First Army is the oldest and longest-established field army of the United States Army. It served as a theater army, having seen service in both World War I and World War II, and supplied the US army with soldiers and equipment during the Korean War and the Vietnam War under some of the most famous and distinguished officers of the U.S. Army. It now serves as a mobilization, readiness and training command.

History

Establishment and World War I
The First Army was established on 10 August 1918 as a field army when sufficient American military manpower had arrived on the Western Front during the final months of World War I. The large number of troops assigned to the American Expeditionary Forces (AEF) required the activation of subordinate commands. To fill this need, First Army was the first of three field armies established under the AEF. The first commander was General John J. Pershing, who also served as Commander-in-Chief (C-in-C) of the AEF. The headquarters planned and directed the first major American offensive, the St Mihiel Offensive (September 12 to 16, 1918). It later went on to fight in the largest and deadliest battle in the United States Army's history, the Meuse–Argonne offensive. Serving in its ranks throughout World War I were many figures who later played important roles in World War II. First Army, now under Lieutenant General Hunter Liggett, was inactivated on April 20, 1919, five months after the Armistice with Germany which ended hostilities.

Inter-war years
As part of an army reorganization and final realization of the 1920 amendment to the National Defense Act of 1916, Army Chief of Staff, General Douglas MacArthur directed the establishment of four field armies that each commanded three corps areas that were geographically located. The field armies were established to provide an organizational structure for large military organizations that might be mobilized in times of national need.

First Army was located in the northeast United States and was activated on 11 September 1933 at Fort Jay, Governors Island, New York. Initially activated as a paper army, it was commanded by General Dennis E. Nolan. Until 1942, First Army's commander was always the senior commander of one of its three corps areas. The First Corps Area was headquartered in Boston, Massachusetts, Second Corps Area was headquartered at Fort Jay, Governors Island, in New York, New York, and Third Corps Area was located at Fort Howard (Maryland) near Baltimore, Maryland. Since First Army was only a paper organization in its early days, its staff was the existing staff of the corps areas. The overall mission of the First Army was commanding and training the regular army, army reserve and national guard units in the three corps areas.

Nolan, the American Expeditionary Force's (AEF) chief of intelligence during World War I, commanded First Army from 1933 to 1936. He was followed by Major General Fox Conner, previously First Corps Area commander, who had been the AEF's Chief of Operations in World War I. In the years between the wars, Conner was a crucial mentor in the careers of Dwight Eisenhower and George C. Marshall. Passed over as a candidate for Army Chief of Staff for Douglas MacArthur in 1930, Conner was assigned to command the First Corps Area instead, later commanding First Army in 1936. Conner retired in 1938.

In 1938 First Army came under command of General Hugh A. Drum. Drum, who along with a buildup of the Army in 1939 and through the early 1940s, began to develop the First Army into a bona fide field army. It began to establish and develop its own staff and participated in the large-scale Army maneuvers in Louisiana and North Carolina between 1939 and 1941. As the United States entered World War II, Drum was assigned command of the newly established Eastern Defense Command, responsible for coastal and domestic defense, which relieved the First Army of this responsibility on 24 December 1942. Drum retired in 1943 when he reached mandatory retirement age. General George Grunert, commander of Second Service Command, assumed command of the First Army until Headquarters, First Army was activated in Bristol, England in January 1944 under command of General Omar Bradley.

World War II
First Army's entry into World War II began in October 1943 as Bradley returned to Washington, D.C., to receive his command and began to assemble a staff and headquarters to prepare for Operation Overlord, the codename assigned to the establishment of a large-scale lodgement on the European Continent following Operation Neptune, which was the invasion of Normandy. The headquarters were activated in January 1944 at Bristol, England.

Upon going ashore on 6 June 1944, D-Day, First Army came under General Bernard Montgomery's 21st Army Group (alongside the British Second Army) which commanded all American ground forces during the invasion. Three American divisions were landed by sea at the western end of the beaches, and two more were landed by air. On Utah Beach, the assault troops of VII Corps made good progress, but V Corps on Omaha Beach came nearest of all of the five landing areas to disaster. The two American airborne divisions that landed, the 82nd and 101st, were scattered all over the landscape, and caused considerable confusion among the German soldiers, as well as largely securing their objectives, albeit with units completely mixed up with each other. First Army captured much of the early gains of the Allied forces in Normandy. Once the beachheads were linked together, its troops struck west and isolated the Cotentin Peninsula, and then captured Cherbourg. When the American Mulberry harbour was wrecked by a storm, Cherbourg became even more vital.

After the capture of Cherbourg, First Army struck south. In Operation Cobra, its forces finally managed to break through the German lines. The newly established Third Army was then fed through the gap and raced across France.

With the arrival of more US troops in France, the Army then passed from the control of the 21st Army Group to the newly arrived 12th Army Group which commanded the First Army and the newly formed Third Army under Lieutenant General George S. Patton.  General Bradley assumed command of the 12th Army Group and Lieutenant General Courtney Hodges was placed in command of the First Army. First Army followed Third Army, the American armies forming the southern part of the encirclement of Germans at the Falaise pocket.

After capturing Paris (the Wehrmachtbefehlshaber von Groß-Paris, Dietrich von Choltitz, capitulated 25 August, ignoring Hitler's Trümmerfeldbefehl), During the Battle of the Mons Pocket VII Corps took approximately 25,000 prisoners. First Army headed towards the south of the Netherlands. First army liberated most of Luxembourg in three days from 9–12 September 1944.

When the Germans attacked during the Battle of the Bulge, First Army found itself on the north side of the salient, and thus isolated from 12th Army Group, its commanding authority. It was, therefore, temporarily transferred, along with Ninth Army, back to 21st Army Group under Montgomery on 20 December. The salient was reduced by early February 1945. Following the Battle of the Bulge, the Rhineland Campaign began, and First Army was transferred back to 12th Army Group. In Operation Lumberjack, First Army closed up to the lower Rhine by 5 March, and the higher parts of the river five days later.

On 7 March, in a stroke of luck, Company A, 27th Armored Infantry Battalion, part of Combat Command B, 9th Armored Division, found the Ludendorff Bridge across the Rhine at Remagen still standing. It quickly captured the bridge and established a secure bridgehead. in the next 15 days, over 25,000 troops and their equipment crossed the river. By 4 April, an enormous pocket had been created by First Army and Ninth Army, which contained the German Army Group B under Field Marshal Model, the last significant combat force in the northwest of Germany. While some elements of First Army concentrated on reducing the Ruhr pocket, others headed further east, creating another pocket containing the German Eleventh Army. First Army reached the Elbe by 18 April. There the advance halted, as that was the agreed demarcation zone between the American and Soviet forces. First Army and Soviet forces met on 25 April.

In May 1945, advance elements of First Army headquarters had returned to New York City and were preparing to redeploy to the Pacific theater of the war to prepare for Operation Coronet, the planned second phase of Operation Downfall the proposed invasion of Honshū, the main island of Japan in the spring of 1946, but the Japanese surrender in August 1945 thanks to the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki terminated that effort.

Post-war and peacetime missions
First Army returned to the United States in late 1945; first to Fort Jackson (South Carolina), then to Fort Bragg, North Carolina, returning to Fort Jay, Governors Island, New York, in the spring of 1946.  Twenty years later, in 1966, First Army relocated to Fort Meade, Maryland, and took over the responsibilities of Second Army, which was inactivated.  In 1973, First Army's mission changed from training and preparation of active units to Army Reserve units. In a 1993 reorganization, five divisions carried out that training and support mission:

75th Division, Houston, Texas
78th "Lightning" Division, Edison, New Jersey
85th "Custer" Division, Arlington Heights, Illinois
87th "Golden Acorn" Division, Birmingham, Alabama
91st "Wild West" Division, Dublin, California

In 1993, Headquarters First Army relocated to Fort Gillem, near Atlanta, Georgia, and became responsible for the training and mobilization of all Army Reserve and National Guard units in the United States and providing assistance to the civilian sector during national emergencies and natural disasters. In the latter role, First Army's contributions during the 2005 Hurricane Katrina disaster was a rare bright spot in leading federal relief efforts in the aftermath of the storm. Its commander, Russel L. Honoré, a Louisiana native, became a nationally recognized figure in his direct, no-nonsense approach to disaster relief which earned First Army a Joint Meritorious Unit Award.

In the 21st century, First Army was subjected to more changes as base closures and force structures were instituted to modernize, economize and change its mission. In 2005, a Base Realignment and Closure (BRAC) Commission decision called for the relocation of First Army headquarters to Rock Island Arsenal, Illinois, in 2011. Its former quarters at Fort Gillem was to transition to a single national location for the mobilization and demobilization of Army National Guard and Reserve units.

In a second change, as part of the 2006 reorganization of the United States Army program, First Army exchanged its civilian assistance mission for the training and support missions for military units in the western United States formerly held by US Fifth Army. Fifth Army then became U.S. Army, North with responsibilities for homeland defense and domestic emergency assistance.

First Army inactivated its training divisions and reactivated them as separate training brigades under two commands. First Army Division East, headquartered at Fort Knox, Kentucky (relocated from Fort Meade, Maryland in 2016), has responsibilities in all states east of the Mississippi River; and First Army Division West assuming Fifth Army's role and relocating from Fort Carson to its new headquarters at Fort Hood, Texas, oversees units in all states west of the Mississippi River.

First United States Army was redesignated as First Army on 3 October 2006.

Heraldic items

Shoulder sleeve insignia
 Description: On a background equally divided horizontally white and red,  inches high and  inches wide at base and  inches wide at top, a black block letter "A",  inches high, 2 inches wide at base and  inches wide at top, all members 7/16 inch wide, all enclosed within a 1/8 inch Army Green border.
 Symbolism:
The red and white of the background are the colors used in flags for Armies.
The letter "A" represents "Army" and is also the first letter of the alphabet suggesting "First Army."

 Background:

A black letter "A" was approved as the authorized insignia by the Commanding General, American Expedition Force, on 16 November 1918 and approved by the War Department on 5 May 1922.
The background was added on 17 November 1950.

Insignia
 Description:
A gold color metal and enamel device  inches high overall consisting of a black enamel capital letter "A" bearing three gold stars on the top cross bar and five gold on the center cross bar, in front of and interlaced with a gold fleur-de-lis.
The vertical petal is charged in base with a red enamel arrowhead behind and extending above the letter "A" and the tops of the two outside or flanking petals above the cross bar extending over the vertical legs of the letter "A".
The lower ends of the outside petals curve under and over the lower ends of the vertical legs of the letter "A" and are joined by a gold arched scroll inscribed "First In Deed" in black enamel letters.
The areas within the letter "A" above the center cross bar are white enamel and the areas below the cross bar are red enamel.
 Symbolism:
The basic design was suggested by the authorized shoulder sleeve insignia of the First Army.
The Interlaced fleur-de-lis represent wartime service in France and alludes to the initial organization of the Headquarters Company as the Headquarters Troop, First Army at La Ferte-sous-Jouarre, France 10 August 1918.
The three stars at the top of the letter "A" are for Lorraine 1918, St. Mihiel and Meuse-Argonne campaigns in which the First Army participated in World War I.
The five stars on the center cross bar are for the Normandy, Northern France, Rhineland, Ardennes-Alsace and Central Europe campaigns in which the First Army participated in World War II, the red arrowhead referring to the assault landing on the Normandy beaches.
The motto "First In Deed" is based on the numerical designation, purpose and achievements of the First United States Army.
 Background: The insignia was approved on 27 January 1969.

Lineage
 The First United States Army was organized on 10 August 1918 in the Regular Army in France as Headquarters and Headquarters Troop, First Army.
 Headquarters Troop was reorganized and redesignated in September 1918 as Troop A, Headquarters Battalion, First Army. It saw action in the American Expeditionary Force in the latter stages of World War I and included many figures who were later to become very famous, such as Douglas MacArthur.
 Troop A, Headquarters Battalion, First Army was redesignated on 1 March 1919, as Headquarters Troop, First Army, and Headquarters and Headquarters Troop, First Army, demobilized on 20 April 1919 in France.
 First Army was Constituted 15 August 1927 in the Regular Army as Headquarters and Headquarters Company, Seventh Army, but was Redesignated 13 October 1927 as Headquarters and Headquarters Company, First Army.
 Headquarters, First Army activated 1 October 1933 at Fort Jay, Governors Island, New York. It had the mission of training Army formations at the time, as did all the other field armies.
 Headquarters Company activated 18 November 1940 at Fort Jay, Governors Island, New York.
 October 1943, Headquarters First Army relocated from Fort Jay, Governors Island, New York to Bristol, England in anticipation of Normandy invasion.
 A separate First Army was Reconstituted on 27 June 1944 in the Regular Army as Headquarters and Headquarters Company, First Army; concurrently consolidated with the original Headquarters and Headquarters Company, First Army. The consolidated unit designated as Headquarters and Headquarters Company, First Army.
 First Army Headquarters returns to Fort Jay, Governors Island, New York in 1946.
 First Army was Redesignated 1 January 1957 as Headquarters and Headquarters Company, First United States Army.
 Merger of First and Second Army, relocation of headquarters to Fort Meade and closure of Fort Jay, Governors Island, New York announced 20 November 1964.
 1 January 1966, the First and Second U.S. Armies merged and First Army headquarters moved to Fort Meade, Maryland.
 Headquarters Company inactivated 5 June 1970 at Fort George G. Meade, Maryland, while Headquarters, First U.S. Army continued to function.
 In 1973 the First Army again changed its orientation to improving the readiness of the Reserve Components.
 In 1993, First Army headquarters was moved to Fort Gillem, Georgia (the former Atlanta Army Depot).
 In 2005, First Army is awarded a Joint Meritorious Unit Award for leading federal response to Hurricane Katrina.
 In 2006, it was announced that subject to Base Realignment and Closure Act, Fort Gillem would eventually be closed and First Army headquarters relocated to Rock Island Arsenal Illinois.
 1 December 2006, First Army reorganizes and reflags its five Reserve Component Training Support Divisions into 16 training brigades and establishes two sub-commands, First Army Division East and First Army Division West. First Army East at Fort Meade, Maryland administers eight brigades east of the Mississippi River and First Army West at Fort Hood, Texas, assumes the training responsibilities with eight brigades formerly held by U.S. Fifth Army. Fifth Army becomes U.S. Army, North, and assumes First Army's domestic assistance duties.

First U.S. Army honors

Campaign participation credit

Decorations

Organization
On order, First Army expands to nine Mobilization force generation installations (MFGI) to mobilize the Reserve component of the US Army. The Army Reserve mobilizes Focused readiness units (FRU) to meet Operational plan (OPLAN) requirements of the combatant commander (CCDR).

Current
 First Army Division East – Fort Knox, Kentucky
4th "Saber" Cavalry Brigade  – Fort Knox, Kentucky. Formerly the 85th Division's 4th Brigade.
157th "Spartan" Infantry Brigade – Camp Atterbury, Indiana. Formerly the 87th Division's 5th Brigade.
174th "Patriot" Infantry Brigade – Fort Dix, New Jersey. Formerly the 78th Division's 2nd Brigade.
177th "Mudcats" Armored Brigade – Camp Shelby, Mississippi. Formerly the 87th Division's 3rd Brigade.
188th "Battle Ready" Infantry Brigade – Fort Stewart, Georgia. Formerly the 87th Division's 4th Brigade.

 First Army Division West – Fort Hood, Texas
5th Armored Brigade – Fort Bliss, Texas.  Formerly the 91st Division's 2nd Brigade.
120th Infantry Brigade – Fort Hood, Texas. Formerly the 75th Division's 2nd Brigade.
166th Aviation Brigade – Fort Hood, Texas.  Formerly the 75th Division's 3rd Brigade.
181st "Eagle" Infantry Brigade – Fort McCoy, Wisconsin. Formerly the 85th Division's 2nd Brigade.
189th "Bayonet" Infantry Brigade – Fort Lewis, Washington. Formerly the 78th Division's 4th Brigade.

List of commanders

 GEN John J. Pershing 1918
 LTG Hunter Liggett 1918–1919
 MG Dennis E. Nolan 1932–1936
 MG Fox Conner 1936–1938
 MG Frank Ross McCoy 1938 (interim)
 MG James K. Parsons 1938 (interim)
 LTG Hugh A. Drum 1938–1943
 LTG George Grunert 1943–1944
 LTG Omar N. Bradley 1944
 GEN Courtney H. Hodges 1944–1949
 MG Roscoe B. Woodruff 1949 (interim)
 GEN Walter Bedell Smith 1949–1950
 MG Roscoe B. Woodruff 1950 (interim)
 LTG Willis D. Crittenberger 1950–1952
 LTG Withers A. Burress 1953–1954
 LTG Thomas W. Herren 1954–1957
 LTG Blackshear M. Bryan 1957–1960
 LTG Edward J. O'Neill 1960–1962
 LTG Garrison H. Davidson 1962–1964
 LTG Robert W. Porter Jr. 1964–1965
 LTG Thomas W. Dunn 1965
 LTG William F. Train 1966–1967
 LTG Jonathan O. Seaman 1967–1971
 LTG Claire E. Hutchin Jr. 1971–1973
 LTG Glenn D. Walker 1973–1974
 LTG James G. Kalergis 1974–1975
 LTG Jeffrey G. Smith 1975–1979
 LTG John F. Forrest 1979–1981
 LTG Donald E. Rosenblum 1981–1984
 LTG Charles D. Franklin 1984–1987
 LTG James E. Thompson Jr. 1987–1991
 LTG James H. Johnson Jr. 1991-1993
 LTG John P. Otjen 1993–1995
 LTG Guy A. J. LaBoa 1995–1997
 LTG George A. Fisher Jr. 1997–1999
 LTG John M. Riggs 1999–2001
 LTG Joseph R. Inge 2001–2004
 LTG Russel L. Honoré 2004–2008
 LTG Thomas G. Miller 2008–2011
 LTG John Michael Bednarek 2011–2013
 MG Kevin R. Wendel 2013 (interim)
 LTG Michael S. Tucker 2013–2016
 LTG Stephen M. Twitty 2016–2018
 MG Erik C. Peterson 2018 (acting)
 LTG Thomas S. James Jr. 2018–2021
 LTG Antonio A. Aguto Jr. 2021–2022
 MG Mark H. Landes 2022–Present (acting)

Notes

References

 After Action Report First U.S. Army, 1–3 December 1944. Fort Jackson, 1945.
 American Battle Monuments Commission. American Armies and Battlefields in Europe. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1938. Reprint. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1992.
 Blumenson, Martin. Breakout and Pursuit. United States Army in World War II. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1961.
 Borovatz, Frank M. "First United States Army: A Working Army". Army Digest 25 (February 1970): 4–8.
 A Brief History of the First United States Army From 1918 to 1946. Fayetteville, N. C.: Worth Publishing Co., 1947.
 Cole, Hugh M. The Ardennes: Battle of the Bulge. United States Army in World War II. Washington, DC: Government Printing Office, 1965.
 Cole, Hugh M. The Lorraine Campaign. United States Army in World War II. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1950.
 Dalessandro, Robert J. & Knapp, Michael G. Organization and Insignia of the American Expeditionary Force, 1917–1923. Schiffer Publishing, 2008.
 First Army, TI&E Section. History of the United States First Army. Fort Jay, 1953.
 First United States Army Combat Operations Data, Europe, 1944–45. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1948.
 First United States Army Report of Operations, 20 October 1943 – 1 August 1944. 7 vols. Paris, 1944.
 First United States Army Report of Operations, 1 August 1944 to 22 February 1945. 4 vols. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1946.
 First United States Army Report of Operations, 23 February – 8 May 1945. 3 vols. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1946.
 Gabel, Christopher R. The U.S. Army GHQ Maneuvers of 1941. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1991.
 Hallas, James H. Squandered Victory: The American First Army at St. Mihiel. Westport, Conn.: Praeger Pubs., 1996.
 Harbord, James G. The American Army in France, 1917–1919. Boston: Little, Brown, and Co., 1936.
 Harrison, Gordon A. Cross-Channel Attack. United States Army in World War II. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1951.
 Historical Section, Army War College. Order of Battle of the United States Land Forces in the World War; American Expeditionary Forces; General Headquarters, Armies, Army Corps, Services of Supply, and Separate Forces. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1937. Reprint. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1988.
 Historical Section, Army War College. The Genesis of the American First Army. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1929. 2d ed. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1938.
 Liggett, Hunter. Commanding an American Army, Recollections of the World War. Boston: Houghton Mifflin Co., 1925.
 MacDonald, Charles B. The Last Offensive. United States Army in World War II. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1973.
 MacDonald, Charles B. The Siegfried Line Campaign. United States Army in World War II. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1963.
 "Why Didn't They Let First Army Win the War?" Army 9 (April 1959):48–52.
 Pershing, John J. My Experiences in the World War. New York: Frederick A. Stokes Co., 1931.
 Pogue, Forrest C. The Supreme Command. United States Army in World War II. Washington, D.C.: Government Printing Office, 1954.
 Report of the Commanding General, First Army, American Expeditionary Forces: Organizations and Operations, First Army, A.E.F. France, 1919.
 Report of the First Army, American Expeditionary Forces: Organization and Operations. Fort Leavenworth: General Service Schools Press, 1923.
 Report of the First Army, American Expeditionary Forces, Organization and Operations, General John J Pershing, 10 Aug. 1918; Lieutenant General Hunter Liggett, 16 Oct. 1918, 20 Apr. 1919. Fort Leavenworth, Kans.: General Service School Press, 1923.
 "Salute to the Numbered U.S. Armies". Army Information Digest 17 (October 1962):32–39.
 Walker, Glenn D. "First U.S. Army: A New Challenge". Army 23 (October 1973):72–76.
 Ziemke, Earl F. The U.S. Army in the Occupation of Germany 1944–1946 . Army Historical Series. Washington, D.C.: United States Army Center of Military History, 1990 (1975). CMH Pub 30–6.

Further reading

External links

 First United States Army Report of Operations - Volumes available for operations of the First United States Army during World War II (1943–1945) on Cleveland Public Library's Digital Gallery. The Federal Depository Library Program has cataloged the reports in three sections: Report of operations—20 October 1943 – 1 August 1944, 1 August 1944 – 22 February 1945, 23 February – 8 May 1945.

1918 establishments in France
001 Army
Military units and formations established in 1918

First United States Army


An Poa sublimis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elizabeth Edgar. An Poa sublimis in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa sublimis


حُشّ كوكب مكان في المدينة المنورة كان شرقي البقيع قيل أنه قد دفن فيه عثمان بن عفان بعد مقتله.

قال الحافظ ابن عبد البر: «كوكب: رجل من الأنصار والحش: البستان. وكان عثمان رضي الله عنه قد اشتراه وزاده في البقيع، فكان أول من دفن فيه وحمل على لوح سراً»

مراجع

معالم المدينة المنورة

حش كوكب


Schafik Allam (né le  à Benha, Égypte ; mort le  à Tübingen) est un égyptologue égypto-allemand.

Biographie
Allam étudie l'histoire à l'université du Caire, puis l'égyptologie, et obtient son diplôme de maîtrise en 1952. Il est ensuite assistant à l'université de cette ville pendant deux ans. Il se rend ensuite à Göttingen où il obtient son doctorat en 1960 avec une thèse intitulée Beiträge zum Hathorkult (bis zum Ende des Mittleren Reiches). Par la suite, il étudie également le droit. Il part ensuite à Tübingen en 1961, où il occupe le poste d'assistant à l'Institut d'égyptologie. Après un séjour d'études à Oxford (1963-1964), il obtient son habilitation en 1968 à Tübingen avec les travaux Ostraca et papyrus hiératiques de l'époque ramesside et Le droit procédural dans la cité ouvrière de l'Égypte ancienne de Deir el-Medineh. Pour poursuivre ses recherches, il séjourne à Paris de 1969 à 1971, où il enseigne aussi en tant que maître de conférences à la Sorbonne. En 1974, il est nommé professeur d'égyptologie à Tübingen.

Ses recherches se concentrent sur les textes non littéraires, notamment l'histoire du droit et de l'administration égyptienne. En 2010, il crée la Fondation pour l'égyptologie, dont l'objectif est de promouvoir la recherche sur l'histoire du droit égyptien.

En 2011, un ouvrage commémoratif rend hommage à ses réalisations.

Publications
 Beiträge zum Hathorkult (bis zum Ende des Mittleren Reiches), (= Münchner Ägyptologische Studien. 4). Hessling, Berlin, 1963.
 Hieratische Ostraka und Papyri aus der Ramessidenzeit. 2 Bände (Textbd.; Tafelbd.), (= Urkunden zum Rechtsleben im Alten Ägypten. 1, ZDB-ID 186814-7), auto-édition, Tübingen, 1973.
 Das Verfahrensrecht in der altägyptischen Arbeitersiedlung von Deir el-Medineh, (= Untersuchungen zum Rechtsleben im Alten Ägypten. 1, ZDB-ID 190782-7), auto-édition, Tübingen, 1973.
 Quelques pages de la vie quotidienne en Égypte ancienne, Prisme, Guizeh, 1983, (édition anglaise 1985).
 The treaty of peace and alliance between Ramses  and Khattushili , king of the Hittites, Dar El-Hila, Le Caire, 2018, .
 Hieratischer Papyrus Bulaq 18, 2 volumes, Tübingen, 2019, auto-édition de l'éditeur.

Notes et références

Liens externes

Index égyptologique
Égyptologue égyptien
Égyptologue allemand
Naissance en décembre 1928
Décès en novembre 2021
Décès à 92 ans
Naissance à Benha

Schafik Allam


الواد المالح هو نهر شمال غرب المملكة المغربية، مصب واد المالح، المتجه بالقرب من المحيط الأطلسي، يخترق مدينة المحمدية من الجهة الجنوبية التي تبعد عن الدار البيضاء بحوالي 30 كلم.

مراجع

أنهار المغرب

الواد المالح (إقليم المحمدية)


European Young Conservatives (EYC) er en samling af konservative ungdomspartier center-højre partier i Europa.

22 politiske ungdomsorganisationer fra 21 forskellige lande og territorier er medlem af organisationen, der er uafhængig og ikke tilknyttet noget europæisk politisk parti, men dog har et ikke-eksklusivt forhold til Gruppen af Europæiske Konservative og Reformister. Danmark er repræsenteret i ECR-gruppen af Dansk Folkeparti med fire medlemmer. Hvad angår de ungdomspolitiske partier er Konservativ Ungdom medlem af EYC, ligesom de tilmed har en valgt i ledelsen af organisationen.

EYC er medlem af International Young Democrat Union, og organisationens protektor var Margaret Thatcher indtil sin død i 2013.

Medlemskab
EYC blev stiftet i august 1993 af de politiske ungdomsorganisationer til det britiske Konservative Parti (UK), det danske Konservative Folkeparti og det islandske Sjálfstæðisflokkurinn, under lederskabet af Andrew Rosindell, der på daværende tidspunkt var formand for det britiske Conservative Future.

EYC blev stiftet efter en splittelse i Democrat Youth Community of Europe (DEMYC), der delte DEMYC i to fraktioner: den store fraktion, der ideologisk fulgte en bred kristendemokratisk filosofi; og den mindre fraktion, der ledt af Rosindell, fulgte en mere konservativ filosofi. De to afgørende punkter for splittelsen var omfanget af den økonomiske liberalisme og ønsket om et føderalt Europa. Her stod EYC som klare fortaler for mere økonomisk liberalisering og et mindre omfangsrigt EU.

Fra 1993 til 1997 var organisationen ledt af Rosindell. hvor organisationen oplærte nyetablerede demokratiske politiske partier i Rusland, Hviderusland og Aserbajdsjan.

EYC har fornyeligt afholdt kongresser i Warszawa, Polen, i maj 2012,, Prag, Tjekkiet, i december 2012. og Istanbul, Tyrkiet i december 2015.

Medlemskab
EYC 22 medlemsorganisationer:

Associerede medlemmer

Fodnoter

Politik

European Young Conservatives


Indverski íbis (fræðiheiti: Threskiornis melanocephalus) er tegund stórnefa.

Heimildaskrá

Stórnefir

Indverski íbis


An Ctenium polystachyum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Benedict Balansa. An Ctenium polystachyum in nahilalakip ha genus nga Ctenium, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Paraguay. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ctenium

Ctenium polystachyum


Alexander Williamson may refer to:

 Alexander William Williamson (1824–1904), chemist who discovered the Williamson ether synthesis reaction
 Alexander Williamson (missionary) (1829–1890), Scottish Protestant missionary to China with the London Missionary Society
 Alexander Watt Williamson (1849–1928), New Zealand schoolteacher
Alexander Williamson (colonial administrator) from 1897 Diamond Jubilee Honours

Alexander Williamson


Rodamin je skupina srodnih bojila, spada u triarilmetanska bojila. Oni su derivati ksantena. Važni članovi skupine rodamina su rodamin 6G, rodamin 123 i rodamin B. Uglavnom se koriste za bojenje papira i tinte, ali im nedostaje svjetlosne postojanosti za bojenje tkanina.

Ksantenska bojila

Ksantenska bojila formalno su ciklički analozi di- i trifenilmetanskih spojeva; u njima su dva aromatska prstena spojena jednim atomom kisika u orto-položaju prema metanovom ugljiku. Teorijski se izvode od heterocikličkog sistema ksantena, dibenzo-y-pirana, ali se od njega ne pripravljaju. Sam ksanten je bezbojan, no derivati s auksokromnim grupama u molekuli su obojeni. Prema supstituentima koji se nalaze u molekuli dijele se ksantenska bojila u tri podgrupe. Prva sadrži hidroksi-derivate, druga amino-derivate, a treća amino-hidroksi-derivate. Kromofor je ovih bojila u slučaju aminoderivata rezonantni hibrid oksonijskog, amonijskog i karbonijskog oblika molekule (I, II, III). Hidroksi-derivati se gubitkom protona stabiliziraju dajući električki nenabijen sistem čiji je kromofor kinonoidna struktura IV.

Ova su bojila i po svojstvima bojenja bliza arilmetanskim bojilima. Obojenja koja se njima postižu vrlo su čista i jarka. Najbrojnije su zastupana crvena i ružičasta s nekoliko žutih i ljubičastih. Neka od ovih bojila snažno fluoresciraju u otopini, pa i na obojenom materijalu. I u ovoj se grupi nalaze bojeni lakovi pripremljeni taloženjem s fosfor-volfram-molibdenskom kiselinom. Niz crvenih i narančastih bojila ove skupine važan je za bojenje kozmetičkih preparata, živežnih namirnica i ljekovitih pripravaka.

Među značajnije predstavnike ksantenskih bojila ide sulforodamin B, C.I. 45100; priprema se tako da se kondenzira benzaldehid-2,4-disulfonska kiselina s m-dietilaminofenolom, produkt dehidrira sumpornom kiselinom, oksidira željeznim kloridom i prevede u natrijevu sol. Rodamin B, C.I. 45170, jedno od prvih bojila ove grupe, dobiva se kondenzacijom anhídrida ftalne kiseline s m-dietilaminofenolom; ako se kao aminska komponenta upotrijebi 3-etilamino-p-krezol i tako nastali produkt esterificira alkoholom, nastaje rodamin 6G, C. I. 45160. Echtsáureviolett ARR, C.I. 45190, dobiva se obradom fluoresceina fosfornim trikloridom, kondenzacijom tako nastalog 3',6'-diklorfluorana s o-toluidinom i sulfuriranjem. Fluorescein, C. I. 45350, priprema se kondenzacijom anhídrida ftalne kiseline s rezorcinom. Njegove alkalne soli, poznate pod imenom uranin neobično jako fluoresciraju u otopini (i u razrjeđenju 1 : 40 000 000), pa se stoga upotrebljavaju za označavanje i ispitivanje vodenih tokova. Bromiranjem fluoresceina priprema se tetrabromfluorescein, eozin G, C.I. 45380, a jodiranjem dijodfluorescein, Eritrozin 6G, C. I. 45425. Coerulein S, C.I. 45510, nastaje obradom Galleina (C.I. 45445) koncentriranom sumpornom kiselinom. Gallein se dobiva kondenzacijom pirogalola ili galne kiseline s anhidridom ftalne kiseline.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Pigmenti

Rodamin


Tvrđava Susjed nalazi se u Nikšićkoj župi (Onogošt), na oko 17 km istočno od Nikšića. U razvijenom srednjem vijeku područje tvrđave kontrolišu Kosače. Susjed je smješten na brdu koje dominira dijelom župe Onogošt oko Morakova. Sa istočne strane Susjed je nepristupačan, a njegova južna strane je zaštićena jakim bedemima. Ima dva glavna dijela sa nekoliko kula i cisternu. U podnožju brda je izvorska voda kojom se tvrđava snadbijevala.

Tvrđava se spominje u poveljama za Stjepana Vukčića Kosaču Alfonsa Aragonskog iz 1444. (Susit honagust castello con lo contato) i 1454. (civitate Susied cum castris et pertinentiis suis), te Fridrika III iz 1448. godine (castrum Sozet).

Izvori

Literatura
 Marko Vego, Naselja srednjevjekovne bosanske države, Svjetlost, Sarajevo 1957.
 Pavle Mijović – Mirko Kovačević, Gradovi i utvrđenja u Crnoj Gori, Arheološki institut Beograd – Muzej Ulcinj, Posebna izdanja 13, Beograd - Ulcinj 1975.
 Mihailo Dinić, Zemlje hercega Svetoga Save, Glas Srpske akademije nauka i umetnosti 182, Beograd 1940.

Utvrde u Crnoj Gori

Susjed (tvrđava)


El perpetrador aficionado (título original en inglés: The Amateur Cracksman) es una colección de relatos del autor Ernest William Hornung, protagonizadas por su personaje más notable A. J. Raffles, un ladrón de guante blanco en la Inglaterra a finales de la era Victoriana. Se publicó por primera vez en 1899.

El libro fue muy bien recibido y generó tres continuaciones, las dos colecciones de relatos La Máscara Negra (1901) y Un ladrón en la noche (1904) y la novela, Mr. Justice Raffles en 1909.

Argumento
Arthur Raffles es un prominente miembro de la sociedad Londinense y un héroe deportivo nacional. Como jugador de críquet regularmente representa a Inglaterra en las competencias por la Copa del Mundo. Utiliza esto como una oportunidad para cometer una serie de golpes, principalmente robando valiosa joyería de sus anfitriones. En esto es asistido por su amigo, el joven idealista Bunny Manders. Ambos hombres están constantemente bajo la vigilancia de Inspector Mackenzie de Scotland Yard que es siempre frustrado en sus intentos para impedir los crímenes en Raffles.

En la historia final El regalo del emperador, se llama a Raffles al servicio en nombre de la Oficina de Asuntos Extranjeros, ya que desean recuperar una valiosa perla de un diplomático alemán en Inglaterra.

Los cuentos incluidos en la colección son:

 Los idus de marzo
 Una pieza de dizfras
 Caballeros y jugadores
 Le Premier Pas
 Wilful Murder
 Los nueve puntos de la ley
 El encuentro del regreso
 El regalo del emperador

Referencias

Enlaces externos

 The Amateur Cracksman: (en inglés) en el Proyecto Gutenberg.

Libros de cuentos de 1899

El perpetrador aficionado


انتماء عنصر a لمجموعة x هي العلاقة التي تحدد ما إذا كان a هو في عداد العناصر المكونة لمجموعة x. إذا كان العنصر a ينتمي إلى x يرمز لها  وإلا

رمز العضوية قُدم من قبل عالم الرياضيات جوزيبه بيانو في أواخر القرن التاسع عشر ، خلال دراسته للرياضيات.

مراجع

رموز رياضية

انتماء


Aderus canescens é uma espécie de insecto Coleoptera|coleóptero pertencente a    família Aderidae. Foi descrito cientificamente por George Charles Champion em 1893.

Distribuição geográfica
Habita em México.

Referências

canescens
Coleópteros do México
Insetos descritos em 1893
Espécies descritas por George Charles Champion

Aderus canescens


طيور الرعب أو الفورسراسيدس  أي «حاملات الخرق»، كان جنساً لاحما لايطير. كانت هذه الطيور هي المفترس الرئيسي في أمريكا الجنوبية خلال حقبة السينوزوي. وقد تم تحديد طولها من متر إلى ثلاثة أمتار. والجنس المقارب الحديث لهذا الجنس ييُعرف أنه يبلغ من الطول 0.8 متر ألا وهو سيريما. تيتانيس، أحد أكبر الأجناس، وقد تعرف عليه في تكساس وفلوريدا في أمريكا الشمالية. هذا يجعل هذه الطيور هي الأنواع المفترسة الأكبر في أمريكا الجنوبية من حيث الهجرة إلى أمريكا الشمالية خلال التبادل الأمريكي العظيم (الذي حدث في البرزخ البركاني في جسر بنما في ذلك العصر). وقد أعتقد أن هذه الطيور أنقرضت في حين وصول الإنسان إلى أمريكا الشمالية.

المنظومات وعلم تصنيف الأنواع
تبعاً لتقسيم؛ فإن هنالك 7 فصيلة تتقسم إلى 14 جنساً وكل جنس ينقسم إلى 18 نوعاً:
 فصيلة بورنتورنثاين؛ وهي جنس عملاق من بينهم، تبلغ من الطول متران (2 متر).
 جنس بورونتورنيس. (العصر الميوسيني الأوسط)
 جنس بارافيسونيس. (الميوسيني المبكر، ساو بالو)
 جنس فيسورنيس. (أوليغوسين المتوسط والمتأخر، سانتا كروز، الأرجنتين)
 فصيلة فوريسهاسيد: جنس عملاق تبلغ أطواله 3 أمتار، وهو نوعا ما أرشق من البونتورنثاين.
 جنس ديڤينسينزيا.
 جنس كيلينكين.
 جنس فورسراكوس.
 جنس تيتانيس.
 فصيلة Patagornithinae
 جنس باتاجونيس.
 جنس أندروسونيس.
 جنس أندالجالورنيس.
 فصيلة Psilopterinae
 جنس بسلوبتروس.
 جنس بروكارياما.
 جنس باليوبسيلوبتيروس.
 فصيلة Mesembriornithinae
 جنس ميسيمبيورنيس.

وتعتبر هذه الطيور أقرب أكثر إلى البومة من حيث الهيئة.

مصادر

أصنوفات أحفورية وصفت في 1889
أصنوفات سماها فلورنتينو أمفينو
انقراضات العصر البلستوسيني
حيوانات أمريكا الجنوبية الضخمة
طيور ما قبل التاريخ
طيور منقرضة لا تطير
فصائل الطيور
مفترسات علوية

طيور الرعب


රැන්කයින් චක්‍රය යනු තාපය කාර්ය බවට හරවන තාප ගතික චක්‍රයකි. සංවෘත පුඩුවකට තාපය බාහිරව සපයන අතර එහිදී සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රියාත්මක වන තරලය ලෙස යොදා ගන්නේ ජලයයි. මෙම චක්‍රය ලොව පුරා භාවිතා වන විද්‍යුත් ජවයෙන් 86%ක් පමණ උත්පාදනය කරයි. සියලු සූර්ය තාපය, ජෛව ස්කන්ධ, ගල් අඟුරු හා න්‍යෂ්ටික ජව බලාගාර මෙයට ඇතුළත් වේ. මෙය ස්කොට්ලන්ත වාසී මහා ප්‍රාඥයකු වූ විලියම් ජෝන් මැකර්න් රැන්කයින් නමින් නම් කර ඇත.

විස්තරය

රැන්කයින් චක්‍රයේ දී භාවිතා වන ප්‍රධාන උපකරණ 4 හි භෞතික සැලසුම් මෙසේය.

රැන්කයින් චක්‍ර බොහෝමයක් ජව උත්පාදක බලාගාරවල හමුවන හුමාල තාප එන්ජින්වල ක්‍රියාකාරීත්වයේ ආදර්ශනයක් විස්තර කරයි. රැන්කයින් චක්‍රය යොදා ගන්නා ජව බලාගාරවල බහුලව භාවිතා කරන තාප ප්‍රභව වන්නේ ගල් අඟුරු, ස්වාභාවික වායු , තෙල් හා න්‍යෂ්ටික ප්‍රභවයි.

රැන්කයින් චක්‍රය සමහරක් විට ප්‍රායෝගික කානොට් චක්‍රය ලෙස ද හැඳින්වේ. පරිපූර්ණ ටර්බයිනයක් භාවිතා කළ විට, TS රූප සටහන කානොට් චක්‍රය ප්‍රතිසංවිධානය කිරීම ආරම්භ කරයි. ප්‍රධාන වෙනස වන්නේ වායු වෙනුවට තරලය මත පීඩනය යෙදීමට පොම්පයක් යොදා ගැනීමයි. මෙයට සම්පීඩකයක් තුළ ඇති වායුව සම්පීඩනය කරනවාට වඩා සිය ගුණයකටත් වඩා තරම් අඩු ශක්තියක් අවශ්‍යයි.

රැන්කයින් චක්‍රයේ කාර්යක්ෂමතාවය සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රියාත්මක වන තරලයෙන් සීමා වේ. පීඩනය අතිශයෙන් අර්බුදකාරී තත්ත්වයකට පත් නොවී චක්‍රය ක්‍රියාත්මක විය හැකි උෂ්ණත්ව පරාසය අතිශයින් කුඩා වේ. ටර්බයිනවලට ඇතුළු කිරීමෙන් පසු උෂ්ණත්වය සාමාන්‍යයෙන් සෙල්සියස් අංශක 565 ක් (මල නොකන වානේවල ප්‍රසාරණ (creep) සීමාව) වන අතර සංඝනීකාරක උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 30 පමණ වේ. මෙය නූතන ගල් අඟුරු බලාගාරයක 42% ක් වු නියම කාර්යක්ෂමතාව හා සංසන්දනාත්මකව බලන කල 63% ක පමණ සෛද්ධාන්තික කානොට් කාර්යක්ෂමතාවයක් ලබා දෙයි. මෙම ටර්බයිනවලට ඇතුළු කරන උෂ්ණත්වය (වායු ටර්බයින හා සංසන්දනාත්මකව) අඩු නිසා රැන්කයින් චක්‍රය සංයුක්ත චක්‍රීය වායු ටර්බයින ජව බලාගාරවල පාගල් චක්‍රය ලෙස නිරන්තරයෙන් යොදා ගනී.

රැන්කයින් චක්‍රයේ දී ක්‍රියාත්මක වන තරලය සංවෘත පුඩුවක් අනුගමනය කරන අතර එය නැවත භාවිත වේ. ජව බලාගාරවලින් නිරන්තරයෙන් ඉවත් වන සේ පෙනෙන ජල වාෂ්ප ජනනය වන්නේ සිසිලන පද්ධතිය මඟිනි. එයින් ප්‍රයෝජනවත් කාර්යයක් සඳහා පරිවර්තනය කළ නොහැකි අපතේ යන තාපය නිරූපණය කරයි. හුමාලය , සිසිල් සංතෘප්ත වාතය සමඟ ගැටෙන තෙක් නොපෙනී පවතින අතර ගැටීමේ දී එය ඝනීභවනය වී සිසිලන අටළු තුළින් නිකුත් වනවා සේ පෙනෙන සුදු පැහැති වළාකුළු නිර්මාණය කරයි. රැන්කයින් චක්‍ර තුළ දී බොහෝමයක් ද්‍රව්‍ය භාවිතා කළ හැකි මුත් ඒ සඳහා සාමාන්‍යයෙන් භාවිත කරන්නේ ජලයයි.එහි වූ විෂ දායක නොවීම හා ප්‍රතික්‍රියාකාරී නොවන රසායන ද්‍රව්‍ය බහුලතාව, අඩු පිරිවැය හා තාප ගතික ගුණ වැනි ගුණයන් ඊට හේතු වේ.

අනෙක් චක්‍ර හා බැලීමේ දී එහි ඇති මූලික වාසියක් වන්නේ සම්පීඩක අදියරේ දී පොම්පය ක්‍රියාත්මක කිරීමට සාපේක්ෂව අඩු කාර්යයක් අවශ්‍ය වීමයි. එසේ වීමට හේතුව එම ලක්ෂ්‍යයේ දී ක්‍රියාත්මක වන ද්‍රව්‍යය එහි ද්‍රව කලාපයේ පැවතීමයි. තරලය ද්‍රවය බවට පත් කිරීමෙන් පොම්පයෙන් ටර්බයින ජවය දළ වශයෙන් 1%ක් පමණක් භාවිතා කරන අතර එමනිසා සැබෑ චක්‍රය සඳහා වඩා විශාල කාර්යක්ෂමතාවයක් සපයයි. අඩු තාපය ප්‍රමාණය එකතු වන නිසා මෙම වාසිය යම්තාක් දුරට නැති වේ. උදාහරණයක් ලෙස වායු ටර්බයිනවල සෙල්සියස් අංශක 1500 ක පමණ ඇතුළත් කිරීමේ උෂ්ණත්වයක් පවතී. කෙසේ නමුත් හුමාල චක්‍රවල හා ගෑස් ටර්බයිනවල කාර්යක්ෂමතාවය බොහෝ දුරට හොඳින් ගැලපේ.

රැන්කයින් චක්‍රය


ستيف مارليت  (10 يناير 1974 في كايين) لاعب كرة قدم فرنسي ذو أصول من جويانا الفرنسية غير مرتبط بأي نادي ويجيد اللعب في مركز المهاجم . شارك مع منتخب فرنسا في 23 مباراة دولية مسجلا 6 أهداف .

يعتبر مارليت صاحب الرقم القياسي في أغلى لاعب يتعاقد معه نادي فولهام الإنجليزي موسم 2001-2002 وذلك مقابل 11.5 جنيه إسترليني من نادي ليون . لم يستطع تسجيل سوى 11 هدف في 54 مباراة مما حدا بمسئولي نادي فولهام بعزل المدير الفني الفرنسي آنذاك جان تيغانا . تقرر إعارة مارليت إلى نادي مرسيليا لمدة موسم ونصف مقابل أن يدفع نادي فولهام كامل راتب اللاعب .

قرر مسئولو نادي فولهام فسخ العقد الذي يربطهم بمارليت وبالتالي انضم الأخير إلى نادي فولفسبورغ الألماني ثم إلى نادي لوريان في أغسطس 2006 . بعدما قرر الأخير فسخ العقد خضع للتجربة في نادي إيبسويتش تاون الإنجليزي ونادي شيكاغو فاير الأمريكي من دون اقناع مسئوليه بالتعاقد معه .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون فرنسيون مغتربون في إنجلترا
فرنسيون من أصل مارتينيكي
لاعبو أوكسير
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو نادي النجم الأحمر
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2004
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو فولهام
لاعبو كأس القارات 2001
لاعبو كأس القارات 2003
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو لوريان
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نادي فولفسبورغ
لاعبون فائزون بكأس القارات
مواليد 1974
رياضيون من لواريت
لاعبو أوبيرفيليي
لاعبو كرة قدم من سانتر-فال دو لوار

ستيف مارليت


Mad Max: Fury Road er en australsk og amerikansk actionfilm fra 2015; skrevet, produceret og instrueret af George Miller. Hovedrollerne spilles af Tom Hardy og Charlize Theron. Filmen foregår i et fremtidigt øde ørkenlandskab, hvor benzin og vand er knappe ressourcer. Filmen følger Max Rockatansky (Tom Hardy), der slår sig sammen med Imperator Furiosa (Charlize Theron) og flygter i en pansret tankbil fra kultlederen Immortan Joe (Hugh Keays-Byrne) og hans hær.

Medvirkende

 Tom Hardy – Max Rockatansky
 Charlize Theron – Imperator Furiosa
 Nicholas Hoult – Nux
 Hugh Keays-Byrne – Immortan Joe
 Zoë Kravitz – Toast the Knowing
 Rosie Huntington-Whiteley – The Splendid Angharad
 Nathan Jones – Rictus Erectus
 Courtney Eaton - Cheedo the Fragile

Referencer

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2015
Actionfilm fra USA
Film fra Australien
Science fiction-film fra USA
Film instrueret af George Miller

Mad Max: Fury Road


Agrilus laomedon é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1932.

Referências

laomedon

Agrilus laomedon


Roberto Artemio Gramajo (La Banda, Santiago del Estero, 28 de julio de 1947 - 1 de julio de 2023) fue un futbolista argentino que jugó la mayor parte de su carrera en Rosario Central.

Biografía
Roberto comenzó jugando a los quince años en Central Argentino, un club de La Banda. A la edad de dieciséis ya formaba parte del seleccionado de su provincia: Santiago del Estero. Como adolescente debutó en la primera de su club, pero tenía problemas de disciplina ya que detestaba las exigencias que le imponían.

Rosario Central
Con diecinueve años fue comprado por Rosario Central por 4.750.000 pesos. Llegó a Rosario en 1967 y jugó solo un partido para la tercera. Continuó jugando para la reserva por lo que restaba del año.

Debutó en primera división el 29 de octubre, por la octava fecha Torneo Nacional de 1967, ante Platense en la victoria 3 a 0 en la cancha de Newell's. Tuvo la oportunidad de ser titular, ya que Enzo Gennoni (quien jugaba en su puesto) había sido expulsado la fecha anterior. En su segundo partido para los rosarinos marcó su primer gol en la derrota por 3 a 2 ante River en el estadio Monumental.
Su estado físico no era el mejor, por lo que mientras se ponía en forma seguía jugando partidos en la reserva se su equipo.

En su segunda temporada en Central se ganó la titularidad y marcó 11 goles: fue el goleador del equipo en el Metropolitano de 1968 con 9 tantos e hizo 2 goles por el Nacional.

En 1969 Central solo disputó el campeonato Metropolitano y marcó solo 1 gol. En el reclasificatorio de ese año marcó otro gol. 1970 fue un buen año de Gramajo: marcó 9 goles en 19 partidos jugados del campeonato Metropolitano y 13 en el torneo Nacional donde el conjunto rosarino obtuvo el segundo puesto. Su noche inolvidable fue el 2 de octubre de 1970, cuando le marcó cuatro goles a Independiente en la cancha de Racing para la victoria canalla por 5 a 3, en un partido que fue televisado en directo y lo jugó estando infiltrado.

Otro recordado gol fue el que le realizó a Newell¡s en un clásico rosarino favorable a Central por 4 a 1, disputado en el estadio rojinegro en 1970. Cuentan las crónicas que ese día, Gramajo gambeteó al arquero y, casi junto al palo, hizo cruzar la pelota la línea de gol apenas medio metro. Con el mismo movimiento la sacó, la levantó, la tomó con su mano derecha y así la llevó, mostrándola en lo alto a la oficial de Ñuls como si fuese un mozo portando una bandeja.

Durante el Metropolitano de 1971 disputó 32 encuentros y marcó 5 goles. En la Copa Libertadores jugó 4 partidos y marcó un gol en la victoria ante el Sporting Cristal por 2 a 1.

Fue el wing izquierdo que tuvo la delantera campeona de Rosario Central en el campeonato Nacional, que integraba junto a Ramón Bóveda y Aldo Poy. Jugó 13 partidos y haciendo 7 goles. Fue una pieza importante en la victoria a San Lorenzo en la final, ya que marcó el primer gol de la victoria por 2 a 1 en la cancha de Newell's.

Su último torneo en Rosario Central fue el Metropolitano de 1972 donde hizo 3 goles. Por la Copa Libertadores de ese año hizo el gol de la victoria por 1 a 0 ante Atlético Nacional. En total jugó 160 partidos y marcó 57 goles para Rosario Central.

El 22 de agosto de 1971, en el Metropolitano de 1971, protagonizó un hecho muy curioso en la derrota 2 a 1 ante Racing. Otro Chango, Juan Carlos Cárdenas, jugador de campo, le atajó un tiro penal ya que Racing había sufrido la expulsión de sus dos arqueros. Ejecutó 14 penales en Rosario Central de los cuales convirtió 10, desvió 2 y le atajaron 2 (el otro fue Miguel Santoro de Independiente en el campeonato Nacional de 1970.

Jugó 16 Clásicos ante Newell's y perdió uno solo. El resto fueron 5 triunfos y 10 empates. Le convirtió cinco goles a los rojinegros: uno a Jorge Traverso en el 2 a 2 del Reclasificatorio de 1969 y los otros cuatro a Carlos Fenoy: uno en el 1 a 1 del Metropolitano de 1970, otro en la victoria 3 a 1 y dos (uno de penal) en la goleada 4 a 1, ambos en el campeonato Nacional de 1970.

Años en Grecia y regreso a Argentina

A mitad de año de 1972 fue vendido al Panathinaikos de Grecia.
Su paso por el fútbol griego no fue bueno, solo jugó 9 partidos y marcó 2 goles por la liga de ese país. La relación que tenía con su entrenador, el húngaro Puskás, no era buena y quiso retornar a Argentina. Trató de volver a Rosario Central pero el club rosarino contrató a Mario Kempes en lugar del santiagueño.

En 1974 llegó a Huracán por pedido de César Luis Menotti. Allí consiguió el subcampeonato del Metropolitano de 1975. En 1976 pasó a Quilmes, donde jugó 10 partidos y marcó 3 goles.

En 1977 pasó a disputar la liga de Ecuador en el Deportivo Cuenca, donde además jugó la Copa Libertadores.

En 1978 pasó a disputar la liga Beccar Varela Argentina en el Club Jorge Newbery de Ucacha

En 1987 se retiró en Olimpo de Laborde Argentina.

Selección nacional
Vistió la camiseta de Selección de fútbol de Argentina en un partido amistoso ante Francia el 8 de enero de 1971 en el estadio de Boca Juniors. El encuentro finalizó 4 a 3 a favor de los europeos y Roberto se fue reemplazado al inicio del segundo tiempo por Angel Marcos. El entrenador era Juan José Pizzuti y en ese equipo jugaron Norberto Madurga, Roberto Perfumo, Juan Ramón Verón, Jorge Carrascosa y Alfredo Obberti, entre otros.

Fallecimiento
Falleció el 1 de julio de 2023.

Trayectoria

Palmarés

Referencias

Enlaces externos

Bandeños
Delanteros de fútbol
Futbolistas del Club Atlético Rosario Central en los años 1960
Futbolistas del Club Atlético Rosario Central en los años 1970
Futbolistas del Panathinaikos
Futbolistas del Club Atlético Huracán
Futbolistas del Quilmes Atlético Club en los años 1970
Futbolistas del Club Deportivo Cuenca (Ecuador)
Futbolistas del Atlético Olimpo Asociación Mutual
Futbolistas de la selección de fútbol de Argentina en los años 1970

Roberto Gramajo


La Cowin Xuandu est une berline compacte produite par Cowin Auto depuis 2021.

Aperçu
Fin juillet 2021, la gamme Cowin a été élargie avec une grande berline compacte appelée Xuandu. Pour la développer, la maison mère, Chery, a utilisé la construction de la Chery Arrizo 7 produite de 2013 à 2018, qui a été largement modifiée en termes de visuels.

La Xuandu a des phares de style doux, ainsi qu'une entrée d'air étroite entre eux. La partie arrière de la carrosserie est décorée d'une bande lumineuse caractéristique divisée au point central avec le logo du fabricant. L'habitacle a un nouveau design pour le tableau de bord, avec une console centrale face au conducteur et un écran tactile pour le système multimédia.

Comme d'autres modèles Cowin à bas prix, la Xuandu a été développée pour le marché de la Chine continentale afin de concurrencer les autres voitures compactes. La vente devrait démarrer au troisième trimestre 2021.

Notes et références

Lien externe

Automobile des années 2020
Berline

Cowin Xuandu


Nelson Romero (* 16. Oktober 1951 in San José, Uruguay; † 21. November 2012 in San José de Mayo) war ein uruguayischer Maler und Grafiker.

Seine erste Einzelausstellung fand 1972 in der Galería del Arte im montevideanischen Palacio Salvo statt. 1973 erhielt er eine Einladung zur Teilnahme am Zeichenwettbewerb des Joan Miró Preises in Barcelona. Im selben Jahr nahm er auch an der Zweiten Grafik- und Zeichen-Biennale im kolumbianischen Cali teil. Es folgten zahlreiche weitere Ausstellungen im In- und Ausland, so etwa 1974 in Buenos Aires bei 6 Artistas Uruguayos oder 1976 in Barcelona in der Galería U. Seine Werke waren Teil einer thematisch der uruguayischen Kunst verbundenen Ausstellung, die 1982 im Museo Nacional de Artes Visuales (MNAV) in Montevideo ihren Ausgangspunkt hatte, um in der Folgezeit in den deutschen Städten München, Bonn, Stuttgart und Berlin präsentiert zu werden. Der Siebten Internationalen Biennale des Humors und der Satire in der Kunst im bulgarischen Grabovo wohnte Romero 1985 erfolgreich bei, denn dort wurde ihm eine Ehrenerwähnung zu teil. Im gleichen Jahr stellte er in Madrid aus, 1986 dann in Havanna auf der dortigen Biennale. 1999 und 2001 stehen Teilnahmen des Malers, dessen Werke sich thematisch teils mit biblischen und jüdischen Motiven beschäftigen, an Ausstellungen in Tel Aviv und Jerusalem zu Buche.

Romeros Werke befinden sich in Museen, wie beispielsweise dem Museo de Arte Contemporáneo und dem Museo Nacional de Bellas Artes in Montevideo, im Museo de Arte Americano in Maldonado oder dem Museo José Luis Cuevas in Mexiko. Sie sind aber auch Bestandteil privater in- und ausländischer Sammlungen in den USA, Japan, Deutschland, Schweiz, Italien, Venezuela, Argentinien, Brasilien, Kolumbien, Kanada, Spanien, Frankreich, den Niederlanden und Israel.

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 297

Weblinks
 Alfredo Torres: Nelson Romero: Un barroco contemporáneo. Galería de obras. In: Revista Transformación, Estado y Democracia, Nr. 51, Jahrgang 7, 2012, Heft 3 (PDF; 2,55 MB; spanisch, abgerufen am 28. August 2014)
 Übersicht über seine Ausstellungen und Auszeichnungen, abgerufen am 7. März 2012

Einzelnachweise

Maler (Uruguay)
Zeichner (Uruguay)
Uruguayer
Geboren 1951
Gestorben 2012
Mann

Nelson Romero


Sommerland er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Horst-Herzhorn under Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Sommerland ligger i Elbmarsken omkring 9 kilometer nordvest for Elmshorn og 8 km øst for Glückstadt. Mod nordøst går motorvejen A23 fra Elmshorn mod Itzehoe. Jernbanelinjen Marschbahn fra Altona til Glückstadt (og videre til Westerland på Sild), går gennem kommunen, og har station i Siethwende. I kommunen ligger bebyggelserne Brunsholt, Dückermühle, Grönland, Kamerland og Siethwende.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Sommerland (Kreis Steinburg)


Gaziosmanpaşa este o municipalitate din provincia turcă Istanbul, precum și un district din zona europeană a Istanbulului. În 2014, avea 498.120 de locuitori.

Note

Orașe din Turcia

Gaziosmanpaşa


Kratka kronika Hrvatskoga Kraljevstva (lat. Chronicon breve Regni Croatiae), poznata i kao Kratka kronologija Hrvatske (Brevis chronologia Croatiae), ranonovovjekovna kronika o prošlosti Hrvatske, koju je 1561. godine napisao franjevac Ivan Tomašić († nakon 1562.). Budući da je zadnje poglavlje kronike pod nazivom De Carniola, posvećeno Kranjskoj, a sam rukopis je pronađen u Ljubljani, vjeruje se da je Tomašić napisao svoju kroniku u tom gradu.

Sačuvani dio kronike obrađuje događaje od Atiline smrti 453. do 1561. godine, dok je izgubljen prvi dio kronike koji pripovijeda o događajima prije Atiline smrti. Kod pisanja kronike koristio se anegdotama, ugarskim kronikama i ljetopisima iz knjižnice franjevačkoga samostana na Trsatu. Djelo je pisano grubom latinštinom s velikim udjelom kroatizama. Povijesna analiza zapisa iz kronike ukazala je na određene manjkavosti i sumnju u vrijednost određenih iznesenih događaja, no unatoč tome, neke su njezine pojedinosti korisne u tumačenju pojedinih povijesnih događaja. Osobito je značajan opis smrti hrvatskog kralja Zvonimira, koji se razlikuje od drugih poznatih opisa, te opis Mohačke bitke, preveden s mađarskoga. Zanimljiv je i izvještaj o Krbavskoj bitki, koji je Tomašić prepisao iz drugog izvora.

Vanjske poveznice

 Ivan Tomašić - Hrvatska enciklopedija

Izvori za hrvatsku povijest
Kronika

Kratka kronika Hrvatskoga Kraljevstva


Hans Rudolf Oehlhey (* 6. Oktober 1902 in Gera; † 27. Dezember 1952 in Jena) war ein deutscher Zahnarzt, Pflanzengeograph und Vertreter des Monismus.

Oehlhey promovierte zum Dr. med. dent. und habilitierte. Nach dem Zweiten Weltkrieg verfasste er Artikel für die kulturpolitische Monatsschrift Aufbau. Er wirkte als Pflanzengeograph an der Nationaluniversität von Trujillo und leitete ein Museum. Er veröffentlichte auf Spanisch und Deutsch.

Weblinks
 Hans Rudolf Oehlhey im WorldCat

Einzelnachweise

Zahnarzt
Geobotaniker
Hochschullehrer (Peru)
Monismus
Wissenschaftlicher Mitarbeiter eines Museums in Peru
Deutscher
Geboren 1902
Gestorben 1952
Mann

Hans Rudolf Oehlhey


Međudjelujuće (interaktivne) galaktike su vrsta galaktika. Predstavljaju skupinu dvije ili više galaktika koje međusobno uzajamno djeluju jedna na drugu. Remete izgled jedna drugoj. Tvore mostove od zvjezdanih nakupina i međuzvjezdane tvari i vremenom prolaze jedna kroz drugu. Posljedica međudjelovanja je zvjezdorodnost i snažno infracrveno zračenje.

Međudjelovanje se javlja zbog dovoljne međusobne blizine galaktika, zbog čega uzajamno djelovanje gravitacije bitno utječe na oblik, kretanje tvari i zvijezda, zvjezdotvorne procese, a u nekim slučajevima i na razmjenu tvari između galaktika. Prepoznatljivi oblici koji kod međudjelujućih galaktika su repovi, mostovi i izbačena tvar.

Vidi
spajanje galaktika
sraz Andromede i Kumove slame

Izvori

Vanjske poveznice
 В. П. Решетников. Взаимодействующие галактики (rus.) astronet.ru (26. ožujka 2001.). Provjereno 17. ožujka 2009.
 В. А. Яковлева. Пекулярные галактики: Взаимодействующие галактики (rus.). astronet.ru. Provjereno 17. ožujka 2009.
 Galaxy Collisions  (eng.)
 Galactic cannibalism (eng.)
 Galactic Collision Simulation (eng.)
 Zbornik snimaka međudjelujućih galaktika snimljenih teleskopom Hubbleom (eng.)

Galaktike

Međudjelujuće galaktike


ජෛව භූගෝල විද්‍යාවෙහි, බිම් සේතුවක් යනු, මෙවැන්නක් නොමැති නම් වෙන්වූ භූමි ප්‍රදේශ අතරවූ දේශ සන්ධියක් හෝ පළල් භූමි සබඳතාවයක් වන අතර එය හරහා සතුන් සහ ශාඛ තරණය කොට අළුත් භූමි ප්‍රදේශ තුල  විජිත පිහිටුවීම කල හැකි වන්නේය. මුහුදු මට්ටම් පහත බැසීම් නිසා, පෙරදී ජලයෙහි ගිලී තුබුණු,  මහාද්වීපික තටකයෙහි නොගැඹුරු කොටස් නිරාවරණය වීම හේතුවෙන් සිදුවන්නාවූ සාමුද්‍රීය ප්‍රතිගමනය ; හෝ භූස්තර චලනය නිසා නිමැවෙන නව භූමි ප්‍රදේශ; හෝ සමහරවිට අයිස් යුගයකට පසුව පශ්චාත්-ග්ලැසියර පොලා පැනීම නිසා මුහුදු පතුල ඉහල යෑම නිසා හෝ බිම් සේතුවක් නිමැවීම විය හැකිය.

ප්‍රමුඛ නිදසුන්

 ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව යා කරන ආදම්ගේ පාලම (රාම සේතු ලෙසින්ද හැඳින්වෙන)
 ඕස්ට්‍රේලියාව සහ ටැස්මේනියාව එකිනෙක යා කල බාසියානු තැන්න

මූලාශ්‍ර

ජෛව භූගෝල විද්‍යාව

බිම් සේතුව


Bleach Filmul: Decolorare Spre Negru al seriei anime Bleach se bazează pe seria manga Bleach de Tite Kubo. Bleach Filmul: Decolorare Spre Negru din Bleach, serie de anime, este regizat de Noriyuki Abe și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a avut premiera pe data de 13 decembrie 2008 la cinema în Japonia.

Povestea
Un misterios "reiatsu" (particulă spirituală) explodează în centrul Seireitei în Soul Society, determinându-l să fie distrus. În același timp, o schimbare majoră o depășește pe Kuchiki Rukia, lăsând a pierde ceva important în interior. Urahara Kisuke îl trimite pe Kurosaki Ichigo în Soul Society pentru a investiga perturbarea. După ce ajunge în Seireitei, Ichigo este atacat de shinigami, aliații săi, care nu au nici o memorie despre el și Rukia. Acum singur și pe fugă, Ichigo trebuie s-o găsească pe Rukia și să descopere cauza incidentului misterios înainte de a fi prea târziu.

Referințe

Bleach
Filme din 2008

Bleach Filmul: Decolorare Spre Negru


දිළිරත් මිණිවිත්තා (Pericrocotus flammeus) Campephagidae පවුලට අයත් පක්ෂියෙක් වන අතර  ශ්‍රී ලංකාවේ සහ ඉන්දියාවේ බටහිර වෙරළ තීරයේ දක්නට ලැබේ.  මෙම පක්ෂියාගේ ස්වාභාවික වාසස්ථාන වන්නේ සෞම්‍ය වනාන්තර, උපනිවර්තන හෝ නිවර්තන තෙතමනය සහිත පහත්බිම් වනාන්තර සහ උපනිවර්තන හෝ නිවර්තන තෙත් මොන්ටේන් වනාන්තරය . දිළිරත් මිණිවිත්තා කලින් Sacarlet Minivet හි උප විශේෂයක් ලෙස සලකනු ලැබීය.

ආශ්‍රිත ලිපි

 ශ්‍රී ලංකාවේ කුරුළු නාමාවලිය

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ කුරුල්ලෝ
කුරුල්ලෝ

දිළිරත් මිණිවිත්තා


Hoya oxycoccoides er fjölær jurt í vaxblómaættkvísl.  Útbreiðslan er á Núju-Gíneu.

Tilvísanir

Vaxblómaættkvísl

Hoya oxycoccoides


العاصفة الشمسية هي اضطراب مؤقت في مجال الأرض المغناطيسي والسبب في ذلك هو القدرة الشمسية
 العاصفة الجيومغناطيسية مكون رئيسي للطقس الفضائي وتساهم بالعديد من المكونات الأخرى للطقس الفضائي. والعاصفة الجيومغناطيسية تسببها موجة اهتزاز ريح شمسية و/أو غيمة الحقل المغناطيسي التي تتفاعل مع حقل الأرض المغناطيسي. الزيادة في ضغط الريح الشمسية تضغط على الغلاف المغناطيسي بشكل أولي ويتفاعل حقل الريح الشمسية المغناطيسي مع حقل الأرض المغناطيسي ويحول كمية متزايدة من الطاقة إلى الغلاف المغناطيسي. كلا التفاعلين يسببان في زيادة حركة البلازما خلال الغلاف المغناطيسي (تقودها المجالات الكهربائية المتزايدة داخل الغلاف المغناطيسي) والزيادة في التيار الكهربائي في الغلاف المغناطيسي والأيونوسفير. خلال المرحلة الرئيسية للعاصفة الجيومغناطيسية، فإن التيار الكهربائي في الغلاف المغناطيسي يخلق قوة مغناطيسية تدفع الحد بين الغلاف المغناطيسي والريح الشمسية. الاضطراب في الوسط البين الكواكب الذي يقود العاصفة الجيومغناطيسية قد بسبب انبعاث كتلي إكليلي (CME) أو مجال سرعة عالي (منطقة تفاعل دائرة مختلط أو CIR) للريح الشمسية ينشأ من منطقة حقل مغناطيسي ضعيف على سطح الشمس. تردد العواصف الجيومغناطيسية يزيد وينقص مع دورة البقعة الشمسية. العواصف التي يقودها الانبعاث الكتلي الإكليلي أكثر شيوعا خلال الحد الأعلى للدورة الشمسية والعواصف التي يقودها تفاعل الدائرة المختلط أكثر شيوعا خلال الحد الأدنى للدورة الشمسية.

هناك عدة ظواهر في الطقس الفضائي يمكن أن تكون مرتبطة بالعواصف الجيومغناطيسية أو تسببها عاصفة جيومغناطيسية. هذه تتضمن: الجزيئة النشيطة الشمسية (SEP), التيارات المستحثة جيومغناطيسيا ت.م.ج. (GIC)، الاضطرابات الأيونوسفيرية التي تسبب وميض الرادار والراديو، عرقلة الملاحة بالبوصلة المغناطيسية والعروض الشفقية في خطوط العرض تكون أوطأ بكثير من الوضع الطبيعي. في عام 1989, نشطت عاصفة جيومغناطيسية تيارات مستحثة أرضية التي عرقلت توزيع الطاقة الكهربائية في أغلب أنحاء محافظة كيبيك وسببت شفقا قطبيا في أماكن في الجنوب حتى تكساس.

آثار العاصفة الجيومغناطيسية

اضطراب النظم الكهربائية
قد قُدِّر أن حدوث عاصفة جيومغناطيسية بحجم العاصفة الشمسية لسنة 1859 سيسبب اليوم خسائر في الأقمار الاصطناعية وشبكات الطاقة والاتصالات الراديوية بقيمة مليارات أو حتى تريليونات الدولارات. كما يمكن أن يؤدي إلى انقطاع في التيار الكهربائي على نطاق واسع، فيتعذر إصلاحه لمدة أسابيع أو شهور أو حتى سنوات. وانقطاعات مفاجئة كهذه يمكن أن تهدد الإنتاج الغذائي.

اضطراب شبكة الكهرباء
عندما تمر المجالات المغناطيسية بجوار موصل كالأسلاك، ينتج تيار مستحث عبر المغناطيسية الأرضية في الموصل. وهذا يحدث على نطاق واسع خلال العواصف الجيومغناطيسية (الآلية نفسها أثرت على خطوط الهاتف والتلغراف قبل ظهور الألياف البصرية) في جميع خطوط النقل الطويلة التي تمتد لكيلومترات عديدة. ومن الجدير بالذكر أن هذا يشمل مشغِّلين في الصين وأمريكا الشمالية وأستراليا، خاصة في خطوط الجهد العالي والمقاومة المنخفضة. الشبكة الأوربية تتكون أساسا من دوائر نقل أقصر، وبالتالي فهي أقل عرضة للضرر.

التيارات المستحَثة في هذه الخطوط بفعل العواصف الجيومغناطيسية تضر بمعدات النقل الكهربائية، خاصة المحوِّلات فهي تجعل قلبها متشبِّعا مغناطيسيا وتقيِّد أداءها، كما تجعل لفائف وقلب المحوِّل عرضة للتسخين، وفي الحالات القصوى يمكن للحرارة الزائدة أن تدمِّرها، أو تحفِّز سلسلة من ردود الأفعال التي تُرهِق المحوِّل في نهاية المطاف. معظم المولِّدات متصلة بالشبكة عن طريق المحوِّلات، وانعزالها عن التيارات المستحَثة في الشبكة، يجعلها أقل عرضة للتلف الناجم عن التيار المستحَت عبر المغناطيسية الأرضية. ومع ذلك، فالمحوِّل المتأثِّر بهذا الأخير سيكون بمثابة حِمل غير متوازن للمولِّد، مسببا تيارا سالبا متسلسلا في العضو الثابت للمولِّد ونتيجة لذلك تسخين العضو الدوار.

انظر أيضا
 مستكشف التكوين المتقدم
 نبضة كهرومغناطيسية

المصادر

أحداث النظام الشمسي الفلكية
الغلاف الأيوني
طقس الفضاء
ظواهر شمسية
عواصف جيومغناطيسية
كوارث طبيعية
مخاطر فضائية
مغناطيسية جغرافية

عاصفة جيومغناطيسية


Bisericile de lemn în căței, sunt construcții de cult ridicate într-o tehnică arhaică, pe stâlpi, cu umplutură din diferite materiale și în tehnici variate. Biserici de acest fel sunt păstrate înspre zonele de câmpie din Banat, Crișana și Sătmar, în Țara Românească și Moldova. Cele mai vechi biserici de lemn în chei cunoscute pot fi datate din secolul al XVIII-lea.

Tehnică
Construcțiile de lemn în căței prezintă avantajul de a fi ridicate rapid, din materiale diverse, la îndemână în zone cu condiții climatice și resurse naturale diferite.  Construcțiile în căței sunt ușor de identificat acolo unde structura pereților este vizibilă. Structura de lemn este o constantă, în care stâlpii sunt prinși jos în tălpi și sus în cosoroabe. Stâlpii ciopliți cu jgheaburi laterale se numesc fie căței, fie șaranți, șoși sau amnare, în funcție de regiune. Structura poate fi întărită cu grinzi orizontale peste stâlpi sau cu contrafișe, numite paiante. Materialul de umplutură diferă de la zonă la zonă. Uneori sunt folosite lemnele fasonate, scurte, prinse în jgheaburi făcute în stâlpi (uluci) prin capetele subțiri (lambe). O astfel de biserică se poate vedea la Dragomirești, Timiș. La unele construcții lemnele sunt tăiate la grosimea unor poște de 4-7 cm, introduse la capete pe toată grosimea lor direct în jgheaburi. O astfel de biserică se găsea până la sfârșitul secolului 19 în Rus, Sălaj. Alteori lemnele sunt doar crepate în două și introduse între stâlpi cu fața plană spre interior, acestea se numesc în Crișana, Sălaj, Sătmar: potici. O biserică de lemn în căței, cu potici, se poate vedea la Buteasa, Maramureș. În alte cazuri lemnele de umplututră sunt lăsate rotunde, ca la biserica din Șoimi, Bihor, sau la Margina, Timiș, înainte de schimbarea tehnicii pereților, în urma unei renovări păguboase. În Moldova se păstrează câteva biserici de lemn cu umplutura de gard de nuiele. Și aici este nevoie de un strat de pământ izolator, care apoi este văruit, dând impresia unei construcții de zid. Bisericile din nuiele au fost în vremurile de demult printre cele mai răspândite în țara noastră. Rar, se mai folosește văiugă sau cărămidă ca material de umplutură, așa cum se putea vedea la biserica din Grânari, Brașov.

Note

Bibliografie
Studii

Vezi și
 Biserici de lemn din România

Biserici de lemn din România

Biserici de lemn în căței


Mortonia peut faire référence à :
 Mortonia Gray, 1851 ; un genre d'oursins clypéastéroïdes de la famille des Fibulariidae ;
 Mortonia A.Gray, 1852 ; un genre botanique de la famille des Celastraceae.

Fibulariidae
Celastraceae

Mortonia


nacida en la prefectura de Ehime, es una mangaka japonesa.
Su obra más notable ha sido Venus versus Virus, que además de haber sido adaptada a anime, también ha sido traducida a numerosos idiomas.
Otra de sus obras más notable es Tokyo Ravens, que aunque no es original suya, ya que es una adaptación de la novela ligera de Kohei Azano, merece ser incluida en la lista de obras importantes de la autora.

Mangas
 Venus versus Virus- 2005
 Haridama Magic Cram School - 2005
 Amefurashi - 2006
 Yoru Naku Suzume - 2008
 Nightmare Go Round - 2009
 Bloody Little Circus - 2009
 Uruwashi Kaitou Alice - 2010
 Tokyo Ravens - 2010

Enlaces externos

Dibujantes de manga
Ilustradores de Japón

Atsushi Suzumi


وادي وَلْبَة هو وادٍ مغمور يقع في مقاطعة ولبة بجنوب غربي إسبانيا. يتكون وادي ولبة من اجتماع نهري لبلة ووديال، وهو مغمور بمياه المحيط الأطلسي.

أنهار إسبانيا

وادي ولبة


An Paradisanthus micranthus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni João Barbosa Rodrigues, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Paradisanthus micranthus in nahilalakip ha genus nga Paradisanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Paradisanthus

Paradisanthus micranthus


Bramham Park est une maison de campagne du  classée Grade I à Bramham, entre Leeds et Wetherby, dans le Yorkshire de l'Ouest, en Angleterre.

La maison, construite en pierre de taille de calcaire magnésien avec des toits en ardoise de pierre dans un style classique, est construite selon un plan linéaire avec une rangée principale reliée par des colonnades à des pavillons flanquants. Le bloc principal est de trois étages avec un parvis surélevé . La maison est entourée d'un parc paysager de 200 ha agrémenté d'une série de folies et d'allées tracées dans la tradition paysagère du , entourée de 500 ha de terres arables. Bramham Park est utilisé chaque année pour le festival de Leeds.

Histoire

Le manoir baroque est construit en 1698 pour Robert Benson (1er baron Bingley). Il reste la propriété des descendants de Benson depuis son achèvement en 1710. Il meurt sans héritier mâle et la baronnie est éteinte. Le domaine passe entre les mains de son gendre George Fox-Lane (vers 1697-1773), qui reçoit le titre recréé de baron Bingley en 1763. Son fils et héritier, l'honorable Robert Fox-Lane, député de York, est décédé avant lui en 1768 et la baronnie s'est par conséquent éteinte une seconde fois à sa mort en 1773. Le domaine passe à titre viager à sa fille illégitime Mary, qui épouse Sir John Goodricke de Ribston Hall et est décédée en 1792. Il passe ensuite au neveu du premier baron, James Fox-Lane, qui améliore considérablement le domaine.

De lui, le domaine passe à son fils George Lane-Fox, connu sous le nom de "The Gambler", qui est le député de Beverley. À la suite d'un grave incendie en 1828, il est obligé de déménager à proximité de Bowcliffe Hall. La maison de Bramham Park est ensuite laissée vide et abandonnée pendant 80 ans jusqu'à ce qu'elle soit restaurée pour son petit-fils George Lane-Fox sous la supervision de l'architecte Detmar Blow vers 1908. George devient le  baron Bingley de la troisième création lorsque le titre est recréé en 1933  mais a quatre filles et aucun fils, ce qui signifie que la baronnie s'éteint pour la troisième fois à sa mort. Sa fille aînée Marcia, dont le mari Joe Ward-Jackson adopte le nom de famille Lane-Fox, hérite de la maison. Leur fils George Lane Fox (1931–2012), après 20 ans dans la Household Cavalry, emménage dans le manoir et exploite financièrement le domaine, fondant les Bramham Horse Trials annuels en 1974 .

Aujourd'hui, il reste une résidence privée entre les mains du fils de George, Nick, tandis que le parc est le cadre des Horse Trials et du Leeds Festival, qui déménage à Bramham en 2003.

Une zone restreinte du terrain est conservée sous forme de jardins et gérée comme une attraction touristique - les visiteurs peuvent également visiter la maison, mais uniquement lors de fêtes pré-arrangées.

Il sert de décor à la troisième série de The Syndicate .

Architecture

Bramham est le produit d'un Grand Tour, son créateur Robert Benson, plus tard Lord Bingley, termine son éducation formelle par une grande tournée en 1697, et tandis qu'en Italie il commence à envisager son nouveau manoir à la manière palladienne complété par un parc paysager, à la manière rendue populaire par Le Nôtre en La France à la fin du .

L'architecte de Bramham est inconnu, bien qu'il soit supposé que Giacomo Leoni est impliqué (Leoni est responsable de la reconstruction de Lyme Park dans un style italianisant dans le comté voisin de Cheshire quelques années plus tard). Cependant, Leoni n'est arrivé en Angleterre que plusieurs années après l'achèvement de Bramham. D'autres noms sont suggérés comme James Gibbs, Thomas Archer et James Paine. On sait que Paine a conçu les écuries qui flanquent le corps de logis, mais les autres prétendants sont trop jeunes. La seule possibilité chronologique est Thomas Archer (1668-1743) . Le scénario le plus probable est que Bramham est l'œuvre de Robert Benson lui-même, travaillant probablement avec un dessinateur local. S'il est également tout à fait possible que Benson ait été inspiré par des dessins tirés des livres de Palladio, la conception de la maison suggère que Benson est plus inspiré par le style baroque sobre alors populaire en France, le style dans lequel le Château de Versailles de Mansart est construit entre 1678 et 1684. En effet, il est supposé que l'architecte paysagiste de Versailles André Le Nôtre a participé à la conception du parc paysager de Bramham.

L'architecte William Talman est également suggéré comme architecte possible, et il travaille en effet sur Chatsworth House à une soixantaine de kilomètres de Bramham à cette époque. Cependant, contrairement à Chatsworth (qui est beaucoup plus grand), Bramham est doté d'ailes flanquantes plus dans le style palladien, reliées à la maison par de courtes colonnades. Les ailes flanquantes contenaient la cuisine dans l'aile sud et la chapelle au nord, ainsi - comme au palais baroque de Blenheim - équilibrant à la fois les besoins spirituels et corporels. Cependant, alors que le dessin de Campbell de Bramham montre la statuaire jamais exécutée sur le toit et des proportions presque parfaites, la réalité de la conception exécutée suggère une main moins professionnelle que celle de Talman. Deux ailes basses en saillie du corps de logis compliquent la conception, tandis que les deux colonnades ne sont pas tout à fait assez longues pour donner aux ailes flanquantes l'indépendance de la maison principale pour permettre d'apprécier pleinement leur conception.

Intérieur
L'intérieur de Bramham Park est entièrement restauré au début du , après avoir été en grande partie abandonné après l'incendie de 1828. La grande salle centrale, à deux étages et sévère dans sa conception baroque, porte encore les taches de fumée sur ses murs de pierre.

Terrains
Le parc entourant la maison contient un certain nombre de structures ornementales classées de grade I, notamment :

 La chapelle

Située à l'arrière de la maison, la chapelle est construite vers 1760 par James Paine pour George Fox Lane dans la pierre de taille calcaire magnésienne locale. Elle est construite dans le style classique comme une seule unité de 2 étages et 3 travées et avec un porche et quatre colonnes ioniques sur toute la largeur du rez-de-chaussée.

Construite à l'origine comme temple palladien, elle est ensuite utilisée comme orangerie, pavillon d'été, puis consacrée comme chapelle vers 1906.

 Le temple gothique

Au sud de la maison se dresse le temple gothique, également construit en pierre de taille de calcaire magnésien au . Construit dans un style gothique sur deux étages, il est de plan octogonal avec des contreforts à chaque angle.

En 1907, il est transformé en château d'eau pour fournir de l'eau de source à la maison et est utilisé comme tel jusqu'après la Seconde Guerre mondiale.

 Le temple ouvert

Le temple ouvert est probablement construit au début du  en pierre de taille de calcaire magnésien et est construit dans un style classique en une seule cellule avec une façade à fronton à 3 baies.

Le temple est également connu sous le nom de temple Lead Lads en raison des statues en plomb qui se trouvaient autrefois sur le fronton. Elles ont été volées par des vandales.

 Le temple ionique ou rotonde

Situé dans le parc d'attractions Black Fen, le temple ionique est probablement construit au milieu du  par James Paine pour George Lane Fox. Il est construit en pierre de taille de grès sous la forme d'un temple ionique circulaire sur un podium à 3 marches avec une colonnade de 16 colonnes ioniques non cannelées soutenant un entablement.

Le Black Fen se trouve à un mile de la maison. De la rotonde, six chemins rectilignes mènent à d'autres caractéristiques du domaine.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Yorkshire de l'Ouest

Bramham Park


النُّزُل دار إقامة مؤقتة:
 فندق
 موتيل

 النزل (الدقهلية)

انظر أيضا
 النزلة

نزل (توضيح)


Der Glattenzainbach ist ein 6,5 km langer Bach im nordöstlichen Baden-Württemberg, der bei Fichtenberg im Landkreis Schwäbisch Hall von rechts und Süden in die "Fichtenberger" Rot mündet.

Geographie

Verlauf
Der Glattenzainbach entspringt am Nordrand der schon von einigen Bachläufen zergliederten Liashochfläche des Welzheimer Waldes in der Nordwestspitze des Gschwender Gemeindegebietes. Etwa hundert Meter nordwestlich von dessen Streusiedlungshof Hengstberg entsteht er am Beginn des Hangwaldes hinunter zur niedrigeren Stubensandstein-Höhenstufe (Löwenstein-Formation) um Murrhardt-Kirchenkirnberg. Er läuft rasch die bewaldete Geländestufe hinab und kehrt sich dann in der freien Flur vor der L 1150 nach Osten, die hier zu Füßen ihrer schlingenreichen Waldsteige von Kaisersbach herab schon fast Kirchenkirnberg erreicht hat, um zunächst von rechts zwei kurze Bäche aufzunehmen, die mitsamt ihren Zuflüssen mehr oder weniger weit oben an derselben Stufenkante entstehen.

Dann dreht er nach Nordosten, speist kurz vor seiner Unterquerung der nun aus dem Dorf heraus nach Osten zur B 298 weiterlaufenden Landesstraße ("Gschwender Straße") einen kleinen Teich, nimmt unmittelbar nach ihr einen Zulauf aus dem Dorf auf und erreicht etwas weiter abwärts an der Kläranlage Kirchenkirnbergs den Zusammenfluss mit einem größeren Nebenbach, der den ersten Teil der östlich weiterlaufenden Stufenkante entwässert. Hier tritt auch von Kirchenkirnberg her das Tälesträßchen ins Tal, ein Waldsträßchen, das von nun an den Bach bis zur Mündung begleitet.

An dieser Einmündung fließt der Glattenzainbach schon in einem einige Dutzend Meter in die Stubensandsteinfläche eingetieften Waldtal, in dem er in nördlicher Richtung etwa 1,5 km bis zum Murrhardt-Kirchenkirnberger Weiler Täle weiterläuft, wo er von links den Bach aus der Tiefen Klinge aufnimmt und dann, hier ein Stück weit in offener Talaue, nach Osten ins Gemeindegebiet von Fichtenberg zieht. Nach weniger als einem weiteren Kilometer fließt aus dem Süden ein letzter bedeutenderer Bach aus dem Süden von rechts zu, die restlichen gut 2½ km bis zur Mündung läuft der Glattenzainbach nordnordöstlich und so dicht am im Osten jenseits des langgestreckten Bergwaldrückens Staufenberg parallel orientierten Rauhenzainbach, dass von nun an von dieser Seite keine Zuflüsse mehr kommen, jedoch durchaus noch von links aus dem Schönhart, erst einer aus der Gies- und dann einer aus der Hirschklinge.

Etwas unterhalb von dieser reicht erstmals wieder eine größere Waldlichtung ans linke Ufer, bald danach öffnet sich das Glattenzainbachtal zu dem der Rot, hier tritt der Bach endgültig in die offene Flur ein. Der Glattenzainbach zieht noch zwischen einem Neubaugebiet zur Linken und einem Gewerbegebiet zur Rechten hindurch, die schon zu Fichtenberg gehören, und mündet dann gegenüber dessen Sportgelände von rechts und Süden in die hier ostwärts laufende Rot.

Einzugsgebiet
Der Glattenzainbach entwässert knapp 7½ km² überwiegend bewaldeter Fläche an der Liaskante des Welzheimer Waldes und der dieser vorgelagerten Stubensandsteinstufe südlich des Rottales. Es erstreckt sich von der Quelle bis zur Mündung etwa 5 km in nordnordöstlicher Richtung und hat senkrecht dazu eine maximale Breite von etwa 2½ km. Das Einzugsgebiet verteilt sich – nach fallendem Anteil geordnet – auf die Gemeinde Fichtenberg, die Stadt Murrhardt und die Gemeinde Gschwend; die Anteile unterscheiden sich nur wenig, auf Fichtenberg entfällt weniger als ein Drittel mehr an Fläche als auf Gschwend.

Im Nordwesten liegt das Einzugsgebiet des kleineren Rot-Zuflusses Dappach an, im Nordosten das der aufnehmenden "Fichtenberger" Rot, die zum Kocher zieht, im gesamten Osten das des Rauhenzainbachs, auch er ein Zufluss der Fichtenberger Rot. Jenseits der Liaskante im Süden fließt eine andere Rot südlich zur Mündung in die Lein an der Voggenberger Sägmühle. Westlich der Wasserscheide entwässern alle Konkurrenten zur oberen Murr, auf deren deutlich längerem Abschnitt der Gänsbach über den Otterbach und auf einem kleineren, fast schon wieder im Nordwesten, der den Fornsbacher Waldsee durchziehende Seebach zum Fornsbach.

Zuflüsse
Hierarchische Liste der Zuflüsse, jeweils von der Quelle zur Mündung und eingerückt unter dem aufnehmenden Gewässer. Gewässerlängen in der Regel nach LUBW-FG10, -flächen nach LUBW-SG10, Höhen nach dem Höhenlinienbild auf der Hintergrundkarte des Geodatenviewers. Auf abweichende Datenquellen wird in Fußnoten hingewiesen.

Quelle des Glattenzainbachs etwa hundert Meter nordwestlich des Gschwender Streusiedlungshofes Hengstberg am Beginn des Hangwaldes auf etwa .

 (Zulauf), von rechts am Waldeintritt eines Feldwegs südlich des Friedhofs von Kirchenkirnberg auf etwa , etwa 0,465 km. Entsteht östlich von Gschwend-Hengstberg am Werrenbusch auf etwa .
 (Kürzerer Quellast), von links auf etwa , etwa 0,225 km. Entsteht nordöstlich von Hengstberg auf etwa .
 (Zulauf), von rechts auf etwa , etwa 0,370 km. Entsteht südwestlich von Murrhardt-Leukers im Werrenbusch auf etwa .
 (Kürzerer Quellast), von rechts auf etwa , etwa 0,208 km. Entsteht näher an Leukers in der Flur auf etwa .
  Speist einen 0,0546 ha großen Teich vor der Gschwender Straße von Murrhardt-Kirchenkirnberg auf etwa .
 (Zufluss aus Kirchenkirnberg), von links am Rand der Gschwender Straße auf etwa , 1,067 km und 0 km². Entsteht östlich des Wasserreservoirs neben der Steige der L 1150 auf etwa , erreicht das Dorf neben der alten Dorfsteige (Kaisersbacher Straße) laufend, im Dorf dann verdolt. Fast genauso lang wie der offizielle Quellast.
 (Periodischer Zulauf von Westen durchs Dorf), von links auf etwa , etwa 0,581 km. Entsteht am westlichen Dorfrand zum Strut auf etwa . Im Dorf vom Mühlbachweg begleitet, meist mit offenem Lauf, erreicht den Glattenzainbach durch eine kleine Seitenklinge, in der die Tälesstraße ihm links abwärts folgt.

 (Waldklingenzufluss vom Herrensee), von rechts und Osten neben einem Steg gleich nach der Kläranlage auf unter , 0,93 km. Entsteht als Ablauf des 0,6271 ha großen Herrensees westlich der Straße nach Gschwend-Eichenkirnberg auf etwa .
 (Längerer Quellast), von links in der Waldklinge auf etwa , 0,443 km. Entsteht am Hang neben Gschwend-Krämersberg auf etwa .
 (Zulauf aus Richtung Altersberg), von links keine 200 m vor der Mündung auf , 1,234 km². Entsteht am Nordwestrand des Weichbilds von Gschwend-Altersberg zum Hangwald an der Liaskante auf etwas unter  und fließt an Leukers vorbei.
 (Wenig kürzerer Quellast), von links bei Leukers auf etwa , 0,392 km. Entsteht wenige Schritte von der anderen Altersberger Quelle auf etwa .
 (Waldklingenbach vom Spielhof her), von links auf unter , 0,519 km. Entsteht östlich von Murrhardt-Spielhof am Waldrand der Haseläcker auf etwa . Ein etwas längerer Quellast kommt von Norden.
 (Waldklingenbach), von rechts auf etwa , 0,371 km. Entsteht im Osten des Gewanns Mad und Teilwald auf etwa .
 (Waldklingenbach durch den Spielwald), von links auf , 0,641 km. Entsteht vor der Nordostspitze des Sportplatzes beim Spielhof auf etwa .
 (Waldklingenbach), von links am Südrand von Murrhardt-Täle auf unter , 0,802 km. Entsteht im nördlichen Spielwald auf etwa .
  Speist unmittelbar vor seiner Mündung einen 0,0402 ha großen Teich, in den auch ein linker Seitenarm des Glattenzainbachs mündet.
 (Bach aus der Tiefen Klinge), von links am Ostrand von Täle auf etwa , 1,418 km. Entsteht an der K 1804 Spielhof–Fichtenberg-Hinterlangert auf etwa . Lange Grenze von Murrhardt zu Fichtenberg.
 (Waldklingenbach aus dem Süden), von links an der Nordnordwestkehre auf , 0,731 km. Entsteht im östlichen Mad und Teilwald auf etwa .
 (Waldbach aus der Giesklinge), von links auf , 1,053 km. Entsteht im Schönhart auf etwa .
 (Waldbach durch die Hirschklinge), von links auf etwa , 0,605 km. Entsteht auf etwa .

Mündung des Glattenzainbachs am Ostrand von Fichtenberg neben der Straße Hirschäcker auf etwa  von rechts und Süden in die untere Fichtenberger Rot.

Siedlungen am Lauf mit Gebietszugehörigkeiten
Nur die Namen in tiefster Schachtelungsstufe benennen Siedlungen am Bach.

 Ostalbkreis
 Gemeinde Gschwend
 Hengstberg (Einzelhof, mit Abstand rechts)
 Rems-Murr-Kreis
 Stadt Murrhardt
 Kirchenkirnberg (Dorf, fast nur links)
 Täle (Weiler, links)
 Landkreis Schwäbisch Hall
 Gemeinde Fichtenberg
 Glattenzainbach (Wohnplatz, rechts gegenüber Täle)
 Gewerbegebiet in den Hirschäckern (rechts)
 Neubaugebiet südlich der Rot (links)

Geologie
Der Glattenzainbach entspringt im Knollenmergel (Trossingen-Formation), sein Nebenbach zweiter Ordnung von Altenberg her sogar etwas höher in der lokal überlagernden Liaskappe um den Weiler. Diese Quellbäche erreichen bald den Stubensandstein (Löwenstein-Formation), aus dem sie ungefähr an der Trasse der L 1150 in die Oberen Bunten Mergel (Mainhardt-Formation) wechseln; hier beginnen die Läufe auch, sich steiler einzutiefen. Von hier bis zum Weiler Täle werden darauf recht schnell Kieselsandstein (Hassberge-Formation), Untere Bunte Mergel (Steigerwald-Formation) und Schilfsandstein (Stuttgart-Formation) durchläuft, dort betritt der Glattenzainbach den Gipskeuper (Grabfeld-Formation), in dem er bis zur Mündung verbleibt.

Im südlichen Teil des Einzugsgebietes liegt flächenhaft Stubensandstein, der sich auch beidseits des Tales im Osten auf der Hochfläche bis an den Rand des ostwärts laufenden Talstücks nach Täle fortsetzt, im Westen entlang der Wasserscheide sogar noch etwas weiter. Im Schönhart liegt flächenhaft Oberer Bunter Mergel, die übrigen Mittelkeuperschichten über dem Gipskeuper legen sich in fast überall nur schmalen Streifen um die Taleinschnitte des Glattenzainbachs und seiner größeren unteren Zuflüsse.

Der Auenlehmstreifen setzt wenig unterhalb der Kirchenkirnberger Kläranlage ein und begleitet als bis fast zuletzt recht schmales Band den Bach zur Mündung; auch in den unteren Tälern der größeren Zuflüsse unterhalb liegen diese Talfüllungen.

Das von rechts an der Kirchenkirnberger Kläranlage mündende Waldtal folgt einer geologischen Störungslinie, die sich jenseits des Glattenzainbachs wie seiner westlichen Wasserscheide noch weit nordwestlich fortsetzt in Richtung Fornsbach. Etwa parallel zieht 1 – 1,5 km im Südwesten eine weitere Störung, dazwischen liegt eine Tiefscholle, so dass also Kirchenkirnberg wie die Liaskappe um Altenberg, an deren Rand die höheren Quellen liegen, tektonisch tiefer als die Umgebung liegen. Dies kann zum hier großflächigen Erhalt der Liasschicht beigetragen haben, die weiter östlich schon weithin abgetragen ist.

Siehe auch
 Liste der Zuflüsse der Fichtenberger Rot

Weblinks

Einzelnachweise

Literatur
 "TK25": Topographische Karte 1:25.000 Baden-Württemberg Nord, als Einzelblatt Nr. 7024 Gschwend
 "GK50": Geologische Karte des Naturparks Schwäbisch-Fränkischer Wald 1:50.000, herausgegeben vom Landesamt für Geologie, Rohstoffe und Bergbau Baden-Württemberg, Freiburg i. Br. 2001

Weblinks
 Karte von Lauf und Einzugsgebiet des Glattenzainbachs auf:
 Karte des unteren Glattenzainbachs auf: , insbesondere mit den Teilkarten/Layers
 der Landesanstalt für Umwelt, Messungen und Naturschutz Baden-Württemberg (LUBW)
 "LUBW-FG10": Fließgewässer 1:10.000
 "LUBW-SG10": Stehende Gewässer 1:10.000
 "LUBW-GEZG": Gewässereinzugsgebiete
 des Landesamtes für Geologie, Rohstoffe und Bergbau des Landes Baden-Württemberg (LGRB)
 "LGRB-GÜK300": Geologische Übersichtskarte 1:300.000

Fließgewässer im Ostalbkreis
Gewässer in Gschwend
Fließgewässer im Rems-Murr-Kreis
Gewässer in Murrhardt
Fließgewässer im Landkreis Schwäbisch Hall
Gewässer in Fichtenberg

Glattenzainbach


آر بي جي-32 هو قاذف روسي من إنتاج شركة بازلت، ويتم حاليا إنتاجه في الأردن برخصة من شركة بازلت تحت اسم نشابالذي كان يطلق عليه سابقا أسم الهاشم  من خلال شركة جدارة الأردنية.  يعمل بعيارين 72 ملم و105 ويأتي المقذوف في حاوية يتم ربطها في القاذف وهي مستهلكة بينما القاذف نفسه يعاد تلقيمه. يبلغ مدى القاذف المباشر 200 متر وفي حالة الرمي القوسي فيصل لمدى 700 متر. للقاذف قدرة اختراق مقدرة بـ 750 ملم في ال RHA و1500 ملم في الخرسانة و3700 ملم في القرميد القاذف مصنوع من الفيبر جلاس المقوي وعمره العملي حتي 200 عملية إطلاق. يبلغ طول السبطانة 36 سم، كما يبلغ وزنه 3 كغ حيث يتميز المهداف البصري الداخلي بأنه قابل للطي. كما أن طوله 1.2 متر. يستطيع القاذف تدمير كل المدرعات الحديثة بالإضافة إلى تدمير المنشآت المحصنة والقوة الحية للعدو. ويتألف القاذف من قسمين اولهما هو قسم القذف المتعدد الاستخدام وثانيهما هو خراطيش مختلفة العيارات تستخدم مرة واحدة.

يملك نظام تصويب يضم حاسب باليستي صغير ومنظار يكبر حتي 2X (مملوء بالنيتروجين لمنع التضبيب) وقادف «الهاشم» هو نسخة روسية - أردنية محدثة من القاذفات المضادة للدبابات آر بي جي، تنتجه مؤسسة "بازالت" الروسية، ويعرف أيضاً باسم "آر بي جي 32.
كذلك، فإن قاذف «الهاشم»، الذي لا يزيد وزنه على 3 كيلوغرامات، هو ثمرة تعاون بين مهندسين روس وأردنيين، ويمكنه تدمير أي دبابة أو منشأة محصنة على بعد يصل إلى 700 متر، بواسطة قذيفة من عيار 72 ملم أو 105 ملم.

مراجع

أسلحة روسيا
صاروخ مضاد للدبابات
عتاد عسكري استحدث في عقد 2010
قاذفات الصواريخ

آر بي جي-32


El Club Deportivo Guadalajara Premier fue un equipo filial, sin derecho a ascenso, del Club Deportivo Guadalajara de la Primera División de México. Participó en el Grupo 1 de la Serie A de la Segunda División de México, la Liga Premier. Jugó sus partidos de local en las instalaciones de Verde Valle.

Historia
El 25 de mayo de 2015 se anunció que los 18 equipos de Primera División tendrían un equipo filial en la Liga Premier de la Segunda División, para que los jugadores que superen los 20 años de edad y ya no puedan participar en la categoría Sub-20 se mantengan activos. Tras esto, el equipo Chivas Rayadas dejó de existir y su lugar como filial de segunda división del Club Deportivo Guadalajara fue tomado por el Guadalajara Premier.

El 15 de mayo de 2019 se dio a conocer el fin del equipo de Liga Premier por parte de la directiva del Club Deportivo Guadalajara argumentando la búsqueda de otras opciones para la formación de los jugadores pertenecientes a la cantera del equipo.

Temporadas
Franquicia Chivas Rayadas

Referencias

Enlaces externos
 Club Deportivo Guadalajara Premier  en la página oficial de la Primera División de México
 Club Deportivo Guadalajara Premier en la página oficial de la Segunda División de México

Filiales del Club Deportivo Guadalajara
Equipos de fútbol desaparecidos de México

Club Deportivo Guadalajara Premier


Ratu Tevita Kapaiwai Lutunauga Uluilakeba Mara é um militar de carreira fijiano.

Família
Tevita Mara é filho do falecido Ratu Sir Kamisese Mara, antigo primeiro-ministro e presidente das Fiji. Sua irmã mais velha, Adi Koila Nailatikau, é casada com o presidente das Fiji, nomeado pelos militares, Ratu Epeli Nailatikau.

Carreira militar e fuga para Tonga
Ingressou no Exército em 1988 e passou a ocupar o posto de tenente-coronel a partir do início de 2006. Em 3 de fevereiro, foi nomeado chefe do Estado-Maior do Exército, sucedendo ao coronel Meli Saubulinayau, que era um parente próximo dele. Esta posição era a quarta mais alta nas Forças Armadas das Fiji. Mara ocupou o cargo por vários meses, antes de ser nomeado Comandante do Terceiro Regimento de Infantaria, uma posição-chave no Exército das Fiji, pois controla a divisão de infantaria, que tem cerca de 500 soldados armados.

Em maio de 2011 foi indiciado por motim e acusado de tentar derrubar o governo do Comodoro Frank Bainimarama. No entanto, fugiu das Fiji em 9 de maio de 2011 com a ajuda da Marinha Real Tonganesa, e foi declarado foragido pelo governo fijiano sob a Lei de Extradição. Mara divulgou um vídeo em 14 de maio criticando Bainimarima e o procurador-geral de Fiji, Aiyaz Sayed-Khaiyum. Ele posteriormente se reuniu com autoridades na Austrália e Nova Zelândia.

Tevita Mara tornou-se asilado e protegido do rei de Tonga George Tupou V - um parente distante do seu pai - o que resultaria em uma tensão diplomática entre Fiji e Tonga.

Militares das Fiji
Filhos de líderes nacionais

Tevita Mara


Los Seattle Sounders fueron un equipo de fútbol estadounidense profesional basado en Seattle, Washington. Se fundó en 1974, el equipo perteneció a la North American Soccer League donde jugó tanto Fútbol indoor como Fútbol de Campo. El equipo desapareció luego de la temporada 1983 de la NASL; años más tarde, en 1994, apareció una secuela en la USL, el Seattle Sounders.

Estadio

Los Sounders jugaron sus dos primeras temporadas en el Memorial Stadium para luego trasladarse al Kingdome. El 25 de abril de 1976, 58.218 espectadores observaron el partido entre los Seattle Sounders y los New York Cosmos en el primer acontecimiento deportivo sostenido en el Kingdome.

A partir de 1979 hasta 1982, el equipo también participó en tres temporadas de Fútbol indoor NASL, disputando sus juegos de local en el KeyArena at Seattle Center.

Jugadores destacados

 Jack Brand
 Boris Bandov
 Tony Chursky
 Leroy DeLeon
 Bobby Moore
 Mark Peterson
 Mike Stojanović
 Ian Bridge

Entrenadores
   John Best (1974-1976)
  Jimmy Gabriel (1977-1979)
  Alan Hinton (1980-1982)
  Everett Emery (1983)

Palmarés

Torneos nacionales
 Conferencia Pacífico de la NASL: 1977
 División Oeste (2): 1980, 1982

Torneos Extraoficiales
 Trans-Atlantic Cup (1): 1981.
 Europac Cup (1): 1982.

Referencias

Enlaces externos
 Seattle Sounders All-Time Player Roster
 GOALSeattle.com Sounders Online Museum
 Seattle Sounders en FunWhileItLasted.net

Equipos de fútbol desaparecidos de Estados Unidos
Equipos de fútbol fundados en 1974
Seattle Sounders FC
Equipos de fútbol desaparecidos en 1983
Equipos de la North American Soccer League

Seattle Sounders (NASL)


Le dème d'Íra, en  / Dímos Íras, est un ancien dème du district régional de Messénie, en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème d'Œchalie.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème dans le Péloponnèse
Ancien dème en Grèce
Messénie

Dème d'Íra