Asimetrični ušni otvori joj nesumnjivo pomažu pri otkrivanju plijena isključivo uz pomoć sluha, a oni su sastavljeni od dijagonalnoga kožnoga trabekuluma i širokoga preauralnoga oboda, što laponsku sovu razlikuje od planinskoga ćuka (Aegolius funereus), jastrebače (Strix uralensis), male ušare (Asio otus) i kukuvije drijemavice (Tyto alba), koje se također oslanjaju na sluh prilikom lova, ali čiji ušni otvori imaju drugačiju građu. Asimetrija u veličini i položaju ušnih otvora kod laponske sove je dodatno povećana asimetrijom same lubanje, s obzirom na to da je lijevi ušni otvor usmjeren više prema gore u odnosu na desni, što dodatno pospješuje oštrinu sluha i lociranje položaja plijena.

Plijen
U većeme dijelu Sjeverne Amerike, glavni dio ishrane čine voluharice (Microtus), dok se džepnima goferima (Thomomys) najviše hrani u nacionalnome parku Yosemite, jugoistočnoe Idahu i sjeverozapadnome Wyomingu. Pored toga, na meniju joj se nalaze i rovke (Sorex, Blarina brevicauda, Microsorex hoyi), krtice rofa Scapanus, glodavci iz roda Peromyscus (prvenstveno Peromyscus maniculatus), vjeverice rodova Tamiasciurus i Glaucomys, skočimiševi roda Zapus. U Kanadi se, uz prethodno spomenute, hrani i zvjezdanonosome krticom (Condylura cristata), sjevernim močvarnim lemingom (Synaptomys borealis), hermelinom (Mustela erminea), kunićima, američkim kopcem (Accipiter striatus), širokokrilim škanjcem (Buteo platypterus), sivome šojkom (Perisoreus canadensis), američkim kosem (Turdus migratorius) i kanadskome lještarkom (Falcipennis canadensis). Kada očajnički traži hranu, ova sova može pojesti čak i žabu (Ranidae, Hylidae).

Kada je riječ o ishrani, laponska sova se u svome arealu malo preklapa s drugim vrstama sova, tako da se borba za hranu događa povremeno i uglavnom samo u godinama kada hrane nema u izobilju, tako da se tada natječe s američkom ušarom (Bubo virginianus), malom ušarom (Asio otus) i planinskim ćukom (Aegolius funereus). Ipak, američka ušara se uobičajeno hrani tetrijebima i zečevima – hranom koja je prevelika za laponsku sovu. Pored toga, iako se, recimo, mala ušara, kao i laponska sova, hrani džepnim goferima, mala ušara prvenstveno bira mlade jedinke ovih glodavaca, dok se laponska sova hrani odraslima.

Vokalizacija
Vokalni repertoar laponske sove je raznovrstan i mijenja se sa starošću jedinke. Mlade ptice se oglašavaju niskim cvokotanjem, da bi, kako postaju starije, počele ispuštati glasniji, oštar pisak. Čak i nekoliko mjeseci nakon što dobiju perje, mladi i dalje nastavljaju ispuštati zvuk kojim od roditelja traže hranu. Kada vide uljeza, mladunci se obično oglašavaju siktanjem.

Teritorijalni doziv ispuštaju jedinke oba pola i on predstavlja seriju niskih, jednako razmaknutih "huu"-ova, s tim da je oglašavanje mužjaka dublje. Ovaj doziv se najčešće može čuti tijekom sezone gniježđenja i u ili u blizini gnijezda i to u noćnim časovima. Drugo dozivanje, koje je sačinjeno od niskih, mekih, dvostrukih "huu"-ova predstavlja kontaktni doziv i povezano je s obranom teritorija. Uz ove, mužjak ponekad ispušta i mekšu verziju teritorijalnoga dozivanja kada donosi hranu ženki, a još jedna varijacija teritorijalnoga dozivanja može se čuti od strane ženke i predstavlja reakciju na uznemirenost obično uzrokovanu ljudskim faktorom.

Tipično oglašavanje ženke prilikom traženja hrane jeste meki, pojedinačni doziv koji ženka ponavlja i koji se može opisati kao "vuup" ili "vu-up", a frekvencija i opseg ponavljanja zavise od stupnja gladi. Ovo oglašavanje se može čuti tijekom noći, u rano jutro i u kasnu večer, a ponekad se koristi i kako bi se održao kontakt između mužjaka i ženke, kao i između mladih.

Tijekom razmjene plijena, kako između mužjaka i ženke, tako i između odraslih i mladunaca, često se može čuti uzbuđeno, visoko cvokotanje. Kada su mladi ili gneijzdo ugroženi od neprijatelja, može se čuti glasni, nepravilan doziv pomalo sličan cvrkutanju i služi za odvraćanje pažnje predatorima. Pored svih ovih dozivanja, zabilježeni su i nazalno njištanje i blejanje kod mužjaka nakon što su jaja izlegnuta, kao i dvodijelno, kratko lajanje koje ispušta ženka kao upozorenje mladuncima.

Repertoar dozivanja najveći je tijekom sezone gniježđenja, dok se van sezone razmnožavanja može čuti svega nekoliko različitih doziva, a s povećanjem obima repertoara uglavnom dolazi tijekom jeseni.

Kada je riječ o nevokalnome oglašavanju, ono se kod laponske sove sastoji od klepetanja kljunom koje "ispuštaju" i mladunci i odrasli i to gotovo uvijek kao odgovor na ljudsko uznemiravanje, a obično je praćeno siktanjem.

Izvori

Literatura
 Lynch, Wayne (2007). Owls of the United States and Canada. Baltimore: Johns Hopkins University Press.
 Nero, Robert W. (1994). Lady Grayl, Owl with a Mission. Toronto, Canada: Natural Heritage.
 Quinton, Michael S. (1. 7. 1984). "The Great Gray Owl". National Geographic. sv. 166 br. 1. str. 123—136. ISSN 0027-9358. OCLC 643483454.
 Thiemann, Peter J.; Fuller, Harry (2015). The Great Gray Owl in California, Oregon, and Washington. Ashland, Oregon: Nebulosa Press.
 The great grey owl (GGO) was placed on the California state endangered species list in June 1980

Vanjske poveznice

 Great Gray Owl Species Account – Cornell Lab of Ornithology
 Great Gray Owl Information - Strix nebulosa - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
 Great Gray Owl  - eNature.com
 Stamps (for Belarus, Finland, Georgia, Ukraine, United States) with world Range Map at bird-stamps.org
 "Great grey owl". Internet Bird Collection.
 Laponska sova — foto galerija na VIREO (Drexel University)
 Great Grey Owl Range Maps for California, Oregon, and Washington - Harry Fuller's blog
 Humans Act as Surrogate Father for Great Gray Owl Nestlings - Huber Family, eastern Oregon

Sove

Laponska sova


Die Short Solent war ein Flugboot, das seit den späten 1940er Jahren von dem britischen Flugzeugbauer Short Brothers für den Passagierverkehr gebaut wurde.

Geschichte

Die Short Solent basiert auf dem älteren Flugboottyp Short Seaford, der wiederum von dem ursprünglich militärisch genutzten Flugboot Short Sunderland abgeleitet war.

Die Short Solent hatte ihren Erstflug im Jahr 1946 und wurde bis 1949 gefertigt. In Dienst gestellt wurden die Flugboote von British Overseas Airways Corporation (BOAC) und Tasman Empire Airways Limited (TEAL). Gebrauchte Flugboote wurden später auch von kleineren Fluggesellschaften, beispielsweise der britischen Aquila Airways, eingesetzt. Im planmäßigen Einsatz waren die Maschinen bis 1958.

Ausstattung

Die Short Solent ist ein Hochdecker in Aluminiumbauweise und wird von vier Doppelsternmotoren des Typs Bristol Hercules angetrieben.

Die von der BOAC eingesetzten Flugboote waren für Nachtflüge mit 24 Passagieren ausgestattet und konnten bei Tagflügen 36 Passagiere befördern. Für die Reisenden standen insgesamt sechs Kabinen zur Verfügung, zwei auf dem Oberdeck und vier auf dem Unterdeck. Auf dem Oberdeck befanden sich zudem ein Speiseraum und die Küche, auf dem Unterdeck Umkleidekabinen, Toiletten und drei Gepäckräume. Die Besatzung bestand aus insgesamt sieben Personen: zwei Piloten, einem Navigator, einem Funker, einem Flugingenieur und zwei Stewards.

Die von TEAL eingesetzten Short Solents konnten 45 Passagiere befördern. In allen Ausstattungsvarianten boten die Flugboote den Reisenden mehr Platz und Luxus als heute üblich.

Betrieb
BOAC verwendete die Maschinen auf einer 1948 bis 1950 dreimal die Woche angebotenen Verbindung zwischen Southampton und Johannesburg, entlang des Nils und der Großen Seen Ostafrikas. Die Flugzeit betrug vier Tage, wobei am Boden übernachtet wurde.

Tasman Empire Airways Limited (TEAL) nutzte fünf Solent-Flugboote zwischen 1949 und 1960 im Planverkehr zwischen Sydney, Fidschi, Tahiti und Auckland. An Bord wurde gekocht und das Essen auf Porzellan serviert. Die Preise für die Tickets waren allerdings auch entsprechend hoch. In diesen Solents wurden erstmals in der neuseeländischen Luftfahrtgeschichte Stewardessen eingesetzt. Zielgruppe für die Flüge waren reiche Touristen.

Einige Solents wurden von Aquila Airways auf Strecken zwischen Southampton, Madeira und den Kanarischen Inseln in Dienst gestellt. Die verwendeten Flugboote waren von BOAC und TEAL gekauft worden.

Zwischenfälle

 Am 28. Januar 1951 verunglückte eine Short S.45 Solent 3 der australischen Trans Oceanic Airways (Luftfahrzeugkennzeichen VH-TOA) beim Start vom Wasserflugplatz Marsaxlokk, Malta. Das Flugzeug befand sich auf dem Auslieferungsflug nach Australien und wurde zerstört. Ein Passagier starb.
Am 15. November 1957 stürzte die City of Sydney, eine Short Solent der Aquila Airways, bei Chessell auf der Isle of Wight nach Ausfall von zwei Motoren ab. Von 58 Menschen an Bord überlebten nur 13.

Technische Daten

Museal erhaltene Exemplare
 Die Short Solent ZK-AMO Aranui der TEAL wird heute im Museum of Transport and Technology in Auckland aufbewahrt und ausgestellt. Das Flugboot verkehrte zunächst zwischen Auckland und Sydney, danach wurde es bis 1960 auf der Coral Route eingesetzt und flog von Auckland aus Fidschi, Samoa, die Cookinseln, Tonga und Tahiti an. Nach einer Restaurierung ist das Flugboot seit 2013 wieder zu besichtigen.
 Ein Exemplar der BOAC, das zunächst Howard Hughes gehörte, wird heute im Oakland Aviation Museum in Oakland aufbewahrt. Dieses Flugboot hat einen kurzen Auftritt in dem Film Raiders of the Lost Ark, in dem es für einen Martin China Clipper einspringen musste.

Siehe auch
 Liste von Flugzeugtypen

Literatur
 Christopher H. Barnes, Derek N. James: Shorts Aircraft since 1900. 2. Auflage. Putnam, London 1989. ISBN 0-85177-819-4.
 Aubrey J. Jackson: British Civil Aircraft since 1919. 2. Auflage. Band 3, Putnam, London 1988, ISBN 0-85177-818-6.

Weblinks

 Short-Flugboote in Neuseeland
 Tasman Empire Airways Limited
 Short Solent

Einzelnachweise

Langstreckenflugzeug
Flugboot
Solent
Erstflug 1946
Viermotoriges Flugzeug mit Kolbenmotoren

Short Solent


İman (Arapça: إيمان), etimolojik olarak güvenmek ve samimiyetle inanmak anlamlarına gelir. Kur'an'da sadece bir olan Allah'a ve kendisinin mesajına güvenmek anlamına gelmektedir. Genel anlamda bir dine ya da yaşam tarzına gönülden bağlanmak anlamı taşır.

İslam'da iman

İslam dininde iman, Allah'a ve onun elçisi kabul edilen Muhammed'e kutsal kitap Kur'an'da anlatıldığı gibi güvenerek şüphesiz, aksini düşünmeden inanmak şeklinde anlaşılmaktadır. İslam, iman esaslarını Kur'an'dan alır.

İmanın ilk şartı şöyledir: "Ben tanıklık ederim ki Allah'tan başka ilah yoktur ve yine tanıklık ederim ki Muhammed onun kulu ve elçisidir." Tanıklık (şehadet) etmek, bir olayı görmek demektir. Olayı görmeyene tanık (şahit) denilemez. İslam'a göre Allah görülmez ama çevrede  yapılan gözlemlerle onu gözle görmüş gibi kavrar, ondan başka ilah olamayacağını anlaşılır. Burada "duyduğumuza göre" veyahut "söylendiğine göre Allah'tan başka ilah yoktur" denmez. "Ben şahitlik ediyorum" denir. Yani olayı "gözümle görmüş gibi kesin olarak biliyorum" denir. Bununla  akla kabul ettirmeden iman etmiş olunamayacağını göstermektedir. İman çoğunlukla yalın inanç şeklinde ele alınırken bazı inanç mezhepleri ameli imanın bir parçası olarak ele alır. Bu durumda ibâdetlerin terki kişinin imansız olduğunun göstergesi olarak kabul edilir.

Konuyla alakalı Kuran'da geçen iman şartları şunlardır:

Bu elçi, Rabbinden kendine indirilene inanmıştır. Müminler de öyle. Her biri Allah'a, meleklerine, kitaplarına ve elçilerine inanmıştır. 'Onun elçileri arasında bir ayırım yapmayız' derler. Şunu da söylerler: "İşittik ve boyun eğdik! Bağışla bizi ey Rabbimiz! Dönüş sanadır!" (Bakara 2/285)

Musevilikte iman
Her dinde olduğu gibi Musevilikte de İman esasları vardır bunlara İbranice'de emunot adı verilir. Museviliğin amentüsü (Credo) olan bu 13 Emunot şunlardır:

 Bütün imanımızla inanırız ki adı kutsal olan Yaradanımız'ın yarattıkları onun eseridir. O yaratır ve yaratacaktır.
 Tüm imanımızla inanırız ki adı kutsal olan Yaradanımız tektir, ondan başkası yoktur O bizim tanrımız olmuş ve olacaktır.
 Bütün imanımızla inanırız ki adı kutsal olan Yaradanımız bir beden değildir ve bedene benzerliği yoktur hiçbir şekilde tasvir edilemez.
 Bütün imanımızla inanırız ki adı kutsal olan Yaradanımız ezeli ve ebedidir O'nun dışında başka tanrı yoktur.
 Bütün imanımızla inanırız ki adı kutsal olan Yaradanımız'a sadece ona dua etmeli başkasına etmemeliyiz.
 Bütün imanımızla inanırız peygamberlerin bütün sözleri doğrudur Tanrı tarafından kabul edilmiştir.
 Bütün imanımızla inanırız ki rahmetle andığımız Musa hakikatlerin peygamberi ve peygamberlerin en büyüğüdür.
 Bütün imanımızla inanırız ki ezelden beli elimizde olan Tevrat, Sina dağında rahmetle andığımız Musa'ya verilenin aynısıdır.
 Bütün imanımızla inanırız ki elimizde olan Tevrat değiştirilmemiştir ve asla değiştirilemez.
 Bütün imanımızla inanırız ki adı kutsal olan Yaradanımız insanların bütün hareket ve düşüncelerini bilir. Kutsal Kitapta da yazdığı üzere : "Her birinin yüreğini yaratan, bütün onların işlerini anlayan O'dur"
 Bütün imanımız ile inanırız ki Davud soyundan Mesih gelecektir. Gecikmesine rağmen geleceği günü bekleriz.
 Bütün imanımızla inanırız ki adı kutsal olan Yaradanımız, emirlerini yerine getirenleri ödüllendirir, emirlerini ihlal edenleri tövbe etmezlerse cezalandırır.
 Bütün imanımızla inanırız ki ruhumuz ölümsüzdür ve kutsal yaratıcımızın dilediği zaman ölüler hayata kavuşacaktır.

Hristiyanlıkta iman

Katolik Kilisesi'ne göre
Katolik Kilisesi'ne göre iman esasları aşağıdaki sözlerle dile getirilir:

"İman ederim ki: Tek Tanrı'ya, her şeye gücü yeter Peder'e, gök ile yeryüzünü yaradana ve onun biricik oğlu, efendimiz İsa Mesih'e, Kutsal Ruh'tan beden alarak, bakire Meryem'den doğduğuna, Pontuslu Pilatus zamanında azap çektiğine, haça gerilerek ölüp gömüldüğüne, Araf'a (Limbos) indiğine, üçüncü gün ölülerden dirildiğine, göğe çıktığına, gücü her şeye yeten Peder Tanrı'nın sağında oturduğuna, oradan gelip dirilerle ölüleri yargılayacağına inanırım. Kutsal Ruh'un varlığına, Kutsal Evrensel Kiliseye, azizlerin birliğine, günahların bağışlanmasına, bedenin dirilmesine ve sonsuz hayata. Amin"

Ayrıca bakınız
Gerçek mü'min sendromu

Kaynakça

Dinî kavramlar

İman


Stjepan Bralić (odvjetnik), odvjetnik
Krunoslav Kosta Stjepan (Stiepo) Bralić, generalni definitor bosanske franjevačke provincije

Stjepan Bralić


Íslenski dansflokkurinn var stofnaður 1. maí árið 1973 en varð sjálfstæð opinber stofnun árið 1992.

Frumkvæði að stofnun Íslenska dansflokksins kom frá Þjóðleikhúsinu og þar fékk dansflokkurinn fljótlega aðstöðu þótt fyrsta árið hafi hann verið til húsa í Félagsheimili Seltjarnarness. Íslenski dansflokkurinn starfaði undir sjálfstæðri stjórn en laut yfirstjórnar þjóðleikhússtjóra þar til flokkurinn varð að sjálfstæðri opinberri stofnun árið 1992. Í upphafi voru 12 dansarar í flokknum og var fyrsti stjórnandi hans Bretinn Alan Carter en hann starfaði með flokknum í tvö ár.

Fyrsti íslenski listdansstjórinn var Nanna Ólafsdóttir en hún gegndi starfinu frá 1980-1987.

Árið 1996 urðu töluverðar breytingar innan dansflokksins. Hann fékk aðstöðu í húsnæði Borgarleikhússins og listræn stefnubreyting varð undir stjórn Katrínar Hall listdansstjóra er ákveðið var að flokkurinn myndi einbeita sér að nútímadansi.

Núverandi listdansstjóri Íslenska dansflokksins er Erna Ómarsdóttir.

Tilvísanir
Stofnað 1973
Dans
Opinberar stofnanir á Íslandi
Menningarstofnanir

Íslenski dansflokkurinn


بطولة آسيا لكرة اليد للسيدات 1997 أقيمت في عمان في الأردن في الفترة من 4 يونيو إلى 8 يونيو وقد حقق لقبها منتخب كوريا الجنوبية للمرة السادسة في تاريخه.

المجموعة

الترتيب النهائي

المصادر

 Results

أحداث يونيو 1997 الرياضية في آسيا
بطولات آسيا لكرة اليد
رياضة أردنية في 1997
كرة اليد في 1997
منافسات كرة يد في الأردن
منافسات كرة يد دولية استضافتها الأردن
كرة اليد للسيدات في 1997

بطولة آسيا لكرة اليد للسيدات 1997


Splay Danmark ApS er den danske undergren af medieagenturet, Splay One, hvilket er et nordisk bureau, der specialiserer sig i entertainment, influencer marketing og broadcast. Firmaet blev grundlagt i 2014 af Adrian Langer og ejes af det digitale mediehus Caybon.

Firmaet står bl.a. bag årlige afholdelser Guldtuben samt børn- og ungeserien AKAVET, der sendes på DR Ultra. Dertil samarbejder Splay Danmark med flere danske content-creators på YouTube. I år 2020 var Splays serie Kemohjerne nomineret til en pris ved Sundance Film Festival som den første danske serie nogensinde. I februar 2022 vandt serien "Fredløs", co-produceret af Splay One og Strong Productions, to Robertpriser. Den ene var "Årets korte tv-serie 2022", og anden pris vandt Bezir Zeciri for "Årets mandlige hovedrolle - tv serie".

DR Ultra serien "Akavet"
I samarbejde med Danmarks Radio står Splay Danmark bag DR Ultra serien AKAVET, der har rullet over skærmen siden primo 2020. På tværs af Norden er public-service kanalerne DR, NRK, SVT og YLE indgået i et samarbejde om børnefiktion, der skal sikre flere årlige børneserier, og AKAVET er en af serierne, der er i gang med produktionen af femte sæson. Seriens første sæson følger de to tvillinger, Aske og Alma, samt deres bedste venner, Elias og Tone, i deres møde med de mange akavede udfordringer, der følger, når man som ung rammer puberteten. Dette bliver startskuddet til en rejse med vilde fester, ulykkelig kærlighed, hormoner, kærester og venskaber på kanten til at knække.

Guldtuben
Splay Danmark har i 2015, 2016, 2017 og 2018 afholdt YouTube-prisuddelingen Guldtuben. De nominerede er et væld af forskellige YouTubere, der nomineres i adskillige kategorier, heriblandt "Årets serie", "Årets klip", "Årets gamer" og "Årets sang", hvor bl.a. Citybois var nomineret i 2015 og Gulddreng nomineret i 2016.

Guldtuben blev i 2015 afholdt på Bremen Teater og blev sendt direkte på Splay Danmarks YouTube-kanal. I 2016 fandt det sted lørdag d. 24. september ved Det Kongelige Teater, og i 2017 var det i Royal Arena d. 9. september 2017. I 2018 kørte begivenheden den 22. september atter i Royal Arena.

Splays YouTubere
Splay samarbejder med en række creators på YouTube, bl.a. med influencer marketing samt reklamer på deres respektive kanaler på YouTube. Blandt firmaets netværk kan nævnes Naja Münster, Eiqu Miller, Kristine Sloth, Tine Maria samt Popsi og Krelle.

Naja Münster
Som det yngste medlem af Familien Münster har Naja – ligesom resten af familien – formået at lave en stor platform på YouTube. Udover YouTube har Naja prøvet kræfter i skuespiller-universet som Olivia i to af "Far til Fire" filmene, og hun har udgivet talrige børnebøger om hele YouTube-familien, som er blevet et kæmpehit hos læserne.

Eiqu Miller
Anders "Eiqu Miller" Møller Hansen er en af de første og største YouTubere i Danmark. Faktisk har den unge youtuber haft en stor følgerskare længe – selv før partner-netværkene kom og populariserede den danske YouTube-scene. Det skyldes blandt andet Anders' enorme energi og talent indenfor musik og rap. Anders har før været dansk vært på Kids Choice Award.

Ulovlig markedsføring
Splay Danmark har været kritiseret for overtrædelse af markedsføringsloven gennem skjult reklame rettet mod børn og unge. Forbrugerombudsmanden har derfor indskærpet reglerne om markering af reklame over for EF Sprogrejser, Splay og Julia Sofia Aastrup.

Forbrugerombudsmanden Christina Toftegaard Nielsen betegnede i 2016 videofilm produceret for firmaet EF Sprogrejser af Julia Sofia Aastrup/Splay som reklame og slog fast, at "Ifølge markedsføringsloven skal en reklame være tydeligt markeret. Dette krav skærpes i denne sag, fordi EF Sprogrejser tilbyder produkter til børn på helt ned til 10 år. Samtidig er videobloggeren selv under 18 år." Forbrugerombudsmanden udtalte videre "Det skal stå lysende klart, hvornår et indslag står for en videobloggers egen regning, og hvornår det er en reklame, som et firma har betalt bloggeren for at deltage i". Forbrugerombudsmanden bad desuden Julia Sofia Aastrup om at fjerne videoerne fra YouTube.

Referencer

YouTube
Medievirksomheder i Danmark
Reklamebureauer i Danmark

Splay Danmark


An Tetrapogon villosus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni René Louiche Desfontaines. An Tetrapogon villosus in nahilalakip ha genus nga Tetrapogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tetrapogon

Tetrapogon villosus


Carski dvor u Kyotu, starinski heianski carski dvor bila je nominalno vladajuće tijelo u Japanu od 794., otkad je car Kanmu preselio glavni grad u Heian-kyō (dosloce "glavni grad mira", današnji Kyōto) do razdoblja Meijija (1868. – 1912.), nakon kojeg je dvor preseljen iz Kyota u Tokio i integriran u Meijijevsku vladu (明治政府, Meiji seifu). Car je bio samo nominalni vladar, a prava vlast bila je u razdoblju Heianu u rukama sekkana iz seishija Fujiware, usprkos carskom pokušaju izmicanja od Fujiwarskog vlastodrštva putem ustanove inseija. Nakon Genpejskog rata, Šogunatski sustav došao je 1185., kad je Minamoto no Yoritomo uspostavio bakufu i moć bila u rukama šoguna kao nasljednu.

Budući da je Minamoto no Yoritomo pokrenuo šogunat, prava vlast bila je u rukama šoguna, za koje su na strane zemlje, prije svega Kina, često pogrešno mislila da su japanski carevi.

Vidi
Carska palača u Kyotu
Pet regentskih kuća
Heianska palača
Insei (klaustrirana vladavina)

Daljnja literatura

 Ackroyd, Joyce. (1982). [ Arai Hakuseki, 1712] Tokushi Yoron; "Lessons from History: the Tokushi yoron" translated by Joynce Ackroyd. Brisbane: University of Queensland Press.
 (japanski) Asai T. (1985). Nyokan Tūkai. Tokyo: Kōdansha.
 Brown, Delmer and Ichiro Ishida, eds. (1979). [ Jien, c. 1220],  Gukanshō; "The Future and the Past: a translation and study of the 'Gukanshō', an interpretive history of Japan written in 1219" translated from the Japanese and edited by Delmer M. Brown & Ichirō Ishida. Berkeley: University of California Press.
 Ozaki, Yukio. (2001). The Autobiography of Ozaki Yukio: The Struggle for Constitutional Government in Japan. [Translated by Fujiko Hara]. Princeton: Princeton University Press.  (tkani omot)
 (japanski) Ozaki, Yukio. (1955). Ozak Gakudō Zenshū. Tokyo: Kōronsha.
 Sansom, George (1958). A History of Japan to 1334. Stanford: Stanford University Press.
 Sansom, George. (1952). Japan: A Short Cultural History. Stanford: Stanford University Press.    (tkani omot)  (papirni omot)
 Screech, Timon. (2006). Secret Memoirs of the Shoguns:  Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. London: RoutledgeCurzon.
 Titsingh, Isaac. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652], Nipon o daï itsi ran; ou, Annales des empereurs du Japon, tr. par M. Isaac Titsingh avec l'aide de plusieurs interprètes attachés au comptoir hollandais de Nangasaki; ouvrage re., complété et cor. sur l'original japonais-chinois, accompagné de notes et précédé d'un Aperçu d'histoire mythologique du Japon, par M. J. Klaproth.  Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland....Click link to digitized, full-text copy of this book (in French)
 Ury, Marian.  (1999). "Chinese Learning and Intellectual Life", The Cambridge history of Japan: Heian Japan. Vol. II. Cambridge: Cambridge University Press.  (tkani omot)
 Varley, H. Paul, ed. (1980). [ Kitabatake Chikafusa, 1359], Jinnō Shōtōki ("A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki of Kitabatake Chikafusa" translated by H. Paul Varley). New York: Columbia University Press.

Povijest Japana

Carski dvor u Kyotu


Gisuborān, que significa corte de cabelo ( persa :گیسوبران), é um dos rituais de luto na cultura iraniana. Este ritual intensifica o estado triste e emocional do luto. Em 2022, as mulheres iranianas, a que se juntaram mais tarde mulheres de outros países, usaram o corte de cabelo como protesto contra o tratamento dado às mulheres no Irão. A BBC incluiu como uma das suas 100 mulheres em 2022 uma mulher desconhecida e solidária a cortar o cabelo.

Na literatura Persa
Em Shahnameh, escrito por Ferdowsi, Farangis cortou o cabelo por causa da morte injusta do seu marido, chamado Siyâvash.

Este ritual também foi referido na poesia de Hafez, Khaghani e Salman Savaji.

Os escritores modernos, tais como Simin Daneshvar, têm usado este ritual nas suas metáforas. No livro Savushun, a autora descreve uma árvore chamada "árvore Gisu" (Gisu significa cabelo), em que muitas mulheres cortaram o seu cabelo e o penduraram nesta árvore.

Na cultura de etnia iraniana
Este ritual está vivo na cultura do povo de Bakhtiari. As mulheres Bakhtiari cortam o cabelo dos mais velhos durante a cerimónia de luto e pisam o cabelo a caminho do cemitério (para enterrar os mortos). O povo de Bakhtiari chama a este ritual Pal Borun. Pal significa "cabelo comprido" e borun (cognato com boran em persa) significa "cortar". Existem poemas para recitar durante esta cerimónia.

Os Curdos do Irão e os Lors iranianos, que lhes são próximos, conhecem este ritual pelo nome de Chamar. O cadáver é colocado numa tenda, e enfeitam um cavalo cujas rédeas são entregues a um dos parentes do morto, que o leva até a tenda.  Quando o cavalo se aproxima da tenda, as pessoas começam a chorar e tocam uma música fúnebre com um instrumento chamado Chamariyone, parecido com o trompete, ao mesmo tempo que as mulheres cortam os cabelos. Estes rituais são semelhantes ao que é descrito em Shahnameh, na história da morte de Siavash. O ato de "cortar" neste ritual também é conhecido como kol.

Gisuboran para Mahsa Amini
Durante os protestos nacionais do Irão em 2022, várias mulheres iranianas cortaram o cabelo num gesto simbólico para protestar contra a morte de Mahsa Amini, após ser presa pela polícia da moral e costumes. Alguns homens também o fizeram como forma de apoiar as mulheres.

Reação internacional
Os usuários do TikTok e de outras plataformas realizaram esse ritual como forma de solidariedade com as mulheres iranianas.

 Itália: AleXsandro Palombo, artista italiano, desenhou a personagem Marge Simpson de cabelo cortado na parede da Embaixada do Irão em Milão. Os visitantes do Museu MAXXI em Roma cortaram fios de cabelo e colocaram-nos numa caixa para ser entregue à Embaixada do Irão em Roma, como símbolo de solidariedade às mulheres iranianas. "Elas precisam saber que não estão sozinhas", disse Giovanna Melandri, diretora do museu; "Eles devem saber que o que elas querem são direitos humanos básicos."
 França: A atriz francesa Juliette Binoche, juntamente com dezenas de atrizes e cantoras francesas, cortaram o cabelo em apoio ao povo iraniano. Juliette Binoche, ao publicar o seu vídeo e de outros atores e atrizes a cortarem o cabelo,  escreveu na sua conta no Instagram: "Em solidariedade, pelo direito à liberdade dos homens e das mulheres iranianas". Isabelle Adjani, Jane Birkin, Charlotte Gainsbourg, Isabelle Hupert, Isabelle Carre, Barbara Pravi, Julie Gayet, Angel estão entre as artistas que aparecem neste vídeo ao pé de várias ativistas dos direitos das mulheres.
 Síria: mulheres curdas sírias também cortaram o cabelo e queimaram os seus lenços em protesto contra a morte de Mahsa Amini.
 Turquia: Melek Mosso, compositora turca e professora de música turca, cortou o cabelo em apoio às mulheres iranianas durante um concerto e frisou: "O concerto desta noite é dedicado às mulheres de todo o mundo. Ninguém pode tirar-nos a nossa liberdade."

A BBC incluiu uma mulher desconhecida cortando o cabelo na sua lista de 100 mulheres em 2022.

Referências

Cultura do Irão
Ritos funerários
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2022

Gisuboran


Ficțiunea de mister este un gen al ficțiunii care implică de obicei o moarte misterioasă sau o crimă care trebuie rezolvată. Adesea descrie un cerc închis de suspecți, fiecare suspect are, de obicei, un motiv credibil și o oportunitate rezonabilă pentru săvârșirea infracțiunii. Personajul central al ficțiunii de mister este adesea un detectiv care în cele din urmă rezolvă misterul prin deducerea logică bazată pe faptele prezentate cititorului. Câteodată cărțile de mister nu sunt fictive ci sunt bazate (uneori vag) pe evenimente reale. "Ficțiunea de mister" include povestiri cu detectivi în care accentul se pune pe elementul puzzle sau suspans și pe soluția sa logică.

Ficțiunea de mister poate implica un mister supranatural în care soluția nu trebuie să fie logică și chiar povestirile în care nu există nicio infracțiune. Această variantă care implică un mister supranatural a fost folosită în revistele pulp din anii 1930 și 1940, unde titluri de reviste cum ar fi Dime Mystery, Thrilling Mystery și Spicy Mystery au oferit ceea ce la vremea respectivă a fost descris ca povestiri weird menace - horror supranatural.  Prima folosire a "misterului" în acest sens a fost făcută de Dime Mystery, care a început ca o revistă cu povestiri cu crime obișnuite, dar a trecut la "crime ciudate supranaturale" în ultima parte a anului 1933.

O lucrare timpurie modernă de ficțiune de mister, Das Fräulein von Scuderi de E.T.A. Hoffmann (1819), a influențat Crimele din Rue Morgue de Edgar Allan Poe (1841), ca și (probabil) scrierea lui Voltaire, Zadig. Romanul epistolar al lui Wilkie Collins, The Woman in White, a fost publicat în 1860, în timp ce The Moonstone (1868) este adesea considerat a fi capodopera lui. În 1887, Arthur Conan Doyle l-a prezentat publicului cititor pe Sherlock Holmes, despre care se spune că este responsabil în totalitate pentru popularitatea imensă a acestui gen de ficțiune. Genul a început să se extindă în apropierea secolului al XX-lea, odată cu dezvoltarea unor romanelor foileton și a  revistelor de literatură de consum. Cărțile au fost deosebit de utile genului, cu mulți autori scriind ficțiune de mister în anii 1920. O contribuție importantă la ficțiunea de mister din anii 1920 a fost dezvoltarea ficțiunii juvenile de mister de către de Edward Stratemeyer.  Anii 1920 au dat naștere la unul dintre cei mai cunoscuți autori de mister din toate timpurile, Agatha Christie, printre ale cărei lucrări se numără Crima din Orient Express (1934), Moarte pe Nil (1937) și misterul cel mai bine vândut din lume Zece negri mititei (1939).

Popularitatea masivă a revistelor pulp în anii 1930 și 1940 a crescut interesul pentru ficțiunea de mister. Publicațiile pulp au scăzut ca popularitate în anii 1950, odată cu dezvoltarea televiziunii, astfel încât numeroasele titluri disponibile au fost reduse la două astăzi: Alfred Hitchcock's Mystery Magazine și Ellery Queen's Mystery Magazine.

Referințe

Legături externe
 Stop, You're Killing Me! este un site dedicat premiilor Anthony  care compilează resurse pentru iubitorii de cărți de mister, crimă, thriller, spion și suspans.
 Mystery Fiction la TV Tropes
 Mystery Weekly Magazine prezintă povestiri despre crimă și mister ale câtorva dintre cei mai cunoscuți scriitori de mister din lume.
 German Mystery Blog  cu știri zilnice.

Genuri literare

Ficțiune de mister


Hjalm Mose (dansk) eller Jalmer Moor (tysk) er en hedemose på flere hektar beliggende vest for landsbyerne Langsted og Bollingsted i Sydslesvig. I øst grænser moseområdet mod motorvejen A 7 og Bollingsted Å (Bollingstedter Au), som har udløb i Trenen. I vest og syd er mosen omgivet af skovområderne Byskov (Büschauer Holz) og Stenholt (Steinholz). Hjalm Mose danner et større sammenhængende mose- og hedeområde, der også omfatter Bøgmose (Büchmoor) og Isted Hede ved Isted. Mosen har fået navn efter den nærliggende landsby Hjalm, der hører under Siversted kommune.

Hjalm Mose er en fugtig hedemose af lokal betydning på grund af en vidtstrakt flade med spredte bevoksninger af træer og buske. Området med dets varierede og karakteristiske hedemosevegetation er således et vigtigt levested for både planter og fugle. Undergrunden består af mørkt sandet tørvejord. En tidligere sø (Hjalm Sø) er med tiden blevet udtørret. Hyrdebækken har sit udspring her.

Hjalm Mose blev flere gang nævnt i den danske militærhistoriker Otto Vaupells erindringer om Slaget ved Isted fra 1888.

Stednavnet er afledt af gl.da. hialm (oldn. hjalmr) hjelm, her som terrænbetegnelse. Den tyske stedbetegnelese Jalmer Moor er også navnet på en rasteplads ved den nuværende motorvej mellem Slesvig by og Flensborg.

Noter

Moser
Sydslesvig
Naturområder i Tyskland

Hjalm Mose


Gheorghe (Egor) Râșcanu-Derojinski (Rîșcanu sau Rășcanu) (n. 11 iunie 1839, satul Tuzora, ținutul Orhei – d. 1879) a fost un mare filantrop moldovean în amintirea căruia au fost numite orașul și raionul Rîșcani din Republica Moldova. Datorită activității sale filantropice, Egor Râșcanu-Derojinski a fost supranumit, în mod admirativ si cu respect, "boierul Râșcanu".

Familia
Mama lui Gheorghe (Egor) Râșcanu-Derojinski a fost Smaranda Râșcanu care aparținea unor neamuri vechi de boieri si domnitori moldoveni, fiind fata spătarului Matei Râșcanu și a Casandrei Sturdza.  Istoricul și genealogistul Gheorghe Ghibănescu a consacrat familiei Râșcanu unul din volumele seriei sale "Surete și Izvoade" care conține și arborele genealogic al familiei completat ulterior de istoricul Gheorghe G. Bezviconi iar apoi actualizat de arhitectul Dan Râșcanu. Tatăl lui Egor Râșcanu-Derojinski a fost colonelul armatei țariste Leopold Derojinski. Deoarece tatăl a decedat timpuriu iar fratele mamei, spătarul Iordache (Gheorghe, Egor) Râșcanu, nu avea urmași, a fost înfiat de acesta.

Egor Râșcanu-Derojinski s-a casatorit cu Ecaterina, fata boierului Alexandru Russo, cu care a avut 6 copii.

Viața și activitatea
După terminarea studiilor în 1857 la școala de subofițeri gardieni, Egor Râșcanu-Derojinski face carieră militară pentru o perioadă scurtă unde obține gradul de maior. După retragerea din serviciul militar din motive legate de sănătate, la 6 februarie 1863, el este ales ca deputat în adunarea nobilimii basarabene, reprezentând județul Iași. La 12 februarie 1864 este numit funcționar de stat de rang inferior (cinovnic cu misiuni speciale) al guvernatorului Basarabiei, generalul-maior Platon A. Antonovici (1 august 1863 – 30 noiembrie 1867), iar la 22 septembrie Egor Rîșcanu-Derojinski devine ispravnic al județului Chișinău. Între 1870 și 1874 a fost mebru în conducerea zemstvei guberniale a Basarabiei, unde conduce activitatea secției Protecție Socială. Vârful carierei l-a atins în anul 1872 când a fost ales mareșal (conducător) al nobilimii basarabene.

Realizând o carieră militar-administrativă de succes, boierul Egor Râșcanu-Derojinski contribuie esențial la dezvoltarea economică a moșiilor sale. O bună parte din ele erau concentrate în județul Iași fiind primite în dar de la unchiul său, de pe mamă, spătarul Iordache (Egor) Râșcanu care l-a înfiat. Egor Râșcanu-Derojinski a mai moștenit și de la părinții săi nativi sau de la soția sa Ecaterina Russo, fiica moșierului Alexandru Russo, diverse alte moșii. Către mijlocul secolului al XIX-lea Egor Râșcanu-Derojinski dispunea de următoarele moșii: Copăceanca, Ignățeni, Ivanușca, (pe teritoriul cărora se aflau satele Nihoreni, Răcăria și localitatea Rîșcani), constituind 10.083 desetine de pământ, estimate la prețul de 600.000 ruble; Boroșenii Noi cu 1.260 desetine și Horodiște cu 2.800 desetine de pământ.

În 1856, pe moșia sa, pe malul stâng al râului Copăceanca, Egor Râșcanu-Derojinski ctitorește o biserică din lemn. Mai apoi, în 1858, construiește din piatră biserica cu hramul "Adormirea Maicii Domnului". Tot grație boierului Râșcanu, după cum menționează editorialul "Sbornic Besarabscogo zemstva" este construită o stație poștală. În anul 1866 boierul Râșcanu a apelat la oficialitățile ruse pentru a înființa stația poștală care doi ani mai târziu, la 15 mai 1868, a fost dată in folosință. Prin susținerea sa financiară au mai fost construite în octombrie 1869 o școală publică pentru băieți, în anul 1871 un spital cu 2 odăi și 20 de paturi iar în 1874 a fost deschisă și o școală duminicală de meserii.

În anii '70 ai secolului XIX boierul Râșcanu a construit în Chișinău casa familiei. Conacul urban a fost construit după proiectul arhitectului ruso-elvețian Alexandru Bernardazzi care a fost ahitectul orașului Chișinău între 1856 și 1878. Monument istoric de valoare națională este una dintre cele mai frumoase clădiri ale Chișinăului vechi dar zace de câțiva ani în ruine.

În anul 1873 Egor Râșcanu-Derojinski a fost unul din intemeietorii Băncii Basarabene Tavricescovo în a cărei conducere a lucrat până în 1874 când s-a îmbolnăvit și nu a mai candidat la post. A decedat în 1879 și a fost înmormântat în biserica cu hramul "Adormirea Maicii Domnului" ctitorită de el in localitatea care urma să-i poarte numele, orașul Rîșcani.

Note

Bibliografie
 Gheorghe Ghibănescu, Surete și Izvoade vol. X, Documente cu privire la familia Râșcanu, tipografia Dacia, Iași - 1915
 Gheorghe G. Bezviconi, Boierimea Moldovei dintre Prut și Nistru, vol.I și vol.II, Fundația Regele Carol I, București - 1940 și 1943.
 Pagina Consiliului Raional Rîșcani
 Istoria orașului Chișinău, casa Râșcanu-Derojinski
 Clădiri dispărute: Conacul urban Râșcanu-Derojinski

Nașteri în 1839
Decese în 1879
Familia Râșcanu
Mari familii boierești
Boieri și boiernași din Moldova
Filantropi români
Oameni din Călărași, Moldova
Decese în Rîșcani

Gheorghe Râșcanu


Anders Björck (* 19. September 1944 in Nässjö, Jönköpings län) ist ein schwedischer Politiker der Moderata samlingspartiet.

Leben
Björck war von 1989 bis 1991 Präsident der Parlamentarischen Versammlung des Europarats. Von 1991 bis 1994 war Björck als Nachfolger von Roine Carlsson Verteidigungsminister in Schweden. Von 1994 bis 2002 war Björck Vizesprecher des Schwedischen Reichstags. Von 2003 bis 2009 war Björck Landshövding von Uppsala län. Björck wohnt in Stockholm.

Auszeichnungen
 1988: Großes Goldenes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich
 1994: Großes Goldenes Ehrenzeichen am Bande für Verdienste um die Republik Österreich

Weblinks

 Anders Björck auf den Seiten des Schwedischen Reichstags

Einzelnachweise

Verteidigungsminister (Schweden)
Reichstagsabgeordneter (Schweden)
Mitglied der Parlamentarischen Versammlung des Europarats
Landshövding
Moderata-samlingspartiet-Mitglied
Träger des Großen Goldenen Ehrenzeichens am Bande für Verdienste um die Republik Österreich
Schwede
Geboren 1944
Mann

Anders Björck


Asya mandası (Bubalus bubalis), kısaca manda, Boynuzlugiller (Bovidae) famiyasının sığırlar (Bovinae) alt familyasına ait bir memeli türü. Çoğunlukla evcil olarak yetiştirilen mandaların yabani nüfusları önemli ölçüde azalmıştır.

Mandalar hava sıcaklığı 30 °C'nin üzerine çıktığında ter bezleri sığırınkine göre %10 daha az olduğundan yeterince vücut ısısını ter yoluyla atamazlar. Bu durum, onların metabolizmalarının bozulmasına neden olur. Bu olumsuzluğu önlemek ve serinlemek için günde birkaç kez suya girmeleri gerekir. Bu yüzden fazla kurak iklimli bölgelerde, yapay bir göl ya da duş sistemi yapılmazsa manda yetiştirilemez.

Manda sıcağa karşı duyarlı olduğu gibi soğuğa karşı da oldukça duyarlıdır. Ortam sıcaklığı 5 santigrad derecenin altına düşerse ve uzun süre  sıfır derecenin altındaki sıcaklıklara maruz kalırsa üşür ve bunu titreyerek belli eder. Sürekli düşük sıcaklığa maruz kalırlarsa, ölmeseler bile kuyruk uçları donarak kangren olur ve düşer. Daha önemlisi üşümeye bir de yetersiz beslenme sonucu enerji noksanlığı eklenirse, metabolizmaları bozularak karaciğer ve böbrek yetmezlikleri gelişebilir ve ölürler.

İsimlendirme
Mandalar, Türkçede camız, camış, kömüş ve dombay adları ile de bilinirler. Manda yavrusuna malak denir. İngilizce water buffalo örneğinde olduğu gibi birçok dilde, suya bağımlı yaşama şekillerine atıfta bulunan isimleri vardır.

Özellikleri
Manda 180 cm boyuna, 3 metre uzunluğa ve 1 ton ağırlığa kadar varabilir. Ama bu en büyük ölçüleri neredeyse sadece yabani mandalarda görülmüştür. Ev hayvanı olarak tutulan mandalar daha küçük olurlar ve ağırlıkları 500 kilodan fazla olanlara zor rastlanır. Vücutları sığırlar için tipik olan fıçı şekline sahiptir. Yabani mandaların rengi gri, kahverengi ya da siyah olur. Evcil mandalarda bu renklerin yanında, siyah-beyaz alacalıları ve hatta tamamen beyazları da bulunur.

Mandalarda sadece erkeklerin değil dişilerin de boynuzları vardır. Bu boynuzları bazı soylarda dümdüz yanlara doğru uzanır, diğerlerinde ise yuvarlağımsı bir biçimde arkaya doğru uzanır. Boynuzların uzunlukları bir metreye kadar varabilir. Dişilerin boynuzları erkeklerinkinden biraz daha kısa olur. Ayrıca daha kısa boynuzları olan manda soyları vardır. Tırnaklarını birbirlerinden epey ayırabilmesi, yaşadığı bataklıklarda daha rahat yürüyebilmesini sağlar. Mandalar boynuz şekillerine göre gruplara ayrılır. Bunlar, Murrah, Akdeniz, Jaffarabadi ve Bataklık mandasıdır. Murrah gruptaki mandaların boynuzları küçüktür ve daire şeklinde kıvrıktır. Akdeniz grubundaki mandalarda boynuzlar yukarıdan aşağıya ve sonra geriye yönelmiştir. Jaffarabadi'de ise boynuzlar aşağıya doğru uzun şekilde yönelir sonra yukarı yönelerek ucundan daire şeklinde kıvrılır. Bataklık mandlarında boynuzlar hem kalın ve hem de oldukça uzundur.

Coğrafi yayılımları
Mandaların yaşadığı coğrafya, son buz-çağından bu yana hiç durmaksızın daralmıştır. Pleistosende Kuzey Afrika'da bile mandaların yaşamış oldukları bilinmektedir. Çin, Hindistan ve Güneydoğu Asya'nın yanında, Mezopotamya'nın eski yüksek kültürleri çağında Mezopotamya'da da çok yaygınlarmış.

Günümüzde hangi mandaların hakiki yabani manda ve hangilerinin sonradan tekrar yabanileşmiş olan evcil manda soyu olduğunu kesin olarak belirlemek zor olmuştur. Kamboçya, Laos ve Vietnam'da artık hakiki yaban mandaları bulunmadığı düşünülür. Birkaç hakiki yabani manda sürüleri dağınık şekilde Nepal, Bhutan ve Hindistan'ın Assam, Madhya Pradesh, Meghalaya ve Arunaçhal Pradesh illerinde yaşamaktadırlar. Tayland'ın batısında ve Sri Lanka'da yaşayan mandaların hakiki yaban mandası olup olmadığı konusu hala tartışılmaktadır.

Mandalar yaşam bölgesi olarak geniş sulak bölgeleri, bataklıkları ve ırmak vadilerini tercih ederler. Mandaların derisi, hem çok kalın hem de koyu renk olduğu için, çabuk sıcaklar ve serinlemek için suya girmesi gerekir. Serinlemek ve böcek/sineklerden kurtulmak için her gün saatlerce suya veya çamura girerler. Çamurdan çıktıktan sonra üzerlerinde kuruyup kalan çamur da onları bir süre kan emici sineklere karşı korur.

Yaşam şekilleri

Asya'da artık neredeyse sadece evcil mandalar ya da "tekrar yabanileşmiş" mandalar bulunduğu için mandaların davranışları daha çok uzun zamandır yabani olarak yaşadıkları Avustralya'da incelenmektedir. Mandalar 30 hayvandan oluşan sürüler oluştururlar, ve bu sürünün başında tecrübeli bir dişi bulunur. Genç dişiler sürüde kalırlar ama genç erkek hayvanlar 2 yaşına vardıklarında sürüden kovulurlar. Erkek mandalar kendi aralarında 10 hayvandan oluşan bekar sürüleri oluştururlar. Çiftleşme zamanında (Eylül ayında) erkek mandalar, dişi sürülerinin peşine takılırlar. Çiftleşme zamanı sona erince, dişilerden ve yavrulardan oluşan sürünün başı olan yaşlı dişi, erkek mandaları tekrar sürüden kovar. Yaşlılıktan dolayı artık çiftleşemeyen erkekler gönüllü olarak sürülerden uzaklaşıp yalnız yaşamaya başlarlar. Bazen de daha genç bir erkek manda tarafından sürüden kovulurlar.

Dişiler her 2 yılda bir gebe olurlar. 320 gün süren bir gebelikten sonra 40 kilo ağırlığında bir yavru dünyaya getirirler. Yavrular 6 ay boyunca sütle beslendikten sonra kendileri otlamaya başlarlar. 2-3 yıl sonra üreme yaşına gelirler. Yabani mandaların ömrü 25 yıl kadardır. Ama evcil mandalarda daha uzun yaşadıkları da görülür.

Mandalar otlar ve su kenarlarında büyüyen bitkiler ile beslenirler. Doğal düşmanı kaplandır. Kaplanlar özellikle yavru mandalara ve yalnız gezen mandalara saldırırlar, sağlıklı bir sürüye yaklaşamazlar. Bir manda sürüsü, bir kaplanı rahatlıkla korkutup kovar, hatta büyük mandalar kaplanları boynuzları ile  öldürebilirler.

Evcilleştirme tarihi

Dünyada 150 milyon evcil manda olduğu tahmin edilir. Mandanın ilk kez ne zaman evcilleştirildiğini söylemek zordur. Çünkü evcil ve yabani mandaların iskeletlerinde herhangi bir fark yoktur. Tarihte birbirinden bağlantısı olmayarak farklı bölgelerde evcilleştirilmeye başlandığı düşünülür.

Evcilleştirilmelerin en eski kanıtları MÖ 400'de Hindistan'da Harappa-Kültüründe bulunur. Dolavira ve Shikapur bölgelerinde çok sayıda bulunan kemiklerin, orada sürü halinde tutulduklarını kanıtlamaktadır. Bu kalıntılardan az daha genç olan kalıntılar Mezopotamya'da bulunmuştur. En eski kalıntıları Hindistan'da olmak üzere, Mezopotamya'ya, Çin'e ve Güneydoğu Asya'ya doğru evcil mandaların kalıntıları bulunur.

Son birkaç yüzyıl içerisinde evcil mandalar insanlar tarafından daha uzak bölgelere yayılmışlardır; Güneydoğu Avrupa, Kuzey ve Doğu Afrika, Avustralya, Mauritius, Hawaii, Güney Amerika ve Japonya. Avrupa'da özellikle İtalya'da, Romanya'da ve Bulgaristan'da büyük kapsamlı bir şekilde yetiştirilmektedirler. Gemilerle Avustralya'ya götürülmüş olan mandaların yetiştirilmeleri bir süre sonra boş verilmiş ve mandalar yabanileşmişlerdir. Bu yabanileşen mandalar Avustralya'nın sulak bölgelerinde çok fazla türeyip bir sorun olmaya başlamışlardır. Avustralya hükûmeti sayıları 200.000 olarak tahmin edilen mandaların sayılarını azaltmak için manda avını desteklemeye başlamıştır. Yeni Guinea, Arjantin ve Tunus'ta da yabanileşmiş manda sürülerine rastlamak mümkündür.

Mandalar insanlara karşı sakindir ve hatta çocuklar bile onları rahatlıkla yönlendirebilirler. Yabanî mandalar genelde insanlardan uzak durur ve insanlardan kaçarlar. Sadece yalnız yaşayan yaşlı boğalar saldırgan ve tehlikeli olabilirler ve sadece insanlara değil hatta bir File bile saldırabilirler. Asya'da mandaların sarı ve kavuniçi rengini görünce derhal saldırdıkları söylenir. Bu yüzden kavuniçi renkli mintanlar giyen Buddha-rahipleri daima mandalardan uzak dururlar.

Kullanımı

Mandalar pirinç tarlalarında çalıştırılırlar ve yük hayvanı olarak kullanılırlar. Sütü, eti ve deriside kullanılır. Mandanın diğer bir özelliği de, diğer sığır türlerinin yakalandığı tipik hastalıklara karşı daha dayanıklı olmasıdır.

Manda sütü
Mandalardan, diğer evcil sığırlardaki kadar fazla süt ve et elde edilemez. Ama zamanla geliştirilmeye devam eden yeni manda soyları biraz daha fazla süt verebilirler. 1979 senesine kadar bir yıl içerisinde bir mandanın verdiği en fazla süt miktarı 3000 litre olarak bilinmekteydi. Daha modern manda soyları ile bu miktar 5000 litreye kadar yükseltilebildi. Manda sütü, inek sütünden iki kat daha fazla yağlıdır ve daha uzun zaman bozulmadan saklanabilir. Sütteki kolesterol içeriği ise aksine yaklaşık 2,5 kat daha düşüktür.Manda yetiştiricileri, aynı diğer evcil sığırlar kadar süt verebilecek manda soylarının yetiştirilmesinin mümkün olduğuna inanmaktadırlar.

İtalya'ya özgü mozzarella peyniri manda sütü ile üretilmektedir.

Manda soyları

Mandaların 74 ayrı soyları tanınmaktadır. Bu soylar kabaca, Bataklık mandaları ve Irmak mandaları diye ikiye ayrılır. Bataklık mandaları yük hayvanları ve ırmak mandaları et ve süt elde edilen mandalardır.

Bataklık mandaları özellikle Çin'de ve Güneydoğu Asya'da bulunurlar. Pirinç tarlalarını sürmekte kullanılan bu mandalar yaşlanınca kesilip yenilirler. Bu tür mandalar süt üretimi için uygun değillerdir.

Irmak mandaları süt ve et elde etmek için yetiştirilirler. Bu tür mandaların memleketi hiç şüphesiz Hindistan'dır. Hindistan'da en fazla, ve en çok ticari anlamda elverişli manda soyları bulunur. Bunun en önemli sebebi Hindistan'da inek eti yasa dışı olduğu için manda etinin tüketilmesidir. Son zamanlarda manda soyları geliştirmesi daha çok Avrupa'da ve Amerika'da devam etmektedir.

En önemli manda soyları:

 Baladi:Türkiye nin güneyinde; Yük hayvanı, ve süt
 Saidi, Mısır'ın kuzeyinde; Yük hayvanı, ve süt
 Kundi, Hindistan/ Sindhi; Süt'ü için tutulur; siyah renkli. Çok iri bir manda soyudur
 Murrah, Hindistan/ Haryana, Punjab; En fazla süt veren manda soyu. Bütün dünyaya ihraç edilmekte.
 Nili-Ravi, Hindistan/ Punjab; Süt-mandası; vücudu siyah ama yüzü beyaz alacadır. Boynuzları çok kısadır.
 Pandharpuri, Hindistan/ Maharashtra; Süt-mandası; Vücudu siyah renk, dev boynuzları 150 cm uzunluğundadır.
 Malaii mandası, Güneydoğu Asya; Yük hayvanı; Vücudu gri renk, orta uzunlukta orak şeklinde boynuzları vardır.

Sınıflandırma
Mandaların eski sınıflandırmalarında yabani mandalar Bubalus arnee ve evcil mandalar Bubalus bubalis diye adlandırılıyorlardı. Ama bunların ikisi de aynı türe ait oldukları için bugünkü modern sınıflandırmada artık sırf Bubalus bubalis adı kullanılmaktadır. Ama bu türün yanında diğer türlerin var olması biyologların arasında hala tartışma konusu olmaya devam etmektedir. Bazı biyologlar, atasının soyu 3500 yıl evvel tükenmiş olan Çin mandasını ayrı bir tür olarak görüp Bubalus mephistopheles adını kullanırlar. Filipinler'de bulunan Tamarau mandasıda, bazı biyologlar tarafından alt tür olarak kabul edilir. Günümüzde mandalar Syncerus ve Bubalus olarak iki ayrı cinse aittir. Syncerus cinsinin tüm türleri yabani olarak Afrika kıtasında yaşarlar. Syncerus caffer caffer (Cape mandası)belgesel filmlerde en çok gösterilen mandadır.

Dış bağlantılar
 TC Tarım bakanlığı/Mandalar
 Mandalar hakkında bir makale/Filiz Akdağ
 Türkiye'deki mandalar üzerinde bir bilimsel araştırma
 The Water Buffalo Homepage (english)
 The feral water buffalo (İngilizce; Avustralya hükûmetinin yabanileşmiş mandaların sayılarını azaltma programı hakkında bir sayfası)

Galeri

Bovinae
Hindistan'daki memeliler
Evcil hayvanlar
Çalışan hayvanlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Asya mandası


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

 Misli velikih umova o Kristu i katoličkoj Crkvi (Petar Čule)

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1926.