{{Infookvir nogometni klub
| ime kluba          = Policajac
| slika              =
| puno ime           = Fudbalski klub Policajac
| nadimak            = Žandari, Plavci, Kornjače
| godina osnivanja   = 1946.
| igralište          = SC MUP Makiš, Beograd
| kapacitet stadiona =
| trener             =
| liga               = Prva Beogradska liga - skupina A (v.)
| sezona             = 2015./16.
| plasman            = 11.
| trenutačna sezona  =
| igrači             =
| pattern_la1= |pattern_b1= |pattern_ra1= |pattern_sh1= |pattern_so1=
| leftarm1= |body1= |rightarm1= |shorts1= |socks1=
| pattern_la2= |pattern_b2= |pattern_ra2= |pattern_sh2= |pattern_so2=
| leftarm2= |body2= |rightarm2= |shorts2= |socks2=
| pattern_la3= |pattern_b3= |pattern_ra3= |pattern_sh3= |pattern_so3=
| leftarm3= |body3= |rightarm3= |shorts3= |socks3=
}}

FK Policajac Beograd (Policajac, FK Policajac; srpski Фудбалски клуб Полицајац je nogometni klub iz Beograda, Republika Srbija.

 O klubu
Klub je osnovan 1946. godine pod nazivom FK Milicionar, a za njega su uglavnom igrali djelatnici MUP-a Srbije. Od 1998. do 2001. igraju u Prvoj ligi SRJ. 2001. odustaju od natjecanja u drugoj ligi te se spajaju s "Radničkim" iz Obrenovca,
koji preuzima momčad i mjesto Milicionara, a Milicionar'' dalje nastavlja djelovanje pod nazivima 13. Maj i konačno Policajac.

Uspjesi

FNRJ / SFRJ
 III. Beogradska liga
 prvak: 1965./66.

SRJ / SiCG
 Druga savezna liga - Istok
 prvak: 1997/98.

Srbija
 Druga Beogradska liga - skupina "Dunav"
 prvak: 2012./13.

Poveznice
 FK policajac, facebok stranica
 srbijasport.net, FK Policajac beograd, profil kluba
 srbijasport.net, FK Policajac Beograd, rezultati po sezonama
 flashscore.com, Milicionar Beograd
 soccerway.com, Milicionar Beograd
 FK Radnički Obrenovac

Izvori
 futbolas.lietuvai.lt, FK Milicionar Beograd , pristupljeno 6. svibnja 2018.

Policajac

FK Policajac Beograd


ඉන්දියානු රූපවාහිනී ඇකඩමි සම්මාන (හෙවත් ITA සම්මාන) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු රූපවාහිනී ඇකඩමිය විසින් සංවිධානය කරනු ලබන වාර්ෂික අංගයකි.

නාළිකාවකට සම්මාන සංඛ්‍යාව

ප්‍රවර්ග
පහත ප්‍රවර්ග යටතේ සම්මාන ප්‍රදානය කෙරේ:

ජනතා තේරීම සම්මාන

ජනතා තේරීම (පිරිමි)

ජනතා තේරීම  (කාන්තා)

ප්‍රහසන සම්මාන

Best Actor - Comedy

Best Actress - Comedy

හොඳම රචක - ඓතිහාසික/මිත්‍යා නාට්‍ය

Best Director - Comedy

Best Serial Comedy

නාට්‍ය සම්මාන

හොඳම නළුවා - නාට්‍ය

හොඳම නිළිය - නාට්‍ය

Best Director - Drama

Best Serial - Drama

හොඳම ඓතිහාසික/මිත්‍යාමය කතාමාලාව

Best Thriller / Horror Serial

Best Actor in a Negative Role

Best Actress in a Negative Role

Desh ka Ladla/Ladli - Most Promising Child Star

Best Actor in a Supporting Role

Best Actress in a Supporting Role

Music/Films Show Awards

Best Anchor - Music/Films Show

Best Music & Film Based Show

Talk/Chat Show Awards

Best Anchor - Talk/Chat Show

Talk/Chat Show

Game/Quiz Show Awards

Best Anchor - Game/Quiz Show

Best Game/Quiz Show

News/Current Affairs show Awards

Best Anchor -  News/Current Affairs show

Best News/Current Affairs show

Best Reality Show

Best Television Event

Best Interstiatial/Filler

Best Mini Series

Best TV Documentary

Jury technical awards

Best Best Art Direction

Best Costumes

Best Dialogues

හොඳම සංස්කරණය

Best Lyricist

Best Singer

හොඳම කථාව

හොඳම ටෙලිකථාව

හොඳම තේමා සංගීතය/සංගීත පථය

Best Videography

හොඳම දෘශ්‍ය ප්‍රයෝග

Popular Awards

Desh Ka Sitara - Best Actor

දේශ් කී ධඩ්කාන් - හොඳම නිළිය

Desh Ka Dharavahik - Best Serial

නාළිකා සම්මාන

හොඳම නාළිකාව
 2013 - ස්ටාර් ප්ලස්
 2014 - ස්ටාර් ප්ලස්
 2017 - ස්ටාර් ප්ලස්

හොඳම හින්දි පුවත් නාළිකාව
 2013 - ආජ් තක්
 2014 - ආජ් තක්
 2015 - ආජ් තක්
 2017 - ආජ් තක්

හොඳම ඉංග්‍රීසි පුවත් නාළිකාව
 2013- සීඑන්එන්-අයිබීඑන්
 2014 - ටයිම්ස් නව්

විශේෂ සම්මාන

GR8! වසරේ රංගවේදියා - පිරිමි

GR8! වසරේ රංගවේදියා - කාන්තා

ITA ගෞරව ලුලිය

ආශ්‍රේයයන්

 01
ඉන්දියානු රූපවාහිනී සම්මාන

ඉන්දියානු රූපවාහිනී ඇකඩමි සම්මාන


An Platycaulos mahonii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nicholas Edward Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hans Peter Linder och C.R.Hardy. An Platycaulos mahonii in nahilalakip ha genus nga Platycaulos, ngan familia nga Restionaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. m. humbertii
 P. m. mahonii

Mga kasarigan

Platycaulos

Platycaulos mahonii


Jacobus Franciscus "Jim" Thorpe (Meskvakice: Wa-Tho-Huk; 28 Mayıs 1888 - 28 Mart 1953), Amerikalı sporcu. Modern spor dünyasının çok yönlü atletlerinden birisi sayılmaktadır. Olimpiyatlarda pentatlon ve dekatlon dallarında altın madalya sahibi olan, Amerikan futbolunda kolej ve profesyonel liglerde yıldız oyunculuk, Amerika Ulusal Beyzbol Ligi'nde (Major League Baseball) oyunculuk ve basketbolda kariyer yapmış bir sporcudur. Olimpiyatlarda yarışmadan önce, İkinci Beyzbol Liginde iki sezon profesyonel olarak oynadığı ortaya çıkınca amatör yarışma kurallarına aykırı olması nedeniyle madalyalarını kaybetmiştir. Ancak ölümünden otuz yıl sonra 1983'te bu madalyalar tekrar verilmiştir.

Çocukluğu ve gençliği
Thorpe'un doğumu, tam adı ve etnik kökeni hakkında oldukça farklı bilgiler bulunmaktadır. Kesin olarak bilinen Thorpe'un Yerli Toprakları'nda doğduğudur ancak doğum sertifikası bulunamamıştır.

Thorpe 28 Mayıs 1888'de ABD'de Oklahoma eyaletinin Prague şehri yakınlarında doğduğu iddia edilmektedir. Tam adının James Francis Thorpe olduğu söylense de bu kanıtlanamamıştır. Vaftiz sertifikasında adı "Jacobus Franciscus Thorpe" olarak kaydedilmiştir.

Annesinin ve babasının etnik kökeni farklı gruplardan gelmektedir. Babası Hiram Thorpe'un İrlandalı bir babası ve Sac ve Fox Ulusu'ndan yerli bir annesi vardı. Annesi Charlotte Vieux'nün babası Fransız, annesi ise büyük Sac savaşçısı şef Black Hawk'un (Kara Atmaca) soyundan gelen bir yerli idi. Sac ve Fox olarak yetiştirilen Thorpe'un yerli dilindeki adı Parlak Yol anlamına gelen Wa-Tho-Huk idi. Sac ve Fox Ulusu'nda gelenek olduğu üzere Thorpe doğumu sırasında meydana gelen bir olaydan esinlenerek adlandırılmıştı. Doğduğu kulübeye giden yolu güneş ışığının aydınlatması üzerine kendisine bu isim verilmiştir. Bazı bilgilere göre Hiram Thorpe'un beş karısı ve toplam 19 çocuğu olmuştu ve bu çocukların en az on biri Vieux'dendi. Katolik olan annesi Thrope'u inançlı olarak yetiştirmiştir.

Thorpe ikiz kardeşi Charlie ile birlikte Stroud, Oklahoma'daki yerli okuluna gitti. Dokuz yaşındayken kardeşi Charlie zatürreden öldü. Okula kardeşinin yardımıyla devam eden Thorpe kardeşinin ölümünden etkilendi ve birkaç kere okuldan kaçtı. Bunun üzerine Hiram Thorpe oğlunu bir daha kaçmaması için Lawrence, Kansas'ta şu anda Haskell Yerli Ulusları Üniversitesi adıyla bilinen okula gönderdi. İki yıl sonra annesinin ölümüyle birlikte depresyona giren Thorpe, babasıyla birkaç kez tartıştıktan sonra okuldan kaçarak bir at çiftliğinde çalışmaya başladı.

1904 yılında babasının yanına dönen Thorpe Carlisle, Pensilvanya'da bulunan Carlisle Yerli Endüstri Meslek Okulu'na girmeye karar verdi. Bu okulda iken Amerikan futbol tarihinin başlarında en nüfuzlu koçlardan biri olan Glenn Scobey "Pop" Warner ile çalıştı. Aynı yılın sonlarına doğru Hiram Thorpe'un ölmesi üzerine Thorpe bir kere daha okulu bıraktı. Birkaç yıl çiftlikte çalıştıktan sonra Carlisle'a geri dönerek atletizm kariyerine başladı.

Yıldızı yükseliyor

Söylentilere göre Thorpe atletik kariyerine 1907'de Carlisle'da atletizm pistinden geçerken üzerindeki elbiselerle hazırlıksız olarak 1,75 metrelik sıçrayışla okulun yüksek atlamacılarını geçmesiyle başlamıştır. Bunun doğru olup olmadığı bilinmez ama kaydedilmiş en erken atletizm sonuçları 1907 yılına aittir. Thorpe, atletizmin yanı sıra Carlisle'da Amerikan futbolu ve beyzbol, lacrosse (raket benzeri sopalarla oynanan bir tür çim hokeyi) ve hatta dans takımlarına da katılmıştır.

Ulusal anlamda ilk olarak 1911 yılında okulunun futbol takımında farklı pozisyonlarda oynayarak dikkati çekti. Carlisle'ın Harvard takımını yendiği 18-13'lük maçta takımının tüm sayılarını Thorpe yapmıştır. Sezonu 11-1 tamamlayan Carlisle sonraki sezon Thorpe'un 25 "touchdown" ve 198 sayısıyla (12 maçta) ulusal kolej şampiyonasına katılmıştır. Carlisle'ın 1912 yılındaki karşılaşmaları içinde, West Point karşısındaki etkileyici 27-6'lık galibiyet dikkat çeker. Thorpe'un yaptığı 92 yardalık touchdown takım arkadaşının yapmış olduğu penaltı yüzünden iptal edilmiş ancak Thorpe bir sonraki oyunda 97 yardalık bir touchdown yapmayı başarmıştır. Thorpe 1911 ve 1912 yıllarında Amerikan ulusal karmasına seçilmiştir.

O maç sırasında, daha sonra ABD başkanı olacak olan Dwight Eisenhower Thorpe'u engellemeye çalışırken dizini incitmiştir. Eisenhower 1961 yılında yaptığı bir konuşmada Thorpe'tan şöyle sözetmiştir: "Zaman zaman doğuştan üstün yeteneklere sahip insanlarla karşılaşırız. Aklıma Jim Thorpe geliyor. Hayatında bir kere bile antrenmana çıkmamıştır ama bugüne kadar gördüğüm futbol oyuncularından daha iyi oynayabilirdi."

Futbol, Thorpe'un en sevdiği spordu ve hep öyle kaldı., Atletizm pistine ara sıra çıkıp yarışıyordu. Yine de Thorpe asıl ününü atletizm ile kazanmıştır.

Olimpiyat kahramanı
İsveç'in başkenti Stokholm'de yapılan 1912 Yaz Olimpiyatları'nda programa iki yeni atletizm dalı konmuştu: Pentatlon ve dekatlon. 1906 Yaz Olimpiyatları'nda antik Yunan oyunlarındakine benzer bir pentatlon karşılaşması yapılmıştı ancak 1912 yılında pentatlon karşılaşmaları uzun atlama, cirit atma, 200 metre kısa mesafe koşu, disk atma ve 1500 metre koşu dallarından oluşturulmuştu.

1880 yılından beri ABD'de yapılmasına ve St. Louis'deki 1904 Yaz Olimpiyatları'nda bir çeşit dekatlon karşılaşması yer almasına rağmen dekatlon karşılaşmaları atletizm içinde yeni bir daldı ve Olimpiyatlardaki dekatlon ABD versiyonundan farklıydı. Carlisle atletizm takımında birçok dalda yarışan Thorpe gibi çok yönlü bir atlet için bu iki yeni karşılaşma, biçilmiş kaftandı. Dolayısıyla Thorpe hem pentatlon hem de dekatlon için ABD Olimpiyat Seçmeleri'ne katıldı.

Üç karşılaşmayı kazanarak Doğu Bölgesi Seçmeleri'ni kolayca kazanan Thorpe aralarında daha sonra Uluslararası Olimpiyat Komitesi Başkanı olacak Avery Brundage'in de bulunduğu pentatlon takımına seçildi. Dekatlon takımı için yalnızca birkaç aday olması nedeniyle seçmeler iptal edildi. Thorpe ilk ve tek dekatlon karşılaşmasına Olimpiyatlarda katılacaktı.

Thorpe'un Olimpiyatlardaki karşılaşma programı oldukça doluydu, çünkü pentatlon ve dekatlonun yanı sıra uzun atlama ve yüksek atlama dallarında da yarışıyordu. İlk karşılaşma pentatlon dalındaydı ve beş farklı dalın dördünü önde bitiren Thorpe 1912 yılından önce hiç yarışmadığı cirit atmada üçüncü geldi. Yarışma sonuçları karşılaşmalardaki sıralama puanlarına göre belirlense de, elde edilen derecelere göre de puanlama yapılıyordu. Thorpe kendinden sonra gelen Norveçli rakibi Ferdinand Bie'nin 400 puan önünde 4041.530 puan ile pentatlonda birinci geldi.

Pentatlonda altın madalya kazandığı gün, yüksek atlama finallerine katılmaya da hak kazandı. Finalde dördüncü olan Thorpe uzun atlamayı da yedinci olarak bitirdi. Thorpe'un son karşılaşması olan dekatlonda favori ev sahibi Hugo Wieslander idi. Ancak Thorpe'un karşısında varlık gösteremeyen Wieslander karşılaşmayı 700 puan geriden tamamladı. Thorpe on dalın dördünde birinci geldi.

O zamanki âdetlere göre madalyalar atletlere oyunların kapanış töreninde veriliyordu. İki altın madalyanın yanı sıra Thorpe dekatlon için İsveç Kralı V. Gustav ve pentatlon için Rus Çarı II. Nikolay tarafından verilen iki ayrı başarı ödülünü de kazandı. Kral Gustav'ın Thorpe'a ödülünü verirken "Bayım, siz dünya üzerindeki en büyük atletsiniz," dediği ve Thorpe'un da "Teşekkürler Kral" dediği söylenmektedir.

Thorpe'un başarısı ülkesinde de dikkatleri çekti ve dönüşünde New York şehrinin ünlü Broadway bulvarında konfetilerle karşılandı. Thorpe daha sonraları bu karşılamayı şöyle anlatmıştır: "İnsanların çığlık çığlığa adımı haykırdıklarını duydum ve yalnızca bir kişinin nasıl bu kadar dostu olabileceğini anlayamadım."

Thorpe, 1912 Olimpiyatlarında atletizmin yanı sıra ABD atletlerinden oluşan iki takımın yaptığı iki beyzbol gösteri karşılaşmasının birine de katılmıştır. Tüm dünyanın daha sonra öğreneceği üzere bu Thorpe'un beyzbolu ilk denemesi değildi.

Profesyonelliğinin ilanı
1913 yılında, Olimpiyatlara katılan atletlerin amatör olması konusunda çok katı kurallar bulunmaktaydı. Yarıştıkları için para ödülü alanlar, spor öğretmenleri ve daha önce profesyonellere karşı yarışmış olanlar amatör sporcu sayılmıyor ve Olimpiyatlara katılmalarına izin verilmiyordu.

1913 Ocak ayının sonlarına doğru ABD gazeteleri, Thorpe'un daha önce profesyonel beyzbol oynadığı hakkındaki iddiaları yayımladılar. İlk olarak hangi gazetenin bu iddiayı gündeme getirdiği belli olmasa da bulunabilen en erken baskı Providence Times gazetesine aittir; ancak iddiaların önce Worcester Telegram gazetesinde yayımlandığından sözedilir. Hakikaten de Thorpe 1909 ve 1910 yıllarında Rocky Mount, Kuzey Carolina'da Doğu Carolina Ligi'nde profesyonel beyzbol oynamış ve bunun karşılığında da az miktarda para almıştır.

Kamuoyu Thorpe'un geçmişiyle çok ilgilenmediyse de, Amatör Atletizm Birliği (Amateur Athletic Union – AAU) ve özellikle Birliğin sekreteri James E. Sullivan bu olayı çok ciddiye almıştır. Thorpe Sullivan'a yarı-profesyonel olarak beyzbol oynadığını bildiren bir mektup göndermiştir:

...Yalnızca basit bir Yerli okul çocuğu olduğum ve böyle şeyler hakkında bir şey bilmediğim gerçeği nedeniyle kısmen mazur görülmeyi umuyorum. Hakikaten de yanlış bir şey yaptığımı bilmiyordum çünkü bildiğim birçok kolej öğrencisinin yaptığını yapıyordum ancak onlar kendi isimlerini kullanmamışlardı...

Mektubunun hiçbir faydası olmadı ve AAU geçmişe yönelik olarak Thorpe'un amatörlüğünü kaldırmaya karar verdi ve IOC'nin de aynı şekilde davranmasını önerdi. Aynı yıl içinde IOC oybirliğiyle Jim Thorpe'un tüm Olimpiyat madalyalarını, ödüllerini ve unvanlarını geri almayı kararlaştırdı ve onu profesyonel sporcu ilan etti.

Thorpe para karşılığında oynamış olsa da diskalifiye edilmesi kuraldışıydı. 1912 Olimpiyatları'nın kural kitapçığında herhangi bir karşı çıkmanın Oyunların kapanış töreninden sonra 30 gün içinde yapılması gerektiği belirtilmişti. İddiaların gazetelerde yayımlanması 1913 Ocak ayında yani Stokholm Oyunlarının bitişinden altı ay sonraya denk gelmektedir. AAU ve IOC görevlilerinin bu kuraldan haberi olmadığı ya da bilerek dikkate almadıkları anlaşılmaktadır. Ayrıca Olimpiyat Oyunlarından çok önce Thorpe'un amatör statüsünün sorgulandığı ancak 1913 yılında bu iddialarla karşı karşıya kalana kadar AAU tarafından dikkate alınmadığı hakkında bazı kanıtlar da bulunmaktadır.

Bu olayın Thorpe için tek olumlu yanı, profesyonel olduğunun ilanından sonra Amerika Ulusal Beyzbol Ligi'ndeki takımlardan teklifler almasıdır.

Beyzbol, Amerikan futbolu ve basketbol

1913 yılında New York Giants beyzbol takımıyla anlaşan Thorpe üç sezon boyunca fasılalarla dış saha oyuncusu olarak görev yaptı. 1916 sezonunda hiç maça çıkmayan Thorpe 1917 yılında beyzbol oynamak için Giants takımına geri döndü ancak sezonun başlarında Cincinnati Reds takımına satıldı.,Aynı sezonun sonlarına doğru Giants takımına geri satılan Thorpe 1918 yılında da Giants takımında aralıklı olarak oynadı. 21 Mayıs 1919 tarihinde de Pat Ragan ile takas edilerek Boston Braves takımına katıldı. Sıradan bir beyzbol kariyeri geçiren Thorpe 91 sayı yaptı bunun 82'sini vurucu olarak yapmıştır ve 289 oyundaki vuruş ortalaması 0,252'dir. 1922 yılına kadar ikinci liglerdeki takımlarda beyzbol oynamaya devam etmiştir.

Aynı dönemde Thorpe Amerikan futbolunu da bırakmamıştır. 1915 yılında Canton Bulldogs takımıyla kontrat yapan Thorpe, maç başına o dönem için çok fazla sayılabilecek bir rakam olan 250 dolara anlaşmıştır. Başarılı olan takım 1916, 1917 ve 1919'da şampiyonluklar kazanmıştır. 1920 yılında Bulldogs takımı Amerikan Profesyonel Amerikan Futbolu Birliği'ni (American Professional Football Association – APFA) oluşturan on dört takımdan biri olmuştur. Bu birlik iki yıl sonra Amerikan Ulusal Futbol Ligi'ne (National Football League – NFL) dönüşmüştür. Thorpe, Canton takımında oynamaya ve aynı zamanda takımı çalıştırmaya devam ederken APFA'nın ilk başkanı seçilmiştir. 1921'den 1923'e kadar, Thorpe La Rue, Ohio'da tamamen Amerikan Yerlilerinden oluşan Oorang Indians takımı için oynadı.

Thorpe 1920 ile 1928 yılları arasında altı değişik takım için oynadıysa da hiçbir şampiyonluk takımında yer alamamıştır. 52 NFL maçı oynadıktan sonra 41 yaşında iken profesyonel Amerikan futbolunu bırakmıştır.

Thorpe spor dünyasında aktif olmaya devam etti. Son zamanlarda basketbolda da kariyer yaptığına dair kanıtlar vardır. "Jim Thorpe ve Dünyaca Ünlü Yerlileri" adı altında iki yıl boyunca (1927-1928) New York, Pensilvanya ve Marion, Ohio'da kasaba kasaba dolaşmışlardır. Hayatının bu dönemine ait çok az kayda rastlanması nedeniyle 2005 yılına kadar Thorpe'un biyografisini yazanlar basketbol kariyerinden habersizdi.

Yaşamının son dönemi ve ölümü
Thorpe, Carlisle'da tanıdığı Iva Miller ile 1913 yılında evlendi. Çiftin dört çocuğu olmuştur: Jim Jr. (2 yaşında öldü), Gale, Charlotte ve Grace. Thorpe'un zaman zaman çok fazla içki içmesi çiftin 1924 yılında boşanmalarının büyük ihtimalle ana sebebidir.

Thorpe 1926 yılında Freeda Kirkpatrick ile evlenmiş. ve dört oğlu olmuştur: Carl, William, Richard, ve John. Spor yaşamı sona erdikten sonra Thorpe ailesini geçindirmek için çabalamıştır. Spor dışında çalışmayı zor bulan Thorpe hiçbir zaman bir işte uzun süre tutunamamıştır. Büyük Buhran'ın da işleri zorlaştırması Thorpe'un işten işe geçmesine neden olmuştur. Çeşitli sinema filmlerinde figüran olarak yer almış, özellikle de kovboy filmlerinde Yerli şefi rolünü oynamıştır. Ayrıca inşaat işçiliği, bar fedailiği de yapmış ve 1945 yılında kısa bir süre ticari yük taşıyan gemilerde tayfa olarak çalışmıştır. Bundan dört yıl önce de eşi Thorpe'tan boşanmıştır.

1950'lere gelindiğinde beş parasız kalan Thorpe dudak kanseri nedeniyle hastaneye yatırıldı.

Üç yıl sonra, üçüncü eşi Patricia Askew ile Lomita, Kaliforniya'daki karavan evinde akşam yemeği yerken üçüncü kalp krizini geçirmiş, suni teneffüs ile kısa süre için hayata döndürüldükten sonra bilincini yeniden kaybetmiş ve 28 Mart 1953 günü 65 yaşında ölmüştür.

Öldükten sonra
Thorpe'un üçüncü eşi Patricia, küçük Pensilvanya kasabası Mauch Chunk'un umutsuz bir şekilde iş olanaklarını artırmaya çalıştığını duyunca kasaba ile bir anlaşma yaptı. Thorpe'un cenazesini satın alan kasaba onun adına bir anıt dikti ve kasabanın adını Jim Thorpe olarak değiştirdi. Üzerinde İsveç Kralı V. Gustav ile konuşmasının yazılı olduğu anıt hâlâ kasabadadır.

Thorpe basından da büyük ilgi görmüştür. 1950 yılında Associated Press tarafından spor yazarları arasında yapılan ankete göre Thorpe 20. yüzyılın ilk yarısının en büyük atleti seçilmiştir. Aynı dönemde başka bir ankette de en iyi Amerikan futbolu oyuncusu seçilmiştir. 20. yüzyılın sonuna doğru Jim Thorpe adı hafızalardan silinmeye başladıysa da "yüzyılın atleti" sıralamalarının çoğunda hâlâ üst sıralarda yer almaktaydı.

1951 yılında Thorpe henüz hayatta iken, ünlü Kazablanka filminin yönetmeni Michael Curtiz yönetmenliğinde Burt Lancaster'ın başrolü oynadığı Jim Thorpe: All-American adlı film çekilmiştir. 1931 yılında film haklarını MGM'e 1.500 dolar karşılığı satan Thorpe'un filmden hiçbir kazancı olmamıştır.

1963 yılında Jim Thorpe NFL'in en büyük onur ödülü olan Profesyonel Amerikan Futbolu Anı Evi'ne kabul edildi. Her ne kadar Anı Evi'ne alınan ilk oyuncu olduğu söylense de aslında ilk alınan oyuncu Chicago Bears takımının kurucusu, sahibi, koçu ve oyuncusu olan George Halas'tır. Anı Evi'nde ayrıca oyuncunun bir heykeli de bulunmaktadır.

1986 yılında Jim Thorpe Ödülü Kolej Amerikan futbolunda en iyi geri savunma oyuncusuna verilmeye başlandı.

1999 yılında en son oyununun üzerinden 81 yıl, ölümünün üzerinden 46 yıl geçmiş olmasına rağmen, The Sporting News gazetesinin En Büyük 100 Amerikan Futbolu Oyuncusu listesinde 88. sırada yer almıştır. NFL kurulmadan önce profesyonel futbol oynayıp da listeye alınan tek oyuncudur.

Unvanların geri verilmesi
Yıllar boyunca, çoğu, Thorpe'un hayattaki yedi çocuğundan birisi tarafından başlatılan, Olimpiyat unvanlarının geri verilmesi yönünde birçok girişim yapılmıştır. Bunların arasında en ısrarlı olanı, Robert Wheeler ve Florence Ridlon'un girişimidir. Sonuç olarak hem AAU hem de Amerika Birleşik Devletleri Olimpiyat Komitesi'nin (United States Olympic Committee -USOC) kararlarını değiştirmesinde ve Thorpe'a 1913 yılından önceki amatör statüsünün iadesinde başarılı olmuşlardır.

1982 yılında, Jim Thorpe Vakfı'nı kurmuş ve ABD Kongresi'nin desteğini de almışlar ve bu destekle birlikte 1912 yılında Thorpe'un diskalifiye edilmesinin 30 günlük sürenin dışında yapıldığı kanıtlarını da göstererek, Thorpe'a unvanlarını iade etmek için daha önce hiçbir girişim yapmamış olan IOC'nin de dikkatini çekmeyi başardılar.

1982 yılının Ekim'inde IOC İcra Kurulu Thorpe'a unvanlarının geri verilmesini karara bağladı. Ancak sıra dışı bir kararla Bie ve Wieslander ile birlikte birinci ilan edildi. 18 Ocak 1983'te yapılan bir törenle Thorpe'un çocuklarından ikisi olan Gale ve Bill'e hatıra madalyaları sunulmuştur. Orijinal madalyalar müzelere girdiyse de çalınmıştır ve hâlâ kayıptır.

Okuma listesi
 The Best of the Athletic Boys: The White Man's Impact on Jim Thorpe, Jack Newcombe, 1975.
 Jim Thorpe, the Legend Remembered, Rosemary Kissinger Updyke, 1997
 In the Matter of Jacobus Franciscus Thorpe, The 1912 Olympic Games - Results for All Competitors in All Events, with Commentary içinde, Bill Mallon and Ture Widlund, 2002.
 The Complete Book of the Summer Olympics (Sydney 2000 Edition) David Wallechinsky, 2000.
 Jim Thorpe: The World's Greatest Athlete Robert W. Wheeler, 2003
 History Detectives: The Jim Thorpe Ticket PBS, 2005.

Dış bağlantılar
 Pro Football Hall of Fame: Jim Thorpe'un üye profili
 College Football Hall of Fame: Jim Thorpe'un üye profili
 Findagrave: Jim Thorpe
 Jim Thorpe Association
 Thorpe'un filmografisi IMDb.com
 Thorpe'un MLB istatistikleri baseball-reference.com
 Jim Thorpe, Pensilvanya kasabasının resmî web sitesi
 Thorpe Basketbol Takımı New York Times 29 Mart 2005
 History Detectives: The Jim Thorpe Basketball Ticket
 Jim Thorpe'un ABD Olimpiyat takımı biyografisi
 Jim Thorpe'un IOC biyografisi

Kaynakça

Notlar

Kaynakça
 Bird. Elizabeth S. Dressing in Feathers: The Construction of the Indian in American Popular Culture, Boulder: Westview Press. 1996 ISBN 0-8133-2667-2
 Bloom, John. There is a Madness in the Air: The 1926 Haskell Homecoming and Popular Representations of Sports in Federal and Indian Boarding Schools, ed. in Bird. Boulder: Westview Press. 1996
 Elfers, James E. The Tour to End All Tours, Nebraska: University of Nebraska Press, 2003 ISBN 0-8032-6748-7
 Gerasimo, Luisa and Whiteley, Sandra. The Teacher's Calendar of Famous Birthdays. McGraw-Hill, 2003 ISBN 0-07-141230-1
 Hoxie, Frederick E. Encyclopedia of North American Indians New York: Houghton Mifflin Books, 1996 ISBN 0-395-66921-9
 Jeansonne, Glen. A Time of Paradox: America Since 1890. Rowman & Littlefield, 2006 ISBN 0-7425-3377-8
 Landrum, Dr. Gene. Empowerment: The Competitive Edge in Sports, Business & Life, Brendan Kelly Publishing Incorporated, 2006 ISBN 1-895997-24-0
 Lincoln, Kenneth and Slagle, Al Logan. The Good Red Road: Passages into Native America, University of Nebraska Press, 1997 ISBN 0-8032-7974-4

 Magill, Frank Northen. Great Lives from History. New York: Salem Press, 1987 ISBN 0-89356-529-6
 Miller, Jeffrey J. Buffalo's Forgotten Champions, Xlibris Corporation, 2004 ISBN 1-4134-5005-9
 Neft, David S., Cohen, Richard M., and Korch, Rick. The Complete History of Professional Football from 1892 to the Present. New York: St. Martin's Press, 1994 ISBN 0-312-11435-4
 O'Hanlon-Lincoln, Ceane. Chronicles: A Vivid Collection of Fayette County, Pennsylvania Histories, Mechling Bookbindery. 2006 ISBN 0-9760563-4-8
 Rogge, M. Jacque, Johnson, Michael, and Rendell, Matt. The Olympics: Athens to Athens 1896–2004, Sterling Publishing. 2004 ISBN 0-297-84382-6
 Schaffer, Kay and Smith, Sidonie. The Olympics at the Millennium: Power, Politics and the Games, Rutger University Press, 2000 ISBN 0-8135-2820-8
 Watterson, John Sayle. College Football: history, spectacle, controversy, Johns Hopkins University Press, 2000 ISBN 0-8018-7114-X

1888 doğumlular
Oklahoma doğumlu basketbolcular
Oklahoma doğumlu beyzbolcular
Oklahoma doğumlu erkek oyuncular
1953 yılında ölenler
Amerikalı dekatletler
Amerikalı beyzbolcular
Amerikalı denizciler
Fransız asıllı Amerikalılar
İrlanda asıllı Amerikalılar
Amerikalı Amerikan futbolcuları
Sac ve Fox kişileri
1912 Yaz Olimpiyatları atletleri
Amerikalı pentatletler
Kalp krizinden ölenler
Amerikalı erkek atletler
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı Roma Katolikleri
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek basketbolcular
Kızılderili asıllı Amerikalılar
Tek yumurta ikizleri
Amerikalı Olimpiyat atletleri
Amerikalı ikizler
İkiz sporcular
Akron Buckeyes beyzbolcuları
Boston Braves beyzbolcuları
Amerikalı erkek dansçılar
1912 Yaz Olimpiyatları beyzbolcuları
Canton Bulldogs antrenörleri
Canton Bulldogs futbolcuları
Chicago Cardinals futbolcuları
Cincinnati Reds beyzbolcuları
Cleveland Indians futbolcuları
Fayetteville Highlanders beyzbolcuları
Harrisburg Senators beyzbolcuları
Hartford Senators beyzbolcuları
Jersey City Skeeters beyzbolcuları
New York Giants (NL) beyzbolcuları
New York Giants futbolcuları
Newark Indians beyzbolcuları
Oorang Indians futbolcuları
Portland Beavers beyzbolcuları
Toledo Mud Hens beyzbolcuları
Worcester Boosters beyzbolcuları
Amerikalı Olimpiyat beyzbolcuları

Jim Thorpe


Das English Masters 1983 im Badminton fand vom 12. bis 15. Oktober 1983 in Warrington, England, statt.

Finalresultate

Referenzen
 http://newspapers.nl.sg/Digitised/Page/straitstimes19831017.1.38.aspx
 https://badmintonmuseet.dk/wp-content/uploads/2019/07/1983_09.pdf

Badminton 1983
1983
Sportveranstaltung in Warrington

English Masters 1983


Seasons in the Abyss, thrash metal grubu Slayer'ın beşinci stüdyo albümü. 9 Ekim 1990'da Def American Records etiketiyle yayınlandı. Albümün kayıtları Ocak 1990'da Hit City West, Hollywood Sound'da başladı ve Haziran'da Los Angeles, Kaliforniya'daki Record Plant'te tamamlandı.

Parça listesi

Kadro
 Tom Araya - bas, vokal
 Jeff Hanneman - gitar
 Kerry King - gitar
 Dave Lombardo - davul

American Recordings albümleri
1990 albümleri
Slayer albümleri
Thrash metal albümleri
Yapımcısı Rick Rubin olan albümler

Seasons in the Abyss


Frumbyggjar Kanada eru þeir frumbyggjar Ameríku sem búa innan landamæra Kanada. Þeir skiptast nánar í frumþjóðirnar, inúíta og Métisa. Áður var algengt að vísa til frumbyggja sem "indíána" og "eskimóa" en þessi hugtök eru minna notuð í Kanada nú til dags og þykja almennt niðrandi.

Almennt er talið að landnám manna í Ameríku hafi átt sér stað fyrir um 14.000 árum og að fyrstu mennirnir hafi komið þangað um landbrú yfir Beringssund frá Síberíu. Elstu minjar um fornindíána í Kanada hafa fundist í Old Crow Flats og Bluefish Caves. Samfélög frumbyggja einkenndust af föstum bústöðum, landbúnaði og víðtækum viðskiptatengslum. Sum menningarsamfélög frumbyggja voru horfin af sjónarsviðinu á 15. öld og hafa uppgötvast við fornleifarannsóknir.

Talið er að frumbyggjar Kanada hafi verið milli 200.000 og 2 milljónir þegar Evrópumenn komu þangað. Talan 500.000 er notuð af Konunglegri nefnd um málefni frumbyggja sem viðmið. Í kjölfar landnáms Evrópumanna fækkaði frumbyggjum um 40 til 80% og sumar  frumþjóðir, eins og Beóþúkkar, hurfu alveg. Fækkunin stafaði bæði af sjúkdómum sem Evrópumenn fluttu með sér (eins og inflúensu, mislingum og bólusótt) og frumbyggja skorti ónæmi gegn, átökum við landnema og stjórnvöld þeirra, og landráni sem takmarkaði aðgang frumbyggja að náttúruauðlindum sem þeir höfðu áður nýtt sér til viðurværis.

Þrátt fyrir átök voru samskipti frumbyggja Kanada við evrópska Kanadabúa oftast friðsamleg. Frumþjóðirnar og Métisar (afkomendur frumbyggja og evrópskra Kanadabúa) léku lykilhlutverk í nýlendustofnun Evrópubúa í Kanada, sérstaklega með því að aðstoða skinnakaupmenn og landkönnuði í skinnaversluninni. Samskipti Bresku krúnunnar og frumþjóðanna hófust á nýlendutímanum en Inúítar höfðu minna af evrópskum landnemum að segja framan af. Frá lokum 18. aldar hófu evrópskir Kanadabúar að reyna að aðlaga menningu frumþjóðanna að þeirra eigin menningu. Þetta náði hápunkti á 19. og 20. öld þegar kerfi heimavistarskóla var komið upp af ríkisstjórn Kanada þar sem börn frumbyggja voru neydd til að dveljast fjarri fjölskyldum sínum og taka upp evrópska siði og venjur, um leið og þau máttu þola margvíslegt ofbeldi og misnotkun af hálfu starfsliðs skólanna. Sérstakri sáttanefnd var komið á fót af ríkisstjórninni 2008 til að ræða viðbrögð og mögulegar bætur handa þessum börnum. Þessi mál komust í hámæli aftur 2021 þegar stórar fjöldagrafir með líkum hundraða barna komu í ljós við marga af þessum heimavistarskólum.

Samkvæmt manntali frá 2016 voru frumbyggjar Kanada 1.673.785 talsins, eða 4,9% landsmanna, þar af töldust 977.230 til frumþjóða, 587.454 Métisar og 65.025 inúítar. 7,7% af íbúum Kanada undir 14 ára aldri eru frumbyggjar. Það eru yfir 600 aðgreindir hópar frumbyggja með eigin menningu, tungumál og listir sem njóta viðurkenningar kanadískra stjórnvalda. Með sérstökum þjóðhátíðardegi frumbyggja er framlagi frumbyggja til sögu og menningar Kanada fagnað sérstaklega.

Margt fólk af frumbyggjaættum hefur náð langt í kanadísku þjóðlífi og stuðlað að því að menning frumbyggja sé orðin ríkur þáttur í sjálfsmynd Kanadabúa. Árið 2021 varð Mary Simon varð fyrsti frumbygginn til þess að gegna embætti landstjóra Kanada.

Tilvísanir

Frumbyggjar Norður-Ameríku
Saga Kanada
Kanadísk menning

Frumbyggjar Kanada


(192439) Cílek, denumire internațională (192439) Cilek, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
192439 Cílek este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Jana Tichá și Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 1,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 192001-193000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

192439 Cílek


දෙවිවරු ඇතැයි විශ්වාස නොකිරීම, දෙවිවරු ඇතැයි යන විශ්වාසය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හෝ නියත ලෙසම දෙවිවරු නැතැයි යන විශ්වාසය අදේවවාදය නම්වේ. මෙය දේවවාදය නොහොත් "අඩුම වශයෙන් එක් දෙවියෙක්වත් ඇත" යන විශ්වාසයට ප්‍රතිවිරුද්ධ විශ්වාසයයි. දෙවියන් විශ්වාස නොකිරීමට තර්ක ලෙසින් සාක්ෂි මද වීම, නපුරේ ගැටලුව, අසංගත ප්‍රකාශන පිළිබඳ තර්කය ආදිය දැක්විය හැක. අදේවවාදීන් ප්‍රකාශ කරන්නේ සියලුම දෙනා උපදින්නේ අදේවවාදීන් ලෙස බවත්, ඒ නිසා දෙවියන් ඇතැයි ඔප්පු කළ යුත්තේ දෙවියන් ඇතැයි පවසන පුද්ගලයින් විසින් බවය. සියලුම අදේවවාදීන් හට කිසියම් නිශ්චිත දෘෂ්ඨිවාදයක් හෝ පිළිපැදිය යුතු නිශ්චිත නීති පද්ධතියක් නොමැත.

ඉතිහාසය
දෙවියන් නැතැයි යන සංකල්පය ක්‍රිස්තු පූර්ව 5වන සියවසයේදී ග්‍රීසියේ ආරම්භවූ මතයක් බව විශ්වාස කරේ. ඇතැම් ග්‍රීකයින් දෙවියන් වැඳීම ප්‍රතික්ෂේප කලබව සඳහන්වෙයි. ක්‍රිස්තු පූර්ව හයවන සියවයේදී භාරත සමායේද අදේවවාදී අදහස් පැවතුණි. එකල සිටි පූර්ණ කස්සප, අජිතකේෂකම්බල, පකුද කච්චායන, මක්ඛලීගෝසාල, සංජයබෙල්ලට්ඨි පුත්ත වැනි ශාස්තෲවරු අදේවවාදී අදහස් දැරූබව සාමඥඵල සූත්‍රයේ දැක්වේ. බුදු දහම තුල දේවවාදයක් පිළිගන්නා අතර දෙවියන් වැනි ඕපපාතික ජීවීන් නැතැයි පිළිගැනීම මිත්‍යා දෘෂ්ටියක්ලෙස බුදු දහමේ දක්වේ. කෙසේ වෙතත් අදේවවාදී අදහස් අපරදිග සමාජයේ ආරම්භ වන්නේ 16 වන සියවස වන විටයි. මෙම අවදියේ ආගම අභිබවා විද්‍යාව ක්‍රමයෙන් ඉස්මතුවන්නට විය. සාම්ප්‍රධායික කතොලික ආගම ජනතාව අතරින් ප්‍රතික්ෂේප වන්නට පටන් ගත් අතර ප්‍රොතෙස්තන්තවාදී අදහස් වර්ධනය විය. ආගමික මත දැවි විවේචනයට ලක් කරමින් නව දාර්ශනිකයන් බිහිවිය. අතීයේදී ආගමික මතවාදවලට එරෙහිව අදහස් පලකළ පුද්ගලයන්ට දරුණු දඩුවම් විඳීමට සිදුවිය. උදාහරණ ලෙස යුරෝපයේ විසූ දාර්ශනිකයෙකු වූ ලුචීනියෝ වනීනි අධර්ම මර්දණාධිකරණය මගින් පණ පිටින් පුළුස්සා මරා දමන ලදී. විද්‍යාවට ඉස්මතුවීමට ඉඩනොදී මිත්‍යාව තුල ගිල්වා තැබුන ලෝකය ක්‍රමයෙන් යුරෝපීය පුනරුද සමයත් සමග නව පණක් ලබා අවධිවිය. හේගල්, කාල් මාක්ස්, විලැමිදීර් ලෙනින්, ෆෙඩ්රික් එංගල්ස් වැනි සමාජවාදී දාර්ශනිකයන් අදේවවාදී මතදැරූ අතර ආගම විසින් මානව සමාජය බෙදා වෙන්කර ඇතිබවපෙන්වා දුන්හ. බොහෝ සමාජවාදී රජ්‍යයන් තුල නිරාගමික අදේවවාදී අදහස් ප්‍රචලිත විය. සමාජවාදී පාලකයන් ආගමට මුල්තැනදීම සිදු නොකළහ. ඇතැම් සමාජවාදී රාජ්‍යයන් තුල ආගම ඇදහීම හා ඉගැන්වීම තහනම් විය. ලොව ප්‍රථම අදේවවාදී රජ්‍ය වන්නේ ඇල්බේනියාවයි.

නිර්වචන
අදේවවාදය නිශ්චිත ලෙස අර්ථකථනය කිරීම අපහසු වන්නේ දෙවියන් වැනි වචන වල නිර්වචනයක් ගැන නිශ්චිත එකඟත්වයක් නොමැති නිසාය. අදේවවාදය යනු හුදෙක්ම දෙවියන් විශ්වාස නොකිරීම ද නැතහොත් දෙවියන් නැතැයි යනුවෙන් නිශ්චිතව පැවසීම ද යන්න ද මතභේදාත්මක කරුණකි. අතීතයේ දී රෝමානුවන් රෝමානු දෙවිවරුන්ව නොඇදහූ ක්‍රිස්තියානුවන්ව අදේවවාදීන් ලෙස හැඳින්වූහ. නමුත් ක්‍රමයෙන් මෙම නිර්වචනය බිඳවැටුනු අතර පසු කාලයේදී ඕනෑම ආකාරයේ දේව සංකල්පයක් නොඅදහන්නන් අදේවවාදීන් ලෙස හඳුන්වන ලදි.

ධනාත්මක සහ ඍනාත්මක
ඇන්තනී ෆ්ලූ සහ මයිකල් මාටින් වැනි දාර්ශනිකයන් අදේවවාදය,

 ධනාත්මක (නොහොත් ශක්තිමත්/දැඩි) අදේවවාදය, සහ
 ඍනාත්මක (නොහොත් දුර්වල/මෘදු) අදේවවාදය

ලෙසින් වෙන් කර දක්වා ඇත. ධනාත්මක අදේවවාදය යනු 'දෙවියන් නැතැයි' යනුවෙන් පැහැදිළිව ප්‍රකාශ කිරීමයි. ඍනාත්මක අදේවවාදය යනු පැහැදිළිව 'දෙවියන් නැතැයි' යනුවෙන් නොපැවසූවත් දෙවියන් විශ්වාස ද නොකිරීම යි. මෙම ප්‍රවර්ගීකරණයට අනුව දේවවාදීන් නොවන සියලු දෙනාම ධනාත්මක හෝ ඍනාත්මක අදේවවාදීන් වෙයි.

මතවාද

දර්ශනය

ආගම
ඇතැම් ආගම් තුල ඉගැන්වෙන්නේ එක් දෙවියකු පමණක් සිටින බවයි. එවැනි ඒක දේවවාදී ආගම් වලට අනුව ඒම දෙවියාට අසීමික සර්වබලධාරී බලයක් ඇතැයි කියැවේ. ඔහු හැර වෙනත් දෙවියන් නැති බව පැවසේ. කතෝලික, ක්‍රිස්තියානි, ඉස්ලාම්, යුදෙව් වැනි ආගම්ව මෙම ඒක දේවවාදී ඉගැන්වීම් පවතී. ඇතැම් ආගම් තුල සර්වබලධාරී දෙවියකු හා තවත් දෙවිවරු පවතින බව ඉගැන්වේ. උදාහරණ ලෙස හින්දු ආගම තුල මහා බ්‍රහ්මයා නම් සර්වබලධාරී දෙවියකු ගැන පැවසෙන අතර තවත් දේව කොට්ඨාසද පවතින බව ඉගැන්වේ. ඇතැම් ආගම් තුල සර්වබලධාරී දේව සංකල්පය මුළු මනින්ම ප්‍රතික්ෂේප කරන අතර දෙවියන් නම්න් හැදින්වෙන සත්ව නිකායක් ගැන කියැවේ. උදාහරණ ලෙස බුදු දහම දැක්විය හැකිය. පූර්ණ කස්සප වැනි ආගමික නායකයන්ගේ අදහස අනුව පෙර බවයක් හෝ යළි උපතක් නැති බවත් එම නිසා දෙවියන් වැනි ඕපපාතික සත්වයන් නැති බවත්ය.

ව්‍යාප්තිය

බලන්න මේවා

මූලාශ්‍ර
අදේවවාදය

අදේවවාදය


Lithgow er en by i New South Wales i Australien. Byen blev grundlagt i 1870 og havde i 2011 en befolkning på 11.143.

Eksterne henvisninger

Byer i New South Wales

Lithgow (New South Wales)


Ornithischia er en uddød gruppe af primært planteædende dinosaurer, der var karakteriseret af et bækkenparti, der minder om fuglenes. Navnet Ornithischia ('med fuglebækken') afspejler denne lighed, idet det er afledt af de oldgræske ord  (), der betyder "fra en fugl" og  (), flertal , der betyder "hofteled". Fugle er dog kun fjernt i familie med denne gruppe, da fugle er theropoder.

Velkendte ornithischier omfattes af grupperne ceratopsier (fx Triceratops), Thyreophora (fx Stegosaurus og Ankylosaurus), pachycephalosaurer og ornithopoder. Der er stærk evidens for, at visse grupper af ornithischier levede i flok, ofte opdelt efter alder, hvor unge individer dannede egne flokke, adskilt fra de voksne. Nogle var i det mindste delvist dækket af hår- eller fjerlignende pels, og der er meget debat om det kan have været primitive fjer hos Tianyulong, Psittacosaurus og Kulindadromeus.

Klassificering
Ornithischia bliver defineret som alle dinosaurer, der er tættere beslægtet med Triceratops horridus Marsh, 1889 end med både Passer domesticus (Linnaeus, 1758) og Saltasaurus loricatus Bonaparte & Powell, 1980. Som det ses af kladogrammerne nedenfor består gruppen Genasauria af Thyreophora og Neornithischia. Thyreophora omfatter Stegosauria (som den pansrede Stegosaurus) og Ankylosauria (som Ankylosaurus). Neornithischia omfatter flere basale taksa: Marginocephalia (Ceratopsia og Pachycephalosauria) og Ornithopoda (inklusiv andenæbsøgler (hadrosaurer) som Edmontosaurus). Cerapoda er et relativt nyt koncept (Sereno, 1986).

Kladogrammet nedenfor følger en analyse fra 2009 af Zheng et al. Alle testede medlemmer af Heterodontosauridae danner en polytomi.

Kladogram efter Butler et al., 2011. Ornithopoda inkluderer Hypsilophodon, Jeholosaurus og andre.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dinosaurer

Ornithischia


The Restionaceae, also called restiads and restios, are a family of flowering plants native to the Southern Hemisphere; they vary from a few centimeters to 3 meters in height. Following the APG IV (2016): the family now includes the former families Anarthriaceae, Centrolepidaceae and Lyginiaceae, and as such includes 51 genera with 572 known species. Based on evidence from fossil pollen, the Restionaceae likely originated more than 65 million years ago during the Late Cretaceous period, when the southern continents were still part of Gondwana.

Description
The family consists of tufted or rhizomatous, herbaceous plants belonging to a group of monocotyledons that includes several similar families, such as the sedges, rushes, and grasses. They have green, photosynthetic stems and leaves that have been reduced to sheaths. Their flowers are extremely small and in spikelets, which in turn make up the inflorescences. Male and female flowers are on separate plants and, like grasses, are wind-pollinated.

Distribution
Plants in the family are distributed on all the southern continents - South America (1 sp., Apodasmia chilensis), Africa south of the Equator and including Madagascar (about 330 spp.) and Australia (about 150 spp.) - in New Zealand (four spp.) and widely distributed in Southeast Asia (one sp.). They are often dominant elements of the flora in the Mediterranean climates of South Africa and Western Australia. They are the defining family in the Western Cape fynbos plant community. The South American species is very similar to one of the New Zealand species, leading to the conjecture that it might have crossed the Pacific in the last 30 million years. The distribution of restios in Africa is irregular, with the same single species occurring in Madagascar, the Democratic Republic of the Congo, Tanzania, and Malawi, while a different species is found in the Chimanimani Mountains of eastern Zimbabwe. Four species are found in the Natal Drakensberg, one of which spills over into Mpumalanga and Limpopo provinces. The vast majority of species, though, are to be found in the Cape Floristic Region and particularly plentiful on hard sandstone formations. The center of diversity lies in the Kogelberg, where more than a third of all Restionaceae may be found. Restionaceae are grown in Kirstenbosch, Cape Town's National Botanical Gardens.

A number of the largest African species have become popular as garden ornamentals in many parts of the world, some being useful as accent plants similar to small species of bamboo, but with pendant stems of greater delicacy. Also, many smaller species offer a great variety of decorative features and deserve horticultural attention.

Taxonomy
The family Restionaceae has been recognized by most taxonomists. The APG II system of 2003 (unchanged from the APG system, 1998), recognizes this family and assigns it to the order Poales, in the clade commelinids of the monocots. The Cronquist system of 1981 also recognized this family and placed it in the order Restionales, in the subclass Commelinidae in class Liliopsida in division Magnoliophyta.

Genera
, Kew's Plants of the World Online lists the following 48 genera in the family Restionaceae:

References

External links
 Multi-access key to the Western Australian Restionaceae

Poales families
Extant Maastrichtian first appearances
Dioecious plants

Restionaceae


Die 2. Challenges de la Marche Verte  fanden vom 16. bis zum 18. Februar 2012 in der marokkanischen Westsahara statt und führte durch die neun Provinzen Tiznit, Assa-Zag, Guelmim, Semara, Boujdour, Laâyoune, Tarfaya, Tan-Tan und Dakhla.

Die Serie von drei Radsport-Eintagesrennen wurde vom königlichen marokkanischen Radsportverband (FRMC) in Zusammenarbeit mit der Radsportliga der Sahara organisiert war Teil der UCI Africa Tour 2012, wo die einzelnen Rennen jeweils in die Kategorie 1.2 eingestuft waren. Die drei Wettbewerbe waren zusammengenommen 420 Kilometer lang. Alle Rennen begannen in El Aaiún, wo auch das letzte Rennen endete. Ursprünglich sollten die Challenges de la Marche Verte schon Anfang November 2011 stattfinden, wurden dann aber kurzfristig in den Februar 2012 verlegt, wo sie den Auftakt des internationalen afrikanischen Radsportjahrs bildeten.

Das Teilnehmerfeld bestand aus zwölf nordafrikanischen und europäischen Mannschaften zu je sechs Fahrern.

Das erste Rennen der Challenges de la Marche Verte war der Grand Prix Sakia El Hamra am 16. Februar und wurde in El Aaiún gestartet. Nach 170 Kilometern erreichten die Fahrer die Ziellinie in Boujdour. 35 von 58 Fahrern erreichten das Ziel.

Das zweite Rennen der Challenges de la Marche Verte war der Grand Prix Oued Eddahab am 17. Februar. Auf dem Programm stand eine 100-Kilometer-Strecke zwischen El Aaiún und Tarfaya in Marokko, die auch durch den Ort Tah führte. 47 von 58 Fahrern erreichten das Ziel.

Das dritte und letzte Rennen der Challenges de la Marche Verte war der Grand Prix Al Massira am 18. Februar. Gestartet wurde der Wettbewerb in El Aaiún auf dem Foum El Ouad. Nach 140 Kilometern erreichten die Fahrer das Ziel, das ebenfalls in El Aaiún lag. 36 von 58 Fahrern erreichten das Ziel.

Ergebnisse
Grand Prix Sakia El Hamra

Grand Prix Oued Eddahab

Grand Prix Al Massira

Weblinks
 Vorbericht auf der Webseite des Königlich-Marokkanischen Radsportverbandes (französisch)
  (englisch)

Radrennen 2012
Sportveranstaltung in Westsahara
UCI Africa Tour 2012
Straßenradrennen

Les Challenges de la Marche Verte 2012


Satılay Hanım - Türk ve Altay mitolojisinde Fesat Tanrıçası. Ruh hastalıklarına ve intiharlara sebebiyet verir. Çaresiz, umutsuz insanları intihar etmeleri için kandırır. Kötülüklere neden olur. Uzun ve dağınık saçları vardır. Görüntüsü ürperticidir. Çıplak ayakları ile sessizce gezer. Gönderdiği kötü ruhların musallat olduğu kişiler aymazlığa ve kendini bilmezliğe düşerler. Uslarını doğru kullanamazlar.

Satılay Sibirya Türklerinin, özellikle Yakutların Tengricilik inancında, bir kötülük ruhu ya da tanrıçasıdır. Diğer Çor ruhları gibi, o da insanlara ruh hastalıkları ve kendini bilmezlik getirir.

Etimoloji
(Sat) kökünden türemiştir. Satmak fiili ile aynı kökene sahiptir. Olumsuz anlamlar içerir.

Kaynakça
 Türk Söylence Sözlüğü, Deniz Karakurt, Türkiye, 2011 (OTRS: CC BY-SA 3.0)

Ayrıca bakınız
 Türk mitolojisi
 Tengricilik

Türk mitolojisi
Türk tanrıçaları

Satılay


Most na Bublinu na rječici Vrljici u selu Zmijavcima, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Datacija gradnje: 1890. do 1950. godine. Most na Bublinu se nalazi na rijeci Vrljici u općini Zmijavci u Imotskom polju. Polovicom 19. st. je izgrađena Petrovića mlinica, a krajem 19. st. kameni most. Izvorno je imao pet lukova, a sredinom 20. st. je proširen za jedan luk prema mlinici. Lukovi leže na izduženim pravokutnim kamenim nosačima s klinovima za razbijanje riječne bujice. Veze između mosta, korita rijeke i puta učvršćene su kamenim potpornim zidovima. Most je dugačak 23,40 m, a kolna površina s parapetima je široka oko 4,85 m. Most je lijep primjer inženjerske arhitekture u Imotskom polju s kraja 19. st., povijesna građevina funkcionalno i estetski srasla s obližnjom mlinicom i prirodnom okruženjem u skladnu cjelinu.

Zaštita
Pod oznakom Z-7065 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene komunalne i tehničke građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Zmijavcima
Cestovni mostovi u Hrvatskoj

Most na Bublinu na Vrljici


Le Neptune (, romanisé en R-360 Neptune) est un missile de croisière anti-navire ukrainien développé par le Bureau d'études Luch.

Sa conception est basée sur le missile anti-navire soviétique Kh-35, avec une portée et une électronique considérablement améliorées. Le système est conçu pour détruire ou mettre hors de combat les navires de guerre de surface et les navires de transport d'un déplacement allant jusqu'à , se déplaçant soit en convoi, soit seuls.

Le système est entré en service dans la marine ukrainienne en mars 2021.

Développement
Le missile a été révélé pour la première fois à l'exposition « Armes et sécurité 2015 » à Kiev.

Selon des informations de sources ouvertes, les premiers éléments de vol du missile de croisière ont été fabriqués au printemps 2016. La production des systèmes de missiles avancés a eu lieu en coopération avec d'autres entreprises ukrainiennes, notamment Artem Luch GAHK, , Motor Sich (moteur à double flux MS-400), Ioujmach, Lviv LORTA et autres appareils électroniques radar, Vyshneve ZhMZ Vizar Kiev et autres.

Les premiers tests du système ont été effectués le , en présence du secrétaire du Conseil de la sécurité nationale et de la défense d'Ukraine Oleksandr Tourtchynov. À la mi-2017, les missiles Neptune ont été testés en même temps que les essais du complexe de missiles Vilkha. Cependant, contrairement au Vilkha, les résultats des tests et les capacités du Neptune n'ont pas été rendus publics. Selon le service de presse du Conseil de défense et de sécurité nationale  d'Ukraine, les premiers essais en vol réussis du missile ont eu lieu le . Le , le missile a réussi à toucher une cible à une distance de  lors de tirs d'essai dans le sud de l'oblast d'Odessa. Le , le missile a de nouveau été testé avec succès, touchant des cibles lors d'essais près d'Odessa. Selon le président Petro Porochenko, le système Neptune serait livré à l'armée ukrainienne en .

Après le retrait des États-Unis et de la fédération de Russie du Traité sur les forces nucléaires à portée intermédiaire, l'Ukraine a annoncé qu'elle envisageait de développer des missiles de croisière à portée intermédiaire. Les analystes considéraient un missile Neptune à portée étendue comme un candidat pour un tel effort.

L'Ukraine a signé un mémorandum avec l'Indonésie sur la conclusion d'un contrat pour la fourniture d'un certain nombre de missiles Neptune, reporté pour la première fois en . Ainsi, l'Indonésie pourrait devenir le premier acheteur étranger de Neptune, selon Defence Express qui se référe à l'entreprise publique "Société spécialisée dans le commerce extérieur "Progres"", filiale d'.

En , la marine ukrainienne obtient les premières unités du RK-360MC Neptune.

Historique opérationnel

Le 13 avril 2022, lors de l'invasion russe de l'Ukraine, le croiseur Moskva, navire amiral de la flotte russe en Mer noire, est touché par deux missiles Neptune, entraînant une explosion de munitions.

Pour le ministère russe de la Défense une déclaration fait état d'un incendie qui a  fait exploser des munitions et note que  l'équipage a été entièrement évacué.

Le 14 avril 2022, le croiseur Moskva coule en mer noire, non loin de la Crimée.

Caractéristiques
Une fois déployé, un système de défense côtière Neptune comprend un lanceur mobile basé sur un camion USPU-360, quatre missiles, un véhicule de transport/rechargement TZM-360, un véhicule de commandement et de contrôle RCP-360 et un véhicule cargo spécial. Le système est conçu pour fonctionner jusqu'à  à l'intérieur de la zone littorale.

Un missile Neptune avec son moteur-fusée mesure  de longueur, avec une aile rigide en forme de croix. Les missiles Neptune sont conçus pour être logés dans des conteneurs de transport et de lancement (TLC) mesurant 5,3 par 0,6 mètres. Le système a une portée maximale d'environ . Un seul missile pèse , dont 150 pour l'ogive.

Galerie d'images

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Atmaca
 Babur
 Exocet
 Harpoon
 Kh-35
 RBS-15
 RK-55

Liens externes
 Дослідна протикорабельна ракета «Нептун» (Україна. 2016 рік)

Missile antinavire
Défense et sécurité en Ukraine

R-360 Neptune


An elf is a mythological creature, originally from Germanic mythology.

Elf or Elves may also refer to:

Entertainment

Fictional entities
 Christmas elf
 Elves in fiction, of the fantasy genre:
 Elf (Dungeons & Dragons)
 Elf (Middle-earth), in J. R. R. Tolkien's work
 Elves (Discworld), in Terry Pratchett's work
 House-elf, a magical creature in Harry Potter

Film, television and media
 Elf (film), a 2003 American Christmas comedy film
 Elf (musical), based on the film
 Elf (band), an American band
 Elf (album), their 1972 album
 Elves (film), a 1989 American horror film
 Lego Elves, a toy line and media franchise that began in 2015
 Elves (TV series) a 2021 Danish television series

Politics
 Earth Liberation Front, an international environmentalist political group
 Environmental Life Force, an American radical environmental group
 Eritrean Liberation Front, a main independence movement in Eritrea
 Essential Living Fund, an English welfare assistance scheme
 European Liberal Forum, a think-tank
 European Liberation Front, a neo-fascist group

Science and technology
 Electron localization function
 ELVES, a type of upper atmospheric lightning
 Enceladus Life Finder, a proposed NASA astrobiology mission to Saturn's moon Enceladus
 Extremely low frequency, electromagnetic radiation (radio waves) with frequencies from 3 to 30 Hz
 Eretis, a genus of butterfly
 Microtia elva, a species of butterfly

Computing
 COSMAC ELF, a single-board computer kit based on the RCA 1802 microprocessor
 Executable and Linkable Format (.elf), a file format for executable files
 Extended Log Format, a text format for web server log files
 Elf, a tablet in the NOVO7 series

Vehicles
 Ekolot JK 01A Elf, a Polish motorglider
 Isuzu Elf, a truck model
 Riley Elf, an automobile
 USS Elf (SP-81), a United States Navy patrol boat
 Elf (yacht), an American racing yacht
 Pesa Elf, a Polish electric multiple unit
 Elf, a tugboat taken into British Empire service as Empire Belle

Organisations
 Elf Aquitaine, a French oil company
 ELF Corporation, a Japanese eroge game studio
 Elvish Linguistic Fellowship, an organization that studies the invented languages of J. R. R. Tolkien
 Endangered Language Fund, an American linguistic group
 Environmental Law Foundation, a British charity
 Estonian Nature Fund, an environmental organization
 European Lacrosse Federation
 European League of Football, a professional American football league based in Europe
 Eyes Lips Face, an international cosmetics brand

Other uses
 English as a lingua franca

See also
 ALF (disambiguation)
 Elfin (disambiguation)
 Elph (disambiguation)

Elf (disambiguation)


ES est le deuxième album studio de la chanteuse française Imen Es, sorti le  chez le label Fulgu Prod.

Genèse
En plus de devenir pour la première fois maman, l'artiste a signé un des hits de l'année avec Essaie encore. Premier extrait de son deuxième album ES, ce titre sur le thème de la jalousie illustre son aptitude à comprendre les situations de la vie de tous les jours et à les retranscrire en morceaux universels. Il a été certifié disque d'or. Explorant également la place de la femme dans la société, la révélation de Sevran confirme ici son éclectisme en combinant pop, R&B et chanson dans des refrains hautement fédérateurs.

Liste des titres

Titres certifiés en France

 Essaie encore
 Fantôme

Clips vidéo

 Essaie encore :
 Fantôme :

Classements et certification

Classements hebdomadaires

Certification
{| class="wikitable sortable"
!Pays
!Certification
!Ventes certifiées
|-
|  (SNEP)
|
| ‡

Notes et références

Liens externes

Album musical sorti en 2021
Album certifié disque d'or en France

ES (album)


Geraldine Sue Page (født 22. november 1924, død 13. juni 1987) var en amerikansk teater- og filmskuespiller.

Geraldine Page var datter af en læge. Hun begyndte sin skuespillerkarriere ved at optræde med forskellige teatergrupper og fik sit gennembrud på scenen i 1952 i en mindeværdig præstation med en off-Broadway-teatertrup i Summer and the Smoke.

Geraldine Page havde stor succes på scenen såvel som film, men hun optrådte uregelmæssigt og blev berømt for at afvise roller, der ikke passede hendes smag eller humør.

Hun blev nomineret til en Oscar otte gange, før hun endelig modtog prisen i 1985 for sin rolle som en aldrende enke i The Trip to Bountiful.

Fra 1963 indtil sin død var hun gift med skuespilleren Rip Torn.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra Missouri
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar for bedste kvindelige hovedrolle

Geraldine Page


Suat Yalaz (1 Ocak 1932; Çiçekdağı, Kırşehir - 2 Mart 2020), Türk çizgi romancı, film yönetmeni, senarist ve yapımcı.

Yazıp çizdiği çizgi roman Karaoğlan ile tanınmıştır. Karaoğlanı yapımcı, senaryo yazarı ve yönetmen olarak yedi kez de sinemaya aktardı.

 Hayatı
1 Ocak 1932 tarihinde Kırşehir ilinin bir ilçesi olan Çiçekdağı'nda doğdu. Memur çocuğu olduğu için, gençliğinin ilk yılları Denizli, Adana ve Kayseri illerinde geçti. İlk karikatürü, 16 yaşındayken Erciyes Postası gazetesinde yayınlandı.

Yüksek tahsilini İstanbul'da Güzel Sanatlar Akademisi'nde tamamladı. Öğrencilik yıllarında günlük gazete ve haftalık mizah dergilerinde yeni akım karikatüristlerinden biri olarak dikkat çekti. 1960'ta Akşam gazetesinde  Abdullah Ziya Kozanoğlu'na ait Kızıltuğ adlı romanın uyarlamasını çizmesi büyük ilgiyle karşılanmasının ardından, 1963 yılında Karaoğlanı yarattı. Bu ona hem basında yayıncılık hem de en büyük tutkusu olan sinema alanında yapımcılık ve yönetmenlik kapısını açtı. Karaoğlanın maceraları 1 Nisan 1963 tarihinden itibaren haftalık çizgi roman dergisi olarak yayımlanmaya başladı.

Kendi firması adına sekiz film yaptıktan ve Yeşilçam'da 10 yıldan fazla süren bir tarihi macera filmleri çığırı açtıktan sonra 1971 yılında gittiği Fransa'da ''Karaoğlanı 7 yıl süreyle yayınlattı. Fransa'da Fransızca olarak "Kebir" adıyla, bir ara da "Changor" adıyla çıkan Karaoğlan daha çok Fransa ile kültürel bağları bulunan Cezayir, Fas ve Tunus gibi Kuzey Afrika ülkelerinde rağbet gördü. Bu arada Suat Yalaz farkına varmadan Paris'e yerleşmiş oldu. Türkiye ile bağlantısını hiç kesmeyen sanatçı, hem Avrupa'nın en ünlü yayınevleriyle hem de Türkiye'nin en büyük gazeteleriyle çalışmalarını sürdürdü.

2000'li yıllarda sanatçının başyapıtı Karaoğlanın Lâl Kitap tarafından 57 kitaplık bir serisi yayımlandı. 2006 yılında kendisinin bir başka çizgi roman kahramanı olan Son Osmanlı Yandım Ali filme alındı ve sinemaya aktarıldı.

PTT Genel Müdürlüğü 2006 yılında Karaoğlan adına 4 dizilik pul koleksiyonu çıkardı. Böylelikle Suat Yalaz, Cumhuriyet tarihinde Cemal Nadir Güler'in Amcabeyi, Turhan Selçuk'un Abdülcanbaz'''ından sonra yarattığı çizgi kahramanı pul üstüne taşınarak devlet tarafından onurlandırılan üçüncü çizgi roman sanatçısı unvanını aldı.

Kalp rahatsızlığı nedeniyle 2 Mart 2020 tarihinde öldü.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 imdb sayfası - Suat Yalaz profili
 Suat Yalaz'ın resmi web sitesi

1932 doğumlular
Çiçekdağı doğumlular
2020 yılında ölenler
İstanbul ilinde hastalıktan ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Türk karikatüristler
Türk çizgi romancılar
Türk film yönetmenleri
20. yüzyıl Türk senaristleri
21. yüzyıl Türk senaristleri
Türk film yapımcıları
Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü sahipleri
Fransa'daki Türk gurbetçiler

Suat Yalaz


La  (« Journal de botanique de Nouvelle-Zélande ») est une revue trimestrielle fondée en 1963.

Historique
Le premier numéro de la revue paraît en mars 1963.

Administration et ligne éditoriale
Le  est une revue scientifique à comité de lecture. Les sujets qu'elle publie portent sur la botanique, mais aussi la mycologie et la phycologie. L'aire d'étude comprend bien évidemment la Nouvelle-Zélande, mais aussi l'Australie, l'Afrique australe, l'Amérique du Sud et de manière plus générale l'Hémisphère sud.

En 2022, le rédacteur en chef est Christopher Lusk.

Notes et références

Liens externes

Revue de botanique
Presse écrite en Nouvelle-Zélande
Titre de presse créé en 1963

New Zealand Journal of Botany


විලියම් රොබින්සොන් 'අයිරිෂ් ජාතික ප්‍රයෝගික වැවිලි කරුවකු වන අතර ඔහු
මාද්‍යවේදීයකු ලෙසද ප්‍රසිද්දියට පත්ව සිටියේය .  ඔහු උපත ලද්දේ 1838 ජූලි 5 වන අතර 1935
මැයි  17 වන දින මිය යන ලදී.

විලියම් රෝබින්සෝන්


Santinen est une île du golfe de Finlande de Kallahti à Helsinki en Finlande.

Géographie
Santinen une île privée à Kallahti dans le quartier de Vuosaari.
Elle fait partie de l'esker sous-marin Kallahdenharju.
Le sol et les plages sont principalement constitués de sable et de gravier.

La superficie de l'île est de .
Il y a actuellement six villas sur l'île qui datent principalement des années 1960 et 1970.

Histoire
L'île et sa grande villa du début du  ont appartenu dans les années 1930 au  célèbre pilote de Zeppelin allemand, le comte Magnus von Platen-Hallermund.

Après la Seconde Guerre mondiale, l'île en tant que propriété allemande est cédée à l'union soviétique aux termes du traité de Paris.
L'URSS a d'abord loué l'île avec ses bâtiments au Parti communiste de Finlande et l'a vendue à la Ligue démocratique du peuple finlandais (SKDL) après la mort de Staline.
En 1960, la SKDL l'a vendue et le nouveau propriétaire l'a découpée en parcelles et a démoli la villa.

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Archipel d'Helsinki

Liens externes

Île du golfe de Finlande
Île d'Helsinki
Vuosaari

Santinen


5.56×45mm NATO (resmî NATO adlandırması 5.56 NATO, ), 1970'lerin sonunda Belçika'da FN Herstal tarafından geliştirilen jantsız, darboğazlı ara-kartuş ailesinden bir tüfek mermisidir.

7.62×51mm NATO mm'lik mermilerin büyük olması ve geri tepmesinin daha yüksek olması nedeniyle 5.56 mm'lik mermilere geçildi. Bu merminin ortaya çıkmasının diğer amaçları; düşmanı öldürmeden yaralı bir şekilde bırakmak ve düşman askerlerinin yaralı ile ilgilenirken zaman kaybetmesini sağlamak, 7.62×51mm NATO mühimmatından daha küçük olması sebebi ile daha fazla merminin askerler tarafından taşınmasını sağlamaktır. Kısaca bir askerin normal koşullarda taşıyabileceği 7.62×51mm NATO'nun iki katı kadar 5.56 taşıyabilir ayrıca verdiği zararın da avantajı çok daha üstün sayılabilir.

Bu kalibre tam anlamıyla bir piyade tüfeğinin ideal kalibre özelliklerini taşımakta ve üstünlüğü Vietnam Savaşı ve sonrası kanıtlanmış durumdadır. Günümüzde üretilen yeni piyade tüfeklerinin çoğu bu mühimmat için üretilmektedirler ancak serviste olan birçok keskin nişancı tüfeği, daha kesin sonuçlar güttüğü ve daha uzak mesafelerde tam etki oluşturması gerektiği için küçük ve hafif olan bu kalibre yerine 7.62×51mm NATO mühimmatıyla donatılmış durumdadır.

Balistik performans
Birleşik Devletler ordusunun saldırı tüfeklerinde kullanılan standart mühimmat olan M855'in 4 g ağırlığındaki çekirdeği 508 mm'lik M16 namlusuyla ateşlendiğinde 943 m/s'lik (meter/second) çıkış hızı ve 1787 J çıkış enerjisi elde edilir.

Yapısı

.22LR kalibresi söz konusu bu merminin çapından yalnızca 0.06mm daha küçük olmasına rağmen, çok daha küçük bir kovan dolayısıyla daha az barut ve çok daha küçük bir çekirdek içermektedir.
.223 Remington 5.56x45mm'nin atası olarak kabul edilir ve söz konusu fişekten %25 daha az basınca sahiptir. 5.56x45mm NATO 430 MPa (62,367 psi)basınca sahiptir.

Kullanan silahlar

 Türkiye Mehmetçik-1
Türkiye SAR223P
Türkiye SAR56
Türkiye KCR556
Türkiye MPT55
 Avustralya Steyr AUG F88 Austeyr
 Belçika FN FNC, FN SCAR-L, FN F2000, FN Minimi
 İngiltere SA80, Sterling SAR-87
 Çin QBZ-97
 Kanada Diemaco C7
 Fransa FAMAS
 Almanya HK 416, HK G36, HK 33
 Hindistan INSAS 5.56 mm
 İran Khaybar KH2002
 İsrail IMI Negev, Galil, Tavor TAR-21
 İtalya AR-70
 Japonya Howa Type 89
 Meksika FX-05 Xiuhcoatl
 Filipinler MSSR
 Polonya Beryl wz.96
 Rusya AK-101, AK-102, AK-108, KBP A-91
 Singapur SR-88, SAR-21
 Güney Afrika Vektor R4, Vektor CR-21 Vektor SS-77
 Güney Kore Daewoo K1, Daewoo K2, Daewoo K3
 İsveç AK5
 İsviçre SIG 550 Gw Pat.90
 ABD M16, M4A1, M249

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Various photos of 5.56×45mm ammunition
 RUAG Ammotech factsheet on German Army DM11 5.56×45mm ammunition
 RUAG Ammotech factsheet on German Army DM21 5.56×45mm ammunition
 ADI brochure on 5.56mm F1 ball ammunition conforming to the design parameters of the NATO STANAG 4172 and tested with Kistler 6215 transducers at different temperatures
 The AR15.COM Ammo-Oracle
 FAS: 5.56mm Ammunition
 The Gun Zone: 5.56mm FAQ
 The Gun Zone: A 5.56mm Timeline
 I.M.I Small Arms Ammunition Division
 Small Arms
 www.swissmun.ch
 www.swissrifles.com – The New GP 90
 RUAG Ammotec Defence Forces and Government Agencies Ammunitionpage
 RUAG Ammotec Sintox SWISS ORDNANCE cartridge fact sheet
 Swiss Ammunition Enterprise

Mühimmat
NATO fişekleri

5.56×45mm NATO


نادي والسول لكرة القدم  أو كما يُعرف اختصارًا باسم والسول ، هو نادي كرة قدم إنجليزي محترف يقع مقره في بلدة والسول الواقعة في مقاطعة ويست مدلاندز، ويلعب في الدوري الإنجليزي الدرجة الثانية، رابع أعلى دوري كرة قدم في إنجلترا. تأسس النادي باسم والسول تاون سويفتس، وهو اندماج بين ناديي والسول تاون ووالسول سويفتس. حصل نادي والسول على لقب الدوري الإنجليزي الدرجة الثانية مرتين، وعلى كأس برمنغهام للكبار 3 مرات، وعلى كأس ستافوردشاير للكبار 4 مرات، وعلى كأس والسول للكبار 3 مرات.

اللاعبون

التشكيلة الحالية
آخر تحديث للتشكيلة كان بتاريخ 14 ديسمبر 2020:

لاعبون معارون

الإدارة والطاقم الفني
آخر تحديث كان بتاريخ 14 ديسمبر 2020:

الإدارة

الطاقم الفني

بطولات وإنجازات الفريق
 الدوري الإنجليزي الدرجة الثانية (لقبين) :
 1959–60، 2006–07
 كأس برمنغهام للكبار (3 ألقاب) :
 1896–97، 1897–98، 1993–94
 كأس ستافوردشاير للكبار (4 ألقاب) :
 1922–23، 1926–27، 1928–29، 1967–68
 كأس والسول للكبار (3 ألقاب) :
 1888–89، 2014–15، 2016–17

أكثر اللاعبين تسجيلًا للأهداف في الدوري
يشمل هذا الجدول أكثر اللاعبين تسجيلًا للأهداف في الدوري في موسم واحد:

مراجع

روابط خارجية
 الموقع الرسمي لنادي والسول

و
أندية كرة قدم أسست في 1888
و
أندية كرة قدم في مقاطعة مدلاند الغربية
تأسيسات سنة 1888 في إنجلترا
دوري ميدلاند لكرة القدم (1889)
الرياضة في والسال

نادي والسول


An Anthurium nanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Evans Schultes. An Anthurium nanum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium nanum


El Pabellón Municipal de Deportes de El Ejido (Almería) fue inaugurado en 1992 y tiene un aforo oficial de 2.000 espectadores, que se puede ampliar mediante gradas supletorias. Está situado en la zona sur de la ciudad, en la Calle Toledo n.º 160 y dentro del perímetro del Parque Municipal, que también acoge un complejo deportivo con varias pistas de pádel y de tenis. Junto al pabellón se encuentra la denominada Casa del Deporte, sede de varios clubes de la ciudad y sede del Instituto Municipal de Deportes (IMD), institución encargada de la gestión deportiva en el municipio.

Datos
 Pista de parqué flotante de 47x36,5 metros de superficie y la estructura de la bóveda está a 9 metros de altura

 Palco de autoridades

 Espacios complementarios: 3 gimnasios y sala de musculación (aproximadamente 500 m²)

 8 vestuarios para equipos (calculados para albergar hasta 25 deportistas cada uno)

 2 vestuarios para árbitros

 Sala de servicios médicos

 Servicios públicos

 Planta Baja: 2 espacios con 4 unidades cada uno

 1.ª Planta: 2 grandes espacios con inodoros y excusados

 Almacenes en fondo norte y sur (aproximadamente 400 m²)

 Sala de servicios médicos

 6 cabinas de prensa

 Grupo electrógeno

Uso y disfrute de las instalaciones
Junto al Estadio Municipal de El Ejido (conocido popularmente como Estadio de Santo Domingo) y a la Piscina Municipal de El Ejido, el Pabellón Municipal es una de las tres principales instalaciones deportivas del municipio, llevándose a cabo en ella una gran cantidad de actividades, las cuales se desarrollan a lo largo de toda la semana, convirtiendo al pabellón en un epicentro de deporte y salud para cientos de ejidenses a diario, a los que hay que añadir los deportistas pertenecientes a los clubes que compiten a nivel federado.

Actividades federadas

 Equipo Senior de CD El Ejido FS, de Segunda División (entrenamientos y partidos)

 Equipo Juvenil del CD El Ejido FS (algunos partidos)

 Equipos de Baloncesto Murgi de categorías Senior, Junior, Cadete, Infantil y Minibasket.

 Club Gimnasia Rítmica El Ejido (8º en el Campeonato de España Base 2011 en categoría Alevín)

Actividades no federadas

 Liga Municipal de Promoción Deportiva del Baloncesto de Adultos

 Escuelas Deportivas Municipales de Gimnasia

 Escuelas Deportivas Municipales de Baile Moderno

Actividades ocasionales
 Clausura de Escuelas Deportivas Municipales

 Exhibiciones de diversas modalidades deportivas (gimnasia, aerobic, baile moderno, judo, karate, esgrima...)

 I, II y III Torneo de Gimnasia Rítmica 'Ciudad de El Ejido'

 Campus organizado por el Club Gimnasia Rítmica El Ejido y en el que participó la Escuela Deportiva Olimpies Ryazan (Rusia)

 I Velada de Boxeo Amateur 'Ciudad de El Ejido'

 I Aerobithón 'Ciudad de El Ejido-Elaqua'

 Campeonatos Provinciales y otras competiciones en diversas modalidades deportivas

 Partidos del Unicaja Vóley de Almería en la Superliga de Voleibol

Actividades varias

Otros usos

En ocasiones, el uso del Pabellón Municipal va más allá de lo estrictamente deportivo, en favor de lo cultural, habiendo tenido lugar el desarrollo de algunas obras enmarcadas dentro del importante Festival de Teatro de El Ejido (catalogado como Fiesta de Interés Turístico por la Junta de Andalucía y que en 2015 celebrará su XXXVII edición). Además, el mundialmente reconocido bailaor de flamenco y coreógrafo Joaquín Cortés, reabrió en El Ejido su gira por España de 'Pasión Gitana', actuando el 7 de junio de 1997. Por otra parte, el Pabellón Municipal acogió el 18 de junio de 2002 la gala musical 'Bisbal y amigos', en la que el cantante almeriense David Bisbal actuó junto a sus compañeras de Operación Triunfo, Chenoa y Nuria Fergó, además de junto a Malú y Álex Ubago; dicho espectáculo fue retransmitido por La 1 de TVE en diferido, siete días después.

Eventos deportivos destacados

La calidad y conservación del Pabellón Municipal de El Ejido son excepcionales, algo que no ha pasado desapercibido para aquellos que han podido disfrutar de sus instalaciones desde que fue construido, las cuales han albergado una gran cantidad de acontecimientos deportivos destacados, tanto a nivel nacional como internacional.

Eventos nacionales e internacionales

 Fase Final del Campeonato de España Cadete Masculino de Clubes de Baloncesto (1992)

 Torneo Internacional de Baloncesto en el que participó el histórico KK Cibona Zagreb (1992)

 Partido del Torneo Pre-Europeo de Voleibol Masculino en el que se enfrentaron España y Hungría (1993)

 Fase de ascenso a División de Honor de la Liga Nacional de Fútbol Sala (1994)

 Semifinales y Final de la 45.ª Copa de S.M. El Rey de Voleibol (1995)

 Partido del Torneo Pre-Europeo de Voleibol Femenino en el que se enfrentaron España y Grecia (1997)

 Final Four de la European Champions Cup de Voleibol (1999)

 Cuartos de Final, Semifinales y Final de la 50.ª Copa de S.M. El Rey de Voleibol (2000)

 Campeonato de España Escolar Masculino y Femenino de Voleibol (2000)

 Fase Regional del Campeonato de España Infantil Femenino de Voleibol (2000)

 Torneo Internacional del Mediterráneo de Judo (2001)

 Torneo Internacional de Baloncesto Masculino en el que participaron España, Letonia, Polonia y Ucrania, preparatorio para el Eurobasket de Suecia 2003

 Torneo Internacional de Baloncesto Femenino en el que participaron España, Turquía, Japón y Bélgica, preparatorio para los Juegos Olímpicos de Atenas 2004

 Competición íntegra de Baloncesto Masculino y Femenino en los XV Juegos Mediterráneos de Almería 2005

 XI Campeonato de España de Aeróbic y III Campeonato Nacional de Gimnasia de Base (2006)

 III Copa Iberoamericana de Gimnasia Artística (2007)

 XXXI Campeonato de España Juvenil Femenino de Voleibol (2008)

 Fase Previa del Campeonato de España Infantil Masculino de Clubes de Fútbol Sala (2011)

 Fase Final del Circuito Nacional de Promesas de Gimnasia Rítmica D'Villena y Joray (2012)

 Campeonatos de España de Selecciones Autonómicas en categorías Alevín y Benjamín (2014)

Eventos a nivel autonómico

 Campeonato de Andalucía de Juegos Deportivos de Balonmano Masculino y Femenino (1993)

 Campeonato de Andalucía Femenino de Clubes de Baloncesto (1994)

 Campeonato de Andalucía de Karate (1997)

 Campeonato de Andalucía Cadete Masculino de Voleibol (1998)

 Campeonato de Andalucía Senior Masculino y Femenino de Judo (2000)

 Campeonato de Andalucía Infantil Masculino de Baloncesto (2003)

 Campeonato de Andalucía de Gimnasia Rítmica de Conjuntos (2006)

 Campeonato de Andalucía Cadete Masculino de Selecciones Provinciales de Fútbol Sala (2008)

 Campeonato de Andalucía de Minibasket de Selecciones Provinciales de Baloncesto (2013)

 Campeonato de Andalucía de Karate de Jóvenes Promesas y Senior (2013)

 Campeonato Promesas Andalucía Oriental de gimnasia rítmica (2014)

Otros eventos de élite

Sobre la pista del Pabellón Municipal han competido algunos de los clubes más laureados de España, Europa e incluso del Mundo en sus respectivas disciplinas deportivas, como Interviú Boomerang, ElPozo Murcia o Caja Segovia, en la División de Honor de la Liga Nacional de Fútbol Sala; Unicaja Almería, Numancia Caja Duero o CSCV Las Palmas, en la Superliga de Voleibol; Sisley Treviso (Italia), Lokomotiv Belogorie Belgorod (Rusia), VfB Friedrichshafen (Alemania) y Noliko Maaseik (Bélgica), en la European Champions Cup de Voleibol-la máxima competición continental-.  Además, el Real Madrid de Baloncesto disputó un amistoso en 2001, al igual que en 1999 y en 2006 lo hizo el Real Madrid de Veteranos. Hasta los míticos Harlem Globetrotters también realizaron su espectáculo en el pabellón ejidense.

De esta manera, por el Pabellón Municipal de El Ejido han desfilado deportistas de primerísimo nivel como Pau Gasol, Juan Carlos Navarro, José Manuel Calderón, Alberto Herreros o Thiago Splitter (baloncesto); Paulo Roberto, Vinicius, Fran Serrejón o Wilde (fútbol sala); Samuele Papi, Luca Tencati o Rafa Pascual (voleibol); y los gimnastas Elmira Dassaeva, Iván Parejo, Sara Moreno, Jonathan Cañada, Rafal Martínez, Manuel Carballo o Gervasio Deferr.

Otros pabellones en El Ejido

Además del Pabellón Municipal de El Ejido, existen otros cuatro pabellones municipales repartidos en cuatro de los principales núcleos de población del municipio ejidense, en los cuales, gracias a la acertada política de descentralización deportiva llevada a cabo por el Instituto Municipal de Deportes (IMD), se han celebrado otros acontecimientos deportivos de interés, además de realizarse en ellos actividades culturales de todo tipo.

Pabellón Municipal de Santa María del Águila

 Localidad: Santa María del Águila
 Dirección: C/ Lisboa s/n
 Distancia de El Ejido: 4 kilómetros

Inaugurado en 1993 y con aforo para 280 espectadores (ampliable mediante gradas portátiles), fue el segundo pabellón que se construyó en el municipio ejidense. La superficie de la pista es sintética y sus medidas son de 44x26 m² de extensión y 9 metros de altura.

En él, desarrollan su actividad diversos clubes federados, como las categorías de base del CD El Ejido FS. También acoge algunas competiciones municipales y otros eventos municipales y provinciales, así como sirve para el uso y disfrute de deportistas de disciplinas variadas, incluyendo un gimnasio enormemente concurrido de 300 m².

Durante varios años, fue el lugar donde el -recientemente renacido- Club Voleibol El Ejido entrenó y compitió en la tercera categoría nacional. En 2001 se celebró el Campeonato de Andalucía de Esgrima y también el Campeonato de España de Técnica Infantil de Halterofilia; pero sin lugar a dudas, el acontecimiento estelar que ha albergado es la Copa de S.M. El Rey de Halterofilia, que se disputó del 14 al 16 de diciembre de 2007 y en la que el Club LPV (Listos Para Vencer), que en aquel tiempo representaba a El Ejido, se coronó campeón.

Pabellón Municipal de Las Norias de Daza

 Localidad: Las Norias de Daza
 Dirección: C/ Maratón s/n
 Distancia de El Ejido: 9 kilómetros

Inaugurado en el año 2000 y con aforo para 260 espectadores (ampliable mediante gradas portátiles), fue el tercer pabellón que se construyó en el municipio ejidense.  La superficie de la pista es de mondoflex sintética y sus medidas son de 44x26 m² y 12'5 metros de altura. En él, puntualmente desarrollan su actividad algunos clubes federados y además acoge varias competiciones y actividades deportivas municipales. Está concebido como algo más que un pabellón meramente deportivo y de hecho, sobre uno de los fondos de la pista, existe una cabina de proyección cinematográfica. En una sala cultural de 200m2 se han realizado obras de teatro y otras actividades.

Este pabellón está muy ligado a las artes marciales y entre otros eventos, se celebraron los Campeonatos de Andalucía Cadete y Junior de Karate en 2000 y 2001, así como sendas competiciones de shotokan y kobudo en 2010 y 2011.

Pero sobre todo, el Pabellón Municipal de Las Norias puede presumir de haber sido una de las instalaciones por las que pasaron los Juegos Mediterráneos de Almería 2005, dado que se disputaron tres partidos de la competición de voleibol masculino (Túnez-Albania, Croacia-San Marino y Turquía-Marruecos) y además, tanto la Selección Española Absoluta Masculina de Voleibol como la Absoluta Femenina, jugaron respectivos amistosos frente a Túnez y Francia, en los días previos al inicio de los Juegos Mediterráneos.

Pabellón Municipal de Balerma 'Domingo Villegas'

 Localidad: Balerma
 Dirección: C/ Noria Torres, 30
 Distancia de El Ejido: 9 kilómetros

Inaugurado en septiembre de 2001 y teniendo un aforo de 379 espectadores (ampliable mediante gradas portátiles), fue el cuarto pabellón que se construyó en el municipio.  La superficie de la pista es de taraflex sintética y sus medidas son de 44x26 m² y la altura es de 9 metros. En él, se desarrollan diversas competiciones y actividades deportivas municipales y provinciales, como el Campeonato Provincial de Karate.

Además, fue utilizado por el extinto Club Balonmano Poniente para sus entrenamientos y partidos, acogiendo en la actualidad los entrenos y partidos de Club Balonmano Murgi y CD Balerma de fútbol sala. También el CD El Ejido FS lo ha usado puntualmente para algunos partidos de sus equipos de cantera.
Más que un pabellón deportivo, está catalogado como Centro de Usos Múltiples, ya que además de la pista deportiva y un gimnasio de 100 m², posee una sala complementaria de 300 m² y con escenario incluido, en la que se realizan actividades culturales (teatros, mítines, actuaciones musicales...) y otras de índole deportivo.

Como curiosidad, hay que decir que la inauguración oficial del pabellón se hizo en septiembre de 2000, con una espectacular exhibición de trial indoor del campeón del Mundo, aunque en realidad, acogió su primer evento unas semanas antes -en agosto-, como fue el tradicional Torneo de Fútbol Sala de las Fiestas en Honor a la Virgen de las Mercedes (Patrona de la localidad). Además, el 31 de octubre de 2011 fue aprobado por la Junta Local de Balerma rebautizar a la instalación], que a partir de entonces se llama oficialmente 'Domingo Villegas', en recuerdo del que fuera párroco de la localidad desde 1963 hasta 1975.

Pabellón Municipal de San Agustín

 Localidad: San Agustín
 Dirección: C/ Tornado s/n
 Distancia de El Ejido: 17 kilómetros

Inaugurado en el año 2004 y teniendo aforo (con palco de autoridades incluido) para 287 espectadores y ampliable mediante gradas portátiles, fue el quinto pabellón que se construyó en el municipio ejidense. La superficie de la pista es de taraflex sintética, siendo sus medidas 47x23'75 m² y 8'90 metros de altura.
En su interior se desarrollan diversas competiciones y actividades municipales, además de otros eventos provinciales y fue la pista de El Ejido Club Baloncesto para un partido de la Liga EBA.

En él, se celebró el I Memorial 'Juan Francisco Martín' de Taekwon Do Tradicional ITF en 2008 y la segunda edición del Memorial se llevó a cabo en 2009. Ambos torneos fueron organizados entre la Federación Andaluza de Taekwondo, la Federación de Kick Boxing de la Comunidad Valenciana y el almeriense Club de Artes Marciales Hana (compuesto por luchadores de varias localidades de la comarca).

Referencias

Enlaces externos
 Instituto Municipal de Deportes de El Ejido

 Web oficial de los Juegos Mediterráneos de Almería 2005

 Comité Olímpico Español

 Web oficial del club Unicaja Almería Voley

 Web oficial del club Sisley Volley (Italia)

 Federación Andaluza de Taekwondo

 Diario El País

 Teleprensa (periódico digital)

 Diario IDEAL Almería

 El Ejido Actualidad (periódico digital de El Ejido)

 Almería 360 (periódico digital de Almería)

 Festival de Teatro de El Ejido

Deporte en El Ejido
Instalaciones deportivas de la provincia de Almería
Deporte en España en 1992
Instalaciones deportivas de España de los años 1990
Arquitectura de España de 1992
Pabellones de boxeo de España
Instalaciones deportivas de Andalucía del siglo XX


Sir George Otto Trevelyan, 2nd Baronet,  (20 July 1838 – 17 August 1928) was a British statesman and author. In a ministerial career stretching almost 30 years, he was most notably twice Secretary for Scotland under William Ewart Gladstone and the Earl of Rosebery. He broke with Gladstone over the 1886 Irish Home Rule Bill, but after modifications were made to the bill he re-joined the Liberal Party shortly afterwards. Also a writer and historian, Trevelyan wrote his novel The Competition Wallah in around 1864, and The Life and Letters of Lord Macaulay, his maternal uncle, in 1876.

Background and education
Trevelyan was born in Rothley Temple, Leicestershire, the only son of Sir Charles Trevelyan, 1st Baronet, and Hannah, daughter of Zachary Macaulay and sister of the historian Lord Macaulay. He was educated at Harrow and Trinity College, Cambridge, where he was President of the Cambridge Union Society, and earned second place in the first class of the Classical Tripos in 1861. That same year he wrote his Horace at the University of Athens, a topical drama in verse, parts of which are said to have offended William Whewell and lost Trevelyan a fellowship. He was a Cambridge Apostle.

Political career

In 1862 Trevelyan went out as a civil servant to India, where he spent several years. In 1865 he was elected Liberal Member of Parliament (MP) for Tynemouth and North Shields. At the general election of 1868 he was returned for the Hawick Burghs, which he continued to represent until 1886. When the first Gladstone ministry was formed in December 1868, Trevelyan was appointed Civil Lord of the Admiralty, but resigned in July 1870 on a point of conscience connected with the government Education Bill. He advocated a sweeping reform of the army, including the abolition of the purchase of commissions, and both in and out of parliament he was the foremost supporter for many years of the extension of the county franchise. In the session of 1874 he brought forward his Household Franchise (Counties) Bill, which was lost on the second reading – it was not till ten years later that the agricultural labourer was enfranchised. Among other causes which he warmly supported were women's suffrage, a thorough reform of metropolitan local government, and the drastic reform or abolition of the House of Lords. He was also in favour of the direct veto and other temperance legislation.

In 1880 Trevelyan was appointed Parliamentary Secretary to the Admiralty under Gladstone. He held this office until May 1882, when, after the assassination of Lord Frederick Cavendish, he became Chief Secretary for Ireland and sworn of the Privy Council. From November 1884 to June 1885 he was Chancellor of the Duchy of Lancaster with a seat in the cabinet. In February 1886 he became Secretary for Scotland and vice-president of the Scottish Education Department in Gladstone's third administration, but resigned in March over Irish Home Rule. The same year he succeeded his father in the baronetcy.

At the general election of 1886 Trevelyan lost his seat for Hawick. As a representative of the Liberal Unionist Party he took part in the Round Table Conference, and, being satisfied with the changes made by Gladstone in his Home Rule scheme, he formally rejoined the Liberal Party. In August 1887 he re-entered the House of Commons as member for Glasgow Bridgeton. From 1892 to 1895 he was again Secretary for Scotland and vice-president of the Scottish Education Department. He resigned his seat in parliament in early 1897 and retired into private life. In 1911 he was appointed a member of the Order of Merit.

Writings

During his stay in India, Trevelyan contributed "Letters of a Competition Wallah" to Macmillan's Magazine (republished 1864). Cawnpore, an account of the massacre there during the Indian Rebellion of 1857, was published in 1865. In 1867 he wrote The Ladies in Parliament, a humorous political brochure in verse. In 1876 he published The Life and Letters of Lord Macaulay (a second, enlarged edition appeared in 1908), and in 1880 he published The Early History of Charles James Fox. In 1899 he published the first volume of a History of the American Revolution, which was completed (three volumes) in 1905. In the latter year, as Interludes in Prose and Verse, he republished his early classical "jeux d'esprit" and Indian pieces. He published two volumes of his work George III and Charles Fox in 1912 and 1914.

Family
Trevelyan married Caroline, daughter of Robert Needham Philips, MP for Bury, in 1869. Their eldest son, Sir Charles Trevelyan, 3rd Baronet, also became a Liberal, and subsequently Labour, politician. Their second son R. C. Trevelyan was a poet and translator. The historian G. M. Trevelyan was their third son. Trevelyan died in August 1928, aged 90. He left unsettled property valued at £556,993 (gross) and £397,492 (net).

Works

Notes and references

 Torrance, David, The Scottish Secretaries (Birlinn 2006)

External links

1838 births
1928 deaths
19th-century English historians
Historians of the American Revolution
Members of the Order of Merit
Presidents of the Cambridge Union
People from Rothley
Baronets in the Baronetage of the United Kingdom
People educated at Harrow School
Alumni of Trinity College, Cambridge
Secretaries for Scotland
Chancellors of the Duchy of Lancaster
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Members of the Privy Council of Ireland
Liberal Party (UK) MPs for English constituencies
Lords of the Admiralty
UK MPs 1865–1868
UK MPs 1868–1874
UK MPs 1874–1880
UK MPs 1880–1885
UK MPs 1885–1886
UK MPs 1886–1892
UK MPs 1892–1895
UK MPs 1895–1900
Scottish Liberal Party MPs
Members of the Parliament of the United Kingdom for Glasgow constituencies
Chief Secretaries for Ireland
Liberal Unionist Party MPs for Scottish constituencies
Macaulay family of Lewis
Fellows of the British Academy
20th-century English historians

Sir George Trevelyan, 2nd Baronet


Lusine pharmaceutique du Docteur Pierre, parfois appelé château de Nanterre, est un bâtiment industriel et monument historique situé à Nanterre, dans le département des Hauts-de-Seine, en France.

Par arrêté du 8 décembre 1992, les façades et les toitures de l'usine et du jardin attenant à l'usine sont inscrits au titre des monuments historiques.

Description

C'est l'un des rares exemples en Île-de-France d'architecture industrielle conçue comme un édifice privé. Ce long édifice est construit en brique rouge, pierre et céramique. Il est composé d'un avant-corps central couronné d'un dôme coiffé d'une lanterne. Sur ses côtés se trouvent deux corps latéraux prolongés par deux ailes en retour côté cour. La façade munie de corniches est décorée de cabochons. Le bâtiment est orienté le long de la voie ferrée de la ligne de Paris-Saint-Lazare à Saint-Germain-en-Laye pour assurer une visibilité maximale de sa façade principale.

Historique

En 1837, le docteur Pierre Mussot fonde à Asnières-sur-Seine une usine de distillation d'alcool de menthe destiné à des poudres et des pâtes dentifrice.

À son décès en 1860, sa nièce Pauline et son mari Charles Alexandre Hubert Chouët créent la société A. Chouët et Cie, qui impose la marque du Docteur Pierre.

L'expansion de la société exige de plus grands locaux, et le choix de Nanterre est fait pour déménager cette usine, par sa proximité avec la gare de Nanterre-Ville. Ce bâtiment construit en 1900, est l'œuvre de l'architecte nanterrois Albert Aubert. Sur près de quatre-vingts hectares y est cultivée la menthe poivrée.

En 1923, la société anonyme les Dentifrices du Docteur Pierre Mussot absorbe Forvil (créée par Léo Fink sous le nom de Forval en 1922) qui occuperont les lieux jusqu'en 1940.

Il est revendu en 1967 à la société Natalys qui l'occupe jusqu'en 2007, et l'édifice tombe dans une période de décrépitude.

Rénovation

Le bâtiment est rénové en 2017 par un groupement associant ETIC, la SEM de Nanterre et la Caisse des dépôts et consignations dans le cadre d'un projet mêlant des logements et des bureaux. S'y installe alors ETIC, un incubateur de startups. Un jardin de  en permaculture est créé sur un terrain où était cultivée la menthe. Le reste  du terrain est aménagé par la SEM et des ilots revendus à des promoteurs pour réaliser  de bureaux et 127 logements.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Pierre Mussot.
 Forvil.

Liens externes

Monument historique dans les Hauts-de-Seine
Monument historique inscrit en 1992
Histoire de Nanterre
Usine

Usine pharmaceutique du Docteur Pierre


La nariz (título original en ruso, Нос  transliterado, Nos) es una ópera satírica en tres actos con música de Dmitri Shostakóvich. El libreto en ruso fue escrito por Dmitri Shostakóvich, Yevgueni Zamiatin, Gueorgui Ionin y Aleksandr Preis, y se basa en la historia La nariz, de Nikolái Gógol. La trama se refiere a un oficial de San Petersburgo cuya nariz abandona su cara y desarrolla una vida propia. El título en ruso, Нос ("Nos"), es la palabra rusa Сон, "Son" (sueño), al revés.

La música es un montaje de diferentes estilos, incluyendo música folclórica, canciones populares y atonalidad. Se organiza el aparente caos a través de recursos musicales formales como cánones y cuartetos, un truco tomado de la ópera de Alban Berg Wozzeck.

La ópera fue escrita entre 1927 y 1928. Partes de ella se representaron al principio de 1928. La ópera completa tuvo su primera representación en el Teatro Maly Óperny en Leningrado el 18 de enero de 1930. En 1929, la ópera fue criticada como «formalista» por la Asociación rusa de músicos proletarios y ello dio lugar a críticas en general malas.

Según una crítica del compositor británico Gerard McBurney para Boosey & Hawkes, «La nariz es una de las mayores obras maestras del joven Shostakóvich, una hazaña electrizante de acrobacias vocales, colores instrumentales salvajes y absurdo teatral, todo a través de una mezcla devastadora de risa y enojo… El resultado, en las manos despiadadamente irreverentes de Shostakóvich, es como una versión operística de Charlie Chaplin o los Monty Python… a pesar de su tema magníficamente absurdo y música virtuosística, La nariz es una obra perfectamente viable y proporciona una tarde enormemente entretenida en el teatro».

Historia de las representaciones

Después de dieciséis representaciones, la ópera no se representó otra vez en la Unión Soviética hasta 1974, cuando fue repuesta por Guennadi Rozhdéstvenski y Borís Pokrovski. Entrevistado para un documental de 2008, Rozhdéstvenski contó que había encontrado una vieja copia de La nariz en el Teatro Bolshói en 1974, supuestamente la última copia en la Unión Soviética. El compositor acudió al ensayo y al estreno en 1974. La ópera fue estrenada en Buenos Aires en el Teatro Colón en julio de 1994, bajo la dirección de Vladímir Agronsky. Y fue estrenada en la Ópera de Boston a principios del año 2009, y en la Metropolitan Opera en la Ciudad de Nueva York en marzo de 2010.  Grabaciones de audio de las representaciones en la Metropolitan Opera están normalmente disponibles en Internet a los suscriptores en Met Player.

Esta ópera se representa poco; en las estadísticas de Operabase aparece la n.º 190 de las óperas representadas en 2005-2010, siendo la 13.ª en Rusia y la segunda de Shostakóvich, con 15 representaciones en el período.

El 24 de octubre de 2021, la Ópera Estatal de Baviera estrenó La nariz bajo la dirección y escenografía del director ruso Kiril Serébrennikov y la dirección musical de Vladímir Yúrovski. Lamentablemente, Serébrennikov no pudo asistir al estreno de la ópera (al igual que al estreno de su película en el Festival de Cannes de 2021) por tener prohibido abandonar el país de acuerdo con una sentencia, de junio de 2020, que lo condenó a tres años de cárcel con libertad condicional.

Argumento

Acto I
La mañana después de afeitar a Kovalyov, uno de sus clientes habituales, un barbero encuentra una nariz en su pan. Intenta librarse de ella arrojándola al río Nevá, pero un oficial de policía lo pilla. Mientras tanto, Kovalyov se despierta y encuentra que le falta la nariz. Más tarde ve su nariz en la catedral de Kazán, pero ha adquirido un rango mayor que el suyo y rechaza volver a su cara.

Acto II
Kovalyov visita la oficina del periódico para poner un anuncio sobre la pérdida de su nariz, pero lo rechazan. Vuelve a su piso, donde su sirviente canta una canción de amor, y Kovalyov queda desesperado.

Acto III
Un grupo de policías están en una estación de autobuses, para impedir que la nariz se escape. La nariz intenta coger un autobús en el último minuto: el caballo está aterrado y se escapa, mientras que el conductor intenta disparar a la nariz. Atrapan a la nariz, la pegan y se la devuelven a Kovalyov; sin embargo, es incapaz de volver a pegársela. Sospecha que ha sido encantado por una mujer llamada Madame Podtóchina, debido a que él no se va a casar con su hija. Escribe para pedirle que deshaga el hechizo, pero ella malinterpreta la carta como una proposición a su hija. Le convence de que ella es inocente. En la ciudad, se reúnen las multitudes buscando la nariz.

Epílogo
Kovalyov se despierta con su nariz nuevamente pegada. Es afeitado por el barbero y flirtea mientras camina a lo largo de la Avenida Nevski.

Grabaciones
 Fuente:  Grabaciones de La nariz en operadis-opera-discography.org.uk
 1975 Guennadi Rozhdéstvenski, Melodiya - versión remasterizada de una producción que fue supervisada por el compositor, sin libreto.
 2009 Valeri Guérguiev, Teatro Mariinski - libreto en inglés y ruso.
 2010, 2013, The Metropolitan Opera

Notas
La página web de la Ópera de Boston tiene enlaces a muchas notas útiles. El enlace desde aquí al libreto está muerto, pero puede encontrarse en el archivo Internet.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Video de Shostakóvich en un ensayo de La nariz en 1974, extractos de un documental de 1975 por Yuri Beliankin
 La nariz, grabación en directo de 1979 (en ruso con subtítulos en inglés). Teatro de Música de cámara de Moscú bajo la dirección de Gennadi Rozhdéstvenski
 Trailer de la representación de La nariz por la Ópera Estatal de Baviera, 2021
 Notas, discografía y libreto (ruso - español) Kareol

Óperas en ruso
Óperas de Dmitri Shostakóvich
Óperas de 1930
Óperas estrenadas en San Petersburgo
Óperas basadas en obras de Nikolái Gógol

La nariz (ópera)


Yük dağıtımı (İngilizce Load Balancing), çok yüksek miktarda isteğin karşılanabilmesi için isteklerin birkaç cihaz tarafından işlenmesi anlamına gelmektedir. Günümüzde telefon ağları ve internet siteleri olmak üzere çoğu büyük çaplı iletişim sistemi tarafından kullanılır.

Telekomünikasyon

Yük dağıtımı


بلدية سانت بارتوميو ديل غراو (بالكاتالانية: Sant Bartomeu del Grau) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 975 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

سان بارتولومي ديل جراو


Vasile Avramescu (n. 1873, Cuveșdia – d. 1949, Arad) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Vasile Avramescu a studiat dreptul la Facultatea de Drept din Budapesta și a ajuns, după finalizarea studiilor, să profeseze în Radna.

Activitatea politică

Acesta a condus Garda Națională a României și a organizat C.N.R. din Radna. A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918 în calitate de delegat al Gărzii Naționale Române din Arad. După 1918 a fost primul președinte român al Tribunalului din Arad, precum și consilier în Ministerul Justiției.

Recunoaștere
A fost decorat cu Ordinul "Coroana României" și medalia "Răsplata muncii pentru învățământ".

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1873
Decese în 1949
Avocați români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Judecători români

Vasile Avramescu


was a town located in Munakata District, Fukuoka Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 14,362 and a density of 616.92 persons per km². The total area was 23.28 km².

On January 24, 2005, Tsuyazaki, along with the town of Fukuma (also from Munakata District), was merged to create the city of Fukutsu.

External links
Tsuyazaki official website of Fukutsu in Japanese

Dissolved municipalities of Fukuoka Prefecture
Populated places disestablished in 2006
2006 disestablishments in Japan

Tsuyazaki, Fukuoka


Mickey, Anders, Fedtmule: De Tre Musketerer (Mickey, Donald, Goofy: The Three Musketeers) er en direkte-til-video tegnefilm i spillefilmslængde. Filmen handler om de tre Disney-figurer Mickey Mouse, Anders And og Fedtmule, der efter at være blevet reddet af musketererne fra Alexandre Dumas den ældres roman bliver inspireret til selv at blive musketerer. Filmen blev instrueret af Donovan Cook, produceret af DisneyToon Studios og udgivet direkte på vhs og dvd 17. august 2004 af Buena Vista Home Entertainment med efterfølgende genudgivelse på blu-ray 12. august 2014 ved filmens 10 års jubilæum.

Medvirkende

Øvrige:
 Puk Scharbau
 Christian Damsgaard
 Mads Lumholt
 Uri Pais
 Torben Eskildsen
 Johnny Jørgensen
 Dorte Hyldstrup
 Malene Nordtorp
 Trine Dansgaard
 Lena Brostrøm

Noter

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Amerikanske film fra 2004
Animationsfilm fra USA
Disney tegnefilm


La favola che vuoi es una obra para piano solo, con música de Giovanni Allevi. Se estrenó en el Conservatorio Giuseppe Verdi de Milán el 4 de mayo de 2004 en favor de la fundación "Aiutare i Bambini – Onlus". El 13 de junio ejecutó la ópera en Hong Kong en lo que constituye su primer concierto en el extranjero.

En la representación de esta obra al público el compositor invita a los espectadores presentes a imaginarse una historia personal, sugerida por los títulos de las 17 piezas que la componen.

Pistas
La mayor parte de las piezas están incluidas en el álbum del 2003 Composizioni.
 Prologo (Prólogo)
 Nel giardino di Lot (En el jardín de Lot)
 La sfida (El desafío)
 Il fiume (El río)
 Le sole notizie che ho (Las únicas noticias que tengo)
 Incontro (Encuentro)
 L'avversario (El adversario)
 Flut
 L'idea (La idea)
 Affinità elettive (Afinidad electiva)
 Filo di perle (Hilo de perlas)
 Il vento (El viento)
 Luna
 Il cavaliere (El caballero)
 La notte prima (La primera noche)
 La battaglia (La batalla)
 Sipario (Telón)

Notas

Composiciones para piano solo

La favola che vuoi


António Augusto da Costa Simões (Vacariça (Mealhada), 23 de agosto de 1819 — Mealhada, 26 de novembro de 1903) foi um professor da Faculdade de Medicina da Universidade de Coimbra e político, que se distinguiu no campo da histologia e da fisiologia geral.

Biografia
Exerceu, entre outras funções de relevo, os cargos de director da Faculdade de Medicina (1881), administrador dos Hospitais da Universidade (1882-1883) e reitor da Universidade de Coimbra (27 de setembro de 1892 a 17 de fevereiro de 1898). Foi também Presidente da Câmara Municipal de Coimbra (1856-1857), deputado às Cortes por Figueiró dos Vinhos (1868 a 1870) e vice-Presidente da Câmara dos Deputados (1869-1870). Foi feito par-do-reino em 2 de dezembro de 1885. Deve-se-lhe o início da exploração das águas minerais do Luso e a criação das respectivas termas.

Referências

Professores de Portugal
Cientistas de Portugal
Políticos de Portugal
Pares do Reino de Portugal
Alumni da Universidade de Coimbra
Reitores da Universidade de Coimbra
Naturais da Mealhada

António Augusto da Costa Simões


(4803) Birkle ist ein Asteroid des Hauptgürtels, der am 1. Dezember 1989 vom deutschen Amateurastronomen Johann M. Baur am Osservatorio di Chions (IAU-Code 567)  in Chions in der Region Friaul-Julisch Venetien entdeckt wurde.

Der Asteroid ist Mitglied der Koronis-Familie, einer Gruppe von Asteroiden, die nach (158) Koronis benannt ist.

(4803) Birkle wurde nach dem deutschen Astronomen Kurt Birkle (1939–2010) benannt, der von 1974  bis 1998 das Calar-Alto-Observatorium in der spanischen Provinz Almería leitete.

Siehe auch
 Liste der Asteroiden

Weblinks
 Asteroid Birkle: Discovery Circumstances gemäß dem Minor Planet Center der Internationalen Astronomischen Union bei dem Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics, Cambridge, USA
 Asteroid Birkle in der Small-Body Database des Jet Propulsion Laboratory der NASA bei dem California Institute of Technology, Pasadena, USA

Einzelnachweise

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser
Koronis-Familie

(4803) Birkle