Marattiaceae is the only family of extant (living) ferns in the order Marattiales. In the Pteridophyte Phylogeny Group classification of 2016 (PPG I), Marattiales is the only order in the subclass Marattiidae. The family has six genera and about 110 species. Many are different in appearance from other ferns, having large fronds and fleshy rootstocks.

Description
The Marattiaceae diverged from other ferns very early in their evolutionary history and are quite different from many plants familiar to people in temperate zones. Many of them have massive, fleshy rootstocks and the largest known fronds of any fern. The Marattiaceae is one of two groups of ferns traditionally known as eusporangiate ferns, meaning that the sporangium is formed from a group of cells as opposed to a leptosporangium in which there is a single initial cell.

The large fronds characteristic of the group are most readily found in the genus Angiopteris, native to Australasia, Madagascar and Oceania. These fronds may be up to 9 meters long in the species Angiopteris teysmanniana of Java. In Jamaica the species Angiopteris evecta is widely naturalized and is registered as an invasive species. The plant was introduced by Captain Bligh from Tahiti as a staple food for slaves and cultivated in the Castleton Botanical Garden in 1860. From there it was able to distribute itself throughout the eastern half of the island.

Marattia in the strict sense is found in the neotropics and Hawaii. The genus Eupodium is also neotropical, with three species. It has fronds that are 2-5 times pinnate, distinctive stalked synangia, and awns on distal blade segments. Blade division decreases towards the apex of the frond. Plants of Eupodium usually only have one frond per plant per year (sometimes two).

Ptisana is a paleotropical genus. These plants are 2-4 times pinnate, with fronds often comparable in size to those found in Angiopteris. Terminal segments usually have a prominent suture where they attach. The sporangia lack the labiate apertures of Marattia and Eupodium, and synangia are deeply cut. The name of the genus derives from the resemblance of the synangia to pearl barley. The king fern, Ptisana salicina, from New Zealand and the South Pacific and known in Māori as "para" now has been placed in this genus. Sometimes called the potato fern, this is a large fern with an edible fleshy rhizome that is used as a food source by some indigenous peoples.

The East-Asian genus Christensenia is named in honor of the Danish pteridologist Carl Christensen is an uncommon fern with distinctive fronds resembling a horse chestnut leaf, hence the species Christensenia aesculifolia, meaning horse-chestnut-leaved Christensenia. Despite the relatively diminutive size of plants in this genus, the stomata of Christensenia are the largest known in the plant kingdom.

The genus Danaea is endemic to the Neotropics. They have bipinnate leaves with opposite pinnae, which are dimorphic, the fertile leaves much contracted, and covered below with sunken, linear synangia dehiscing via pores.

Taxonomy
in the Pteridophyte Phylogeny Group classification of 2016 (PPG I), Marattiaceae is the only family in the order Marattiales, which in turn is the only order in the subclass Marattiidae. Marattiidae is one of four subclasses of class Polypodiopsida (ferns), to which it is related as shown in this cladogram, being a sister group to Polypodiidae.

History of classification
In the molecular phylogenetic classification of Smith et al. in 2006, the Marattiales formed the single member of the class Marattiopsida. Four genera were recognized. The class was lowered in rank to the subclass Marattiidae in the 2009 classification of Mark W. Chase and James L. Reveal, and subsequent systems such as Christenhusz et al. (2011). The Pteridophyte Phylogeny Group (2016) classification retains this rank. In that system, Marattiidae is monotypic and has one order, Marattiales, one family, Marattiaceae, six genera, and an estimated 111 species.

There have long been four traditional extant genera (Angiopteris, Christensenia, Danaea and Marattia), but phylogenetic analysis has determined the genus Marattia to be paraphyletic, and the genus has been split into three genera, Marattia in the strict sense, Eupodium, and Ptisana. Christenhusz and Chase placed Danaea in subfamily Danaeoideae and the remaining genera in subfamily Marattioideae, but this subfamilial classification was not taken up by PPG I.

This fern group has a long fossil history with many extinct taxa (Psaronius, Asterotheca, Scolecopteris, Eoangiopteris, Qasimia, Marantoidea, Danaeites, Marattiopsis, etc.).

Genera

Six genera are accepted in the PPG I classification:
Angiopteris Hoffm.
Christensenia Maxon
Danaea Sm.
Eupodium J.Sm.
Marattia Sw.
Ptisana Murdock
Several other genera have been named in the Marattiaceae, namely: Archangiopteris, Clementea, Macroglossum, Protangiopteris, Protomarattia and Psilodochea. These are currently treated as synonyms of Angiopteris.

Evolutionary history
Marattiaceae are considered one of the most primitive living lineages of ferns. The earliest members of the family appeared during the Carboniferous, over 300 million years ago. The group has an extensive fossil record extending from the Carboniferous into the Jurassic, but post-Jurassic records are scarce.

References

External links

 Tree of Life Marattiaceae

Marattiidae
Fern families

Marattiaceae


Within biological taxonomy, a honey bee race would be an informal rank in the taxonomic hierarchy, below the level of subspecies. It has been used as a higher rank than strain, with several strains making up one race. Therefore, a strain (within the honey bee context) is a lower-level taxonomic rank used at the intraspecific level within a race of a subspecies. Strains are often seen as inherently artificial concepts, more usually within biology as characterized by a specific intent for genetic isolation, however, within beekeeping circles, strain is more likely to be used to describe very minor differences throughout the same subspecies, such as the color ranges of A. m. carnica from brown to grey. Within A. m. ligustica there are two races, the darker leather brown northern Italian bee from the Ligurian Alps region which was discovered to be resistant to acarine in the 1900s, while the other Italian bee race, from regions near Bologna and further south, was highly susceptible to acarine and within this race there are two color strains, the traditional Italian yellow and a rarer all-golden color.

Description
The races of the honey bee are classified into various named instances of an informal taxonomic rank of race—below that of subspecies—on the basis of shared genetic traits. The term "honey bee" means a bee of the species Apis mellifera which descend from bees that originated in Africa.

Differences in the colors of bees may be more pronounced in queens and drones; workers are much less easily differentiated by color. Drones are produced from the unfertilized eggs of queens and therefore their genetic characteristics depend entirely on those of the queen, whereas worker bees are produced from fertilized eggs. To make things even more complicated, a queen will normally mate multiple times, the spermatozoa from which are retained within her body, meaning that workers may only be half-sisters to each other, and their colors and other characteristics may differ.

In the Americas, there has been a great deal of interbreeding of subspecies, since all honey bees were imported at some point after 1492 and the subsequent Columbian Exchange. Among beekeepers, the term race has been used increasingly imprecisely, and is often used to refer to bee subspecies and hybrids, as well as subspecies divisions, more improperly.

There are also variations within subspecies (like within A. m. mellifera), being little more than color variants that may not be correlated with distinct distributions; these are sometimes referred to as native races. These are often given their own names when described, but zoological nomenclature does not recognize these named "races" as valid, as only ranks of subspecies and above have formal scientific names in zoology.

Classifications
Based on morphological similarities and the separation of regions during and since the last Ice Age, there are five bee lineages:
 A (African, subspecies from central and southern Africa)
 C ("carnica", subspecies from east and south of the Alps, including those along the northern Mediterranean)
 M ("mellifera", subspecies from western Europe),
 O (Oriental, subspecies from the eastern end of the range of the species)
 Y ("yemenitica", subspecies from Ethiopia)
(Hybrids and bee breeds, even with known ancestry, such as the Buckfast bee, are not included within the bee lineages; they are crossings of the Apis mellifera subspecies and are not defined as subspecies in their own right)

The known subspecies within the lineage 'A' are:
 A. m. adansonii
 A. m. capensis
 A. m. intermissa (formerly known as A. m. major)
 A. m. jemenitica
 A. m. lamarckii
 A. m. litorea
 A. m. monticola
 A. m. ruttneri
 A. m. sahariensis
 A. m. scutellata
 A. m. unicolor

The known subspecies within the lineage 'C' are:
 A. m. carnica
 A. m. cecropia
 A. m. ligustica
 A. m. macedonica

The known subspecies within the lineage 'M' are:
 A. m. mellifera
 A. m. iberiensis (formerly known as A. m. iberica)
 A. m. sinisxinyuan

The known subspecies within the lineage 'O' are:
 A. m. adami
 A. m. anatoliaca
 A. m. armeniaca
 A. m. caucasica
 A. m. cypria
 A. m. meda
 A. m. syriaca

The known subspecies within the lineage 'Y') are:
 A. m. bandasii
 A. m. sudanensis
 A. m. yemenitica

References

Beekeeping

Honey bee race


1. siječnja
Nadamo se da će međunarodni sud pravde kazniti sve one koji su učinili ovaj zločin, izjavio glavni tajnik UN Boutros Ghali, nakon šestosatnog boravka u Sarajevu na Staru godinu.

2. siječnja
Prvi put od početka rata u BiH za isti pregovarački stol sjeli u _enevi čelnici sukobljenih strana: predsjedni Predsjedništva BiH Alija Izetbegović, vođa hrvatskog naroda u BiH Mate Boban i vođa bosanski Srba Radovan Karad_ić. Sastanku prisutni i predsjednik Hrvatske dr. Franjo Tuđman i predsjednik tzv. Jugoslavije Dobrica Ćosić.
Balkanski diktator s malom vojskom poslušnika donio je genocid natrag u Europi, a SAD su pokleknule pri prvom susretu u posthladnoratovskim fašizmom, piše američki kongresmen Frank McCloskey u Christian Science Monitoru.
Vidio sam narod koji ubijaju, izjavio poslije povratka iz BiH u Parizu predsjednik organizacije Liječnici svijeta Gilles Bruckner, osuđujući srpske zločine u toj zemlji.
Ni u novogodišnjoj noći neprijatelj nije mirovao: granatama tučeni Vinkovci, Pokuplje, Otočac i okolica Sinja.

3. siječnja
Hrvatska i srpska strana zadovoljne predloženom kartom podjele BiH na deset kantona u Ženevi, a muslimanska delegacija sve otvorenije iskazuje nezadovoljstvo.
Sveta stolica nije oklijevala imenovati Srbe agresorom, odgovornim za organizirane zločine protiv čovječanstva, a Papini suradnici u mnogo su navrata upozoravali na postojanje konclogora u BiH, javlja dopisnik AFP iz Vatikana.
Rusija daje prednost političkom rješenju, ali se više neće protiviti zapadnoj vojnoj intervenciji u bivšoj Jugoslaviji, rekao na kraju moskovskog summita Bush-Jeljcin, ruski ministar inozemnih poslova Andrej Kozirev.
Komentirajući u Parizu nedavno postavljene plakate Hitlerovom i Miloševićevom slikom, jednom do druge, poznati francuski filozof Alain Finkielkraut kazao da analogiju smatra ispravnom.

4. siječnja
Hrvatska ne može prihvatiti da bosanska Posavina pripadne Srbima, ona je napučena hrvatskim stanovništvom, a i u povijesti je, kao 1939, kad je uvrštena u Banovinu Hrvatsku, bila hrvatska, izjavio dr. Franjo Tuđman u Ženevi.
Alija Izetbegović ne prihvaća konfederativno načelo uređenja BiH, a Radovan Karadžić širi svoje teritorijalne zahtjeve, javljaju izvjestioci s mirovnih pregovora u Ženevi.

5. siječnja
Ako pregovori u Ženevi ne uspiju, morat će se pojačati pritisak na Srbiju, no nikakva vojna akcija se ne planira, izjavio, prema pisanju londonskih glasila, britanski ministar vanjskih poslova Douglas Hurd.
Ako u Ženevi dođe do teritorijalnog suglasja Muslimana, Srba i Hrvata, što bi bilo pravo čudo, Milošević će u tom slučaju još mnogo agresivnije krenuti na Kosovo i Makedoniju, ne obazirujući se, kao ni dosad, na prijetnje Zapada, piše pariški Figaro.

6. siječnja
Pregovori u Ženevi zaustavili su sve inicijative u Vijeću sigurnosti o korištenju sile u zaštiti zračnog prostora BiH, javljaju sredstva priopćavanja iz New Yorka.
Ambasada Nigerije u Rimu obavijestila ambasadu Hrvatske da je nigerijska vlada donijela odluku o diplomatskom priznanju Hrvatske.
Prilikom polemičke emisije o ratu na prostorima bivše Jugoslavije na njemačkoj postaji SAT1 prisutni Srbi smijali se silovanoj Muslimanki.

7. siječnja
Naša je poruka Muslimanima Sandžaka, Kosova i Makedonije da ništa ne očekuju od UN i međunarodne zajednice, nego da se sami pripreme za obranu svojih života, vjere i časti, izjavio imam zagrebačke džamije Mustafa Cerić.
Žepa je u četničkom okruženju od veljače 1992., u gradu se uz 5.000 stanovnika nalazi i 30.000 izbjeglica, koji su svakodnevno izloženi uništenju, a u zadnja dva dana od gladi umrlo 40 osoba, stoji u očajničkom pozivu za pomoć radioamatera iz ovog bosanskog gradića.
Ako propadne diplomatska akcija i ne dođe do ograničene vojne intervencije, krizno žarište na Balkanu može eksplodirati snagom koja će destabilizirati cijelu srednju i istočnu Europu, upozorava Washington Post.
Nizozemska TV emitirala potresno svjedočenje njemačkog poslanika Stefana Schwarza o pokusima srpskih liječnika na Muslimankama u bosanskim logorima.
Istaknuti američki kolumnisit New York Timesa i Christian Science Monitora sve se izrazitije zauzimaju za vojnu intervenciju u BiH.
State Departement iznio američke procjene da se u srpskim logorima u BiH i u samoj Srbiji nalazi još 60.000 zatočenika.

8. siječnja
Svake noći snage UN vrate nekoliko stotina građana Sarajeva koji pokušavaju preko aerodromske piste pobjeći iz okruženog grada, u kome je 200.000 ljudi na rubu egzistencije.
Prema predloženoj podjeli Bosne i Hercegovine na provincije, Srbima bi pripalo 41,4, Muslimanima (sa Sarajevom) 31,5, a Hrvati 27,1 posto teritorija.
Vojnici republike srpske ubili dopredsjednika Vlade BiH Hakiju Turajlića, nakon što su ga izvukli iz vozila UNPROFORA pred očima nemoćnih francuskih plavih kaciga.

9. siječnja
Postojala je zavjera šutnje o zločinima silovanja, koji su počeli u Hrvatskoj, a nastavljeni u BiH svom žestinom, istaknuo na simpoziju Genocid i ratne žrtve silovanja organiziranom u Zagrebu od Hrvatskog žrtvoslovnog društva.
Vance-Owenov nacrt teritorijalnog ustrojstva BiH obuhvatio bi 80 posto Hrvata u BiH i oko 30 posto državnog prostora, te, uz neke primjedbe, može zadovoljiti, rekao dr. Franjo Tuđman u Ženevi.
Za ubojstvo dopredsjednika bosanske vlade države članice UN Hakije Turajlića odgovornost snose i generali Morillom, Abdurrazak i Nambiar, stoji u priopćenju Predsjedništva BiH, jer, u svojim izvješćima UN, nisu predočavali istinu o agresiji na BiH.
Rusija obećala vojnu pomoć Srbiji čak i isporukama biokemijskog oružja, piše bonnski Die Welt, pozivajući se na izvore u Ljubljani i tajni susret Miloševića i Šešelja s predsjednikom Odbora za vanjsku politiku ruskog parlamenta Evgenije Ambarzonovim.

10. siječnja
Platforma Ženevske konferencije jest i hrvatska platforma, i kad bi se ona promijenila stvari bi se pogoršale i mogle bi dovesti do produživanja agresije, izjavio u Ženevi hrvatski predsjednik dr. Franjo Tuđman.
Poznato 11 grobnica žrtava zločina jugoarmije i četnika na području istočne Slavonije, objavljeno u izvještaju Ministarstva zdravstva Republike Hrvatske.
Njemački ministar vanjskih poslova Klaus Kinkel računa, kako je rekao Njemačkom radiju, s međunarodnom vojnom intervencijom u Bosni, ako propadnu Ženevski pregovori.

11. siječnja
Ženevska konferencija nastavila rad bez ozbiljnog napretka. Bobanu i Akmadžiću supredsjedatelji Vance i Owen uputili sućut u povodu pogibije člana Vlade BiH Josipa Gogale, ubijenog pod okolnostima koje se još istražuju.
Ženevski list Tribune de Geneve u članku Likvidirani ministar piše da je Josip Gogala bio član Vlade BiH hrvatskog porijekla i da je ubijen 7. siječnja nakon što su ga zaustavile muslimanske paramilitarne snage.
Na sarajevskom groblju sv. Josipa pokopan Josip Gogala, direktor Republičke uprave za društvene prihode BiH, kojeg je ubila vojna policija Armije BiH.

12. siječnja
Karadžić u Ženevi odbio potpisati deset ustavnih načela o ustrojstvu BiH, nakon čega je Konferencija prekinuta.
Clintonov budući ministar obrane (nakon smjene u Bijeloj kući 20. siječnja) Les Aspin najavio potporu korištenju sile u zaštiti zračnog prostora BiH i suglasnost o ograničenom vojnom intervencijom.
Muslimanska vojska otpočela napad na prostor općine Uskoplje (Gornji Vakuf), ušavši u selo Lužani poubijali su više desetina hrvatskih civila i branitelja.

13. siječnja
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman otputovao u Pariz, odazivajući se na poziv predsjednika Republike Francuske, s kojim će se susreti u Elizejskoj palači.
Njemački evangelici traže isključenje Srpske pravoslavne crkve iz Ekumenskog vijeća crkava.
Srpske snage uzimaju 25 posto pomoći koja se u BiH doprema zrakoplovima, piše New York Times, prenoseći izvješće State Departementa.
Boutros Ghali u intervjuu Le Mondu upozorio, na temelju dosadašnjeg iskustva u Bejrutu, na rizike eventualne vojne akcije u BiH.
U Osijeku zatražena istraga protiv potporučnika jugoarmije iz Prizrena Zorana Kokića, osumnjičenog da je 28. kolovoza 1991, ubio snimatelja HTV Žarka Kaića i njegova pomoćnika Dragana Kričku.

14. siječnja
Samostalnost i suverenost Hrvatske do danas priznalo 97 država, a ona je danas članica 62 međunarodne organizacije, iznose sredstva priopćavanja u povodu prve godišnjice uspostavljanja prvih diplomatskih odnosa Republike Hrvatske sa SR Njemačkom i Republikom Austrijom 15. siječnja.
Neshvatljivo mi je da još nije proglašen totalni embargo protiv agresora Srbije - izjavio njemački ministar inozemnih poslova Hans Dietrich Gensher Večernjem listu.
Predsjedniku Tuđmanu priređen na Orlyu, prigodom njegovog drugog dolaska u Pariz, doček sa svim državničkim počastima. Prvi posjet bio je ljeta 1991. kada je uvjeravao Mitterranda i francusku javnost da je riječ o srpskom osvajačkom ratu, što je vrijeme i dokazalo.
Predsjednik Republike Italije Oscar Luigi Scalfaro pozvao predsjednika Tuđmana da posjeti Italiju, čime bi se uzvratio posjet Predsjednika Cossige, koji je 17. siječnja 1991, samo dva dana nakon talijanskog priznanja samostalnosti Hrvatske, posjetio Zagreb.
Otkriveno kako je bivša vlast Obrovca besplatno Srbima dijelila gradilišta uz more, čiji je rezultat 2.500 sagrađenih vikendica u Rovanjskoj, Maslenici, Mekoj Dragi, Šušnjaru, Ribnici i Karinu, što je bila srbizacija tog dijela jadranske obale.
Ministri vanjskih poslova EZ, na hitno sazvanom sastanku u Parizu, Srbima u Bosni dali rok od 6 dana da bezuvjetno prihvate konstitucionalni okvir predstavljen na ženevskoj konferenciji, jer u protivnom prijeti totalna izolacija Srbije i Crne Gore.

15. siječnja
Prema radioporuci jedinog liječnika dr. Bećira Heljića, u opkoljenoj Žepi, posljednjih dana pronađeno 290 leševa od čega 166 dječjih, umrlih od zime i gladi.
Budući predsjednik SAD Clinton u intervjuu TV mreži ABC izjavio da će kriza na prostoru bivše Jugoslavije biti u središtu njegove vanjske politike i da će nastojati da se pokrene istraga radi utvrđivanja je li Milošević ratni zločinac.
Nužan je jači pritisak međunarodne zajednice prema srpskoj komunističko-šovinističkoj politici, stoji u zajedničkoj izjavi predstavnika Skupštine Albanije i Sabora Hrvatske.
Predsjednik dr. Franjo Tuđman ocijenio razgovore s predsjednikom Francuske Mitterrandom vrlo sadržajnim, zanimljivim i uspješnim.

16. siječnja
Sve postrojbe Armije BiH koje se nalaze na prostorima provincija Ženevskim pregovorima proglašenim Hrvatskima, podčinjavaju se Glavnom stožeru HVO, stoji u priopćenju s izvanredne sjednice Hrvatske zajednice Herceg Bosna iz Mostara.
Kad se Cyrus Vance miješa u vanjsku politiku, rezultat je gubitak američkog političkog i moralnog autoriteta, analiza je američkog Wall Street Journala.
Početkom gradnje mosta preko Drave kod Osijeka simbolično i stvarno počela obnova Osijeka, Istočne Slavonije i Baranje, rekao na svečanosti početka gradnje mosta predsjednik dr. Franjo Tuđman.

17. siječnja
Predsjednik Predsjedništva BiH Alije Izetbegović odbio zahtjeve da Hrvati preuzmu zapovijedanje oružanim postrojbama na teritoriju koji drže.
Još uvijek nema informacije o preostalih 130 zatočenih s Manjače, izjavio Urs Boegli, šef za djelatnosti Međunarodnog odbora Crvenog križa na području bivše Jugoslavije.

18. siječnja
Prema službenim podacima Odjela za informacije i istraživanje Ministarstva zdravstva do 4. siječnja 1993., izravna posljedica agresije JA i paramilitarnih jedinica su 23.062 ranjenika i 6.442 poginula građana Hrvatske.
Samo ukidanje embarga na uvoz oružja u BiH nije rješenje, već ga treba tražiti u odlučnoj akciji međunarodne zajednice, koja ultimativno od bosanskih Srba i Beograda treba tražiti zaustavljanje agresije, izjavio novinarima predsjednik dr. Franjo Tuđman.
Društvo hrvatskih intelektualki predalo u Zagrebu posebnom izvjestitelju UN za ljudska prava Tadeuszu Mazowieckom 100 dosjea s autentičnim svjedočanstvima 30 prognanika iz privremeno zaposjednutih krajeva Hrvatske i 70 bivših zatočenika srpskih logora.
Zapovjednik Armije BiH Sefer Halilović zabranio svojim postrojbama na područjima pod hrvatskom kontrolom da prijeđu pod hrvatsko zapovjedništvo.
Devet mjeseci u Cersku, Konjević polje, i Kamenicu nije došao ni gram pomoći u hrani i lijekovima, jaljaju radio-amateri iz Tuzle.
U razgovoru za pariški Le Figaro predsjednik Tuđman ističe da je međunarodna zajednica suviše oklijevala u sprečavanju srpske agresije.

19. siječnja
Razmjenom nota u Zagrebu, između ministarstva vanjskih poslova Hrvatske i Čilea, uspostavljeni diplomatski odnosi između dvije država.
Stalni komitet KESS-a u Rezoluciji sukob u BiH ocjenjuje kao jednostrani pokolj srpske manjine, uz potporu vojnih i političkih vlasti u Srbiji i Crnoj Gori, nad brojnijim Muslimanima, Hrvatima i ostalim nesrpskim pučanstvom.
Vođe Hrvata Boban i Akmadžić pozivaju Armiju BiH i muslimanski narod da se suzdrže vojnih akcija do konačnog rješenja spornih pitanja.
Muslimani pripadnici HVO u Tomislavgradu ne žele u drugu vojsku.

20. siječnja
Srpski vlastodršci u Kninu, u strahu od najavljenog dolaska Hrvatske vojske, naredili opću mobilizaciju.
Predsjedništvo Hrvatske muslimanske demokratske stranke poziva na razum i slogu Muslimana i Hrvata u BiH.
Užički korpus jugoarmije već sedmi dan vodi ofenzivu, u kojoj sudjeluju zrakoplovstvo i tenkovi, prema slobodnom teritoriju Srebrenice.
Udruženje žena za demokraciju iz Pariza uputilo apel za solidarnost sa žrtvama silovanja u bivšoj Jugoslaviji, kojeg su potpisale i Isabelle Ađani, Catherine Deneuve, Anoyk Aimee, Marie Christine Barrault, Juliette Greco, Regis Debray, Francoise Sagan, Annie Giradot, Charlotte Rampling, Caroline de Monaco, Paloma i Marina Picasso...

21. siječnja
U razgovorima s Vanceom i Owenom u Zagrebu predsjednik Tuđman se založio za nastavak Ženevske konferencije.
U karlovačkom tranzitnom centru za izbjeglice logoraši štrajkaju glađu, zahtijevajući da se njihovim obiteljima omogući izlazak iz opkoljene Velike Kladuše.
Srbi su za mirovni plan u BiH u Ženevi glasovali samo formalno, izjavio ministar Antić londonskom Timesu.

22. siječnja
Hrvatska vojska i policija zauzele strateške pozicije u području Masleničkog mosta, čija bi izgradnja trebala početi za 15 dana.
Dosljedno ćemo ustrajati na kadrovskom popunjavanju službi pripadnicima muslimanskog i hrvatskog naroda, stoji u priopćenju Odjela unutarnjih poslova HVO Herceg-Bosne.
Sukobi između postrojbi HVO i Armije BiH oko Gornjeg Vakufa uglavnom privedeni kraju, izjavio ministar obrane BiH Božo Rajić Hrvatskoj televiziji.
Bosansku državu tek treba stvoriti, istaknuo na zagrebačkoj konferenciji za tisak Mate Boban i Mile Akmadžića.

23. siječnja
Srbi u Ženevi prihvatili devet ustavnih načela, a nastavljaju se pregovori o zemljovidima, izjavio glasnogovornik za tisak Konferencije Fred Eckhard.
Hrvatska je akcija u Maslenici izvršena na temelju međunarodnih sporazuma, stoji u priopćenju Ministarstva vanjskih poslova Hrvatske.

24. siječnja
Odbacujući optužbe o agresiji Hrvatske na područje oko Masleničkog mosta, predsjednik Tuđman na Ženevskoj konferenciji rekao da Hrvatska neće biti popustljiva prema srpskim ekstremistima koji djeluju na programu stvaranja velike Srbije.
Zaslugom odvjetnika Grge Bačlije iz Subotice, otkriveno da se u zatvorima Subotice, Sombora i Belog Manastira nalazi 40 hrvatskih ratnih zarobljenika.

 25. siječnja
Hrvatske redarstvene snage i Hrvatska vojska oslobodile su cijelu ružičastu zonu u zadarskom zaleđu, išli smo dovoljno duboko da bi se na tim prostorima osigurao trajan mir, izjavio u Zadru general Janko Bobetko.
Cilj naše akcije bio je samo osiguranje radova i prometnice Maslenica-Zadar, a da bi se to postiglo, trebalo je čitavu ružičastu zonu u području Zadra očistiti od srpskih paravojnih postrojbi, izjavio predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman HTV-u.
Muslimani iz Jajca i Zenice dovedeni su na prijevari u Gornji Vakuf, jer im je rečeno da će se boriti protiv četnika, kada su shvatili da se trebaju tući s Hrvatima, otkazali su poslušnost, rekao Drago Banović, načelnik Informativne službe sigurnosti sjeverozapadne Hercegovine.
Predstavnici HVO i Armije BiH u nazočnosti predstavnika UNPROFOR-a dogovorili u Gornjem Vakufu prestanak sukoba.
Većina komentatora britanskih listova objašnjava da je masleničko područje odavno trebalo biti vraćeno pod upravu Hrvatske, jer je to jedina veza južne Dalmacije s ostalom Hrvatskom.
Rusko Ministarstvo vanjskih poslova pokrenut će pitanje uvođenja sankcija protiv Hrvatske ako ne prekine vojne akcije protiv Srba, izjavio u Moskvi zamjenik ministra vanjskih poslova V. Čurkin.

 26. siječnja
Hrvatske vojne snage napustit će oslobođena područja usporedo s razoružavanjem srpskih paravojnih formacija, a cijelo područje osiguravat će hrvatske redarstvene snage, rekao predsjednik Tuđman na HTV poslije susreta s vojnim i redarstvenim zapovjednicima u akciji Maslenica.
Hrvatska nije agresor, akcija hrvatskih vlasti na Maslenici izvedena je unutar ružičastih zona. Moramo podsjetiti da je pravni i politički status ovih entiteta znatno drugačiji od onih UNPA, stoji u pismu predstavnika Hrvatske u UN Maria Nobila predsjedniku Vijeća sigurnosti UN.
Zbog prekinutih prometnih veza na Maslenici Dalmacija je pretrpjela štetu od 2,7 milijardi dolara, konstatirao Odbor za pomorstvo, promet i veze Sabora Hrvatske.
Muslimanska vojska otpočela napad na hrvatski prostor općine Zenica, a ušavši u selo Dusinu poubijali su više deset (10) hrvatskih civila i uhićenih branitelja.

 27. siječnja
Hrvatska je spremna na punu suradnju s UNPROFOR-om, ali neće trpjeti da odmetnici dalje onemogućuju provedbu Vanceova plana, izjavio predsjednik Tuđman nakon sastanka s generalom Nambiarom u Zagrebu.
Hrvatski teritorij nije argument, i Hrvatska se mora povući s na silu zauzetih teritorija, izjavio zamjenik ruskog ministra vanjskih poslova Vitalij Čurkin na konferenciji za novinare u Zagrebu.
Hrvatska zajednica Herceg-Bosna od hrvatske Vlade zatražila pomoć u svezi s napadajima muslimanskih snaga na HVO u srednjoj Bosni.
Prema obavijestima Glavnog stožera HVO, na području Bosovače muslimanske snage spalile 5 hrvatskih sela, a sukobima poginulo 39 pripadnika HVO, dok ih je 48 ranjeno.
Komisija EZ, koja na prostoru bivše Jugoslavije provjerava vijesti o masovnim silovanjima, konstatirala da su tvrdnje o najmanje 20.000 silovanih žena u BiH u sklopu sustavne kampanje točne.
Washington Post i Guardian pišu o srpskom pokolju hrvatskih ranjenika iz vukovarske bolnice.

 28. siječnja
Predsjednik Tuđman uputio otvoreno pismo predsjedniku Predsjedništva BiH Aliji Izetbegoviću, u kome traži da naredi Armiji BiH obustavu agresije na Hrvate u BiH, te omogući da Hrvati i Muslimani zbiju snage u obrani od srpsko-crnogorskog i jugokomunističkog agresora.
Srpske paravojne snage ušle na područje brane Peruča, koja je pod kontrolom UNPROFOR-a, protjerale kenijski bataljun UN i srušile most koji je sastavni dio sustava brane, stoji u hitnom pismu potpredsjednika hrvatske Vlade Ivana Milasa zapovjedniku UNPROFOR-a Satishu Nambiaru.
Nakon godinu i pol otkriveni organizatori diverizje u Židovskoj općini u Zagrebu; to su pripadnici konraobavještajne službe (KOS) bivše JNA Slavko Malobabić i Radenko Radojčić.
U ofenzivi na HVO u srednjoj Bosni sudjeluje oko osam i pol tisuća muslimanskih pripadnika Armije BiH, mudžahedina i nekih iz tzv. zelene legije, izjavio načelnik Glavnog stožera HVO Milivoj Petković.
Stotinjak uglednih intelektualaca uputilo je otvoreno pismo američkom predsjedniku Billu Clintonu, s apelom da se zaustavi genocid u BiH, a među potpisnicima i bivši predsjednici Reagan, Ford i Nixon, zatim Margaret Thatcher, Henry Kissinger, H. Sonnenfeldt, Z. Brzezinski, admiral Crowe, general Westmorlend....

 29. siječnja
U Njivicama kod Herceg-Novog pregovarale delegacije ministarstava unutrašnjih poslova Hrvatske i Crne Gore, koje su vodili ministar Mr. Ivan Jarnjak i Nikola Pejaković.
Srpske paravojne snage, zajedno sa Šešeljevim četnicima stiglim iz Srbije, oštetile branu na Peruči, uništile postrojenja hidroelektrane i srušili prilazni most.
U akciji Maslenica na hrvatskoj stravi poginulo 18 boraca, te još 3 civilne osobe, a ranjeno 158 boraca, informirao novinare bojnik HV Ivan Čeko u Zadru.Živeći s narodom i odgajajući ga u vjeri, tražimo od odgovornih da zaštite hrvatska i katolička prava na svim prostorima gdje smo do sada živjeli, stoji iz Sarajeva upućenoj Deklaraciji katoličkih svećenika BiH o političkom uređenju njihove zemlje.
Treća skupina srbijanskih brodova prekršila embargo UN i prevezla naftu za Srbiju, kraj nemoćnih'' rumunjskih carinika na Dunavu, javljaju strani dopisnici iz Bukurešta.
Muslimanska vojska otpočela napad na prostor općine Busovača, a ušavši u selo Gusti Grab poubijali su više pet (5) hrvatskih civila.

30. siječnja
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman položio kamen temeljac za novi maslenički most.
Prekinuta Plenarna sjednica Ženevske konferencije, Srbi i Muslimani odbili mirovni plan o BiH, pregovori će se nastaviti u UN.

31. siječnja
Nakon višemjesečne neizvjesnosti, gotovo 180 stanovnika Knina, te sela Potkonja, Kovačića i Vrpolja prošlo bojišnicu na tzv. ničijoj zemlji, između Žitnića i Pakova sela, i stiglo u Šibenik, gdje su prihvaćeni i zbrinuti.
Ići ćemo u oslobađanje Drniša, Obrovca, Benkovca i Knina, Hrvatska vojska povući će se u vojarne tek onda kad ne bude naoružanih srpskih bandi i četničkih postrojbi, rekao dr. Franjo Tuđman na narodnom skupu u Splitu.
Muslimanski ekstremisti spalili hrvatsko selo Šehitluk u središnjoj Bosni, a napali Brestovsko i Bilalovac u kiseljačkoj općini.

Izvori

1993/1

Kronologija Domovinskog rata: siječanj 1993.


Suma (en , en , en ) est une municipalité rurale du raïon de Belomorsk en république de Carélie.

Géographie
Suma est située est située en bordure de la rivière Suma, près des rivages de la mer Blanche, à 51 km au sud-est de Belomorsk.

La municipalité de Suma a une superficie de .

Suma est bordée au sud-est par Njuhtša du raïon de Belomorsk et par l'oblast d'Arkhangelsk, au sud par Valdai du raïon de  Segueja et à l'ouest par Idel et Kesäjoki, ainsi qu'au nord-ouest par la ville de Belomorsk.

Suma compte 60,6 % de sa superficie en espaces naturels et 39,3% des plans d'eau.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Personnalité
 Fiodor Voronine (V. 1828 - ap. 1884), baleinier, y est né.

Bibliographie

Références

Voir aussi

Liens externes

Village dans la république de Carélie
Raïon de Belomorsk

Suma (république de Carélie)


Dao De Jing (Pinyin sistemi) (Yalın Çince:道德经, Geleneksel Çince: 道德經, UFA: /tâu tɤ̌ tɕíŋ/ []) adlı klasik Çin metninin eski Wade-Giles yazım sistemine göre yazılışı Tao Te Ching dir. M.Ö. 6. yy.'da Antik Çinli bilge Laozi tarafından yazıldığı düşünülen klasik bir metindir ve eserin orijinal adı da Laozi dir. İki bölümden oluşan eser dao ve de'nin kitabı anlamına gelir. Dao De Jing, Dao evren anlayışının en temel metni sayılır. "Dao/Tao", "Yol" demektir. "De/Te", Laozi geleneğinde kendiliğindenlik haline geçmek, evrenle bir olmak, Kongzi geleneğinde ise "erdem"  anlamında kullanılır. "Ching/Jing", kitap, klasik eser anlamına gelir. Eserin bambu çubuklara yazılmış haldeki yeryüzüne çıkmış en eski örneği 1963-74 yılları arasında Mawangdui (Batı Han Hanedanlığı M.Ö. 206-M.S.9) arkeolojik sitesindeki antik mezarlarda yapılan kazılarda bulunmuştur.

Han Hanedanlığı tarihçisi Sima Qian'a göre Laozi'nin M.Ö. 6. yy'de yaşadığı ve Dao De Jing eserinin de o tarihlerde ortaya çıkmış olacağı öngörülür. Öte yandan, Kongzi bir bilgeyle sohbetinden sonra, ondan nasıl etkilendiğini öğrencilerine anlattırken "bir ejderha ile konuştum" diye söz eder. Birçok hayvanın en güçlü özelliğinin üzerinde toplayan Çin Ejderhası, Çin anlatı geleneklerinde en önemsenen imgelerdendir. Kongzi'nin ejderha diye anlatabildiği bilgenin Laozi'den başkası olamayacağı görüşü savunulur. Bu Laozi ve Kongzi'nin bir şekilde aynı dönemde yaş farkıyla yaşadıkları fikrini vermektedir. Bazı akademisyenler, bu bilginin kesinliğini tartışmalı bulmaktadır. Dolayısıyla Dao De Jing'in ne zaman ve kim tarafından hatta kaç kişi tarafından yazıldığı kesin olarak bilinmemektedir.

5000 Eski Çince karakterden oluşan eser Asya'daki çeşitli felsefe ve öğreti okullarında derin izler bırakmıştır. Laozi, tüm kainatın oluşum ve işleyişini, yaşamın ve toplumların kainatın akışına nasıl uyum sağlayacağını, varlığın değişim ve dönüşümünü son derece kendine özgü bir gözlem, yöntem ve dil ile bu eserde anlatır.

Batı dillerine çevirileri üzerine
Çince ideogramların kendine özgü anlam ve hayal zenginliği, çevirilerin çok farklı anlamalara taşınmasına yol açmaktadır. Ancak, bu zorluk kitaba olan ilgiyi daha arttırır niteliktedir. Çin, Tayvan gibi ülkelerin kitapçılarında Dao De Jing'in farklı farklı yorumlarını bulmak mümkündür. Avrupa dillerindeki çevirilerin büyük kısmı, Dao Anlayışını bir çeşit din olduğu kabuluyle yapılmıştır. Dao De Jing kitabı dini ya da inanca dayalı hiçbir sav barındırmamaktadır. Çin'de 16. yy'dan sonra artış gösteren Hristiyan misyonerlerin döneminden kalma bu savlar, Dao De Jing'in aslına uygun çevirilerinden sonra değerini yitirmiştir. Türkçede de Dao De Jing'in birçok çevirisi bulunmaktadır. Ancak, bu çeviriler çoğunlukla Avrupa dillerinden yapılmış olduğu için çevirinin doğası gereği üçüncü kez anlam kaybına uğrama niteliği taşırlar. Türkçede doğrudan orijinal Çincesinden yapılmış çeviriler de görülmeye başlamıştır.

Dao De Jing'in günümüze ulaşan Mawangdui M.Ö. 2yy metinlerinde, Wang Bi (M.S. 226-249) versiyonuna göre bazı farklılıklar olduğu anlaşılmıştır. Bilinen eski versiyonlarından biri de Heshang Gong M.S. 1 yy tarafından yazılmıştır. Mawangdui yazıtlarındaki bulunan karakterlerin çevrilmesi 1990'lı yılların sonunda tamamlanmıştır.

Dao De Jing kitabında sıkça vurgulanan kavramlar arasında şunlar vardır: Dao, gök yer, karanlığın karanlığı, adlı oluş, adsız oluş, kendinden öylesinelik, yin yang, çi (Qi), jing, shen, De, çabasız çabalama (wu wei), boşluk ve doluluk, kainatın döngüsü, varlık hali ve hiç.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Taoizm

Dış bağlantılar
 Yol ve Erdem Kitabı , Türkçe çevirisi
 Tao Te Ching -- Çince tam metni(Geleneksel Karakterler)
 Tao Te Ching -- İngilizce çevirisi
 老子 Lǎozĭ 道德經 Dàodéjīng / Tao Te Ching / Tao Te King Chinese-English-German by Dr. Hilmar KLAUS, The Tao of Wisdom, 2009, 600 p.

Felsefe kitapları
Çin felsefesi
Taoizm metinleri

Tao Te Ching


الجزيرة الخضراء  هي إحدى بلديات مقاطعة قادس، التي تقع في منطقة الأندلس جنوب إسبانيا وعلى بعد 20 كيلومتر من الشمال الشرقي لمدينة طريفة، ويبلغ عدد سكانها 116209 وفقاً لإحصائية سنة (2009).

يُعد ميناؤها من أكبر الموانئ في أوروبا والعالم خصوصاً في ثلاث جوانب: الحاويات والبضائع والترانزيت.

الجزيرة الخضراء أكبر المدن الحضرية في المنطقة وتضم بلديات «لا لينيا دي لا كونسبسيون»، «كاستييار دي لا فرونتيرا»، «خيمينا دي لا فرونتيرا»، «سان روكي» وطريفة، ويبلغ عدد سكان هذا التجمع الحضري 263,739 نسمة.

التسمية
في فترة الحكم الروماني كانت المدينة تُسمى بالميناء الأبيض ، وجاءت التسمية الحالية (الجزيرة الخضراء) أثناء فترة الحكم الإسلامي لشبه جزيرة أيبيريا.

التاريخ
كانت منطقة الجزيرة الخضراء مأهولة بالسكان منذ فترة ما قبل التاريخ، وأقدم الآثار التي وجدت ترجع إلى عهد شعوب النياندرتال من العصر الحجري القديم. ونظراً لموقعها الإستراتيجي كانت الجزيرة الخضراء ميناءً مهماً في فترة الفينيقيين والرومان.

بعد أن تم تدمير المدينة من قبل البربر الألمان وحلفائهم الوندال، قام الفاتحون العرب المسلمين بإعادة بناء المدينة عام 711 كأول مدينة عربية للمسلمين في الأراضي الإسبانية، وتمتعت بحكم مستقل لفترة قصيرة من سنة 1035 إلى 1058.

بعد قرون من حكم المسلمين للأندلس، وصلت حروب الاسترداد للجزيرة الخضراء، وفي يوليو من عام 1309 فرض فرديناند الرابع ملك قشتالة حصاراً على الجزيرة الخضراء وجبل طارق وسرعان ما سقطت جبل طارق في أيدي المسيحيين لكن الجزيرة الخضراء صمدت على مدى ثلاث عقود. ثم عاد الحصار للجزيرة الخضراء في عهد ألفونسو الحادي عشر ملك قشتالة، وتناوب على حصارها كلاً من «خوان نونيز دي لارا»، و«خوان مانويل بيدرو»، و«فرنانديز دي كاسترو»، و«خوان الفونسو دي لا سيردا»، وأمير جبل العيون. كما قام بحصارها فرسان من إنكلترا وفرنسا وألمانيا، حتى أن الملك فيليب الثالث ملك نابارا شارك بحصارها بمئة من الخيالة و300 من المشاة. وسقطت الجزيرة الخضراء في آذار من عام 1344 بعد سنوات من الحصار.

في عام 1368 أسترد المورو الجزيرة الخضراء، لكن تم تدميرها لاحقاً وأصبحت المدينة مهجورة.
وفي عام 1704 أُعاد بناء المدينة لاجؤون من جبل طارق بعد أن استولت على أراضيهم قوات بريطانية هولندية في حرب الخلافة الإسبانية. وفي عام 1760 قام شارل الثالث ملك إسبانيا ببنائها على شكل مثلث. وفي تموز 1801 خاضت القوات البحرية الفرنسية والإسبانية حرباً ضد القوات البحرية الملكية البريطانية للسيطرة على الجزيرة الخضراء والتي انتهت بانتصار البحرية البريطانية.

في عام 1906 استضافت المدينة مؤتمر الجزيرة الخضراء وهو مؤتمر دولي تمت فيه مناقشه مستقبل المغرب.
وفي عام 1942 أنشئت إيطاليا قاعدة سرية لمهاجمة السفن القادمة من جبل طارق.

خلال عهد فرانسيسكو فرانكو شهدت الجزيرة الخضراء تنمية صناعية كبيرة مما أدى لخلق فرص وظيفية كثيرة للسكان المحليين، لأن فرانكو قام بإغلاق الحدود بين إسبانيا وجبل طارق بين الأعوام 1969 و1982.

في عام 1982 قام الجيش الأرجنتيني بعملية فاشلة أٌطلق عليها عملية الجزيرة الخضراء وذلك لتخريب المنشآت العسكرية البريطانية في جبل طارق خلال حرب الفوكلاند، لكن السلطات الإسبانية تدخلت قبل إطلاق بالعملية وقامت بترحيل الضباط الأرجنتينيين المشاركين فيها.

الاقتصاد
تعتبر الجزيرة الخضراء مدينة صناعية ومركز للنقل وترتبط أنشطتها الرئيسية بالميناء، وتُعد بمثابة نقطة الانطلاق بين موانئ إسبانيا وطنجة وموانئ أخرى في المغرب وجزر الكناري وبين المقاطعات الإسبانية في سبتة ومليلة. وتحتل المرتبة 16 في ترتيب أكثر الموانئ ازدحاما في العالم. وتشتهر المدينة بصيد الأسماك وتصدر مجموعة واسعة من المنتجات الزراعية من المنطقة المحيطة بها، بما في ذلك الحبوب والحيوانات والتبغ.

في السنوات الجزيرة أصبحت الجزيرة الخضراء وجهة سياحية مهمة وتقام فيها رحلات يومية إلى مدينة طريف لرؤية الطيور المهاجرة، ورحلات إلى جبل طارق للتعرف على المدينة وثقافتها وأيضاً مشاهدة الحيتان على شواطئها.

النقل
يوجد في الجزيرة الخضراء شبكة من الحافلات تربط أطراف المدينة بعضها ببعض وتتم إدارتها عبر C.T.M. كما أن خط السكك الحديدية الذي بمر بالرندة وقرطبة وغيرها من المدن ينتهي بالقرب من ميناء الجزيرة الخضراء.

ويوجد في الجزيرة الخضراء نهاية لخطيّ طرق مهمين من خطوط الطرق التي تربط الإتحاد الأوروبي، هما خط E05 وخط E15. وكِلا الخطان يعملان أيضاً على ربط إسبانيا باسكتلندا مروراً ببريطانيا وفرنسا.

أقرب المطارات هي:
• مطار جبل طارق – يبعد 20 كيلومتر.
• مطار شريش – يبعد 100 كلم.
• مطار ملقا – يبعد 120 كلم.

كما يتم الآن بناء مهبط مروحيات في الجزيرة الخضراء لعمليات النقل إلى سبتة وغيرها من المناطق.

أشخاص من الجزيرة الخضراء

•	محمد بن أبي عامر: (938 - 8 أغسطس 1002)، الحاكم الفعلي للخلافة الأموية في الأندلس في عهد الخليفة الأموي المؤيد بالله. أسس محمد بن أبي عامر الدولة العامرية ولقب نفسه الحاجب المنصور. بلغت الدولة الأموية ذروة قوتها في عهده.

كما عسكر فيها جند المرابطين لإنقاذ الأندلس والتقى فيها يوسف بن تاشفين والمعتمد بن عباد.

انظر أيضاً
 مؤتمر الجزيرة الخضراء
 حصار الجزيرة الخضراء (1278)
 حصار الجزيرة الخضراء (1309)
 حصار الجزيرة الخضراء (1342)
 حصار الجزيرة الخضراء (1369)

صور من الجزيرة الخضراء

مراجع

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة أسست في القرن 8
أماكن مأهولة في قادس

بلديات قادس
تأسيسات القرن 8 في إسبانيا
تأسيسات سنة 711
مدن الأندلس
مدن ساحلية في إسبانيا

الجزيرة الخضراء (إسبانيا)


Dean Stockwell () a fost un actor de film și de televiziune din Statele Unite ale Americii, care a primit de două ori premiul pentru cel mai bun actor la Festivalul Internațional de Film de la Cannes.

Biografie

Filmografie

Film

Televiziune

Note

Legături externe

Nașteri în 1936
Nașteri pe 5 martie
Decese în 2021
Decese pe 7 noiembrie
Actori de film americani
Actori de televiziune americani
Câștigători ai premiului Cannes pentru cel mai bun actor

Dean Stockwell


Crkva sv. Petra  je rimokatolička crkva u mjestu Poljana Sutlanska, općini Hum na Sutli zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Jednobrodna kasnobarokno-klasicistička građevina sa zvonikom koji se izdiže iz glavnog pročelja nalazi se na blagoj uzvisini u blizini dvorca Mali Tabor u naselju Prišlin. Izgrađena u 19. st. na mjestu starije koja se 1693. g. u crkvenim ispravama spominje kao zidana građevina. Zaobljenog je svetišta odijeljenog od broda konkavnim trijumfalnim lukom. Crkveni inventar nabavljen je u 19. st. u Grazu i Beču. Glavni oltar je iz 1884. g. kao i klasicističke orgulje majstora Josepha Schmidta. Crkva posjeduje venecijanske misale iz 1724. i 1780. g. Sjeveroistočno od crkve nalazi se jednostavna jednokatnica župnog dvora, sagrađena u 19. st. na mjestu starijeg.

Zaštita
Pod oznakom Z-2365 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Nepokretna pojedinačna kulturna dobra u Krapinsko-zagorskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj

Crkva sv. Petra (Prišlin)


The Peace of Bautzen (; ; ) was a treaty concluded on 30 January 1018, between Holy Roman Emperor Henry II and Bolesław I of Poland which ended a series of Polish-German wars over the control of Lusatia and Upper Lusatia (Milzenerland or Milsko, the eastern part of the margraviate of Meissen (Miśnia)) as well as Bohemia, Moravia and Slovakia.

Bolesław had enjoyed the close friendship of the emperor Otto III and after his death supported one of Otto's followers, Eckard I, Margrave of Meissen for the position of Holy Roman Emperor, against the claims of Henry II. After both emperor Otto III and Eckard's death in 1002, Bolesław conquered Eckard's domain of Meissen, as well as the march of Lusatia. Once Henry secured his position within Germany, an agreement was reached which left Bolesław with Lusatia and Upper Lusatia while the Polish duke in turn recognized Henry as Holy Roman Emperor.

Fighting soon resumed, however, after an unsuccessful assassination attempt against Bolesław—which he believed had been ordered by Henry, who denied the charge—occurred soon after the peace was concluded. Bolesław took control of Bohemia, having previously acquired Moravia and Slovakia. In the ensuing struggle Bolesław allied himself with the Holy Roman Empire's noble opposition to Henry, while the emperor sought support among the Lutici, a Slavic pagan Polabian tribe. An intermediate peace was concluded in Merseburg in 1013 which preserved the territorial status quo, with Bolesław holding on to Moravia and Slovakia, while Jaromir was made the ruler of Bohemia (though he was soon deposed by his brother Oldrich). Bolesław however agreed to support the Emperor's Italian campaign. Open warfare continued when Bolesław I did not comply with this condition, and instead supported Henry II's Italian adversaries. Henry II was however unable to defeat Bolesław I, and agreed on a peace in Bautzen (1018) which left the Duke of Poland in charge of the Lusatian march and Upper Lusatia. The two rulers also strengthened the dynastic bonds between them through Bolesław's marriage with Oda, first daughter of Margrave Eckard. The emperor also promised to aid Bolesław in his intervention in the Kievan succession crisis in the summer of 1018 with contingents of German and Hungarian troops which enabled the Polish ruler to capture Kiev and reclaim the previously lost Cherven Cities.

Prelude

Merseburg (1002)

After the death of emperor Otto III, Bavarian duke Henry IV and Meissen margrave Eckard (Ekkehard) I competed for succession. When Eckard I was murdered on 30 April 1002 in Pöhlde, Polish duke Bolesław I, who had supported Eckard's candidature, took over the Margraviate of Meissen and March Lusatia (Lower Lusatia), lands only recently conquered by Germans and still inhabited mostly by Slavs, probably with approval from Eckard's family. He took control of both Bautzen and Meissen, after the inhabitants themselves had forced the German troops to leave the city, while other German knights voluntarily recognized Bolesław's rule in the region. Meanwhile, Henry IV had consolidated his rule against rival candidates, and, as Henry II, was crowned king of Germany in June.

On 25 July 1002 at a Hoftag (imperial meeting) held in Merseburg, the dispute was settled as follows:
Henry II gave the Lusatian march and the eastern part of the Meissen march (Milsko or Milzenerland, Upper Lusatia) to Bolesław I as a fief,
Bolesław I had to return the truncated Margraviate of Meissen,
Bolesław I pledged allegiance to Henry II together with the Saxon nobles.

When Bolesław I left Merseburg, he was ambushed, but due to the aid of Henry of Schweinfurt and Saxon duke Bernard (Bernhard) I, he was able to repulse the attack. Henry II did neither protect him, nor punish the assailants.

Poznań (1005)

In 1003, Bolesław I conquered the Duchy of Bohemia, imprisoned its Přemyslid duke, Boleslaus III, and denied Henry II the oath of allegiance for the duchy. Henry II did not accept this, and was determined to contest the Polish claims to the Bohemian duchy. Bolesław I had further allied with the noble German opposition to Henry II. This alliance included Henry of Schweinfurt,  his cousin Ernst as well as Henry II's brother Brun (Bruno), bishop of Augsburg, all of which fled to Bolesław's court when their rebellion against Henry II failed. While Bolesław I could draw upon the support of many secular Saxon nobles, Henry II could rely on the Saxon clergy. Also in 1003, Henry II allied with the pagan Lutici against Bolesław I, and in 1004 launched a campaign against the latter. In the course of this campaign, Henry II evicted Bolesław I from Bohemia and granted it to the Přemyslid duke Jaromir in 1004, before he besieged and took Bautzen from Bolesław I's forces and incorporated it into the Duchy of Saxony. A few months later, together with Veleti and Czech allies, Henry II mounted another campaign. He crossed the Oder near Krosno and advanced into Greater Poland. Bolesław however avoided an open battle, harried the emperor's troops with guerrilla tactics and caused "great losses", according to contemporary German chroniclers. The fighting was concluded in 1005 when Tagino, Archbishop of Magdeburg mediated a peace near Poznań, as a result of which Poland had to give up Lusatia and Meissen but kept Slovakia and Moravia for the time being.

The peace was temporary, as neither was Henry II ready to grant Bolesław I a more elevated status than the one of an ordinary vassal, nor did the latter abandon his desire for such a position or accept Henry II's power as immediate to God, as his self-perception was similar in this respect.

Merseburg (1013)

Despite the peace of Poznan, warfare between Bolesław I and Henry II continued between 1007 and 1013. In 1007, Bolesław I again took control of Lusatia with the fortress of Bautzen. A campaign led by Henry II in 1010 was unsuccessful. During this campaign, which started in Belgern, Henry II was struck by an illness at Jarina castle and returned with some of his bishops, while the remaining armies devastated the surrounding area. A Saxon campaign in 1012 was also unsuccessful. Henry II had mobilized the Saxon nobility to mount campaigns in his name, since he needed a peace agreement before 1013, when his coronation in Rome was scheduled.

Thus, in 1013, Bolesław I and Henry II agreed on a peace in Merseburg:
Henry II again gave the Lusatian march and Upper Lusatia to Bolesław I as a fief,
Bolesław I again pledged allegiance to Henry II,
Bolesław I promised to support Henry II's campaign to Rome,
Henry II promised to support Bolesław I's campaign to Kiev with 500 knights.

The treaty was confirmed by the marriage of Richeza, a niece of Otto III, to Mieszko II, a son of Bolesław I. During the ceremony Bolesław I carried the sword for Henry II.

Bolesław I however did not aid Henry II in his Italian campaign, and refused to recognize that Lusatia and Upper Lusatia were his only as fiefs. Instead, he supported Crescentian antipope Gregory VI and intrigued against Henry II in Italy, who had denied Gregory his support in Pöhlde. Henry II started his Italian campaign in the fall of 1013, defeated the allies of the Crescentians and had pope Benedict VIII crown him Holy Roman Emperor in Rome on 14 February 1014. Bohemian duke Oldřich meanwhile captured Bolesław I's son, Mieszko, and turned him over to Henry II, who however released him.

Bautzen (1018)

Military operations and political background
In July 1015, Henry II with his Lutician allies renewed the war against Bolesław I on the basis of the latter's failure to support him in Italy. The campaign started in Magdeburg, from where Henry II's army crossed through Lusatia to Krosno, where two other armies commanded by Bernard II of Saxony and Oldřich of Bohemia were supposed to join him. The plan failed however, as Bolesław's maneuvers prevented the two armies from joining up. During the fighting Margrave Gero, as well as two hundred other German knights were killed by Polish bowmen and Bolesław allowed the Bishop of Meissen, Eido, to recover the bodies for burial. As a result of these setbacks Henry II withdrew. Subsequent negotiations with Bolesław I failed. In 1017, Henry II marched an army from Leitzkau to Głogów, where Bolesław I awaited him, but chose not to besiege the city as it was too strongly fortified. Instead Henry besieged nearby Niemcza, however, Polish reinforcements managed to enter the city on two occasions and the siege was without success. The contemporary German chronicler Thietmar of Merseburg, generally ill-disposed towards Poles, on this occasion commented on the bravery and skill of the defenders, noting that they neither cheered when they were successful, nor lamented when they suffered a setback. The inhabitants of the city also erected a cross on the wall which faced the pagan Lutician allies of the emperor. Eventually, due to an illness of part of his army Henry aborted the siege and withdrew, taking the route to Bohemia because the way back into Germany was blocked by Boleslaw's main forces, stationed at Wrocław.

During these campaigns, Henry II was confronted with the opposition of part of the Saxon nobility, including the House of Billung, who maintained good relations and were in part relatives of Bolesław I. In 1017, Henry II therefore addressed Bolesław I as "public enemy" (hostis publicus) and forbade further contacts with him. At the end of 1017, Polish troops invaded German land between the Mulde and Elbe rivers.

The treaty
On 30 January 1018, peace was made in Budziszyn (now Bautzen). Bolesław I kept the Lusatian march and Upper Lusatia (Milsko/Milzenerland). Thietmar, the principal German chronicler of the time, did not give precise details as to the conditions on which Bolesław retained these lands. According to German historian Schneidmuller, he held them as an imperial fief. According to Polish historian Paweł Jasienica, the lands were held without any obligation towards the empire. The Cambridge Medieval History states that they were Bolesław's on "purely nominal terms of vassalage".

The contemporary German chronicler Thietmar, who was generally ill-disposed towards Poles, commented on the peace with the words "non ut decuit sed sicut fieri potuit", meaning "not as it should have been but as was possible in the circumstances".

Both parties also exchanged hostages. Henry II did not attend, and did not renew the campaigns against Bolesław I thereafter. The peace was confirmed by the marriage of Oda of Meissen, daughter of Eckard I, to Bolesław I. It was Bolesław I's fourth marriage; Regelind, a daughter from his previous marriage with Emnilda, was already married to Oda's brother Herman I of Meissen.

Henry also obliged himself to support Bolesław with three hundred knights in the Polish ruler's expedition to Kiev in the same year.

Sources

References

Bibliography

Bautzen
Bautzen
Bautzen
11th-century treaties
1010s in the Holy Roman Empire
1018 in Europe
11th century in Poland
Germany–Poland relations
Henry II, Holy Roman Emperor

Peace of Bautzen


IAI Harpy je lebdeće streljivo koje proizvodi Israel Aerospace Industries. Harpy je dizajniran za napad na radarske sustave i optimiziran je za suzbijanje neprijateljske protuzračne obrane (SEAD). Nosi visokoeksplozivnu bojevu glavu. Prodan je u nekoliko stranih zemalja, uključujući Južnu Koreju, Tursku, Indiju i Kinu.

Povijest
Godine 2004. Harpy je postao žarište napora Sjedinjenih Država da ograniče transfer oružja i prodaju napredne vojne tehnologije Kini. Prodano Kini 1994. godine za oko 55 milijuna američkih dolara, lebdeće streljivo vraćeno je u Izrael 2004. prema ugovoru za nadogradnju. Sjedinjene Države, u strahu da bi predstavljala prijetnju tajvanskim i američkim snagama u slučaju rata s Kinom, zahtijevale su od Izraela da zaplijeni lebdeće streljivo i poništi ugovor. Prema Izraelu, Harpy je autohtono dizajnirano lebdeće streljivo i ne sadrži podsustave proizvedene u SAD-u. Godine 2005. lebdeće streljivo je vraćeno u Kinu bez nadograđivanja. Ovaj je incident zahladio odnose između Sjedinjenih Država i Izraela, pri čemu je Izraelu suspendiran status sudionika sigurnosne suradnje u programu Joint Strike Fighter. Međutim, 6. studenog 2005. Izrael je izjavio da je ponovno primljen u program.

Tehnički podaci

Harpy
 Duljina: 2,7 m
 Raspon krila: 2,1 m
 Bruto težina: 135 kg
 Pogon: 1 × UEL AR731 rotacijski motor Wankel, 28 kW

Performanse

 Najveća brzina: 185 km/h
 Domet: 600 km

Naoružanje

 1 × 32 kg (70 lb) visokoeksplozivna bojna glava

Mini Harpy

 Duljina: 2,5 m
 Raspon krila: 2,9 m
 Bruto težina: 41 kg
 Brzina: 55 – 85 kn (102 – 157 km/h)
 Radna visina: 300 – 1500 m

Performanse

 Najveća brzina: 370 km/h
 Domet: 200 km
 Izdržljivost: 2 sata

Naoružanje

 Bojna glava: do 17 lb (7,7 kg)
 CEP: <1 m (3 ft 3 in)

Mogućnosti dvostrukog samonavođenja, korištenje antiradijacijskih i elektrooptičkih tragača

Operateri

 Azerbajdžan
 Kina
 Indija
 Izrael
 Južna Koreja
 Turska

Vanjska poveznica

 HARPY - Autonomno oružje za sve vremenske prilike

Izvori

Izraelsko lebdeće streljivo
Harpy

IAI Harpy


Sámal Petur Martinsson í Grund (født 26. juli 1958 i Syðrugøta) er en færøsk sømand og liberal politiker (SF) og (F).

Baggrund og erhvervskarriere
Han tog realeksamen i 1975 og er uddannet elektromekaniker fra 1980 og skipper i 1994. Han var mekaniker ombord på fabrikstrawlere 1979–1985, virkede som missionær blandt søfolk i Danmark og på Færøerne 1986–1991, var sømand 1992–1993 og styrmand og skipper på indenrigsfærger på Færøerne 2002–2008.

Politisk arbejde
Han var kommunikations-, kultur-, turisme- og havbrugsminister i Edmund Joensens første og anden regering fra 10. september 1994 til 1. december 1997. Han blev afskediget for sin behandling af sagen om den påtænkte Vágartunnelen. Sámal Petur í Grund truede med at gå til oppositionen for at få støtte til sit forslag om 40 millioner kroner til projektet, noget Joensen havde anset som økonomisk uforsvarligt.

Sámal Petur í Grund var valgt til Lagtinget på tillægsmandat fra Eysturoy 1998–2002. Her blev han gruppeformand for partiet, hvis lagtingsgruppe kun bestod af ham selv og social- og sundhedsminister Helena Dam á Neystabøs suppleant Jákup Sverri Kass. Sámal Petur í Grund var formand for Lagtingets justitsudvalg 1998–2001 og medlem af Lagtingets delegation til Vestnordisk Råd 1998–2000.

Sámal Petur í Grund blev social- og sundhedsminister efter Helena Dam á Neystabø i Anfinn Kallsbergs første regering i februar 2001. I Anfinn Kallsbergs anden regering, udnævnt i 2002, blev Social- og Sundhedsministeriets opgaver delt mellem Socialministeriet og Familie- og Sundhedsministeriet, uden at Sámal Petur í Grund blev minister i nogen af dem. Han blev erstattet af olie- og miljøminister Eyðun Elttør som Sjálvstýrisflokkurins repræsentant i regeringen.

Helena Dam á Neystabø brød med partigruppen i november 2001, efter at have tabt kampen om formandsposten i partiet til Sámal Petur í Grund. Han trak sig imidlertid fra formandskabet bare to uger senere for at afslutte striden med Helena Dam á Neystabø, og næstformand Eyðun Elttør tog over. Striden mellem de to endte med, at Helena Dam á Neystabø til slut meldte sig ind i Javnaðarflokkurin i februar 2002. Sámal Petur Grund spillede ingen fremtrædende politisk rolle i de følgende år.

Sámal Petur í Grund kom på fjerdepladsen af Sjálvstýrisflokkurins 17 kandidater til lagtingsvalget i 2008 med 194 personlige stemmer, og blev dermed 2. suppleant til Lagtinget 2008–2012. Før valget definerede han skatte-, trafik, arbejds- og erhvervspolitik som sine hjertesager. Han mødte i Lagtinget foråret 2009, idet Kári á Rógvi skrev doktordisputats. Fra 2011 til 2015 er Sámal Petur í Grund suppleant til Lagtinget for det liberale og separatistiske parti Framsókn. Han stillede op til lagtingsvalget 2015, men opnåede ikke at blive valgt.

Referencer

Litteratur
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 280. (PDF )

Eksterne henvisninger
 Sámal Petur í Grund hos Sjálvstýrisflokkurin
 Sámal Petur í Grund hos Lagtinget

Søfolk fra Færøerne
Politikere fra Sjálvstýrisflokkurin
Politikere fra Framsókn
Sundhedsministre fra Færøerne
Socialministre fra Færøerne
Missionærer fra Danmark
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Kulturministre fra Færøerne
Personer fra Østerø

Sámal Petur í Grund


Liste over Statsejede virksomheder i Danmark

Den danske stat ejer af forskellige årsager helt eller delvist et antal selskaber. Per 27. januar 2021 drejede det sig om 30 selskaber – 17 aktieselskaber, 10 selvstændige offentlige virksomheder mv., samt 3 interessentskaber. Hermed følger en liste over disse.

Kilder

Statsejede virksomheder i Danmark


Oravská Jasenica este o comună slovacă, aflată în districtul Námestovo din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.859 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Oravská Jasenica este atestată documentar din 1588.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Oravská Jasenica


An Muhlenbergia venezuelae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Luces. An Muhlenbergia venezuelae in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Muhlenbergia

Muhlenbergia venezuelae


Velika loža Francuske (fra. Grande Loge de France), skraćeno GLdF, je muška i druga najbrojnija slobodnozidarska velika loža u Francuskoj. Zauzima jedinstven status u francuskom slobodnom zidarstvu jer priznaje i povezana je s obedijencijama kontinentalnog slobodnog zidarstva iako još uvijek sebe smatra odvojenim od njih. Okuplja više od 33.000 članova u preko 930 loža.

Uspostavljena je 1894. godine kada je postala neovisna o Vrhovnom vijeću Francuske. Isti naziv obedijencije nosila su sukcesivno dvije različite masonske organizacije. Prva od 1738. do 1773. godina koja je postala Veliki orijent Francuske te od 1894. godine upostavljanjem ove velike lože. Masonske lože Velike lože Francuske rade gotovo isključivo u Drevnom i prihvaćenom škotskom obredu koji je njihov glavni obred. Održava povelje o prijateljstvu ili priznanju s većinom francuskih obedijensija. Suosnivačica je Konfederacije ujedinjenih velikih loža Europe (GLUDE).

Prožeta usmenom kulturom, Velika loža Francuske je ipak pravna osoba uređena francuskim Zakonom o udrugama iz 1901. godina i pisanim pravilima temeljenim na općem pravu glasa, demokratskom načelu koje se primjenjuje na sve njegove strukture. Krilatica Sloboda, jednakost, bratstvo, koja je usvojena 1848. godine, prati stranice povijesti Velike lože i dobrovoljno se stapa s krilaticom Francuske Republike.

Povijest
Velika loža je osnovana 1894. godine poslije rascjepa u Velikom orijentu Francuske.

Ove velika loža je 18. lipnja 2000. godine u Parizu s Tradicionalnom i simboličkom velikom ložom "Opera" i tadašnjom Velikom nacionalnom ložom Jugoslavije (danas Velika nacionalna loža Srbije) osnovala Konfederaciju ujedinjenih velikih loža Europe (GLUDE).

Organizacija

Lože
Velika loža Francuske ima ukupno 935 loža kako u Francuskoj tako i u 14 drugih država, i to u gradovima poput Bangkoka, Montreala, Brazzavillea, London, Jeruzalema, Tel Aviva, Rige, Kaunasa, Moskve, Barcelone i Madrida.

Međunarodna suradnja
Velika loža Francuske je članica nekoliko međunarodnih masonskih asocijacija:
 GLUDE (2000.; suosnivač)
 Alijansa masona Europe (2012.)

Obred
Primarni masonski obred Velike lože Francuske je Drevni i prihvaćeni škotski obred. Velika loža upravlja simboličkim stupnjevima plave lože (učenik, pomoćnik i majstor) dok je upravljanje visokim masonskim stupnjevima delegirano na Vrhovni savjet Francuske (fran. Suprême Conseil de France).

Izvori

Vanjske poveznice

Slobodno zidarstvo u Francuskoj
F

Velika loža Francuske


Jon den Tyske (færøsk: Jóan tann týski) eller Johannes Theutonicus var en katolsk præst af tysk herkomst. Han var biskop for Kirkjubøur bispedømme på Færøerne fra 1408-30. Jon befalede en undersøgelse af biskop Erlendurs lig i 1420, og konkluderede,  at Erlendur var at regne for helgen.

Jon den Tyske efterfulgte sandsynligvis islændingen Halgeir (indsat 1392, men muligvis ukonstitueret), og blev selv efterfulgt af Severinus i 1432.

Se også
 Færøsk kirkehistorie

Katolske biskopper fra Færøerne
Præster fra Tyskland
Personer i 1400-tallet

Jon den Tyske


Becoming este un film românesc din 2013 regizat de Andrei Sopon.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2013 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2013

Becoming


{{ficha de entidad subnacional
| nombre = Vishniovi
| nombre_oficial = Вишневый
| imagen_bandera =no
| imagen_escudo =no
| imagen =
{{Mapa de localización|Rusia
|float=right
|width=270
|label=Vishniovi
|lat_deg=45|lat_min=15|lat_sec=48|lon_deg=38|lon_min=04|lon_sec=09
|marksize=5
|border=none
|caption=Localización en el mapa de Rusia
}}
| apodo =
| lema =
| país =    Rusia
| tipo_adm_1 =Región económica
| adm_1 =Cáucaso Norte
| tipo_adm_2 =Distrito federal
| adm_2 =Sur
| tipo_adm_3 =Sujeto federal
| adm_3 =   Krai de Krasnodar
| tipo_adm_4 = Raión
| adm_4 =  Slaviansk
| tipo_código =
| código =
| altitud = 4
| distancia = 79
| referencia = Krasnodar
| superficie =
| superficie_tierra =
| superficie_agua =
| tipo_div_1 =
| div_1 =
| población = 652
| censo =  2010
| densidad =
| crecimiento intercensal =
| población_met =
| fundación =
| erección =
| fecha_de_creación =
| gentilicio =
| lengua =
| concepto_lenguas =
| huso_horario = UTC+4
| cp = 353565
| prefijo = +7 86146
| dirigente1 =
| dirigente1_cargo =
| dirigente1_año =
| presupuesto =
| presupuesto_año =
| fiestas_mayores =
| hermandad =
| patrón =
| patrona =
| web =
}}Vishniovi  es un posiólok del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en los arrozales situados entre los distributarios del delta del Kubán, 5 km al noroeste de Slaviansk-na-Kubani y 79 al oeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 652 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Pribrezhnoye.

 Historia

Con el establecimiento del sovjós Sad-Gigant se empezaron a establecer aquí trabajadores del mismo a mediados de la década de 1930. En esta sección del sovjós se cultivaban hasta entonces guindaleras pequeñas (vishovi), que dieron nombre a la localidad. Es registrado como unidad administrativa el 24 de septiembre de 1958.

 Economía

La compañía OAO Sad-Gigant tiene a Vishovi como la población central de su 2ª sección.

 Servicios sociales

Cuenta con un Club de Cultura rural y un punto de enfermería entre otros establecimientos.

 Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace. Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Вишневый (Слявянский район Краснодарского края).''
 Artículo sobre la localidad
 Mapa en vlasenko.net
 Campos de arroz junto a la localidad en Panoramio

Localidades del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en los años 1930

Vishniovi (Krasnodar)


يعد المتحف الروماني الجرماني  من أحد أهم متاحف مدينة كولونيا الألمانية حيث أنه يحتوي على كمية كبيرة من اللقى الأثرية التي عثر عليها في كولونيا في الحقبة الرومانية، ومن ضمن مقتنياته شواهد القبور والأواني الزجاجية وفسيفساء ديونيسوس.

مصدر
المتحف الروماني - الجرماني

مراجع

تأسيسات سنة 1946 في ألمانيا
متاحف أثرية في ألمانيا
متاحف أسست في 1946
متاحف في روما القديمة ألمانيا
متاحف في كولونيا

المتحف الروماني - الجرماني


La U.S. Route 395 o Ruta Federal 395 (abreviada US 395) es una autopista federal ubicada en el estado de California. La autopista está dividida en dos segmento y el primer segmento inicia en el Sur desde la  y termina en el norte en la  en Nevada, luego se divide y pasando por el estado de Nevada, se dirige hacia el Norte en la  en Nevada, hasta culminar en el Norte, en la  en Oregón. La autopista tiene una longitud de 896,2 km (556.909 mi). Antes de regresar a California, en Nevada, la ruta pasa por las ciudades de Carson City y Reno.

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras interestatales, y el resto de rutas federales, la U.S. Route 395 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La U.S. Route 395 está dividida en dos segmentos, y es atravesada principalmente por:
 1 Segmento Sur:

 2 Segmento Norte:
.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial del Caltrans
 Lista de ciudades servidas por autopistas federales
 Lista de Autopistas por estado en AARoads.com

Carreteras federales de California
95-3
95-3
95-3
95-3
95-3
95-3
395

U.S. Route 395 (California)


Henrik den rige af Nassau (omkring 1190–omkring 1251) blev greve af Nassau i 1198.

Forældre
Henrik den rige var søn af Kunigunde af Ziegenhain og Walram 1. af Nassau.

Ægteskab og børn
Henrik den rige giftede sig med Mathilde af Geldern-Zütphen.

Deres ældste søn Walram 2. af Nassau blev far til Adolf af Nassau, der var Tysklands konge fra 1292 til 1298.

Deres tredje ældste søn Otto 1. af Laurenburg-Nassau blev greve af Nassau-Siegen og Nassau-Dillenburg.

Personer i Nederlandenes historie
Ottoniske linje af Huset Nassau
Grever af Nassau
Walramiske linje af Huset Nassau

Henrik 2. af Nassau


Paleoarchean (anterior cunoscut drept Arhaicul inferior), este o eră geologică care face parte din Eonul Arhaic. A început acum 3.600 milioane de ani în urmă și s-a terminat acum 3.200 milioane de ani în urmă. Numele provine de la grecescul "Palaios", "vechi".

Bacteria Eobacterium isolatum a făcut trecerea de la hrănirea heterotrofă la cea autotrofă. Cea mai veche formă de viață constatată de bacterie fosilizate în covoarele microbiene, veche de 3.480 milioane de ani, găsite în Australia de Vest, este din această epocă. Primul supercontinent Vaalbara s-a format în timpul acestei ere.

Note

Arhaic

Paleoarchean


Le championnat de France de hockey sur gazon 2021-2022 est la  édition de ce championnat « Élite » qui constitue le plus haut échelon de compétition masculine de hockey sur gazon en France.

La saison se déroule en deux temps. Lors de la première phase, les huit équipes du championnat s'affrontent en matchs aller retour. Dans un second temps, les quatre premiers de la saison régulière jouent les demi-finales. Les deux équipes qui terminent aux deux premières places du Top 4 s'affrontent pour le titre. L'équipe qui termine dernière est relégué et l'équipe qui la précède doit jouer un match de barrage face au second de Nationale 1.

Disputent le championnat Elite 2021-2022: Saint-Germain, CA Montrouge, Stade Français, RC France, Lille MHC, Polo HCM, Amiens SC, FC Lyon, ASF Antibes, Paris JB

Équipes

Saison régulière

Classement

Résultats

Légende des classements

Phase finale

Demi-finales

CA Montrouge a gagné 3 - 1 sur l'ensemble des deux matchs.

4 - 4 sur l'ensemble des deux matchs. Lille MHC gagne 3 - 2 aux shoots-outs.

Finale

Barrages de promotion/relégation

4 - 4 sur l'ensemble des deux matchs. FC Lyon gagne 2 - 1 aux shoots-outs et se maintient en Élite.

Bilan

Promotion et relégation
Le ASF Amiens, en tant que dernier de la phase régulière (), est directement relégué en deuxième division française (Nationale 1).

Douai HC, champion de Nationale 1, est promu en Élite.

Le FC Lyon, arrivée  en fin de saison régulière, doit effectuer un barrage face au Wattignies HC,  de Nationale 1, afin de sauver sa place en Elite.

Notes et références

Hockey sur gazon en France
hockey sur gazon M1
France M1

Championnat de France masculin de hockey sur gazon 2021-2022


Ferdinand Georg Waldmüller (n. 15 ianuarie 1793, Viena -- d. 23 august 1865, Hinterbrühl) a fost un scriitor și pictor austriac. Waldmüller a fost unul dintre cei mai importanti pictori austrieci din perioada Biedermeier a artei europene.

Cariera
Ferdinand Georg Waldmüller a studiat pentru scurt timp în anul 1807 la Academia de Arte Frumoase din Viena. În anul 1811 a lucrat ca profesor de artă pentru copii Contelui Gyulay din Croația, după care a revenit la Academia din Viena unde a studiat arta portretului. În anul 1814 s-a căsătorit cu cântăreața Katharina Weidner. Anul 1817 îl găsește stabilit la Viena unde a executat o serie de copii după mari maeștri. A realizat o mulțime de portrete, scene de gen și peisaje. În anul 1823 a realizat portretul lui Ludwig van Beethoven. În ultima parte a creației sale Waldmüller a fost interesat de peisagistică, fapt pentru care a executat multe lucrări de peisaj după natură. El a susținut teza cum că studiul aprofundat după natură ar trebui să fie la baza artei în pictură. Acestea sunt operele sale cele mai cunoscute, lucrări în care transpare fina cunoaștere a naturii prin modul de expunere a cromaticii elementelor compoziționale.

Ferdinand Georg Waldmüller a fost profesor al Academiei de Arte Frumoase din Viena începând din anul 1819. Opiniile sale privitoare la modul de organizare a academiei precum și a conceptele novatoare ale artei au fost în opoziție cu doctrinele pe care le aveau oficialitățile Academiei din Viena. După ce Waldmüller și-a publicat lucrările sale în domeniul educației artistice, el a fost silit să se retragă din academie în anul 1857. În anul 1863 a fost reabilitat în cercurile artistice vieneze și în anul 1865 a fost înnobilat.

Ferdinand Georg Waldmüller a fost cel mai important reprezentant al stilului Beidermeier în pictura europeană. Prin stilul său a influențat o întreagă generație de artiști. Fiind avocatul observării elementelor naturii și a picturii plein air, precum și critic al picturii academice, Ferdinand Georg Waldmüller a fost și-a devansat epoca.

Waldmüller a murit pe 23 august 1865 în Hinterbrühl, Austria.

Galerie

Articole conexe
 Listă de artiști plastici și arhitecți austrieci

Note

Legături externe

 Art Daily: Ferdinand Georg Waldmüller Retrospective Opens at The Belvedere
 Biography, Literature and Works by Ferdinand Georg Waldmüller

Nașteri în 1793
Nașteri pe 15 ianuarie
Decese în 1865
Decese pe 23 august
Pictori austrieci

Ferdinand Georg Waldmüller


ලංකාවේ කතරගම ජීවත්වූ තරුණියකි. කුරුරු ලෙස මරාදමා ඇත.

වැඩිදුර කියවීම්
 ]

මූලාශ්‍ර

ප්‍රේමවතී මනම්පේරි මරාදැමීම


A graúna-de-cabeça-amarela (Xanthocephalus xanthocephalus) é uma espécie de ave pertencente à família Icteridae nativa da América do Norte, ocorre desde o Canadá até o México. É o único membro do gênero Xanthocephalus.

Descrição
Medidas

 Comprimento: 21-26 cm
 Peso: 44-100 g
 Envergadura: 42-44 cm

As graúnas-de-cabeça-amarela são consideradas icterídeos relativamente grandes. Seu nome científico deriva da palavras gregas para amarelo, xanthous, e da palavra para cabeça, cephalus. Os adultos têm um bico pontiagudo. O macho adulto é principalmente preto com cabeça e peito amarelos; possuem uma mancha branca debaixo da asas visível apenas em vôo. A fêmea adulta é marrom com garganta e peito amarelos opacos. Os indivíduos imaturos de ambos os sexos são marrons com plumagem amarela mais opaca em comparação com os machos adultos. Os machos imaturos também têm algumas manchas brancas na asa. Se assemelham ao iratauá-pequeno da América do Sul.

Essas aves comem sementes durante a maior parte do ano e insetos durante os meses de verão. Forrageiam especialmente em alagados, nos campos ou no chão; às vezes pegam insetos em vôo. Os girassóis são um dos principais alimentos entre as graúnas-de-cabeça-amarela das Grandes Planícies do Norte, com um estudo indicando que os machos comem mais girassol do que grãos e as fêmeas mais grãos do que o girassol. Alguns métodos de coleta de alimentos envolvem virar pedras, pegar insetos do topo da água e forragear. Os métodos de forrageamento ocorrem em terras altas, com o bando tomando uma formação "rolante" em que as aves voam da parte de trás para a frente do bando para se alimentar. Indivíduos fêmeas alimentam os filhotes principalmente de insetos da ordem Odonata, que inclui as libélulas. Fora do período de nidificação, muitas vezes se alimentam em bandos, muitas vezes com espécies relacionadas.

Incidente
Os meios de comunicação informaram que em 7 de fevereiro de 2022; várias graúnas-de-cabeça-amarela migrando para Chihuahua, México, foram vistas caindo mortas no início da manhã.

Está sendo especulado pela mídia e testemunhas oculares, que os pássaros podem ter morrido após inalar fumaça tóxica de um aquecedor próximo ou por causa de uma sobrecarga de cabos elétricos, ou um rapinante predador os perseguindo.

O misterioso incidente já aconteceu antes, na cidade de Cuauhtémoc, no norte do México.

Galeria

Referências

Aves descritas em 1826
Icteridae

Graúna-de-cabeça-amarela


Agostino di Giovanni, auch Agostino da Siena genannt, (* um 1285 in Siena; † vor dem 27. Juni 1347) war ein italienischer Architekt und Bildhauer.

Leben
Erstmals schriftlich erwähnt wird er am 11. September 1310, als er Lagina di Nese, wahrscheinlich eine Schwester des Bildhauers Cellino di Nese, heiratete. Mit ihr zeugte er Giovanni d'Agostino (* ca. 1311) und seinen jüngeren Bruder Domenico di Agostino, die später selbst Künstler wurden. Im selben Jahr wurde er schon als Magister geführt. Viele seiner späten Werke wurden mit seinem Sohn Giovanni ausgeführt, wie die Cappella Ghini (Santa Maria della Pieve) in Arezzo oder verschiedene Werke in Serre di Rapolano (Chiesa dei Santi Lorenzo e Andrea). Hierdurch kam es auch zu mehrfachen Verwechslungen mit den Werken seines Sohnes Giovanni. Großen Einfluss auf das Werk des Agostino hatte der seneser Künstler Tino di Camaino. Zu den bedeutendsten Einzelwerken des Künstlers gehören die 1321 erschaffene Holzstatue Sant'Ansano, die sich heute im Louvre befindet, und das Grabmal des Cino da Pistoia, ein Marmorwerk im Dom von Pistoia, welches 1337 entstand.

Zu seinen engsten Mitarbeitern gehörte Agnolo di Ventura (auch Agnolo da Siena genannt). In den Biografien (Le vite) von Giorgio Vasari wird er mit Agnolo di Ventura unter Vita di Agostino et Agnolo, Scultori et architetti sanesi erwähnt. Vasari schreibt ihnen als Lehrmeister Giovanni Pisano zu und nennt sie als Architekten der Kirche und des Konvents der Basilica di San Francesco in Siena und der gleichnamigen in Bologna. Zu den bedeutendsten Werken der beiden gehören die Grabplatten des Grabes von Guido Tarlati im Dom von Arezzo (Cattedrale di San Donato). Die 16 Grabplatten entstanden 1330 im Auftrage der Brüder des Verschiedenen, Delfo und Pier Saccone Tarlati.

Sein bekanntestes Werk in Siena ist die Straßenfassade des Palazzo Sansedoni, die an der Via Banchi di Sotto entlangführt. Die Fassadenarbeiten wurden von Gontieri di Goro Sansedoni in Auftrag gegeben und standen unter der Leitung des Agostino di Giovanni, seine Mitarbeiter waren die seneser Architekten Agostino di Rosso und Cecco di Casino. Die Arbeiten wurden 1340 und 1341 ausgeführt.

Das genaue Todesdatum des Künstlers ist unbekannt, in den Dokumenten wird er am 27. Juni 1347 bereits als verstorben geführt.

Werke (Auswahl)
 Arezzo, Dom (Cattedrale di San Donato):
 Dekorationen an der Domfassade
 Grabstätte des Guido Tarlati (Cenotafio Tarlati, 1330 mit Agnolo di Ventura entstanden) mit 16 Stationen aus dem Leben des Guido Tarlati
 Fatto vescovo
 Chiamato signore
 Il Comune pelato
 Comme in Signoria
 El Fare de le Mura
 Lucignano
 Chiusci
 Fronzola
 Castei Focognano
 Rondine
 Bucine
 Caprese
 Laterina
 Il Monte San Savino
 La Coronazione
 La morte di Misere
 Arezzo, Museo statale d'arte medievale e moderna: Testa di condottiero
 Arezzo, Santa Maria della Pieve: Cappella Ghini (entstand in Zusammenarbeit mit seinem Sohn Giovanni)
 Berlin, Staatliche Museen zu Berlin: Madonna col Bambino
 Grosseto, Dom San Lorenzo:
 Testa puerile
 Teste virili
 Wappen von Grosseto und Balzana di Siena (Wappen)
 Massa Marittima: Seneser Festung (als Mitarbeiter von Agnolo di Ventura)
 Paris, Louvre: Sant'Ansano (Holzstatue, 1321 entstanden)
 Pisa, Museo Nazionale di San Matteo: Madonna annunciata (Holzstatue, 1321 mit Stefano Accolti entstanden)
 Pistoia, Dom: Grabmal des Cino da Pistoia, 1337 entstanden
 Rapolano Terme, Ortsteil Serre di Rapolano, Chiesa dei Santi Lorenzo e Andrea, Cappella Cacciaconti: Grabmal des Cacciaconte Cacciaconti (1336 entstanden, wahrscheinlich in Zusammenarbeit mit seinem Sohn Giovanni)
 Siena, Basilica di San Francesco: Cappella sepolcrale della famiglia Petroni (mit Agnolo di Ventura)
 Siena, Dom von Siena: Santa Maria Maddalena (Statue)
 Siena, Palazzo Pubblico:
 Innenarchitektur (1331 mit Agnolo di Ventura)
 Wappen Stemma del capitano e Lupe romane
 Travertin-Krone des Torre del Mangia 1339
 Siena, Palazzo Salimbeni, Archivio storico, Kunstsammlung der Monte dei Paschi di Siena: Prospetto del Palazzo Sansedoni (Bauzeichnung und zweiseitiger Originalvertrag zur Errichtung der Fassade an der Via Banchi di Sotto)
 Siena, Palazzo Sansedoni: Renovierung 1340/41 und Errichtung der Straßenfassade (Via Banchi di Sotto)
 Siena, Piazza del Campo: Bewässerungssystem der Fonte Gaia (Bottini di Siena, 1340) mit Maestro Lando und Giacomo di Vanni
 Siena, Porta Romana: 1327 errichtet (mit Agnolo di Ventura)
 Volterra, Dom (Cattedrale di Santa Maria Assunta): Storie dei santi Regolo e Ottaviano (mit Agnolo di Ventura, befindet sich heute im Museo diocesano d'arte sacra)

Literatur

 Bartalini, Roberto: Scultura gotica in Toscana. Maestri, monumenti, cantieri del Due e Trecento, Silvana Editoriale, Herausgegeben von der Monte dei Paschi di Siena, Siena 2005
 Fondazione Monte dei Paschi di Siena (Hrsg.): The Sansedoni Palace. Protagon Editori, Siena 2005, ISBN 88-8024-142-7.
 Saur: Allgemeines Künstlerlexikon. Band 1, K. G. Saur Verlag, München und Leipzig 1992, ISBN 3-598-22741-8, S. 553 ff.
 Piero Torriti: Tutta Siena. Contrada per Contrada, Edizioni Bonechi, Florenz 2004, ISBN 88-7204-456-1.
 Giorgio Vasari: Le vite dei più eccellenti pittori, scultori e architetti. Newton & Compton Editori, Rom 2010, ISBN 978-88-541-1425-8, S. 164–169.

Weblinks

 Dizinario Biografico degli Italiani DBI zu Agostino di Giovanni

Einzelnachweise

Bildhauer (Siena)
Architekt (Siena)
Historische Person (Italien)
Geboren im 13. Jahrhundert
Gestorben im 14. Jahrhundert
Mann

Agostino di Giovanni


Forebyggelse af mild traumatisk hjerneskade involverer at tage sig forbehold mod traumatisk hjerneskade, såsom at bruge sikkerhedsseler og airbag i biler. Ældre mennesker anbefales at forsøge at undgå fald, eksempelvis ved at holde gulvene fri for rod, samt at bruge tynde, flade sko med hård sål, for ikke at påvirke balancen.

Uheldigvis er der ikke på nuværende tidspunkt () ikke evidens for at brugen af hjelm eller beskyttelsesudstyr reducerer risikoen for sportsrelateret hjernerystelse.  Forbedringer i designet af beskyttende sportsudstyr såsom hjelme kan nedsætte antallet og grad af sådanne skader. Ny "Head Impact Telemetry System"-teknologi bruges i hjelme for at undersøge skademekanismer og potentielt for at hjælpe med at reducere risikoen for hjernerystelser hos amerikansk fodboldspillere. Ændringer i reglerne eller metoder hvorved reglerne håndhæves i sport, såsom dem mod "head-down tackling" eller "spearing", der er associeret med en højs skadesfrekvens, kan også forhindre hjernerystelse.

Referencer

Hjernerystelse

Forebyggelse af hjernerystelse


NGC 59 este o galaxie lenticulară din constelația Cetus (constelația Balena). Este localizată la RA 00h 15m 25.4s, dec −21° 26′ 42″ (J2000), și are o magnitudine aparentă de 13.1. Este posibil să facă parte din Grupul Sculptor. Are lungimea în jur de 14-17 ani lumină.

Note

Vezi și
 NGC 58
 NGC 60

Galaxii lenticulare
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1885

NGC 59


M106 Galaxy

මෙම මන්දාකිනිය Seyfert මන්දාකිනි(Seyfert Galaxies) නම් වර්ගයට අයත් වේ. සාමාන්‍යයෙන් මෙවැනි මන්දාකිනි වල ඉහල ක්‍රියාකාරිත්වයක් ඇති supermassive වර්ගයේ කළු කුහරයක් ඇත. M106 මන්දාකිනිය අපට ආසන්නම Seyfert මන්දාකිනිය ලෙස සැලකෙන අතර එයට දුර ආලෝක වර්ෂ මිලියන 22-25ක් පමණ වේ. මෙවැනි මන්දාකිනි රේඩියෝ හා එක්ස් කිරණ වැඩි වශයෙන් නිකුත් කරන අතර බොහොවිට එය මධ්‍යයේ ඇති කලුකුහරය වටා වායු,දුවිලි වැනි දේ ගමන් කිරීම නිසා සිදු වේ. එය accretion disk ලෙස හදුන්වන කලුකුහරය වටා පිහිටි කලපයයි. මෙහි පිහිටි වායුන් ආදිය කලුකුහරය වටා වේගයෙන් ගමන් කිරීමේදී ඇතිවන පීඩනය හා ඝර්ෂණය නිසා X කිරණ පිටවෙන අතර ඒවා හයිඩ්‍රජන් පරමාණු වල ඇති ඉලෙක්ට්‍රොන මත ගැටී නැවත ශක්තිය නිකුත් කරයි. Seyfert මන්දාකිනි වලින් නිකුත්වන වර්ණාවලි පිරික්සීම මගින් මෙවැනි ශක්ති නිකුත් වීම් දැකගත හැකිය. එම ක්‍රියාවලිය බොහෝවිට විමෝචක නිහාරිකා වලදී සිදුවන ක්‍රියාවලියට සමාන වේ.
M106 සම්බන්ද අනෙක් වැදගත් කරුන වන්නේ එහි megamaser ක්වසරයක්(quaser) තිබීමයි.
ක්වාසර යනු x ray හා radio කලාප වලදී අතිශය දීප්තිමත් /වැඩෙමින් පවතින කළු කුහරයක් සහිත මන්දාකිනි හරයන් වේ.
Maser (microwave amplification by stimulated emission radiation) මගින් සිදුවන්නේද අප දන්නා ලේසර් මගින් සිදුවන ක්‍රියාවලියටම සමාන ක්‍රියාවක් නමුත් එහිදී සැදෙන විමෝචක වර්ණාවලිය විශේෂ තරංග ආයමයක් සහිත තරංග(microwave) එකම දිශාවකට ගමන් කිරීමෙන් සැදෙයි. කළු කුහරය අවට අධි ශක්ති x කිරණ මගින් මේවා උත්තේජනය වන බැවින් මෙවැනි maser ක්ෂිරපතයේ ඇති දීප්තිමත්ම වස්තුන්ට වඩා 100 ගුණයක් පමණ දීප්තියෙන් යුක්ත වෙයි.
මෙම වර්ණාවලිය මගින් supermassive කළු කුහරය වටා වායුන් හා අනෙක් ද්‍රව්‍ය විසිරි ඇති ආකාරය, ඒවගේ ප්‍රවේගයන් හා ඝනත්වයද ගණනය කල හැකිය. එසේ ලබාගත් ප්‍රවේගය ඇසුරෙන් මෙම මන්දාකිනි වලට ඇති දුර ද සොයාගත හැකි බැවින් Seyfert මන්දාකිනි යනු විද්‍යාඥයන් විසින් බොහෝ දුර‍ට අධ්‍යනය කර ඇති තාරකා විද්‍යාත්මක වස්තූන් වෙයි. දැනට සොයාගන ඇති පරිදි මන්දාකිනි වලින් 1/10ක් පමණ මෙම වර්ගයේ මන්දාකිනි වේ.

M106 Galaxy


العبارة نهاية العالم تعبر عن وقت معين حيث سيتم تدمير الكون أو الأرض أو البشرية فقط. نجد هذه العبارة والمفهوم في جميع الديانات الإبراهيمية وأغلب الديانات الأخرى والمفاهيم الفلسفية وبعض الأساطير في الميثولوجيا الإغريقية والشمالية. يستعمل المفهوم في الفن والخيال العلمي. دراسة المفهوم تسمى الإسكاتولوجيا.

نهاية العالم في الديانات
 في الإسلام: يوم القيامة (إسلام)
 في المسيحية: رؤيا يوحنا
 في البوذية: المابو
 في الميثولوجيا الشمالية: راكناروك
 في ديانات شعب المايا: ظاهرة 2012

نهاية العالم في العلوم

يجب التفريق بين نهاية البشرية وتدمير الأرض ونهاية الكون.

انقراض البشرية

يمكن حدوث انقراض للبشرية بسبب النشاطات الإنسانية كالتلوث وقلة الموارد الطبيعية وعامل الدفيئة والحروب.

يربط الكثير انقراض البشرية بالحروب النووية لكن هذا السبب غير وارد لأن الحروب النووية ستقضي على جزء كبير من البشرية لكن ليس كل البشر نظرا لتقدم أنظمة الدفاع ومعاهدة الحد من انتشار الأسلحة النووية.

الاحتباس الحراري يمكن أن يحدث نقصا متواصلا في الأكسجين في الهواء نتيجة موت البلانكتون وتحرير كبريتيد الهيدروجين المميت لجميع أشكال الحياة. كبريتيد الهيدروجين هو أحد الأسباب المزعومة للانقراض البريمياني أو (Extinction du Permien) أي انقراض أكثر من 95% من الأنواع البحرية و70% من الأنواع البرية.

تدمير الأرض

تم طرح عدة سيناريوهات حول تدمير الكرة الأرضية أو تدمير فئة كبيرة من الحياة عليها مثل:
 ارتطام مذنب أو جسم من الفضاء الخارجي. هذا السيناريو المحير يشكل أحد الأسباب القوية لتفسير انقراض الديناصورات والانقراضات الكبرى الأخرى وهذا السيناريو له متابعة كبيرة لأن الإنسان يستطيع أن يتفاداه بـ(قنبلة نووية أو شعاع ليزر أو شبكة شمسية) لإبعاد الجسم الفضائي. لذا قامت عدة منضمات مثل سبيس واتش ومنظمة تتبع الكويكبات القريبة من الأرض بتمشيط السماء لرصد تهديدات المذنبات التي تستطيع الارتطام بالأرض. تأثيرات هذه الكوارث قصيرة بالنسبة للزمن الفضائي.
 تبريد نواة الأرض سيقضي على المجال المغناطسي للارض مما سيترك المجال مفتوحا للرياح الشمسية لتدخل إلى غلاف الأرض وتقصف سطح الأرض بجزيئات طاقية. لذا وجب على الإنسان أن يجد وسيلة للاحتماء. لكن ذلك لن يؤثر بشكل عميق على الحياة.
 تطور النجوم يشير إلى أن الشمس ستتطور لمرحلة العملاق الأحمر حيث ستصبح ضخمة الحجم.

في أول المرحلة أي بعد 500 مليون سنة ستختفي الحياة نتيجة الحرارة المفرطة وكثرة الأشعة فوق البنفسجية وتضخم الشمس مما يطرح السؤال التالي: هل ستبقى الكرة الأرضية ككوكب بعد مرحلة العملاق الأحمر أم لا؟ هذا السيناريو هو الأكثر تأكيدا والذي لا مفر منه.

نهاية الكون

مصير الكون ككل هو مسألة لا تزال مفتوحة. أرجح السيناريوهات يتوقع فيه العلماء توسعا مطّردا، مما يتسبب في الموت الحراري للكون نتيجة استمرار الانخفاض في كثافة المادة والإشعاع.

نهاية العالم في الثقافة
 تنبؤ يوم الهلاك 2012
 إسكاتولوجيا
 أبوكاليبس

المراجع

أنواع أدبية مسيحية
سيناريوهات نهاية العالم
ظاهرة الرعب
عبارات مسيحية
البعث بعد الموت

نهاية العالم


Dimităr Nikolov Asenov (mai cunoscut sub numele de Hagi Dumitru sau Hagi Dimităr; ) a fost unul dintre cei mai importanți revoluționari bulgari. Moare la numai 28 de ani, după o grea luptă a detașamentului său cu armatele otomane. Cu ocazia morții sale Hristo Botev i-a dedicat o poezie.

Vârful Hagi Dumitru de pe peninsula Antarctică este numit în memoria revoluționarului.

Biografie

Hagi Dumitru s-a născut în Sliven în familia comercianților Nikola și Marinka Asenov. Când a împlinit doi ani, el și familia lui merg să se închine în Ierusalim.

În 1862 Hagi Dumitru a ieșit în Munții Balcani și toată vara a rătăcit prin munte. În primăvara anului 1864 s-a alăturat detașamentului voievodului Stoian din Sliven ca purtător de pavilion. Are douăsprezece persoane și are sarcina de a ucide episcopul grec din Târnovo. Înainte de a intra în orașul Târnovo, detașamentul s-a descompus, iar revoluționarii s-au despărțit de voievod. Detașamentul este preluat de Hagi Dumitru, care îi conduce în Balcani din Sliven.

Pe 21 mai, 1865 în locuința lui Gheorghi Rakovski s-a format o echipă, la care au participat, de asemenea, Hagi Dumitru și Ștefan Caragea. Pe 13 iunie 1865 ceata trece Dunărea, și se îndreaptă spre munții Balcani.

În primăvara anului 1868. în România, forma un detașament împreună cu Stefan Caragea. Pe 5 iulie 1868 . detașamentul a trecut Dunărea cu o corabie la Vardim. Prima bătălie dusă împotriva unui detașament al armatei otomane de aproximativ 1 000 de persoane. Apoi ajung în satul Gorna Lipnița. Aici, pe 7 iulie, detașamentul duce a doua luptă, provocând pierderi considerabile armatei otomane. Pe 8 iulie  a avut loc o bătălie în jurul satului Vișovgrad. Astăzi există un monument construit acolo.

Pe 9 iulie, în Kanladere, localitate în satul Vișovgrad, bătălia a devenit sângeroasă, detașamentul fiind dezintegrat. Rănit, Stefan Caragea a fost capturat. Sub conducerea lui Hagi Dumitru, restul de 58 de persoane continuă să parcurgă Munții Balcani. Astăzi, în zona Kanladere, nume care înseamnă "râul de sânge", în limba turcă, există un monument și o fântână dedicate revoluționarilor căzuți. Localnicii organizează sărbătorirea celei de-a patra bătălie în jur de 21 iulie (9 iulie stil vechi).

Pe 18 iulie 1868, Vârful Buzludja (astăzi Vârful Hagi Dumitru) are loc ultima bătălie a detașamentului. Unii istorici cred că în această luptă a fost ucis și Hagi Dumitru.

Potrivit unor cercetători cu toate acestea, Hagi Dumitru a fost doar grav rănit la Buzludja și a fost dus pe vârful Kadrafil, în apropiere de satul Svejen. Acolo, în ciuda grijei păstorilor locali, Hagi Dumitru a murit din cauza rănilor de aproximativ 29 iulie/10 august 1868. El a fost îngropat la baza vârfului. Doisprezece ani mai târziu, în noiembrie 1880, oasele au fost depuse solemn la biserica "Sf. Sf. Petru și Pavel" din sat. În 1970, după restaurarea casei-muzeu "Hagi Dumitru", osemintele au fost mutate la Muzeul Regional de Istorie din Sliven.

Note

Bibliografie

 Stoyanov, N. Detașamente din Bulgaria, Philip Тотя, Hagi Димитра și Ștefan Караджата. 1867 – 1868. Plovdiv, 1885
 Pl. Pavlov. Vârf Кадрафил și mormântul lui Hagi-Dimiter
 Nobili bulgari, t. VI (inițiator și similare. ordine. Pl. Pavlov). 2012.

Nașteri în 1840
Decese în 1868
Revoluționari bulgari
Bulgari din secolul al XIX-lea

Hagi Dumitru


Pianomania - en busca del sonido perfecto es un documental dirigido por Robert Cibis y Lilian Franck del año 2009. El film acompaña a Stefan Knüpfer, afinador de Steinway & Sons que trabaja con pianistas como Lang Lang, Alfred Brendel y Pierre-Laurent Aimard. Pianomania ha sido objeto de gran reconocimiento y múltiples críticas positivas.

Argumento
Un año antes que el pianista Pierre-Laurent Aimard demostra el cuadro "El arte de la fuga" de Johann Sebastian Bach, la documentación empieza, focalizando la atención en la colaboración entre el pianista y Stefan Knüpfer.

Stefan Knüpfer observa el sonido de diferentes instrumentos de teclado, como los del tiempo Bach, para llenar a Aimard. Algunuas dificultades complican este proceso, en particular cuando el pianio Nr. 109, que Aimard ha seleccionado por su actuación, es vendido.

Aparecen otros pianistas como Lang Lang, que también necesitan la ayuda del afinador. El starpianista chino tiene un partido fuera de casa en el Konzerthaus de Viena y a causa del jetlag nunca energía. Lo único que demanda es un banco que puede soportar su particular modo de tocar durante el concierto.

Los cómicos Igudesman y Joo caricturizan el mundo de la música y preparan escenarios por el show próximo, Alfred Brendel tiene uno de su últimos conciertos y otros músicos como Till Fellner, Julius Drake y Ian Bostrigde también entran en escena.

La técnica del film
Este película fue rodado observadora, en Dolby Surround y con 90 pistas sonoras.

Premios y nominaciones
2009

Max-Ophüls-Preis, Alemania
Kinofest Lünen, Alemania
Internationale Hofer Filmtage, Alemania
DOK Leipzig, Alemania
Unerhört Hamburg, Alemania
Diagonale, Austria
Cork Festival, Irlanda
Festival Internacional de Cine de Locarno, Suiza
Zürich Film Festival, Suiza
Semana Internacional de Cine de Valladolid, España
Sheffield Doc/Fest, Gran Bretaña
SoNoRo Bukarest, Rumania

2010

The Magnificent 7, Serbia
Internationales Filmwochenende Würzburg, Alemania
Göteborg International Film Festival, Suecia
Festival Internacional de Cine de Berlín, Alemania
Jameson Dublin IFF, Irlanda
Zagrebdox, Croacia
Sofia International Film Festival, Bulgaria
34th Hong Kong International Film Festival, China
Macau International Film Festival, China
Buenos Aires Festival Internacional de Cine Independiente, Argentina
St. Paul International Film Festival Minneapolis, Estados Unidos
Doc Outlook-Market, Suecia
San Francisco International Festival, Estados Unidos
DOK.Fest München, Alemania
Planet Doc Review Film Festival, Polonia
Moscow International Film Festival, Russia
Melbourne International Film Festival, Australia
New Zealand International Film Festival, Nueva Zelanda
Semana de Cine Alemán in Cinemateca Nacional Mexico City, México
Austrian Cultural Forum in Washington D. C., Estados Unidos
Flickers – Rhode Island International Film Festival, Estados Unidos
Jecheon International Music & Film Festival, Corea del Sur

Enlaces
la página oficial en inglés
el documental en el site del cine europeo

Referencias

Pianomania


චිකාගෝ, නිල වශයෙන් චිකාගෝ නගරය, යනු එක්සත් ජනපදයෙහි තෙවන මහත් ජනාකීර්ණ නගරය වෙයි. එය පිහිටා ඇත්තේ වර්තමාන ඇමරිකාවේ ය .

චිකාගෝ


Skirmantas Pabedinskas (* 15. März 1945 in Suvainiškis, Bezirk Rokiškis, Litauische SSR) ist ein litauischer Journalist, Kinooperator, ehemaliger Politiker und ehemaliges Mitglied des litauischen Parlaments Seimas.

Leben
Nach dem Abitur 1962 an der Mittelschule Jūžintai studierte er von 1962 bis 1964 am Polytechnikum in Vilnius, leistete von 1964 bis 1966 den Sowjetarmeedienst. Danach absolvierte er ein Studium der Fototechnik am Polytechnikum. Ab 1972 war er Korrespondent von Valstybinio Lietuvos radijo ir televizijos komitetas, von 2004 bis 2008 war er Mitglied des Seimas.

Quelle

Fernsehjournalist
Journalist (Litauen)
Mitglied des Ausschusses für nationale Sicherheit und Verteidigung (Litauen)
Person (Rajongemeinde Rokiškis)
Person (LRT)
Litauer
Sowjetbürger
Geboren 1945
Mann

Skirmantas Pabedinskas


Eosphagnum é um género monoespecífico de musgos da família Ambuchananiaceae, cuja única espécie conhecida é Eosphagnum inretortum. A espécie foi durante muito tempo integrada no género Sphagnum, do qual foi segregada com base em diferenças morfológicas e genéticas.

Referências

Links

Sphagnales

Eosphagnum


Bikaner (en hindi: बीकानेर) es un distrito de la India en el estado de Rajastán. Código ISO: IN.RJ.BI.

Comprende una superficie de 27244 km².

El centro administrativo es la ciudad de Bikaner.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 2367745 habitantes, de los cuales 1 123 829 eran mujeres y 1 243 916 varones.

Referencias

Enlaces externos

Bikaner

Distrito de Bikaner


Tulumlular (Urochordata veya Tunicata) ya da Kuyruğu kordalılar, boyları 2–3 cm olan, kutuplardan ekvatora kadar denizlerin çeşitli derinliklerinde bulunan hayvanlardır. Yalnız larva döneminde notokorda bulunur ve kuyruk bölümündedir. Bu yüzden kuyruğu kordalılar (Urochordata) olarak adlandırılırlar. Vücut yüzeyinde bulunan selülozik örtü sebebiyle de tulumlular (Tunicata) olarak isimlendirilmişlerdir. Yaklaşık 1.000 çeşit türü olduğu düşünülmektedir.

Dış bağlantılar

 www.sars.no/Tunicata
 Ascidians.com resimler ve dünyadaki türler
 Science News Online, Dec. 24, 2005
 www.bo.mq.edu.au

Jean-Baptiste Lamarck tarafından adlandırılmış taksonlar

Tulumlular


Azerbajdžansko-gruzijska granica je međunarodna granica između Azerbajdžana i Gruzije. Duga je 428 km, a proteže se od tromeđe s Armenijom na zapadu do tromeđe s Rusijom na istoku.

Opis
Granica počinje na zapadu na tromeđi s Armenijom i nastavlja kopnom prema sjeveroistoku, presijecajući jezero Jandari, prije nego što skrene na jugoistok, sve do blizine azerbejdžanskog Mingečaurskog umjetnog jezera. Zatim prati rijeku Alazani dok teče sjeveroistočno, a zatim sjeverozapadno. Granica zatim napušta rijeku istočno od Tsnorija i nastavlja kopnom do ruske tromeđe.

Povijest
Tijekom 19. stoljeća Kavkaz je bio poprištem sukobu velikih sila - Otomanskog Carstva na zalazu, Perzije i Rusije, koje se širila prema jugu. Rusija je formalno anektirala istočno gruzijsko Kraljevstvo Kartlije i Kahetije 1801. godine, a zatim zapadnu gruzijsku kraljevinu Imeretiju 1804. godine. Tijekom 1800-ih Rusi su pogurali svoju južnu granicu dalje prema jugu, na račun Perzijskog i Osmanskog carstva. Rusko-perzijskim ratom (1804.–1813.) i kasnijim Gulistanskim ugovorom Rusija je stekla glavninu današnjeg Azerbajdžana i južnu regiju Syunik u današnjoj Armeniji. Rusija je svoje gruzijske i azerbejdžanske teritorije organizirala u gubernije Tiflis, Kutaisi, Baku i Elisabethpol.

Nakon ruske revolucije 1917. godine, narodi južnog Kavkaza proglasili su Transkavkasku demokratsku federativnu republiku (TDFR) 1918. godine i započeli mirovne pregovore s Osmanlijama. Unutarnje nesuglasice dovele su do toga da je Gruzija napustila federaciju u svibnju 1918., a nedugo nakon toga uslijedili su Armenija i Azerbajdžan, međutim granice između tri republike bile su sporne. Spor između Azerbajdžana i Gruzije bio je fokusiran na područje Zakatalskog okruga unutar bivše Tifliske gubernije.

Kad je Rusija priznala neovisnost Gruzije Moskovskim ugovorom (1920.), priznala je gruzijsko vlasništvo nad Zakatalom, što je izazvalo proteste azerbejdžanske vlade. U svibnju 1920. dogovoreno je da će razgraničenje pod pokroviteljstvom Rusije odlučiti o sudbini tog područja. Veći dio granice dogovoren je na mirovnim pregovorima održanim 12. lipnja 1920., a o odluka o okrugu Zakatali je prepuštena povjerenstvu pod vodstvom Rusije.

Ruska Crvena armija je 1920. napala Azerbajdžan i Armeniju, čime je okončana neovisnost obje zemlje, a u veljači i ožujku 1921. uslijedila je Gruzija. Dana 5. srpnja 1921. Rusija je potvrdila da će nesporni dijelovi azerbejdžansko-gruzijske granice ostati takvi kakvi su bili, dok je Zakatali prebacila u Azerbajdžan, s tim da je ovaj sporazum finaliziran ugovorom 15. studenoga 1921. Godine 1922. sve tri države bile su uključene u Transkavkaski SFSR unutar SSSR -a, prije nego što su se odvojile 1936.

Granica je postala međunarodna granica 1991. nakon raspada Sovjetskog Saveza i neovisnosti njegovih konstitutivnih republika. Radovi na delimitaciji granice počeli su 1994. godine, ali napredak je bio spor zbog preklapanja zahtjeva. Dio granice oko Crvenog mosta ostaje miniran, naslijeđe Prvog rata za Nagorno-Karabah u 1990-ima, kada se Azerbejdžan bojao da će Armenija iskoristiti kaos u Gruziji i iskoristiti to područje za izvođenje napada na svoj teritorij. Mjesto kompleksa samostana David Gareja, sveto mjesto Gruzijaca koje se nalazi neposredno uz granicu, pokazalo se posebno spornim. U Gruziji postoji znatna azerbejdžanska manjina, koncentrirana posebno u južnim općinama regije Kvemo Kartli kao i gruzijska manjina u Azerbajdžanu, koncentrirana posebno u regiji Saingilo gdje su poznati kao Ingloji.

Naselja uz granicu

Azerbajdžan
 İkinci Şıxlı
 Sadıqlı
 Danaçı
 Balakən

Gruzija
 Kesalo
 Zemo-Kedi
 Kvemi-Kedi
 Vardisubani
 Karsubani
 Lagodekhi

Granični prijelazi

Između dvije zemlje prometuju sljedeći granični prijelazi:
 İkinci Şıxlı (AZE) – Tsiteli (GRU) na crvenom mostu.
 Sadıqlı, Agstafa (AZE) - Vakhtangisi "Mtkvari" (GRU)
 Muğanlı, Zaqatala (AZE) - Samtatskaro (GRU)
 Balakən (AZE) - Lagodekhi (GRU)

Povezani članci
 Azerbajdžansko-gruzijski odnosi

Izvori

Državne granice
Politika Azerbajdžana
Granice Gruzije

Azerbajdžansko-gruzijska granica


In der Liste der Baudenkmale in Klein Belitz sind alle denkmalgeschützten Bauten der Gemeinde Klein Belitz (Mecklenburg-Vorpommern) und ihrer Ortsteile aufgelistet (Stand 10. Februar 2021).

Legende

Baudenkmale nach Ortsteilen

Klein Belitz

|}

Boldenstorf

|}

Friedrichshof

|}

Groß Belitz

|}

Krugland

|}

Neukirchen

|}

Passin

|}

Selow

|}

Quelle

Klein Belitz
!Baudenkmale

Liste der Baudenkmale in Klein Belitz