Se conoce como matrimonio republicano (del francés: "mariage républicain") a una forma de ejecución utilizada en Nantes durante el reinado del Terror en la Francia revolucionaria. Consistía en atar a un hombre y una mujer desnudos juntos para ahogarlos en un río. Se practicó durante los ahogamientos (noyades) en Nantes que fueron ordenados por jacobinos locales como Jean-Baptiste Carrier, entre noviembre de 1793 y enero de 1794. La mayoría de las víctimas habrían sido ahogadas en el río Loira. Algunas fuentes describen un medio alternativo de ejecución en el que se ejecuta la pareja unida a través de una espada, ya sea antes, o en lugar de ahogarse.

Mientras que las ejecuciones de hombres, mujeres y niños por ahogamiento en Nantes no es discutida generalmente, la naturaleza real de los "matrimonios republicanos", en particular, ha sido puesta en duda por varios historiadores que sospechan que es una leyenda. Los primeros informes de tales "matrimonios" datan de 1794, cuando el transportista de los ejecutados fue juzgado por sus crímenes, y que fueron citados luego por autores contrarrevolucionarios contemporáneos como Luis María Prudhomme y Luis Gabriel Ambroise de Bonald.

Descripción de la práctica

Esta forma de ejecución se atribuye al revolucionario francés Jean-Baptiste Carrier, enviado a Nantes para reprimir a las fuerzas contrarrevolucionarias y nombrar a un Comité Revolucionario. Un historiador describió el uso de la práctica como sigue:

Establecido en Nantes un tribunal revolucionario cuyo máximo dirigente fue el demonio Carrier, conocido en todas las naciones como el inventor de que el pasado de atrocidades bárbaras como el matrimonio republicano, en el que dos personas de sexos diferentes, por lo general de un anciano y una vieja, o un hombre y mujer jóvenes, totalmente desnudos, estaban unidos ante la multitud, expuestos en un barco en esa situación durante media hora o más, y luego arrojados al río.

Los detalles de la práctica varían, pero generalmente coinciden con la descripción anterior.

Veracidad
La afirmación de que tal forma de ejecución se ha practicado y ordenado por Carrier aparece por primera vez en el juicio de los miembros del Comité Revolucionario de Nantes por el Tribunal Revolucionario en 1794. Esta acusación estaba presente en el informe de Charles-Gilbert Romme y en varias cartas y testimonios de testigos. Si bien algunos testigos afirmaron que habían oído hablar de "matrimonios republicanos", ninguno había visto uno. Solo se cita el caso de un barquero borracho que había usado el término "matrimonio civil", pero no había sugerido que los ejecutados fueron emparejados en función del sexo. Dado que tanto el asistente-fiscal y la defensa habían considerado que no había pruebas suficientes para mantenerlo, este cargo fue eliminado de la acusación por el presidente del jurado. Los hechos restantes bastaban para condenar a muerte a Carrier y varios colaboradores. Los informes de los "matrimonios republicanos", llegaron sin embargo a hacerse célebres y fueron citados por muchos autores que escriben sobre el Terror. Algún autor menciona casos en que las dos víctimas fueron un sacerdote y una monja.

Revolución francesa
Muerte y género

Matrimonio republicano


بنهران هي قرية لبنانية من قرى قضاء الكورة في محافظة الشمال.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
قرى لبنان

بنهران


Roland Adrien Georges Garros (født 6. oktober 1888 i Saint-Denis, død 5. oktober 1918 i Vouziers) var en fransk flypioner. Han var den første til at flyve over Middelhavet, hvilket fandt sted i 1913. Han blev skudt ned og døde i slutningen af 1. verdenskrig.

Luftfartspionerer
Franskmænd i 1. verdenskrig

Roland Garros


11289 Frescobaldi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11289 Frescobaldi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,10 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 2,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia Themis

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

11289 Frescobaldi


An Fimbristylis mexicana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Palla. An Fimbristylis mexicana in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis mexicana


Fungicides are pesticides used to kill parasitic fungi or their spores. They are most commonly chemical compounds, but may include biocontrols and fungistatics. Fungi can cause serious damage in agriculture, resulting in critical losses of yield, quality, and profit. Fungicides are used both in agriculture and to fight fungal infections in animals. Fungicides are also used to control oomycetes, which are not taxonomically/genetically fungi, although sharing similar methods of infecting plants.
Fungicides can either be contact, translaminar or systemic. Contact fungicides are not taken up into the plant tissue and protect only the plant where the spray is deposited. Translaminar fungicides redistribute the fungicide from the upper, sprayed leaf surface to the lower, unsprayed surface. Systemic fungicides are taken up and redistributed through the xylem vessels. Few fungicides move to all parts of a plant. Some are locally systemic, and some move upward.

Most fungicides that can be bought retail are sold in liquid form. A very common active ingredient is sulfur, present at 0.08% in weaker concentrates, and as high as 0.5% for more potent fungicides. Fungicides in powdered form are usually around 90% sulfur and are very toxic. Other active ingredients in fungicides include neem oil, rosemary oil, jojoba oil, the bacterium Bacillus subtilis, and the beneficial fungus Ulocladium oudemansii.

Fungicide residues have been found on food for human consumption, mostly from post-harvest treatments. Some fungicides are dangerous to human health, such as vinclozolin, which has now been removed from use. Ziram is also a fungicide that is toxic to humans with long-term exposure, and fatal if ingested.  A number of fungicides are also used in human health care.

Types

Fungicides can be classified according to their mechanism of action (MOA), specifically the biological process or target site they block. The Fungicide Resistance Action Committee (FRAC) assigns chemicals into classes according to MOA and subdivides these according to similarities in their structure.
Examples of commercial fungicides within each class are given below.

Nucleic acid metabolism
bupirimate
metalaxyl

Cytoskeleton and motor proteins
carbendazim
pencycuron

Respiration
azoxystrobin
binapacryl
boscalid
carboxin
cyazofamid
pydiflumetofen

Amino acid and protein synthesis
blasticidin-S
kasugamycin
pyrimethanil

Signal transduction
fludioxonil
procymidone

Lipid synthesis / membrane integrity
propamocarb
pyrazophos
tecnazene

Melanin synthesis in cell wall
tricyclazole

Sterol biosynthesis in membranes
fenpropimorph
hexaconazole
imazalil
myclobutanil
propiconazole

Cell wall biosynthesis
dimethomorph
polyoxins

Host plant defence induction
acibenzolar
fosetyl-Al
phosphorous acid

Chemicals with multi-site activity
chlorothalonil
copper
mancozeb
sulfur
zineb

Mycoviruses
Some of the most common fungal crop pathogens are known to suffer from mycoviruses, and it is likely that they are as common as for plant and animal viruses, although not as well studied. Given the obligately parasitic nature of mycoviruses, it is likely that all of these are detrimental to their hosts, and thus are potential biocontrols/biofungicides.

Resistance

Pathogens respond to the use of fungicides by evolving resistance. In the field, several mechanisms of resistance have been identified. The evolution of fungicide resistance can be gradual or sudden. In qualitative or discrete resistance, a mutation (normally to a single gene) produces a race of a fungus with a high degree of resistance. Such resistant varieties also tend to show stability, persisting after the fungicide has been removed from the market. For example, sugar beet leaf blotch remains resistant to azoles years after they were no longer used for control of the disease. This is because such mutations have a high selection pressure when the fungicide is used, but there is low selection pressure to remove them in the absence of the fungicide.

In instances where resistance occurs more gradually, a shift in sensitivity in the pathogen to the fungicide can be seen. Such resistance is polygenic – an accumulation of many mutations in different genes, each having a small additive effect. This type of resistance is known as "quantitative" or "continuous" resistance. In this kind of resistance, the pathogen population will revert to a sensitive state if the fungicide is no longer applied.

Little is known about how variations in fungicide treatment affect the selection pressure to evolve resistance to that fungicide. Evidence shows that the doses that provide the most control of the disease also provide the largest selection pressure to acquire resistance, and that lower doses decrease the selection pressure.

In some cases when a pathogen evolves resistance to one fungicide, it automatically obtains resistance to others – a phenomenon known as cross resistance. These additional fungicides typically belong to the same chemical family, act in the same way, or have a similar mechanism for detoxification. Sometimes negative cross-resistance occurs, where resistance to one chemical class of fungicides increases sensitivity to a different chemical class of fungicides. This has been seen with carbendazim and diethofencarb.

There are also recorded incidences of the evolution of multiple drug resistance by pathogens – resistance to two chemically different fungicides by separate mutation events. For example, Botrytis cinerea is resistant to both azoles and dicarboximide fungicides.

There are several routes by which pathogens can evolve fungicide resistance. The most common mechanism appears to be alteration of the target site, particularly as a defense against a single site of action fungicides. For example, Black Sigatoka, an economically important pathogen of banana, is resistant to the QoI fungicides, due to a single nucleotide change resulting in the replacement of one amino acid (glycine) by another (alanine) in the target protein of the QoI fungicides, cytochrome b. It is presumed that this disrupts the binding of the fungicide to the protein, rendering the fungicide ineffective. Upregulation of target genes can also render the fungicide ineffective. This is seen in DMI-resistant strains of Venturia inaequalis.

Resistance to fungicides can also be developed by efficient efflux of the fungicide out of the cell. Septoria tritici has developed multiple drug resistance using this mechanism. The pathogen had five ABC-type transporters with overlapping substrate specificities that together work to pump toxic chemicals out of the cell.

In addition to the mechanisms outlined above, fungi may also develop metabolic pathways that circumvent the target protein, or acquire enzymes that enable the metabolism of the fungicide to a harmless substance.

Fungicide resistance management
The  (FRAC) has several recommended practices to try to avoid the development of fungicide resistance, especially in at-risk fungicides including Strobilurins such as azoxystrobin. FRAC assigns groups of fungicides into classes where cross-resistance is likely, usually because the active ingredients share a common mode of action. FRAC is organized by CropLife International.

Products should not always be used in isolation, but rather as mixture, or alternate sprays, with another fungicide with a different mechanism of action. The likelihood of the pathogen's developing resistance is greatly decreased by the fact that any resistant isolates to one fungicide will be killed by the other; in other words, two mutations would be required rather than just one. The effectiveness of this technique can be demonstrated by Metalaxyl, a phenylamide fungicide. When used as the sole product in Ireland to control potato blight (Phytophthora infestans), resistance developed within one growing season. However, in countries like the UK where it was marketed only as a mixture, resistance problems developed more slowly.

Fungicides should be applied only when absolutely necessary, especially if they are in an at-risk group. Lowering the amount of fungicide in the environment lowers the selection pressure for resistance to develop.

Manufacturers' doses should always be followed. These doses are normally designed to give the right balance between controlling the disease and limiting the risk of resistance development. Higher doses increase the selection pressure for single-site mutations that confer resistance, as all strains but those that carry the mutation will be eliminated, and thus the resistant strain will propagate. Lower doses greatly increase the risk of polygenic resistance, as strains that are slightly less sensitive to the fungicide may survive.

It is better to use an integrative pest management approach to disease control rather than relying on fungicides alone. This involves the use of resistant varieties and hygienic practices, such as the removal of potato discard piles and stubble on which the pathogen can overwinter, greatly reducing the titre of the pathogen and thus the risk of fungicide resistance development.

See also
Antifungal drug
Index of pesticide articles
PHI-base (Pathogen-Host-Interaction database)
Phytopathology
Plant disease forecasting

References

External links
Fungicide Resistance Action Committee
Fungicide Resistance Action Group, United Kingdom
General Pesticide Information  - National Pesticide Information Center, Oregon State University, United States

Mycology
Biocides

Fungicide


සිවලෝගනාදන් විද්‍යා (1996 නොවැම්බර් 25 - 2015 මැයි 13) යනු 2015 මැයි මාසයේදී උතුරු ශ්‍රී ලංකාවේ පුංගුඩුතිව් දූපතේදී සමූහ දූෂණයට ලක් කර ඝාතනය කරන ලද 18 හැවිරිදි ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ පාසල් සිසුවියකි.

පසුබිම
ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1990 දී පුංගුඩුතිව් ප්‍රදේශයෙන් විද්‍යාගේ පවුල අවතැන් වූ අතර පසුව වන්නි කලාපයේ මාන්කුලම් අසල මල්ලාවි ප්‍රදේශයේ පදිංචි විය.[4][5] විද්‍යා උපත ලැබුවේ 1996 නොවැම්බර් 25 දින මාන්කුලම් රජයේ රෝහලේදීය. ඇය 6 ශ්‍රේණිය දක්වා නල්ලරු විද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලැබුවාය.

2009 සිවිල් යුද්ධයේ අවසන් මාසවලදී විද්‍යා කොළඹ අධ්‍යාපනය ලබමින් සිටි නමුත් තවමත් වන්නියේ සිටි ඇගේ පවුලේ අය සටනට මැදි වී මැණික් ෆාම් කඳවුරුවල නතර විය. විද්‍යා සහ ඇගේ පවුලේ අය 2010 දී පුංගුඩුතිව් හි ඔවුන්ගේ උපන් ගමට පදිංචියට ගියහ. විද්‍යා පුංගුඩුතිව් මහා විද්‍යාලයේ උසස් පෙළ හදාරමින් සිටි ශිෂ්‍යාවකි.

පුංගුඩුතිව් ඇතුළු යාපනය අර්ධද්වීපයට ඔබ්බෙන් වූ දූපත් 1990 සිට ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව යටතේ පැවතිණි. මෙම කාලය තුළ දුපත් තුල ස්ත්‍රී දූෂණ සහ මිනීමැරුම් සිද්ධීන් රැසකට ප්‍රසිද්ධියට පත් වූ අතර, ඒවායින් බොහොමයක් නාවික හමුදාවට හා රජය විසින් සහය දක්වන ඊළාම් මහජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂයට චෝදනා කරන ලදී. ඉහළ පෙළේ සිද්ධීන් අතර සාරතාම්බල් දූෂණය/ඝාතනය (1999), ඉලයතම්බි තර්සිනී දූෂණය/ඝාතනය (2005) සහ අල්ලයිපිඩ්ඩි සමූලඝාතනය (2006) ඇතුළත් විය.

සිද්ධිය
විද්‍යා සාමාන්‍යයෙන් තම නිවසේ සිට කිලෝමීටර් 2ක් පමණ දුරින් පිහිටි පාසලට ගියේ ඒ අසල ජීවත් වූ තවත් ගැහැනු ළමුන් දෙදෙනකු සමඟ බයිසිකලයෙන්ය. කෙසේ වෙතත්, 2015 මැයි 13 වන දින උදෑසන මෙම දැරියන් දෙදෙනා අසනීප වූ අතර, එසේ නොමැති නම්, ඇයව යතුරුපැදියෙන් පාසලට රැගෙන යන විද්‍යාගේ සොහොයුරා වන නිශාන්තන් ද පිටතට ගොස් තිබුනි. විද්‍යා පෙ.ව. 7.25 ට පාපැදියෙන් තනිවම පාසලට පිටත් විය.

පාසල හවස 2.00ට අවසන් වන අතර සාමාන්‍යයෙන් විද්‍යා සවස 3.00 වන විට නිවසට පැමිණේ. ඇය පාසල නිමවී නිවසට නොපැමිණීම නිසා ඇයගේ මව වූ සරස්වතී සහ සොයුරු නිශාන්තන් ඇයගේ පාසලට ගිය අතර එහිදී ඇය එදින පාසල් නොපැමිණි බව දන්වා ඇත. පාසල අසල කඩයක් පවත්වාගෙන යන පවුලේ ඥාතියෙකුද ඔවුන්ට පැවසුවේ තමා එදින ඇයව නොදුටු බවයි. සවස 6.00 ට විද්‍යාගේ පවුලේ අය ඇය අතුරුදන් වූ බව පැවසීමට පුංගුඩුතිව් කුරිකට්ටාවන් පොලිස් මුරපොළට ගිය නමුත් නිශාන්තන් සහ ප්‍රදේශවාසීන් පවසන පරිදි පොලිසිය උනන්දු නොවීය. ඇය පෙම්වතෙකු සමඟ පැන ගිය බවට විදහා දක්වමින් විද්‍යා ගැන නොයෙක් පහත් ප්‍රකාශ සිදු කල බවද පැවසීය. සවස 6.30 ට පවුලේ අය විද්‍යාගේ අතුරුදහන් වීම ගැන පැමිණිල්ලක් කිරීමට වේලනතිව් කයිට්ස් පොලිසියට ගිය නමුත් කාන්තා පොලිස් නිලධාරිනියක් ඔවුන්ගේ පැමිණිල්ල භාර ගත්තේ රාත්‍රී 9.00 ට පසුවය.

පවුලේ අය ආපසු නිවසට පැමිණි නමුත් පොලිසිය විද්‍යා සොයා නොගිය නිසා ඔවුන් අනෙක් ගම්වැසියන් සමඟ එක්ව ඇයව සෙවීමට පටන් ගත්හ. ගම්වාසීන් උදේ 5.00 ට නැවත සෙවීම ආරම්භ කළහ. නිශාන්තන් ඇතුළු පිරිසක් සහ පවුලේ සුනඛයන් දෙදෙනා විද්‍යාගේ නිවසේ සිට කිලෝමීටර් එකහමාරක් පමණ දුරින් පිහිටි හුදකලා මාර්ගයක් ඔස්සේ සොයමින් සිටියදී බල්ලන් බුරන්නට පටන් ගත්හ. විද්‍යාගේ බයිසිකලය බිම වැටී තිබූ අතර එක් බල්ලෙකුට ඇගේ සපත්තුව හමු විය. නිශාන්තන් විද්‍යාගේ සිරුර අබලන් ගොඩනැගිල්ලක හුදකලා ස්ථානයක තිබී සොයා ගන්නා ලදී. ඇය යන්තම් ඇඳුම් ඇඳ සිටි අතර, ඇගේ දෑත් ඇගේ පාසල් ටයි පටියෙන් පිටුපසට බැඳ, ඇගේ මුඛය රෙදි කැබැල්ලකින් වසා දමා ඇගේ කකුල් දෙක වෙන් කර වෙනම ගස් දෙකකට බැඳ තිබුණි. ඇගේ පාසල් බෑගයද සිරුර අසල විය. නිශාන්තන් පෙරවරු 7.00 ට පමණ කයිට්ස් පොලිසියට කතා කළ නමුත් ඔවුන් පැමිණීමට අපොහොසත් වීම නිසා 119 හදිසි දුරකථන අංකය භාවිත කර කොළඹ හරහා පොලිසිය සම්බන්ධ කර ගැනීමට නිශාන්තන් උත්සාහ දැරීය. අවසානයේදී පොලිසිය එම ස්ථානයට පැමිණියේ පෙරවරු 11.00ටය.

2015 මැයි 15 වන දින මානාක්කාඩු සුසාන භූමියේදී සිදු වූ විද්‍යාගේ අවමංගල්‍ය උත්සවයට ප්‍රාදේශීය දේශපාලඥයින් ඇතුළු සිය ගණනක පිරිසක් සහභාගී වී සිටියහ. ඇයගේ පවුලේ සාමාජිකයින් ඥාතීන් සිටින වව්නියාවට පදිංචියට යාමට තීරණ කෙරිනි.

පරීක්ෂණ
2015 මැයි 15 වන දින තිස් සහ හතළිස් හැවිරිදි සහෝදරයන් තිදෙනෙකු පොලීසිය අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. පෙනෙන විදිහට ඔවුන් විද්‍යාගේ පවුලේ අය සමඟ දිගුකාලීන ආරවුලක සිට ඇත. පොලිසියට අනුව 2015 මැයි 13 වන දින උදෑසන පාසලට ගිය විද්‍යා ඔවුන් විසින් පැහැරගෙන ගොස් ඇත.

2015 මැයි 17 දින පූරික්කට්ටුවාන්හිදී කොළඹ තරුණයින් පස් දෙනෙකු අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. ඔවුන් 2015 මැයි 13 දින කොළඹ සිට පුංගුඩුතිව් වෙත ගොස් ඇති නමුත් පසුව නැවත කොළඹට පැමිණ ඇති අතර විද්‍යාගේ අවමංගල්‍ය කටයුතු සඳහා නැවත පුංගුඩුතිව් වෙත පැමිණ තිබේ. අවමංගල්‍ය උත්සවයෙන් පසු ඔවුන් නැවත කොළඹට පැමිණීමට උත්සාහ කළ නමුත් පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී.

9 වැනි සැකකරු වන මහාලිංගම් සසිකුමාර් නොහොත් ස්විස් කුමාර් පුංගුඩුතිව් ගම්වාසීන් විසින් අල්ලා ගන්නා ලදී. ඔහු යාපනය රෝහලට ඇතුළත් කළ නමුත් ස්විට්සර්ලන්තයට පලා යාමේ අරමුණින්ම කොළඹට පැන යාමට සමත් විය. කෙසේ වෙතත්, ඔහු 2015 මැයි 18 වන දින කොළඹ වැල්ලවත්තේ ආගන්තුක නිවස්නයකදී අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. රජයේ ඇමැතිනී විජයකලා මහේෂ්වරන් මහත්මියගේ සහ කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ නීති පීඨයේ පීඨාධිපති වී.ටී.තමිල්මාරන්ගේ ක්‍රියාකලාපය සම්බන්ධයෙන් චෝදනා එල්ල වී තිබේ. ඒ සසිකුමාර් නැමැත්තාට යාපනයෙන් පලා යාමට ඉඩ සැලැස්වී යැයි පවසමිනි. දෙදෙනාම එම චෝදනා ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත. සසිකුමාර් සමූහ දූෂණය රූගත කළ බවට චෝදනා එල්ල වී ඇත.

විමර්ශනයට සම්බන්ධ ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකුට පසුව ස්ථාන මාරුවීම් ලබා දෙන ලදී. පොලිස් පරීක්‍ෂණය අපරාධ පරීක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට පවරා ගන්නා ලදී.

විරෝධතා
මෙම ඝාතනය රට පුරා, විශේෂයෙන්ම උතුරු ශ්‍රී ලංකාවේ පුලුල්ව පැතිරුනු පෙලපාලි ඇති කළේය. 2015 මැයි 14 දින පුංගුඩුතිව්හි පාසල් සිසුන් විරෝධතා පැවැත්වීය. දිවයිනේ ප්‍රදේශවාසීහු දැව කඳන් සහ ටයර් වලින් මාර්ග අවහිර කළහ. කිලිනොච්චිය, මුලතිව් සහ යාපනය විශ්ව විද්‍යාලයේ ද විරෝධතා පැවැත්විණි.

සැකකරුවන්ගෙන් 8 දෙනෙකු 2015 මැයි 20 වන දින යාපනය අධිකරණයට රැගෙන ආ අවස්ථාවේදී විරෝධතාකරුවන් සැකකරුවන් තමන්ට භාර දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටීම නිසා නොසන්සුන්කාරී තත්ත්වයක් උද්ගත වූ අතර උසාවියට ගල් ප්‍රහාර එල්ල විය. විරෝධතාකරුවන් විසුරුවා හැරීම සඳහා කඳුළු ගෑස් භාවිතා කිරීමට පොලිසියට සිදුවිය. විරෝධතාකරුවන් 127 දෙනෙකු අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී.

ඝාතනයට විරෝධය පාමින් 2015 මැයි 20/21 දින උතුරු පළාතේ හර්තාලයක් පවත්වන ලදී. උතුරු පළාත පුරා කඩසාප්පු, ව්‍යාපාර, පුද්ගලික ප්‍රවාහනය සහ රජයේ කාර්යාල පවා වසා දමන ලදී. 2015 මැයි 23 දින යාපනය මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණය යාපනය නගර සීමාව තුළ විරෝධතා පැවැත්වීම තහනම් කළේය.

යොමු කිරීම්

විද්‍යා ඝාතනය


القدر الظاهري  هو مقدار لمعان جرم سماوي عند رؤيته من الأرض. يعتمد الحجم الظاهري لجرم ما على ضيائه، وبعده عن الأرض، وأي إخماد لضوء الجسم ناتج عن الغبار بين النجوم على طول خط الرؤية للمراقب. وهناك نجوم كثيرة قريبة من الأرض نسبياً لكنها لا تُرى لأنها صغيرة جدا، وهناك نجوم تبعد آلاف السنين الضوئية وتُرى من الأرض بسبب حجمها الكبير وحرارتها العالية جدا.

حساب القدر الظاهري

الطريقة القديمة
قياس القدر الظاهري هي فكرة ذات أصول يونانية إذ كان علماء الفلك اليونانيون يقسمون لمعان الأجرام السماوية إلى ستة مقادير: أسطع النجوم كانت في المرتبة الأولى (1=مقدار) والأضعف كان في المقدار السادس (6=مقدار) وهي أقل مقدار يُرى بالعين المجردة، وكل درجة معتبرة ضعف لمعان الدرجة التي تليها.

وهذا التقسيم مبسط بواسطة عالم الفلك الإغريقي كلاوديوس بطليموس في كتابة المجسطي ولم يُدرج مقدار لمعان الشمس في هذا التقسيم.

النظام الحديث
النظام الحديث لحساب القدر الظاهري  يمتد بين القدر السالب إلى القدر الموجب، والقدر الأقل
في القدر السالب يعني قدرا ظاهريا أعلى. على سبيل المثال الشمس قدرها الظاهري  −26.73 وقدر نجم سهيل الظاهري −0.7، أي أن الشمس أكثر لمعانا من سهيل، ويستطيع الشخص الذي لا يعاني من ضعف النظر وتحت ظروف طقسية جيدة رؤية نجم ذو قدر ظاهري 6.0، وهو أقصى قدر يمكن رؤيته بالعين المجردة. وهذا ما يعني أنه كلما زاد إشعاع أي جرم فلكي، انخفض قدره الظاهري.

قدور أشهر الأجسام السماوية

مواضيع ذات علاقة
 القَدْر المطلق
 قائمة أشد النجوم سطوعا
 قائمة أقرب النجوم إلينا
 تسمية النجوم
 تسمية النجوم المتغيرة
 سطوع السطح

مراجع

علم الفلك الرصدي
علم القياس
مقاييس لوغاريتمي للقياس
وحدات القياس الفلكي

قدر ظاهري


Montañas Viphya es el nombre que recibe una cordillera en la parte central del país africano de Malaui, las montañas se extienden en forma paralela al Lago Malaui. Con 209 kilómetros de largo el sistema montañoso se vuelve más pronunciado a medida que se llega a las tierras altas en el norte de Malaui. La meseta Viphya, en el que también está el Bosque Viphya es parte del paisaje.

La cordillera se extiende en la región norte del valle del río Dwambasi, al pie de la Meseta Nyika.

Véase también
Geografía de Malaui
Geografía de África

Referencias

Cordilleras de Malaui

Montañas Viphya


Prof. Dr. Farideh Attar (فريده عطار, en idioma persa) ( 1952) es una botánica, curadora, fitogeógrafa iraní y profesora de la Universidad de Teherán, en su Herbario Central de la Facultad de Ciencias.

Algunas publicaciones
 Ahmad Ghahramān, Farideh Attar, Behnam Hamzehe̕e. . 2007. Kish flora and vegetation. Editor K.F.Z. Organiz. 222 pp. ISBN 9640407097

 Ahmad Ghahramān, Behnam Hamzehe̕e, Farideh Attar. 2007. Natural vegetation map of the Kish Island. Editor K.F.Z. Organiz. 48 pp. ISBN 9640407119

 f. Attar, et al. 2007. Micromorphological studies on Verbascum (Scrophulariaceae) in Iran with emphasis on seed surface, capsule ornamentation and trichomes. Flora - Morphology, Distribution, Functional Ecology of Plants 202 (2): 169–175 resumen en línea

 ---------, a. Ghahreman. 2000. Two new species and a new record of the genus Cousinia Cass., sect. Cynaroideae (Asteraceae) from Iran. Iran. J. Bot 8:259–269

 ----------, ----------. 2002. New taxa of genus of Cousinia. Iran. J. Bot 9:161–169

 ----------, ----------, m. Assadi. 2000. A new species of Cousinia Cass. (Asteraceae) from Iran. Pakistan J. Bot 32:293–294

 ----------, ----------, ----------. 2001a. Studies on the genus Cousinia Cass. (Compositae) in Iran. Iran. J. Bot 9:55–62

 ----------, ----------, ----------. 2001b. Three new species of the genus Cousinia Cass. (Asteraceae, sect. Cynaroideae) from Iran. Nordic J. Bot 20:697–700

 ----------, ----------, ----------. 2002. Cousinia zagrica (Asteraceae), a new species from West Iran. Sendtnera 8:5–7

 a. Ghahreman, f. Attar. 1999. Biodiversity of plant species in Iran. Tehran Univ. Publications 2411. 1.171 pp. Teherán

 ----------, m. Iranshahr, f. Attar. 1999. Introducing two new and a rare species of the genus Cousinia Cass., sect. Cynaroideae (Asteraceae). Iran. J. Bot 8:15–22

 ----------, aḥmad Qahramān, f. Attar. 2001. Biodiversity of plant species in Tehran Megalopolis: a history oh Tehran with references to changes in vegetation ; the old Tehran or the Tehran of the garden lanes (Kuche-Bagh (texto en persa). Vol. 2509 de Publicaciones de la Univ. de Teherán. Editor Tehran Univ. Press, 393 pp. ISBN 964034382X

Referencias

Enlaces externos
 Cousinia in Iran
 Flora of Iran
 Tebyan
 IRNA
 Northern Jungles Weblog

Profesores de Irán
Educadores de Irán
Botánicos de Irán
Botánicas
Geobotánicos
Escritores en inglés del siglo XX
Plantas descritas por Attar
Mujeres de Irán del siglo XX
Mujeres de Irán del siglo XXI

Farideh Attar


Nacionalno poosobljenje, nacionalno utjelovljenje ili nacionalna personifikacije je antropomorfizam koji označava prikaz nekog naroda ili nacije u liku jednog čovjeka, životinje ili nekog nacionalnog obilježja. Najčešće je to prikaz žene ili neke osobe važne za povijest prikazanog naroda odnosno nacije. Nacionalno poosobljenje česti je motiv u propragandnim crtežima u novinama ili na plakatima koji pozivaju na obranu zemlje (Uncle Sam) ili slave njezinu veličinu.

Najstarija nacionalna utjelovljenja u liku žene bila su Minerva i Atena koje su predstavljale Rimsko Carstvo. Osim njih, Rimljani su kao izraz nacionalne samosvojnosti koristili i krilaticu Senat i rimski narod (SPQR). Žene kao svoju nacionalnu personifikaciju imaju uglavnom europske zemlje i zemlje povijesnog europskoga utjecaja (Sjedinjene Države), a među njima najpoznatija nacionalna utjelovljenja su britanska Britannia, njemačka Germania, irska Hibernia, švicarska Helvetia, poljska Polonia i američka Columbia.

Osim likovnih prikaza žena kao nacionalnih utjelovljenja, pojedine države svoje poosobljenje imaju u obliku spomenika, kojeg onda obično oslovljavaju s Majka i imenom svoje domovine. Tako Albanci svoje nacionalno utjelovljenje nazivaju Majka Albanija, Armenci Majka Armenija, Bugari Majka Bugarska, Šveđani Majka Svea i Finci Finska djevica. Ovakvo nazivanje nacionalnih utjelovljenja prisutno je kod slavenskih i ugrofinskih naroda.

Od ostalih nacionalnih utjelovljenja najzastupljeniji su muškarci, najčešće narodni junaci ili povijesni likovi, poput Švejka, Johna Bulla ili Jurja Jánošíka. Filipinci kao svoje utjelovljenje uzimaju filipinskog orla, Marokanci berberskog lava, dok se u Belgiji za utjelovljenje uzima kartografski lik Leo Belgicus (Belgijski lav). Neke nacije i narodi, poput Izrelaca i Australaca za svoje nacionalno poosboljenje uzimaju stripovske junake. U ovu skupinu spadaju i Sjedinjene Države (Kapetan Amerika) i Belgija (Tintin).

Bilješke
 Jezična kovanica nacionalno poosobljenje ima nešto rjeđu uporabu od utjelovljenja, ali zbog nepostojanja hrvatskog oblika takvog nacionalnog obilježja oba izraza nisu u široj uporabi od znanstvene. Nastala je od izraza poosobljenje i utjelovljenje, koji predstavljaju hrvatske oblike latinizma personifkacija.

Izvori

Simboli

Nacionalno poosobljenje


Armija (od lat. armata, eng. army, fr. armée, njem. Armee, rus. армия), najviša operativna formacija kopnene vojske (KoV) ili ratnog zrakoplovstva (RZ), sastavljena od korpusa ili divizija, koja, po pravilu, djeluje posebnim operacijskim pravcem ili na zasebnom bojištu. Naziv armija upotrebljava se i kao sinonim za oružane snage u cjelini, ili samo za kopnenu vojsku, a negdje kao opći pojam za KoV i RZ. U Francuskoj, npr., armijom se označavaju grane oružanih snaga (KoV — armée de terre, RZ — armée de air, RM armée de mer). Naziv armija upotrebljen je, najprije, u mornarici, na prijelazu sa srednjeg na novi vijek (armata, armada), za veći skup ratnih brodova, a kasnije se taj naziv prenosi i na KoV.

Početni razvoj do Francuske revolucije
Kao najviše operativne Formacije kopnene vojske, armije se prvi put javljaju u francuskim revolucionarnim ratovima. Do tog perioda o njima, kao združenim i posebno organiziranim formacijama, ne može se govoriti, iako se neki elementi uočavaju još u vojskama starog vijeka, posebno u Grka i Rimljana. Pri kraju Republike (1. stoljeće pr. Kr.), oružane snage Rima bile su, npr., raščlanjene u samostalne vojne formacije krupnijeg sastava, s tim što je svaka grupacija imala posebne dijelove; tehničke jedinice (fabre), prijevoz, opskrbne organe, radionice, bolnice i dr. Slična organizacijska struktura zapaža se i kasnije, u srednjem vijeku, u Turaka Osmanlija i od početka 18. stoljeća u nekim europskim zemljama. Sredinom 18. stoljeća pješaštvo i konjica počinju da se dijeliti na divizije, a u to vrijeme javljaju se prvi put i pojmovi blokadna i deblokadna armija. Prva je opsađivala utvrde (raspolagala je jakom opsadnim topništvom i inženjerijom), a deblokadna ih je oslobađala. Sve to, međutim, nisu još uvijek združene formacije, osposobljene za samostalna djelovanja na posebnim operacijskim pravcima ili na zasebnom bojištu. Naziv armija gotovo je svuda sinonim za vojsku u cjelinu. Uvjete za pojavu armija, kao velikih operativnih jedinica, mogle su donijeti samo duboke strukturalne promjene u organizaciji vojne sile. Njih je donijela tek Francuska revolucija.

Francuska revolucija i Napoleonovi ratovi

Dekretom Konventa o općem novačenju (kolovoz 1793.), Francuska je podigla na oružje nekoliko stotina tisuća ljudi (Levée en masse), i već u siječnju 1794. njeno brojno stanje iznosilo je oko 800,000 vojnika. Tako ogromna masa nije se više mogla zbiti u stare organizacione okvire. Stoga je trebalo pronaći nove oblike vojne organizacije, koji će omogućiti njihovo najsvrsishodnije korištenje, jer je, inače, prijetila opasnost da se taj ljudski potencijal izgubi u općem kaosu. Rješenje je nađeno u formiranju armija. U kratko je vrijeme je osnovano je 11 armija, od kojih je svaka držala određeni dio bojišnice i po njemu se i nazivala (Sjeverna, Ardenska, Moselleska, Rajnska, Alpska armija i sl.). Brojno stanje zavisilo im je od važnosti bojišta (od 22,000 do 245,000). Svaka od njih dijelila se na divizije, a u okviru divizije bile su 2–3 brigade, 2 bitnice i nešto konjice. Pokretljivost im je povećana, jer su sa skladišnog sustava opskrbe prešle na opskrbu rekvizicijom (na licu mjesta), čime je nestala i potreba za glomaznim transportnim kolonama kakve su do tada postojale. U sferi strategije, međutim, stvaranje armije nije unijelo veće promjene. Gotovo su sve razvučene na širokim bojištima (da bi branile sve), dijele se, kao i ranije, na centar, krila i pričuvu i sl.

Kako zapovjednici armija nisu bili u stanju neposredno upravljati velikim brojem divizija (u sastavu Rajnske armije bilo je, npr., 17 divizija), Napoleon, 1800., formira armije s improviziranim korpusima, a kasnije i tzv. Veliku armiju (Grande armée) s organskim armijskim korpusima (corps d'armée). Pred pohod na Rusiju 1812. Velika armija ima 11 korpusa, pored Garde, Konjičke pričuve, Austrijskog i Pruskog korpusa — ukupno oko 600,000 ljudi.

Za upravljanje tako brojnom silom, Napoleon formira i veliki stožer (oko 350 ljudi) s načelnikom stožera (major général) na čelu, i organima za zapovijedanje rodovima, pričuvom i dr. Pošto stvarna brojnost Velike armije, prelazila materijalne mogućnosti, Napoleon Bonaparte je dijeli na glavnu i dvije pomoćne. Rusi, također, dijele svoju vojsku na tri armije. Tada se prvi put pojavljuju armije kao operativne jedinice u okviru veće cjeline, a nešto kasnije i zasebne armije na istom bojištu, npr. kod Leipziga.

U teoriji i praksi tog vremena armije se još uvijek ne smatraju najvišim operativno-strateškim formacijama. Carl von Clausewitz smatra da su to korpusi, a i Engels kasnije piše o korpusima kao najvišim operativnim grupacijama. Tek nekoliko desetljeća kasnije, kad su razvoj proizvodnih snaga i povećanje broja stanovnika stvorili uvjete za mobiliziranje, opremanje i naoružavanje znatno većeg broja ljudi, i kad su parnim strojem i električnom energijom izvršene revolucionarne promjene u načinu proizvodnje (prelaskom s manufakturnog na strojno) uvjeti za konačno oblikovanje armija kao najviših operativnih grupacija postaju imperativ vremena.

Od Prusko-austrijskog rata do Prvog svjetskog rata
U Prusko-austrijski rat, Helmut von Moltke podiže tri armije (1, 2. i Lapsku armiju), a u Francusko-pruskom ratu Nijemci imaju tri, a Francuzi dvije. Od tada se armije osnivaju u mnogim zemljama kao najviša operativna formacija (negdje se naziva i strateškom jedinicom). Praksa je, naime, pokazala da se s više od pet korpusa ne može neposredno zapovijedati. Zbog toga se iz pruske 2. armije (koja je imala 7 korpusa) izdvaja dio snaga od kojih se osniva Maaska armija, a u Rusko-turskom ratu (1877. – 1878.) ruska Dunavska armija od 6 korpusa dijeli se na odrede.

U to vrijeme armije imaju, obično, 2–5 korpusa i 1–2 konjičke divizije, dok su korpusi jačine do 2 divizije. Brojno stanje armije iznosilo je 80,000–200,000 ljudi, razvijale su se na frontu od 15 do 20 km, opskrbu su osiguravali korpusi, a zapovijedanje je bilo olakšano postojanjem relativno dobro obrazovanih stožera i već razvijenom službom veze.

Nazivi armija određuju se prema ulozi koju imaju (operativne, opsadne, rezervne i sl.), zadatku koji obavljaju (glavne, pomoćne), operacijskoj zoni (Rajnska, Dunavska, Balkanska), uzajamnom geografskom položaju (sjeverna, južna), ili prema imenu zapovjednika — Burbakijeva, Kuropatkinova i sl.

Na prijelazu s 19. na 20. stoljeće armija je kao najviša operativna jedinica već potpuno potvrđena. Prema ratnom planu iz 1900. Rusija predviđa formiranje 6 armija, u Prvi svjetski rat ulazi s 9, a već 1916. ima ih 13. Njemačka u rat ulazi s 8, a kraj rata dočekuje s 15 armija, Francuska ulazi u rat s 5, a 1918. ima 10 armija.

U nekim državama armije nisu imale u svom sastavu korpuse, već divizije, ali su one bile brojno jače i osposobljene za samostalna djelovanja. U bici kod Mukdena japanska 1. i 2. armija imale su, npr., po 3 pješačke divizije (pd) i 3 brigade (br), 3. armija — 2 pd i 3 br, a 4. armija — 4. pd i 1 konjička divizija (kd). Armije srpske vojske bile su, također, sastavljene neposredno od divizija, a isto tako i bugarske armije (divizije bugarskih armija imale su i do 35,000 vojnika). U miru, međutim, armije kao organizacijske formacije, nisu postojale. Srbija je, npr., imala samo divizijske oblasne komande, a u Francuskoj su budući zapovjednici armija određivani još u miru, i djelovali su u funkciji tzv. armijskih inspektora kao članovi Vrhovnog ratnog vijeća (Conseil supérieur de la guerre). Za vrijeme mobilizacije njihovi mali stožeri prerastali su u armijske stožere.

Prvi svjetski rat
U Prvom svjetskom ratu armije su gotovo u svim zemljama zadržane kao najviše operativno-strateške formacije. Sastojale su se od korpusa ili divizija, s tim što su korpus, odnosno divizija smatrani kao najviše operativno-taktičke jedinice. Francuske armije imale su po 3–5 korpusa, 1–2 kd i 1–3 rezervne pd, ruske armije bile su jačine 3–5 korpusa, 1–7 rezervnih pd i 4–5 kd, a njemačke armije — 3–5 armijskih korpusa i 1–5 landwehrskih brigada. Korpusi su bili, pretežno, tipskog sastava: 2 pd, 1 kd, 1–3 topnička diviziona. Pošto je broj armija bio veliki, a mogućnosti neposrednog zapovijedanja njima ograničene, u ruskoj vojsci se 1914. stvaraju bojišta — Sjeverozapadno (prema Njemačkoj) i Jugozapadni (prema Austro-Ugarskoj), svaki s posebnim zapovjedništvom. Za Rusima ubrzo polaze i druge velike sile, dajući novoj jedinici naziv grupa armija.

Sve armije, međutim, nisu uključene u bojišnice grupe armija. Na odvojenim operacijskim pravcima i dalje su djelovale samostalne armije pod neposrednim zapovjedništvom vrhovnih zapovjedništava. Od toga da li je bila u sastavu bojišnice (grupe armija) ili samostalna, zavisila je i struktura armije, njezin sastav i dr. U pozicijskom periodu rata struktura armija se mijenjala u skladu s novom ulogom koju dobivaju. Povećan je broj divizija u korpusu (na 4–6), u diviziji je broj pukovnija smanjen s 4 na 3, u njemačkoj vojsci korpusi su preimenovani u grupe, od kojih svaka odgovara za određeni odsjek bojišta. Grupe su mogle u cjelini preći iz jedne u drugu armiju. Do krupnih promjena dolazi naročito u strukturi rodova i službi.

Konjica
Konjičke jedinice, koje su u početku bile u organskom sastavu armije (od diviziona do brigade) za taktičko izviđanje i osiguranje, restrukturirane su (zbog velikih gubitaka koje su trpjele od vatre pješačkog oružja) u pješačke jedinice. Kao samostalne formacije ostale su jedino na istočnom bojištu gdje su uvjeti za upotrebu bili povoljniji.

Topništvo
Topništvo izrasta u jedan od najznačajnijih rodova. Do 1916. priključivano je, po pravilu, korpusima, a od tada se počinje upotrebljavati kao snažno sredstvo za manevar zapovjednika armija. Porast broja oružja u okviru armije, povećanje dometa (12–20 km), veliki kalibri (topovi 100–240 mm, haubice 105–155 mm, merzeri 220–240 mm), uvođenje automobilske vuče za topnička oružja i dr. — sve je to doprinijelo da uloga topništva postane znatno veća. Jačina armijskog topništva varirala je od diviziona do brigade, ali je za izvršavanje posebnih zadataka vrhovno zapovjedništvo dodjeljivalo armijama veći broj vlastitih topničkih jedinica.

Zrakoplovstvo
Početkom rata u organskom sastavu armija pojavljuje se i zrakoplovstvo. Obim njenih zadataka, u početku, bio je ograničen na izviđanje i mitraljiranje neprijatelja, ali s povećanjem broja zrakoplovnih jedinica i usavršavanjem tipova zrakoplova, zrakoplovstvo preuzima i znatno složenije zadatke. Zaštita vlastitih jedinica od djelovanja iz zraka, djelovanja u pozadini neprijatelja i dr.

Inženjerija i veza
Funkcije inženjerije postaju, također, složenije, naročito u vezi s izvođenjem radova. Osim pionirskih, pontonirskih i reflektorskih jedinica, u svim armijama povećan je broj građevinskih jedinica radi izgradnje puteva, mostova i pruga. Borbene zadatke inženjerija preuzima samo pri forsiranju rijeka i u opsadi tvrđava. U većini armija u sastavu inženjerije su i jedinice veze (u vojsci SAD-a su već samostalan rod), organi za eksploataciju željeznica, maskirne jedinice i dr. Od jedinica veze armije su u početku imale telegrafsko-telefonsko odjeljenje — čete, ali se u ratu broj tih jedinica naglo povećao, organizacijski su se odvojile žične od bežičnih jedinica, posebno je razvijen sistem radio-veza i sl.

Oklopništvo
Iako su se tenkovske (oklopne) jedinice pojavile tek za vrijeme rata, i to samo na zapadnom bojištu, i njihova pojava je, također, uticala na strukturu armija. Pridavano im je od nekoliko bataljona do nekoliko pukovnija (do 350) tenkova, s tim što su armije dodjeljivale tenkove korpusima i divizijama na težištu borbe.

Pozadinske službe
Do krupnih promjena došlo je naročito u funkcioniranju pozadinskih službi. Broj pozadinskih organa povećan je u svim vojskama. Svaka armija je, po pravilu, raspolagala jednom željezničkom prugom za opskrbu i evakuaciju. U prostorima armijske pozadine oformljuju se iskrcajne stanice, skladišta, radionice, sanitetske i veterinarske ustanove, u pojedinim pozadinskim službama povećava se broj stručnih jedinica i sl.

Oktobarska revolucija
U oktobarskoj socijalističkoj revoluciji stvorene su i prve armije proleterske oružane sile. One su bile sastavljene neposredno od divizija (3–6 streljačkih i do 2 konjičke). Po broju ljudstva, divizije su bile ravne korpusima. U to vrijeme u Rusiji se javljaju i novi tipovi armija — konjičke, rezervne, radne. Konjička armija imala je 4 divizije (oko 16,500 sablji, 48 topova, 362 mitraljeza, 5 oklopnih vozila, 15 zrakoplova, 27,000 konja), rezervna armija objedinjavala je rezervne i dopunske jedinice, a radna armija formirana je poslije građanskog rata od ljudstva operativnih jedinica radi obnove prometa i gospodarstva.

Drugi svjetski rat
U Drugom svjetskom ratu funkcije armije ostaju slične kao i u Prvom svjetskom ratu, ali im je unutrašnja struktura bitno izmijenjena. One su zadržale obilježja osnovnih operativnih jedinica, bilo da su djelovale u okviru bojišta (grupe armija) ili samostalno. U literaturi zapadnih zemalja armije su, doduše, nazivane i taktičkim, a grupe armija strateškim jedinicama ( jer je usvojena dvojna podjela ratne vještine na stratešku i taktičku), ali, u praksi, i ovdje su armije stvarno imale operativnu funkciju, jer djelovale na zasebnim operacijskim pravcima.

Broj armija mobiliziranih u Drugom svjetskom ratu neusporedivo je povećan u odnosu, na sve ranije ratove. Francuska je 1940. imala spremih 10 armija, u SSSR-u je u ratu formirano 60 armija (ne računajući oklopne i zrakoplovne), Njemačka je imala 17, SAD 10, a Japan 13 armija. Jugoslavenska kraljevska vojska je, također, mobilizirala 8 armija.

Iako su mnoge od zaraćenih strana ušle u rat s usvojenom koncepcijom o unutrašnjoj strukturi armije, u ratu se došlo do zaključka da sastav i organizaciona struktura armije zavise od zadatka koji im je namijenjen, kapaciteta operativnog pravca, mogućnosti višeg zapovjedništva u pogledu njihovog ojačavanja i sl. To gledište prihvatili su i u SAD-u, koje su ušle u rat s tipskim armijama i korpusima.

U lipnju 1941. sovjetske armije bile su sastavljene, npr., od korpusa, ali su već sredinom srpnja korpusi rasformirani (armije su se sastojale od 4 do 6 pd i jedinica potpore), da bi se ponovno formirali u proljeće 1943. Od tada do kraja rata u sastavu armije bila su 2–3 streljačka korpusa. Jačina pojedinih armija zavisila je od zadatka koji im je postavljen, ali i od materijalnih mogućnosti. Tako je, npr., 30. armija krajem 1941. imala 72,000 ljudi, 303 topničkog oružja i minobacača, 77 protutenkovskih (pt) i 25 protuavionskih (pa) topova, 19 kaćuša i 21 tenk, a u operaciji Iskra 1944. 1. gardijska armija imala je 136,000 ljudi, 2652 topničkog oružja i minobacača, 468 pt i 255 pa topova, 144 kaćuše i 615 tenkova. Slične primjere navode gotovo svi sovjetski zapovjednici iz Drugog svjetskog rata u svojim memoarima, naglašavajući da se sastav armije mijenjao iz jedne u drugu operaciju, te da su pojedine armije krajem 1944. i u 1945. bile jače po ljudstvu i tehnici nego čitave bojišnice krajem 1941. Do istog principa držale su i anglo-američke snage poslije iskrcavanja u Normandiji i u operacijama kroz Francusku i Njemačku. Za razliku od drugih, u SSSR-u su uvedeni od druge polovice 1942. i novi nazivi armija — opće vojna, gardijska, udarna. U opće vojnim su osnovnu snagu činili pješaštvo i topništvo, a počasni naziv gardijske i udarne dodjeljivan je za izuzetne uspjehe u borbi.

Druga značajna karakteristika armija iz tog perioda je znatno veća integracija rodova u armijskoj strukturi i njihovo brojčano jačanje.

Topništvo
Topništvo postaje jedan od najznačajnijih rodova, i zajedno s oklopnim jedinicama i u suradnji sa zrakoplovstvom, udarna oštrica armije. U sastavu armije broj topničkih jedinica znatno je povećan u odnosu na Prvi svjetski rat, a u većim operacijama 1944. i 1945. broj topničkog oružja na kilometar bojišnice povećan je za 5–10 puta u usporedbi s 1941. U Iași-Kišinjevskoj ofenzivi gustoća topničkog oružja na kilometar bojišnice sovjetskog topništva iznosila je 13–25 oružja, a u Bitci za Berlin prosječna gustoća bila od 200 do 250 oružja na kilometar bojišnice. Kako je formacijsko topništvo u sastavu armije često bila nedovoljno za izvršenje zadataka, armije su ojačavane topničkim jedinicama iz pričuve Vrhovnog zapovjedništva (VZ), naročito pri proboju utvrđenih linija. Sovjetske opće vojne armije do ljeta 1944. nisu raspolagale formacijskim topništvom, a tada dobivaju oko 4 pukovnije (topovska, minobacačka, protutenkovska i protuzrakoplovna), s tim što su i dalje za izvršenje težih zadataka ojačavane topništvom VZ (jednom ili više topničkih. divizija ili korpusa).

Protuzrakoplovno topništvo
Protuzrakoplovno topništvo postaje, također, značajan element u organizacijskoj strukturi armije, s obzirom na razvoj i ulogu zrakoplovstva. Broj protuzračnih (pz) jedinica povećan je od 2 do 3 diviziona na nekoliko pukovnija, a u nekim armijama formirane su i više jedinice (u SAD-u protuzrakoplovne brigade, a u Njemačkoj i divizije). U sastavu armijskih pz jedinica nalazili su se, pretežno srednji i veći kalibri prislušni uređaji, reflektori i radari, a za važnije zadatke armijama su dodjeljivane i dopunske pz jedinice iz pričuve VZ-a.

Inženjerija i veza
Od jedinica inženjerije i veze armije, su, obično, imale do dvije pukovnije inženjerije i 1–2 veze, a upotrebljavale su ih, pretežno, centralizirano, na težištu (glavnom pravcu) djelovanja. Sovjetske armije dobile su formacijsku inženjerijsku brigadu 1944., do tada im je inženjerija pridodavana iz pričuve bojišnice ili VZ-a. Inženjerijske jedinice, osim uređivanja zapovjednih mjesta, korištene su, najčešće, za podizanje mostova, održavanje značajnijih operativnih komunikacija, veća razminiranja i sl., zbog čega su raspolagale brojnom mehanizacijom i odgovarajućim ljudstvom. U drugoj polovici rata integrirane su u njihov sastav i kemijske jedinice (bojne), koji su, u početku, formirani gotovo u svim armijama za zaštitu vojnika od djelovanja bojnih otrova. Pošto do upotrebe bojnih otrova nije došlo (osim sporadično), te su jedinice preformirane ili su ušle u sastav inženjerije.

Oklopništvo
Najveće promjene nastale su, međutim, u sastavu oklopnih postrojbi i njihovom mjestu u armijskoj strukturi. Ogroman porast broja oklopnih jedinica, kao i pojava novih vrsta i tipova tenkova te drugih oklopnih vozila, uvjetovao je ne samo usvajanje mnogih organizacijskih promjena u strukturi armije, već i novih doktrinarnih rješenja u pogledu funkcioniranja i uloge pojedinih grana i rodova.

Već u agresiji na Poljsku, Nijemci su uključili oklopne divizije u sastav pojedinih armija, što im je omogućilo da izvode brze prodore i dvostruke obuhvatne manevre. Isti princip primjenjuju i 1940. u operacijama na zapadnom bojištu. Za razliku od njih, Francuzi pridaju armijama lake mehanizirane divizije te pojedine tenkovske pukovnije, ali ih ne koriste kao udarne grupacije, već za neposrednu podršku pješačkim divizijama i obranu pojedinih objekata. U Crvenoj armiji, međutim, broj oklopnih postrojbi u armiji mijenjao se u ratu paralelno s razvojem događaja na bojištu i kvantitativnim promjenama na području ratne privrede. U prvim tjednima operacija u sastavu svake armije nalazio se i mehanizirani korpus, ali su već krajem srpnja 1941. korpusi rasformirani, a umjesto njih oformljen je tenkovska pukovnija ili brigada za neposrednu podršku i protuudare. Poslije Bitke za Staljingrad i konačnog prelaska u stratešku protuofenzivu, sovjetske armije dobivaju znatno veći broj oklopnih jedinica (često i do dva mehanizirana korpusa) koji, u njihovom sastavu, ostaju za duži vremenski period. Njemačke armije, međutim, ostajale su sve češće bez oklopnih jedinica, naročito poslije poraza u Bitci kod Kurska, iako je i dalje zadržan princip da se armije na važnijim odsjecima obrane ojačavaju jednom ili s više oklopnih divizija.

Za razliku od europskih vojski, u KoV-u SAD-a problem uključivanja oklopnih jedinica u opće vojne armije rješavan je na specifičan način. U početku je svakoj armiji davan 1 oklopni korpus, ali se kasnije (u napredovanju kroz sjevernu Afriku i Italiju) pokazalo da tako krupne oklopne jedinice nisu pogodne za djelovanje, korpusi su rasformirani, a umjesto njih armijskim (pješačkim) korpusima dodijeljene su 1–2 oklopne (okl.) divizije. I u britanskoj KoV armije nisu imale posebne oklopne jedinice, već su oklopne divizije ulazile u sastav korpusa.

Pozadinske službe

Do značajnijih promjena došlo je i u funkcioniranju pozadinskih (logističkih) službi. U Crvenoj armiji, i u vojskama Njemačke, SAD-a i Velike Britanije, korpus je gotovo u cjelini isključen pozadinsko-opskrbljujući organ, a umjesto njega armija se javlja kao najznačajniji faktor pozadinske organizacije. To je nametnulo potrebu formiranja velikog broja pozadinskih jedinica i ustanova svih vrsta (prometnih, intendantskih, automobilskih, sanitetskih, tehničkih, remontnih i dr.), jer se dostava obavljala iz armijskih u pozadinske baze (u KoV-u SAD-a nastojalo se da dostava bude čak do pukovnija). Naročito je povećan broj opskrbnih organa za streljivo i pogonsko gorivo s obzirom na ogroman utrošak te vrste materijalnih sredstava.

Oklopna armija
Oklopna armija, kao najviša operativno-strateška grupacija oklopnih jedinica, prvi je put formirana 1940. u sklopu Wehrmachta za potrebe Bitke za Francusku, pod nazivom oklopna grupa (Panzergruppe). Ona se sastojala od tri korpusa (7 oklopnih i 3 motorizirane divizije). Broj oklopnih armija kasnije se povećava, i pred napad na SSSR, Nijemci imaju već četiri oklopne grupe (sastava 2–3 okl. korpusa), koje su u listopadu 1941. preimenovane u oklopne armije. U sastavu oklopnih armija nalazilo se i zrakoplovstvo za neposrednu podršku i izviđanje, a način njihove upotrebe bio je sličan kao i u Francuskoj.

U Crvenoj se armiji, međutim, formiranju oklopnih armija pristupilo od sredine 1942. Do tada su najviše operativne formacije oklopnih jedinica bili mehanizirani korpusi, te su rijetko upotrebljavani kao jedinstvene oklopne grupacije, već su njima ojačavane pješačke snage. Osim oklopnih, u Crvenoj armiji formirane su i tzv. mehanizirane armije, koje su se od oklopnih razlikovale time što je u njima odnos oklopnih prema pješačkim jedinicama bio 1:3–4, dok je u oklopnim taj odnos bio obrnut. Do kraja rata u Crvenoj armiji formirano je oko 10 oklopnih armija veoma jakog sastava, koje su imale izuzetnu ulogu u razbijanju njemačke vojske. Oklopne armije imale su i SAD, ali one, kao cjelina, nisu upotrebljavane na zapadnoj bojišnici, već su po dijelovima pridodavane pješačkim jedinicama.

Zrakoplovna armija

Zrakoplovna armija, kao najviša operativna jedinica RV, pojavljuje se pred Drugog svjetskog rata u Francuskoj i Njemačkoj. Francuske armije sastojale su se od zrakoplovnih divizija i teritorijalnih područja (zrakoplovnih zona), a u sastavu njemačkih (Luftflotte) bile su 2–3 zrakoplovne divizije jednovrsnog ili mješovitog sastava, te pozadinske jedinice i ustanove objedinjene u zapovjedništvima zrakoplovnih oblasti (Luftgaukommando). Kako su oblasti imale utjecaj nad svim pozadinskim ustanovama, zračnim lukama, poligonima, pz jedinicama i dr. — svaka zrakoplovna armija predstavljala je veoma snažnu i gotovo potpunu nezavisnu strukturu.

Osim Francuske i Njemačke, i sve druge veće zemlje (SAD, SSSR, Velika Britanija) formiraju, također, zrakoplovne armije. S obzirom na zadatke i namjenu, dijelile su se na zrakoplovne armije za suradnju s KoV-om (izvođenje zajedničkih i združenih operacija), i na armije za samostalne zračne operacije strateškog značaja. Prve su, po pravilu, surađivao (podržavale) bojišnice (grupe armija), a osnovni zadaci su im bili: borba za taktičku i operativnu prevlast u zraku, vatrena podrška i izviđanje. U svom sastavu imale su lovce, lovce-bombardere (jurišne zrakoplove), lake i srednje bombardere, izviđačke zrakoplove, zrakoplove za transport i vezu, ali je se ta struktura često mijenjana. Nijemci su, npr., u proljeće 1940. preimenovali zrakoplovne divizije u korpuse (1942. ih ponovno uvode), a sličnih promjena bilo je i kod drugih vojski. Sovjetske zrakoplovne armije imale su, načelno, 2–3 (i više) zrakoplovnih korpusa te izviđačku pukovniju. Korpusi su bili jednorodnog ili mješovitog sastava, i imali su 2–3 zrakoplovne divizije. Zrakoplovne armije SAD-a, također su povremeno mijenjale sastav. U ožujku 1941. u SAD-u su opremljene četiri armije za obranu teritorija i obuku, a u ratu je formirano još nekoliko zrakoplovnih armija na Pacifiku i u sjevernoj Africi za podršku KoV-u i RM. Najjača je bila 9. zrakoplovna armija koja je, pred invaziju, u lipnju 1944., imala oko 36,000 ljudi 1,500 zrakoplova u 29 grupa. Velika Britanija je, također, imala taktičke zrakoplovne armije, koje su se sastojale od zrakoplovnih grupa.

Drugi tip zrakoplovnih armija za izvođenje zrakoplovnih operacija strateškog značaja imale su jedino Sjedinjene Američke Države. U svom sastavu imale su 2–3 ili više krila (vingova) srednjih i teških bombardera velikog dometa, lovce daljinskog djelovanja i izviđačke zrakoplove. U sastavu 8. zrakoplovne armije u prosincu 1944. nalazilo se, oko 2,400 teških bombardera i 1,200 lovaca daljinskog djelovanja i skoro 300,000 ljudi. Za izvršavanje strateških zadataka SSSR je imao zrakoplovstvo daljinskog djelovanja, a Velika Britanija bombardersko zapovjedništvo (Bormber Command).

Zračnodesantne i pomorskodesantne armije
Zračnodesantne i pomorskodesantne armije javljaju se, također, prvi puta u Drugom svjetskom ratu. Pod zapovjedništvom generala Lewisa Breretona, zračnodesantna armija (jačine 3.5 divizije) upotrebljena je u rujnu 1944. za osvajanje prijelaza na Rajni kod Arnhema, ali se kasnije više ne spominje. Nijemci su krajem 1944. formirali tzv. 1. padobransku armiju, ali ona, osim imena, nije imala ničega zajedničkog sa zračnodesantnom armijom, pa je i upotrebljavana kao i svaka druga armija KoV-a. Pomorskodesantne armije nazivane su američke i britanske armije koje su se koristile na Pacifiku (amer. 7. armija), u Italiji (amer. 5. i brit. 8. armija) i u Normandiji (amer. 1. i brit. 2. armija).

Pustinjska, planinska i zaštita armija
U Drugom svjetskom ratu javljaju se i drugi tipovi armija: pustinjska, planinska, zaštitna i dr. Pustinjskim armijama nazivane su britanska 8., i njemačko-talijanska armija u sjevernoj Africi (u borbi između 1940. i 1943.). Obje su bile specijalno opremljene za djelovanje u pustinji, znatnim dijelom motorizirane, s brojnim postrojbama za opskrbu vodom i maskiranje. Planinsku armiju formirali su Nijemci u sjevernoj Finskoj od 3 korpusa (8 divizija, od kojih nekoliko planinskih) s oko 200,000 vojnika, oko 60,000 grla tegleće i tovarne stoke, i 7,000 motornih vozila. Zaštitnom armijom nazivaju se u literaturi SSSR-a snage koje su u prvim mjesecima rata 1941. vodile borbu protiv nacističkih postrojbi. U SSSR je krajem 1941. formirano više inženjerijskih (pionirskih) armija (svaka s 3–5 inž. brigada, 3–5 odreda za mehanizaciju inž. radova i 3–5 auto-traktorskih bojni) za fortifikacijsko uređenje zemljišta (raspuštene su u proljeće 1942).

Jugoslavenske armije u Narodnooslobodilačkom ratu
U Narodnooslobodilačkom ratu u Jugoslaviji armije se pojavljuju početkom siječnja 1945., u vrijeme kad su NOV i POJ već uspostavili stabilan stratešku bojišnicu, prisiljavajući protivnika da koristi ogromne vojne snage. Međutim, iako su formalno stvorene tek početkom 1945., funkciju armija imale su ranije i operativne grupe u čijem je sastavu često bilo i nekoliko divizija.

Prva armijska grupa formirana je 15. rujna 1944., radi objedinjavanja snaga za Beogradsku operaciju; u njen sastav ušli su 1. proleterski i 12. udarni korpus. Poslije oslobođenja Beograda ova armijska grupa je rasformirana. Krajem 1944. kada su oslobođene Srbija, Makedonija, Crna Gora i Dalmacija, i uspostavljen stabilan strateška bojišnica od Drave do Jadranskog mora, na oslobođenom teritoriju izvršena je mobilizacija ljudstva i materijala. Tako su stvoreni uvjeti koji su omogućili nov skok u izgradnji NOV-a. Početkom siječnja 1945. formirane su 1., 2. i 3. armija, a 1. ožujka i 4. armija, kad je i NOV preimenovan u Jugoslavensku armiju (JA). Stožer 1. proleterskog korpusa preformiran je u Stožer 1. armije, Stožer Južne operativne grupe u Stožer 2. armije, Stožer 12. udarnog korpusa i dio Glavnog stožera Vojvodine osnovali su Stožer 3. armije, a Stožer 8. korpusa i dio Glavnog stožera Hrvatske Stožer 4. armije. Formacija je predviđala zapovjedni dio (uži dio stožera) koji su činili zapovjednik i politički komesar, načelnik stožera i načelnici operativnog, obavještajnog i organizacijskog odjela. U širi dio stožera ušle su zapovjedništva rodova (topništva, inženjerije, tenkovskih jedinica i veza) i zapovjedništvo pozadine (zapovjednik, politički komesar i načelnik stožera). U neposredni sastav armije (izvan korpusa i divizija) ušle su: topničke, tenkovske, inženjerijske i dopunske brigade i pukovnija za vezu. Formacijom nisu bili predviđeni korpusni stožeri. Divizije su bile neposredno podčinjene stožeru armije, ali stožeri onih korpusa koji su djelovali u pozadini protivnika rasformirani su tek kada su njihove divizije zbog primicanja bojišnice zauzele mjesto u borbenom rasporedu armije. Neki stožeri korpusa, koji su djelovali u dubljoj pozadini protivnika, ostali su do kraja rata pod zapovjedništvom pokrajinskih glavnih stožera. Njihova suradnja s armijama usklađivana je općim direktivama preko odgovarajućih glavnih stožera.

Poslije Drugog svjetskog rata
Poslije Drugog svjetskog rata armije su, kao najviše operativne jedinice KoV-a i RZ-a, zadržane u oružanim snagama mnogih zemalja. Do 1950. u KoV-u su zadržani slični principi organizacije armije iz Drugog svjetskog rata, ali s povećanim brojem ljudi, vatrene moći, mehanizacije i motorizacije jedinica. Umjesto konjičkih divizija (koje su gotovo svugdje rasformirane) i klasičnih pješačkih jedinica, u armijama je povećan broj mehaniziranih i motoriziranih divizija. Međutim, preformiranje armija zavisilo je, prije svega, od materijalnih mogućnosti pojedinih zemalja. U Korejskom ratu, npr., kineske armije bile su sastavljene skoro u cjelini od pješaštva, a u sastavu 64. armije nalazila se i jedna konjička divizija. Američka 8. armija bila je, međutim, tehnički znatno nadmoćnija, što se vidi i po tome da je vatrena moć divizija SAD bila za 5–6 puta veća od kineskih i sjevernokorejskih.

Pojava i nagli razvoj raketno-nuklearnog oružja doveli su i do mnogih promjena u organizacijskoj strukturi armija i koncepcijama te njihovoj upotrebi. U SAD-u i SSSR-u uvođenje raketno-nuklearnog oružja u formaciju armije počinje već 1960. (i nešto ranije), a poslije nekoliko godina tu vrstu oružja imaju i mnoge druge zemlje (Francuska, Velika Britanija, NR Kina). Negdje su u sastavu opće vojnih armija samo taktička raketno-nuklearna sredstva (raketni bacači u topovi za upotrebu nuklearnih projektila male jačine i ograničenog dometa), a u drugim armijama postoje već i raketne jedinice operativnog značaja (domet 40–1,000 km), topničke atomske jedinice i zrakoplovne atomske bombe. Na taj način suvremene armije dobile su sredstva ogromne razorne moći, sposobna ne samo da unište neprijatelja po cijeloj dubini njegovog rasporeda, već i industrijske, ekonomske, kulturne i političke centre te objekte na velikim udaljenostima.

Uvođenje raketno-nuklearnog oružja odrazilo se na cjelokupnu strukturu armija i način njihovog djelovanja. Potpuno su izbrisane nekadašnje norme o širini i dubini operativnih zona djelovanja, o podjeli bojišta, vojišta i ratišta na front i pozadinu, o mogućnostima prodora kroz neprijateljsku obranu, o ulozi pojedinih rodova i službi i dr. U literaturi koja razmatra ta pitanja, često se ističe da suvremene mehanizirane armije s obzirom na sredstva kojima raspolažu, mogu ostvarivati za 2–3 puta dublje prodore u usporedbi s armijama iz Drugog svjetskog rata, te da su im i mogućnosti za širinu djelovanja znatno veće nego ranije. Iz toga se zaključuje da u okviru zone djelovanja jedne armije može biti više operacijskih pravaca. Uz raketno-nuklearno oružje i znatno veću podršku koju će im pružati RZ, udarna snaga motoriziranih i mehaniziranih armija povećava se do te mjere da im omogućuje ostvarivanje dubokih prodora u jednom zamahu, i znatno veću pokretljivost. Gotovo u svim zemljama prihvaćeno je gledište da suvremene armije moraju biti što pokretljivije, jer će od toga, dobrim dijelom, zavisiti i sposobnost izvršenja zadataka. Zbog toga su u armije industrijski razvijenih zemalja masovno uvedena motorna vozila (prvenstveno gusjeničari), a sve više se uvode i helikopteri. Amerikanci su, npr., za rat u Vijetnamu formirali i posebnu helikoptersku diviziju (1,600 vozila, 450 helikoptera, oko 16,000 ljudi), a o potrebi stvaranja takvih i što većeg broja zračnodesantnih jedinica, piše se sve češće u vojnoj literaturi na Zapadu i na Istoku. Iznose se mišljenja da suvremena armija, u svom sastavu, treba imati najmanje zračnodesantnu brigadu i jednu helikoptersku pukovniju.

Predviđanja o obliku eventualnih borbenih djelovanjima i o zadatcima koje će armije izvršavati, uvjetovali su i mnoge promjene u strukturi i funkciji pojedinih rodova i službi. Gotovo svim zemljama usvojeno je načelo da armije KoV-a trebaju imati što više oklopnih postrojbi, jer su one najotpornije na djelovanje nuklearnog oružja, sposobne su uspješno savladati područja radioaktivnog zračenja, veoma su pokretljive, dobro naoružane, i najpogodnije za eksploataciju efekta nuklearnih udara. O tome kakav bi trebalo biti odnos mehaniziranih i oklopnih jedinica u jednoj armiji postoje različita mišljenja, zavisno od toga radi li se o ekonomski razvijenoj ili nerazvijenoj zemlji, materijalnim mogućnostima privrede, usvojenoj doktrini i sl. Po jednima taj odnos trebalo bi biti 3:2 u korist mehaniziranih divizija, drugi smatraju da bi mogao biti 50:50, a neki da je dovoljno da svaka pješačka divizija ima tenkovsku pukovniju

Topništvo
Struktura i vatrena moć topništva, također je umnogome izmijenjena. Pored klasičnog topništva, čije su manevarske sposobnosti, domet, brzina gađanja i vatrene mogućnosti osjetno povećane, u većini zemalja u naoružanje armije KoV-a uvedena su i raketna oružja raznih kalibara, protutenkovske rakete, veliki broj bestrzajnih oružja i sl. Topništvo je, skoro u cijelosti, motorizirano, a upravljanje vatrom znatno je poboljšano uvođenjem elektronskih i zapovjednih računala.

Protuzračna obrana
U organizaciji i strukturi protuzračne obrane (PZO), uz klasična PZ oružja, uvedene su u mnogim armijama rakete zemlja-zrak, osposobljene ne samo za uništavanje zrakoplova, već i presretanje i uništavanje taktičkih raketa na malim i srednjim visinama. U armijama nekih zemalja postoje za organizaciju PZO i posebne zračne-jedinice, čiji je zadatak sigurnost zapovjednih mjesta, pričuve i sl.

Inženjerija, veza, nuklearno-biološko-kemijska obrana i pozadinske službe
Inženjerija, veza, nuklearno-biološko-kemijska obrana (NBKO), kao i sve pozadinske službe, dobivaju, također, znatno veću ulogu u strukturi suvremenih armija. U literaturi koja razmatra probleme funkcioniranja tih rodova i službi u uvjetima nuklearnog rata, ističe se da suvremena ratna djelovanja nameću potrebu da svaki rod i služba budu do te mjere materijalno opremljeni i kadrovski osposobljeni, da bi u najvećoj mogućnoj mjeri olakšali izvršenje zadataka koji će se postavljati armiji. Smatra se, npr. da inženjerijske jedinice trebaju u svome sastavu imati što više mehanizacije za uklanjanje ruševina i prepreka u zoni borbenih djelovanja, izgradnju puteva i fortifikacijskih objekata, da jedinice veze trebaju biti osposobljene ne samo za organizaciju zapovijedanja i suradnje, već i za tzv. elektronički rat. Postrojbe PNKBO (ranije ABKO) moraju biti integrirane u opće vojne formacije zaključno s bojnom i sl. U pogledu funkcioniranja pozadinskih službi u okviru armije, naglašavaju se posebno povećan značaj sanitetske i tehničke službe s obzirom na to da se predviđaju znatno veći gubici u ljudstvu i tehničkim materijalnim sredstvima. Da bi odgovorile ratnim zadatcima, pozadinske službe u mnogim armijama. se materijalno i kadrovski osposobljavaju (proširuje se broj organa, postrojbi i ustanova, osiguravaju se sredstva i sl.)

Mirnodopska formacija kopnene armije
Mirnodopska formacija armije zavisi, prema tome o mnogim čimbenicima. Broj divizija i drugih jedinica u strukturi armije veoma je različit (od 3 do 12), već prema tome postoje li korpusi ili su divizije neposredno podčinjene zapovjedništvu armije. Ističe se da formacija armije treba biti što elastičnija, ali, istovremeno, da pruža u što većem obimu samostalnost za djelovanja. Zbog toga se u literaturi često ukazuje na potrebu daljnjeg integriranja svih rodova u strukturi armije da bi bila što manje zavisna od pomoći viših zapovjedništava. Kao primjer takve strukture navodi se, obično, američka 7. armija razmještena u SR Njemačkoj, u sklopu snaga NATO-a, koja u svom sastavu ima dva korpusa (3 mehanizirane i 2 oklopne divizije, i 2 oklopno-izviđačke pukovnije), samostalnu armijsku oklopno-izviđačku pukovniju, 8–10 raketnih i 30–40 diviziona poljskog topništva, brigadu PZO-a i druge pomoćne postrojbe. Opremljena je najsuvremenijim borbenim sredstvima i nuklearnim oružjem, i osposobljena za djelovanje u svim uvjetima.

Armije kopnene vojske SSSR-a su, također, veoma snažne združene formacije, opremljene različitim vrstama raketa operativno-taktičke namjene, reaktivnim topništvom, brojnim oklopnim postrojbama, protuzrakoplovnim raketama i dr. Potpuno su motorizirane i osposobljene za djelovanje i u uvjetima masovne upotrebe nuklearnog oružja.

Zrakoplovna armija
Zrakoplovne armije zadržale su poslije Drugog svjetskog rata, SAD, SSSR i Velika Britanija. U SAD-u zrakoplovne armije dijele se na strateške, taktičke i transportne. Strateške zrakoplovne armije (strategic air force) objedinjene su pod Zapovjedništvom strateškog zrakoplovstva (Strategic Air Command), a sastav im je do sada mijenjan nekoliko puta. Sredinom pedesetih godina imale su izviđačko krilo i 2–4 zrakoplovne divizije, a početkom 1964. sastojale su se od zrakoplovnih divizija, divizija strateških projektila (strategic missile division) i strateških svemirskih divizija. Krajem 1968. sastav tih armija (2, 8. i 15) je različit: 2. armija ima 3 zrakoplovne i 2 svemirske divizije, 8. armija 4 zrakoplovne i 1 svemirsku diviziju, a 15. armija 4 svemirske divizije. Zrakoplovne divizije opremljene su bombarderima B-52 Stratofortress i B-58 te zračnim tankerima KC-135 Stratotanker, a svemirske divizije interkontinentalnim balističkim projektilima. Taktičke zrakoplovne armije mijenjale su, u više navrata, sastav; krajem 1968. svaka od njih (9., 12. i 19.) bila je drugačija (npr. 9. armija ima 4 zrakoplovne divizije lovačko-bombarderskih krila, transportna krila, izviđačka krila, krilo za obuku i dr.). Osim armija koje su u sastavu zapovjedništva strateškog i taktičkog zrakoplovstva, postoje i samostalne zrakoplovne armije za suradnju s KoV-om i RM-om, i posebne zrakoplovne armije za obranu teritorija od napada iz zraka. Ovih drugih bilo je krajem 1968. četiri, a podčinjene su Zapovjedništvu zračne obrane (Air Defense Command). Transportne zrakoplovne armije formiraju se, po potrebi, od posebnih transportnih postrojbi, a namijenjene su za transport operativno-strateškog značaja. Postoje dvije armije tog tipa (21. i 22.), a podčinjene su Zapovjedništvu zračnog transporta (Military Airlift Command).

U Sovjetskom zrakoplovstvu, prema objavljenim podacima, postoje dvije vrste zrakoplovnih armija: za podršku KoV-a i za samostalna djelovanja (zrakoplovne armije u sastavu tzv. dalekometnog zrakoplovstva —  далная авиация). Oba tipa armija sastoje se od divizija.

Velika Britanija ima samo taktičku zrakoplovnu armiju, koja je od 1965. u sastavu zrakoplovstva NATO-a. Krajem 1967. u njezinom sastavu bilo je 10 eskadrila (6 bombarderskih, 2 lovačko-bombarderska i 2 lovačka).

Literatura

 "Armija", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 215. – 220.
"Armije u NOR", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 220.
 F. Stern, Gedanken über Heeresorganisation, Berlin, 1917.
 M. Schwarte, Die militärischen Lehren des Grossen Krieges, Berlin, 1920.
 Lj. Marić, Strategija, Beograd, 1925.
 K. Greenfield, R. Palmer i B. Wiley, The Organisation of Ground Combat Troops, Washington, 1947.
 Dwight D. Eisenhower, Od invazije do pobede (prev. s eng.), Beograd, 1951.
 Bernard Montgomery, Od El Alamejna do Baltičkog mora (prev. s eng.), Beograd, 1951.
 John Beshline, Rukovođenje narodnom odbranom (prev. s eng.), Beograd, 1951.
 V. Kolb, Mirnodopske tenkovske doktrine i ratna stvarnost, Tenkovski glasnik, 4/1952.
 H. Dyke, The Armored Corps and the Armored Army, Armor, IX—X/1953.
 B. Mueller-Hillebrand, Das Heer 1933-1945, Darmstadt, 1954. i 1956.
 F. Stahl, Heereseinteilung 1939, Bad Nauheim, 1954.
 F. Miksche, Tactique de la guerre atomique, Paris, 1955.
 Istorija Drugog svetskog rata, I, II, III i IV, Beograd, 1957., 1962, 1964. i 1967.
E. Mideldorf, Taktika pohoda na Runju (prev. s njem.), Beograd, 1958.
M. Zelenika, Prvi svetski rat 1914, Beograd, 1962.
V. A. Semjonov, Razvoj sovjetske operativne veštine (prev. s rus.), Beograd, 1965.
P. Tomac, Francuski revolucionarni i Napoleonovi ratovi, Beograd, 1965.
P. A. Rotmistrov, Istorzja ratne veštine, I i II (prev. s rus.), Beograd, 1966.
R. B. Reynolds, The Officer's Guide 1966/67, Harrissburg, 1966.
P. Tomac, Ratovi i armije XIX veka, Beograd, 1966.
P. A. Kuročkin, Armija u napadu (prev. s rus.), Beograd, 1969.
V. G. Rezničenko, Taktika (prev. s rus.), Beograd, 1969.
G. K. Žukov, Uspomene i razmišljanja (prev. s rus.), Beograd, 1969.

Vojne postrojbe po veličini

Armija


A payroll is a list of employees of a company who are entitled to receive compensation as well as other work benefits, as well as the amounts that each should obtain. Along with the amounts that each employee should receive for time worked or tasks performed, payroll can also refer to a company's records of payments that were previously made to employees, including salaries and wages, bonuses, and withheld taxes, or the company's department that deals with compensation. A company may handle all aspects of the payroll process in-house or can outsource aspects to a payroll processing company.

Payroll in the U.S. is subject to federal, state and local regulations including employee exemptions, record keeping, and tax requirements.

Frequency
Companies typically process payroll at regular intervals. This interval varies from company to company and may differ within the company for different types of employee.

According to research conducted in February 2022 by the U.S. Department of Labor and the Bureau of Labor Statistics, the four most common pay frequencies in the United States were:

 Weekly — 31.8% — Fifty-two 40-hour pay periods per year and include one 40 hour work week for overtime calculations.
 Biweekly — 45.7% — Twenty-six 80-hour pay periods per year, consisting of two 40 hour work weeks for overtime calculations.
 Semi-monthly — 18.0% — Twenty-four pay periods per year with two pay dates per month. Compensation is commonly paid on either the 1st and the 15th day of the month or the 15th and the last day of the month and consists of 86.67 hours per pay period.
 Monthly — 4.4% — Twelve pay periods per year with a monthly payment date. Each monthly payroll consists of 173.33 hours.

This frequency changes based on the establishment size, or the maximum number of employees within the business over the previous 12 months.

Components

Gross pay
Gross pay, also known as gross income, is the total payment that an employee earns before any deductions or taxes are taken out. For employees that are hourly, gross pay is calculated when the rate of hourly pay is multiplied by the total number of regular hours worked. If the employee has overtime hours, these are multiplied by the overtime rate of pay, and the two amounts are added together. Also included in gross pay is any other type of earnings that an employee may have. These may include holiday pay, vacation or sick pay, bonuses, and any miscellaneous pay that the employee may receive.

Deductions
There are a wide array of voluntary deductions that can be taken out of an employee's gross pay, some of which are taken out before taxes and some being taken out after taxes.
Pre-tax deductions are deductions that are taken out of an employee's gross pay amount before it is subject to tax. and could include health, dental, or life insurance, deductions for certain retirement accounts, or deductions for FSA or HSA accounts.

After-tax deductions are deductions that are occur after taxes have been taken out of an employee's pay.

Reimbursements
Payroll components may include reimbursements for some expenses that an employee bears on behalf of the company. In many cases this helps an employee save taxes. An employee typically has to submit some bills to validate the actual amounts. This has to then be approved typically by their manager and finance team. Some common reimbursement components in Indian Payroll include Telephone Bills, Driver Salary, Fuel Reimbursements etc.

Taxes
Various levels of government require employers to withhold various types of income tax and payroll tax. In the United States, payroll taxes are used to support Social Security and Medicare costs while income taxes are used for other federal and state programs. In Canada, payroll taxes are used to support the government's Pension Plan (CPP or QPP) and Employment Insurance program (EI) while income taxes are used to fund public healthcare and other federal and province/territory programs.

Wage garnishments
A wage garnishment is a court-ordered method of collecting overdue debts that require employers to withhold money from employee wages and then send it directly to the creditor. Wage garnishments are post-tax deductions, meaning that these mandatory withholdings do not lower an employee's taxable income. Unpaid debts that may result in wage garnishments include credit card bills and medical bills, child support and alimony, federal student loans, and tax levies. Each of these garnishments may have different limit on the amount that may be deducted.

Net pay

Net pay is the total amount that an employee receives after all required and voluntary deductions are taken out.

Outsourcing
Businesses may decide to outsource their payroll functions to an outsourcing service like a Payroll service bureau or a fully managed payroll service. These can normally reduce the costs involved in having payroll trained employees in-house as well as the costs of systems and software needed to process a payroll. Where this may reduce the cost for some companies many will foot a bigger bill to outsource their payroll if they have a specially designed payroll program or payouts for their employees. In many countries, business payrolls are complicated in that taxes must be filed consistently and accurately to applicable regulatory agencies. For example, restaurant payrolls which typically include tip calculations, deductions, garnishments, and other variables, can be difficult to manage especially for new or small business owners. Another reason is that company leaders do not have the time to payroll work.

In the UK, payroll bureaus will deal with all HM Revenue & Customs inquiries and deal with employee's queries. Payroll bureaus also produce reports for the businesses' account department and payslips for the employees and can also make the payments to the employees if required. As of 6 April 2016, umbrella companies are no longer able to offset travel and subsistence expenses and if they do, they will be deemed liable to reimburse HMRC any tax relief obtained. Furthermore, recruitment companies and clients may be potentially liable for the unpaid tax.

Another reason many businesses outsource is because of the ever-increasing complexity of payroll legislation. Annual changes in tax codes, Pay as you earn (PAYE) and National Insurance bands, as well as statutory payments and deductions having to go through the payroll, often mean there is a lot to keep abreast of to maintain compliance with the current legislation.

On the other hand, businesses may also decide to utilize payroll software to supplement the efforts of a payroll accountant or office instead of hiring more payroll specialists and outsourcing a payroll company. Payroll software bases its calculation on entered rate, approved data obtained from other integrated tools like the electronic Bundy clock, and other essential digital HR tools.

References

External links

IRS Publication 15 (2010)(Circular E) Employer's Tax Guide
United States Bureau of Labor Statistics

Expense
Employment compensation

Payroll


El Urbanismo restaurativo o integral es una teoría urbanística que se centra en la identificación y potenciación de los llamados dones (gifts), los elementos tangibles o intangibles que dotan de valor positivo a un sector urbano.

Descripción

Este paradigma parte de una visión sistémica de lo urbano. Es confundido en algunas ocasiones con una tendencia del urbanismo regenerativo centrada en la perspectiva ecosistémica, la cual no reconoce suficientemente a los actores (humanos) como parte del sistema, con una mirada y acciones afectadas por sus intuiciones, ideas preconcebidas y prejuicios, sino como ente objetivo en su totalidad. El urbanismo restaurativo se distancia con respecto al urbanismo tradicional, habitualmente consistente en la eliminación del entorno previo, y la planificación completa. Además, procura evitar el diseño de soluciones que eliminen aspectos urbanos que generan beneficios a la comunidad (sociales, económicos, o culturales)

La profesora Nan Ellin, de la Universidad de Utah es una de las principales expositoras de esta metodología. Ha desarrollado un proceso llamado VIDA. Esté acrónimo de Visión, Inspiración, Demostración y el Abogar (en el sentido de intercesión, defensa) (Visioning, Inspiring, Demonstrating, Advocating) pretende estimular y contagiar de vitalidad al lugar que se interviene. VIDA es el resultado de hallazgos y de trabajo interdisciplinar que se integran a la intervención urbanística, y que provienen de enfoques de fortalecimiento comunitario y aprendizaje organizativo. Particularmente se fundamenta en el Desarrollo Comunitario Basado en Activos (McKnight y Kretzmann, 1996), the Creative City (Landry, 2000), Therory U (Schamer, 2007), y el trabajo de Peter Block (2008).

Para la aplicación de VIDA se requiere de la participación de distintos grupos: vecinos, universidades, sector público, empresas, ONGs, etc. Integrando sus distintas aportaciones y perspectivas en un ambiente de sinergias y con el mínimo de competencia entre poderes.

Aplicaciones
Una de las aplicaciones de esta metodología se ha realizado en Phoenix, Arizona, desde 2009. Nan Ellin, entonces profesora de la Universidad Estatal de Arizona, participó con más de 50 estudiantes de más de 14 carreras de dicha institución en colaboración la ciudad de Phoenix para el Plan GreenPhoenix, concretando con otros ciudadanos, empresarios, políticos y vecinos las propuestas. En 2010 la ciudad fue premiada con  429 millones de dólares con fondos de ARRA (American Recovery and Reinvestment Act), gracias al trabajo conjunto del alcalde Gordon, el presidente de la Universidad Estatal de Arizona Michael Crow y la colaboración del Secretario de Energía de Estados Unidos Steven Chu.

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos

Urbanismo

Urbanismo restaurativo


Diese Liste umfasst domestizierte Tierformen (Haustiere) und darüber hinaus einige Wildtierarten, bei denen die Tiere nach einer Zähmung als Nutztiere dienen können.

Domestizierte Säugetiere
Die historisch wichtigsten Nutztiere:
 Rinder
 europäisches Hausrind, dazu Hybriden wie Żubroń, Beefalo
 Zebu (asiatisches Hausrind)
 weitere in Asien domestizierte Rinder: Balirind, Gayal, Hausbüffel, Hausyak, dazu Yak-Rind-Hybriden (Dzo)
 Hausschaf
 Hausziege
 Hausschwein
 Hauspferd
 Hausesel, dazu die Hybriden Maulesel und Maultier

Raubtiere:
 Haushund
 Hauskatze
 Frettchen

Kamele:
 Trampeltier
 Dromedar
 Lama
 Alpaka

Sonstige:
 Hausren
 Hauskaninchen
 Hausmeerschweinchen

Domestizierte Vögel

 Hausente, einschließlich Warzenente
 Hausgans, einschließlich Höckergänse
 Haushuhn
 (Haus-)Perlhuhn
 Pute
 Haustaube

Domestizierte Fische
-Atlantischer Lachs

Karpfen und Goldfisch können als domestiziert betrachtet werden.

Domestizierte Insekten
 Honigbiene
 Seidenspinner

Neu domestizierte Arten
In jüngster Zeit wurden aus unterschiedlichen Gründen einige weitere Tierarten ganz oder teilweise domestiziert, dabei kommt es zu Überschneidungen einzelner Nutzungsformen.

Pelztiere
 Nerz
 Rotfuchs
 Polarfuchs
 Nutria
 Chinchilla
 Waschbär
 Streifenskunk

Labortiere
 Farbmaus
 Wanderratte
 Vielzitzenmaus
 Mongolische Rennmaus
 Goldhamster
 Chinesischer Streifenhamster
 Taufliege

Heimtiere
Einige Arten der als Heimtiere gehaltenen Arten zeigen so weitgehende Domestikationserscheinungen, dass man von Haustieren sprechen kann.

 Wellensittich
 Kanarienvogel
 Japanisches Mövchen
 Zebrafink
 Kurzschwanz-Zwerghamster
 Campbell-Zwerghamster
 Roborowski-Zwerghamster
 Dsungarischer Zwerghamster
 Gewöhnlicher Degu

Ziergeflügel

 Blauer Pfau, einschließlich Spaldingpfau
 Goldfasan
 Zuchtwachtel
 Lachtaube
 Diamanttaube
 Mandarinente
 ...

Gezähmte Wildtiere
 Afrikanischer Strauß
 Arbeitselefant
 Damhirsch
 Gepard oder Jagdleopard
 Jagdfalken

Fotogalerie

Siehe auch
 Liste von Haustierrassen

Einzelnachweise

Tier
!

Liste domestizierter Tiere


Yörenler, Antalya ilinin Elmalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline 133 km, Elmalı ilçesine 23 km uzaklıktadır. Ayrıca mahallede 2006 yılında yeni bir yaya yolu hizmete acılmıştır.

Nüfus

Elmalı'nın mahalleleri

Yörenler, Elmalı


Buchschachtelberg (tschechisch Bučina) ist ein bewaldeter Berg südlich des Ortsteils Henneberg von Johanngeorgenstadt im westlichen sächsischen Erzgebirge, der 973 m hoch ist. Direkt über seinen Gipfel verläuft die Grenze zwischen Sachsen und Tschechien.

Nordwestlich des Buchschachtelberges liegt der Kleine Kranichsee.

Im Winter führt eine Loipe am Buchschachtelberg und weiter über den Scheffelsberg von Henneberg in Richtung Grenze. Bei guter Sicht bietet sich vom Buchschachtelberg ein weiter Blick auf das sächsisch-böhmische Obererzgebirge.

Westlich des Berges verläuft der Buchschachtelgraben bereits auf tschechischem Territorium.

Literatur
Wander- und Wintersportkarte des Erzgebirges, Blatt 3 - Auersberg, im Auftrag des Sächs. Finanzministeriums herausgegeben vom Reichsamt für Landesaufnahme, 1928.

Berg in Sachsen
Berg im Erzgebirge
Berg in Tschechien
Geographie (Johanngeorgenstadt)
Nové Hamry
Geographie (Erzgebirgskreis)
Berg in Europa

Buchschachtelberg


In Sikhism,  (Gurmukhi: ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ caṛhadī kalā) or Charhdi Kala, is the Punjabi term for aspiring to maintain a mental state of eternal resilience, optimism and joy; an acceptance that life ebbs and flows with hardship and to rise above that adversity. Sikhs are ideally expected to be in this positive state of mind as a sign of their contentment with the will of God (), even during times of suffering.

Description
Chardi Kala can be translated as "positive attitude" or "ascending energy". It is also described as being in "high spirits" or "positive, buoyant and optimistic" attitude to life and to the future. Chardi kala is the state of mind in which a person has no negative emotions like fear, jealousy or enmity. Instead the mind has many positive feelings including joy, satisfaction and self-dignity.

Sikhs believe in the will of God (bhana). They also believe that God is without enemies (nirvair), and is always merciful. Hence, humans should accept his will even at times one suffers severe hardship and strive to work through it, to the betterment of others. Thus, chardi kala is the indicator of a Sikh's absolute faith in the Akal Purakh (the God). This attitude allows one to face the hardships with as little harm as possible. This also involves joining and helping others in their hour of need.

Popular culture
In 2021, the Punjabi poet and singer Bir Singh launched a song called Charhdikala, which celebrates the resilience and strength of the farmers during the 2020-2021 protests.

See also

 Khalsa bole

References

Sikh philosophical concepts
Sikh terminology

Chardi kala


Steaua țiganilor (engleză: Star of Gypsies) este un roman științifico-fantastic de Robert Silverberg, prima oară publicat în septembrie 1986 de Donald I. Fine.  În Franța a fost tradus ca L'Étoile des Gitans în noiembrie 1987 de editura Robert Laffont.  A fost nominalizat la Premiul Locus pentru cel mai bun roman science-fiction.

Prezentare

Povestea are loc peste o mie de ani în viitor. Firavul Imperiu galactic creat de omenire printre stele depinde (în ceea ce privește existența sa) de  hiperspațiu și de piloții care pot controla bizarele sale câmpuri de forță. Acești piloți sunt țigani! Dar există un preț pe care ei trebuie să-l plătească pentru abilitățile sale: Steaua Țiganilor, lumea natală unde ei vor să revină cu orice preț. Yakub este regele țiganilor întors din exil, acesta și-a plănuit cu mare atenție revenirea sa la putere.

Note

Legături externe

 Steaua țiganilor (majipoor.com)

Romane științifico-fantastice
Romane de Robert Silverberg
Cărți din 1986

Steaua țiganilor


عين بودينار إحدى بلديات دائرة خير الدين التابعة لولاية مستغانم الجزائرية.

أماكن مأهولة في ولاية مستغانم
عين بودينار

عين بودينار


Diese Liste von Kunstgeschwistern (Geschwister, die Eingang in die Kunstgeschichte gefunden haben) zeigt blutsverwandte Schwestern und Brüder. Geteiltes Erbgut und Aufwachsen im gleichen Milieu begünstigten dabei  eine Arbeitsteilung und Kooperationen zwischen Geschwistern im Kunstbetrieb.

Der Begriff wird als Kunstbrüder oder Kunstschwestern auch benutzt, um lediglich geistige Verwandtschaft auszudrücken.

A
 Benno, Franz, Eugen und Julius Adam
 Anna, Elena, Europa, Lucia, Minerva und Sofonisba Anguissola
 Brüder Asam

B
 Francesco und Leandro Bassano
 Petr und Erik van Blokland
 Ronan & Erwan Bouroullec
 Ambrosius, Abraham und Johannes Bosschaert
 Jan und Pieter Brueghel
 Dawid und Wladimir Burljuk

C
 Agostino und Annibale Carracci
 Achille, Livio und Pier Castiglioni
 Jake und Dinos Chapman

D
 Albrecht, Endres und Hans Dürer
 Marcel, Suzanne und Raymond Duchamp
 Jean und Raoul Dufy

F
 Daniel und Karl Fohr

G
 Konstantin und Tamara Grcic

H
 Frans und Dirck Hals
 Herlinde und Relinde
 Sigmund und Hans Holbein

K
 Ernst, Georg und Gustav Klimt
 Barend und Marinus, Johannes und Hermanus Koekkoek

L
 Brüder von Limburg
 Maik und Dirk Löbbert

M
 Claudia und Julia Müller

O
 Albert und Markus Oehlen

R
 Liesbeth und Angelique Raeven alias L.A. Raeven
 Franz und Johannes Riepenhausen

S
 Wilhelm und Rudolf Schadow
 Ludwig und Martin Schongauer
 Kiki und Seton Smith
 Doug und Mike Starn

U
 Franz und Michelangelo Unterberger

V
 Aubin und Simon Vouet

Literatur
 Künstlerbrüder von den Dürers zu den Duchamps. Begleitbuch zur Ausstellung im Haus der Kunst in München, Leon Krempel, ISBN 3865680437

Einzelnachweise

Liste (Künstler)

Kunstgeschwister


An Anthurium schunkei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kurt Krause. An Anthurium schunkei in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium schunkei


Knjige u 1730. godini.

Stranica obuhvaća samo važne odnosno značajne umjetničke, znanstvene, kronike, zakonske i sl. knjige.
Obuhvaća i ako je objavljen prijevod i/ili pretisak nakon više desetljeća, stoljeća i tisućljeća.
Može se posebno navesti kad je napisana i kad je objavljena, jer nije rijetko veliko vremensko odstupanje dok je važna knjiga bila samo u rukopisu do vremena tiskane objave.

Hrvatska i u Hrvata

Svijet
 VITA S. JOANNIS NEPOMUCENI, SIGILLI SACRAMENTALIS PROTOMARTYRIS, Bohuslav Balbinus. Izdavač: Sumptibus et cura Joannis Andreae Pfeffel, Augustae Vindelicorum. Broj stranica: 76. Rijetka knjiga.

Izvori

Godine 18. stoljeća
1730.

Knjige u 1730.


Jablonewka () ist ein russischer Ortsname:
 Jablonewka (Kaliningrad), Siedlung im Rajon Gurjewsk, Oblast Kaliningrad (Lichtenhagen, Kreis Königsberg/Samland, Ostpreußen)
 Jablonewka (Nowosibirsk), Siedlung im Rajon Tschistoosjornoje, Oblast Naowosibirsk

Siehe auch:
 Jablonowka
 Jabluniwka

Jablonewka


أرخبيل قورية أرخبيل يقع في الوسط التونسي شرق مدينة المنستير، وهو يضم جزيرتين قاريّتان ومجموعة جزيرات صخرية أخرى هما:
 قورية.
 كونيليارة.
طول الجزيرة الكبيرة (قورية)، 3،5 كيلو مترا وعرضها كيلومترين، وهي تغطي حوالي 270 هكتار.تمفصلها عن قورية الصّغيرة (كونيليارة) مسافة ميلين، وتبلغ مساحتها حوالي مائة هكتار، تتكون معظمها من أراض منخفضة وسهول المد والجزر. تتكون الركيزة من الحجر الرملي وصخور كربونية تغطيها الرمال ألّتي جلبها البحر. جزر قورية مسطحة ومنخفضة (ارتفاعها 5 متر بحد أقصى فوق مستوى سطح البحر).

هذه الجزر تلعب دورا هاما من حيث التنوع البيولوجي : فهي محطّة هامّة لتوقّف طيور ذات أهمّيّة مثل فصيلة من النوارس تدعى علميّا (Chroicocephalus genei) وهي مصنّفة على أنّها مهدّدة. كما أنها تشكل أهم مواقع التّعشيش للسلاحف البحرية ضخمة الرأس (Caretta caretta في اللاتينية) في جنوب البحر الأبيض المتوسط، وبالتّالي فإنّ هتان الجزيرتان تشكّلان بذلك نظاما إيكولوجيّا ضعيفا.

من الجدير بالذكر أن في شمال الجزر وعلى أعماق ضحلة جدا, توجد تشكيلات في قاع البحر لمواد ووسط أحيائيّة تعدّ نادرة جدّا ومهدّدة في منطقة البحر الأبيض المتوسط.

ملاحظة

هذا المقال مترجمة كلّيّا أو جزئيّا من الفرنسيّة إلى العربيّة, المقال الأصلي هو:أرخبيل قورية, قائمة الكتّاب الأصليّين للمقال: الكتّاب

مراجع

أرخبيلات البحر الأبيض المتوسط
جزر تونس
محميات بحرية
ولاية المنستير

أرخبيل قورية


Reacția Thorpe este o reacție organică descrisă ca fiind o auto-condensare a nitrililor alifatici, prin intermediari enamine, fiind catalizată de baze. Reacția a fost descoperită de către Jocelyn Field Thorpe.

Reacția Thorpe-Ziegler
Reacția Thorpe-Ziegler  (denumită după Jocelyn Field Thorpe și Karl Ziegler) este variantă a reacției Thorpe care presupune o condensare intramoleculară, astfel că în urma acesteia, prin hidroliză acidă, se obține o cetonă ciclică. Această reacție este asemănătoare cu condensarea Dieckmann.

Vezi și
 Condensare Dieckmann

Referințe

Legături externe
 Thorpe-Ziegler reaction: 4-Phosphorinanone, 1-phenyl- Organic Syntheses, Coll. Vol. 6, p. 932 (1988); Vol. 53, p. 98 (1973) Link

Th
Thorpe

Reacție Thorpe


Solitüde steht für:
 Solitüde (Flensburg), Stadtbezirk und Strandbad an der Flensburger Förde
 klassizistisches Gebäude in Dessau-Wörlitz, siehe Sieglitzer Berg #Solitüde
 Sommersitz der Äbtissin von Herford in der Gemeinde Hiddenhausen in Nordrhein-Westfalen, siehe Sundern (Hiddenhausen)

Siehe auch:
 Solitude (Begriffsklärung)

Solitüde


Los Angeles Lakers, Los Angeles, Kaliforniya merkezli bir Amerikan profesyonel basketbol takımıdır. NBA'de Batı Konferansı'na bağlı Pasifik Grubu'nda mücadele etmektedir. İç saha karşılaşmalarını Staples Center'da oynamaktadır. Lakers şu anda birçok yorumcuya göre tarihin en başarılı takımlarından birisi konumunda yer almaktadır. 2020 yılındaki kazanılan son şampiyonluk itibarıyla Lakers'ın toplam 17 NBA şampiyonluğu bulunmaktadır. 2013 yılında yayınlanan Forbes dergisinin bir sayısına göre 1 milyar dolarlık tahmini değeriyle NBA'in en değerli ikinci takımıdır.

Lakers aslen Detroit'te başlayan Detroit Gems takımının el değiştirmesiyle kuruldu. Sadece bir sene Detroit'te kalan Gems (1946-1947), 1947 yılında Ben Berger ve Morris Chalfen tarafından 15.000$ karşılığında satın alındı. Minneapolis şehrine taşınan takım Minneapolis Lakers adını aldı. İlk başlarda Millî Basketbol Ligi'nde mücadele eden Lakers 1948 yılında NBL şampiyonu oldu. Ayrıca takımın Pivot'u George Mikan'da bu dönemde draft edildi ve Mikan NBA'in resmi sitesi tarafından ligin ilk süperstarı olarak gösterildi. 1949 yılında oluşturulan NBA'den sonra takım Minneapolis adında 6 yılda 5 şampiyonluk yaşadı. 1950'lerin sonunda yaşanan ekonomik sıkıntılar ve Mikan'ın emekli olmasıyla beraber takım 1960-61 sezonu başında Los Angeles şehrine taşındı.

Hall of Famerlar Elgin Baylor ve Jerry West liderliğinde, Los Angeles 1960'lı yıllarda 6 kez NBA Finalleri'ne yükseldi, ancak ikisini başka takımlara 4'ünü ise uzun süreli bir ezeli rekabete girecekleri Boston Celtics'e kaybettiler. 1968 yılında Lakers dört kez MVP seçilmiş Pivot Wilt Chamberlain'i, kadrosuna kattı ve 1969 ile 1970 Finalleri'nde kaybettikten sonra onlar yeni baş antrenör Bill Sharman önderliğinde 1972 yılında NBA şampiyonu oldular. Bu takımın Los Angeles adında tarihinde kazandığı birinci şampiyonluk oldu. West ve Chamberlain emekli olduktan sonra takım bir başka MVP seçilmiş Pivot, Kareem Abdul-Jabbar'ı kadroya kattı, ancak 1970'lerin sonları Lakers için başarısız denecek sonuçlarla geçti. 1980'lerde Lakers Magic Johnson liderliğinde temel olarak fast break hücumuna dayalı "Showtime" lakaplı bir sistem üzerinden basketbol oynuyordu. Takım bu hücum sistemi ile 1985 yılında Celtics'e karşı kazanılan şampiyonlukta dahil olmak üzere dokuz yıllık sürede beş şampiyonluk yaşadı. Bu ekip içindeki en önemli parçalar Hall of Fame seçilen Johnson, Abdul-Jabbar ve James Worthy ve Hall of Fame koç Pat Riley'di. Abdul-Jabbar ve Johnson'ın emekli oluşundan sonra, takım 1996 yılında Shaquille O'Neal ve Kobe Bryant'ı almadan önce 1990'ların başlarında hep orta sıra takımı olarak mücadele etti. O'Neal, Bryant ve bir başka Hall of Fame koç Phil Jackson liderliğinde Los Angeles 2000-2002 yılları arasında üst üste üç şampiyonluk kazandı. Takım böylece tarihinde ikinci three peat'ı gerçekleştirmiş oldu. 2004 ve 2008 NBA Finalleri'ni kaybettikten sonra Lakers, Kobe Bryant önderliğinde sırasıyla 2009'da Orlando Magic'i, 2010'da Boston'u mağlup ederek iki şampiyonluk daha kazandı.

Rekorlar bazında Lakers 1971-72 sezonunda yakaladığı 33 maçlık galibiyet serisi NBA tarihinin en uzun galibiyet serisidir. Tarihi boyunca 16 Hall of Fame seçilmiş oyuncu ve koç Los Angeles'ta forma giydi, bunların 4 tanesi baş antrenördür. Dört Lakers'lı Kareem Abdul-Jabbar, Magic Johnson, Shaquille O'Neal ve Kobe Bryant toplam 8 kez NBA En Değerli Oyuncu Ödülü kazandı.

Takım tarihi

1947-1948 & 1948-1959: Kuruluş ve Minneapolis hanedanlığı

Lakers ilk olarak 1946 yılında Detroit'te kurulan Detroit Gems takımının el değiştirmesiyle kuruldu. Sadece bir sene 1946-47 sezonunda Detroit'te kalan Gems, 1947 yılında Minnesotalı bir yatırımcı grubu olan Ben Berger ve Morris Chalfen tarafından 15.000$ karşılığında satın alındı. Minneapolis spor yazarı Sid Hartman iki tarafın anlaşmasının perde arkasında önemli rol oynadı. Daha sonra ekip takma adını "10.000 Göller Ülkesi" olarak belirledi. Hartman ayrıca takımın baş antrenörlük konusunda St. Thomas Kolejini çalıştıran John Kundla'yı koçluğa getirmesinde önemli rol oynadı.

Lakers o dönemde forvet Jim Pollard, oyun kurucu Herm Schaefer ve pivot George Mikan gibi NBL'nin dominant oyuncularını kadrosuna kattı. Nitekim takım ilk sezonunda 43-17'lik bir derece elde ederek lig lideri oldu.

Oyuncular

Güncel kadro

Emekli formalar

Formalar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Los Angeles Lakers Resmi Sitesi
 Club Lakers - Geniş bir taraftar sitesi
 LakersGround.net - 1995'ten beri aktif hayran sitesi

NBA takımları
Los Angeles'taki basketbol takımları
1947'de kurulan basketbol kulüpleri
1947'de Minnesota'da kurulan oluşumlar

Los Angeles Lakers


Cônego Francisco Maria Bueno de Sequeira (Patos de Minas, 10 de junho de 1895 - 12 de setembro de 1979) foi sacerdote, escritor e professor mineiro.

Biografia
Francisco Maria Bueno de Sequeira, filho de Francisco Bueno de Sequeira, descendente de Amador Bueno e Jovina Adelina da Cunha.

Em 1910 foi estudar no Colégio do Caraça, onde fez o Seminário Menor. Em Campanha, cursou filosofia e teologia no Seminário Maior Diocesano. Foi ordenado sacerdote em 20 de dezembro de 1919. Exerceu o ministério em Campanha, Lavras e São Gonçalo do Sapucaí, onde permaneceu até 1940.

E março de 1920 assumiu a direção do semanário católico O Cruzeiro do Sul da diocese de Campanha.

Foi professor de latim do Colégio Municipal de Belo Horizonte a partir de 1954.

Foi membro da Academia Mineira de Letras (cadeia nº 11).

Obras

Ficção

 A Ação da Analogia no Português - Sintaxe
 Raimundo Correia: Sua Vida e Sua Obra - Ensaio Bio-Bibliográfico (1942)
 Casca Grossa (poesias) (1945)
 A Ação da Analogia no Português - Tese de Concurso (1950)
 A Última Mulher (contos) (1955)
 Navegação em Alto-mar (1968)
 Passeio Literário (1970)
 Aparecida: uma novela sobre a história da imagem antes de ter sido encontrada no Rio Paraíba em 1717 (1944)

Escritores de Minas Gerais
Membros da Academia Mineira de Letras
Alunos do Colégio do Caraça

Bueno de Sequeira


An Rhaphidophora bonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler ngan Kurt Krause. An Rhaphidophora bonii in nahilalakip ha genus nga Rhaphidophora, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhaphidophora (Araceae)

Rhaphidophora bonii


Le Parti communiste du Swaziland (Communist Party of Swaziland, CPS) est un parti politique communiste swatinien, fondé le . Le parti a été interdit par le régime du souverain , peu après sa fondation, et il est contraint d'opérer clandestinement. Le parti a son siège à Kamhlushwa, en Afrique du Sud.

Le parti se veut démocratique, non raciste et non sexiste. Le parti a pour but, entre autres, l'autorisation de tous les partis, la fin de l'autocratie monarchique, ou encore le droit des travailleurs de s'organiser en syndicats.

Le parti est actif dans les manifestations d'Eswatini de 2021.

Références

Parti politique communiste en Afrique
Parti politique fondé en 2011
Politique en Eswatini
Parti politique communiste interdit

Parti communiste du Swaziland (2011)


1950 දී බටහිර යුරෝපීය රටවල් වර්ණ රූපවාහිනී ප්‍රචාරණය කිරීමට සැලසුම් කරන විට ඔවුන් දැනට පවතින ඇමරිකානු NTSC සම්මතය යුරෝපීය ජව ජාලවල 50Hz AC සංඛ්‍යාතයට නොගැලපීමේ ගැටලුවට මුහුණ දෙන ලදී. මීට අමතරව NTSC පරිපූර්ණ සම්ෙප්‍ර්ෂණ තත්වවලට වඩා අඩු තත්ව යටතේ වර්ණ සංයෝග ආකාරයේ වෙනස් කිරීම ඇතුළත්ව දුර්වලතා කිහිපයක් පෙන්නුම් කරන ලදී. එම හේතු නිසා SECAM හා PAL සම්මතවල දියුණු වීම ආරම්භ වන ලදී. මෙහි අරමුණ වූයේ 50Hz රූප සංඛ්‍යාතයකින් හා NTSC ට වඩා හොඳ වර්ණ රූපවලින් යුත් වර්ණ ටීවී සම්මතයක් සපයා දීමයි.

PAL ජර්මනියේ ටෙලිෆන්කන් හි වෝල්ර් බ්රච් විසින් නිපදවන ලදී. ආකෘතියේ ප්රථම එලි දැක්වීම 1963 දී සිදු කළ අතර ප්රථම විකාශනය 1967 දී එක්සත් රාජධානියේ දී හා ජර්මනියේ දී ආරම්භ විය.

ටෙලිෆන්කන් ආයතනය පසුව ප්රංශ ඉලෙක්ට්රොනික නිෂ්පාදකයකු වූ තොම්සන් විසින් මිළට ගන්නා ලදී. තවද තොම්සන් විසින් ඓතිහාසිකව ප්රථම යුරෝපීය වර්ණ රූපවාහිනී සම්මතය වූ හේනරි ඩි ෆ්රාන්ස් නිර්මාණය කළ SECAM සම්මතය නිර්මාණය වූ කම්පැනි ජෙනරල් ඩි ටෙලිවිෂන් ආයතනය ද මිළට ගන්නා ලදී. වර්තමානයේ දී තොම්සන් ඔහු එයට ඇතුල් වීමට පෙර NTSC නිමානය කළ ඉලෙක්ට්රොනික උපාංග සඳහා වූ RCA  වර්ගයේ සම අයිතිකරු ද වේ.

PAL යන වදන අවිධිමත් ලෙස බහුලව භාවිතා කරන්නේ 625-line/ 50Hz (576i, මූලිකව යුරෝපීය) රූපවාහිනී පද්ධති හැඳින්වීමට හා 525-line/60Hz (480i මූලිකව උතුරු ඇමරිකානු/මධ්යම ඇමරිකානු/ජපාන) NTSC පද්ධතිවලින් වෙන් කොට දැක්වීමටය. ඒ අනුවම DVD ද PAL හෝ NTSC ලෙස (අවිධිමත්ව රේඛා ගණනයට හා රාමු සීඝ්රතාවයට අදාල වේ) ලේබල්ගත කර ඇති නමුත් තාක්ෂණිකව යුරෝපානු තැටිවල PAL කොටස්වලින් යුත් වර්ණ නැත. මෙම භාවිතය මඟින්, පරිශීලකයන් PAL මඟින් අර්ථ දක්වන්නේ රූපවල විභේදක බලය යන  පිළිගැනීමට ඔවුන් යොමු කරන නමුත් එය එසේ නොවේ. PAL වර්ණ පද්ධති ඕනෑම විභේදක බලයක් හා රාමු සීඝ්රතාවයක් සමඟ සම්බන්ධව භාවිතා කළ හැකි අතර එවැනි සම්බන්ධතා බොහෝමයක් පවතී. සංසංදනාත්මක ලෙස NTSC වීඩියෝ මාර්ගය හා රාමු ආකෘතිය අර්ථ දක්වයි.

රූපවාහිනී - PAL සම්මතයේ ඉතිහාසය


Karafuto (prefektura), bivša japanska prefektura
 Tvrđava Karafuto
 Karafutsko svetište
 Karafutski pas, Sahalinski haski
 Vrata snijega ljeta 1945. Karafuto, jap. film iz 1974. (樺太1945年夏 氷雪の門)

Karafuto