Velupillai Prabhakaran (; ; ), (26 November 1954 – 18 May 2009) was an Eelam Tamil revolutionary. Prabhakaran was a major figure of Tamil nationalism, and the founder and leader of the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE). The LTTE was a militant organization that sought to create an independent Tamil state in the north and east of Sri Lanka in reaction to the oppression of the country's Tamil population by the Sri Lankan government. Under his direction, the LTTE undertook a military campaign against the Sri Lankan government for more than 25 years.

Prabhakaran was the youngest of four children, born in Valvettithurai, on Sri Lanka's Jaffna peninsula's northern coast. Considered the heart of Tamil culture and literature in Sri Lanka, Jaffna was concentrated with growing Tamil nationalism, which called for autonomy for Tamils to protest the discrimination against them by the Sinhalese-dominated Sri Lanka government and Sinhalese civilians since the country's independence from the United Kingdom in 1948.

Founded in 1976, the LTTE came to prominence in 1983 after it ambushed a patrol of the Sri Lanka Army outside Jaffna, resulting in the deaths of 13 soldiers. This ambush, along with the subsequent pogrom that resulted in the deaths of thousands of Tamil civilians, is generally considered the start of the Sri Lankan Civil War. After years of fighting, including the intervention of the Indian Army (IPKF), the conflict was halted after international mediation in 2001. By then, the LTTE, which came to be known as the Tamil Tigers, controlled large swathes of land in the north and east of the country, running a de facto state with Prabhakaran as its leader. Peace talks eventually broke down, and the Sri Lanka Army launched a military campaign to defeat the LTTE in 2006.

Prabhakaran, who had said, "I would prefer to die in honour rather than being caught alive by the enemy", was killed in a firefight with the Sri Lankan Army in May 2009. Charles Anthony, his eldest son, was also killed. Additionally, the bodies of his wife and daughter were reportedly found by the Sri Lankan army; the Sri Lankan government later denied the report. His 12-year-old second son was executed a short time later. Prabhakaran's reported death and the subsequent ceasefire announcement by Selvarasa Pathmanathan, the Tigers' chief of international relations, brought an end to the armed conflict.

A significant figure of Sri Lankan Tamil nationalism, Prabhakaran is often seen as a martyr by Sri Lankan Tamils. However, he is acknowledged to have created one of the most ruthless and sophisticated insurgencies of the modern era, with many of the tactics he pioneered influencing political militant groups globally. Prabhakaran himself argued that he chose military means only after observing that nonviolent means were ineffectual and obsolete, especially after the Tamil Eelam revolutionary Thileepan's fatal hunger strike in 1987 had no effect. Influenced by prominent Indian nationalists Subhas Chandra Bose and Bhagat Singh, who fought the British Empire, Prabhakaran declared that his goal was 'revolutionary socialism and the creation of an egalitarian society'.

Early life
Velupillai Prabhakaran was born in the northern coastal town of Valvettithurai on 26 November 1954, the youngest of four children, His parents, Thiruvenkadam Velupillai and Vallipuram Parvathy, belonged to the Karaiyar community. Thiruvenkadam Velupillai was the District Land Officer in the Ceylon Government. He came from an influential and wealthy family who owned and managed the major Hindu temples in Valvettithurai.

Angered by the discrimination and violent persecution against Tamil people by successive Sri Lankan governments, Prabhakaran joined the student group Tamil Youth Front (TYF) during the standardisation debates. In 1972, he founded the Tamil New Tigers (TNT), a successor to many earlier organizations that protested against the post-colonial political direction of the country, in which the minority Sri Lankan Tamils were pitted against the majority Sinhalese people.

In 1975, after becoming heavily involved in the Tamil movement, he carried out the first major political assassination by a Tamil group, shooting Alfred Duraiappah, the mayor of Jaffna, at point-blank range in front of the Hindu temple at Ponnaalai. The assassination was in response to the killings of Tamils in the 1974 Tamil conference incident, for which Duraiappah was blamed due to having backed the then-ruling Sri Lanka Freedom Party.

Liberation Tigers of Tamil Eelam

Founding of the LTTE
In the early 1970s, United Front government of Sirimavo Bandaranaike introduced the policy of standardisation which made the criteria for university admission lower for the Sinhalese than for the Tamils. Several organizations to counter this act was formed by Tamil students. Prabhakaran, aged 15, dropped out of school and got associated with the Kuttimani-Thangathurai group (which evolved later into TELO) formed by Selvarajah Yogachandran (known as Kuttimani) and Nadarajah Thangathurai who both also hailed from Valvettithurai.

Prabhakaran along with Kuttimani, Ponnuthurai Sivakumaran and other prominent rebels joined the Tamil Manavar Peravai formed by a student named Satiyaseelan in 1970. This group comprised Tamil youth who advocated the rights of students to have fair enrollment. In 1973, Prabhakaran teamed up with Chetti Thanabalasingam and with a fraction of the Tamil Manavar Peravai to form the Tamil New Tigers (TNT). Their first notable attack was held at the Duraiappa stadium in Jaffna placing a bomb in an attempt to murder the Jaffna Mayor Alfred Duraiappah. A member of the Sri Lanka Freedom Party who was loyal to Sirimavo Bandaranaike, Duraiappah was seen as a traitor by the Tamil masses. Failing the attempt, Prabhakaran managed to shoot and kill Duraiappah who was on a visit at a Hindu temple at Ponnalai on 27 July 1975.

On 5 May 1976, the TNT was renamed the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), commonly known as the Tamil Tigers.

Eelam War I
The LTTE by the 1980s operated in more attacks against police and military forces. On 23 July 1983, the LTTE ambushed an army patrol and killed 13 Sri Lankan soldiers in Thirunelveli, Sri Lanka. As a response to this were one of the worst government sponsored anti-Tamil riots held (the event known as Black July) resulting in the destruction of Tamil houses and shops and death of hundreds of Tamils and making over 150 000 Tamils homeless.
As a result of the riots were several Tamils joining the LTTE and the LTTE marked the beginning of the Eelam War I. With Prabhakaran being the most wanted man in Sri Lanka, he had said in 1984, "I would prefer to die in honour rather than being caught alive by the enemy." Prabhakaran held his first speech on 4 August 1987 at the Suthumalai Amman temple in front of over 100 000 people explaining the position of the LTTE. This speech is seen as a historic turning point in the Sri Lankan Tamil nationalism. In the same year, Asiaweek compared Prabhakaran to revolutionary Che Guevara, while Newsweek called him "the stuff of legend".

Assassination of Rajiv Gandhi
The LTTE were allegedly involved in the assassination of Rajiv Gandhi, the ex-prime minister of India in 1991, which they denied involvement and alleged the event as an international conspiracy against them. However, in a 2011 interview, Kumaran Pathmanathan, who was the Treasurer of LTTE and its chief arms procurer, apologized to India for Velupillai Prabhakaran's "mistake" of killing former Prime Minister Rajiv Gandhi. He further said Rajiv's assassination was "well planned and done actually with Prabhakaran and (LTTE intelligence chief Pottu Amman). Everyone knows the truth". The TADA Court issued an arrest warrant for plotting of the assassination of Rajiv Gandhi. In October 2010 the charges against Prabhakaran  were dropped by the TADA Court after the Central Bureau of Investigation filed a report stating that he was dead and the case was closed.

Peace talks
Prabhakaran's first and only major press conference was held in Killinochchi on 10 April 2002.  It was reported that more than 200 journalists from the local and foreign media attended this event and they had to go through a 10-hour security screening before the event in which Anton Balasingham introduced the LTTE leader as the "President and Prime Minister of Tamil Eelam." A number of questions were asked about LTTE's commitment towards the erstwhile peace process and Prabhakaran and Dr. Anton Balasingham jointly answered the questions. Repeated questions about his involvement in the Rajiv Gandhi assassination were only answered in a sober note by both Balasingham and Prabhakaran. They called it a "tragic incident" ("Thunbiyal Chambavam", as quoted in Tamil) they requested the press "not to dig into an incident that happened 10 years ago."

During the interview, he stated that the right condition has not risen to give up the demand of Tamil Eelam. He further mentioned that "There are three fundamentals. That is Tamil homeland, Tamil nationality and Tamil right to self-determination. These are the fundamental demands of the Tamil people. Once these demands are accepted or a political solution is put forward by recognising these three fundamentals and our people are satisfied with the solutions we will consider giving up the demand for Eelam." He further added that Tamil Eelam was not only the demand of the LTTE but also the demand of the Tamil people.

Prabhakaran also answered a number of questions in which he reaffirmed their commitment towards the peace process, quoted "We are sincerely committed to the peace process. It is because we are sincerely committed to peace that we continued a four month cessation of hostilities" was also firm in de-proscription of the LTTE by Sri Lanka and India, "We want the government of India to lift the ban on the LTTE. We will raise the issue at the appropriate time."

Prabhakaran also insisted firmly that only de-proscription would bring forth an amenable solution to the ongoing peace process mediated by Norway: "We have informed the government, we have told the Norwegians that de-proscription is a necessary condition for the commencements of talks."

Sri Lankan Army Northern offensive and death
When the Sri Lankan military rapidly advanced into the last LTTE held territory in the final days of 2008–2009 SLA Northern offensive, Prabhakaran and his top leadership retreated into Vellamullivaikkal, Mullaitivu. Fierce fighting occurred between LTTE and the Sri Lanka Army during these last few days. At around 3:00 a.m. on 18 May 2009, Prabhakaran's son Charles Anthony tried to break the defenses of the Army, but was unsuccessful. He died along with around 100 other LTTE fighters. Troops found 12 million rupees in his possession. By noon that day, reports emerged that Prabhakaran was killed by a rocket attack while trying to flee the conflict zone in a captured ambulance and his body was badly burned. But this rumour was proven false in a short while. Skirmishes occurred also in the evening of 18 May around eastern bank of Nandikadal lagoon. A team of LTTE cadres consisting of 30 most loyal bodyguards of Prabhakaran and Prabhakaran himself tried to sneak through the mangrove islands of Nandikadal to its west bank. It has been alleged that one bodyguard had a can of gasoline with him to burn the Tiger leader's body if he was killed or committed suicide. This was to prevent the enemy seizing his body. Clearing and mopping-up operations were carried out by troops under Colonel G. V. Ravipriya from 3:30 pm to 6:30 pm that evening, but they did not encounter this last group of LTTE fighters that day. At 7:30 am next morning, mopping-up operations started again. This time, they were confronted by the fighters, led by Prabhakaran himself. Fighting went on until 9:30 am 19 May 2009. The firing stopped as all LTTE fighters died in the battle. Troops started collecting bodies again. This time, Sergeant Muthu Banda, attached to Sri Lanka Army Task Force VIII, reported to Ravipriya that a body similar to Prabhakaran's had been found. After the body, which was floating among the mangroves, was brought ashore, Colonel Ravipriya positively identified it as that of the leader of the LTTE. A dog tag marked 001, two pistols, a T56 rifle with telescopic sight, a satellite phone, and a canister filled with diabetic medicine were found along with the body.

At 12:15 pm army commander Sarath Fonseka officially announced Prabhakaran's death on TV. At around 1:00 pm his body was shown in Swarnavahini for the first time. Prabakaran's identity was confirmed by Karuna Amman, his former confidant, and through DNA testing against genetic material from his son, who had been killed earlier by the Sri Lankan military. Circumstantial evidence suggested that his death was caused by massive head trauma, several claims on his death have been made and its alleged that his death is due to a shot at close range. There are also allegations that he was executed, a claim vehemently denied by Sri Lankan authorities. Karuna Amman claimed Prabhakaran shot himself but it was denied by Fonseka who claimed the injury was from shrapnel citing the lack of an exit wound. A week later, the new Tamil Tiger leader, Selvarasa Pathmanathan, admitted that Prabhakaran was dead.

Alleged claims of survival
Despite the announcement of his death by both the Government and LTTE remnants, certain groups and media have claimed that Prabhakaran survived the war and managed to escape. In 2009 a Tamil website showed an image showing Prabhakaran viewing a news report of his death in TV which was sent to France 24 as proof of his survival. But France 24 noted that the photo appeared to be photoshopped. In 2010 Pro-LTTE website TamilWin claimed that the body of Prabhakaran shown belonged to a Sri Lankan soldier showing images of a Prabhakaran look-alike in the Sri Lankan army. The theory of Prabhakaran's survival is also supported by Tamil Nadu politician Vaiko who claims Prabhakaran would emerge from hiding at the right time. The claim of Prabhakaran's survival was reiterated in 2023 by Indian activist Pazha Nedumara, who declared through a press conference held at Thanjavur that the slain leader of LTTE is "still alive and doing well" and that he has been in contact with Prabhakaran's family. The claim was rejected by Sri Lanka which issued a statement stating that Prabhakaran's corpse had been confirmed by his close associates as well as DNA testing.

Philosophy and ideology
Prabhakaran was influenced by prominent Indian nationalists Subhas Chandra Bose and Bhagat Singh, who fought the British Empire. Prabhakaran never developed a systematic philosophy, but did declare that his goal was 'revolutionary socialism and the creation of an egalitarian society'. His rare interviews, his annual Tamil Eelam Heroes Day speeches and the LTTE's policies and actions can be taken as indicators of Prabhakaran's philosophy and ideology. Religion was not a major factor in his philosophy or ideology; the Tamil Tigers' ideology emerged from Marxist-Leninist thought and was explicitly secular. Its leadership professed opposition to religion. It focused single-mindedly on attaining an independent Tamil Eelam. The following are important aspects of Prabhakaran's philosophy and ideology.

Eelam Tamil nationalism
Prabhakaran is often seen as a martyr to the Eelam Tamil people. His source of inspiration and direction was Eelam Tamil nationalism, and his stated and ultimate ideal was to get Tamil Eelam recognised as a nation as per the U.N. Charter that guarantees the right of a people to political independence. The LTTE also proposed the formation of an Interim Self Governing Authority during Peace Negotiations in 2003. Former Tamil guerrilla and politician Dharmalingam Sithadthan has remarked that Prabhakaran's "dedication to the cause of the Tamil Eelam was unquestionable, he was the only man in Sri Lanka who could decide if there should be war or peace."

Militarism of the LTTE
Prabhakaran explicitly stated that an armed struggle is the only way to resist asymmetric warfare, in which one side, that of the Sri Lankan government, is armed and the other comparatively unarmed. He argued that he chose military means only after observing that non–violent means have been ineffectual and obsolete, especially after the Thileepan incident. Thileepan, a Lt. colonel rank officer adopted Gandhian means to protest against the IPKF killings by staging a fast unto death from 15 September 1987, and by abstaining from food or water until 26 September, when he died in front of thousands of Tamils who had come there to fast along with him.

Tactically, Prabhakaran perfected the recruitment and use of suicide bomber units. His fighters usually took no prisoners and were notorious for assaults that often left every single enemy soldier dead. Interpol described him as someone who was "very alert, known to use disguise and capable of handling sophisticated weaponry and explosives." He was called as "military genius" by western military experts.

Personal life
Prabhakaran was married to Mathivathani Erambu on 1 October 1984. The military spokesman Udaya Nanayakkara said in May 2009 that there was no information about the whereabouts of the remaining members of Prabhakaran's family. "We have not found their bodies and have no information about them," he said. It is thought that the entire family was wiped out; the bodies of Mathivathani, Duvaraga and Balachandran reportedly were found in a bushy patch about 600 meters away from where Prabhakaran's body was found. It is now alleged that his 12-year-old son was executed.

Prabhakaran's parents, Thiruvenkadam Velupillai and Parvathi, both in their 70s, were found in the Menik Farm camp for displaced people near the town of Vavuniya. The Sri Lankan military and the government gave public assurances that they would not be interrogated, harmed or ill-treated. They were taken into Sri Lankan military custody until Vellupillai's death in January 2010. Prabhakaran has a sister, Vinodini Rajendaran.

Other names
Prabhakaran had over the years built up the LTTE into a powerful movement running a shadow state and had acquired the status of being "Thesiya Thalaivar" (National Leader of the Land). He was called thambi, meaning younger brother, by Eelam Tamil elders. which was also his pet name since he was the youngest in his family. He was also called as Anna/Annai, meaning 'elder brother' by his younger cadets and the younger Eelam Tamil people. Prabhakaran was also called "Karikalan" for his bravery and his administration (in reference to Karikala Chola, a famous Chola king who ruled in Sangam Age.) He was also raised to divine status as "Sooriyathevan" (God of the Sun) by his followers. This was a title used by some of his supporters and within the LTTE to emphasize his leadership and charisma. It's important to note that Prabhakaran was a controversial figure and his moniker as "Sooriyathevan" was symbolic rather than a religious or widely accepted title.

In popular culture

Films

See also
 LTTE Commanders
 Nadarajah Thangathurai
 Ponnuthurai Sivakumaran
 Selvarajah Yogachandran
 Seeman

Notes

References

Further reading
 Rajan Hoole. (2001) The Arrogance of power, UTHR (J), Colombo.
 Pratap, Anita. Island of Blood: Frontline Reports From Sri Lanka, Afghanistan and Other South Asian Flashpoints (2001).

External links
 United States Pacific Command Assessment of Prabhakaran
 BBC Profile – The enigma of Prabhakaran
 BBC News Report – Reclusive Tamil rebel leader faces public (2002)
 The Pirabaharan Phenomenon
 Final Showdown for Tamil Tiger Chief Prabhakaran The Times of India, 23 April 2009
 Claims of Massacre as Tamil Tiger Leaders Die by Robert Bosleigh, The Times, 19 May 2009

Interviews and speeches

 Prabakaran in First Person – T.S. Subramanian – April 2002 – Press Meet

1954 births
2009 deaths

Deaths by firearm in Sri Lanka
Fugitives wanted by Sri Lanka
Liberation Tigers of Tamil Eelam members
Sri Lankan Christians
Sri Lankan revolutionaries
Sri Lankan Tamil rebels
Tamil Eelam
Assassination of Rajiv Gandhi
Indian Peace Keeping Force
Tamil nationalism

Velupillai Prabhakaran


هنا قائمة بالبطولات الأسترالاسية لكرة المضرب، المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1922:

فردي رجال

 جيمس أندرسون هزم  جيرالد باترسون 6-0 3-6 3-6 6-3 6-2

فردي سيدات

 مارغريت موليسوورث هزم  إيسنا بويد 6-3, 10-8

مراجع

أستراليا في 1922
أحداث ديسمبر 1922 الرياضية
البطولات الأسترالاسية حسب السنة
كرة المضرب في 1922
كرة مضرب أسترالية في 1922

البطولات الأسترالاسية 1922 (كرة مضرب)


Barnard 68 es una nube molecular pequeña, también una nebulosa oscura, y a la vez un glóbulo de Bok. Se encuentra hacia la constelación de Ofiuco (Ophiuchus), y está dentro de nuestra galaxia a una distancia de unos 500 años luz, tan cerca que la imagen no muestra ninguna estrella entre ella y nosotros.

El astrónomo estadounidense Edward Emerson Barnard agregó esta nebulosa a su catálogo de nebulosas oscuras en 1919. Este catálogo incluye alrededor de 350 objetos y fue publicado en 1927. Debido a su opacidad, su interior es extremadamente frío, la temperatura es de unos 16 K (-257 °C). Su masa es unas dos veces la del Sol y mide alrededor de medio año luz de diámetro.

Características

Como toda la materia interestelar, Barnard 68 está compuesta mayormente por hidrógeno gaseoso, pero también por una pequeña proporción de partículas sólidas que conforman el polvo cósmico. Cuando la temperatura de una nube es lo suficientemente baja, el hidrógeno se encuentra formando moléculas de dos átomos cada una (H2). De allí la denominación de nube molecular. Barnard 68 es una nube muy pequeña, en comparación con las nubes moleculares gigantes que existen en nuestra galaxia. Su relativamente alta densidad de gas y polvo la vuelven opaca a la luz. Por ello entra también en la categoría de nebulosa oscura. Otros ejemplos conocidos de nebulosas oscuras son la nebulosa Cabeza de Caballo en la constelación de Orión, y la nebulosa Saco de Carbón que está junto a la Cruz del Sur (constelación Crux), ambas de mayor tamaño que Barnard 68. Finalmente, se está ante la presencia de un glóbulo de Bok cuando la nebulosa oscura es de tamaño relativamente pequeño. Esta categoría de nebulosas es relevante debido a que podrían ser el antecesor inmediato en la formación de nuevas estrellas. Barnard 68 es por eso también un glóbulo de Bok.

A pesar de ser opaco a las longitudes de onda de luz visible (aproximadamente entre 400 y 700 nanómetros), el uso del telescopio VLT en Cerro Paranal, ha revelado la presencia de unas 3700 estrellas de fondo de la Vía Láctea bloqueadas por la nube, unas 1000 de las cuales son visibles en longitudes de onda infrarrojas.  Cuidadosas mediciones del grado de oscurecimiento han permitido obtener una idea precisa de la distribución del polvo dentro de la nube. Tener una nube oscura en la vecindad solar facilita enormemente la observación y medición. Si no es afectada mayormente por fuerzas externas, las nubes de polvo están en equilibrio causado por la presión hacia fuera producida por los movimientos térmicos de las partículas de la nube (átomos o moléculas), y la presión hacia el interior debida a las fuerzas gravitacionales generadas por las mismas partículas. Para que la nube se convierta en una estrella, la gravedad debe ser lo suficientemente alta como para provocar el colapso, y llegar a una temperatura y densidad tal que la fusión pueda ser sostenida. Cuando esto sucede, ha nacido una estrella de la secuencia principal del diagrama HR, que produce energía en un estado de equilibrio entre ambas presiones.

La masa de la nube Barnard 68 es aproximadamente el doble que la del Sol, y mide alrededor de medio año luz de diámetro. Los bordes bien definidos y otras características de Barnard 68, muestran que está próxima al colapso gravitacional, que podría producirse en los próximos 100 000 años. De ser así, Barnard 68 está en camino de convertirse en una o varias estrellas.

Referencias
 Texto ampliado del original de Wikipedia en inglés.

Véase también
 Materia interestelar
 Nube molecular
 Nebulosas
 Nebulosa oscura
 Polvo cósmico
 Glóbulo de Bok
 Formación estelar
 Protoestrella
 Edward Emerson Barnard y Bart Bok

Enlaces externos
 The Black Cloud - Ken Croswell
 C18O abundance in the nearby globule Barnard 68
 ESO, How to Become a Star - ESO Telescopes Provide Most Detailed View Ever Into a Dark Cloud, (acceso 1º de marzo de 2009)
 Nacimiento de una estrella en Barnard 68, , (acceso 11 de septiembre de 2011)

Nebulosas oscuras
Constelación de Ofiuco

Barnard 68


Formula Tasman – sezona 1964. bila je 1. sezona u prvenstvu Formule Tasman. Prvenstvo se sastojalo se od osam utrka, po četiri na Novom Zelandu i četiri u Australiji, koje su vožene od 4. siječnja do 2. ožujka. Naslov je osvojio Bruce McLaren u Cooper-Climaxu. Natjecatelji su bili gotovo isključivo iz zemalja domaćina, a predvodili su ih, osim McLarena, Jack Brabham, Denny Hulme i Chris Amon, dok su jedini stranci bili Graham Hill i Timmy Mayer.

Vozači i konstruktori

Kalendar

Sistem bodovanja

 Samo 3 najbolja rezultata u prve 4 utrke i 3 najbolja rezultata u posljednje 4 utrke su se računala za prvenstvo, ali uz uvjet da su oni uključivali bodove osvojene na Velikoj nagradi Novog Zelanda (Pukekohe) i Velikoj nagradi Australije (Sandown).

Rezultati utrka

 Levin International

 New Zealand Grand Prix

 Lady Wigram Trophy

 Teretonga International

 Australian Grand Prix

 Warwick Farm International

 Lakeside International

 South Pacific Trophy

Poredak

Statistike

Vodeći vozač u prvenstvu
U rubrici bodovi, prikazana je bodovna prednost vodećeg vozača ispred drugoplasiranog, dok je žutom bojom označena utrka na kojoj je vozač osvojio naslov prvaka.

Izvori

Vanjske poveznice
 Formula Tasman – sezona 1964. MotorSport Magazine

1964

Formula Tasman – sezona 1964.


O Brit Awards de 2023 foi realizado em 11 de fevereiro de 2023, na The O2 Arena, em Londres, Inglaterra. Esta foi a 43.ª edição da premiação anual da British Phonographic Industry em reconhecimento à música britânica e internacional. O comediante Mo Gilligan, que apresentou a edição anterior, retornou como anfitrião.

Apresentações

Vencedores e indicados
O período de elegibilidade para o Brit Awards de 2023 foi de 10 de dezembro de 2021 a 9 de dezembro de 2022. Os indicados para Estrela em Ascensão foram anunciados em 29 de novembro de 2022, e o vencedor foi anunciado em 8 de dezembro de 2022. Os indicados para as outras categorias foram anunciados em 12 de janeiro de 2023, durante um especial de televisão, The Brits Are Coming, apresentado por Jack Saunders e Vick Hope. A votação pública no TikTok para as quatro categorias de gênero foi aberta em 19 de janeiro de 2023 e encerrada em 2 de fevereiro. O cantor britânico Sam Ryder, tornou-se o primeiro artista do Eurovision a ser indicado para Melhor Artista Revelação e o grupo feminino de K-pop Blackpink, tornou-se o primeiro grupo feminino de K-pop a ser indicado para Grupo Internacional.

Os vencedores estão listados em primeiro e destacados em negrito.

Ligações externas

Edições do Brit Awards
Prémios de música em 2023
Eventos de fevereiro de 2023
2023 na televisão no Reino Unido

Brit Awards de 2023


Reynaldo de Barnaville fue el III conde de Geraci, hijo de Eliusa de Altavilla, II condesa de Geraci, y de su esposo Ruggero de Barnaville.

Títulos

 III conde de Geraci.
 Señor de castronovo.
 Barón de Tussa.

Biografía
Reynaldo de Barnaville, obtuvo la investidura a la muerte de su madre, Eliusa de Altavilla, II condesa de Geraci. Su padre Ruggero de Barnaville murió antes, en la primera cruzada, el 15 de junio de 1098.

Perdió su investidura por felonía, pero enseguida recobró el título. Dice Malaterra:  Raynaldo nepoti comes Rogerius conciliantibus primorebus Giracium repetens concessi.

Hizo donación del convento de santa María de Palate, edificado en Tusa, al monasterio de Patti.

Murió sin dejar descendencia, por lo que le sucedió su hermana Rocca de Barnaville.

Línea de sucesión en el condado de Geraci

Bibliografía

 Árbol genealógico histórico de la nobilísima casa y familia de los excelentísimos señores duques de Buornonville. Coronado de doce relevantes frutos que acreditan su virtud fecunda, de admiracble en todo el orbe. Doctor Esteban Casellas, arcediano mayor de la santa iglesia y maestreescuelas de la real universidad y estudios generales de Lérida. Barcelona 1680. Disponible en (pdf).
 Gesta Francorum et aliorum Hierosolymitanorum, in Recueil des historiens des Croisades. Historiens Occidentaux, a cura di H. Hagenmeyer, Heidelberg 1890, Pag 127 (pdf).
 I Ragvagli historici del Vespro Siciliano del Signore D.Leontino, Accademico Racceso detto loccupato. Hei quali in mastano i felici Reggimento i lam fatto i Serenin e Catolini Regi Chagonesi di Sialia el mal governo di Carlo dAngio primo di Hapoli con le notitie dalcume nobillis famiglie del moderna Regno, Filadelfo Mugnos Muñoz, Pietra Coppala 1645.

Enlaces externos

 Storiamediterránea, Quaderni Mediterranea, Ricerche storiche. A cura di Orazio Cancila (Cattedra di Storia Moderna c/o Facoltà di Lettere e Filosofia de Palermo). Collana diretta da Rossella Cancila. Comitato scientifico: Walter Barberis, Orazio Cancila, Pietro Corrao, Domenico Ligresti, Aurelio Musi, Walter Panciera, Alessandro Pastore, Luis Ribot García, Angelantonio Spagnoletti, Mario Tosti.
 , Centro Studi Ventimigliani, dirigido por el professore Carlo Fisber Polizzi.
 , Manuscritos de la Casa Ventimiglia (Centro Studi Ventimigliani, dirigido por el professore Carlo Fisber Polizzi).

Notas y referencias

Condes de Geraci de la casa Altavilla
Nobles de Italia del siglo XI
Casa de Altavilla

Reynaldo de Barnaville


Amund Svensson (rođen 21. travnja 1978.), poznatiji kao Psy Coma i Blackheart je norveški glazbenik i skladatelj.

Je jedan od osnivača sastava The Kovenant, zajedno s Nagashom, gdje svira na gitaru i klavijature. Također bio je član sastava Troll.

Diskografija

 The Kovenant – In Times Before the Light (1997.)
 The Kovenant – Nexus Polaris (1998.)
 The Kovenant – Animatronic (1999.)
 Troll – Universal (2001.)
 The Kovenant – SETI (2003.)

Izvori

Norveški gitaristi heavy metala
Skladatelji

Amund Svensson


Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü, (, NATO; , OTAN) 4 Nisan 1949'da 12 ülke tarafından imzalanan Kuzey Atlantik Antlaşması'na dayanarak kurulan ve farklı dönemlerde 19 ülkenin daha katıldığı uluslararası askerî ittifaktır.

Örgüt üyeleri herhangi bir dış güçten gelebilecek saldırıya karşı ortak savunma yapmaktadır. NATO'nun merkezi, örgütün Kuzey Amerika ve Avrupa'daki 31 üyesinden biri olan Belçika'nın başkenti Brüksel'de bulunmaktadır. 19 ülke NATO'nun "Barış İçin Ortaklık" adlı girişiminde yer alırken 19 ülke kurumlaşmış diyalog programlarına dâhildir. Tüm NATO üyelerinin toplam askerî harcaması, dünyadaki savunma harcamalarının %70'inden fazladır. Üyelerin savunma harcamalarının GSYİH'lerinin %2'si kadar olması gerekmektedir.

NATO, Kore Savaşı üye ülkeleri harekete geçirene ve yüksek rütbeli iki Amerikalı komutanın yönlendirmesiyle birleşik bir askerî yapı kurulana kadar siyasi bir ortaklıktan ötesi değildi. Soğuk Savaş süreci, 1955'te kurulan Varşova Paktı'na üye ülkelerle çekişmelere yol açtı. Avrupa ülkeleri ile ABD arasındaki ilişkilerin gücü üzerindeki şüpheler, bağımsız Fransız nükleer caydırıcılığına ve 1966'da Fransa'nın NATO'nun askerî kanadından çekilmesine yol açan NATO savunmasının olası bir Sovyet işgaline karşı güvenilirliğine olan şüpheler ile birlikte zaman zaman artış gösterdi. 1989'da Berlin Duvarı yıkıldıktan sonra örgüt, Yugoslavya'nın dağılması sürecine karıştı ve ilk askerî müdahalelerini 1992-1995 yıllarında Bosna-Hersek'te ve daha sonra 1999'da Yugoslavya'da gerçekleştirdi. Politik olarak ise eski Varşova Paktı ülkeleriyle iyi ilişkiler kurmaya çalıştı. Bu ülkelerin bir kısmı 1999 ve 2004'te ittifaka katıldı.

Kuzey Atlantik Antlaşması'nın örgüte üye ülkelerin silahlı bir saldırıya uğrayan herhangi bir üye ülkeye yardım etmelerini öngören 5. maddesi, NATO tarihinde ilk ve tek kez 2001'deki 11 Eylül saldırılarından sonra uygulandı. Gerçekleştirilen bu saldırıların ardından askerler, NATO liderliğindeki ISAF'in emrinde Afganistan'a konuşlandırıldı. Örgüt aralarında Irak'a eğitmen yollanması, korsanlığa karşı operasyonların desteklenmesi ve 2011'de Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1973 sayılı kararı uyarınca Libya üzerinde uçuşa yasak bölgenin uygulanması gibi çeşitli ek rollerde yer aldı. NATO üyelerini istişareler için toplantıya çağıran daha az etkili 4. madde, Türkiye tarafından 2003'te Irak Savaşı sırasında, 2012'de Suriye İç Savaşı sırasında silahsız bir Türk F-4 keşif jetinin düşürülmesinin ve Suriye'den Türkiye'ye havan topu atılmasının ardından ve 2015'te Irak ve Şam İslam Devleti'nin ülkenin toprak bütünlüğüne yönelik tehditleri nedeniyle ve Polonya tarafından 2014'te Rusya'nın Kırım'a müdahalesinden sonra olmak üzere toplamda beş kere uygulandı.

Tarihçe

İlk yılları

Belçika, Birleşik Krallık, Fransa, Hollanda ve Lüksemburg tarafından 17 Mart 1948'de imzalanan ve Soğuk Savaş'ın başındaki Sovyet tehdidine karşı ortak bir savunma antlaşması olan Brüksel Antlaşması, NATO'nun kuruluşunun öncüsü olarak değerlendirilmektedir. Sovyetler Birliği'nin gerçekleştirdiği Berlin Ablukası, Eylül 1948'de Batı Avrupa Birliğinin Savunma Organizasyonunun kurulmasına yol açtı. Fakat taraf devletler, Sovyetler Birliği'nin askerî gücü karşısında zayıf konumdaydı. Ayrıca komünistlerce gerçekleştirilen 1948 Çekoslovakya askerî darbesi ile ülkedeki demokratik hükûmetin devrilmesinin ardından Birleşik Krallık Dış işleri Bakanı Ernest Bevin, benzer bir durumu önlemek için en iyi yolun Batılı ülkeler arasında ortak bir askerî strateji geliştirmek olduğunu belirtti.

1948'de Avrupalı liderler, ABD Dış işleri Bakanı George C. Marshall'ın talimatıyla Pentagon'da Amerikalı askerî ve diplomatik yetkililerle görüştü. Yeni bir askerî ittifak için yapılan bu görüşmeler, Kuzey Atlantik Antlaşması'nın 4 Nisan 1949'da Washington, DC'de imzalanmasıyla sonuçlandı. İmzalayanlar arasında Brüksel Antlaşması'na taraf olan beş devlet ile ABD, Danimarka, İtalya, İzlanda, Kanada, Norveç ve Portekiz bulunmaktaydı. İlk NATO Genel Sekreteri Lord Ismay, 1949'da yaptığı bir açıklamada örgütün amacının "Rusları dışarıda, Amerikalıları içeride ve Almanları aşağıda tutmak" olduğunu belirtti. Antlaşma, her kesim tarafından olumlu şekilde karşılanmadı. Bazı İzlandalılar Mart 1949'da gerçekleştirilen tarafsızlık yanlısı, üyelik karşıtı ayaklanmaya katıldı. NATO'nun oluşturulmasının birincil kurumsal sonucu olarak Atlantikçilik adı verilen ve Kuzey Amerika ile Avrupa arasındaki iş birliğinin önemine vurgu yapan düşünce tarzının ortaya çıkışı gösterilmektedir.

Üye ülkeler, herhangi bir üyeye karşı yapılan bir silahlı saldırıyı tüm üyelere yapılmış sayacakları konusunda anlaştılar. Dolayısıyla bir silahlı saldırı olması durumunda her bir üye, bireysel veya kolektif savunma hakkının kullanılmasında saldırıya uğrayan üyeye yardım edecek ve gerekli görüldüğünde Kuzey Atlantik bölgesinin güvenliğini sağlamak ve sürdürmek için silahlı güce başvurabilecekti. Antlaşma, üyelerin bir saldırgana askerî eylem ile yanıt vermesini gerektirmemekteydi. Yanıt vermeleri zorunlu olsa da, üyeler bunu nasıl yapacaklarını belirleme özgürlüğüne sahipti. Bu durum Brüksel Antlaşması'nın yanıtın askerî olacağını açıkça belirten 5. maddesi ile farklılık göstermektedir. Yine de NATO üyelerinin saldırıya uğrayan üyeye askerî yardımda bulunacakları varsayılmaktadır. Antlaşma daha sonra Fransa'nın bazı denizaşırı illeri de dâhil olmak üzere üye ülkelerin Yengeç Dönencesi'nin üstünde kalan toprakları ile "gemi, asker veya uçaklarını" kapsayacak şekilde açıklığa kavuşturuldu.

NATO'nun oluşturulması, Avrupa ülkelerinin ABD uygulamalarını benimsemeleriyle müttefiklerin askerî terminoloji, yöntem ve teknolojilerine bir standartlaştırma getirdi. Yaklaşık 1.300 Standartlaştırma Anlaşması NATO'nun gerçekleştirdiği pek çok ortak uygulamayı sistemleştirdi. Bunun sonucu olarak 7,62×51mm NATO tüfek kalibresi, pek çok NATO ülkesinde standart ateşli silah kalibresi olarak 1950'lerde tanıtıldı. FN Herstal tarafından üretilen ve 7,62mm NATO kalibresi kullanan FAL adlı silah, 75 ülkede kullanılmaya başlandı. Uçak manevra işaretlerinin standartlaştırılmasıyla birlikte NATO uçakları tüm NATO üslerine inebilir konuma geldi. Diğer standartlar arasında bulunan NATO heceleme alfabesi, NATO sınırlarını aşarak sivil kullanıma yayıldı.

Soğuk Savaş

Haziran 1950'de Kore Savaşı'nın patlak vermesi, birlikte çalışan tüm komünist ülkelerin belirgin tehdidini arttırması NATO'yu somut askerî planlar geliştirmeye zorladı. Avrupa Müttefik Kuvvetleri Yüksek Karargâhı (SHAPE), Avrupa'daki kuvvetleri yönlendirmek için kuruldu ve Ocak 1951'de Yüksek Müttefik Komutanı Dwight D. Eisenhower'ın altında çalışmalarına başladı. Eylül 1950'de NATO Askerî Komitesi, Sovyetler Birliği ile denge sağlamak için konvansiyonel kuvvetler kurulması çağrısı yaptı ve daha sonra Şubat 1952'de, Lizbon'daki Kuzey Atlantik Konseyi toplantısında bu durumu yeniden ifade etti. NATO'nun Uzun Dönem Savunma Planı için gerekli olan güçleri sağlamayı amaçlayan Lizbon konferansında tümen sayısının 96'ya çıkarılması çağrısı yapılsa da, bu gereklilik bir sonraki yıl nükleer silah kullanabilecek yaklaşık otuz beş tümene düşürüldü. O zaman için NATO, Orta Avrupa'da on beş civarı, İtalya ve İskandinavya'da ise on hazır tümeni çağırabiliyordu. Lizbon'daki konferansta örgütün en rütbeli sivil amirliği olan NATO Genel Sekreterliği pozisyonu da oluşturuldu ve bu göreve Hastings Ismay getirildi.

Eylül 1952'de, Danimarka ve Norveç'in savunulmasının uygulaması olan ve 200 gemi ile 50.000'den fazla personelin katıldığı, NATO'nun ilk büyük deniz tatbikatlarından biri olma niteliği taşıyan Mainbrace Tatbikatı başladı. Takip eden diğer büyük tatbikatlar arasında Akdeniz'de gerçekleştirilen deniz ve amfibik tatbikatları olan Grand Slam Tatbikatı ile Longstep Tatbikatı, Kuzey İtalya'da gerçekleştirilen hava-deniz-kara tatbikatı Italic Weld, İngiliz Ren Ordusu (BAOR), Hollanda Kolordusu ve Orta Avrupa Müttefik Hava Kuvvetleri'nin (AAFCE) katıldığı Grand Repulse, Merkez Ordu Grubu'nun katıldığı simüle edilmiş atomik hava-kara tatbikatı Monte Carlo ve ABD, Birleşik Krallık, İtalya, Türkiye ve Yunanistan deniz kuvvetlerinin katıldığı Akdeniz'deki amfibik karaya çıkma tatbikatı Weldfast yer aldı.

1952'de ittifaka katılan Türkiye ve Yunanistan'ın askerî komuta yapısına nasıl dâhil edileceği konusu ABD ve Birleşik Krallık'ın başı çektiği bir dizi tartışmalı görüşmeye yol açtı. Bu belirgin askerî hazırlık devam ederken başlangıçta Batı Avrupa Birliği tarafından yapılan ve başarılı bir Sovyet işgalinden sonra karşı koymaya devam edecek olan, aralarında Gladio Operasyonu'nun da bulunduğu gizli "stay-behind" düzenlemeleri NATO kontrolüne geçirildi. Sonuç olarak NATO'nun silahlı kuvvetleri arasında NATO Kaplan Birliği gibi gayriresmî bağlar ve Canadian Army Trophy gibi yarışmalar oluşmaya başladı.

1954'te Sovyetler Birliği, Avrupa barışını korumak için NATO'ya katılması gerektiğini öne sürdü. Sovyetler Birliği'nin ittifakı zayıflatmayı amaçladığından korkan NATO ülkeleri, bu öneriyi reddetti.

17 Aralık 1954'te Kuzey Atlantik Konseyi, NATO'nun nükleer düşüncesinin gelişimi ile ilgili olan MC 48 adlı belgeyi onayladı. MC 48, Sovyetler Birliği ile bir savaşın başlangıcından itibaren ilk olarak Sovyetler tarafından kullanılıp kullanılmadığına bakılmaksızın NATO'nun atom silahlarını kullanması gerekeceğini vurguladı. Böylece Avrupa müttefik kuvvetleri yüksek komutanına nükleer silahların otomatik kullanımı konusunda ABD'deki Strategic Air Command ile aynı yetkiler verilmiş oldu.

Batı Almanya'nın 9 Mayıs 1955'te örgüte dâhil edilmesi, dönemin Norveç Dışişleri Bakanı Halvard Lange tarafından "kıtamızın tarihinde kararlı bir dönüm noktası" sözleriyle tanımlandı. Almanya'nın ittifaka katılmasının önemli bir nedeni Alman iş gücü olmadan bir Sovyet işgaline karşı koymak için yeterince konvansiyonel kuvvet göndermenin imkânsız olmasıydı. Bu hareketin ani sonuçlarından biri buna resmî bir yanıt olarak 14 Mayıs 1955'te Sovyetler Birliği, Macaristan, Çekoslovakya, Polonya, Bulgaristan, Romanya, Arnavutluk ve Doğu Almanya'nın imza koyduğu Varşova Paktı'nın kurulması oldu. Böylece Soğuk Savaş'ın iki tarafı da belirlenmişti.

1957 sonbaharında, NATO tarafından kuzeyde eş zamanlı üç büyük tatbikat gerçekleştirildi. Norveç'ten Türkiye'ye kadar olan bölgede 250.000 asker, 300 gemi ve 1.500 uçağın katıldığı Operation Counter Punch, Operation Strikeback ve Operation Deep Water tatbikatları ittifakın bugüne kadarki en iddialı girişimleriydi.

Fransa'nın askerî kanattan çekilmesi

NATO'nun birliği ilk yıllarında, Charles de Gaulle'ün Fransa Cumhurbaşkanı olduğu dönemde ortaya çıkan bir kriz ile bozuldu. De Gaulle, ABD'nin örgütteki güçlü rolünü ve kendi algısıyla bu ülke ile Birleşik Krallık arasındaki özel ilişkiyi protesto etti. ABD Başkanı Dwight D. Eisenhower ile Birleşik Krallık Başbakanı Harold Macmillan'a 17 Eylül 1958'de gönderdiği bir memorandumda, Fransa'yı ABD ve Birleşik Krallık ile eşit bir temele oturtacak üçlü bir yapı oluşturulmasını önerdi. Memorandumuna aldığı yanıtı yetersiz bulan de Gaulle, ülkesi için bağımsız bir savunma gücü kurmaya başladı. Batı Almanya'ya yapılacak bir Doğu Alman akını durumunda Fransa'ya daha büyük bir NATO-Varşova Paktı savaşının içine çekilmek yerine Doğu Bloku ile ayrı bir barış yapma seçeneği vermek istedi. Şubat 1959'da Fransa, Akdeniz'deki filosunu NATO komutasından aldı. De Gaulle daha sonra yabancılara ait nükleer silahların Fransa topraklarında konuşlandırılmasını yasakladı. Bunun sonucunda ABD, iki yüz askerî hava aracını Fransa dışına çıkarmak ve 1950'den beri kullandığı Fransa'daki hava üslerini 1967'de Fransızlara vermek zorunda kaldı.

Fransa'nın 1962'deki Küba füze krizi sırasında NATO'nun geri kalanı ile dayanışma göstermesine rağmen de Gaulle, Fransa'nın Atlas Okyanusu ve Manş Denizi'ndeki filolarını NATO komutasından alarak bağımsız savunma işini devam ettirdi. 1966'da Fransa'nın tüm silahlı kuvvetleri NATO'nun bütünleşik askerî komutasından çekildi ve Fransız olmayan tüm NATO askerlerinin Fransa'dan ayrılması istendi. ABD Dışişleri Bakanı Dean Rusk, daha sonraları yaptığı açıklamada de Gaulle'e, açıklamasının "Fransa'daki mezarlıklarda yatan ABD askerlerini" kapsayıp kapsamadığını sordu. Bu çekilme 16 Ekim 1967'de Avrupa Müttefik Kuvvetleri Yüksek Karargâhı'nın Paris yakınlarındaki Rocquencourt'dan Belçika'da Mons'un kuzeyinde yer alan Casteau'ya taşınmasına yol açtı. Fransa ittifakın bir üyesi olarak kalmaya devam etti ve Almanya Federal Cumhuriyeti'nde konuşlandırılmış kuvvetleri ile Soğuk Savaş boyunca olası Varşova Paktı saldırılarına karşı Avrupa savunmasına katkı sağladı. ABD ile Fransa arasında yapılan ve Lemnitzer-Ailleret Anlaşmaları olarak bilinen gizli anlaşmalar, Doğu-Batı çatışmalarının patlak vermesi hâlinde Fransız güçlerinin NATO'nun komuta yapısına nasıl geri alınacağını ayrıntılı olarak düzenlemekteydi.

Fransa, örgütün bütünleşik askerî komutasına yeniden tam katılım sağlayacağını 2009 Strazburg-Kehl zirvesinde duyurdu.

Yumuşama ve gerginlik

Soğuk Savaş'ın büyük bir kısmında NATO'nun Sovyetler Birliği ve Varşova Paktı'nı gözlemesi, doğrudan bir askerî eyleme yol açmadı. 1 Temmuz 1968'de Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Antlaşması imzaya açıldı. Silahların kontrolü bir savaş kararı alınıncaya kadar ABD güçlerinde olduğu ve bu noktada antlaşmanın denetimi olmadığı için NATO, kendi nükleer paylaşım düzenlemelerinin antlaşmayı ihlal etmediğini öne sürdü. O zamanlarda çok az devlet NATO'nun nükleer paylaşım düzenlemelerinden haberdardı ve genel olarak bu düzenlemelere itiraz edilmiyordu. Mayıs 1978'de NATO ülkeleri, ittifakın iki tamamlayıcı hedefini güvenliği sağlamak ve yumuşama politikasını sürdürmek olarak resmen tanımladı. Bu hareket yeni bir silahlanma yarışına yol açmadan savunmaları Varşova Paktı'nın saldırı yeteneklerinin gerekli kıldığı seviyeye denk hâle getirmek anlamına geliyordu.

Varşova Paktı'nın Avrupa'daki nükleer kapasitesinin artması sonrasında, ABD'nin GLCM seyir füzeleri ile Pershing II nükleer silahlarının Avrupa'ya konuşlandırılması bakanlar tarafından 12 Aralık 1979'da onaylandı. Yeni savaş başlıkları Batı'nın nükleer silahsızlanma görüşmelerindeki konumunu da güçlendirecekti. Bu politikaya Çift Yön politikası adı verilmişti. Benzer şekilde NATO, 1983-84 yıllarında Varşova Paktı'nın SS-20 orta menzilli füzelerini Avrupa'ya konuşlandırmasına yanıt olarak modern Pershing II füzelerini bir savaş durumunda askerî hedefleri vurmakla görevlendirdi. Bu hareket Batı Avrupa genelinde barış hareketi protestolarına yol açtı ve pek çok kişinin konuşlandırmada ısrarcı olunmasının sürdürülebilir olup olmadığı konusunda şüpheye düşmesi konuşlandırmaya olan desteği azalttı.

O yıllarda örgüte üyelikler genel olarak durgundu. 1974'te Türkiye'nin Kıbrıs Harekâtı'nın bir sonucu olarak Yunanistan, kuvvetlerini NATO'nun askerî komuta yapısından çekse de 1980'de Türkiye'nin iş birliği ile geri döndü. Birleşik Krallık ile Arjantin arasındaki Falkland Savaşı, ittifakın savaşa dâhil olması ile sonuçlanmadı, çünkü Kuzey Atlantik Antlaşması'nın 6. maddesinde kolektif savunmanın üye ülkelerin Yengeç Dönencesi'nin kuzeyinde kalan topraklarına yapılan saldırılarda geçerli olduğu belirtilmektedir. 30 Mayıs 1982'de NATO, demokrasiyle yeni tanışan İspanya'nın bir referandum sonucu ittifaka katılmasıyla yeni bir üyeye sahip oldu. Soğuk Savaş'ın zirve yaptığı dönemde 16 üye ülke, dört kademe hâlinde organize olmuş 78 karargâha ulaşan bir komuta yapısı altında, ABD'nin 435.000 ileri konuşlandırılmış askeri dâhil yaklaşık 5.252.800 etkin güç bulunduruyordu.

Soğuk Savaş sonrası
1989 Devrimleri ve Varşova Paktı'nın 1991'de dağılması, NATO'nun de facto ana rakibini ortadan kaldırdı ve NATO'nun amacında, doğasında, görevlerinde ve Avrupa kıtasına odaklanışında stratejik bir yeniden değerlendirmeye neden oldu. Bu değişim, 1990'da Paris'te NATO ile Sovyetler Birliği arasında imzalanan, belirli askerî azaltmaları zorunlu kılan ve Aralık 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılması sonrasında da devam eden Avrupa'da Konvansiyonel Silahlı Kuvvetler Antlaşması ile başladı. O zaman için Avrupa ülkelerinin NATO'daki askerî harcamaları %34 düzeyindeydi; 2012'ye gelindiğinde bu %21'e düştü. NATO ayrıca yeni özerk olan Orta ve Doğu Avrupa ülkelerini kapsayacak aşamalı bir büyümeyi başlattı ve etkinliklerini daha önce ilgilenmediği politik ve insancıl durumlara genişletti.

NATO'nun Soğuk Savaş sonrası ilk genişlemesi, 3 Ekim 1990'da Alman yeniden birleşmesi sonucunda eski Doğu Almanya'nın Batı Almanya'ya ve ittifaka katılmasıyla gerçekleşti. Bu olay, aynı yıl içinde imzalanan İki Artı Dört Antlaşması'nda kabul edilmişti. Birleşmiş bir Almanya'nın NATO'da kalması konusunda Sovyet onayını güvenceye almak için yabancı askerler ile nükleer silahların doğuda konuşlandırılmayacağı kararlaştırıldı ve müzakerecilerin NATO'nun doğuya daha fazla genişlemesiyle ilgili herhangi bir söz verip vermedikleri konusunda farklı görüşler ortaya çıktı. Sovyetler Birliği'nin son yıllarında ABD'nin ülkedeki büyükelçisi Jack Matlock, Batı'nın genişlememek konusunda "açık bir taahhütte" bulunduğunu ve Sovyet müzakerecilerde Çekoslovakya, Macaristan veya Polonya gibi ülkelerin NATO üyeliğinin söz konusu olmadığı izlenimi uyandırıldığını gösteren belgelerin gizliliğini kaldırdığını söyledi. Dönemin Batı Almanya Dış işleri Bakanı Hans-Dietrich Genscher, Eduard Şevardnadze ile yaptığı bir görüşmede "Bizim için kesin olan bir şey var: NATO doğuya doğru genişlemeyecek." dedi. Eski Sovyetler Birliği Cumhurbaşkanı Mihail Gorbaçov, 1996'da kaleme aldığı anı kitabında "Almanya'nın birleşmesi müzakereleri sırasında NATO'nun operasyon bölgesini doğuya genişletmeyeceği konusunda güvenceler verdiler." diye yazdı ve bu görüşü 2008'deki bir röportajda yineledi. İki Artı Dört görüşmelerinde yer almış bir Dışişleri Bakanlığı çalışanı olan Robert Zoellick'e göre, bu bir yanlış algıydı ve genişlemeyle ilgili resmî bir söz verilmemişti.

Soğuk Savaş sonrası yeniden yapılanmanın bir parçası olarak NATO'nun askerî yapısı azaltıldı ve Avrupa Müttefik Komutanlığı Acil Müdahale Kolordusu gibi yeni kuvvetler oluşturulacak şekilde tekrar organize edildi. Sovyetler Birliği'nin çöküşünün Avrupa'daki askerî dengede meydana getirdiği değişiklikler, 1999'da İstanbul'da imzalanan Uyarlanmış Avrupa'da Konvansiyonel Silahlı Kuvvetler Antlaşması ile tanındı. Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy'nin politikaları Fransa'nın askerî pozisyonunda, ülkenin 4 Nisan 2009'da tam üyeliğe dönüşü ile sonuçlanan büyük bir değişime yol açtı; NATO'nun bütünleşik askerî komutasına tekrar katılan Fransa, bağımsız nükleer caydırıcılığını sürdürdü.

Genişleme ve yenilikler

1994 ve 1997 arasında, NATO ve komşularının bölgesel konularda işbirliği yapması için Barış İçin Ortaklık, Akdeniz Diyaloğu girişimi ve Avrupa-Atlantik Ortaklık Konseyi gibi daha geniş forumlar oluşturuldu. 1998'de NATO-Rusya Daimi Ortak Konseyi kuruldu. 8 Temmuz 1997'de eskiden komünist olan Çekya, Macaristan ve Polonya NATO'ya davet edildi; üç ülke de 1999'da örgüte katıldı. Genişleme, Orta ve Doğu Avrupa'dan yedi ülkenin daha katılmasıyla devam etti: Bulgaristan, Estonya, Letonya, Litvanya, Romanya, Slovakya ve Slovenya. Bu ülkeler ilk olarak 2002 Prag zirvesi sırasında katılım görüşmelerine davet edildi ve NATO'ya 29 Mart 2004'te, 2004 İstanbul zirvesinden kısa süre önce katıldı. Bu karar o zaman için ABD'de askeri, siyasi ve akademik liderler tarafından eleştirildi. Amerikalı diplomat ve önleme politikasının savunucularından George F. Kennan, bu kararın "Rus demokrasisinin gelişimi üzerinde ters etki yapmasının, Soğuk Savaş atmosferinin Doğu-Batı ilişkilerine yeniden yerleşmesinin, Rus dış politikasının kesinlikle kendilerinin hoşuna gitmeyecek yönlere itmesinin beklenebileceğini" ifade etti.

Eski NATO yapıları ortadan kaldırılırken yenileri kuruldu. NATO 1997'de komuta yapısındaki 65 merkezin 20'ye düşürülmesini kararlaştırdı. NATO Mukabele Kuvveti (NRF) 21 Kasım 2002'de, eski bir COMECON üyesi ülkede gerçekleştirilen ilk zirve olan 2002 Prag zirvesinde kuruldu. 19 Haziran 2003'te Allied Commander Atlantic'in ortadan kaldırılıp yerine Norfolk, Virginia, ABD'deki Müttefik Dönüşüm Komutanlığı'nın (ACT) kurulması ve Avrupa Müttefik Kuvvetleri'nin (SHAPE) dönüştürülerek Müttefik Harekât Komutanlığı'nın (ACO) oluşturulmasıyla NATO'nun askerî komutasındaki yeniden yapılandırma devam etti. NATO'daki dönüşümü ACT gerçekleştirirken mevcut operasyonlardan ACO sorumludur. İstenmeyen hava ihlallerine yanıt vermek için savaş uçağı sağlayarak Estonya, Letonya ve Litvanya'nın egemenliklerini destekleyen NATO'nun Baltık Hava Polisliği görevi Mart 2004'te başladı. 2014'te sayıları dörtten sekize yükselen çok uluslu savaş uçakları Litvanya'da bulunmaktadır. Ayrıca 2004 İstanbul zirvesinde NATO, Basra Körfezi'ne komşu dört ülkeyle birlikte İstanbul İş Birliği Girişimi'ni başlattı.

Riga, Letonya 'da gerçekleştirilen 2006 Riga zirvesi enerji güvenliği konusunu öne çıkardı. Bu zirve eskiden Sovyetler Birliği'nin parçası olan bir ülkede yapılan ilk NATO zirvesi oldu. Bükreş, Romanya'daki Nisan 2008 zirvesinde NATO, Arnavutluk ve Hırvatistan'ın örgüte üyeliğinde uzlaştı ve bu ülkeler Nisan 2009'da NATO'ya katıldı. Ayrıca Gürcistan ve Ukrayna'ya gelecekte örgüte üye olabilecekleri söylendi. Gürcistan ve Ukrayna'nın NATO'ya üyeliği konusu ile NATO'nun bir füze savunma sistemi planlaması Rusya'nın sert eleştirilerine neden oldu. Bu sistemle ilgili çalışmalar 2002'de başladı; görüşmeler anti-balistik füzelerin Çek Cumhuriyeti ve Polonya'ya yerleştirilmesi üzerine odaklandı. NATO liderleri ise Vladimir Putin ve Dmitri Medvedev'in tehdit olarak eleştirdikleri sistemin Rusya'yı hedef almadığı konusunda güvence verdi.

2009'da ABD Başkanı Barack Obama, gemilerden oluşan Aegis Savaş Sistemi'nin kullanılmasını önerdi; ancak bu plan yine Türkiye, İspanya, Portekiz, Romanya ve Polonya'ya istasyon yapılmasını içermektedir. NATO ayrıca "taktiksel" B61 nükleer bombalarının hedef yeteneğini yükselterek ve bunları görünmez F-35 Lightning II uçaklarına yükleyerek Avrupa'daki nükleer caydırıcılığında şimdiki durumu sürdürecektir. NATO, 2014 Kırım krizinin ardından Estonya, Letonya, Litvanya, Polonya, Romanya ve Bulgaristan'da konuşlanacak 5.000 kişilik yeni bir "öncü" güç kurma kararı aldı.

2014 Galler zirvesinde NATO üyesi ülkelerin liderleri, ülkelerinin gayri safi yurt içi hasılasının en az %2'sini savunmaya harcayacakları yönündeki sözlerini teyit ettiler. 2015'te yalnızca beş üye ülke bu hedefe ulaştı. NATO, 15 Haziran 2016'da siber savaş kavramını, kara, deniz ve hava savaşı gibi savaşın operasyonel bir alanı olarak resmen tanıdı. Böylece NATO üyelerini hedef alan herhangi bir siber saldırı, Kuzey Atlantik Antlaşması'nın 5. maddesinin uygulanmasına yol açabilecektir. 5 Haziran 2017'de Karadağ, Rusya'nın itirazlarına rağmen NATO'nun 29. ve en yeni üyesi oldu.

Askerî operasyonlar

İlk operasyonlar
Soğuk Savaş sırasında NATO tarafından hiçbir askerî operasyon gerçekleştirilmedi. Soğuk Savaş sona erdikten sonra ilk operasyonlar 1990 ve 1991'de, Irak'ın Kuveyt'i işgali nedeniyle yapıldı. Havadan erken uyarı özellikli uçaklar Türkiye'nin güneydoğusuna gönderildi ve kısa süre sonra bölgeye birlikler sevk edildi.

Bosna-Hersek müdahalesi

Yugoslavya'nın dağılmasının bir sonucu olan Bosna Savaşı 1992'de başladı. Kötüleşen durum 9 Ekim 1992'de Bosna-Hersek'in iç kesimlerinde uçuşa yasak bölge ilan eden Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 816 sayılı kararının alınmasına yol açtı. NATO bu kararı 12 Ağustos 1993'te Uçuş Yasağı Harekâtı ile uygulamaya başladı. Yugoslavya Federal Cumhuriyeti'ne karşı alınan silah ambargosu ve ekonomik yaptırım kararları, Haziran 1993'ten Ekim 1996'ya kadar Sharp Guard Harekâtı ile denizden de uygulandı. 28 Şubat 1994'te NATO, uçuşa yasak bölgeyi ihlal eden dört Bosnalı Sırp uçağını düşürerek savaş zamanındaki ilk eylemini gerçekleştirdi.

10-11 Nisan 1994'te Bosna Savaşı sırasında Birleşmiş Milletler Koruma Gücü, Gorajde güvenli bölgesinin korunması için hava saldırısı çağrısı yaptı ve NATO yönetimindeki iki ABD F-16 jeti Gorajde yakınlarındaki Bosnalı Sırp askerî komuta karakolunu bombaladı. Bu saldırı, 14 Nisan'da 150 Birleşmiş Milletler personelinin rehin alınmasına neden oldu. 16 Nisan'da bir Britanya Sea Harrier'ı Gorajde üzerindeyken Sırp güçleri tarafından düşürüldü. Srebrenitsa Katliamı'ndan sonra Sırp Cumhuriyeti Ordusu'na karşı Ağustos 1995'te Kararlı Güç adı verilen iki haftalık bir NATO bombardıman operasyonu başlatıldı.

O yıl yapılan NATO hava saldırıları, 14 Aralık 1995'te Dayton Anlaşması'nın imzalanmasıyla Yugoslav Savaşları'nın sonlanmasına yol açtı. Bu anlaşma çerçevesinde NATO, Operation Joint Endeavor kapsamında BM komutasındaki IFOR barış gücünü bölgeye gönderdi. Yaklaşık 60.000 NATO askerinden oluşan barış gücüne NATO üyesi olmayan ülkelerin askerleri de katıldı. Bir süre sonra bu, 32.000 asker ile başlatılan daha küçük SFOR kuvvetine dönüştürüldü. SFOR tarafından Aralık 1996'dan beri sürdürülen görev, Aralık 2004'te European Union Force Althea'ya geçti. Üyelerinin öncülüğünün ardından NATO, bu operasyonlar için NATO Madalyası adlı bir hizmet madalyası dağıtmaya başladı.

Kosova müdahalesi

KKO ayrılıkçıları ve Kosova'daki Arnavut sivillere Slobodan Milošević'in Sırp güçleri tarafından yapılan baskıları durdurmak için, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi 23 Eylül 1998'de ateşkes talep eden 1199 sayılı kararı geçirdi. ABD Özel Temsilcisi Richard Holbrooke öncülüğünde yapılan müzakereler 23 Mart 1999'da koptu. Holbrooke konuyu NATO'ya devretti ve örgüt 24 Mart 1999'da, 78 gün sürecek olan bir bombardıman başlattı. Müttefik Güç Harekâtı o zamanki Yugoslavya Federal Cumhuriyeti'nin askerî gücünü hedef aldı. Kriz sırasında NATO, uluslararası tepki güçlerinden biri olan Avrupa Müttefik Komutanlığı Mobil Kuvveti'ni de Albania Force (AFOR) adıyla, Kosova'dan gelen mültecilere insani yardım yapması için Arnavutluk'a konuşlandırmıştı.

Operasyon aralarında Belgrad'daki Çin Büyükelçiliği'nin bombalanmasının da bulunduğu yüksek sivil kayıplardan dolayı eleştirilse de, Yugoslavya Devlet Başkanı Slobodan Milošević'in 3 Haziran 1999'da uluslararası bir barış planının şartlarını kabul etmesiyle Kosova Savaşı sona erdi. 11 Haziran'da ise Milošević, BMGK'nin 1244 sayılı kararını kabul etti ve NATO'nun KFOR barış gücü BM öncülüğünde kuruldu. Bir milyona yakın mülteci Kosova'yı terk etti. Şiddet caydırıcılığının yanında KFOR, insani görevleri korumakla da görevliydi. Ağustos-Eylül 2001'de ittifak ayrıca Makedonya'daki etnik Arnavut milisleri silahsızlandırmak için Zorunlu Hasat Harekâtı'nı başlattı. 1 Aralık 2013 itibarıyla 31 ülkeden 4.882 KFOR askeri, bölgede görev yapmaya devam etmektedir.

ABD, Birleşik Krallık ve pek çok diğer NATO üyesi, 1999'da Sırbistan'a karşı gerçekleştirilen eylem gibi NATO askerî müdahalelerinin BM Güvenlik Konseyinin onayına gereksinim duyduğu yönündeki çabalara karşı çıkarken Fransa ve diğerleri, ittifakın BM onayına ihtiyacı olduğunu iddia etti. ABD-Birleşik Krallık tarafı bunun ittifakın otoritesini sarsacağını, Çin ile Rusya'nın Güvenlik Konseyi'ndeki veto haklarını Yugoslavya'ya yapılan müdahaleyi engellemek için kullanabileceğini ve aynısını NATO müdahalesi gerektiren gelecekteki çatışmalarda da yapabileceğini, böylece kuruluşun tüm gücünün ve amacının etkisiz hâle geleceğini belirtti. Soğuk Savaş sonrası askerî ortamı tanıyan NATO, Nisan 1999'daki Washington zirvesinde çatışmaların önlenmesi ve kriz yönetimini vurgulayan İttifak Stratejik Konsepti'ni kabul etti.

Afganistan Savaşı

2001'de ABD'de gerçekleştirilen 11 Eylül saldırıları, NATO tarihinde ilk kez Kuzey Atlantik Antlaşması'nın 5. maddesinin uygulanmasına neden oldu. Maddeye göre bir üyeye yapılan saldırı tüm üyelere yapılmış sayılmaktaydı. 4 Ekim 2001'de NATO, saldırıların 5. madde hükümlerine uygun olduğuna karar verdi. NATO'nun saldırılara karşı gerçekleştirdiği sekiz resmî eylemin arasında Eagle Assist Harekâtı ile teröristlerin veya kitle imha silahlarının dolaşımını engellemeyi ve genel olarak gemi trafiğinin güvenliğini arttırmayı hedefleyen, 4 Ekim 2001'de başlatılan Akdeniz'deki Etkin Çaba Harekâtı da bulunmaktaydı.

NATO, 16 Nisan 2003'te 42 ülkenin askerlerinden oluşan Uluslararası Güvenlik Destek Gücü'nün (ISAF) komutasını almayı kabul etti. Bu karar o zaman ISAF'te en çok askere sahip olan Almanya ve Hollanda'nın ricası üzerine ve on dokuz NATO elçisinin tamamı tarafından oybirliği ile alındı. Kontrolün 11 Ağustos'ta NATO'ya geçişiyle birlikte NATO, tarihinde ilk kez kuzey Atlantik bölgesi dışında bir görevin komutasını almış oldu. ISAF başlangıçta Kâbil ve çevresini Taliban, El-Kaide ve benzeri gruplardan korumak ve böylece Hamid Karzai'nin başını çektiği Afganistan Geçiş Yönetimi'nin kurulmasını sağlamakla görevliydi. Ekim 2003'te BM Güvenlik Konseyi, ISAF görevinin Afganistan geneline yayılmasını onayladı ve ISAF bu görevi ülkenin tamamında dört ana aşamada genişletti.

31 Temmuz 2006'da ISAF, Afganistan'ın güneyinde ABD yönetimindeki terör karşıtı bir koalisyonun gerçekleştirdiği askerî operasyonları da devraldı. Güneydeki çatışmaların şiddetinden dolayı, 2011'de Fransa ittifakın çabalarını güçlendirmek için Mirage 2000 savaş uçaklarından oluşan bir filonun Kandehar'a gönderilmesine izin verdi. 2012 Chicago zirvesinde NATO, Afganistan'daki savaşı bitiren ve NATO öncülüğündeki ISAF güçlerinin Aralık 2014'ün sonunda ülkeden ayrılmasını içeren bir planı destekledi. Aralık 2014'te ISAF dağıtıldı ve Kararlı Destek Misyonu hayata geçirildi.

Irak eğitim görevi

Ağustos 2004'te Irak Savaşı sırasında NATO, Irak güvenlik güçlerini ABD öncülüğündeki MNF-I ile birlikte desteklemek için NATO Eğitim Görevi - Irak adlı görevi başlattı. NATO Eğitim Görevi - Irak (NTM-I), Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1546 sayılı kararı uyarınca görev yapan Irak Geçici Hükûmeti'nin ricası üzerine oluşturuldu. NTM-I'ın amacı, Irak'ın kendi ihtiyaçlarını karşılayabilecek etkili ve sürdürülebilir bir kapasiteye ulaşabilmesi için Irak güvenlik güçlerinin eğitim yapı ve kurumlarının gelişimine katkı sağlamaktı. Bir savaş görevi olmayan NTM-I, NATO'nun Kuzey Atlantik Konseyinin siyasi kontrolündeki farklı bir görevdi. Çalışmalarının ağırlığı eğitim ve danışmanlık üzerine olan misyonun etkinlikleri Iraklı yetkililer ve aynı zamanda NTM-I'ın komutanlığını yapan ABD yönetimindeki Deputy Commanding General Advising and Training ile birlikte düzenlenmekteydi. Eğitim görevi 17 Aralık 2011'de resmen sona erdi.

Aden Körfezi'nde korsanlıkla mücadele

17 Ağustos 2009'da NATO, Aden Körfezi ve Hint Okyanusu'nun deniz trafiğini Somalili korsanlardan korumak ve bölge ülkelerinin donanma ve sahil güvenliğine destek olmak için savaş gemileri gönderdi. Diğer ülkelerin gemilerinin yanında çoğunlukla ABD savaş gemilerinin katıldığı bu operasyon Kuzey Atlantik Konseyi tarafından onaylandı. Okyanus Kalkanı Harekâtı, Dünya Gıda Programı'nın bir parçası olarak Somali'de yardım dağıtan Müttefik Destek Harekâtı gemilerini korumaya odaklanmaktadır. Çin ve Güney Kore de etkinliklere katılmak için savaş gemilerini gönderdi. Harekât ile korsan saldırılarının kesilmesi, gemilerin korunması ve bölgedeki genel güvenlik seviyesinin yükseltilmesi amaçlanmaktadır.

Libya müdahalesi

Libya İç Savaşı sırasında protestocular ile Muammer Kaddafi yönetimindeki Libya hükûmeti arasında şiddet arttı ve 17 Mart 2011'de ateşkes ve sivillerin korunması için askerî müdahale çağrısı yapan Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1973 sayılı kararı kabul edildi. Aralarında pek çok NATO üyesinin de bulunduğu bir koalisyon kısa süre sonra Libya üzerinde uçuşa yasak bölgeyi uygulamaya başladı. 20 Mart 2011'de NATO üyeleri, Birleşik Koruyucu Harekâtı ile NATO Daimi Deniz Görev Grubu 1 ve NATO Daimi Mayın Karşıtı Tedbir Grubu 1 gemilerini ve ek olarak NATO üyelerinin gemi ve denizaltılarını kullanarak Libya'ya silah ambargosu uygulanmasını kararlaştırdı. Operasyonun amacı, yasak silah veya paralı asker taşıdığından şüphelenilen gemilerin takibini, bildirimini ve gerekirse bağlantı kesimini yapmaktı.

NATO 24 Mart'ta uçuşa yasak bölgenin kontrolünü koalisyondan devralmaya karar verirken, karadaki birimlerin komutası koalisyon güçlerinde kalmaya devam etti. 27 Mart 2011'de, Birleşik Arap Emirlikleri ve Katar'ın desteğiyle BM kararı NATO tarafından resmen uygulanmaya başlandı. Haziran ayında ittifak içindeki ayrışmanın raporları ortaya çıktı ve 28 üyenin sadece sekizinin askerî operasyonlara katıldığı anlaşıldı. Bunun sonucunda ABD Savunma Bakanı Robert Gates ile Hollanda, İspanya, Polonya, Türkiye ve ittifakın çatışmalardaki yetkisini aştığını düşünen Almanya gibi ülkelerin arasında daha fazla katılım konusunda tartışmalar yaşandı. 10 Haziran'da Brüksel'de yaptığı son ilkesel konuşmada Gates, müttefik ülkeleri NATO'nun sonunu getirebilecek davranışlarından dolayı eleştirmeye devam etti. Almanya Dışişleri Bakanlığı "Almanya'nın NATO'ya ve NATO öncülüğündeki operasyonlara yaptığı önemli katkılara" ve Başkan Obama'nın bu katılıma ne kadar değer verdiği gerçeğine dikkat çekti.

Operasyon Eylül aynına kadar uzatılırken aynı gün Norveç, katkısını azaltmaya başlayacağını ve 1 Ağustos'ta çekilmeyi tamamlayacağını açıkladı. Aynı haftanın başında Danimarka savaş uçaklarının bombalarının bitmek üzere olduğu bildirildi. Bir sonraki hafta Kraliyet Donanması'ndan yapılan açıklamada ülkenin çatışmadaki operasyonlarının sürdürülebilir olmadığı ifade edildi. Ekim 2011'de operasyonun sonunda, Kaddafi'nin ölümünün ardından, NATO uçakları Kaddafi yanlılarına ait hedefleri yaklaşık 9.500 kez vurdu. Mayıs 2012'de İnsan Hakları İzleme Örgütü tarafından yayımlanan bir rapor, operasyonda ölen en az 72 sivilin kimliğini ortaya koydu. Ekim 2013'teki bir darbe girişiminin ardından Libya Başbakanı Ali Zeydan, devam eden güvenlik sorunlarına destek olması için NATO'dan teknik tavsiye ve eğitmen istedi.

Katılımcı ülkeler

Üyeler

NATO'nun, topraklarının büyük bir kısmı Avrupa ve Kuzey Amerika'da bulunan otuz bir üyesi vardır. Kuzey Atlantik Antlaşması'nın 6. maddesine göre NATO'nun "sorumluluk bölgesi" Atlas Okyanusu'ndaki Yengeç Dönencesi'ne kadardır ve bu yüzden bazı üye ülkeler tamamen kapsanmamaktadır. Antlaşmanın ilk görüşmeleri sırasında ABD, Belçika Kongosu gibi sömürgelerin antlaşmaya dâhil edilmemesi konusunda ısrar etti. Buna rağmen Fransız Cezayiri, 3 Temmuz 1962'de bağımsızlığını elde edene kadar örgütün parçası olarak kaldı. Bu yirmi dokuz üyenin on ikisi, örgüte 1949'da katılan kurucu üyelerdir; diğer on yedi üye ise yedi genişleme süreci sonunda örgüte katıldı. Az sayıda NATO üyesi ülke GSYİH'sinin yüzde iki ve daha fazlasını savunmaya harcamaktadır, ABD ise NATO savunma harcamalarının dörtte üçünü gerçekleştirmektedir.

1960'ların ortasından 1990'ların ortasına kadar Fransa, "Gaullo-Mitterrandism" olarak adlandırılan bir politika izleyerek NATO'dan bağımsız bir askerî strateji benimsedi. Nicolas Sarkozy, 2009'da ülkesinin bütünleşik askerî komutaya ve Savunma Planlama Komitesine dönüşünü müzakere etti, adı geçen komite bir yıl sonra dağıtıldı. Fransa günümüzde Nükleer Planlama Grubu dışında olan tek NATO üyesidir ve ABD ile Birleşik Krallık'ın aksine nükleer silaha sahip denizaltılarını ittifakın kullanımına sunmayacaktır.

Genişleme

Yeni üyeliklerin çoğu, aralarında eski Varşova Paktı üyelerinin de bulunduğu Orta ve Doğu Avrupa ülkelerinden gerçekleşmektedir. Örgüte katılım, bireysel Üyelik Eylem Planları ile yürütülmektedir ve şu anki üyelerin ayrı ayrı onayını gerektirmektedir. Şu anda Bosna-Hersek ve Makedonya olmak üzere NATO'ya katılma sürecinde olan iki aday ülke vardır. Makedonya'nın katılımı, üyeliğin gerekliliklerini Arnavutluk ve Hırvatistan ile aynı anda yerine getirmesine rağmen Makedonya adlandırma sorunu çözülmediği için Yunanistan tarafından engellendi. Yeni ve olası üyeler, bu süreçte birbirlerine destek olmak için 2003'te Adriyatik Sözleşmesi'ni oluşturdular. Örgüte üyeliği hedefleyen bir diğer ülke olan Gürcistan'a, 2008'de Bükreş'te düzenlenen zirvede ittifaka davet edileceğine dair söz verildi; ancak 2014'te ABD Başkanı Barack Obama, ülkenin "şu anda üyelik yolunda" olmadığını söyledi.

Rusya örgütün daha fazla genişlemesine, Sovyetler Birliği Cumhurbaşkanı Mihail Gorbaçov ile Avrupalı ve Amerikalı müzakereciler arasında gerçekleşen ve Almanya'nın barışçıl bir şekilde yeniden birleşmesine izin veren uzlaşmaya aykırı olduğu gerekçesiyle karşı çıkmaktadır. NATO'nun genişleme çabaları genellikle Rusya hükûmeti tarafından, bir Soğuk Savaş girişimi olan Rusya'nın kuşatılması ve izole edilmesinin devamı olarak görülmektedir, gerçi Batı'dan da bu yönde eleştiriler gelmektedir. Ukrayna'nın NATO ve Avrupa ile olan ilişkileri, siyasi açıdan bölünmelere yol açtı ve 2014'te Rusya yanlısı Cumhurbaşkanı Viktor Yanukoviç'in devrilmesiyle sonuçlanan "Euromaidan" protestolarının düzenlenmesinde etkili oldu. Mart 2014'te Başbakan Arseniy Yatsenyuk, Ukrayna'nın NATO üyeliği peşinde koşmadığı konusunda hükûmetin duruşunu yineledi. Ukrayna Cumhurbaşkanı Petro Poroşenko, NATO üyeliği hedefi doğrultusunda 29 Aralık 2014'te ülkesinin bağlantısızlık durumunu ortadan kaldıran tasarıyı imzaladı; ancak katılımdan önce referandum düzenleneceğini belirtti. Ukrayna, Bireysel Ortaklık Eylem Planına (BOEP) sahip sekiz Doğu Avrupa ülkesinden biridir. 2002'de başlatılan BOEP'ler, NATO ile ilişkilerini derinleştirme yeteneğine ve siyasi iradesine sahip ülkelere açıktır.

2022'de Rusya'nın Ukrayna'yı işgali sonrası
2022'de Rusya'nın Ukrayna'yı istila etmesinin ardından, Finlandiya ve İsveç'teki kamuoyu, NATO üyeliğini ilk kez karşı çıkanlardan daha fazla desteklemekle birlikte, keskin bir şekilde NATO'ya katılma lehinde değişti. 30 Mart 2022'de yapılan bir anket, Finlerin yaklaşık % 61'inin NATO üyeliğinden yana olduğunu, % 16'sının karşı ve % 23'ünün kararsız olduğunu ortaya koydu. 1 Nisan'da yapılan bir anket, İsveçlilerin yaklaşık % 51'inin NATO üyeliğinden yana olduğunu, % 27'sinin ise aleyhte olduğunu ortaya koydu. Finlandiya Parlamentosu o yıl NATO üyeliği konusunu tartışmaya karar verdi. Analistler, Finlandiya ve İsveç'in, 1995'te AB'ye katılma kararlarını nasıl koordine ettiklerine benzer şekilde, NATO üyeliği konusundaki kararlarını koordine etmelerini bekliyorlardı, ancak Finlandiya'nın biraz daha erken katılması bekleniyor.

Nisan ayının ortalarında, Finlandiya ve İsveç hükûmetleri NATO üyeliğini araştırmaya başladılar ve hükûmetleri bu konuda güvenlik raporları hazırladı. Analistler, hem Finlandiya'nın hem de İsveç'in NATO'ya katılmasının muhtemel olduğuna ve her iki ülkenin de üyelik başvurularını Haziran ayı gibi erken bir tarihte sunacağını belirttiler. Finlandiya ve İsveç, başvuruları onaylanırsa, muhtemelen birkaç ay kadar kısa bir süre alabilecek olan NATO üyeliğini hızlandıracaklardır. Nisan ayı sonlarında, bir Fin haber kuruluşu, Finlandiya ve İsveç'in Mayıs ayında NATO üyeliğine başvurmayı kabul ettiğini, ancak her iki hükûmetin de henüz nihai bir karara varmadığını bildirdi. İki İskandinav ülkesinin eklenmesi NATO'nun Kuzey Kutbu, Kuzey ve Baltık bölgelerindeki yeteneklerini önemli ölçüde genişletecektir. Finlandiya ve İsveç'in potansiyel üyeliği, Baltık devletlerinin eklendiği 2004 yılından bu yana en önemli NATO genişlemesi olarak görülüyor.

15 Mayıs 2022'de Finlandiya hükûmeti, parlamento onayına tabi olarak NATO üyeliğine başvuracağını duyurdu. 17 Mayıs'ta Finlandiya parlamentosu 188-8 lehte oy kullandı. Ancak Türkiye, iki ülkeyi Türkiye'nin terör örgütü olarak belirlediği PKK ve YPG ile bağlantılı olmakla suçlayarak Finlandiya ve İsveç'in NATO'ya katılmasına karşı çıktı.

Türkiye, Finlandiya ve İsveç'in NATO'ya katılmasına karşı olduğunu dile getirerek, iki ülkeyi Türkiye'nin terör örgütleri olarak tanımladığı iki Kürt grubu olan Kürdistan İşçi Partisi (PKK) ve Halk Savunma Birlikleri'ne (YPG) destek sağlamakla suçladı. 28 Haziran'da Madrid'de düzenlenen bir NATO zirvesinde Türkiye, Finlandiya ve İsveç'in üyelik hedeflerini desteklemeyi kabul etti. 5 Temmuz'da 30 NATO büyükelçisi, İsveç ve Finlandiya'nın katılım protokollerini imzaladılar ve 28 Haziran'daki NATO zirvesinin kararlarını resmen onayladılar. Bu, çeşitli hükûmetler tarafından onaylanmalıdır; Macaristan ve Türkiye dışındaki tüm ülkeler 2022'de onaylamıştı. 30 Mart 2023'te Türkiye parlamentosu Finlandiya'nın üyelik teklifini onaylayarak Finlandiya'nın katılımının önündeki son engeli de kaldırdı. Aynı tarih itibarıyla İsveç'in başvurusu halen Macaristan ve Türkiye tarafından onaylanmayı beklemektedir.

Finlandiya, 4 Nisan 2023'te resmen NATO'ya katıldı.

İsveç'e ek olarak, NATO üyesi olmayan geri kalan Avrupa Ekonomik Alanı veya Schengen Bölgesi ülkeleri İrlanda, Avusturya ve İsviçre'dir (birkaç diğer Avrupa ada ülkesi ve mikro devlete ek olarak).

Ortaklıklar

Barış İçin Ortaklık (BİO) programı 1994'te başlatıldı ve her ortak ülke ile NATO arasındaki ikili ilişkiler üzerine kuruldu: her ülke katılımının kapsamını belirleyebilir. Bağımsız Devletler Topluluğunun şimdiki ve eski tüm üyelerini içermektedir. Avrupa-Atlantik Ortaklık Konseyi (AAOK) 29 Mayıs 1997'de kurulan ve elli katılımcı ülke arasında düzenlenen olağan eşgüdüm, danışma ve diyalog forumudur. BİO programı Avrupa-Atlantik Ortaklığı'nın operasyonel kanadı olarak değerlendirilmektedir. Afganistan gibi diğer üçüncü ülkelerle de BİO çerçevesinde bazı çalışmalara katılmaları konusunda temasa geçilmektedir.

Avrupa Birliği (AB), NATO ile 16 Aralık 2002'de Berlin Plus anlaşmasının altında bir dizi düzenlemeyi imzaladı. Bu anlaşmayla AB'ye uluslararası bir krizde bağımsız hareket etmek istediğinde, NATO'nun görev almak istememesi durumunda örgütün varlıklarını kullanma olasılığı tanındı. Örneğin 1982 tarihli Lizbon Antlaşması'nın madde 42(7) hükmüne göre "Eğer bir üye devlet kendi topraklarında silahlı bir saldırıya uğrarsa, diğer üyeler ellerinden gelen bütün yollarla yardım yükümlülüğü altındadır". Antlaşma NATO'nun altıncı maddesi gereği küresel olarak Yengeç Dönencesi'nin kuzeyi ile sınırlı olan bölgelerde uygulanmaktadır Böylece aynı zamanda AB üyesi de olan BİO ülkeleri için bir "ikili yapı" sağlandı.

Ek olarak NATO, pek çok NATO üyesi olmayan ülkeyle iş birliği yapmakta ve çalışmalarını tartışmaktadır. Akdeniz Diyaloğu İsrail ve Kuzey Afrika ülkeleri ile benzer şekilde iş birliği yapmak için 1994'te kuruldu. İstanbul İş Birliği Girişimi 2004'te Orta Doğu ülkeleri için Akdeniz Diyaloğu ile aynı doğrultuda bir diyalog forumu olarak oluşturuldu. Katılımcı dört ülke ayrıca Körfez İş Birliği Konseyi üyesidir.

Japonya ile siyasi diyalog 1990'da başladı ve o zamandan beri ittifak, bu iş birliği girişimlerinin hiçbirine dâhil olmayan ülkeler ile kademeli olarak ilişkilerini geliştirdi. 1998'de NATO, ilişkilerin kurumsallaştırılmasına izin vermeyen, fakat müttefiklerin iş birliğini arttırmaya yönelik arzularını yansıtan bir genel kurallar bütünü oluşturdu. Kapsamlı tartışmaların ardından 2000'de müttefikler "Temas Ülkeleri" terimi üzerinde uzlaştı. 2012'de ittifak bu grubu, korsanlığa karşı operasyonlar ve teknoloji takası gibi konuları görüşmek üzere bir araya gelen, "küresel ortaklar" adlı bir gruba dönüştürdü. Temas ülkeler olan Avustralya ve Yeni Zelanda ayrıca AUSCANNZUKUS stratejik ittifakının üyesidir ve temas ülkeler ile NATO üyeleri arasındaki benzer bölgesel veya ikili anlaşmalar iş birliğine katkı sağlamaktadır. NATO'nun ortaklarına sunduğu tüm iş birliği etkinliklerine erişimi olan Kolombiya, NATO ile iş birliği yapan ilk ve tek Latin Amerika ülkesi oldu.

Yapılar

NATO'nun ana merkezi Belçika'nın başkenti Brüksel'in Haren belediyesinde yer alan Léopold III/Leopold III-laan Bulvarı, B-1110 numaralı binadır. İnşaatı 2010'da başlayan ve 2016 yazında tamamlanan €750 milyonluk yeni merkez binasının açılışı 25 Mayıs 2017'de yapıldı. Jo Palma tarafından tasarlanan 250.000 m²'lik komplekste 3.800 kişi çalışmaktadır. İlk binadaki sorunlar, 1967'deki inşaatın aceleye gelmesinden kaynaklanmaktaydı; çünkü o dönemde NATO, Fransa'nın çekilmesi nedeniyle merkezini Paris'ten taşımak durumunda kaldı.

Merkezdeki çalışanlar üye ülkelerin ulusal delegelerinden oluşmaktadır. Bunlara sivil ve askerî irtibat büroları ile buradaki görevliler, partner ülkelerin diplomatik misyonları ve diplomatları ile üye ülkelerin silahlı kuvvetlerinin çalışanlarının yer aldığı Uluslararası Personel ve Uluslararası Askerî Personel bölümleri dâhildir. NATO'ya destek olmak için Atlantik Konseyi/Atlantik Antlaşma Derneği hareketi altında sivil toplum üyelerinin grupları da ortaya çıkmıştır.

Yeni merkez binasının maliyeti NATO'nun web sitesindeki 23 Mayıs 2017 tarihli "NATO'nun yeni merkezi" adlı sayfada yer almazken Daniel Halper, NATO'nun web sitesindeki Şubat 2017 tarihli "Yeni NATO merkezi" adlı sayfayı kaynak göstererek The Washington Free Beaconın 25 Mayıs 2017'deki sayısında maliyetin $1,23 milyar olduğunu bildirdi.

NATO Konseyi
30 üye ülke tarafından yönetilen NATO içinde kararların nasıl alınacağı Kuzey Atlantik Antlaşması ve diğer sözleşmeler tarafından belirtilmektedir. 29 üyenin her biri NATO'nun Brüksel'deki merkezine bir delegasyon veya misyon göndermektedir. Her delegasyonun üst düzey kalıcı üyesi Daimi Temsilci olarak bilinmekte ve genel olarak üst düzey bir memur veya deneyimli bir elçi olmaktadır. Pek çok ülke Belçika'daki elçiliği yoluyla NATO'da diplomatik misyon bulundurmaktadır.

Haftada en az bir kez toplanan ve NATO'da etkili yönetim ve karar yetkisi bulunan bir idari organ olan Kuzey Atlantik Konseyi Daimi Üyeler'den oluşmaktadır. Zaman zaman konsey, dışişleri bakanları, savunma bakanları ile devlet ve hükûmet başkanlarının katıldığı daha üst düzey toplantılar gerçekleştirmektedir ve NATO'nun politikaları ile ilgili önemli kararlar genellikle bu toplantılarda alınmaktadır. Fakat toplantıların seviyesi, konseyin yönetim ve karar alma yetkisi ile kararlarının statüsü ve geçerliliğini etkilememektedir. ABD, Almanya, Birleşik Krallık, Fransa ve İtalya gayriresmî bir tartışma grubu olan Quint üyesi kabul edilmektedir. NATO zirveleri de genişleme gibi karmaşık kararların alındığı bir platformdur.

Kuzey Atlantik Konseyinin toplantılarına NATO Genel Sekreteri başkanlık etmektedir ve karar alınması gerektiğinde oybirliği ve genel uzlaşı aranmaktadır. Çoğunlukla oy veya karar bulunmamaktadır. Konseyde veya konseyin alt komitelerinde temsil edilen hiçbir ülke tam bağımsızlığını ve kararlarının sorumluluğunu kaybetmemektedir.

NATO Parlamenter Asamblesi

NATO'nun geniş stratejik hedeflerini NATO Parlamenter Asamblesi (NATO-PA) belirlemektedir. Yıllık oturumlarda ve yıl içinde bir kez daha bir araya gelen asamble, Daimi Üyeler veya NATO'ya büyükelçi atayan üye ülkelerin ulusal hükûmetlerinin parlamenter yapılarıyla direkt olarak etkileşim kurmaktadır. NATO Parlamenter Asamblesi, Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü üyelerinin yasa koyucularından ve on üç yedek üyeden oluşmaktadır. Bundestag'ın Savunma Komitesi'nin Başkan Yardımcısı ve Hristiyan Demokrat Birliği'nin bir üyesi olan Alman siyasetçi Karl A. Lamers, 2010'da asamblenin başkanı oldu. Fakat asamble resmî olarak NATO'dan farklı bir yapıdır ve NATO Konseyi'nin güvenlik politikalarını tartışmak için NATO ülkelerinin temsilcilerini bir araya getirmeyi amaçlamaktadır.

Asamble NATO'nun siyasi bütünleşme kuruluşudur ve NATO Konseyi'nin siyasi politika ve gündemini beş komitesinin raporlarıyla oluşturmaktadır:
 Güvenliğin Sivil Boyutu Komitesi
 Savunma ve Güvenlik Komitesi
 Ekonomi ve Güvenlik Komitesi
 Siyasi Komite
 Bilim ve Teknoloji Komitesi
Bu raporlar, ulusal siyasal süreçler yoluyla üye ülkelerin ulusal hükûmetleri ve NATO yönetimini ve örgütsel yönetim varlıklarını etkileyenler tarafından kabul edildiği üzere, hız ve yön sağlamaktadır.

Askerî yapılar

NATO'nun askerî operasyonları NATO Askerî Komite Başkanı tarafından yönetilmektedir ve NATO içinden gelen personel tarafından desteklenen kıdemli bir ABD subayı ile kıdemli bir Fransız subayı tarafından komuta edilen iki Stratejik Birlik'e bölünmüştür. Stratejik Komutanlar tüm yönetimde ve kendi komuta alanlarına giren ittifakın tüm askerî işlerinin idaresinde Askerî Komite'ye karşı sorumludur.

Her ülkenin delegasyonunda bir Askerî Temsilci ile o ülkenin Uluslararası Askerî Personel tarafından desteklenen silahlı kuvvetlerinden kıdemli bir subay bulunmaktadır. Üye ülkelerin gönderdiği Askerî Temsilciler, NATO'nun siyasi otoritelerine NATO bölgesinin ortak savunması için gerekli görülen önlemleri önermekle sorumlu olan Askerî Komite'yi oluşturmaktadır. Komitenin asıl rolü askerî politika ve stratejilere yön vermek ve bu konularda önerilerde bulunmaktır. Komite ayrıca temsilcileri kendi toplantılarına katılan ve konseyin otoritesi altında ittifakın askerî işlerini idare eden NATO'nun Stratejik Komutanları'na askerî konularda rehberlik etmektedir. NATO Askerî Komite Başkanlığını 2018'den beri Hava Mareşali Sir Stuart Peach üstlenmektedir.

Konsey gibi bazen Askerî Komite de daha yüksek seviyeli toplantılar yapmaktadır. Bu toplantılara her ülkenin silahlı kuvvetlerinin en kıdemli subayı olan Genelkurmay Başkanları katılmaktadır. 1966'da NATO'nun bütünleşik askerî komutasından ayrılan ve 1995'te yeniden katılan Fransa, 2008'e kadar Askerî Komite'de yer almamaktaydı. Fransa, NATO'ya tekrar katılana kadar Savunma Planlama Komitesi'nde temsil edilmemekteydi ve bu Fransa ile NATO üyeleri arasında anlaşmazlıklara yol açıyordu. Irak Savaşı'na giden süreçte yaşananlar bu durumu gözler önüne serdi. Komitenin operasyonel çalışmaları Uluslararası Askerî Personel tarafından desteklenmektedir.

NATO'nun komuta yapısı Soğuk Savaş boyunca ve bunun sonrasında gelişme gösterdi. NATO için bütünleşik bir askerî komuta yapısı NATO'nun olası bir Sovyet saldırısına karşı uzun vadede savunmasını arttırması gerekeceği netlik kazanınca ilk kez 1950'de kuruldu. Nisan 1951'de Avrupa Müttefik Kuvvetleri Yüksek Karargâhı (SHAPE) ve bunun merkezi kuruldu. Daha sonra dört ikincil merkez Kuzey ve Orta Avrupa, Güney Bölgesi ve Akdeniz'e eklendi.

1950'li yıllardan 2003'e kadar Stratejik Komutanlar Avrupa Müttefik Kuvvetleri Yüksek Komutanı (SACEUR) ve Atlantik Müttefik Yüksek Komutanı (SACLANT) idi; fakat şimdiki düzenleme üstün sorumluluğunu, NATO güçlerinin dönüşümü ve eğitiminden sorumlu olan Müttefik Dönüşüm Komutanlığı (ACT) ile dünya genelindeki NATO operasyonlarından sorumlu olan Müttefik Harekât Komutanlığı (ACO) arasında ayırmaktadır. 2003'ün sonundan başlayarak NATO, birliklerin komuta edilişini ve dağıtımını, aralarında Avrupa Kolordusu, Alman/Hollanda Kolordusu, Kuzeydoğu Çok Uluslu Kolordusu, NATO İtalyan Hızlı Dağıtım Kolordusu ile Müttefik Harekât Komutanlığı'na rapor veren Yüksek Seviyede Hazırlıklı Acil Müdahale (HRF) deniz güçlerinin de bulunduğu pek çok NATO Hızlı Dağıtım Kolordusu kurarak yeniden yapılandırdı.

2015'in ilk aylarında, Donbass Savaşı'nın yeni başladığı dönemde, NATO bakanlarının toplantılarında, gerektiğinde Baltık ülkelerini savunmak için Kuzeydoğu Çok Uluslu Kolordusu'nun büyütülmesine ve Romanya'da yeni bir Güneydoğu Çok Uluslu Tümeni kurulmasına karar verildi. Ayrıca NATO'nun Doğu Avrupa'daki yeni üyelerinin savunması için yapılacak hazırlıkları düzenlemek için altı tane NATO Kuvvet Entegrasyon Birimi kurulacaktı. Güneydoğu Çok Uluslu Tümeni, 1 Aralık 2015'te etkinleştirildi.

Ayrıca bakınız
 Teröre Karşı İslam İttifakı

Kaynakça
Genel

Auerswald, David P., and Stephen M. Saideman, eds. NATO in Afghanistan: Fighting Together, Fighting Alone (Princeton U.P., 2014)

Kaplan, Lawrence S. (2013). NATO before the Korean War: April 1949-June 1950. Kent, OH: Kent State University Press.

Özel

Dış bağlantılar

Temel NATO Belgeleri

Sovyetler Birliği'nin dış ilişkileri
Uluslararası ilişkiler
Dış politika
Topluluklar
1949'da kurulan kuruluşlar
20. yüzyılda askerî ittifaklar
21. yüzyılda askerî ittifaklar
Antikomünist kuruluşlar
Soğuk Savaş kuruluşları
Soğuk Savaş antlaşmaları
Uluslararası askeri kuruluşlar
Portekiz'in askerî ittifakları
Brüksel merkezli kuruluşlar

NATO


An Paepalanthus pulchellus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Theodor Carl Karl Julius Herzog. An Paepalanthus pulchellus in nahilalakip ha genus nga Paepalanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paepalanthus

Paepalanthus pulchellus


Gérard Fombrun (n. 1931 ) es un escultor de Haití.

Biografía
Fombrun estudió escultura y arquitectura en Haití, Francia y Puerto Rico.

Sus esculturas, habitualmente hechas en bronce, han sido expuestas en Latinoamérica y el Caribe.

Como arquitecto fue el responsable de la restauración de una antigua plantación azucarera que alberga en la actualidad el Ogier-Fombrun Museum.

Bibliografía de Gérard Fombrun
 Pour que renaissent le prestige et l'espoir, 2003 ISBN 99935-2-219-8, 9789993522195
 Et Haïti vint au monde: une promenade dans le passé à travers le Musée Colonial Ogier-Fombrun (1492 - 1804) 1997 118 páginas
 Idée nouvelle pour sauver Haïti 1997, 28 páginas

Bibliografía adicional

 Marie-José Nadal-Gardère, Gérald Bloncourt, La Peinture haïtienne,	Nathan (ed.), 1986 207 páginas

Referencias

Enlaces externos

Escultores del siglo XX
Escultores del siglo XXI
Escultores de Haití

Gérard Fombrun


Bingadinski nosorog (latinski: Rhinoceros binagadensis ili Dicerorhinus binagadensis, azerski: Binəqədi kərgədanı, ruski: Бинагадинский носорог) je izumrla vrsta nosoroga koja je živjela u drugoj polovici posljednjeg ledenog doba. Ostatci su otkriveni 1938. godine na ležištu bitumena jugoistočno od sela Bingadi na Apšeronskome poluotoku.

Ovu vrstu je prvi put opisao Rahimbek Džafar oglji Džafarov (azerski: Rəhim bəy Cəfərov, ruski: Рагимбек Джафар оглы Джафаров) 1955. godine, a detaljnije 1960. godine. Poput suvremenih nosoroga, Bingadinski nosorog je imao dva izdužena roga, smještenih jedan iza drugog. Zubi Bingadinskoga nosoroga razlikuju se od zuba azijskih nosoroga te više liče na zube afričkoga nosoroga.

Kostur ovoga nosoroga izložen je 2010. godine u napuljskome znanstvenome muzeju "Città della Scienza".

Izvori

Literatura
 Р. Д. Джафаров. Новый представитель четвертичных носорогов бинагадинской фауны. — Бинагадинское местонахождение четвертичной флоры и фауны: Издательство Академии Наук Азербайджанской ССР, 1955. — С. 54.
 Р. Д. Джафаров. Бинагадинский носорог. — Издательство Академии Наук Азербайджанской ССР, 1960. — Т. 12. — 99 с.

Vanjske poveznice

Izumrle vrste
Nosorozi
Prapovijesni sisavci

Bingadinski nosorog


The following is a list of Historic Civil Engineering Landmarks as designated by the American Society of Civil Engineers since it began the program in 1964. The designation is granted to projects, structures, and sites in the United States (National Historic Civil Engineering Landmarks) and the rest of the world (International Historic Civil Engineering Landmarks). As of 2019, there are over 280 landmarks that have been approved by the ASCE Board of Direction.
Sections or chapters of the American Society of Civil Engineers may also designate state or local landmarks within their areas; those landmarks are not listed here.

See also
 List of Historic Mechanical Engineering Landmarks

References

External links
 American Society of Civil Engineers Historic Landmarks

Civil engineering
American Society of Civil Engineers
Civil engineering

List of Historic Civil Engineering Landmarks


Joan of Évreux (; 1310 – 4 March 1371) was Queen of France and Navarre as the third wife of King Charles IV of France.

Life
She was the daughter of Louis, Count of Évreux and Margaret of Artois. Because Joan was Charles's first cousin, the couple required papal permission to marry, which they obtained from Pope John XXII. They had three daughters, Jeanne, Marie and Blanche, who were unable to inherit the throne under principles of Salic law. The royal couple's lack of sons caused the end of the direct line of the Capetian dynasty.

Joan died on 4 March 1371 in her château at Brie-Comte-Robert, in the Île-de-France region, some twenty miles southeast of Paris. She was buried at the Basilica of St Denis, the necropolis of the Kings of France.

Legacy
Two of Joan's remarkable possessions survive: her book of hours and a statue of the Virgin and Child. The Book of Hours, known as the  Hours of Jeanne d'Evreux, is in The Cloisters collection of the Metropolitan Museum of Art in New York. It was commissioned from the artist Jean Pucelle between 1324 and 1328, probably as a gift from her husband.  The book contains the usual prayers of the canonical hours as arranged for the laity along with the notable inclusion of the office dedicated to St Louis, her great-grandfather. The small statue of the Virgin and Child (gilded silver and enamel, 69 cm high), which Jeanne left to the monastery of St Denis outside Paris, is in the Louvre Museum.

References

Sources

External links

 The Hours of Jeanne d'Evreux at the Cloisters

|-

|-

1310 births
1371 deaths
Queens consort of France
Navarrese royal consorts
Countesses of Champagne
House of Évreux
Burials at the Basilica of Saint-Denis
14th-century French people
14th-century French women

Joan of Évreux


كلية العلوم بتونس واسمها الكامل كلية العلوم للرياضيات والفيزياء والطبيعيات هي إحدى أهم المؤسسات الجامعية التونسية وتعود بالنظر إلى جامعة تونس المنار.

تاريخها
تأسست هذه الكلية طبقا للأمر المؤرخ في 31 مارس 1960، وقد اتخذت آنذاك من مقر معهد الدراسات العليا بتونس مقرا لها، قبل أن تتحول بدءا من عام 1968 وإلى حدود عام 1972 إلى مقرها الحالي بالمركب الجامعي بالمنار، قرب المدرسة الوطنية للمهندسين بتونس وكلية الحقوق بتونس.

تنظيمها
تضم كلية العلوم بتونس الأقسام الستة التالية:
 قسم الرياضيات، وهو الأقدم
 قسم الفيزياء
 قسم الكيمياء
 قسم البيولوجيا
 قسم الجيولوجيا
 قسم الإعلامية
 قسم الإلكترونيك، وهو أجد قسم

إحصائيات
خلال السنة الجامعية 2007-2008 بلغ عدد طلبة كلية العلوم ما مجموعه: 12020 من بينهم 6519 طالبة، وبذلك فهي أكبر كلية تابعة إلى جامعة المنار، وأكبر كلية علوم بالجامعات التونسية. أما في مجال البحث فتعد الكلية خمسون وحدة بحث و18 مخبرا بحثيا، وتتوزع تلك المخابر على الاختصاصات كما يلي:
 الكيمياء: 6
 الفيزياء: 5
 البيولوجيا: 4
 الرياضيات : 1
 الإعلامية : 1
 الجيولوجيا: 1

وصلة خارجية
موقع كلية العلوم بتونس.

مراجع

التعليم في تونس
تأسيسات سنة 1960 في تونس
تعليم عال
جامعة تونس
معاهد علمية
هيئات تعليمية أسست في 1960

كلية العلوم بتونس


Andover fue un lugar designado por el censo ubicado en el condado de Miami-Dade en el estado estadounidense de Florida. En el Censo de 2000 tenía una población de 8.489 habitantes y una densidad poblacional de 1,85 personas por km².

Geografía
Andover se encuentra ubicado en las coordenadas . Según la Oficina del Censo de los Estados Unidos, Andover tiene una superficie total de 4.6 km², de la cual 4.3 km² corresponden a tierra firme y (6.52%) 0.3 km² es agua.

Demografía
Según el censo de 2000, había 8.489 personas residiendo en Andover. La densidad de población era de 1,85 hab./km². De los 8.489 habitantes, Andover estaba compuesto por el 22.04%% blancos, el 70.97%% eran afroamericanos, el 0.97%% eran amerindios, el 1.14%% eran asiáticos, el 0.02%% eran isleños del Pacífico, el 3.07%% eran de otras razas y el 2.47%% pertenecían a dos o más razas. Del total de la población el 14.81%% eran hispanos o latinos de cualquier raza.

Referencias

Enlaces externos

Lugares designados por el censo en Florida
Localidades del condado de Miami-Dade
Antiguos lugares designados por el censo de Estados Unidos

Andover (Florida)


Colorado River kan henvise til:
 Colorado River (Texas) – flod i delstaten Texas i USA som udmunder i den Mexicanske Golf
 Colorado River – flod i USA og Mexico som udmunder i den Californiske Bugt i Stillehavet
 Colorado (Argentina) – flod i Argentina

Colorado River (flertydig)


Murabba (Osmanlıca: مربع), bent adı verilen dört dizelik kıt'alardan oluşan şiir türüdür. Kelime anlamı "dörtlük" demektir. Aruz ölçüsüyle yazılır. Genelde 3-7 bentten oluşur. Uyak düzeni genelde aaaa/bbba/ccca/ddda/... şeklinde olmakla beraber, ilk bendi kafiyeli olmayan ya da sonraki bentlerde kafiyesi tekrarlanmayan murabbalar da vardır. Divan edebiyatında 15. yüzyılda  Ahmed Paşa tarafından kullanılmıştır. Tanzimat edebiyatında da Namık Kemal bu türün başarılı örneklerini vermiştir. 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren şarkı şeklinde bestelenen eserlerin büyük bir kısmı murabba tarzında yazılmıştır.

Özellikleri

Nazım birimi dörtlük olan nazım şekillerinden biridir.
Kafiye düzeni "aaaa/bbba/ccca"dır.
Genellikle 4 ile 8 dörtlükten oluşur.
Her konuda murabba yazılabilir. Ancak dini ve didaktik konular ile övgü, yergi, manzum mektup, mersiye vs. türlerde murabba nazım şekli daha çok kullanılmıştır.
Aruz kalıbıyla yazılır.
Önemli murabba şairleri Aşki, Muhibbi, Hayreti, Taşlıcalı Yahya Bey, Fuzuli sayılabilir.
Dili süslü ve ağırdır.
Son dizeleri tekrarlanıyorsa mütekerrir murabba, son dizeleri tekrarlanmıyorsa müzdeviç murabbadır.
19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren şarkı şeklinde bestelenen eserlerin büyük bir kısmı murabba tarzında yazılmıştır.
İran edebiyatından Türk edebiyatına geçmiştir.

crh:Murabba

Murabba (edebiyat)