El secreto de un esquema de cifrado se mide como la incertidumbre acerca del mensaje en claro conocido el texto cifrado.
Diremos que un criptosistema tiene un secreto perfecto si el conocimiento del texto cifrado no proporciona ninguna información acerca del mensaje en claro salvo, en algunos casos, su longitud. Matemáticamente:

donde:
  representa al texto en claro
 , llamada probabilidad a priori, es la probabilidad de haber recibido un mensaje M. Por tanto
 , llamada probabilidad a posteriori es la probabilidad de haber recibido el mensaje M en tanto se ha recibido un criptograma C.

Si hay secreto perfecto el criptoanálisis es imposible.

Si no hay secreto perfecto el criptosistema puede entregar pistas al criptoanalista. En el sentido de que conocidos algunos textos cifrados es posible descartar algunos posibles mensajes en claro. Observar que puede haber algunos textos cifrado que no aporten información alguna, pero si hay uno que sí permite descartar mensajes en claro.

Caracterización

Usando probabilidades
Para alcanzar el secreto perfecto es condición necesaria y suficiente que para cualquier valor de M se cumpla que la probabilidad de recibir un texto cifrado C en tanto que ha sido enviado el mensaje M cifrado con alguna clave k, sea la misma que la de recibir un criptograma C en tanto se ha enviado un mensaje diferente M' usando otra clave. Matemáticamente:

donde:
 es la probabilidad de recibir un texto cifrado C en tanto se ha cifrado un mensaje en claro M.
Por tanto:
 donde k cumple
es decir, la probabilidad de recibir un criptograma C en tanto se ha enviado un mensaje M será igual a la suma de las probabilidades  de las claves que cifran el mensaje M como un texto cifrado C.
 es la probabilidad de recibir un criptograma C. Por tanto

Usando información mutua y entropía
Aprovechando el concepto de información mutua de la Teoría de la información podemos decir que hay secreto perfecto cuando

como la información mutua se puede calcular a partir de las entropías mediante

entonces

Además, se puede demostrar que

Esto implica que cuando la incertidumbre de un conjunto de claves es pequeño, la información mutua será más grande (en media) y por tanto habrá más independencia entre el texto en plano y el texto cifrado. Además, si suponemos que tenemos secreto perfecto , aplicando la fórmula anterior obtenemos . Esta es la llamada Desigualdad pesimista de Shannon. Si asumimos que cada clave y cada texto plano tiene la misma probabilidad de ocurrencia y por tanto implica que el número de claves sea mayor o igual al conjunto de posibles textos cifrados .
Por esto se dice que para que un sistema posea secreto perfecto, debe cumplirse que el espacio de las claves aleatorias sea igual o mayor que el espacio de los mensajes. Los cifradores de clave aleatoria de uso único, que se conocen con el nombre genérico de one-time pad o Libreta de un solo uso, cumplen esta condición. Estos sistemas tienen secreto perfecto porque la probabilidad de aplicar cualquier desplazamiento dentro de un rango al elemento i+1 es la misma y además es independiente del desplazamiento aplicado al carácter que le precedía.

Eventos de seguridad
Pudiera parecer que para tener secreto perfecto es necesario , sin embargo esto se puede evitar introduciendo el concepto de eventos de seguridad (en inglés security events) introducidos por Ueli M. Maurer y James L. Massey. Los eventos de seguridad ofrecen una nueva forma de abordar la seguridad de un sistema basándose en herramientas de la Teoría de la información

Ueli M. Maurer define que cuando ocurre un evento de seguridad S, entonces el sistema de secreto es incondicionalmente seguro. Sin embargo si el evento de seguridad S no ocurre, entonces el sistema de seguridad puede no ser seguro. La desigualdad pesimista de Shannon puede ser interpretado con el caso especial donde S sucede y donde el secreto es total. Como ejemplo de este tipo de sistemas Ueli M. Maurer usó el cifrador con seguridad demostrada pero totalmente impracticable de Rip van Winkie. Sin embargo veámoslo aplicado al cifrador de seguridad demostrada pero impracticable de Diffie.

Ejemplo
Considerar una red telefónica con muchos terminales 2L que pueden ser llamados por cualquiera. Cada número de teléfono tiene L bits. Cuando uno llama al teléfono I, éste contesta con un pregrabada secuencia binaria RI de longitud N, con N>>L (y por tanto se puede cumplir H(M)>>H(K)), que es única para cada número de teléfono y que fue obtenida de forma aleatoria. Este valor puede ser conocido por un emisor y un receptor, pero no por un enemigo criptoanalista, pudiendo de este modo funcionar como clave. El sistema funciona de la siguiente forma:
 Cuando uno quiere enviar un mensaje de N-bits de un mensaje en claro M a un receptor, el emisor llama a un número de teléfono K y obtiene una secuencia aleatoria RK.
 El emisor entonces añade RK a M usando  y produce un criptograma C de N bits que envía sobre un canal inseguro al receptor.
 El receptor, cuando recibe C, llama al número de teléfono K y obtiene RK. Entonces aplica la operación inversa a la de cifrado y obtiene M
El evento de seguridad de este ejemplo es el hecho de que el criptoanalista que intercepte C e intente recuperar M, no pueda obtener el número secreto K. Si no se tiene K, no se puede llamar al teléfono que nos da la secuencia RK y por tanto RK es completamente impredecible para él. Sin embargo, si el criptoanalista llama accidentalmente a K (lo cual es muy improbable), él puede descifrar C y por tanto el sistema no es fiable. Si el criptoanalista llama a t números de teléfono entonces, la probabilidad de que S no ocurra es

Ejemplos
 Sea un espacio de mensajes , un espacio de claves  y un espacio de textos cifrados . Para que se cumpla el secreto perfecto debe cumplirse que la probabilidad de recibir cualquier criptograma sea la misma para cada mensaje con un clave distinta. Por ejemplo tendría secreto perfecto el sistema de cifrado representado por la figura 1.
 Sea un espacio de mensajes , un espacio de claves  y un espacio de textos cifrados  definidos por la figura 2. Se puede observar que si se ha recibido el criptograma  sólo es posible que se deba a la acción de cifrar el mensaje  con  ó  con  pero imposible con . Por tanto no hay secreto perfecto.

Referencias
 Jorge Ramió Aguirre, Aplicaciones criptográficas. Libro guía de la asignatura de Seguridad Informática. Escuela Universitaria de Informática. Universidad Politécnica de Madrid. Enero 1998.

Criptografía

Secreto perfecto


8131 Scanlon este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8131 Scanlon este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Eleanor Francis Helin. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,57 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 7,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1976
Centura de asteroizi

8131 Scanlon


The first USS Blue Ridge (ID-2432) was a steamship in the United States Navy. The ship was named for the Blue Ridge Mountains.

Service history

In commercial service, 1891–1918
Blue Ridge was originally constructed as the Great Lakes passenger steamer Virginia built by Globe Iron Works at Cleveland, Ohio. The ship was launched in 1891 and was operated by the Goodrich Transit Company between Chicago, Illinois and Milwaukee, Wisconsin.

In 1893, during the Chicago World's Fair, the ship and the whaleback steamer  competed against each other in races.

In US Navy service, 1918–1919
Virginia was purchased on 19 April 1918 for use as a Navy transport at Manitowoc, Wisconsin once America entered World War I. The ship was renamed Blue Ridge (ID-2432) and commissioned on 17 October 1918.

On 28 December 1918, the ship arrived at the Boston Navy Yard from the Great Lakes. While undergoing repairs, the war ended and eliminated the need for further service. While still at the Navy Yard, the ship's name was changed to Avalon on 18 August 1919.

Avalon — return to commercial service, 1919–1951
The Edward P. Farley Company of Chicago bought the ship on 21 August 1919.

In 1920 The Wilmington Transportation Company of Los Angeles acquired the ship and renamed it the Avalon. The ship entered the company's two-hour daytime Catalina–Los Angeles run between the Catalina Island Terminal in Wilmington and Avalon on Santa Catalina Island. Los Angeles harbor.During World War II, Avalon served as a transport in the San Francisco Bay Area.

The ship returned to the Catalina–Los Angeles run in 1946 and remained in this service until laid up at the Catalina Island Terminal on 12 February 1951. Most of the equipment and superstructure were removed.

While being scrapped, the Avalon'' caught fire and burned at Long Beach, California on 18 July 1960. The hulk was towed to Redondo, fitted with a crane and used as a barge. After salvaging parts from the Dominator wreck, the Avalon sank in a storm on 16 September 1964

References

Transports of the United States Navy
Ships built in Cleveland
1891 ships
Maritime incidents in 1960

USS Blue Ridge (ID-2432)


Hidroelectrica est une entreprise roumaine de production d'hydroélectricité.

Histoire
En janvier 2022, Fondul Proprietatea annonce la vente prochainement d'une participation de 15 % dans Hidroelectrica, détenue jusqu'à 20 % par celui-ci et à 80 % par l'État roumain.

Références

Banque ayant son siège en Roumanie
Entreprise fondée en 2000
Entreprise de l'énergie ayant son siège en Roumanie
Hydroélectricité en Roumanie

Hidroelectrica


Beerenburg (West Frisian: Bearenburch) is a Dutch drink, made by adding herbs to jenever, with about 30% alcohol.

The original Beerenburg was made in the early 18th century by the Amsterdam spice merchant Hendrik Beerenburg, to whom it owes its name. Beerenburg opened his own shop at the Stromarkt 6 in Amsterdam in 1724, a location which to date shows on its roof a bear ('beer') crawling out of a fortress ('burcht'). Beerenburg kept his recipe secret but soon local varieties emerged, each with its own recipe. These were, however, not allowed to use the name "Beerenburg", which is why there are variations on the spelling, such as Berenburg and Berenburger.

Despite the Amsterdam (North Holland) origin of Beerenburg, the drink became most popular in the northern provinces Friesland, Groningen and Drenthe. It is related to the Italian amaro, another type of digestive bitters.

In the European Union, Beerenburg is classified as a spirit drink.

Brands

Some famous brands of Beerenburg are: Boomsma (Leeuwarden), Bokma, Sonnema (Dokkum), Weduwe Joustra (Sneek), Plantinga (Bolsward), all from Friesland, and Hooghoudt Kalmoes, from Groningen.

References

Bitters

Beerenburg


Bukit Timah Nature Reserve er et lille stykke oprindelig regnskov, et naturreservat på 1,64 km² i Singapore. Det ligger tæt på staten Singapores geografiske centrum og kun 12 km fra bycenteret (kaldet "Downtown Core"). Kun én anden storby i verden har tropisk regnskov indenfor bygrænsen, Tijuca Forest i Rio de Janeiro. Midt i reservatet ligger 163 m høje Bukit Timah Hill, som er det højeste punkt i staten Singapore.

At området har kunnet bevares som primær regnskov i så tæt befolket en storby, skyldes at det blev etableret som naturreservat allerede i 1883, og det blev fra starten forvaltet af Singapore Botanic Gardens. Beskyttelsen af området blev fornyet med moderne lovgivning i 1951, og forvaltes i dag af National Parks Board. I 2013 opførtes en faunapassage over Bukit Timah Expressway, som forbinder reservatet med det meget større Central Catchment Nature Reserve som hovedsageligt består af sekundær regnskov, militære øvelsesområder og enkelte parker. Tilsammen skønnes de to områder at rumme over 840 planteater og over 500 dyrearter.

Flora og fauna
Alfred Russel Wallace og andre naturforskere værdsatte reservatet for dets store diversitet i dyre- og planteliv. Almindelige planter er rattan, figen, og macaranga. To træer af slægten Gnetum (Gnetum gnemon) vokser nær besøgscenteret og der findes 18 forskellige arter i familien Dipterocarpaceae som omfatter meget store, tropiske træer. Desuden forekommer en lang række tropiske skovbundsplanter, hvoraf flere bruges i Danmark som stueplanter og en lang række bregner.

Blandt leddyr forekommer bl.a. tusindben, tømrerbier, cikader (som konstant kan høres meget tydeligt) og kæmpemyrer (Camponotus gigas). Blandt edderkopper forekommer bl.a kæmpehjulspinderen Nephila pilipes. Der findes også en del slanger, en art ferskvandskrabbe og en lang række forskellige fugle. Blandt pattedyr forekommer forskellige slags egern, skældyr, flyvende lemurer og en pæn bestand af makakaber.

Singapore

Bukit Timah Nature Reserve


Amadeo VI., poznat kao Conte Verde (Chambéry, 4. siječnja 1334. – Castropignano, 1. ožujka 1383.), savojski grof od 1343. godine; unuk grofa Amadea V. Velikog († 1323.) iz Savojske dinastije. Značajno je proširio savojske teritorije i povećao moć svoje dinastije.

Bio je najstariji sin savojskog grofa Aimonea i Jolande Paleolog Montferratske, zbog čega je imao pretenzije na carigradsko prijestolje. Prešao je Alpe 1348. godine kako bi ugušio pobunu pijemontskih gradova, a 1352. godine pobijedio je pobunjene građane Valaisa.

Godine 1355. oženio se s Bonom Burbonskom s kojom je imao sina Amadea VII. Godine 1366. osvojio je osmansko Galipolje i oslobodio bizantskog cara Ivana V. Paleologa iz bugarskog zatočeništva i vratio ga na carsko prijestolje.

Budući da mu je narastao ugled i moć, postao je arbitar u mnogim sporovima među talijanskim silama pa je tako sudjelovao kao medijator između Pisa|Pise i Firenca|Firence (1364.) te između markize od Montferrata i obitelji Visconti (1375. – 1379.).

Godine 1382. pridružio se protupapi Klementu VII. i francuskom princu Luju Anžuvincu u planu spašavanja napuljske kraljice Ivane I. od pape Urbana VI. i Karla Dračkog, pretendenta na napuljsko prijestolje. Ekspedicija je propala u južnoj Italiji od posljedica gladi bolesti, a Amadeo je umro sljedeće godine od kuge.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Amadeo VI. - Hrvatska enciklopedija
 Amadeo VI. - Proleksis enciklopedija
 Amadeo VI. - Britannica Online

Savojci

Amadeo VI.


The desert night lizard (Xantusia vigilis) is a night lizard native to the Southern California Eastern Sierra and the San Gabriel Mountains into Baja California, southern Nevada, southwestern Utah and extreme western areas of Arizona.

Description

The desert night lizard attains a snout-to-vent length (SVL) of  with a tail roughly the same length. The lizard's coloring is usually grey, yellow-brownish, or olive. Despite their name, night lizards are active during the day. They are known to easily change their color, from light olive (usually during the evening) to dark brown during the day. It is a good climber and usually eats termites, small insects, spiders and other arthropods.

The desert night lizard is small for a reptile, with the average adult female at 80 mm in total length and 1.3 g in weight. The average adult male Xantusia vigilis is 65mm in total length and 1.1 g in weight. Male desert night lizards are distinguishable from females as they are lighter and shorter in length. They also have a stouter and wider tail, as well as enlarged femoral pores. Most desert night lizards have 12 longitudinal rows of rectangular ventral scales with 30-50 granular dorsal scales around their mid-region. Above each eye, they have supraorbital scales (one around the nasal bone, two frontal ones, and two parietal scales). Typically, the color along their body ranges from light gray to brown. They can often be a single, uniform color, but some species have been found to have dark spots.

Habitat and distribution

The lizard lives in arid and semi-arid locales. During the day, it frequently may be found in rock crevices or under fallen plant debris. It is usually associated with varieties of yucca such as the Joshua Tree, Spanish Dagger, and Spanish Bayonet.

X. vigilis can be found along the Southwestern coast of the United States and northern regions of Mexico. There is great prevalence of X. vigilis in the Mohave and Sonoran Deserts, throughout southern California and Baja California. Smaller populations of X. vigilis have been found in western Arizona, some coastal ranges within Central California, Colorado, the Sierra Nevada, and Utah.

X. vigilis received its more common name 'yucca night lizard,' because of its frequent prevalence around plants of the Yucca genus, such as Joshua Trees. X. vigilis is one of the few species of lizard or vertebrates that have this type of plant based habitat occupation. While this lizard is widespread across various regions in the United States and Mexico, its local environmental settings seem standardized across its habitat range. The desert night lizard is most commonly found underneath fallen dead trees, fallen ecological debris (plant limbs, Spanish dagger, Quixote Plants), and amongst the spiny leaves of Joshua Trees. The desert night lizard avoids visibility and may select its habitat as an added layer of protection and obscurity from predatory species. This lizard is not isolated to areas with Yucca plants, but higher population density is usually associated with the presence of Yucca plants.

Social behavior

Like all night lizards, the desert night lizard is viviparous, giving birth to live young and producing 1 to 3 young from August to December. Unusually for a lizard, it forms family social groups with a father-mother pair and offspring, which may delay dispersing for years. The young are capable of feeding themselves but will huddle together with their relatives. They do not receive direct care from their parents and older siblings, and it is not yet known what the advantages of staying with their family members are. The baby lizards are well-camouflaged and are not much bigger than a toothpick.

Groups of Xantusia vigilis with higher levels of kin relatedness proved to be more stable than congregates of X. vigilis that lacked close genetic relationships. It is believed that kin presence for these lizard encourages philopatry (or the tendency for an animal to remain in the region of their birth as it proves advantageous to remain in a group) and winter aggregation. Reproductive success was heightened for female X. vigilis when kin presence and kin relatedness within a living group was observed.

Winter groups (aggregates formed to survive through the cold winter) proved advantageous, allowing for greater internal heat retention for individual lizards and for the collective group as a whole. Most winter groups are as large as 20 lizards. However, winter groups do not last past the winter months, typically dissolving by the time copulation occurs in June. Socially, X. vigilis is a largely sedentary species of lizard that  remains obscure and hidden from plain sight. X. vigilis follow the group stability hypothesis and are more stable within their families.

Reproduction and life cycle
Xantusia vigilis typically give birth to no more than two offspring per birth. There is a laterality preference based on the specific oviduct and ovary used for ovulation; when only a single ovum is ovulated there is a pressure for the right ovary to overproduce a larger number of mature ova.

Reproduction within X. vigilis is dependent on a few factors, largely centering around climate variations, diet, and nutrition.
Climatic changes heavily dictate the proceedings of gestation within X. vigilis. In damp climates this species of lizard will either prepone or postpone ovulation for drier conditions. For example, in a particularly damp spring, ovulation is typically postponed to occur in the middle of the following summer. Regardless of climate, breeding typically occurs during the spring and winter.

Diet carries a similar importance on determining the reproductive success of a given breeding season. Improper diet and malnutrition often leads to underdeveloped ova and lacking yolk deposition within female desert night lizards. Overly dry climates are heavily associated with underdevelopment in reproductive organs and reduced reproductive processes. One notable exception is that males experiencing drier climates and low resource settings have been shown to reach a greater level of testicular maturation.

The ovulation period for X. vigilis lasts approximately 2 weeks at an optimal temperature range of 75 - 90 °F (24 - 32 °C). Gestation typically lasts 90 days. No day versus night preference exists for birth itself, where the event of delivery lasts about 10 minutes. Desert night lizards may live for 8–10 years.

Among night lizards, only a certain percentage of adult females will reproduce in a given year.

The X. vigilis placenta is well developed to allow for exchange of amino acids between mother and fetus. Half of the embryo's weight gain is suspected to happen during the brief egg gestation period, from the oviduct wall to the placenta. At birth, neonates average 22–23 mm in length (SVL) and weigh approximately 0.23g. X. vigilis mothers are reported to eat their fetal membranes.

References

Further reading
Baird SF. 1859. Description of New Genera and Species of North American Lizards in the Museum of the Smithsonian Institution. Proc. Acad. Nat. Sci. Philadelphia 10: 253–256. (Xantusia vigilis, new species, p. 255).
Behler JL, King FW. 1979. The Audubon Society Field Guide to North American Reptiles and Amphibians. New York: Alfred A. Knopf. 743 pp. . (Xantusia vigilis, pp. 551–552 + Plate 406).
Boulenger GA. 1885. Catalogue of the Lizards in the British Museum (Natural History). Second Edition. Volume II. ... Xantusiidæ. London: Trustees of the British Museum (Natural History). (Taylor and Francis, printers). xiii + 497 pp. + Plates I-XXIV. (Xantusia vigilis, pp. 327–328).
Goin CJ, Goin OB, Zug GR. 1978. Introduction to Herpetology, Third Edition. San Francisco: W.H. Freeman and Company. xi + 378 pp. . (Xantusia vigilis, pp. 129, 132, 148, 286).
Smith HM, Brodie ED Jr. 1982. Reptiles of North America: A Guide to Field Identification. New York: Golden Press. 240 pp. . (Xantusia vigilis, pp. 84–85).
Stebbins RC. A Field Guide to Western Reptiles and Amphibians, Third Edition. The Peterson Field Guide Series. Boston and New York: Houghton Mifflin Company. xiii + 533 pp. . (Xantusia vigilis, pp. 307–309 + Plate 35 + Map 76).
Brattstrom, Bayard H. "The Food of the Nightlizards, Genus Xantusia." Copeia, vol. 1952, no. 3, [American Society of Ichthyologists and Herpetologists (ASIH), Allen Press], 1952, pp. 168–72, https://doi.org/10.2307/1439698.
Cowles, R. B., & Burleson, G. L. (1946). The Sterilizing Effect of High Temperature on the Male Germ-Plasm of the Yucca Night Lizard, Xantusia vigilis. The American Naturalist, 79(1), https://doi.org/10.1086/281277

Xantusia
Lizards of North America
Reptiles of Mexico
Reptiles of the United States
Fauna of the Mojave Desert
Fauna of the Colorado Desert
Fauna of the Great Basin
Fauna of the Baja California Peninsula
Fauna of the Southwestern United States
Reptiles described in 1859
Taxa named by Spencer Fullerton Baird

Desert night lizard


Domingo es un nombre propio masculino de origen latino en su variante en español. Deriva del latín dominus (señor), y su significado es Consagrado al Señor, al ser el domingo el día de la semana dedicado a Dios.

El patronímico de Domingo es Domínguez.

Santoral
8 de agosto: Santo Domingo de Guzmán, fundador de los dominicos.
12 de mayo: Santo Domingo de la Calzada, santo, patrón de los ingenieros de caminos, canales y puertos.
6 de mayo: Santo Domingo Savio, santo alumno de Juan Bosco.
20 de diciembre: Santo Domingo de Silos.

Variantes
Femenino: Dominga, Dominica.
Diminutivo: Domi, Mingo.

Referencias

Véase también
 Antroponimia
 Apellido
 Santoral

Bibliografía

Nombres latinos
Nombres masculinos

Domingo (nombre)


Theodor Kirchhoff ist der Name folgender Personen:

* Theodor Kirchhoff (Schriftsteller) (1828–1899), deutsch-amerikanischer Schriftsteller
 Theodor Kirchhoff (Mediziner) (1853–1922), deutscher Psychiater

Theodor Kirchhoff


Tovuški rajon (azerski: Tovuz rayonu) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Tovuški rajon se nalazi na sjeverozapadu Azerbajdžana na granici s Armenijom i Gruzijom. Središte rajona je Tovuz. Površina Tovuškog rajona iznosi 1.900 km². Tovuški rajon je prema popisu stanovništva iz 2009. imao 157.875 stanovnika, od čega su 79.078 muškarci, a 78.797 žene.

Tovuški rajon se sastoji od 62 općine.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana

Tovuški rajon


Rosenberg-Gruszczynski steht für:
 Rosenberg-Gruszczynski (Adelsgeschlecht), polnisch-preußisches Adelsgeschlecht

Rosenberg-Gruszczynski ist der Familienname folgender Personen:
 Adalbert von Rosenberg-Gruszczynski (1818–1880), deutscher Diplomat und Politiker

 August Burchard Raphael von Rosenberg-Gruszczynski (1770–1836), deutscher Landrat
 Franz von Rosenberg-Gruszczynski (1721–1792), deutscher Generalmajor
 Horst von Rosenberg-Gruszczynski (1855–1923), deutscher Generalleutnant
 Justus von Rosenberg-Gruszczynski (1837–1900), deutscher Verwaltungsjurist

Rosenberg-Gruszczynski


Circular es el segundo álbum de estudio de la cantante española Vega. Este trabajo, que salió a la venta el 27 de febrero de 2006, entró en el puesto número 25 de los cien discos más vendidos en España. Producido por Nigel Walker, diez de los doce temas que conforman el disco llevan la firma (en música y letra) de la cantautora cordobesa. «Eres» es una versión de la banda mexicana Café Tacvba y «Solo quiero amanecer» está compuesta por Dani Martín, líder de El Canto del Loco. El sonido de Circular supone una evolución con respecto a India, ya que el conjunto de las canciones presenta un sonido más roquero y más alejado del pop más convencional. En palabras de Vega, «hago música porque me gusta, porque me ayuda a expresar muchas cosas, pero no a cualquier precio. Mi carácter no es nada trasgresor, ni me considero una rebelde musical, pero no pierdo el norte con mi estilo». Circular debe su título al libro del escritor cordobés Vicente Luis Mora en el que refleja historias de la línea 6 del Metro de Madrid, conocida popularmente como «la circular». El primer y único sencillo extraído del segundo trabajo de Vega fue «Una vida contigo». El 26 de febrero de 2007, justo un año después, se publica la reedición del disco bajo el título Circular: cómo girar sin dar la vuelta. En esta versión se incluyeron dos temas nuevos, también compuestos por Vega, «Y llueve», canción que sirvió para promocionar esta reedición, y «Clave de sol».

Lista de canciones

Posiciones y certificaciones

Semanales

Copias y certificaciones

Referencias

Álbumes de 2006
Álbumes en español
Álbumes de Vega

Circular (álbum)


Bugarska biskupska konferencija (lat.  Conferentia episcoporum Bulgariæ) stana je institucija Katoličke Crkve u Bugarskoj. Osnovana je u skladu s propisima kanonskoga prava te djeluje prema Zakoniku kanonskoga prava, i drugim propisima i uputama koje je izdala Sveta Stolica. Sastoji se od svih rimokatoličkih i grkokatoličkih biskupa i vjerskih predstavnika manjih crkava, kao i suradnika iz Bugarske pravoslavne crkve. Biskupska konferencija je najviše crkveno tijelo u Bugarskoj, koje ima pravo sazivanja Svete Sinode u okviru katoličke i pravoslavne crkve. Sjedište Konferencije nalazi se u Sofiji.

Članovi
 Msgr. Kristo Projkov - predsjednik i rukovoditelj te egzarh u Sofiji,
 Msgr. Georgi Ivanov Jovčev - biskup Sofijsko-plovdivske biskupije,
 Msgr. Petko Jordanov Kristov - biskup Nikopoljske biskupije,
 Otac Srećko Rimac - tajnik.

Vijeća
Osim glavnog biskupskog vijeća, unutar Konferencije nalaze se i:
 Vijeće za kler,
 Vijeće za institucije apostolskog, posvećenog i društvenog života,
 Vijeće za disciplinu sakramenta,
 Vijeće za katoličko obrazovanje i radno osposobljavanje,
 Vijeće pastoralne skrbi i zdravstvene njege,
 Vijeće »lustitia et Pax«,
 Vijeće za podržavanje kršćanskog zajedništva,
 Vijeće »Cor unum«,
 Obiteljsko vijeće,
 Vijeće za sekularne stranke,
 Vijeće za katekizam.

Izvori

Katoličanstvo u Bugarskoj
Biskupske konferencije

Bugarska biskupska konferencija


Dugi turski rat, oružani sukob između Habsburške Monarhije i Osmanskog Carstva koji je trajao između 1593. i 1606. godine, a rezultirao je sklapanjem Žitvanskog mira. Sukob je počeo napadom Turaka na Habsburšku Monarhiju. U početnim fazama rata odigrala se 22. lipnja 1593. godine bitka kod Siska u kojoj su kršćanske snage pod vodstvom austrijskog vojskovođe Andrije Auersperga i hrvatskog bana Tome Erdődyja pobijedile osmansku vojsku.

Vidi još

 Hrvatsko-osmanski ratovi

Literatura

 Šišić, Ferdo, Povijest Hrvata, Pregled povijest hrvatskog naroda 1527. – 1918., drugi dio, Marjan tisak, Split, 2004.

Hrvatsko-turski ratovi (nakon 1527.)
Vojna povijest 16. stoljeća
Vojna povijest 17. stoljeća
Habsburško-turski ratovi

Dugi turski rat


Born Free (en España, Nacida libre; en Argentina, La leona de dos mundos) es una película dramática británica de 1966 producida por Sam Jaffe y Paul Radin, dirigida por James Hill, con fotografía de Kenneth Talbot y con la actuación de Virginia McKenna y Bill Travers encarnando a Joy y George Adamson, pareja de la vida real que había criado a Elsa, un cachorro de león huérfano, hasta su madurez y posterior inserción en la vida salvaje en Kenia.

El filme está basado en la novela homónima escrita por la misma Joy Adamson en 1960. Fue dirigido por James Hill y producido por Sam Jaffe y Paul Radin. La música de Born Free, compuesta por John Barry, ganó numerosos premios.

Sinopsis
En la Provincia del Norte de Kenia, una mujer es asesinada y devorada por un león macho.  El guardián británico de vida silvestre George Adamson (Bill Travers) es enviado para matar al león amenazador y también a su hembra, que también lo ataca en defensa de sus tres cachorros.  Al darse cuenta de que ahora no tienen madre, George lleva a los tres cachorros a casa con su esposa Joy (Virginia McKenna) y los cría.  Llaman a los cachorros Big One, Lastika y Elsa, quien es la más joven y con la que Joy y George se encariñan especialmente.  Cuando los cachorros crecen demasiado, los dos mayores son enviados al zoológico de Rotterdam, pero los Adamson deciden quedarse con Elsa.

Algunos años más tarde, Joy y George pronto tienen que viajar a Kiunga cuando su jefe, John Kendall (Geoffrey Keen), le cuenta a George sobre un león que está matando cabras en un pueblo local.  George logra matar con éxito al feroz león y él y Joy pueden compartir unas vacaciones especiales con Elsa, donde le presentan el Océano Índico.  Al regresar a la Provincia del Norte, los Adamson se enteran de que Elsa ha provocado una estampida masiva de elefantes.  Kendall afirma que los Adamson ya no pueden quedarse con Elsa y deben encontrar un zoológico para acogerla. Sin embargo, Joy desea enseñarle a Elsa cómo sobrevivir en la naturaleza, lo que Kendall, a regañadientes, les da a ella y a George tres meses para hacerlo.

Joy y George viajan al Parque Nacional Meru, donde pretenden liberar a Elsa.  Inicialmente, intentan presentarle a Elsa un león macho, lo que no va según lo planeado: la dejan durante la noche con una nueva cebra muerta, pero regresan por la mañana y la encuentran sola.  Elsa es constantemente llevada al monte, pero no logra matar, siendo atacada por un jabalí en una de estas salidas.  Finalmente, Joy y George deciden dejar a Elsa en el monte durante al menos una semana y cambiar la ubicación de su campamento para que Elsa pueda volverse más independiente.  Sin embargo, la encuentran gravemente herida (posiblemente por leones salvajes).  Joy todavía cree que puede enseñarle a Elsa a sobrevivir, ya que se opone a enviarla a un zoológico, donde no tendrá libertad.  Esto demuestra ser una buena decisión, ya que Elsa finalmente comienza a dejar a los Adamson durante días y, finalmente, empieza a cazar varios animales.  Los Adamson la llevan a cabo para su prueba final, un intento de unirse a un grupo de leones.  Elsa se las arregla para luchar contra una leona salvaje y por fin es aceptada en la manada. Joy y George están encantados con su éxito, pero prometen volver a ver a su querida amiga cuando regresen a Kenia.

Un año después, los Adamson regresan a Kenia y tienen una semana para encontrar a Elsa.  Están encantados de ver que Elsa ha triunfado como león salvaje y ahora es madre de tres cachorros.  Sin embargo, Joy y George están de acuerdo en que no interactuarán con los cachorros, lo que les permitirá sobrevivir como leones salvajes.

Reparto

 Virginia McKenna: Joy Adamson.
 Bill Travers: George Adamson.
 Geoffrey Keen: John Kendall.
 Peter Lukoye: Nuru.
 Surya Patel: el doctor.
 Geoffrey Best: Watson.
 Bill Godden: Sam.
 La leona Mara: Elsa.

El filme también presenta a otros ejemplares de la especie de Elsa: Boy y Girl, Henrietta, Ugas y los cachorros.

Premios y candidaturas
 Premios Óscar a la mejor banda sonora original: (John Barry)
 Premios Óscar a la mejor canción: (John Barry (música) y Don Black (letra))
 Globo de Oro a la mejor película - Drama
 Premio del Sindicato de Directores para la mejor dirección en exterior: (James Hill)
 Globo de Oro a la mejor actriz - Drama: (Virginia McKenna)
 Globo de Oro a la mejor canción original: (John Barry)
 Premio Grammy al mejor álbum de música cinematográfica: (John Barry)

Véase también

 Elsa la Leona
 Born Free Foundation

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial; en inglés.
 Sitio de George Adamson, que muestra fotos, cartas y abundante información; en inglés.
 Homenaje a Elsa.
 Sitio dedicado a Elsa; en inglés.
 Sitio del African Wildlife Preservation Trust; en inglés.
 Música de la película.
 Sobre la música, en el sitio Score Magacine; en español.
 Música original, más siete números grabados por la Royal Scottish National Orchestra dirigida por Frédéric Talgorn (n. 1961) y un número final que es versión del tema principal hecha por el propio compositor y publicada en el álbum de 1972 The Concert John Barry, con la Orquesta Filarmónica Real; en el número cantado, la voz es la de Matt Monro.

Películas de aventuras
Películas sobre leones
Películas ganadoras del premio Óscar a la mejor canción original
Películas ambientadas en Kenia
Películas ambientadas en África
Películas ambientadas en Papúa Nueva Guinea
Películas infantiles de drama
Películas ganadoras del premio Óscar a la mejor banda sonora
Películas con música de John Barry
Películas rodadas en Kenia

Born Free


An Nephelaphyllum cordifolium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Ludwig von Blume. An Nephelaphyllum cordifolium in nahilalakip ha genus nga Nephelaphyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nephelaphyllum

Nephelaphyllum cordifolium


Grizu patlaması, belli oranlardaki metan gazıyla havanın karışarak oluşturduğu patlamadır. Patlamanın gerçekleşebilmesi için asgari %12 oranında oksijen gerekmektedir. Havada %5-6 oranında bulunan metan gazı ancak bir sıcaklık etkisiyle yanarken, metan oranının %5-16 olması durumunda patlayıcı özellik kazanır. En kolay patlama metan oranının %8, en şiddetli patlama ise %9,5 olduğu durumda gerçekleşir. Tutuşturma kaynakları açık ateş, fazla ısınan yüzeyler, sürtünme ve elektrikle oluşan kıvılcımlar olmaktadır. Soma faciası ve Amasra maden kazasında da gerçekleşmiştir.

Madencilik faciaları
Patlamalar

Grizu patlaması


Teteven (en ) est une localité du centre nord de la Bulgarie.

Située sur le Vit au pied du Grand Balkan, c'est le siège administratif de lobchtina de Teteven dans loblast de Lovetch.

Géographie

Historique
La population comptait 17 970 habitants en 2021.

Notes et références

Liens externes

Localité de Bulgarie

Teteven


América celebra a Chespirito fue un programa de televisión organizado por la cadena mexicana Televisa, realizado en el auditorio nacional de la ciudad de México, el 11 de marzo de 2012. Tuvo por objeto realizar un homenaje internacional a Roberto Gómez Bolaños (Chespirito), reconocido humorista mexicano creador de El Chavo del 8 y El Chapulín Colorado, entre otras series. El especial se realizó en doce países con un amplio programa de varias actividades que se efectuó del 1 al 11 de marzo de 2012. En 2013 fue nominado a Mejor Programa Especial en los Premios TVyNovelas (México).

Sin embargo este no es el primer homenaje con carácter internacional que se le realizaba a Chespirito, puesto que en el 2000 Televisa le dedicó un homenaje de más de 16 horas de duración desde donde se narraron anécdotas, sucesos, hechos importantes y otras cosas relacionadas al mismo actor, sus series y personajes igual también se transmitieron segmentos de sus programas y algunas de sus películas; tal homenaje contó, al final del día, con una gala que fue retransmitida en vivo denominada "No contaban con mi astucia", la cual tuvo varios invitados también.

Países participantes
{| class="wikitable" border="1" cellpadding="10" cellspacing="2"
|- bgcolor="#CCCCCC"
!País
!Canal
!Sitio web
|-
| Argentina || Canal 9
||
|-
| Brasil || SBT
||
|-
| Bolivia || Bolivisión
||
|-
| Chile|| Mega
||
|-
| Colombia || RCN Televisión
||
|-
| Costa Rica || Repretel
||
|-
| Ecuador || Gama TV
||
|-
| El Salvador || Telecorporacion Salvadoreña
||
|-
| Estados Unidos || Univision
||
|-
| Guatemala || Trecevisión
||
|-
| México || Televisa/Canal de las estrellas
||
|-
| Panamá || Telemetro Canal 13
||
|-
| Paraguay || Latele ||
|-
| Perú || América Televisión
||
|-
| Uruguay || Teledoce
||
|-
| Venezuela ' || Venevisión
||
|}

 Concursos
 Mejor coreografía masiva:
 Mejor testimonio:  Fundación "Síganme los buenos"
 Ganador concurso trivia:  Paulina Gallo Bravo
 Mejor imitador:  Giovanni Zavattori Mendez , como Quico
 Premiación
Por decisión de Rubén Aguirre, Edgar Vivar y Florinda Meza, se premió a la Mega Coreografía de Brasil Paulina Gallo Bravo  "Expertos" y Dina Carrera  Doña Clotilde.

 Otros canales
Cartoon Network Latinoamérica: Se transmitió un maratón de El Chavo Animado. Sin embargo, esto fue coincidencia, ya que el mes en el que se emitió dicha maratón fue por ser "El Mes de Tooncast All-Stars''" (aunque se usó una animación alterna de bug de TV, mostrando el texto "Homenaje a Chespirito" acompañado del Barril de El Chavo), segmento en donde se emiten "remakes" de series antiguas, como El Show de los Looney Tunes o Scooby-Doo: Misterios S.A. A la semana siguiente de dicha maratón se emitieron especiales de las mencionadas series.
Clásico TV (actualmente Distrito Comedia): Se transmitieron especiales llamados "Las Mesas Cuadradas" (martes y jueves) en vez del Chapulín Colorado a las 19:30, además el domingo se transmitieron repeticiones y el homenaje a la misma hora que en el Canal de las Estrellas.

Referencias

Programas de televisión de Televisa
México en 2012
Chespirito

América celebra a Chespirito


Michael J. Anderson (born October 31, 1953) is a retired American actor known for his roles as The Man from Another Place in David Lynch's television series Twin Peaks, the prequel film for the series, Twin Peaks: Fire Walk with Me, and as Samson Leonhart on the HBO series Carnivàle.

Early life and career
He has the genetic disorder osteogenesis imperfecta, a disease that leads to frequent breaks in long bones and improper healing, leaving him with a shortened stature of  tall.

Prior to his acting career, Anderson worked as a computer technician for Martin Marietta. He was part of the ground support system for NASA's Space Shuttle. He appeared as himself in a 1984 documentary called Little Mike: A Videoportrait of Michael Anderson.

Acting career
Anderson appeared in four episodes of Twin Peaks. The Man from Another Place is attired in a red suit and speaks in an unusual manner. Anderson used phonetically reversed speaking as a secret language with his junior high school friends and then played a character in Twin Peaks where he used the same method of speaking, which was recorded and played backwards. Anderson then synced his lips to the reversed recording for film. He first appears in Special Agent Dale Cooper's cryptic dream about the murder of Laura Palmer, set in a red room. Anderson  also appears as the  Man from Another Place in Twin Peaks: Fire Walk with Me, the prequel to Twin Peaks.

Anderson portrayed a man of average height in Lynch's Mulholland Drive, using a prosthetic body. From 2003 to 2005, Anderson was a cast member of the TV series Carnivàle.

In 2015 Anderson was asked to reprise his role as The Man from Another Place for Twin Peaks' third season but declined. His character instead appears as a treelike computer-generated effect and is voiced by an uncredited actor. When asked who provided the voice for the CGI character, executive producer Sabrina Sutherland replied, "Unfortunately, I think this question should remain a mystery and not be answered." Anderson has since retired from the acting industry.

Controversies

In August 2016, Anderson went on a rant on his Facebook page, writing, "He totally did NOT rape his own underage daughter and then write a television series about it. She totally has NOT lived under a DEATH THREAT from her own father, all her life if she ever told. He NEVER had his 'best friend' murdered. And he DEFINITELY NEVER suggested to me that I should kill myself! There's a whole bunch of other stuff he never did either."

While Anderson did not mention the subject of his tirade, he appeared to be making uncorroborated accusations against David Lynch. Lynch's daughter, filmmaker Jennifer Lynch, denied Anderson's accusations and responded, "I am sorry that Mike is doing this. None of what he says is true, and I hope he receives the help and peace he needs."

Filmography

Television

Film

Video games

Music appearances
 (1985) "Hell in Paradise," music promo video by Yoko Ono
 (1989) "Turtle Song", music promo video by alternative band Hugo Largo
 (2000) Lodge Anathema (with The Nether-Carols)

References

External links

1953 births
Living people
American male film actors
American male television actors
Male actors from Colorado
Martin Marietta people
People with osteogenesis imperfecta

Michael J. Anderson


كريم رواني ( في ليل)  لاعب كرة قدم فرنسي ذو أصول مغربية يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الممتازة أولمبيك أسفي المغربي منذ 2009 في مركز المهاجم .

لعب رواني في أندية بوردو (2000-2002) ميرينياك أرلاك (2002-2004) لانغون كاستيتس (2004-2005) بيسكاروسي (2005-2006) سبريمونت كومبلاين (2006-2007) أولمبيك تشارلروا (2007-2008) .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغاربة
لاعبو كرة قدم رجالية مغاربة مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المجر
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون من أصل مغربي
رياضيون مغاربة مغتربون في البرتغال
رياضيون مغاربة مغتربون في المجر
رياضيون مغاربة مغتربون في بلجيكا
رياضيون من ليل
فرنسيون من أصل مغربي
لاعبو أولمبيك تشارلروا
لاعبو بودابست هونفيد
لاعبو بوردو
لاعبو شتوتغارت كيكرز
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم مغاربة
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في المجر
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون مغاربة
لاعبو كرة قدم من مدينة ليل
لاعبو نادي تشافيس
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982
مواليد في بوردو

كريم رواني


Sadık Ahmet ( Sadik Achmet, 7 Ocak 1947, Gümülcine - 24 Temmuz 1995, Gümülcine), mensubu olduğu Batı Trakya Türklerinin hakları için verdiği mücadele ile tanınmış bir tıp doktoru ve siyasetçidir.

Sadık Ahmet Gümülcine'nin Sirkeli köyünde doğmuş; ilköğrenimi kendi köyünde, orta öğrenimi ise il merkezindeki Celal Bayar Lisesi'nde tamamlamıştır. 1966-1967 öğrenim yılını Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde geçirdikten sonra, Selanik Üniversitesi Tıp Fakültesine girdi. 1974 yılında aynı fakülteden hekim olarak mezun olduktan sonra, 34 ay süren askerlik görevini yerine getirdi. Bunun ardından, bir yıllık zorunlu hekimlik hizmetinden sonra 1978 yılında Batı Trakya'ya dönüp cerrahlık ihtisasına başladı. Cerrah unvanını 1984 yılında edindi ve aynı dönemde Batı Trakya Türklerinin toplumsal sorunlarıyla ilgilenmeye başladı.

Bu sorunların başında Yunanistan'ın Batı Trakya Türk azınlığının etnik kimliğini tanımaması ve onun yerine Lozan Antlaşması'na sığınarak dini kimliği kullanması gelir. Bunun yanı sıra, çoğunluğu çiftçilik ve hayvancılık ile uğraşan Batı Trakya Türklerinin topraklarının kamulaştırılması, insan haklarına aykırı olarak 1955-1998 yılları arasında Yunanistan vatandaşlık yasasının 19. maddesi gereği 46.638 Batı Trakyalı ve On İki Adalı Türk'ün vatandaşlıktan çıkarılması ve Lozan Antlaşması'na aykırı olarak Batı Trakya Türk azınlığının eğitim kurumu kurup denetleyememesi ve dini önderini seçme hakkının gasp edilmesi diğer önemli sorunlar arasındadırlar.

Bu sorunlar karşısında, Sadık Ahmet ilk olarak 1985 yılında, Batı Trakya Türklerinin sorunlarını uluslararası kamuoyuna duyurmayı amaçlayan bir imza kampanyası başlattı ve 8 Ağustos 1986'da bunun üzerine tutuklandı. Engellemelere rağmen, 15.000'e yakın imza toplamayı başarmıştı.

Sonraki yıl, 25 Eylül'de Selanik'te bulunan İnsan Hakları üyelerine Batı Trakya Türklerinin sorunlarını açıklayan bildiriler dağıttı ve bu yüzden 30 ay hapis cezasına çarptırıldı. Bu karar uluslararası kuruluşların baskıları nedeniyle hâlâ Yunanistan Yüksek Mahkemesinde temyiz halinde bulunmaktadır.

18 Haziran 1989 genel seçimlerinde Batı Trakya Türklerinden seçilen ilk bağımsız milletvekili oldu; ancak çok sürmeden milletvekilliği iptal edildi. 26 Ocak 1990 tarihinde gerçekleşen bir konuşmasında, Batı Trakya Azınlığı ile "Türk" sıfatını kullanmasından ötürü tutuklandı ve Selanik Dudullu hapishanesinde 2 ay geçirdikten sonra cezasının kalanı paraya çevrilip serbest bırakıldı.

8 Nisan 1990'da ikinci kez bağımsız milletvekili olarak seçilen Sadık Ahmet, Batı Trakya Türklerini temsil eden ilk siyasi parti olan Dostluk, Eşitlik, Barış (DEB) partisini 13 Eylül 1991'de kurup genel başkanlığını üstlendi. Bunun üzerine 1993'te seçim yasasında değişikliğe gidilerek, seçimlere katılan partilerin mecliste temsil edilebilmesi için %3'ün üzerinde oy alma zorunluluğu getirildi. Yunanistan nüfusunun %1.5-2'sini oluşturun Batı Trakya Türk azınlığı ile DEB'in Meclis'e girmesi böylece engellendi.

Sonraki yıllarda, Yunan makamlarının caydırıcı politikasının devamına rağmen, Sadık Ahmet, ülke içinde ve uluslararası ortamlarda Batı Trakya Türklerinin sorunlarını başarı ile dile getirmeye devam etti. 24 Temmuz 1995'te Lozan Antlaşması'nın 72. yıldönümünde, Gümülcine şehrine bağlı Susurköy (Sostis) köyünün dışında şüpheli bir trafik kazası ile hayatını kaybetti. Türkiye'de, özellikle Trakya bölgesinde, birçok okul, yol ve park onun adını taşımaktadır.

Kazanın üzerindeki sis perdesi hala aralanamamıştır.

Ayrıca bakınız
 Mehmet Emin Aga
 Salihoğlu Muzaffer Bey

Kaynakça

1947 doğumlular
Gümülcine doğumlular
Batı Trakya Türkleri
20. yüzyıl Yunan siyasetçileri
Yunanistan Parlamentosu üyeleri
Trafik kazasında ölen siyasetçiler
1995 yılında ölenler
Yunan Müslümanlar

Sadık Ahmet


Eremogone biljni rod smješten u vlastiti tribus tribus Eremogoneae, dio porodice klinčićevki. Pripada mu 101 vrsta iz holarktika

Vrste

 Eremogone aberrans (M. E. Jones) Ikonn.
 Eremogone acerosa (Boiss.) Ikonn.
 Eremogone acicularis (F. N. Williams) Ikonn.
 Eremogone aculeata (S. Watson) Ikonn.
 Eremogone acutisepala (Hausskn. ex F. N. Williams) Ikonn.
 Eremogone aksayqingensis (L. H. Zhou) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone ali-gulii Koç & Hamzaoglu
 Eremogone androsacea (Grubov) Ikonn.
 Eremogone angustisepala (Mc Neill) Ikonn.
 Eremogone armeniaca (Boiss.) Holub
 Eremogone asiatica (Schischk.) Ikonn.
 Eremogone baxoiensis (L. H. Zhou) Dillenb. & Kadereit
 Eremogone biebersteinii (Schltdl.) Holub
 Eremogone blepharophylla (Boiss.) Ikonn.
 Eremogone brachypetala (Grossh.) Czerep.
 Eremogone brevipetala (Tsui & L. H. Zhou) Sadeghian & Zarre
 Eremogone bryophylla (Fernald) Sadeghian & Zarre
 Eremogone capillaris (Poir.) Fenzl
 Eremogone cephalotes (M. Bieb.) Fenz I
 Eremogone cliftonii Rabeler & R. L. Hartm.
 Eremogone commagenae (Çeleb. & Favarger) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone congesta (Nutt. ex Torr. & A. Gray) Ikonn.
 Eremogone cucubaloides (Sm.) Hohen.
 Eremogone curvifolia (Majumdar) Pusalkar & D. K. Singh
 Eremogone davisii (Mc Neill) Holub
 Eremogone dianthoides (Sm.) Ikonn.
 Eremogone drypidea (Boiss.) Ikonn.
 Eremogone eastwoodiae (Rydb.) Ikonn.
 Eremogone edgeworthiana (Majumdar) Sadeghian & Zarre
 Eremogone fendleri (A. Gray) Ikonn.
 Eremogone ferganica (Schischk.) Ikonn.
 Eremogone ferrisiae (Abrams) R. L. Hartm. & Rabeler
 Eremogone ferruginea (Duthie ex Williams) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone festucoides (Benth.) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone formosa (Fisch. ex Ser.) Fenzl
 Eremogone franklinii (Douglas ex Hook.) R. L. Hartm. & Rabeler
 Eremogone fursei (Lazkov) Lazkov & Sennikov
 Eremogone gerzensis (L. H. Zhou) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone glaucescens (H. J. P. Winkl.) Ikonn.
 Eremogone globuliflora (Rech. fil.) Ikonn.
 Eremogone graminea (C. A. Mey.) C. A. Mey. ex Fisch. & Mey
 Eremogone griffithii (Boiss.) Ikonn.
 Eremogone grueningiana (Pax & K. Hoffm.) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone gypsophiloides (L.) Fenzl
 Eremogone haitzeshanensis (Tsui ex L. H. Zhou) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone holostea (M. Bieb.) Rupr.
 Eremogone hookeri (Nutt. ex T. & G.) W. A. Weber
 Eremogone ikonnikovii Knjaz.
 Eremogone insignis (Litv.) Ikonn.
 Eremogone isaurica (Boiss.) Ikonn.
 Eremogone ischnophylla (F. N. Williams) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone jakutorum (A. P. Khokhr) N. S. Pavlova
 Eremogone juncea (M. Bieb.) Fenzl
 Eremogone kansuensis (Maxim.) Dillenb. & Kadereit
 Eremogone kingii (S. Watson) Ikonn.
 Eremogone koelzii (Rech. fil.) Ikonn.
 Eremogone koriniana (Fisch. ex Fenzl) Ikonn.
 Eremogone kumaonensis (Maxim.) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone ladyginae (Kozhevn.) Ikonn.
 Eremogone lancangensis (L. H. Zhou) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone ledebouriana (Fenzl) Ikonn.
 Eremogone litwinowii (Schischk.) Ikonn.
 Eremogone loisiae N. H. Holmgren & P. K. Holmgren
 Eremogone longifolia (M. Bieb.) Fenzl
 Eremogone lychnidea (M. Bieb.) Rupr.
 Eremogone macradenia (S. Watson) Ikonn.
 Eremogone macrantha (Schischk.) Ikonn.
 Eremogone meyeri (Fenzl) Ikonn.
 Eremogone micradenia (P. A. Smirn.) Ikonn.
 Eremogone minuartioides Dillenb. & Kadereit
 Eremogone mongolica (Schischk.) Ikonn.
 Eremogone mukerjeeana (Majumdar) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone multiflora (Gilli) Ikonn.
 Eremogone oosepala (Bordz.) Czerep.
 Eremogone paulsenii (H. J. P. Winkl.) Ikonn.
 Eremogone picta (Sm.) Dillenb. & Kadereit
 Eremogone polaris (Schischk.) Ikonn.
 Eremogone polycnemifolia (Boiss.) Holub
 Eremogone potaninii (Schischk.) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone przewalskii (Maxim.) Ikonn.
 Eremogone pseudacantholimon (Bornm.) Holub
 Eremogone pulvinata (Edgew.) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone pumicola (Coville & Leiberg) Ikonn.
 Eremogone qinghaiensis (Tsui & L. H. Zhou) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone rigida (M. Bieb.) Fenzl
 Eremogone roborowskii (Maxim.) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone saxatilis (L.) Ikonn.
 Eremogone scariosa (Boiss.) Holub
 Eremogone shannanensis (L. H. Zhou) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone sinaica (Boiss.) Dillenb. & Kadereit
 Eremogone stenomeres (Eastw.) Ikonn.
 Eremogone surculosa (Rech. fil.) Ikonn.
 Eremogone szowitsii (Boiss.) Ikonn.
 Eremogone taibaishanensis (L. H. Zhou) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone talassica (Adylov) Czerep.
 Eremogone tetrasticha (Boiss.) Ikonn.
 Eremogone tschuktschorum (Regel) Ikonn.
 Eremogone turlanica (Bajtenov) Czerep.
 Eremogone ursina (Rob.) Ikonn.
 Eremogone zadoiensis (L. H. Zhou) Rabeler & W. L. Wagner
 Eremogone zargariana (Parsa) Holub

Izvori

Klinčićevke

Eremogone


La península de Al-Faw (; ) también transcrito como Fao o Fawr, es una región pantanosa contigua al Golfo Pérsico en el extremo sureste de Irak, al sureste de la ciudad de Basora. Es parte de un delta del río Chatt el Arab, formado por la confluencia de los ríos Éufrates y Tigris. La península de al-Faw limita con Irán al noreste, con las ciudades de Abadán y Jorramshar en el lado opuesto de Shatt al-Arab, y con Kuwait al suroeste, frente a las islas Bubiyan y Warbah.

Es el lugar donde se encuentran una serie de instalaciones petroleras importantes, sobre todo las dos principales terminales petroleras de Irak, Khor Al-Amaya y Mina Al-Bakr. Su principal importancia es su ubicación estratégica, pues da el control del acceso a Shatt al-Arab (y por tanto el acceso al puerto de Basora).

La única ciudad importante en la península es de Um Kasar, una ciudad que sirve como puerto pesquero y que comprendía la principal base naval de Irak, en la época de Saddam Hussein.

En 1986 fue ocupada por Irán durante la guerra entre este país e Irak en la Primera Batalla de Al Fao y la Operación Amanecer 8. En 2003 fue ocupada de nuevo pero esta vez por fuerzas estadounidenses, y de algunos países europeos.

La península fue uno de los primeros objetivos de las fuerzas de la Coalición en la invasión de Irak en 2003, con la participación de tropas británicas, estadounidenses y polacas. Las fuerzas de los Royal Marines, los US Marines y el GROM polaco organizaron un exitoso asalto anfibio nocturno en la península. Su objetivo era asegurar el puerto de Um Kasar para permitir el envío de suministros humanitarios y asegurar las instalaciones petroleras clave ubicadas en el área antes de que pudieran ser saboteadas por las fuerzas iraquíes en retirada. La terminal petrolera de Mina al-Bakr fue incautada por los Equipos SEAL 8 y 10; así como personal de la Armada de los Estados Unidos.

Véase también
Geografía de Irak
Geografía de Asia
Palacio de Al-Faw en Bagdad

Referencias

Penínsulas de Irak

Península de Al-Faw


Bollklubben Häcken er en fodboldklub fra Göteborg, Sverige. Klubben blev etableret i 1970 under navnet Landvetters IF og var kendt under navnet Kopparbergs/Göteborg FC mellem 2004 og 2020. Klubben blev kvindernes sektion af herrernes klub BK Häcken i 2021.

I 2004 flyttede holdet fra Landvetter, en forstad til Göteborg, ind til Göteborg by og ændrede navnet tilsvarende. Holdet vandt for første gang det svenske mesterskab (Damallsvenskan) i 2020.

BK Häcken spiller deres hjemmekampe på Bravida Arena stadion i Göteborg.

Historie
Klubben blev etableret i 1970 under navnet Landvetters IF. I 2004 flyttede holdet fra Landvetter, i nærheden af Göteborg, ind til Göteborg by og ændrede deres navn tilsvarende.

Veteranen Bo Falk var holdets cheftræner fra 1999 til 2004. Fra 2005 til 2007 var Martin Pringle holdets træner. Han blev erstattet af Torbjörn Nilsson i 2008.

Blandt klubbens stjernespillere i nyere tid er bl.a. de svenske landsholdsspillere Jessica Landström, tvillingerne Kristin og Marie Hammarström, Jane Törnqvist, Johanna Almgren, og den amerikanske landsholdsspiller Yael Averbuch. Andre notable spillere, der har spillet for klubben er bl.a. de amerikanske spillere Hope Solo og Christen Press og Sveriges Lotta Schelin og Kristin Bengtsson.

Aktuel trup

Hæder

 Damallsvenskan (1): 2020
 Svenska Cupen (3): 2011, 2012, 2019
 Svenska Supercupen (1): 2013

Referencer

Kvindefodboldklubber i Sverige
Etableret i 1970

BK Häcken (kvinder)


The birds of South Asia include the species found in India, Pakistan, Nepal, Bangladesh, Bhutan, Sri Lanka and the Maldives.

This is not only a huge geographical area, but has a range of habitats extending from deserts to rainforest, and from the world's highest mountains to coastal mangrove swamps.

These factors, coupled with the tropical climate, result in a large numbers of bird species, some 1300. As would be expected in the tropics, most of these, more than 1,000 species, are resident within the South Asia. The rest are mainly winter visitors from further north in Eurasia. Only eighteen species are purely summer visitors to the subcontinent.

141 species are endemic to the region, and 26 of these are endemic to Sri Lanka.

Because of the large number of species, the lists are divided into four parts.
 part 1 – Megapodes, Galliformes, Gruiformes and near passerines
 part 2 – remainder of non-passerines
 part 3 – passerines from pittas to cisticolas
 part 4 – passerines from Old World warblers to buntings

See also

 List of birds of Pakistan
 List of birds of India
 List of endemic birds of the Andaman and Nicobar Islands
 List of birds of Sri Lanka
 List of birds of the Maldives

References
 Grimmett, R., Inskipp, C. and T. Inskipp (1998) Birds of the Indian Subcontinent. Oxford University Press.
 Rasmussen, P. C. and Anderton, John C. (2005) Birds of South Asia. The Ripley Guide. (Two volumes) Smithsonian Institution and Lynx Edicions.

'
South Asia

List of birds of South Asia


La iglesia de San Pedro está situada en la localidad española de Arrojo, en el concejo asturiano de Quirós.

Historia
La fecha de su fundación es desconocida si bien ha sufrido diferentes remodelaciones a lo largo de la historia. Así la capilla norte junto con sus sepulcros y los restos conservados de los murales de la capilla se han fechado en el .

En 1606 se reformó el lado sur añadiendo una puerta al conjunto. En el  se reformó la capilla repintando los murales existentes.

Aparte de las tumbas del  situadas en la capilla, el templo se cree que contuvo el sepulcro de Don Gutierre, primer marqués de Camposagrado procedente de la casa de Quirós.

El 20 de mayo de 2022 fue declarada bien de interés cultural, con la categoría de monumento.

Características

El templo presenta las características principales de la arquitectura románica asturiana. La edificación presenta una nave única rematada por la capilla de forma semicircular abovedada. Arco triunfal que separa el ábside de la nave central decoración escultórica en los capiteles.

Posteriores son los arcos ciegos de la nave de estilo gótico.

Referencias

 Asturnatura

Bienes de interés cultural de Asturias
Arrojo
Arrojo
Quirós
Arrojo

Iglesia de San Pedro (Arrojo)


Schultes puede hacer referencia a:
 Josef August Schultes (1773-1831), médico, naturalista, y botánico austriaco cuya abreviatura de autor es Schult.
 Julius Hermann Schultes (1804-1840), botánico y médico austriaco, hijo del anterior, cuya abreviatura de autor es Schult.f.
 Richard Evans Schultes (1915-2001), científico estadounidense.

Schultes


L'école symphonique de Milan est l'école de musique préclassique qui regroupe les musiciens et compositeurs italiens actifs à Milan qui, à partir de 1725, ont joué un rôle déterminant dans la transition entre la musique baroque et le classicisme viennois.

Cette école introduisit en Europe le nouveau genre symphonique juste avant l'école préclassique de Vienne, l'école de Berlin et l'école de Mannheim, et bien avant le classicisme viennois.

Historique

Émergence de la symphonie

Origine sociale
Durant la première moitié du , . La bourgeoisie en plein essor ne se reconnaît pas dans la musique baroque sophistiquée des cours européennes, . Cette demande de la bourgeoisie de participer à la vie culturelle et musicale provoque alors l'émergence d'un nouveau style au language simplifié, adapté à de grandes salles de concerts et à des concerts en plein air, et interprété par des orchestres aux effectifs redoublés, soumis à une discipline stricte et dirigés par un chef d'orchestre.

Rôle central de Milan
Dans l'émergence du style nouveau, la Lombardie (qui est autrichienne depuis les traités d'Utrecht en 1713) joue un rôle important car elle est alors la région musicale la plus active d'Italie, comme le souligne Charles De Brosses durant les années 1740 : Milan, carrefour des cultures, stimulait alors les échanges culturels grâce à sa position dominante dans le monde de l'opéra. Milan abritait alors de nombreux orchestres : celui de la Scala, ceux des grandes églises de la ville, des orchestres créés par de grands familles, par des académies de musique, par des confréries, par des écoles...

L'épanouissement de la culture symphonique à Milan a entraîné une demande croissante de symphonies milanaises dans toute l'Europe, où cette musique était très appréciée.

Origine stylistique
.

Rejet du contrepoint et du mode mineur
La première moitié du  est une époque positive et optimiste : c'est le début du siècle des Lumières, les académies regorgent de débats sur la science et la politique, le futur est plein d'espoir et les populations espèrent de meilleures conditions de vie.

Les symphonies milanaises composées à cette époque optimiste (et plus précisément entre 1734 et 1760) tournent le dos au contrepoint et au mode mineur et se tournent massivement vers le mode majeur.

Chefs de file de l'école préclassique de Milan

L'un des deux chefs de file de l'école préclassique de Milan fut Giovanni Battista Sammartini (1700–1775), un des compositeurs les plus imités du , considéré aujourd'hui comme l'un des pères de la symphonie moderne : il a laissé 67 symphonies d'attribution certaine dont quelques-unes peuvent remonter au début des années 1730 et peut-être même aux années antérieures.

L'autre chef de file de cette école fut Antonio Brioschi (1690–1756), que Jan LaRue considère comme un des  à la symphonie durant les années 1740 et comme un des compositeurs qui, avec Sammartini, . Trois des symphonies de Brioschi figurent parmi les plus anciennes symphonies connues, dont celle qui ouvre la cantate juive Dio, clemenza e rigore, commandée par la communauté juive de Casale Monferrato et créée dans la synagogue de cette ville le 10 octobre 1733. Selon Bathia Churgin, le style de cette symphonie de 1733 .

Compositeurs de l'école préclassique de Milan
L'école préclassique ou symphonique de Milan est plus exactement une école lombardo-piémontaise voire nord-italienne, en ce qu'elle englobe également des musiciens non-milanais qui y ont séjourné ou y ont complété leur formation musicale.

Compositeurs milanais
 Antonio Brioschi (1690–1756), dont le nom suggère qu'il pourrait provenir de la petite ville de Briosco au nord de Milan, est un compositeur qui, selon la musicologue israélienne Sarah Mandel, a écrit environ 90 symphonies en moins de 30 ans,  : ce compositeur, dont la vie est mal connue et dont on ne sait pas s'il a voyagé en Europe, a gagné l'estime du mécène musical parisien Pierre Philibert de Blancheton, qui a acquis des dizaines de ses œuvres pour sa collection, conservée dans le Fonds Blancheton à la Bibliothèque nationale de France à Paris ; la symphonie de 1733 évoqué plus haut fait partie de ce Fonds

 Giovanni Battista Sammartini (1700–1775), considéré comme le représentant le plus significatif de cette école milanaise, qui ne doit pas être confondu avec son frère aîné Giuseppe Sammartini (1695–1750), dont le répertoire plus traditionaliste se rattache à la musique de style baroque. Dans les sources, Sammartini est souvent confondu avec Brioschi, à cause de publications contemporaines à Paris et à Londres et de copies de leurs symphonies respectives réalisées par une même main à Milan ;

 Ferdinando Galimberti (actif de 1720 à 1750) ;

 Giovanni Battista Lampugnani (1708–1788) ;

 Francesco Zappa (1717–1803), un violoncelliste et compositeur, né probablement à Milan en 1717, dont le musicien de rock américain Frank Zappa a découvert l'existence par hasard en parcourant l'encyclopédie musicale de Grove : Frank Zappa a consacré en 1984 à son quasi-homonyme un disque de style électronique, intitulé simplement Francesco Zappa et enregistré par le Barking Pumpkin Digital Gratification Consort dirigé par lui.

Compositeurs lombards
 Fortunato Chelleri (1689–1757), né à Parme, le plus âgé des symphonistes dits milanais, qui adopta le style nouveau développé par Brioschi et Sammartini et devint symphoniste à un âge avancé, après avoir écrit principalement des pièces de théâtre et pour clavecins : quand il devient défenseur de la nouvelle musique instrumentale, il ne réside plus en Italie, mais en Europe du Nord, en Allemagne et en Suède ;

 Andrea Zani (1696–1757), un compositeur né à Casalmaggiore dans la province de Crémone, dont six symphonies redécouvertes par Eugen K. Wolf et datées de 1729 figurent parmi les plus anciennes symphonies datées ;

 Francesco Pasquale Ricci (1732–1817), un compositeur né à Côme qui a fait des études musicales à Milan, a séjourné de 1764 à 1780 à l'étranger, travaillant en Allemagne, en France, en Angleterre, en Suisse et aux Pays-Bas où ses symphonies Op.2 ont été publiées en 1766 à Amsterdam.

Compositeur piémontais

 Gaetano Pugnani (1731–1798).

Compositeurs connexes

Niccolò Zingarelli (1752–1837) est un compositeur plus tardif originaire de Naples dont le séjour à Milan, bien que limité à un peu plus d'une décennie, constitue cependant la clé de voûte de sa carrière : ses Sinfonie milanese (baptisées ainsi au  par le musicologue américain Rey Longyear) ont probablement été écrites durant les premiers mois de sa présence à Milan en 1784–1785.

Enregistrements
Pour illustrer l'école préclassique de Milan, on retiendra les enregistrements réalisés par l'ensemble Atalanta Fugiens sous la direction de Vanni Moretto dans le cadre du projet Archivio della Sinfonia Milanese et édités par Sony sur son label Deutsche Harmonia Mundi :
 2006 : Sei Sinfonie (1733-1741) d'Antonio Brioschi
 2010 : The Milanese Symphonies Vol.I de Niccolò Zingarelli
 2012 : Six Symphonies (1740-1744) d'Antonio Brioschi
 2012 : Six Simphonies de Francesco Zappa
 2014 : Six Symphonies de Pasquale Ricci
 2015 : Six Simphonies Nouvelles de Fortunato Chelleri

Pour Giovanni Battista Sammartini, on retiendra l'enregistrement suivant :
 1986 : G.B. et G. Sammartini - Concerti & Sinfonie par l'Ensemble 415 dirigé par Chiara Banchini (Harmonia Mundi HMA 1901245)

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 École préclassique de Vienne
 École de Berlin (musique classique)
 École de Mannheim
 Classicisme viennois

Musique de la période classique
Musique italienne
Culture à Milan

École symphonique de Milan


Yellow Tape may refer to:

 Barenaked Ladies (EP),  commonly known as The Yellow Tape
 The Yellow Tape, a street album by 40 Cal.
 Yellow Tape (Key Glock album), an album by Key Glock
Yellow Tape 2, a 2021 sequel album by Key Glock
 "Yellow Tape", a song by Chris Brown from Heartbreak on a Full Moon
 Yellow Tape, a mixtape by Zayn Malik

See also
Barricade tape

Yellow Tape


Daniela Stanciu () este o atletă română, specializată în săritura în înălțime.

Carieră
A participat la Campionatul European de tineret (U23) din 2009 de la Kaunas, fără a ajunge în finală. În anul 2013 s-a clasat pe locul 15 la Campionatul European în sală de la Göteborg. La Campionatul European din 2014 de la Zürich a obținut locul 8 cu o săritură de 1,94 m, stabilind un nou record personal.

În anul 2015 săritoarea română a participat la Campionatul European în sală de la Praga, fără a ajunge în finală. A îndeplinit baremul de calificare pentru Jocurile Olimpice din 2016 de la Rio de Janeiro. Totuși, în luna februarie 2016 a fost depistată pozitiv cu meldonium, o substanță interzisă la începutul aceluiași an de Agenția Mondială Antidoping.

A participat la Campionatul European din 2018 de la Berlin, dar nu a putut să se califice în finală. La Campionatul European în sală din 2019 de la Glasgow s-a clasat pe locul 11. În 31 iulie 2019 la Campionatele Naționale și-a îndeplinit baremul pentru Jocurile Olimpice din 2020 de la Tokyo cu o săritură de 1,96 m, stabilind un nou record personal. Titlul național câștigat a fost al șaselea, după cele din 2011, 2013, 2014, 2015 și 2018.

La Campionatul European în sală din 2021 de la Toruń a obținut locul 5 cu o săritură de 1,92 m, având cel mai bun rezultat pentru România. La Jocurile Olimpice de la Tokyo s-a clasat pe locul 18. În anul 2022 s-a clasat pe locul 10 la Campionatul Mondial de la Eugene. Anul următor a obținut locul șapte la Campionatul European în sală de la Istanbul. În același an a cucerit medalia de argint la Jocurile Europene.

Este antrenată de Oana Pantelimon, laureată cu bronz la Jocurile Olimpice din 2000.

Realizări

Recorduri personale

Note

Legături externe

  Daniela Stanciu  la olympics.com

Nașteri în 1987
Nașteri pe 15 octombrie
Săritori în înălțime
Sportivi români implicați în cazuri de dopaj
Campioni naționali de atletism ai României
Sportivi români în viață
Atleți olimpici români
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2020
Atlete române

Daniela Stanciu


Thomas Stanislaus MacDonagh (; 1 February 1878 – 3 May 1916) was an Irish political activist, poet, playwright, educationalist and revolutionary leader. He was one of the seven leaders of the Easter Rising of 1916, a signatory of the Proclamation of the Irish Republic and Commandant of the 2nd Battalion, Dublin Brigade of the Irish Volunteers, which fought in Jacob's biscuit factory. He was executed for his part in the Rising at the age of thirty-eight.

MacDonagh was assistant headmaster at St. Enda's School, Scoil Éanna, and lecturer in English at University College Dublin. He was a member of the Gaelic League, where he befriended Patrick Pearse and Eoin MacNeill. He was a founding member of the Irish Volunteers with MacNeill and Pearse. He wrote poetry and plays. His play, When the Dawn is Come, was produced by the Abbey Theatre in 1908. Other plays include Metempsychosis, 1912 and Pagans, 1915, both produced by the Irish Theatre Company.

Early life
He was born Cloughjordan, County Tipperary, to Joseph McDonagh, a schoolmaster, and Mary Parker. He grew up in a household filled with music, poetry and learning and was instilled with a love of both English and Irish culture from a young age. His brothers included future Sinn Féin politician, Joseph, and film director John.

Both his parents were teachers; who strongly emphasised education. MacDonagh attended Rockwell College. While there MacDonagh spent several years as a scholastic, sometimes a preparation for a missionary career, however, after a few years he realised that it wasn't the life for him, and left. Very soon after, he published his first book of poems, Through the Ivory Gate, in 1902. He taught in St Kieran's College in Kilkenny and from 1903 he was employed as a professor of French, English and Latin at St. Colman's College, Fermoy, County Cork, where he also formed a branch of the Gaelic League. While in Fermoy, MacDonagh was one of the founding members of ASTI, the secondary teachers trade union which was formed in the Fermoy College in 1908. He moved to Dublin, soon establishing strong friendships with such men as Eoin MacNeill and Patrick Pearse.

Teaching
His friendship with Pearse and his love of Irish led him to join the staff of Pearse's bilingual St. Enda's School upon its establishment in 1908, taking the role of French and English teacher and Assistant Headmaster. He was one of the founders of the teachers' trade union ASTI (Association of Secondary Teachers in Ireland). MacDonagh was essential to the school's early success, on his marriage he took the position of lecturer in English at the National University, while continuing to support St Enda's. MacDonagh remained devoted to the Irish language, and in 1910 he became tutor to a younger member of the Gaelic League, Joseph Plunkett. The two were both poets with an interest in the Irish Theatre, and formed a lifelong friendship.

On 3 January 1912 he married Muriel Gifford (a member of the Church of Ireland, though neither she nor he was a churchgoer); their son, Donagh, was born that November, and their daughter, Barbara, in March 1915. Muriel's sister, Grace Gifford, was to marry Joseph Mary Plunkett hours before his execution in 1916.

MacDonagh was a member of the Irish Women's Franchise League. He supported the strikers during the Dublin lockout and was a member of the "Industrial Peace Committee" alongside Joseph Plunkett, whose stated aim was to achieve a fair outcome to the dispute.

Republicanism
In 1913 both MacDonagh and Plunkett attended the inaugural meeting of the Irish Volunteers and joined its Provisional Committee. MacDonagh was later appointed Commandant of Dublin's 2nd battalion, and eventually made commandant of the entire Dublin Brigade.  Although originally a pure constitutionalist, through his dealings with men such as Pearse, Plunkett, and Seán Mac Diarmada, and through the increasing militarisation of Europe in the onset of World War I, MacDonagh developed stronger republican beliefs, joining the Irish Republican Brotherhood (IRB), probably during the summer of 1915.  Around this time Tom Clarke asked him to plan the grandiose funeral of Jeremiah O'Donovan Rossa, which was a resounding propaganda success, largely due to the graveside oration delivered by Pearse.

Easter Rising

Though credited as one of the Easter Rising's seven leaders, MacDonagh was a late addition to that group. He didn't join the secret Military Council that planned the rising until April 1916, weeks before the rising took place. The reason for his admittance at such a late date is uncertain. Still a relative newcomer to the IRB, men such as Clarke may have been hesitant to elevate him to such a high position too soon, which raises the question as to why he should be admitted at all. His close ties to Pearse and Plunkett may have been the cause, as well as his position as commandant of the Dublin Brigade (though his position as such would later be superseded by James Connolly as commandant-general of the Dublin division). Nevertheless, MacDonagh was a signatory of the Proclamation of the Republic.

During the rising, MacDonagh's battalion was stationed at the massive complex of Jacob's Biscuit Factory. On the way to this destination the battalion encountered the veteran Fenian, John MacBride, who on the spot joined the battalion as second-in-command, and in fact took over part of the command throughout Easter Week, although he had had no prior knowledge and was in the area by accident. MacDonagh's original second in command was Michael O'Hanrahan.

As it was, despite MacDonagh's rank and the fact that he commanded one of the strongest battalions, they saw little fighting, as the British Army avoided the factory as they established positions in central Dublin. MacDonagh received the order to surrender on 30 April, though his entire battalion was fully prepared to continue the engagement. Following the surrender, MacDonagh was court martialled, and executed by firing squad on 3 May 1916, aged thirty-eight. He was the 3rd signatory of the Proclamation to be shot. It is said that as he was taken from his cell to be executed he whistled.

His widow, Muriel, died of heart failure while swimming in Skerries, County Dublin on 9 July 1917; his son Donagh MacDonagh became a judge, and was also a prominent poet, Broadway playwright, songwriter and broadcaster, a central member of the Irish literary revival of the 1940s/1960s. He married Nuala Smyth and they had four children. Barbara married the actor Liam Redmond and they had four children. During the 1950s and 1960s she wrote many scripts for Radio Éireann, the Irish national radio broadcaster, using her husband's more famous name.

Reputation and commemoration
MacDonagh was generally credited with being one of the most gregarious and personable of the rising's leaders. Geraldine Plunkett Dillon, a sister of Joseph Plunkett gives a contemporary description of him in her book All in the Blood: "As soon as Tomás came into our house everyone was a friend of his. He had a pleasant, intelligent face and was always smiling, and you had the impression that he was always thinking about what you were saying." In Mary Colum's Life and the Dream, she writes of hearing about the Rising from America, where she was living with her husband, Pádraic Colum, remembering Tomás MacDonagh saying to her: "This country will be one entire slum unless we get into action, in spite of our literary movements and Gaelic Leagues it is going down and down.  There is no life or heart left in the country."

A prominent figure in the Dublin literary world, he was commemorated in several poems by W.B. Yeats and in his friend Francis Ledwidge's Lament for Thomas MacDonagh.  In a poem rich with allegory – the Dark Cow is an 18th-century symbol of Ireland, for instance – Ledwidge wrote:

'He shall not hear the bittern cry
In the wild sky where he is lain,
Nor voices of the sweeter birds
Above the wailing of the rain...
But when the Dark Cow leaves the moor
And pastures poor with greedy weeds,
Perhaps he'll hear her low at morn,
Lifting her horn in pleasant meads.

In Easter 1916 Yeats wrote of him

'This other, his helper and friend
Was coming into his force
He might have won fame in the end
So sensitive his nature seemed
So daring and sweet his thought.

Thomas MacDonagh Tower in Ballymun, Dublin, which was built in the 1960s and demolished in June 2005, was named after him.
MacDonagh had taught in St Kieran's College, Kilkenny City during the early years of his career, where MacDonagh Railway Station was named in his memory, as was the MacDonagh Junction shopping centre.

The Thomas MacDonagh Heritage Centre in Cloughjordan, County Tipperary was opened in 2013. The centre houses the town library and exhibition space. An annual Thomas MacDonagh Summer School takes place in Cloughjordan over the May bank holiday weekend.

Gaelic Athletic Association clubs and grounds named after MacDonagh have been established in County Tipperary (Kilruane, Nenagh and a North Tipperary amalgamation).

The McDonagh Barracks group of buildings represents one of the largest individual components of the Curragh Camp in Kildare. The nearby pitch & putt also bears his name.

As MacDonough was a founding member, the Association of Secondary Teachers Ireland (ASTI) award the 'Thomas MacDonough Medal' for "extraordinary service to the union by members".

Works
His works include:
Through the Ivory Gate
April and May
When the Dawn is Come
Songs of Myself
Lyrical Poems
 "The Golden Joy"
 "The Stars Stand Up in the Air"
Thomas Campion and the Art of English Poetry
Literature in Ireland (published posthumously)

References

Bibliography
 Kenna, Shane (2015). 16 Lives: Thomas MacDonagh. Dublin.

 Moran, Sean Farrell, Patrick Pearse and the Politics of Redemption, 1994.

External links

Thomas MacDonagh Additional Papers, 1870-1967 digitized collection at the National Library of Ireland
Thomas MacDonagh, Census of Ireland, 1911
Thomas MacDonagh Heritage Centre Cloughjordan, Co. Tipperary

Thomas MacDonagh tagged articles from Century 100 by Raidió Teilifís Éireann
"He Might Have Won Fame In The End", May 1978 documentary on RTÉ Radio 1 by Anthony Cronin

1878 births
1916 deaths
People from Cloughjordan
Executed participants in the Easter Rising
Executed writers
Irish nationalists
20th-century Irish poets
Irish republicans
Irish revolutionaries
Irish suffragists
Members of the Irish Republican Brotherhood
Signatories of the Proclamation of the Irish Republic
Thomas
Executed people from County Tipperary
20th-century Irish dramatists and playwrights

Thomas MacDonagh


20673 Janelle este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20673 Janelle este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Eskridge de Graham E. Bell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,98 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 10,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

20673 Janelle


Luisa Fernanda Giraldo Vargas (Bogotá, 4 de febrero de 1966) es una reconocida actriz colombiana reconocida por sus grandes papeles en telenovelas colombianas su último trabajo un proyecto con Pobres Rico.

Filmografía

Televisión

Primate (2022) — Gladicita
Te la dedico (2022) — Lourdes
Enfermeras (2021) —
Emma Reyes la huella de la infancia (2021)
Chichipatos (2021) — Asunción
Interiores (2021) — Aleida
Operación pacifico (2020) — Eloisa
Distrito salvaje (2019) — Myriam
Más allá del tiempo (2019) — Luz Castro de Gutiérrez
Las muñecas de la mafia 2 (2019) — Irma
Infieles (2017)
La Nocturna (2017) — Supervisora Guarnizo
Sin senos sí hay paraíso (2016-2018) — Paula Vda. De Bayona
Pobres Rico  (2012-2013) — Carmensa
La reina del sur (2011) — Trinidad Sanchez 'Makoki'
Yo no te pido la luna (2010) — Magaly
 Novia para Dos (2009)
Aquí no hay quien viva (2009) — Erika (Actuación especial)
La hija del mariachi (2006-2008) — Mireya Fuentes
Lorena (2005) — Emperatriz
La costeña y el cachaco (2003-2004) — Myriam de López
Francisco el matemático (2002-2004) — Rosario de Beltran
Pobre Pablo (2000-2002) — Susy
Divorciada (1999) — Michelle
El amor es más fuerte (1998) — Norma
Las ejecutivas (1996) — Viviana de Lopez
Oro (1996)
Solo una mujer (1995) — Mariaelena
¿Por qué mataron a Betty si era tan buena muchacha? (1991)
Nieve tropical (1988) — Mesera Cantina Waitress
Zarabanda (1988)

Cine

 Chichipatos: ¡Qué chimba de Navidad! (2020) — Asunción Ortega
 Nieve Tropical (1988)

Referencias

Enlaces externos
 Luisa Fernanda Giraldo en Colarte
 Ficha en Caracol Televisión
 Ficha en Cyclopaedia

Nacidos en Bogotá
Actrices de televisión de Colombia
Actrices de cine de Colombia
Actrices de Colombia

Luisa Fernanda Giraldo


Delta Ursae Majoris (δ UMa / δ Ursae Majoris) este stea din constelația Ursa Mare. Ea poartă și numele tradițional Megrez.

Megrez are o magnitudine aparentă de +3,32, ceea ce o face cea mai slab luminoasă dintre cele șapte stele ale asterismului Carul Mare. Se află la distanța de 81 de ani-lumină de Terra, este de tip spectral A3. Ea posedă doi companioni slabi, Delta Ursae Majoris B de magnitudine 11, la distanța de 190 arcsecunde și  Delta Ursae Majoris C de magnitudine 10, la distanța de 186 de arcsecunde.

Steaua Delta Ursae Majoris este membră a curentului de stele din Ursa Mare.

Note

Legături externe
 Megrez (SIMBAD)

Constelația Ursa Mare
Stele multiple
Stele albe din secvența principală
Carul Mare
Obiecte Bayer
Obiecte Flamsteed
Obiecte HR
Obiecte HD și HDE
Obiecte HIP
Obiecte ADS
Obiecte CCDM
Obiecte GC
Discuri circumstelare

Delta Ursae Majoris


Haluk Kırcı (d. 1958, Erzurum), 8 Ekim 1978 günü Bahçelievler katliamında yedi Türkiye İşçi Partisi üyesi genci öldürmekten hüküm giyen ve 28 Mayıs 2010 tarihinde tahliye edilen kişidir.

Hayatı
Kırcı, 1958 yılında Erzurum'da doğdu. Ülkücü çevrelerde "İdi Amin" lakabı ile tanınır. 8 Ekim 1978 günü Ankara'nın Bahçelievler semtinde yedi Türkiye İşçi Partisi üyelerinin öldürülme eylemlerinin sanığı olarak hakkında arama kararı çıkartıldı. 12 Nisan 1988'de Bahçelievler katliamı davasında idama mahkûm oldu. 16 Temmuz 1989 tarihinde Bursa Cezaevi'ndeki açık görüşte, üzerinde "Ali Ekinci" sahte kimliği ile firar teşebbüsünde bulundu.

Çıkarılan infaz kanunundan yararlandı ve 26 Nisan 1991 tarihinde Bursa Cezaevi'nden şartlı olarak tahliye edildi. Ancak her idamı için ayrı hesaplanması gereken süre henüz tamamlanmadığından tekrar aranmaya başlandı.

Kırcı firarda iken 1 Ağustos 1992'de Erzurum'da evlendi. Nikâh şahitliğini dönemin Erzurum Valisi Mehmet Ağar yaptı.

25 Ocak 1996'da İstanbul'da yeniden yakalandı ve aynı gün firar etti. O zamanki emniyet müdürünün bu firarda yardımlarının olduğu iddia edilmektedir.

Kırcı, sağlık sektöründe faaliyet gösteren çok sayıda şirkete ortak oldu. 10 Ocak 1999'da, İstanbul terörle mücadele ekiplerinin bir operasyonu ile yakalandı. 8 Şubat 1999'da İstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde yargılanmaya başladı.

Ömer Lütfü Topal cinayetinden beraat eden Kırcı, Susurluk çetesine üye olmak suçundan 4 yıl hapse mahkûm oldu.

18 Mart 2004'te ikinci kez yanlışlıkla tahliye edilen Haluk Kırcı, Bahçelievler'de öldürülen öğrencilerin avukatlarının itirazı üzerine aranıyordu.

Yanlış infaz hesabı nedeniyle serbest bırakılan ve ardından kaçtığı Ukrayna'da yakalanan Haluk Kırcı, sorgusunun ardından kesinleşmiş hapis cezaları nedeniyle 4 Şubat 2005 günü Kartal Cezaevi'ne gönderildi. 28 Mayıs 2010 tarihinde tahliye oldu ve 8 Şubat 2011 tarihinde tutuklandı. 4 Şubat 2014 tarihinde yeniden tahliye oldu.

Alparslan Türkeş'in vefatı üzerine kendisinin ve yakın arkadaşlarının yaşadıklarını kodlama isimlerle "Çapraz Biçildi İsyanlarım" kitabında anlatmıştır.

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1958 doğumlular
Erzurum doğumlular
Ülkücüler
Türk katiller
Türk suikastçılar
Cinayetten hüküm giyen Türkler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler

Haluk Kırcı


Yunanistan Krallığı ( Vasilion tis Ellados), 1832 yılında dönemin süper güçleri Birleşik Krallık, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Prusya, Fransa ve Rus İmparatorluğu tarafından ilân edilen devlettir. Bağımsızlık duyurusunun yapılmasının ardından, Osmanlı İmparatorluğu'ndan tam bağımsızlığını eline almış olduğu 30 Ağustos 1832 tarihli antlaşmayla uluslararası düzeyde tanınmıştır. Yunan Bağımsızlık Savaşı'nı yöneten geçici Yunan hükûmetinin üzerine kurulmuş ve 1924 yılında krallık devrilerek yerine ikinci Yunan Cumhuriyeti kurulana dek ayakta kalmıştır. Daha sonra cumhuriyetin 1935 yılında yeniden yerini krallığa bırakmasıyla bu kez 1974 yılına dek Yunanistan topraklarında egemen olmuş ve yedi yıllık bir askerî darbe döneminin ardından bugünkü modern Yunanistan Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla tarihe karışmıştır.

Osmanlı gözü ile Yunan İsyanı

Osmanlı Devleti'nde, Fransız İhtilali ile ateşlenen milliyetçilik akımı Avrupa'da birçok kavmi ayaklandırdığı gibi, Osmanlılarda da azınlıkların bir kısmını cezbetmişti. Osmanlı Devleti'nde ilk ayaklanan millet Sırplar olmasına rağmen en sistemli şekilde örgütlenmeyi ve eylem yapmayı Yunanlar gerçekleştirmiştir. Sırplar'ın ayaklanmasını sadece Ruslar desteklerken Yunanların bağımsızlık hareketini tüm Avrupa desteklemiştir. Osmanlı yöneticilerine göre o dönemde İstanbul'da bulunan Ekümenik Patrik Gregorios da isyancıları desteklemiştir. Patrik Gregorios'u sorguladıktan sonra Yunan ayaklanması ile olan ilişkisine kanaat getiren sadrazam Benderli Ali Paşa 22 Nisan 1821'de idamına ferman buyurmuştur. Patrik'in asıldığı günden sonra, idama götürülürken dışarı çıkartıldığı odanın kapısı kilitlenmiştir. Bugün kilisenin inisiyatifine bağlı olarak kapı hâlâ kapalı tutulmaktadır. Bu kapı Petro Kapısı ya da Orta kapı olarak da bilinir.

İsyan tüm Yunanistan'da değil sadece Mora'da başlamıştır. Fakat Anadolu'da yaşayan Rumlar da Yunanlara bağımsızlıkları konusunda tam destek veriyordu. Rönesans ile Antik Yunanistan kültürünü tanımış olan Avrupa, Yunanlara bir hayranlık duymaktaydı. Bu nedenle Yunanistan'ın bağımsızlığı için tüm devletler Osmanlı'ya baskı uyguluyordu. Fakat Osmanlıların gözü ile bakıldığında Rumlar diğer azınlıklara oran ile daha özel yerlere sahiplerdi. Yabancı dil bilenler gümrük memurluğu ve tercümanlık görevlerine bile atanmıştır.

Avrupa'nın kendilerine tam destek verdiğini gören Yunanlar isyan hazırlıklarına hız verdiler. 1814 yılında Filiki Eterya Derneğini kurdular ve amaçlarını Megali İdea olarak sloganlaştırdılar. Amaçları Bizans İmparatorluğu'nun zamanında sahip olduğu toprakları tekrar geri almak idi. Bu nedenle ilk isyanlarını Eflâk-Boğdan topraklarında başlattılar. Fakat bu isyan Osmanlı Devleti tarafından kısa sürede bastırıldı.

İsyanlar gerek Osmanlı Devleti gerek ise eyalet valilerinden yardım alınarak bastırılıyordu fakat Osmanlı'nın her müdahalesi Avrupa devletlerinin tepkisini çekiyordu. 1827'ye gelindiğinde Rusya, Birleşik Krallık ve Fransa bir araya gelerek Osmanlı Devleti'nin Balkan topraklarının parçalamak amacı ile -olaya bir de din boyutunu katarak- Yunanistan'ın özerk bir prenslik olmasını ve Yunan topraklarında yaşayan tüm Türklerin sürülmesini kararlaştırdılar. Bu karar Osmanlı Devleti'ne iletildiğinde sultan reddetti ve bu ülkeler filolarını Osmanlı'nın üzerine göndererek Osmanlı Filosunu yaktılar. Osmanlı zararın tazmini için bu devletlere çağrı göndermiştir fakat Rusya bu çağrıya savaş açarak yanıt vermiştir.

1828 yılında Ruslar ile yapılan savaşta Osmanlı Devleti yenildi. Birçok tarihçi bu mağlubiyetin sebebini Yeniçeri Ocağı'nın henüz kaldırılmış olmasına ve yeni ordunun savaşa hazırlıklı ve alışkın olmamasına bağlar. Rusya, Osmanlı'nın bu boş anından yararlanarak Erzurum ve Kars'ı işgâl edip Trabzon'a doğru ilerlemeye başlayınca Osmanlı Devleti eline kalan toprağını kaçırmamak için Prusya aracılığı ile Rusya'dan barış istedi. Rusya'nın kabul etmesi ile beraber Edirne Antlaşması imzalandı. Anlaşmaya göre, Osmanlı Devleti, Yunanistan'a bağımsızlık verecekti.

Bağımsızlığın alınması

Yunan Bağımsızlık Mücadelesi'nden sonra Yannis Kapodistrias (Ιωάννης Καποδίστριας - Avrupa'da bilinen adı ile John Capodistria) liderliğinde Yunanistan, Osmanlı İmparatorluğu'nun egemenliğinden kurtuldu. Fakat henüz Yunanistan'ın bağımsızlığı uluslararası düzeyde tanınmadan bir suikasta uğradı ve hayatını kaybetti. 1832 yılında Londra Konferansı'nda aynı zamanda dönemin süper güçleri kabul edilen Birleşik Krallık, Rusya ve Fransa, Yunanistan tahtını 17 yaşındaki Bavyeralı Otto'ya teklif etti. Teklifin kabul görmesi ile Prens Otto, Yunanistan Krallığı'nın ilk kralı olarak tahta oturdu. Otto tahta çıktığına daha reşit değildi bu nedenle Yunanistan'a döndüğünde 1835 yılına kadar ülkeyi Otto adına naipler konseyi yönetti. Otto, kararlarında ve yönetimdeki sözlerinde kendine yardımcı olması için -genelde Bavyera'dan gelen- danışmanlar tutuyordu, bazen ise kendi kararlarını kendi veriyordu. 3 Eylül 1843 yılındaki bir ayaklanmaya kadar hâl böyle devam etti. Ayaklanma ile birlikte Otto, Yunanistan'a bir anayasa çıkarmaya zorlandı. 1863 yılında tahttan indirilinceye dek ülkeyi bir anayasal krallık olarak yönetti.

Krallığın gelişimi

Kral Otto 1863 yılında devrilince, yerine I. Georgios adı ile Danimarka Kralı'nın yine 17 yaşındaki oğlu Prens William geçti. 50 yıl boyunca tahtta oturdu ve I. Georgios'un dönemi Yunanistan Krallığı için genişleme dönemi olarak adlandırılır. İlk yıllarda Yunanistan epey küçük bir ülke idi. Ege Adaları'nın büyük bir kısmı, Trakya, Makedonya ve Teselya sınırların içinde değildi. I. Georgios'un döneminde İngilizler, 1815 yılından beri kullanıma hakkını bulundurdukları İyon Adaları'nı 1864 yılında Yunanistan'a devretti. Rusya ile Osmanlı Devleti'nin savaşta olduğu 1881 yılında karmaşadan yararlanan Yunanistan, Teselya'nın bir kısmı ile birtakım bölgelerde bazı topraklar aldı. I. Georgios'un politik düzeyde bu denli aktif olması bazı çevrelerde tehlike teşkil ediyordu ve bu nedenle Yunanistan'ın ikinci kralı da gayriresmî olarak Yunanistan'a bağlanmış olan Selanik'te suikaste uğrayarak yaşamını yitirdi.

Venizelos dönemi
Kral I. Georgios öldürüldükten sonra ülke Osmanlı ile bir savaşlar dizisi yaşadı. Bu savaşlardan tam bir sonuç alınamıyordu zirâ Yunanistan'ın ekonomisi de iyiden iyiye bozulmaya başlamıştı. Durum daha da kötüye gitmeden Yunan ekonomisi uluslararası denetim altına alındı ve 1910 yılında Elefthérios Venizélos (Yunanca: Ελευθέριος Βενιζέλος) kral I. Konstantin'e yardımcı olması amacı ile başbakanlık görevine getirildi. Bunun ile birlikte ülke öncekine oran ile bir düzelme dönemine girdi. I. Dünya Savaşı'nın başlamasının ardından İngilizler ile Fransızları tutan Venizélos ile Almanlar'ı tutan kral I. Konstantin arasında fikir çatışmaları yaşandı. Kral I. Konstantin'i tahttan indirmeyi başaran Venizélos yerine onun oğlu Aleksander'i geçirmeyi başardı. Sonunda Venizélos Almanlara ve müttefiklerine karşı (Osmanlı Devleti de dahil) savaştı ve Osmanlı Devleti de bu savaşta yenildiği için Sevr Antlaşması'nı kabul etmek zorunda kaldı. Sevr Antlaşması ile Yunanistan büyük toprak kazançları elde etti. Bu antlaşmaya karşı çıkan Mustafa Kemal Atatürk komutasındaki ordular Yunanları antlaşma ile kazanmış oldukları İzmir'den savaş ile püskürttü. Lozan Antlaşması döneminde oğlu Aleksander bir maymunun ısırmasından öldüğü için I. Konstantin tekrar tahttaydı. Yunanların İzmir'den kovulması ile beraber Konstanin tekrar tahttan indirildi ve sürgüne gönderildiği Sicilya'da öldü. Daha sonra Yunanlar, Sevr Antlaşması ile aldıkları toprakları Lozan Antlaşması ile geri vermişlerdir.

Cumhuriyet'in ilânı
1923 yılında Lozan Antlaşması ile Yunanistan ile Türkiye arasındaki savaş resmi olarak durdu. Fakat bu kez ülke içinde iç karışıklıklar baş gösteriyordu. Büyük bir ayaklanma ile bir yıl sonra, 1924'te, krallık rejimi devrildi ve cumhuriyet ilan edildi. Yunanistan'da o güne dek kurulmuş olan ikinci cumhuriyet olan bu yönetim henüz tüm devletler tarafından tanınmış bile değildi. 1935 yılında Yunanistan'da yapılan referandum sonucunda yeniden krallık rejimi kuruldu. I. Konstantin'nin oğlu, II. Georgios tahta geçirildi. Yunan krallığı bir süre yönetimi elinde tuttu ve nihayet 21 Nisan 1967'de ordu yönetime el koyarak hükûmeti devirdi. Dönemin Kralı II. Konstantin Aralık 1967'de cuntaya karşı darbe girişimi yaptı darbenin başarısız olması üzerine Kral ve ailesi Roma'ya kaçtı. 1974 yılında Konstantin Karamanlis başbakanlık görevine getirilerek Yunanistan'da üçüncü ve son cumhuriyet ilan edildi.

Yunanistan Krallığı kralları ve saltanat tarihleri
Bu liste Yunanistan Krallığı krallarının isimlerini ve tahta çıkış ve tahttan iniş tarihlerini vermektedir:

 Otto (6 Şubat 1833 - 23 Ekim 1862)
 I. Georgios (30 Mart 1863 - 18 Mart 1913)
 I. Konstantin (18 Mart 1913 - 11 Haziran 1917) (19 Aralık 1920 - 27 Eylül 1922)
 Aleksandros (11 Haziran 1917 - 25 Ekim 1920)
 II. Georgios (27 Eylül 1922 - 25 Mart 1924) (3 Kasım 1935 - 1 Nisan 1947)
 I. Paulos (1 Nisan 1947 - 6 Mart 1964)
 II. Konstantin (6 Mart 1964 - 1 Haziran 1973)

Kaynakça

Yunanistan Krallığı