John Comyn III of Badenoch, nicknamed the Red ( 1274 – 10 February 1306), was a leading Scottish baron and magnate who played an important role in the First War of Scottish Independence. He served as Guardian of Scotland after the forced abdication of his uncle, King John Balliol (1292–1296), in 1296, and for a time commanded the defence of Scotland against English attacks. Comyn was stabbed to death by Robert the Bruce before the altar at the church of the Greyfriars at Dumfries, once it had been declared that Comyn had more connection to King David of Scotland and therefore should be the next King of Scotland, not Robert.

His father, John Comyn II, known as the Black Comyn, had been one of the competitors for the Crown of Scotland, claiming his descent from King Donald III. His mother was Eleanor Balliol, sister of King John Balliol. He had, moreover, links with the royal house of England: in the early 1290s, he married Joan de Valence, cousin of King Edward I.

Comyn family

On the eve of the Wars of Independence, the Comyns were one of the dominant families of Scotland, with extensive landholdings in both the north and south of the country, and political influence and family connections with the crown. This Anglo-Norman family first made an appearance in Scotland during the reign of David I. In the thirteenth century they acquired the lordship of Badenoch, with extensive landholdings also in Lochaber, as well as the earldom of Buchan. On the death of Alexander III, John Comyn's father was appointed to the panel of Guardians to await the arrival of the infant Margaret, Maid of Norway, granddaughter of Alexander III. Her death in 1290 immersed the nation in crisis, finally solved in 1292 when John Balliol emerged as king, with the support of his Comyn kinsmen, a solution that was never accepted by the other main claimant, Robert Bruce of Annandale, grandfather of the future king. The Comyns were supporters of King John as was William Wallace.

Comyn at war
With the outbreak of war between England and Scotland, Comyn, his father, and his cousin, John Comyn, Earl of Buchan, crossed the border and attacked Carlisle, defended for King Edward by Robert Bruce, Earl of Carrick, the father of the future king. The Wars of Scottish Independence thus began in a clash between the Bruces and Comyns. Having no siege equipment, the Comyns drew off and subsequently joined the main Scottish host at Haddington, which had been assembled to meet the advance of the English army along the east coast. On 27 April, the Scots were overwhelmed at the Battle of Dunbar, with John being among the many prisoners taken. While his father and cousin retreated north in the company of King John, he was sent south, to be imprisoned in the Tower of London.

John remained in prison for some months; but with the war in Scotland seemingly over he was finally released on condition that he take up service with Edward in Flanders, the main theatre of operations in his war against the French. While there he learned of the rising of William Wallace and Andrew Moray and their victory over the English at the Battle of Stirling Bridge. In March 1298, John was among Scots who deserted the English, finally ending up in Paris, where they appealed for aid to Philip IV of France. The only help they managed to get was a ship back to Scotland, arriving before the summer.

Battle of Falkirk
Earlier that year William Wallace emerged as Guardian after Moray died at Stirling or shortly after. The main task facing the Guardian was to gather a national army to meet an invasion by Edward, anxious to reverse the victory of Stirling Bridge. For cavalry, by far the weakest element of the Scottish host, Wallace depended on the Comyns and the other noble families. On 22 July Wallace's army was destroyed at the Battle of Falkirk, the light horse being driven off at an early stage by the heavy English cavalry.

It is possible that John Comyn was present at the battle, though the evidence is far from conclusive. The main Scottish sources, the chronicles of John Fordun and John Barbour, were composed decades after the event, long after the Comyns had been expelled from Scotland, and had a specific agenda, namely to magnify the later King, Robert the Bruce, and diminish John Comyn. According to Fordun, John and his kin hated Wallace and appeared on the battlefield only with premeditated treachery in mind – "For, on account of the ill-will, begotten of the sprig of envy, which the Comyns had conceived towards the aforesaid William, they, with their accomplices, forsook the field, and escaped unhurt." This is set alongside a commendation of Robert the Bruce, who, in Fordun's account, fought on the side of the English and "was the means of bringing about the victory."  This is contested as no Bruce appears on the Falkirk roll of nobles present in the English army, and ignoring Blind Harry's 15th claim that Wallace burned Ayr Castle in 1297, two 19th-century antiquarians, Alexander Murison and George Chalmers, stated that Bruce did not participate in the battle and in the following month decided to burn Ayr Castle to prevent it being garrisoned by the English. The contemporary English record of the Lanercost Chronicle simply blames the inadequacy of the Scottish cavalry in general. Soon after the defeat, John Comyn and Robert the Bruce were named as joint Guardians of the Realm in place of Wallace.

Guardian of Scotland
With no independent power base, Wallace, whose prestige had always been based on the success of his army, resigned or was removed as Guardian after Falkirk. In his place an unusual and difficult balancing act: John Comyn and Robert the Bruce, who had now joined the patriot party. The Scots were still fighting on behalf of the absent King John, so Bruce must have paid lip service to the cause, though his royal ambitions were openly known. The records give little or nothing in the way of insight into the feelings and motives of these men. At a meeting of a council of the magnates at Peebles in August 1299, an argument broke out relative to the property of Wallace, who was then in France. Comyn is said to have seized Bruce by the throat.

William Lamberton, Bishop of St. Andrews, was appointed as a third Guardian. Lamberton was a personal friend of both Wallace and Bruce. Bruce resigned before May 1300, when the restoration of King John was looking increasingly likely, leaving only Comyn and Lamberton. When parliament assembled at Rutherglen it elected Sir Ingram d'Umphraville to be one of the guardians of the realm in place of Bruce.

This was obviously an arrangement that suited Comyn, because Umphraville was a close political associate and a kinsman of King John. With the Guardianship taking Scotland one way Robert Bruce went the other, making his peace with Edward by February 1302 in a document in which he expressed the fear that "the realm of Scotland might be removed from the hands of the king, which God forbid, and delivered to John Balliol, or to his son."

The new triumvirate lasted to May 1301, when John de Soules emerged as senior Guardian, seemingly appointed by Balliol himself pending his return. The following year, with Soules leaving for France on a diplomatic mission, Comyn (who may have resigned the guardianship during Soules's tenure in 1301–2) became sole Guardian, occupying the position for the next two years. Comyn became Lord of Badenoch following his father's death that same year.

Defiance and surrender
There was a certain inevitability to the Comyn domination of Scottish government in the years before 1304: they were the most powerful of the noble families, having more military resources and more control, particularly in the north, than any other family. English invasions in 1298, 1300, and 1301 had been confined to the south of the country, leaving the north as the chief recruiting ground, and supply base, of the Scottish army. The Guardian's prestige increased still further when he and Sir Simon Fraser defeated an English reconnaissance force at the Battle of Roslin in February 1303.

There never was so desperate a struggle, or one in which the stoutness of knightly prowess shone forth so brightly. The commander and leader in this struggle was John Comyn, the son... John Comyn, then guardian of Scotland, and Simon Fraser with their followers, day and night, did their best to harass and to annoy, by their general prowess, the aforesaid kings officers and bailiffs... the aforesaid John Comyn and Simon, with their abettors, hearing of their arrival at Rosslyn and wishing to steal a march rather than have one stolen upon them, came briskly through from Biggar to Rosslyn, in one night, with some chosen men, who chose rather death before unworthy subjection to the English nation; and all of a sudden they fearlessly fell upon the enemy.

Politically, however, the outlook was bleak. Philip of France entered into a final peace with Edward, from which Scotland was excluded. John Balliol, whose star had risen briefly above the horizon, now sank into the twilight of history. In a mood of desperation the Scottish diplomats in Paris, who included Comyn's cousin Buchan, wrote words of encouragement; "For God's sake do not despair...it would gladden your hearts if you would know how much your honour has increased in every part of the world as a result of your recent battle with the English." However, for the first time since 1296 Edward was preparing an offensive that would take him deep into the north of Scotland. Unable to mount an effective resistance, and with his main base threatened with destruction, Comyn entered into peace negotiations, which concluded at Strathord near Perth on 9 February 1304.

Echoing the Treaty of Birgham, it was stipulated that laws, usages, and customs in place in the time of Alexander III should be retained. Comyn insisted that there should be no reprisals or disinheritance, which Edward accepted, with notable exceptions. Edward maintained his particular hatred for one former Guardian. Comyn was thus obliged to adhere to a condition in which he and other named individuals were to "capture Sir William Wallace and hand him over to the king, who will watch to see how each of them conducts himself so that he can do most favour to whoever shall capture Wallace..." There is no evidence to suggest Comyn made any effort to fulfil this condition.

Death in Dumfries

On 10 February 1306 Robert the Bruce participated in the killing of John Comyn before the high altar of the Greyfriars Church in Dumfries. Legend, possibly apocryphal, says Robert the Bruce called Comyn to a meeting. After Sir Richard Edgar encouraged Robert to slay the Red Comyn, Robert stabbed him and rushed out to tell Roger de Kirkpatrick. Kirkpatrick went in to finish the job uttering: "You doubt! I mak siccar!" ("I make sure!") while Sir Robert Fleming decapitated Comyn, presenting the head to Robert, stating: "Let the deed shaw" ("Let the deed show").

Apart from these bare facts, nothing certain can be gathered from contemporary accounts. While later Scottish sources all try to justify the crime by amplifying earlier accusations of malevolence and treachery against Comyn, the English sources portray Robert as a villain who lured Comyn into a church – taken as a guarantee of safety – with the intention of committing premeditated murder.

Some sources state that Bruce and Comyn had previously signed a pact, whereby one would take the crown in return for the lands of the other. As they stood before the high altar, Bruce accused Comyn of having betrayed him to the English and struck Comyn with a dagger. It is unknown if this account is true.

Bruce's companions struck him with their swords. Sir Robert Comyn, rushing to aid his nephew, was killed by a blow to the head by Bruce's brother-in-law, Christopher Seton.

Thirteen days after the event, a garbled version of the facts reached the court of Edward I at Winchester, where the murder was reported as "the work of some people who are doing their utmost to trouble the peace and quiet of the realm of Scotland." Once the picture became clear, Edward reacted in fury, authorising Aymer de Valence, Comyn's brother-in-law, to take extraordinary action against Bruce and his adherents by refusing quarter to them. King Edward also emphasised his blood relationship with the Comyns by ordering his cousin, Joan, to send John's young son and namesake to England, where he was placed in the care of Sir John Weston, guardian of the royal children. John IV Comyn grew to manhood in England, not returning to Scotland until 1314, when he was killed at the Battle of Bannockburn. The death of his father plunged Scotland into a brief but bloody civil war, largely concluded by 1308, but with political reverberations that were to last for decades.

References

Documentary and narrative

 Barbour, John, The Bruce, trans. A. A. H. Duncan, 1964.
 Bower, Walter, Scotichronicon, ed. D. E. R. Watt, 1987–1996.
 Calendar of Documents Relating to Scotland, ed. J. Bain, 1881.
 Chronicle of Walter of Guisborough, ed. H. Rothwell, Camden Society, vol. 89, 1957.
 Fordun, John of, Chronicles, ed. W. F. Skene, 1871–2.
 Gray, Sir Thomas, Scalicronica, trans. H. Maxwell, 1913.
 Lanercost Chronicle, trans. H. Maxwell, 1913.
 Palgrave, F., ed. Documents and Records Illustrating the History of Scotland, 1837.
 Pluscarden, the Book of, ed. F. J. H. Skene, 1877–80.
 Wyntoun, Andrew, Orygynale Cronykil of Scotland, ed. D. Laing, 1872–9.

Secondary works

 Barron, E. M., The Scottish War of Independence, 1934.

 Traquair, Peter Freedom's Sword, 1999.

1270s births
1306 deaths
Year of birth uncertain
13th-century Scottish people
14th-century Scottish people
Guardians of Scotland
John III
Scottish people of the Wars of Scottish Independence
Deaths by stabbing in Scotland
Lords of Badenoch
Lords of Annandale

John Comyn III of Badenoch


فائق العبودي فنان تشكيلي معروف من العراق.

ولد في بغداد، درس الفنون الجميلة والتصوير الفوتوعرافي . كما درس التصميم الطباعي في سويسرا، وحصل على بكلوريوس فنون من الجامعة العربية المفتوحة في شمال أمريكا , يعيش فائق العبودي في مدينة لوزان السويسرية منذ سنة 1999 وأسس فيها مركز فضاء الشرق الثقافي.ومجلة ألوان ثقافية وهي مجلة تهتم بالثقافة والابداع والفنون. وشارك في عدد من المعارض الجماعية في مركز الفنون الجميلة في بغداد ما بين 1990 و1997. وأقام أول معرض شخصي له في ؟؟ (في بغداد) سنة 1996. وقدم أعماله الفنية في الإمارات العربية المتحدة سنة 1998 وفي سويسرا وفرنسا اعتبارا من سنة 1999. وهو عضو في عدد من أكاديميات الفنون الجميلة منها:
 عضو جمعية الفنانيين التشكيلين العراقيين.
عضو جمعية الفنانيين التشكيلين في بريطانيا
عضو نقابة الفنانيين العراقيين.
 عضو جمعية التصوير الفوتوغرافي العراقية.
 عضو جمعية الخطاطيين العراقيين.
 عضو جمعية الفنانيين الامارتيين في الشارقة.
 عضو الرابطة الدولية للفنون باريس.
استلهم فائق العبودي، منذ بداية عمله الفني، تاريخ بلده، بلاد ما بين النهرين، وحضارته العريقة التي منحت البشرية أول رموز وعلامات الكتابة التي وجهت كل تاريخنا وقدم أكثر من عشرون معرضا شخصيا توزعت في عدد من دول العالم.

وتُصور لوحات الفنان رموز الخط المسماري لأقدم لغات الإنسانية المكتوبة، وهي اللغة السومرية التي كانت متداولة في جنوب بلاد ما بين النهرين خلال الألفية الثانية ما قبل الميلاد. كما يقدم لنا ألواحا منحوتة برموز تمزج بين الماضي والحاضر.

وتتضمن أعماله تقنيات وخصائص تجديدية تحمل علامات الكتابة البدائية وتعد جزءا من الفن الحديث في آن معا.

ويستعمل الفنان في عمله طبقات متعددة من الأصباغ، مع وضع الألوان فوق بعضها مما يضفي على اللوحة عمقا وحساسية فائقيَن.

لعبة الضوء والرمز عند الفنان التشكيلي فائق العبودي

{{قراءة نقدية للصحفية
Laurence Faulkner sciboz}}

تشع العيون حينما تقع على لوحات الفنان التشكيلي فائق العبودي، ساحر الضوء والنور، يتلاعب بالألوان والرموز ليخلق لنا نوافذ مفتوحة على عوالم قديمة. فنان عاشق لحضارته وموروثه الميزوبوتامي (بلاد ما بين النهرين) يغترف منهما أفكارا للوحاته، وخاصة أشكال الخط والرموز المسمارية القديمة التي ظهرت منذ ملايين السنين في جنوب العراق..هذا الفنان التشكيلي سيعرفنا من خلال معرضه الجديد على لوحاته الأخاذة بألوانها المضيئة.
فائق العبودي من أصل عراقي، يقيم في لوزان/سويسرا منذ عدة سنوات بدأ بعرض أعماله في مركز الفنون ببغداد سنة 1993. بغداد التي يعتبرها مصهر الأبداع الحقيقي,
ومنذ ذلك الوقت وهو يشارك في عروض جماعية وفردية في أوروبا، الشرق الأوسط وكذلك اليابان، كوريا، الولايات المتحدة وبالطبع سويسرا بلدالإقامة.
مجموعة من أعماله أصبحت موروثا خاصا وجماعيا في شتى أنحاء العالم.

هو خريج الفنون ببغداد، عضو في عدة جمعيات ثقافية وفنية عربية وعالمية، لاسمه اليوم صبغة عالمية.
وهو كثير الالتزامات، لكن رغم ذلك، بصوت هادئ وحميمي، يجيبك، وفي وقت متأخر، تكرم وقبل أن يجيب على استفهاماتنا وكان لنا هذا اللقاء.

لا يحب الكلام عن نفسه بل فقط عن لوحاته التي تستحضر في أشكالها عوالم قديمة ومنسية / ولادة الكتابة، نشأة الحضارات الإنسانية في الشرق الأوسط القديم. تقنية عمله الفني تكمن في وضع طبقات من ألوان الصباغة الزيتية والأكريلك، لتتراكم فوق الورق، الخشب أو القماش، فتخلق أشكالا متعاقبة تجزأ اللوحة لأقسام مختلفة. تطفو على سطحها رموز وأشكال تمتد إلى القديم. يقول أحب أن أجرب عدة مواد وألوان حتى أحصل على النتيجة التي تخدم مشروعي الفني، ليست لدي مادة مفضلة على أخرى، لا تهمني الوسائل ما دامت الفكرة تفرض نفسها على اللوحة، فالمادة أيضا هي جزء من الفكرة وبالتالي تفرض أيضا شكلها وطريقة اشتغالها...
من بين الرموز التجريدية للوحات فائق العبودي، الأشكال الهندسية، الوجوه البارزة، أشجار النخيل، طائر.. وإشارات من التاريخ القديم تشبه التي نجدها على الرقم والالواح الطينية القديمة..الألوان تتمازج مع الضوء... لوحات العبودي تذكرنا بالحقول الملونة للانطباعي التجريدي.
Mark Rothko
مجموعة من أعمال العبودي يستعمل فيها ألوانا غامقة وأكثر عضوية كالألوان الطينية والرمادية والتي تطرح فكرة الألواح القديمة للكتابة المسمارية. اللوحات كأنها قطع أثرية منقب عنها حديثا / وما زالت تحمل تراب وتأكل الزمن وتعاقبه.

 أترجم أحاسيسي من خلال اختياري للألوان المستعملة وحبكة الفرشاة، أوقات الرسم هي دائما لحظات صدق مع الذات، ووفاء لهويتي التاريخية وانتمائي لحضارة إنسانية عريقة...لوحاتي هي ترجمة لمجموعة من الاحاسيس والانفعالات معبرا فيها عن رحلتي مع الزمان والمكان. وجودي هنا في سويسرا ساهم في أغناء مخزوني الفني والثقافي وجعل اللون عندي يتطور ويتنوع....

صفاء الأصفر والبرتقالي، البنفسجي العميق والأخضر الفاقع / ألوان تتيح لنا فتحة للنور وكأنها قطع زجاجية متراكمة فوق نوافذ الكنائس القديمة أو المساجد...نوع من المقدس والروحانية نعيشه في أعمال العبودي، أحيانا نلمح رمزا لهلال أفقي وأحيانا يد فاطمة وأحيانا أخرى قبة وصومعة....رغم أن الأشكال مجردة، والدوائر تتقاطع بين الضوء والضباب، هناك إحساس قوي في لوحات هذا الفنان بشكل من أشكال الروحانية.

 لوحاتي لا تحمل رسالة دينية مقصودة فالهلال الذي ذكرتي هو موروث من موروثات الحضارة العراقية. لكنني بالفعل أعيش دائما حالة خاصة وتوحد حينما ارسم. فلحظة الخلق عندي هي لحظة مقدسة اعيشها بهدوء وصفاء وسكينة تشبه لحظة الصلاة.

إطار اللوحة يفقد قياساته / الجوانب تتقطع والزوايا تختفي وتتمحور بكل حرية لتتحرر اللوحة من إطارها الكلاسيكي المتعارف عليه. وأحيانا أخرى الخشب نفسه يتمزق ويتكسر فتصبح اللوحة أشلاء متقطعة...نلمح بين ثناياها حروفا لخط قديم وكأنه لوح من ألواح بابل.

 يقول العبودي أنا أحب حضارة بلدي وتاريخه، وافتخر بانتمائي لهذا الإرث الإنساني العظيم. من خلال أعمالي، أحاول أن أخلق حورا بين القديم والمعاصر. في كل لوحة ارسمها أجد مفتاحا لمشروع لوحة قادمة يتعاقب فيها الزمن بين القديم والحديث.

إذا كان فولتير قد اعتبر أن الكتابة هي صوت الكلام،
فان فائق العبودي برسمه لحروف الكتابة القديمة أعطاها حقها في الصوت والكلام.

مراجع
2. http://www.iraqifineartists.com/index.php?option=com_content&view=article&id=57&Itemid=59

أشخاص من بغداد
خريجون حسب الجامعة أو الكلية في العراق
رسامون عراقيون
فنانون تشكيليون عراقيون

فائق العبودي


Les comtes puis seigneurs d'Arcis sont des seigneurs féodaux, originaires du comté de Champagne dans le royaume de France.

Origines

Le comté d'Arcis est issu de l'ancien pagus Arciacenis, à la frontière de la Bourgogne franque. Le comté est mentionnée dès le  et est composé de quatre châtellenies : Arcis, Méry, Plancy et Ramerupt.

Hersente, dite La Pieuse, est la première comtesse d'Arcis et dame de Ramerupt connue. Le fait que ce soit une femme qui dirige le comté d'Arcis, semble indiquer qu'elle soit une héritière et donc que ce comté ait été transmis dans cette famille depuis au moins une génération. Elle épouse vers 945 Helpuin de Montdidier, frère d'Hilduin , comte de Montdidier. Veuve, elle transmet vers 970 à son fils aîné le comté d'Arcis et garde pour elle la seigneurie de Ramerupt, où elle fait construire dans l'enceinte du château une église placée sous le vocable de Notre-Dame, et à laquelle est annexé un prieuré de l'ordre de Saint-Benoît, où elle fait déposé les reliques de Saint-Balsème, massacré par les Vandales , et jusqu'alors entreposé au prieuré Saint-Pierre à Arcis, également appelé prieuré Saint-Balsème.

Généalogie

Maison d'Arcis et de Ramerupt

 Hersente d'Arcis ou Hersente de Ramerupt, dite La Pieuse († après 970), première comtesse d'Arcis et dame de Ramerupt connue. Elle épouse Hilduin  de Montdidier (ou Helpuin), comte de Montdidier, avec qui elle a au moins deux enfants :
 Hilduin II de Montdidier, qui suit ;
 Manassès de Montdidier, évêque de Troyes ;
 peut-être une fille prénommée Béatrice de Montdidier, qui épouse Geoffroi, comte de Mortagne.

Maison de Montdidier

 Hilduin II de Montdidier († vers 993), comte de Montdidier et d'Arcis et seigneur de Ramerupt. Il épouse en premières noces Helvise, issue de la famille de Laon ou de Tours, avec qui il a au moins deux enfants. Il épouse en secondes noces une fille de Gui, comte de Soissons, mais n'a probablement pas d'enfant avec elle :
 Hilduin III de Montdidier, qui suit ;
 Manassès de Montdidier, qui épouse Constance de Dammartin, héritière du comté de Dammartin, et devient comte de Dammartin.

 Hilduin III de Montdidier († après 1032), comte de Montdidier et d'Arcis et seigneur de Ramerupt. Il épouse Lesceline de Bar, avec qui il a plusieurs enfants :
 Hilduin IV de Montdidier, qui suit ;
 Guillaume de Montdidier, possible père de Manassès de Soissons, évêque de Soisson ;
 Manassès de Montdidier, dit Calva Asina (l'âne chauve), vidame de Reims, qui épouse Béatrice de Hainaut, séparée d'Ebles  de Roucy, qui devient archevêque de Reims. Ils ont ensemble plusieurs enfants :
 Manassès II de Reims, archevêque de Reims ;
 Gui de Montdidier, vidame de Reims et seigneur de Neufchâtel. Père de Cyriaque de Neufchâtel, vidame de Reims ;
 Adélaïs de Montdidier, abbesse de Saint-Jean de Laon.
 une fille qui épouse Yves de Nesle.

 Hilduin IV de Montdidier († en 1063), comte de Montdidier et d'Arcis et seigneur de Ramerupt puis également comte de Roucy à la suite de son mariage avec Alix de Roucy, fille d', comte de Roucy et archevêque de Reims, et de Béatrice de Hainaut, avec qui il a neufs enfants :
 Ebles II de Montdidier-Roucy, qui succède à son père comme comte de Montdidier et de Roucy ;
 André de Montdidier-Roucy, seigneur de Ramerupt, qui suit ;
 Béatrix de Montdidier-Roucy (, qui épouse , comte du Perche ;
 Marguerite de Montdidier-Roucy, qui épouse , comte de Clermont-en-Beauvaisis ;
 Ermentrude de Montdidier-Roucy, qui épouse Thibaud de Reynel, comte de Reynel ;
 Ada de Montdidier-Roucy, qui épouse en premières noces Geoffroy, seigneur de Guise, puis en secondes noces Gaultier d'Ath, puis en troisièmes noces Thierry, seigneur d'Avesnes ;
 Adélaïde de Montdidier-Roucy, qui épouse , comte de Chiny ;
 Aélis de Montdidier-Roucy, qui épouse Conon Falcon de La Sarraz, seigneur de Grandson ;
 Félicie de Montdidier-Roucy, qui épouse , roi d'Aragon et de Navarre.

 André de Ramerupt († après 1118), comte d'Arcis et seigneur de Ramerupt après son père. Il épouse en premières noces Adélaïde, probablement fille de Wallerand de Roye et d'Aélis de Boves, puis en secondes noces Guisemode, probablement née d'Arras. De son premier mariage, il a cinq enfants :
 de (1) Ebles de Ramerupt, évêque de Châlons, qui suit ;
 de (1) Hugues de Ramerupt, mort avant son père et sans descendance ;
 de (1) Olivier de Ramerupt, mort avant son père et sans descendance ;
 de (1) Alix de Ramerupt, dame de Ramerupt, qui épouse Érard  de Brienne, comte de Brienne ;
 de (1) une autre fille, dame d'Arcis, qui épouse Jean, seigneur de Pleurs et vicomte de Mareuil, qui suit plus loin après son frère.

 Ebles de Ramerupt († en 1126), comte d'Arcis et seigneur de Ramerupt après son père, puis devient évêque de Châlons jusqu'à sa mort. Ramerupt passe alors à sa sœur Alix de Ramerupt, qui suit.

 dame de Ramerupt, dame d'Arcis après son frère. C'est probablement à cette période qu'Arcis cesse d'être un comté pour devenir une seigneurie. Elle épouse épouse Jean, seigneur de Pleurs et vicomte de Mareuil, avec qui elle a deux enfants :
 Manassès III de Pleurs, qui succède à son père comme seigneur de Pleurs et vicomte de Mareuil ;
 Adélaïde de Pleurs, qui succède à sa mère comme dame d'Arcis.

Maison de Pleurs

 Adélaïde de Pleurs († après 1170), dame d'Arcis. Elle épouse en premières noces Hélie, seigneur de Montmirail, avec qui elle a quatre enfants. Veuve, elle épouses en secondes noces Anséric III, seigneur de Montréal, avec qui elle a six autres enfants :
 de (1) : Gaucher de Montmirail, probablement l'aîné. Cité dans un seul acte. Sans doute mort jeune.
 de (1) : André de Montmirail, qui succède à son père comme seigneur de Montmirail ;
 de (1) : Hugues de Montmirail, probablement abbé de Saint-Pierre de Preuilly ;
 de (1) : Ade de Montmirail, qui épouse Hugues de Saint-Florentin ;
 de (2) : Anséric IV de Montréal, qui succède à son père comme seigneur de Montréal ;
 de (2) : Jean de Montréal, qui succède à sa mère comme seigneur d'Arcis et qui suit ;
 de (2) : Guillaume de Montréal, cité dans la nécrologie de la collégiale Notre-Dame de Montréal ;
 de (2) : Gui de Montréal, seigneur de Beauvoir. Il meurt probablement sans union ni postérité ;
 de (2) : Hélvide de Montréal, qui épouse André de Montbard, seigneur de Montbard, dont elle a au moins deux enfants ;
 de (2) : Agnès de Montréal, qui épouse Narjot II de Toucy, seigneur de Toucy, d'où postérité.

Maison de Montréal

 Jean  d'Arcis  († en 1191), seigneur d'Arcis et de Pisy. Il meurt au siège de Saint-Jean-d'Acre pendant la troisième croisade. Il épouse Hélisende de Joigny, avec qui il a quatre enfants :
 Jean II d'Arcis, qui suit ;
 Guy d'Arcis, qui suit après son frère ;
 Anséric d'Arcis, chanoine de Saint-Étienne de Troyes en 1210, sous-doyen de Troyes en 1218, trésorier de l'église de Langres en 1222 puis doyen de Langres en 1226 jusqu'à sa mort fin 1226 ou courant 1227 ;
 probablement une fille, qui épouse un homme de la famille de Crux, seigneur d'Annoux, d'où postérité.

 Jean II d'Arcis  († entre 1219 et 1222), seigneur d'Arcis et de Pisy. Il meurt en captivité après avec été fait prisonnier au siège de Damiette pendant la cinquième croisade. Il épouse Marie de Chimay, mais n'a pas de postérité.

 Guy d'Arcis  († en 1252), seigneur d'Arcis et de Pisy. Il participe au siège de Damiette pendant la cinquième croisade. Il épouse Mahaut de Chacenay (ou Mathilde), fille d'Érard II de Chacenay, seigneur de Chacenay, et de son épouse Emmeline de Broyes, avec qui il a trois enfants :
 Jean III d'Arcis, qui suit ;
 Anséric d'Arcis, archidiacre du Dijonais en l'évêché de Langres ;
 peut-être Ermengarde d'Arcis, dame de Feins, qui épouse Geoffroy de Nully, seigneur de Juzennecourt, fils de Vilain de Nully-Juzennecourt et de Hawide Bricon, et qui ont au moins un enfant : Jacques de Juzennecourt.

 Jean III d'Arcis  († fin 1272 ou début 1273), seigneur d'Arcis et de Pisy. Il épouse Isabelle de Noyers, fille de Miles VII de Noyers et de son épouse Hélisende des Barres, avec qui il a six enfants :
 Jean IV d'Arcis, seigneur d'Arcis et en partie de Chacenay, qui suit ;
 Milet d'Arcis, seigneur en partie de Chacenay et de Pisy. Il épouse Agnès de Sancerre, mais n'a pas de postérité. Mort entre 1296 et 1299 ;
 Érard d'Arcis, seigneur en partie de Chacenay et de Pisy, qui suit plus loin ;
 Guillaume d'Arcis, seigneur en partie de Chacenay et de Pisy, qui suit encore plus loin ;
 Hélisende d'Arcis, qui épouse Gaucher, seigneur de Merry ;
 un autre fille, mentionnée lors de la succession de son père en 1273.

 Jean IV d'Arcis  († en 1307), seigneur d'Arcis et en partie de Chacenay et de Pisy. Il fait plusieurs procès, notamment avec ses frères, pour la succession de son père. Il épouse en premières noces une prénommée Isabelle, veuve de Geoffroi de Sergines, avec qui il a un enfant. Il épouse en secondes noces Alix de Joinville, fille de Jean de Joinville et d'Alix de Reynel, mais n'a pas de postérité.
 de (1) : Jean d'Arcis, mort en Terre sainte en 1292, probablement des suites de la prise de Saint-Jean-d'Acre par les Turcs.

À la mort de Jean IV d'Arcis, ses biens sont divisés entre ses deux frères encore en vie, Érard et Guillaume, qui deviennent tous les deux coseigneurs d'Arcis, de Chacenay et de Pisy.

 Érard  d'Arcis  († en 1323), seigneur en partie d'Arcis, de Chacenay et de Pisy. Il épouse Marguerite de Montagu, dame de Pacy-sur-Armançon, issue d'une branche cadette de la famille des ducs de Bourgogne, avec qui il a plusieurs enfants. Il a épousé en secondes noces Marguerite de la Broce, veuve de Dreux, seigneur de Chappes, mais il n'est pas connu si ses enfants sont issus du premier ou deuxième lit :
 Marguerite d'Arcis, qui épouse Mahys de Mello, seigneur de Saint-Bris, fils de Dreux de Mello et d'Eustachie de Lusignan, d'où postérité ;
 Guillaume d'Arcis, qui suit ;
 Jeanne d'Arcis, religieuse à l'abbaye Saint-Pierre d'Avenay ;
 Agnès d'Arcis, religieuse à l'abbaye Notre-Dame de Jouarre ;
 Isabelle d'Arcis, dame de Jaulges, qui épouse Jean de Frolois, maréchal de Bourgogne, d'où postérité.

 Guillaume  d'Arcis  († en 1326 à Lille), seigneur en partie d'Arcis, de Chacenay et de Pisy. Il épouse Cunégonde de Grancey, fille d'Eudes V, seigneur de Grancey, et de son épouse Isabelle de Blâmont (qui épousera en secondes noces Jean de Conflans), mais n'a pas de postérité.

 Guillaume II d'Arcis  († en 1328), seigneur en partie d'Arcis, de Chacenay et de Pisy, succède à son neveu. Il épouse Reine d'Ancy-le-Franc, dame de Chailley, avec qui il a trois enfants :
 Érard II d'Arcis, qui suit ;
 Guillaume III d'Arcis, qui suit plus loin ;
 Jean d'Arcis, évêque de Mende de 1330 à 1331, puis évêque d'Autun de 1331 à 1342 et enfin évêque de Langres de 1342 jusqu'à sa mort en 1344.

 Érard II d'Arcis  († en 1344), seigneur en partie d'Arcis, de Chacenay et de Pisy. Il épouse Blanche de Châtillon-en-Bazois avec il a au moins deux enfants :
 Jean d'Arcis, mort en 1338 sans postérité ;
 Jeanne d'Arcis, qui épouse Guillaume de Grancey, fils de Robert de Grancey, seigneur de Larrey, et de Jacquette de Montfaucon, d'où postérité.

 Guillaume III d'Arcis  († en 1329), seigneur en partie d'Arcis, de Chacenay et de Pisy. Il épouse Gillette de Jaucourt, dame d'Eclance, fille de Jean de Jaucourt, seigneur d'Eclance, avec il a une fille unique :
 Alix d'Arcis, qui épouse Eudes de Grancey, seigneur de Larrey, fils de Robert de Grancey, seigneur de Larrey, et de Jacquette de Montfaucon, d'où postérité.

La seigneurie d'Arcis est ensuite morcelée entre plusieurs héritiers des différentes branches des seigneurs d'Arcis issus de la famille de Montréal.

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .

Articles connexes
 Village d'Arcis
 Comté de Champagne
 Maison de Montdidier-Roucy
 Maison de Dammartin-en-Goële
 Maison de Montréal

Notes et références

Comté français
Pagus
Liste de seigneurs français
Noblesse de Champagne
Comté d'Arcis
Division administrative fondée au Xe siècle

Liste des comtes puis seigneurs d'Arcis


An Cyrtochilum xanthodon in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Cyrtochilum xanthodon in nahilalakip ha genus nga Cyrtochilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cyrtochilum

Cyrtochilum xanthodon


El distrito de Tamsweg es un distrito político del estado de Salzburgo (Austria). Se corresponde con la región de Lungau. La capital del distrito es la ciudad de Tamsweg.

División administrativa

Localidades con población (año 2018)

 Ciudades-mercado
 Mariapfarr 2.375
 Mauterndorf 1.639
 Sankt Michael im Lungau 3.520
 Tamsweg 5.717

 Municipios
 Göriach 337
 Lessach 555
 Muhr 510
 Ramingstein 1.059
 Sankt Andrä im Lungau 761
 Sankt Margarethen im Lungau 725
 Thomatal 333
 Tweng 276
 Unternberg 1.035
 Weißpriach 306
 Zederhaus 1.196

Enlaces externos

 Información turística (en alemán)

Tamsweg

Distrito de Tamsweg


Paul "Rocky" Rochester (July 15, 1938 – June 7, 2020) was an American professional football player who was a defensive tackle in the American Football League (AFL). He played for the Dallas Texans/Kansas City Chiefs (1960–1963) and the New York Jets (1964–1969). He played college football at Michigan State University.

He was an AFL All-Star in 1961, and he earned an AFL Championship ring with the New York Jets in 1968 and had the only sack of the game; as well as a World Championship with the Jets after the 1968 season, when he was team co-captain in the Jets' upset of the heavily favored NFL Champion Baltimore Colts. Rochester is one of only twenty players who played the entire ten years of the AFL's existence.

See also

Other American Football League players

References

1938 births
2020 deaths
Players of American football from Lansing, Michigan
American football defensive tackles
Michigan State Spartans football players
Dallas Texans (AFL) players
Kansas City Chiefs players
New York Jets players
American Football League All-Star players
American Football League players

Paul Rochester


Kotar Tamsweg (isto poznato kao Lungau), je jedan od 94 austrijskih kotara od 20,437 stanovnika.

Zemljopisne karakteristike
Tamsweg leži u Saveznoj državi Salzburg, na zapadu graniči sa
kotarom Sankt Johann im Pongau, na istoku sa Štajerskom, i na jugu sa Koruškom.

Teritorij današnjeg kotara poklapa se s nekadašnjim kotarom (gau-om) Lungau.

Administrativna podjela kotara

Administrativni centar kotara je trgovište Tamsweg.

Tamsweg je administrativno podijeljen na 15 općina od kojih 4 ima
status trgovišta, a njih 12 su obične općine.

Trgovišta
 Mariapfarr
 Mauterndorf
 Sankt Michael im Lungau
 Tamsweg

Općine
 Göriach
 Lessach
 Muhr
 Ramingstein
 Sankt Andrä im Lungau
 Sankt Margarethen im Lungau
 Thomatal
 Tweng
 Unternberg
 Weißpriach
 Zederhaus

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica Kotara Tamsweg

Tamsweg

Tamsweg (kotar)


Thors Mølle ligger ved Varnabækken – tidligere skambækken – i Hestehaven, der er en del af Marselisborgskovene i Aarhus. Møllen er i dag udelukkende restaurationsbygning, men har gennem tiderne haft forskellige møllefunktioner.

Krudtmølle og feldberedermølle
I 1637 fik barber Wulff Baltzersen, senere borgmester i Aarhus, og Jens Jacobsen, senere ridefoged på Aarhusgård, kongelig tilladelse til at opføre en krudtmølle. Lensmanden på Aarhusgård skulle påse at møllen blev placeret et sted, hvor den ikke var til skade for kronens ejendomme. Valget for møllens placering faldt på Skambækken, hvor bogtrykker Hans Hansen Skonning allerede havde en papirmølle en hundrede meter oppe ad bækken.

Der blev udgravet en mølledam til at samle vand nok til at drive møllen, som med stamper kunne granulere krudtet. Mølledammen eksisterer stadigt under navnet Thorsmølledam.

Omtrent et halvt århundrede senere fungerede møllen ikke længere som krudtmølle, men som feldberedermølle, hvor skind og huder kunne bearbejdes ved hjælp af stamperne. Ejeren var nu rådmand Jens Rasmussen Lassen. Specielt effektiv var møllen dog ikke, da der måtte samles vand i mølledammen i to dage, for at have vand nok til en halv dags drift.

Farvergårdens stampemølle
Også under den næste ejer – Christen Andersen Tørslev – fungerede møllen som feldberedermølle, men herefter blev møllen omdannet til en stampemølle for klæder. Det skete i forbindelse med at rådmand Andreas Stæhr overtog møllen. Udover at være rådmand var Stæhr også farver og i Vestergade, hvor han havde en stor farvergård. Med stampemøllen kunne Stæhr nu præparere sine egne klæder inden de kom på farveriet.

Da Stæhr i 1751 solgte farveriet i Vestergade til Peter Christian Asmussen fulgte stampemøllen med i købet. Asmussen drev møllen og farveriet videre med sin søn Wolff Frederik Asmussen . Under Asmussen og sønnens ejerskab blev Thor Christensen ansat som stampemester på møllen i skoven, og det er fra ham navnet Thors Mølle stammer.

Galthen Bechs kradsuldmøller

I både 1825 og 1829 blev Thors Mølle sat til auktion og i 1831 blev møllen endeligt solgt til Güldencrone af Marselisborg Gods, der i forvejen ejede Marselisborgskovene.

Samme år lejede godset møllen ud til den driftige købmand Marcus Galthen Bech. Bech omdannede møllen til en kradsuldmølle, der kunne opkradse ellers ubrugelige uldklude til brug i eksempelvis madrasser og gulvtæpper. Uldkradseriet blev en god eksportforretning og i løbet af 1830'erne overtog Bech også driften af skambækkens andre møller, Pouls Mølle og Varna Mølle, ligesom han i  1837 lod opføre en fjerde mølle, Nymølle  et stykke nede af bækken fra Thors Mølle.  Nymølle blev revet ned i 1877, og dammen findes heller ikke længere.

Ved Bechs død overtog hans to sønner Oluf og Marcus driften af møllerne. I 1877 gik de over til dampkraft, og møllerne blev nu overflødige.

Skiftende produktion
Fra 1877 gennemgik Thors Mølle en periode med skiftende ejere og skiftende produktion. I 1878 flyttede smed Anders Andersen ind i møllen, som han indrettede til hesteskofabrik. Året efter kunne Aarhus Stiftstidende berette, at Andersen havde udviklet to maskiner – en bukkemaskine og en stempelmaskine – hvorpå han kunne producere op til 1000 hestesko dagligt. I 1880 var det fabrikant H.P. Jensens tur til at prøve lykken i Thors Mølle, men heller ikke dette foretagende blev en succes. Det samme gjaldt planerne om at indrette et savværk i møllen.

Afholdsbeværtning
Gennem årene havde der boet flere familier ad gangen i møllen. Under stampemester Thor Christensens tid havde møllen været hjemsted for tre familier, og omkring år 1900 fandtes der to lejligheder i Thors Mølle. Mølledriften var nu slut.

Den ene lejlighed blev beboet af skovarbejder Ferdinand Andersen, mens den anden var beboet af arbejdsformand Niels Jacobsen. Begge to havde afholdsservering ved møllen – dog på hver sin side af bækken.

I 1905 måtte Ferdinand Andersen betale en bøde for at have udskænket bajersk øl ved Thors Mølle uden bevilling. Også mølleforpagter Anders Jensen og skovfoged for Skåde Skov Peder Rasmussen måtte betale bøde for samme forseelse ved henholdsvis Silistria og Ørnereden.

Formand Niels Jacobsen havde derimod et godt forhold til afholdsbevægelsen, og holdt sig indenfor lovens rammer. Samme bevægelse støttede da også Niels Jacobsen da han forgæves i 1906 og 1907 søgte om tilladelse til at opføre en rigtig restaurationsbygning på stedet. Begrundelsen for afslaget var blandt andet, at det netop var de primitive gammeldags forhold, der var det tiltrækkende ved stedet.

Beværtning ved Thors Mølle var langt fra noget nyt fænomen. I en beretning fra 1769 kan man læse, at det var en tradition blandt eleverne på Katedralskolen at tage ud til møllen og holde sommergilde. Ved møllen blev eleverne trakteret med vin, kaffe og koldskål. Der var også indrettet et par keglebaner ved møllen, som gæsterne kunne fornøje sig ved.

Også fra 2. pinsedag i 1790 findes der en beretning om beværtning ved møllen. Beretningen er i øvrigt en dramatisk en af slagsen med slagsmål mellem bønder og soldater.

Lysthuse og Jægerstue
Det lykkedes først i 1927 at få tilladelser til udvidelser ved Thors Mølle. Det var den daværende vært Niels Christian Christensen, kaldet Jess Christensen, der fik tilladelse til at opføre syv små lukkede lysthuse ved Thors Mølle. Ydermere kunne Christensen i 1929 indvie sin store træpavillon - Jægerstuen, der kunne rumme op til 200 mennesker. Byrådet blev dog ved med at afvise enhver anmodning om tilladelse til at servere bajersk øl ved møllen, på trods af Christensen kunne berette at gæsterne selv medbragte bajere i lommerne.

Med eller uden bajere blev Thors Mølle et populært udflugtssted og ikke sjældent skete det at Christensens børn og børnebørn måtte låne tøj ud til uheldige børn, som havde været en tur i bækken.

Bækkens løb måtte dog ændres på grund af forurening og lugtscener da Højbjerg Rensningsanlæg  og senere Højbjerg Fjernvarmeværk fik afløb til bækken. I 1964 blev Skambækken og Thors Mølledam fyldt med olie efter et udslip fra fjernvarmeværket. Christensen benyttede lejligheden til at klage sin nød til Århus Stiftstidende: "Det eneste opløftende ved denne forurening var, at olie eller petroleum nu engang ikke lugter saa ilde som den stank, der til daglig hersker omkring bækken og dammene ... Og jeg benytter lejligheden til at sige, at folk forlader min restaurant paa grund af stanken, og baade mit personale og jeg taber gradvis lysten, energien og indtægterne ved at drive Thors Mølle. Her er ellers alle muligheder for at opretholde et usædvanligt lille fuglereservat og fristed, hvor folk og fugle kunne mødes til fælles berigelse. Dammene kunne være pinligt rene og rumme en bestand af ørreder i alle størrelser fra sættefisk til store moderfisk paa op til 5-6 kilo. I stedet har vi en aaben kloak, der i uhumskhed ikke giver middelalderens bykloakker noget efter"

Ny restaurationsbygning

I 1939 var det gamle møllehus ved at forfalde, og en stor oversvømmelse i sommeren 1939, gjorde, at møllehuset måtte rives ned og erstattes af et nyt. Christensen havde søgt om tilladelse til at opføre et større hotel- og beværtningssted, men dette blev afslået. I stedet kunne Christensen i 1940 indvie en ny bygning med både personaleværelser, køkken, restaurationslokale og en lejlighed til Christensen og hans familie.

Under besættelsen havde tyskerne indtaget store dele af Marselisborgskovene. I Havreballeskoven og Hestehaven var der i løbet af krigen opført flere bunkeranlæg og i april 1944 blev Thors Mølle beslaglagt. Efter befrielsen kom Thors Mølle til at fungere som flygtningelejr i halvandet år. Krigen havde taget hårdt på møllen, men 1. april 1947 kunne J.C. Christensens søn Georg Stage Christensen genåbne den nyrenoverede Thors Mølle. Det var arkitekterne Ottosen og Gebauer fra Stadsarkitektens Kontor, som havde stået bag renoveringen. G.S. Christensen drev Thors Mølle videre som afholdsrestauration indtil 1966.

Skiftende forpagtere
Efter G.S. Christensen blev Esther Hansson forpagter på Thors Mølle. Efter en ide fra skovrider Kjeld Ladefoged blev Thors Mølle tilføjet et 180 kvadratmeter orangeri med plads til 70 siddende gæster. Kommunen var bygherre på det eksotiske orangeri og stadsarkitekt Svend Pedersen og hans medarbejdere stod bag projektet, der kostede 210.000 kr. Indvielsen, der fandt sted 4. juli 1968, blev da også overværet af blandt andre borgmester Bernhardt Jensen.

Ester Hansson var forpagter på Thors Mølle indtil slutningen af 1971, og i starten af 1972 kunne Elisabeth Vestergaard overtage værtskabet. Vestergaard blev efterfulgt af Uffe Ellegaard Madsen, der tidligere havde drevet Teaterbodegaen inde i Aarhus. 1. april 1981 var det slut med Uffe som forpagter på Thors Mølle. På trods af stigende omsætning, var det svært at lave overskud på møllen. Det var især den høje varmeregning der sled på budgettet. De gamle bygninger var dårligt isoleret ligesom, det var kosteligt at holde orangeriet varmt om vinteren.

Det blev den franske kok Jean Philippon, der overtog efter Uffe, men da han efter kort tid gik konkurs, måtte kommunen endnu engang annoncere efter en ny forpagter.
Grundlovsdag i 1983 kunne Jette Nygård og Bent Bisgård genåbne Thors Mølle, men heller ikke de holdt længe. I maj 1985 var det Aja Foldager og Anders Mortensens tur til at prøve lykken som forpagtere på møllen. Aja Foldager har siden 2005 drevet Feldballe Hundepension.

Til 2014 var forpagteren på Thors Mølle Søren Mikkelsen, og den gamle skovmølle gennemgik flere renoveringer under Mikkelsen, blandt andet en forbedring af isolationen.

Fra november 2015 overgik forpagtningen til Mikkel Windfeldt og Anders Langvad.

Kilder
 Århus Stifts Årbøger 1959, Aarhus Stiftsbogtrykkerie A/S
 Bernhardt Jensen, Som Århus morede sig, Aarhus 1966. Bestil materiale
 Bernhard Jensen og Peder Jensen, Marselisborg Skovene - Historier og begivenheder gennem århundreder, Århus byhistoriske Udvalg, Universitetsforlaget i Aarhus, 1974
 Brochure om Skambækken og dammene ved Varna via web.archive.org
 "Thors Mølle-dammen forurenet af olie" i Århus Stiftstidende 04.06.1964
 Århus Stiftstidende 05.07.1897, 11.02.1968, 19.09.1980, 14.03.1981, 24.04.1983, 08.05.1985
 Aarhus Amtstidende 29.09.1939, 17.05.1947
 Jyllandsposten 02.03.1979
 Thors Mølles hjemmeside

Referencer

 Artiklen er tilpasset efter artiklen  på  AarhusWiki  (historik CC BY-SA 3.0)

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Aarhus

Thors Mølle


Hikmet Uluğbay (d. 29 Mart 1939, Isparta, Türkiye), Türk siyasetçi.

Hayatı

Tahsil ve çalışma hayatı
1961 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi İktisat ve Maliye Bölümü'nde lisans öğrenimini tamamladı. Lisansüstü öğrenimi için Amerika'ya giden Hikmet Uluğbay, Güney Kaliforniya Üniversitesi'nde ekonomi dalında yüksek lisans (M.A.) yaptı.  Maliye Bakanlığı Tokyo Büyükelçiliği ve NATO Nezdinde Daimi Temsilciliği'nde Maliye ve Ekonomi Müşavirliği, OECD Nezdinde Daimi Temsilci Yardımcılığı, Washington Büyükelçiliği Ekonomi ve Ticaret Başmüşavirliği, Hazine Genel Müdürlüğü, Bilkent Üniversitesi Öğretim Görevliliği, XX. ve XXI. Dönem Ankara Milletvekilliği ile Milli Eğitim Bakanlığı, Başbakan Yardımcılığı ve Devlet bakanlığı yaptı. Rahşan Affı'na destek verdi, 21 Aralık 2000'de yapılan oylamada kabul oyu verdi.

İntihar teşebbüsü
6 Temmuz 1999 tarihinde ruhsatlı silahıyla intihar teşebbüsünde bulundu, dili parçalandı ancak mucizevi bir şekilde kurtuldu. Başbakan Bülent Ecevit, bir süredir IMF görüşmelerinden dolayı stresli olduğunu belirtti. Basının karşısına ilk defa tekrar Bülent Ecevit ile çıktı.

Evli ve 2 çocuk babasıdır. Emekli orgeneral Ragıp Uluğbay'ın kardeşidir.

Kitapları
 İmparatorluk'tan Cumhuriyet'e Petropolitik
 Risk Altında Bir Ülkenin 2023 Yarışı
 Siyasi Linç

Kaynakça

1939 doğumlular
Isparta doğumlu siyasetçiler
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
TBMM 20. dönem Ankara milletvekilleri
TBMM 21. dönem Ankara milletvekilleri
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Bakanları
Hazine genel müdürleri
TBMM Demokratik Sol Parti Grup Başkanvekilleri
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
TBMM Dışişleri Komisyonu
TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler
Bülent Ecevit

Hikmet Uluğbay


A Região Geográfica Imediata de João Monlevade é uma das 70 regiões geográficas imediatas do Estado de Minas Gerais, uma das três regiões geográficas imediatas que compõem a Região Geográfica Intermediária de Ipatinga e uma das 509 regiões geográficas imediatas do Brasil, criadas pelo IBGE em 2017.

Municípios
É composta por 6 municípios:

 Bela Vista de Minas
 João Monlevade
 Nova Era
 Rio Piracicaba
 São Domingos do Prata
 São Gonçalo do Rio Abaixo

Estatísticas
Tem uma população estimada pelo IBGE para 1.º de julho de 2017 de 149 799 habitantes e área total de 2 050,860 km².

Ver também

 Lista de regiões geográficas intermediárias e imediatas de Minas Gerais
 Subdivisões do Brasil

Referências
Regiões geográficas imediatas de Minas Gerais


Yolande Elebe Ma ndembo (connue sous le nom Yolande Elebe) est une femme journaliste, poétesse congolaise engagée dans la promotion de l'écriture.

Biographie
Yolande Élève ma ndebo est fille du défunt journaliste Philippe Elebe, une des grandes figures des lettres zaïroises. Elle est une écrivaine, journaliste et fondateur de l'asbl  KINOISERIE dont l'un des objectifs est de venir en aide aux enfants en situation de précarité à Kinshasa. Elle a été classé en 2023 dans le top 5 des femmes culturelles congolaises établi par le magazine kongo

Publications
 2018 : Divagations
 2018 : Le Bictari.

Notes et références

Poétesse congolaise (RDC)
Journaliste congolais (RDC)

Yolande Elebe Ma Ndembo


Violarit ist ein Mineral aus der Mineralklasse der "Sulfide und Sulfosalze", das an verschiedenen Fundorten zum Teil reichlich vorhanden sein kann, insgesamt aber wenig verbreitet ist. Es kristallisiert im kubischen Kristallsystem mit der Zusammensetzung Fe2+Ni23+S4, ist also chemisch gesehen ein Eisen-Nickel-Sulfid.

Violarit ist in jeder Form undurchsichtig und bildet nur nierige bis massige, metallisch glänzende Aggregatformen aus. Im normalen Tageslicht zeigt er meist eine grauviolette Farbe, die sich im Auflicht zu einem deutlich sichtbaren Violett steigert. Auf der Strichtafel hinterlässt das Mineral allerdings einen schwarzen Strich.

Etymologie und Geschichte
Erstmals entdeckt wurde Violarit in der "Vermilion Mine" bei Denison in der kanadischen Provinz Ontario. beschrieben 1924 Waldemar Lindgren und W. Myron Davy, die das Mineral in Anlehnung an seine Farbe nach dem lateinischen Wort "violaceus" für violett benannten.

Klassifikation
Bereits in der mittlerweile veralteten, aber noch gebräuchlichen [[Systematik der Minerale nach Strunz (8. Auflage)#II/D. Sulfide mit Metall : S,Se,Te < 1:1|8. Auflage der Mineralsystematik nach Strunz]] gehörte der Violarit zur Mineralklasse der "Sulfide und Sulfosalze" und dort zur Abteilung der "Metall : Schwefel, Selen, Tellur < 1 : 1", wo er zusammen mit Bornhardtit, Cadmoindit, Carrollit, Daubréelith, Fletcherit, Florensovit, Greigit, Indit, Kalininit, Linneit, Polydymit, Siegenit, Trüstedtit und Tyrrellit die "Lineit-Gruppe" mit der System-Nr. II/D.01 bildete.

Die seit 2001 gültige und von der International Mineralogical Association (IMA) verwendete 9. Auflage der Strunz'schen Mineralsystematik ordnet den Violarit ebenfalls in die Klasse der "Sulfide und Sulfosalze", dort allerdings in die Abteilung der "Metallsulfide mit M : S = 3 : 4 und 2 : 3" ein. Diese Abteilung ist zudem weiter unterteilt nach dem genauen Stoffmengenverhältnis von Metall (M) und Schwefel (S), so dass das Mineral entsprechend seiner Zusammensetzung in der Unterabteilung "M : S = 3 : 4" zu finden ist, wo es zusammen mit Bornhardtit, Cadmoindit, Carrollit, Cuproiridsit, Cuprorhodsit, Daubréelith, Ferrorhodsit, Fletcherit, Florensovit, Greigit, Indit, Kalininit, Linneit, Malanit, Polydymit, Siegenit, Trüstedtit, Tyrrellit und Xingzhongit die "Lineit-Gruppe" mit der System-Nr. 2.DA.05 bildet.

Auch die vorwiegend im englischen Sprachraum gebräuchliche Systematik der Minerale nach Dana ordnet den Violarit in die Klasse der "Sulfide und Sulfosalze" und dort in die Abteilung der "Sulfidminerale" ein. Hier ist er zusammen mit Linneit, Carrollit, Fletcherit, Tyrrellit, Bornhardtit, Siegenit, Polydymit, Trüstedtit, Greigit, Daubréelith, Indit, Kalininit, Florensovit, Cuproiridsit, Cuprorhodsit, Malanit, Ferrorhodsit und Cadmoindit in der "Linneitgruppe (Isometrisch: Fd3m)" mit der System-Nr. 02.10.01 innerhalb der Unterabteilung "Sulfide – einschließlich Seleniden und Telluriden – mit der Zusammensetzung AmBnXp, mit (m + n) : p = 3 : 4" zu finden.

Bildung und Fundorte
Violarit bildet sich durch hydrothermale Vorgänge aus Pentlandit und findet sich meist als akzessorischer Bestandteil in intramagmatischen Eisen-Nickel-Erzen.

Weltweit konnte Violarit bisher (Stand: 2012) an etwa 235 Fundorten nachgewiesen werden. Neben seiner Typlokalität "Vermilion Mine" bei Denison trat das Mineral noch in vielen weiteren Minen in den Provinzen Ontario, Manitoba und Québec sowie bei St. Stephen in der Provinz New Brunswick, in der "Tilt Cove Mine" bei Betts Cove auf Neufundland, in der "Rottenstone Mine" in der Provinz Saskatchewan und in der Wellgreen Cu-Ni-PGE-Lagerstätte bei Kluane nahe Whitehorse in Yukon auf.

In Deutschland konnte Violarit bisher nur in der Grube "Friedrich-August" bei Horbach nahe St. Blasien in Baden-Württemberg, der Grube "Lammerichskaule" bei Oberlahr und am Moschellandsberg (Landsberg) bei Obermoschel in Rheinland-Pfalz, in der Sulfid-Lagerstätte bei Sohland an der Spree in der Oberlausitz in Sachsen und in der Ronneburger Uran-Lagerstätte in Thüringen gefunden werden.

In Österreich wurde das Mineral bisher nur an wenigen Fundorten gefunden wie unter anderem im Serpentinit-Steinbruch bei Griesserhof (Gulitzen) nahe Hirt im Bezirk Friesach-Hüttenberg (Kärnten), am Totenkopf in den Hohen Tauern (Salzburg), in der "Grube Breitenau" am Hochlantsch (Steiermark) und am Gumpachkreuz im Hinterbichler Dorfertal in Osttirol.

In der Schweiz trat Violarit bisher bei Oberhalbstein im Kanton Graubünden, in mehreren Gruben der Gemeinde Ayer (Val d'Anniviers) und am Schwarzhorn im Binntal im Kanton Wallis auf.

Weitere Fundorte liegen unter anderem in Afghanistan, Ägypten, Argentinien, Äthiopien, Australien, Belgien, Botswana, Brasilien, Bulgarien, China, Finnland, Frankreich, Grönland, Indien, Italien, Japan, Kasachstan, Nord- und Südkorea, Mexiko, Neuseeland, Norwegen, Pakistan, auf den Philippinen, in Russland, Sambia, Schweden, Simbabwe, der Slowakei, in Spanien, Südafrika, Tschechien, im Vereinigten Königreich (Großbritannien), den Vereinigten Staaten von Amerika (USA), Vietnam.

Kristallstruktur
Violarit kristallisiert kubisch in der  mit dem Gitterparameter a = 9,45 Å sowie 8 Formeleinheiten pro Elementarzelle.

Siehe auch
 Liste der Minerale

Literatur
 Waldemar Lindgren, W. Myron Davy: Nickel ores from Key West Mine, Nevada, in: Economic Geology, Band 19, Juni–Juli 1924, S. 309–319 (PDF 391,9 kB, S. 12)

Weblinks

 Mineralienatlas:Violarit (Wiki)
 Database-of-Raman-spectroscopy - Violarite

Einzelnachweise

Mineral
Kubisches Kristallsystem
Sulfide und Sulfosalze
Eisenmineral
Nickelmineral
Schwefelmineral

Violarit


Haukur Heiðar Hauksson (født 1. september 1991 i Akureyri, Island), er en islandsk fodboldspiller (højre back). Han spiller for AIK Stockholm i Sverige.

Hauksson startede sin karriere i hjemlandet, hvor han spillede flere år hos henholdsvis KA Akureyri og KR Reykjavik. Han skiftede til AIK i januar 2015.

Landshold
Hauksson har (pr. maj 2018) spillet syv kampe for Islands landshold. Han debuterede for holdet 19. januar 2015 i en venskabskamp mod Canada. Han var en del af den islandske trup, der nåede kvartfinalen ved EM 2016 i Frankrig, men var dog ikke på banen i turneringen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Island
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016
Fodboldspillere fra AIK Fotboll
Fodboldspillere fra Knattspyrnufélag Reykjavíkur
Personer fra Akureyri

Haukur Heiðar Hauksson


إمبراطورية جوبتا هي إمبراطورية هندية قديمة حكمت شمال الهند وشرق باكستان في الفترة الممتدة تقريباً من 320 إلى 550م. أسسها «ماهاراجا سرِ-جوبتا». وقد عمّ في عهدها الأمن والرخاء مما مكن العلوم والفنون من الانتشار. وتسمى هذه الفترة العصر الذهبي للهند، فقد تمت خلالها إنجازات واسعة في العلم والتكنولوجيا والهندسة والفن والأدب وعلم المنطق والرياضيات وعلم الفلك والدين والفلسفة وبلورت ما يُعرف عموما بالثقافة الهندية. وأهم حكام إمبراطورية جوبتا هم شاندرا جوبتا الأول وسامودرا جوبتا وشاندرا جوبتا الثاني.

ومن النقاط الهامة التي يتضح فيها هذا الإبداع الثقافي في هذا العصر فن العمارة والنحت والرسم الزيتي. ومن أشهر العلماء والفنانين الذين ظهروا في عصر هذه الإمبراطورية: كاليداسا وأريابهاتا وفاراهامِهِرا وفِشنو سارما وفاتسيايانا والذين يملكون إنجازات عظيمة في مجالات مختلفة. وأيضا قامت روابط تجارية قوية بجعل المنطقة مركزاً ثقافياً هاماً وأصبحت تؤثر بما حولها من ممالك مثل: بورما وسريلانكا وأرخبيل الملايو والهند الصينية.

وأقدم نسخة موجودة من البورانها (وهو نص هندي ديني هام) يُعتقد أنها أيضاً كُتبت في هذه الفترة. وقد انتهت هذه الإمبراطورية بهجوم «شعب الهونا» القادم من وسط آسيا. وبعد انهيارها في القرن السادس الميلادي، عاد شمال الهند عبارة عن مجموعة من الممالك والجمهوريات الصغيرة. وبعد انهيارها بقيت مجموعة من السلالة الحاكمة تحكم منطقة «ماغادا». ولكن سرعان ما سُلبت منهم بقايا إمبراطوريتهم بواسطة هارشا الذي وَحّد شمال الهند من جديد وأسس إمبراطورية في النصف الأول من القرن السابع الميلادي.

الأصل
لا يُعرف موطن سلالة جوبتا على وجه اليقين، فوفقًا لإحدى النظريات، نشؤوا في منطقة الدواب السفلية الحالية في ولاية أتر برديش حيث اكتُشفت معظم النقوش وأكوام القطع النقدية التي اقتناها ملوك جوبتا الأوائل. ويناقش مؤيدو هذه النظرية أنها مدعومة أيضًا بنصوص البورانا التي تذكر أراضي ملوك جوبتا الأوائل كمناطق براياغا وساكيتا وماغادها في حوض الغانج.

تحدد نظرية بارزة أخرى موقع موطن سلالة جوبتا في منطقة البنغال الحالية، استنادًا إلى رواية الراهب البوذي الصيني إيجنغ في القرن السابع. وفقًا لإيجنغ، بنى الملك تشي-لي-كي-تو (المعروف بمؤسس السلالة شري جوبتا) معبدًا للحجاج الصينيين بالقرب من مي-لي-كيا-سي-كيا-بو-نو (على ما يبدو أنها النسخة الصينية من مريغا-شيكا-فانا). يذكر إيجنغ أن هذا المعبد يقع على بعد أكثر من 40 يوجانا شرق نالاندا، ما يعني أنه يقع في مكان ما في منطقة البنغال الحديثة. هناك اقتراح آخر بأن مملكة جوبتا المبكرة امتدت من براياغا في الغرب إلى شمال البنغال في الشرق.

لا تذكر سجلات جوبتا الفارنا (الطبقة الاجتماعية) التي تنتمي إليها السلالة. افترض بعض المؤرخين، مثل التيكار، أنهم كانوا من الفايشيا، إذ تستخدم بعض النصوص الهندية القديمة اسم «جوبتا» لوصف أفراد من طبقة الفايشيا. وفقًا للمؤرخ شارما، فإن الفايشيا -الذين ارتبطوا تقليديًا بالتجارة- ربما أصبحوا حكامًا بعد مناهضة الضرائب الجائرة التي فرضها الحكام السابقون. يشير منتقدو هذه النظرية إلى أن اللاحقة جوبتا تظهر في أسماء العديد من الأفراد غير المنتمين لطبقة الفايشيا قبل عصر إمبراطورية جوبتا وخلالها، واسم الأسرة «جوبتا» ربما اشتُّق ببساطة من اسم أول ملك في العائلة جوبتا. ينظّر بعض الباحثين، مثل غويال، أن الجوبتا كانوا من البراهمة لأنهم ارتبطوا بعلاقات زوجية معهم، لكن آخرين يرفضون هذا الدليل باعتباره غير مقنع. استنادًا إلى نقوش بونه وريدهابور لأميرة جوبتا برابهافاتي-جوبتا، يعتقد بعض الباحثين أن اسم عشيرة والدها هو «دارانا» لكن القراءة البديلة لهذه النقوش تشير إلى أن دارانا كانت عشيرة أمها، كوبراناغا.

التاريخ

الحكام الأوائل

يُعدّ جوبتا (اشتُهر في أواخر القرن الثالث الميلادي) أول ملك معروف للسلالة: يؤرخ الباحثون بداية حكمه من منتصف إلى أواخر القرن الثالث الميلادي. يُعتقد أن «تشي-لي-كي-تو» -اسم ملك ذكره الراهب البوذي الصيني إيجنغ في القرن السابع- هو النسخة الصينية لاسم «شري-جوبتا» و «شري» هي بادئة شرفية. ووفقًا لإيجنغ، بنى هذا الملك معبدًا للحجاج البوذيين الصينيين بالقرب من «مي-لي-كيا-سي-كيا-بو-نو» (يُعتقد أنها النسخة الصينية لمريغا-شيكا-فانا).

في نقش عمود الله أباد، يوصَف جوبتا وخليفته غاتوتكاتشا بالمهراجا (الملك العظيم)، بينما يُدعى الملك التالي شاندرا جوبتا الأول مهراجا هيراجا (ملك الملوك العظماء). في الفترة اللاحقة، استخدم الحكام الإقطاعيون لقب مهراجا، ما أدى إلى اقتراح أن جوبتا وغاتوتكاتشا كانا تابعين (ربما للإمبراطورية الكوشانية). ومع ذلك، هناك العديد من الأمثلة على ملوك أعظم استخدموا لقب مهراجا قبل عصر إمبراطورية جوبتا وبعدها، لذا لا يمكن قول هذا على وجه اليقين. ولا شك في أن جوبتا وغاتوتكاتشا كانا أقل شأنًا وقوة من شاندرا جوبتا الأول.

تزوّج شاندرا جوبتا الأول الأميرة كوماراديفي من عشيرة ليتشافي، ما ساعده في توسيع سلطته السياسية وهيمنته، وتمكّن من تبني اللقب الإمبراطوري مهراجا هيراجا. وفقًا لسجلات الأسرة الرسمية، خلفه ابنه سامودرا جوبتا. ومع ذلك، أدى اكتشاف القطع النقدية التي أصدرها حاكم جوبتا المسمى كاتشا إلى بعض الجدل حول هذا الموضوع: وفقًا لإحدى النظريات، كان كاتشا اسمًا آخر لسامودرا جوبتا؛ والاحتمال الآخر هو أن كاتشا كان مطالبًا منافسًا على العرش.

المراجع

الهند الوسيطة
انحلالات القرن 6 في الهند
انحلالات عقد 550
إمبراطوريات سابقة
إمبراطوريات وممالك الهند
بلدان سابقة في أفغانستان
تأسيسات القرن 3 في نيبال
تأسيسات القرن 4 في الهند
تاريخ باكستان
تاريخ بنغال
تاريخ بنغال الغربية
تاريخ بنغلاديش
تاريخ كلكتا
دول سابقة في الهند
دول وأقاليم انحلت في عقد 550
دول وأقاليم أسست في عقد 320
سلالات حاكمة هندية

إمبراطورية جوبتا


Prvenstvo Nogometnog saveza općine Split je bila liga šestog ranga natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1987./88.
Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bio Tekstilac iz Sinja.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Dalmatinska nogometna liga – Srednja skupina 1987./88.

Izvori
 Jurica Gizdić: NK Dugopolje 1952. – 2002. : 50 godina nogometa u Dugopolju, Dugopolje, 2002., str. 78-79
 nk-oskotok.bloger.index.hr, NK OSK Otok - Sezone OSK-a kroz povijest (SFRJ) , objavljeno 9. lipnja 2011., pristupljeno 28. listopada 2017.

1987-88
1987-88 Split
Split

Prvenstvo NSO Split 1987./88.


UEFA Liga prvaka 1996./97. je bilo 42. izdanje najelitnijeg europskog klupskog nogometnog natjecanja, 5. od kada se zove UEFA Liga prvaka. Posljednji su se put natjecali samo klubovi koji su bili prvaci države. Natjecanje je po prvi put osvojila Borussia Dortmund svladavši Juventus u finalu rezultatom 3:1.

Grupna faza
Grupna faza započela je 11. rujna i trajala do 4. prosinca 1996. Debitirali su Atlético Madrid, Auxerre, Fenerbahçe, Rapid Beč i Widzew Łódź.

Skupina A

Skupina B

Nokaut faza

1996./97.

UEFA Liga prvaka 1996./97.


Sweat (A La La La La Long) ist ein Reggae-Pop-Lied von Inner Circle aus dem Jahr 1992. Das Lied erreichte 1992 in Deutschland und in der Schweiz den ersten Platz der Charts. Es erschien auf dem Album Bad to the Bone.

Geschichte
Mehr als ein Jahrzehnt nach den ersten Charterfolgen und einige Jahre nach ihrem letzten großen Erfolg mit Bad Boys hatten Inner Circle mit "Sweat" wieder einen großen Charthit. Nachdem die Gruppe in Miami angesiedelt war, hatte sie sich auf Reggae-Veranstaltungen in den USA konzentriert. Ein Vertrag mit John Gray von Madhouse Publishing in Schweden brachte der Band die Aufmerksamkeit von Mattias Wachtmeister, A&R-Mann von Metronome Records. 1990–91 hatte die Gruppe große Erfolge mit Bad Boys in den Clubs des Landes. Ebenfalls war dort das Album von 1986, Black Roses ein nachträglicher Erfolg.

Als schließlich 1992 Bad to the Bone herauskam, befand sich die Band wieder in den USA und stand für Promotion zunächst nicht zur Verfügung. Deswegen konzentrierte man sich seitens des Labels auf althergebrachte Club- und Radiopromotion. Dadurch schaffte man es, "Sweat" als Sommerhit zu positionieren. Zunächst konzentrierte man sich auf den Mittelmeerraum, wo viele Nordeuropäer Urlaub machen. Aber in der ersten Augustwoche 1992 griff MTV Europe das Video zu "Sweat" auf, das dadurch schnell zum Hit wurde. Gleichzeitig kam die Band für eine Tour in Europa an, die sie durch die Niederlande, Frankreich, die Schweiz, Österreich und Deutschland führte. Alsbald erreichte das Lied somit vordere Chartpositionen, unter anderem Platz eins in Deutschland.

Rezeption
Thom Duffy vom Billboard Magazine nannte das Stück im Oktober 1992 den "heißesten Reggae-Pop-Hit im Moment". Der "filtrierte Pop" von Sweat sei als "idealer Sommer-Song" positioniert worden.

Musikvideo
Das Video zu "Sweat" zeigt Inner Circle an einem Strand, unter anderem mit vielen weiblichen Fans tanzend und feiernd.

Charts und Chartplatzierungen
Das Lied erreichte in Deutschland die Chartspitze der Singlecharts und platzierte sich zwölf Wochen an ebendieser sowie 17 Wochen in den Top 10 und 32 Wochen in den Top 100. Die Single wurde zum ersten Charthit der Band in Deutschland. In den deutschen Airplaycharts konnte sich die Single zehn Wochen an der Chartspitze platzieren. 1992 belegte "Sweat" Rang vier der deutschen Single-Jahrescharts sowie Rang 93 im Jahr 1993.

Coverversionen

Das Lied wurde 2005 von Mr. President und 2016 – für einen Werbespot von H&M – von Izzy Bizu  gecovert.

Die Coverversion von Mehrzad Marashi, dem Gewinner der siebten Staffel von Deutschland sucht den Superstar, ist die zweite Singleauskopplung aus seinem Album New Life. Sie wurde 2010 zusammen mit Mark Medlock, dem Gewinner der vierten Staffel von DSDS, im Duett gesungen. Während der Sendung hatte Marashi den Titel im Duett mit Menowin Fröhlich gesungen.

Das Video für Marashis Coverversion wurde vor der Insel Mallorca auf einer Yacht gedreht.

Chartplatzierungen

Weiterverwendung
Das Lied wird beim Titel If You Got the Money von Jamie T auf dessen Album Panic Prevention von 2007 gesampelt.

Das Lied wurde im Computerspiel DANCE! Online, einem Multiplayer Online Casual-Musikspiel verwendet.

In der britischen Sitcom Peep Show kann das Lied gelegentlich als Teil von Jeremys Sextonband gehört werden.

Auf den Philippinen wird der Hit vom Bunawan Eco-Park and Wildlife Reservation Center als Titelmelodie des Krokodils Lolong, des größten Krokodils, das jemals lebend gefangen wurde, verwendet.

Einzelnachweise

Popsong
Reggae-Song
Nummer-eins-Hit
Lied 1992
Platin-Lied (Deutschland)

Sweat (A La La La La Long)


Töölönkatu est une rue des quartiers Etu-Töölö et Taka-Töölö d'Helsinki en Finlande.

Présentation
Longue de 1,6 kilomètre, la rue commence à Aurorankatu à côté du palais du Parlement.
À la intersection suivante, au parc du Musée, la rue fait un virage.
À cet endroit sur la droite se trouve le Musée national de Finlande.
La rue croise alors l'esplanade d'Hesperia.
Puis il y a une montée raide, ensuite il y a deux hôtels sur le côté droit de la rue et Töölöntori sur la gauche.
Après Runeberginkatu sur la gauche se trouve l'hôpital de Töölö et peu après sur la droite se trouve l'école primaire de Töölö.
La section entre la rue Eino Leino et Humalistonkatu devant le centre culturel Korjaamo est une rue piétonne, et peu après, Töölönkatu se termine en rencontrant Linnankoskenkatu.

Bâtiments

 Musée national de Finlande
 Palais du Parlement
 3, Maison des étudiants Ostrobotnia
 4, Siège de Pohjolan Voima
 7, Immeuble Bost
 28, Académie Sibelius, bat. T
 37A, Fondation pour la santé des étudiants
 41, École primaire de Töölö
 44-48, Hôpital de Töölö
 47, Berta-Maria Hemmet
 51 A, Musée du Tramway
 51B, Centre culturel Korjaamo

Rues croisées du sud au nord

 Aurorankatu
 Dagmarinkatu
 Museokatu
 Cygnaeuksenkatu
  Apollonkatu
 Eteläinen Hesperiankatu
 Pohjoinen Hesperiankatu
 Dunckerinkatu
  Tykistönkatu
 Kivelänkatu
 Runeberginkatu
 Sibeliuksenkatu
 Eino Leinon katu
 Humalistonkatu
 Linnankoskenkatu

Bibliographie

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

carte des rues d'Helsinki

Liens internes

Rue à Helsinki
Taka-Töölö
Etu-Töölö

Töölönkatu


Marita Skogum (* 3. Januar 1961) ist eine ehemalige schwedische Orientierungsläuferin.

Skogum wurde 1982 Nordische Meisterin im Orientierungslauf. Im Jahr darauf folgte ihr erster WM-Einsatz bei den Titelkämpfen im ungarischen Zalaegerszeg. Dabei belegte sie im Einzelwettbewerb hinter ihrer Landsfrau Annichen Kringstad-Svensson den zweiten Platz. In der Staffel gewann sie zusammen mit Karin Rabe, Kerstin Månsson und Annichen Kringstad-Svensson Gold. 1989 wurde sie Weltmeisterin im Einzellauf sowie mit der schwedischen Staffel, die auch 1991 und 1993 erfolgreich blieb. Bei den Einzelwettbewerben – mittlerweile war die Kurzstrecke als neuer Wettbewerb eingeführt worden – gewann sie noch jeweils eine Gold-, Silber- und Bronzemedaille. Bei den Nordischen Meisterschaften 1992 gelang ihr ein Dreifachtriumph. Zudem war sie in diesem Jahr Siegerin des Gesamt-Weltcups.

Bei schwedischen Meisterschaften gewann Skogum acht Titel: Zweimal mit der Staffel, zweimal auf der Langdistanz, zweimal auf der Ultralangdistanz und jeweils einmal im Nachtlauf und auf der Mitteldistanz. Sie wurde fünfmal mit der BT-plaketten der Tageszeitung Borås Tidning ausgezeichnet und war Schwedens Orientierungsläuferin des Jahres 1989, 1992 und 1993.

2001 wurde sie Frauentrainerin der schwedischen Nationalmannschaft. Zwischen 2006 und 2010 hatte sie auch die Gesamtverantwortung für das schwedische Team.

Platzierungen
Weltmeisterschaften:

 1983: 2. Platz Einzel, 1. Platz Staffel
 1987: 10. Platz Einzel, 2. Platz Staffel
 1989: 1. Platz Einzel, 1. Platz Staffel
 1991: 3. Platz Kurz, 5. Platz Lang, 1. Platz Staffel
 1993: 2. Platz Kurz, 1. Platz Lang, 1. Platz Staffel

Nordische Meisterschaften:

 1. Platz: 1982 (Staffel), 1992 (Kurz), 1992 (Lang), 1992 (Staffel)
 2. Platz: 1984 (Staffel)
 3. Platz: 1988 (Staffel)

Weblinks
 World Orienteering Championships Ergebnisse der OL-Weltmeisterschaften

Orientierungsläufer (Schweden)
Weltmeister (Orientierungslauf)
Schwedischer Meister (Orientierungslauf)
Schwede
Geboren 1961
Frau

Marita Skogum


O Bikingman Brazil é um competição de Ultraciclismo realizada anualmente, com as edições de 2021 e 2022 sendo realizadas na região ao redor do Vale do Paraíba, localizada nos estados de São Paulo, Rio de Janeiro e Minas Gerais. Os trajetos são mistos, auto-suficiente e possuem distâncias e altimetrias cumulativas acima de 1000km e 19.000m respectivamente, e tempo de corte em 120 horas de duração. O evento é muitas vezes tido como sendo um "campeonato mundial de ultra-ciclismo auto-suficiente", apesar de tal denominação ser informal.

Alguns de seus finalistas incluem ultra-ciclistas consagrados, como Axel Carion, Marcelo Mixirica, Fernando Zogaib, Juliano Gehrke, e Victória de Sá.

Referências
Ciclismo da América do Sul
Ciclismo
Eventos anuais

Ultraciclismo

Bikingman Brazil


An Cyclopogon fuscofloralis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Germán Carnevali och Gustavo Adolfo Romero. An Cyclopogon fuscofloralis in nahilalakip ha genus nga Cyclopogon, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyclopogon

Cyclopogon fuscofloralis


Le Clube de Futebol Canelas 2010, communément appelé CF Canelas 2010 ou simplement Canelas 2010, est un club de football portugais, basé à Canelas, Vila Nova de Gaia, dans la région de l'Aire Métropolitaine de Porto. Canelas participe à la Liga 3, la ligue de troisième division de la Fédération Portugaise de Football.

Histoire

Le club est fondé le  sous le nom de Canelas Gaia Futebol Clube, du nom de Canelas, une ville de Vila Nova de Gaia, où se trouve le stade de l'équipe.

Canelas Gaia Futebol Clube devient inactif au cours de la saison 2005-06, en raison de problèmes financiers.

Le club est refondé le  sous le nom de CF Canelas 2010, à la suite d'une restructuration des finances et de la gestion du club. Au cours de la saison 2016-17, le CF Canelas 2010 se fait remarquer par une série de victoires par forfait dans le Porto Divisão de Elite Série 1, lorsque les autres équipes de la ligue refusent de jouer contre eux en raison d'allégations selon lesquelles Canelas aurait utilisé la violence et l'intimidation contre les joueurs et les arbitres, certains joueurs de Canelas étant liés aux Ultras et aux Super Dragões groupe de supporters du FC Porto et leur leader Fernando  Madureira (ancien joueur du Canelas aussi).

Canelas est finalement promu dans le Campeonato de Portugal cette saison-là, pour être relégué la saison suivante. Cependant, Canelas est de nouveau promu dans le Campeonato de Portugal en 2018-19 et reste à ce niveau, qui devient la Liga 3 en 2021-22.

Lors de la saison 2019-2020, Canelas se qualifie pour la Taça de Portugal 2019-2020, le premier tournoi à élimination directe du football portugais, pour la première fois de son histoire, et arrive même jusqu'en quarts-de-finale, dans un match ou Canelas perd 0-1 contre l'Académico de Viseu, avec un but encaissé à la 90 minute de jeu.

Summit Nutritionals International devient le sponsor officiel du CF Canelas en 2020, à la suite de l'acquisition du club par Caesar DePaço.

Notes et références

Liens externes

Canelas
Club de football fondé en 1966

Clube de Futebol Canelas 2010


Rodrigo Brum, mais conhecido como Brum, é um cartunista brasileiro nascido em Maricá. Mudou-se em 2006 para Natal e trabalha como chargista no jornal Tribuna do Norte desde 2012.

A partir de 2013, o cartunista começou a publicar pelo selo MBP a série de coletâneas de suas tiras autobiográficas BRUMMMMM!!!. O primeiro volume tinha o nome de Não quero sou nerd. Em 2014, foi lançado o segundo volume, com o título Prapai, sobre sua experiência como pai. Por fim o terceiro volume, Itismailaifi (uma brincadeira "aportuguesando" a expressão em inglês "It's my life", "Está é minha vida"), saiu em 2015.

Além desses, Brum também publicou em 2015 o livro Tijolo, em parceria com o ilustrador Luiz Meira, baseado na série de tiras O Menino da Laje 8, criada por ele para o jornal Expresso, do Rio de Janeiro. Em 2020 foi a vez do livro Tribrumna, compilando mais de 200 charges suas publicadas originalmente no Tribuna do Norte.

Em 2016, Brum ganhou o Prêmio Angelo Agostini de melhor cartunista. Em 2018, o Prêmio Vladimir Herzog na categoria Arte com a charge "A Marquinha", publicada na Tribuna do Norte (foi a segunda vez que ganhou este prêmio).

Ligações externas

 Rodrigo Brum Catarse

Autores de banda desenhada do Brasil
Homens ganhadores do Prêmio Angelo Agostini
Cartunistas do Brasil
Naturais de Maricá
Ilustradores de banda desenhada

Brum


Mustafa Keçeli (d. 15 Nisan 1978, Ankara), Türk eski futbolcudur. Daha çok defansta ve ortasahada kanatlarda görev yapmaktadır.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
Kariyerine Ankaraspor'da başlayan Mustafa Keçeli oradan Denizlispor'a geçti. Bir orta saha oyuncusu olmasına rağmen attığı gollerle Denizlispor'un ligde kalmasında büyük pay sahibi oldu. 2006/07 sezonunda Trabzonspor'a transfer oldu. Haziran 2008'de Bursaspor'la 2+1 yıllığına sözleşme imzaladı. Süper Lig'in en isabetli orta yapan futbolcularından olduğu istatistiklerde göze çarpmaktadır. 2005-2006 sezonu ligin son hafta karşılaşmasında Denizli'de oynanan Denizlispor-Fenerbahçe maçında Denizlispor'un, Fenerbahçe'yi şampiyonluktan eden golünü atmış ve Denizli'nin ligde kalmasını sağlamıştır. Bununla birlikte Bursaspor'un son hafta kazandığı şampiyonlukla Fenerbahçe'yi yine son hafta şampiyonluktan eden takımla ilk şampiyonluğuna ulaşmıştır. Hacettepe Üniversitesi Spor Bilimleri Bölümünde öğrencidir.Şimdi ise Mersin İdman Yurdu transfer oldu .Şu anda yeniden Denizlispor forması giymektedir

Millî takım kariyeri
1 kez Türkiye A2 millî futbol takımına çağrılan Mustafa Keçeli, o müsabakada forma şanşı bulamamıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 kicker dergisi İnternet Sitesi - Mustafa Keçeli Profili
 bursasporlular.net İnternet Sitesi - Mustafa Keçeli Profili

1978 doğumlular
Ankara doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Mersin Talim Yurdu SK futbolcuları
Bursaspor futbolcuları
Trabzonspor futbolcuları
Denizlispor futbolcuları
Ankaraspor futbolcuları
Petrol Ofisi GSK futbolcuları
Başkent Şafakspor FK futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
1. Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
Orta saha futbolcuları
Defans futbolcuları

Mustafa Keçeli


A Rota Cicloturística Márcia Prado é uma rota de bicicleta entre a Região Metropolitana de São Paulo e Santos, a qual foi oficializada em 2018 pela Lei Estadual nº 16.748/2018 como homenagem à Márcia Prado, que faleceu por atropelamento na Avenida Paulista em 2009.

Integra o trajeto da rota a antiga estrada de manutenção da Rodovia dos Imigrantes, que foi reformada para a realização de cicloturismo.

É conhecida pela exuberância dado que atravessa a Serra do Mar e em uma área bem preservada.

Turismo no Brasil

Rota Márcia Prado


La United States Pharmacopeia (USP, pharmacopée des États-Unis) est une pharmacopée (recueil d'informations sur les médicaments) pour les États-Unis publiée chaque année par la United States Pharmacopeial Convention (généralement également appelée USP), organisation à but non lucratif qui détient la marque déposée et détient également le copyright sur la pharmacopée elle-même. L'USP est publiée dans un volume combiné avec un formulaire, le National Formulary  (sous le nom de « USP-NF »).

Si un ingrédient médicamenteux ou un produit médicamenteux a une norme de qualité USP applicable (sous la forme d'une monographie USP-NF), il doit être conforme pour pouvoir utiliser la désignation USP ou NF. Les médicaments soumis aux normes USP comprennent à la fois les médicaments humains (sur prescription, en vente libre, ou autre) et les médicaments pour animaux. Les normes USP-NF ont également un rôle dans la loi fédérale américaine ; un médicament ou un ingrédient médicamenteux dont le nom est reconnu dans l'USP-NF est considéré comme falsifié s'il ne satisfait pas aux normes officinales de force, de qualité ou de pureté. L'USP établit également des normes pour les compléments alimentaires et les ingrédients alimentaires (dans le cadre du Food Chemicals Codex). L'USP n'a aucun rôle dans l'application de ses normes ; l'application relève de la responsabilité de la Food and Drug Administration (FDA) des États-Unis et d'autres autorités gouvernementales aux États-Unis.

Voir aussi
 Pharmacopée britannique
 Pharmacopée européenne
 Pharmacopée japonaise
 Pharmacopée internationale
 Formulaire national
 Food and Drug Administration
 Pharmacopée

Notes et références

Liens externes
  Medicines Compendium

Entreprise ayant son siège dans le Maryland
Soins de santé aux États-Unis
Américaine

United States Pharmacopeia


Antifascismul include mișcările sociale și ideologiile care atât în teorie, cât și în practică se poziționează împotriva oricărei forme de fascism.

Ca termen politic acesta apare în 1921 și este folosit pentru a se autodefini de către opozanții fascismului italian, iar apoi este folosit și de către mișcările de rezistență la național-socialismul din Imperiul German, de asemenea de către mișcările care se împotriveau Franquismului în Spania și altor forme politice similare din Europa și America Latină. Din această practică de rezistență s-au dezvoltat începând cu 1922 teorii despre fascism, în încercarea de a înțelege identifica alternativele politice. Antifascimsul presupune aspecte de analiză și practică socială, dar nu este o teorie politică ca atare. Antifascmismul făcea partea din auto-definirea mișcărilor cu cele mai diverse poziții politice, inclusiv social-democrate, naționaliste, liberale, conservatoare, comuniste, marxiste, sindicaliste, anarhiste, socialiste, republicaniste, pacifiste și centriste.

În prezent, termenul însumează în sine toate forțele care luptă activ împotriva neonazismului, neofascismului, extremisului de dreapta și a Noii Drepte și care doresc să înlăture cauzele sociale ale apariției lor. Persoanele implicate se auto-numesc "antifasciste". Prescurtarea "Antifa" face referire la Antifaschistische Aktion a Partidul Comunist din Germania (KPD) din 1932 și la Grupurile de acțiune antifasciste independente de partide care au existat în 1954/1946. Începând cu 1980, grupurile autonome din mai multe state care activează în această tradiție folosesc acest nume.

Origini

Italia
În 1919 Benito Mussoloni înființa în Regatul Italian mișcarea național-populară Fasci di combattimento. În 1921 o transformă în Partito Nazionale Fascista um. Membrii acesteia în 1919-1921 aplicau teroarea împotriva muncitorilor din industrie și împotriva Partidului Socialist Italian (PSI). Grupurile din urmă, ca reacție au creat grupuri locale de autoapărare, care în cepând cu 1921 s-au reunit în organizația Arditi del Popolo  . Aceasta se declara deschis ca fiind deschisă pentru anarhiști, comuniști, social-democrați, creștini și republicani civili. Cu toate acestea PSI și Partidul Comunist Italian (KPI) au refuzat organizația, această rămânând activă cu doar câteva mii de membri în câteva orașe. Arditi del Popolo era o organizație cu o auto-definire explicit antifascistă. Membrii ei își spuneau "antifasciști".

În Regatul Italiei în anii 1920, antifasciștii — proveniți în mare parte din mișcarea muncitorească — au luptat împotriva cămășilor negre și împotriva ascensiunii liderului fascist Benito Mussolini. După ce Partidul Socialist Italian (PSI) a semnat un  pact de neagresiune cu Mussolini și cu Partidul Fascist Revoluționar (PFR) la 3 august 1921, sindicatele au adoptat o strategie legalistă și pașnică, iar membrii mușcării muncitorești care nu au fost de acord cu această strategie au format organizația Arditi del popolo. Confederația Generală a Muncii (CGT) și PSI au refuzat să recunoască oficial miliția antifascistă, în timp ce Partidul Comunist Italian (PCI) a ordonat membrilor săi să părăsească organizația. PCI a organizat unele grupuri militante, dar acțiunile lor au fost relativ minore și partidul a menținut o strategie legalistă, non-violentă. Anarhistul italian Severino Di Giovanni, care s-a autoexilat în Argentina după Marșul asupra Romei din 1922, a organizat mai multe atentate cu bombă împotriva comunității fasciste italiene.

Filosoful Benedetto Croce a scris în martie 1925. un manifest antifascist care a fost semnat de către 40 de intelectuali opozanți ai lui Mussolini. Prin acest manifest el apăra valorile liberal-democrate ale Italiei, fără a explica ce este fascismul și fără a chema la luptă împotriva lui. Antifasciști ca Piero Gobetti  și Carlo Rosselli însă vedeau această acțiune ca pe o slăbiciune și complicitate a elitei liberale la victoria lui Mussolini.

În Italia, regimul fascist al lui Benito Mussolini a folosit termenul de "antifascist" pentru a-i desemna pe adversarii săi. Poliția secretă a lui Mussolini a fost cunoscută oficial ca Organizzazione per la Vigilanza e la Repressione dell'Antifascismo (OVRA), adică în traducere din italiană "Organizația pentru Vigilență și Reprimare a Antifascismului").

În 1924 Mussoloni a ordonat uciderea opozanților săi politici, iar în 1926 a interzis partidele de opoziție. Tribunale speciale au condamnat 5600 de antifasciști, aproximativ 150.000 fiind puși sub observație. Aproximativ un milion de italieni au părăsit țara, printre care 15.000 de antifasciști. Pentru a-și consolida forțele, socialiști, republicani și Liga Italiană pentru drepturile omului, aflați în exil în Franța în 1927 au creat organizația umbrelă Concentrazione Antifascista. În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, mulți membri ai Rezistenței Italiene și-au părăsit casele și au plecat să trăiască în munți, luptând împotriva fasciștilor italieni și a soldaților Germaniei Naziste. Multe orașe din Italia, inclusiv Torino, Napoli și Milano, au fost eliberate în urma unor revolte antifasciste.

În Italia, regimul fascist al lui Benito Mussolini a folosit termenul de "antifascist" pentru a-i desemna pe adversarii săi. Poliția secretă a lui Mussolini a fost cunoscută oficial ca Organizzazione per la Vigilanza e la Repressione dell'Antifascismo (OVRA), adică în traducere din italiană "Organizația pentru Vigilență și Reprimare a Antifascismului").
Între 1920 și 1943, mai multe mișcări antifasciste au fost active în rândul slovenilor și croaților în teritoriile anexate de Italia după Primul Război Mondial, cunoscute sub numele de Veneția iuliană. Cea mai influentă a fost organizația insurgentă militantă TIGR, care a efectuat numeroase sabotaje, precum și atacuri asupra reprezentanților Partidului Fascist și ai Armatei Italiene. Cea mai mare parte a structurii subterane a organizației a fost descoperit și demontată de către Organizația pentru Vigilență și Reprimare a Antifascismului (OVRA) în 1940 și 1941 și din iunie 1941 majoritatea foștilor activiști s-au alăturat partizanilor sloveni.

Internaționala Comunistă
Internaționala comunistă fondată în 1919 avea menirea să reunească ideologic și practic toate partidele comuniste apărute după Revoluția din octombrie în vederea realizării revoluției proletare globale. Începând cu 1922 folosește termenul fascist pentru toate regimurile și mișcările ultranaționaliste, corporatist-autoritare din Europa, inclusiv național-socialismul.

Reflecții critice contemporane
Deoarece ascensiunea la putere a lui Mussolini a cauzat sporirea mișcărilor fasciste, al 4-lea Congres Internațional al Kominternului a abordat pentru pirma oară în 1922 tema fascismului. Acesta a fost catalogat drept fenomen internațional cu specificul țărilor respective și la fel ca impreialismul a fost considerat ca perioadă de criză a capitalismului în care burghezia încearcă să-și stabilizeze propria putere sacrificând mișcările muncitorești.

Între timp, în cuvintele istoricului Eric Hobsbawm, pe măsură ce fascismul s-a dezvoltat și răspândit, a apărut un "naționalism de stânga" în țările amenințate de iredentismul italian (de exemplu, în Balcani și în Albania). După izbucnirea celui de-al Doilea Război Mondial, mișcările de rezistență albaneză și sârbă au fost instrumentale în acțiunea antifascistă și rezistența clandestină. Această combinație între naționaliști și partizanii mișcărilor de stânga constituie cele mai vechi forme ale antifascismului european. Forme mai puțin militante de antifascism au apărut mai târziu. De exemplu, în anii 1930, în Marea Britanie, "creștinii – în special Biserica Angliană – au oferit un limbaj de opoziție față de fascism și au inspirat acțiunea antifascistă".

Diversitatea entităților politice care împărtășeau opinii antifasciste l-a determinat pe istoricul Norman Davies să susțină în cartea sa, Europe at War 1939-1945: No Simple Victory că antifascismul nu oferă o ideologie politică coerentă, ci este mai degrabă un "vas gol". Davies afirmă în continuare că conceptul de antifascism este un "simplu dans politic" creat de Iosif Stalin și răspândit de organele de propagandă sovietică într-o încercare de a crea falsa impresie că alăturarea democraților occidentali și a URSS-ului în opoziția față de fascism ar putea însemna o aliniere politică a lor cu comunismul. Această asociere putea oferi o legitimitate dictaturii proletariatului și a fost realizată în momentul în care URSS urma o politică de securitate colectivă. Davies a precizat că, cu excepția notabilă a lui Winston Churchill, conceptul de antifascism a câștigat un sprijin larg în Occident, dar credibilitatea sa a primit temporar o lovitură gravă atunci când URSS și Germania Nazistă și-au coordonat războaiele lor de agresiune în Europa de Est prin Pactul Molotov–Ribbentrop.

Istoric
Mișcările antifasciste au apărut mai întâi în Italia, în perioada de ascensiune a lui Mussolini, dar în curând s-au extins în alte țări europene și apoi la nivel global. La început s-au implicați muncitorii și intelectualii creștini, anarhiștii, socialiștii și comuniștii. Până în 1928, perioada Frontului Unit, a existat o colaborare semnificativă între antifasciștii comuniști și necomuniști. În 1928, Cominternul a instituit o serie de politici de extrema stângă denumită "A Treia Perioadă", încheind cooperarea cu alte grupuri de stânga și denunțându-i pe social-democrați ca "social-fasciști". Din 1934 până la Pactul Molotov-Ribbentrop, comuniștii au urmat abordarea Frontului Popular de a construi o coaliție cu bază largă, alături de antifasciștii liberali și chiar conservatori. Pe măsură ce fascismul și-a consolidat puterea și mai ales în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, antifascismul a luat, în mare măsură, forma mișcărilor de Partizani sau de Rezistență.

Italia: împotriva Fascismului și a lui Mussolini

Slovenii supuși italianizării
În Italia, prima rezistență antifascistă a apărut în cadrul minorității slovene din Italia (1920-1947), pe care fasciștii au vrut să o priveze de cultura, limba și etnia ei. Incendierea în 1920 a Casei Naționale din Trieste, centrul sloven din orașul multicultural și multietnic Trieste de către cămășile negre, a fost lăudată de Benito Mussolini, care încă nu se autoproclamase Duce, ca fiind o "capodoperă a fascismului triestin" (capolavoro del fascismo triestino...). Nu doar în zonele multietnice, ci și în zonele în care populația era exclusiv slovenă, utilizarea limbii slovene în locuri publice, inclusiv biserici, a fost interzisă. Copiii care vorbeau slovena erau pedepsiți de profesorii italieni aduși din Italia de Sud de către Statul Fascist. Profesorii, scriitorii și preoții sloveni au fost trimiși în cealaltă parte a Italiei.

Prima organizație antifascistă, numită TIGR, a fost formată în anul 1927, în scopul de a lupta cu violența fascistă. Lupta sa de gherilă a continuat la sfârșitul anilor 1920 și în anii 1930, după ce la mijlocul anilor 1930 deja 70.000 de sloveni părăsiseră Italia, fugind în cea mai mare parte în Slovenia (pe atunci parte a Iugoslaviei) și America de Sud.

Rezistența antifascistă slovenă din Iugoslavia în timpul al celui de-Doilea Război Mondial a fost condusă de Frontul de Eliberare a Poporului Sloven. În provincia Ljubljana, ocupată de fasciștii italieni, au fost deportați 25.000 de oameni, adică 7,5% din totalul populației, în lagărul de concentrare Rab, lagărul de concentrare Gonars și alte lagăre de concentrare italiene.

Germania: împotriva NSDAP și a hitlerismului
În anii 1920 și 1930, în Republica de la Weimar, membrii Partidului Comunist și Partidului Social Democrat au susținut agitația maselor din cadrul clasei muncitoare pentru a opri mai întâi mișcările Freikorps din Germania de după Primul Război Mondial și nu mult timp după aceea a Partidului Nazist al lui Adolf Hitler. Revoluționarul sovietic Lev Troțki a scris:

Au existat mai multe grupuri paramilitare și antinaziste printre care Reichsbanner Schwarz-Rot-Gold dominată de social-democrați (formată în februarie 1924), organizația propagandistă și paramilitară comunistă Roter Frontkämpferbund (Liga Luptătorilor Frontului Roșu sau RFB, formată în vara anului 1924) și comunista Kampfbund gegen den Faschismus (Alianța Luptătoare împotriva Fascismului, înființată în 1930). Roter Front a fost o organizație paramilitară afiliată Partidului Comunist din Germania, care s-a angajat în lupte de stradă cu Sturmabteilung-ul nazist. Primul lider a fost Ernst Thälmann, care va muri mai târziu într-un lagăr de concentrare și va fi onorat pe scară largă în Germania de Est ca un erou antifascist și socialist. În 1932, în perioada Frontului Unit, a fost formată Antifaschistische Aktion ca o amplă alianță în care social-democrații, comuniștii și alții puteau lupta împotriva represiunii legale și puteau să se angajeze în acțiuni de autoapărare împotriva grupărilor paramilitare naziste. Logo-ul cu cele două steaguri, conceput de Max Keilson și Max Gebhard, este încă utilizat pe scară largă ca un simbol al militanților antifasciști la nivel global.

Spania: Războiul Civil cu naționaliștii
În Spania, mișcările antifasciste au fost observate pentru prima dată în anii 1930, înainte și în timpul Războiului Civil Spaniol. Armata și guvernul republican, Milițiile Antifasciste Muncitorești și Țărănești (MAOC) afiliate Partidului Comunist (PCE), Brigăzile Internaționale, Partidul Muncitorilor de Unificare Marxistă (POUM), milițiile anarhiste spaniole cum ar fi Coloana de Fier și guvernele autonome ale Cataloniei și Țării Bascilor, s-au opuscu forțe militare ascensiunii lui Francisco Franco. Grupul Prietenii lui Durruti, asociat cu Federación Anarquista Ibérica (FAI), a fost un grup  deosebit de activ. Mii de oameni din mai multe țări au plecat în Spania pentru a sprijini cauza antifascistă, alăturându-se unor unități precum Brigada Abraham Lincoln, Batalionul Britanic, Batalionul Dabrowski, Batalionul Mackenzie-Papineau, Compania Naftali Botwin și Batalionul Thälmann. Printre antifasciștii notabili care au colaborat pe plan internațional împotriva lui Franco au fost: George Orwell (care au luptat în miliția POUM și a scris Omagiu Cataloniei despre această experiență), Ernest Hemingway (un susținător al Brigăzilor Internaționale care a scris romanul Pentru cine bat clopotele despre această experiență) și jurnalista radicală Martha Gellhorn.

Anarhistul de gherilă spaniol Francesc Sabaté Llopart a luptat împotriva regimului lui Franco până în anii 1960, de la o bază din Franța. Gherila spaniolă Maquis, afiliată PCE, a luptat, de asemenea, împotriva regimului franchist mult timp după ce Războiul Civil din Spania s-a încheiat.

Franța: împotriva Action Française și a regimului de la Vichy

În anii 1920 și 1930 în A Treia Republică Franceză, antifasciștii s-au confruntat cu grupurile agresive de extrema dreaptă, cum ar fi mișcarea Action Française din Franța, care a dominat zona studențească a Cartierului Latin. După ce fascismul a triumfat în urma invaziei, Rezistența Franceză () sau, mai precis, mișcările de rezistență au luptat împotriva ocupației impuse de Germania Nazistă și împotriva regimului colaboraționist de la Vichy. Celulele de Rezistență erau mici grupuri de bărbați și femei înarmați (numite maquis în zonele rurale), care, în afară de activitățile lor din cadrul războiului de gherilă, au tipărit, de asemenea, ziare și reviste clandestine, cum ar fi  (Muncitor și Soldat) în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, au furnizat informații de prima mână și au organizat și administrat rețele de evacuare.

Marea Britanie: împotriva BUF și a lui Mosley
Ascensiunea Uniunii Britanice a Fasciștilor (BUF) a lui Oswald Mosley în anii 1930 a fost contestată de către Partidul Comunist din Marea Britanie, de socialiștii din Partidul Laburist și Partidul Laburist Independent, de anarhiști, de docherii irlandezi catolici și de muncitorii evrei din partea de est a Londrei. Un moment important a fost Bătălia de pe Cable Street din 4 octombrie 1936, când mii de locuitori din partea de est și alți locuitori s-au adunat pentru a opri marșul BUF. Inițial, conducerea națională a Partidului Comunist din Marea Britanie a vrut o demonstrație de masă în Hyde Park, în semn de solidaritate cu Spania Republicană, în loc de o mobilizare împotriva BUF, dar activiștii locali de partid s-au opus. Activiștii s-au adunat sub sloganul Ei nu vor trece, adoptat de Spania Republicană.

Au fost dezbateri în mișcarea antifascistă cu privire la tacticile de urmat. În timp ce mulți foști militari și locuitori din partea de est a Londrei au luptat violent împotriva fasciștilor, liderul Partidului Comunist Phil Piratin a denunțat aceste tactici și a susținut convocarea unor demonstrații mari. În afară de mișcarea antifascistă militantă, a existat un curent mai mic de antifascism liberal în Marea Britanie; Sir Ernest Barker, de exemplu, a fost un antifascist liberal englez notabil în anii 1930.

Statele Unite ale Americii, perioada celui de-al Doilea Război Mondial

Au existat elemente fasciste în Statele Unite în anii 1930, în organizații ca Friends of New Germany, German, American Bund, Ku Klux Klan și Charles Coughlin.

În perioada Panicii roșii din SUA după sfârșitul celui de-al Doilea Război Mondial, termenul de "antifascist prematur" a început să fie folosit pentru a-i descrie pe americanii care făceau agitație puternică sau desfășurau acțiuni antifasciste precum lupta alături de republicani în Războiul Civil Spaniol, înainte ca fascismul să fie văzut ca o amenințare apropiată la adresa Statelor Unite ale Americii (care a avut loc, în general, după invadarea Poloniei de către Germania Nazistă și universal după atacul de la Pearl Harbor). Implicația a fost că astfel de persoane erau comuniști sau simpatizanți ai comuniștilor a căror loialitate față de Statele Unite era suspectată. Cu toate acestea, istoricii John Earl Haynes și Harvey Klehr au scris că nu au găsit nici o dovadă documentară că guvernul SUA s-a referit la membrii americani ai Brigăzilor Internaționale ca "antifasciști prematuri"; documentele Biroului Federal de Investigații, Biroului de Servicii Strategice și Armatei Statelor Unite au folosit în loc termeni precum "comunist", "roșu", "subversiv" și "radical". Haynes și Klehr indică faptul că au găsit, în schimb, multe exemple de membri ai Brigăzii Internaționale Abraham Lincoln și ai susținătorilor lor referindu-se sardonic la ei înșiși ca "antifasciști prematuri".

După al Doilea Război Mondial
Mișcările antifasciste care au apărut în timpul perioadei fascismului clasic, atât liberale, cât și militante, și-au continuat activitatea după înfrângerea puterilor Axei, ca răspuns la rezistența și mutațiile suferite de fascism în Europa și în alte părți. În Germania, de exemplu, în 1944, pe măsură ce administrația nazistă a devenit tot mai divizată, veteranii luptelor antifasciste din anii 1930 au format grupurile "Antifaschistische Ausschüsse", "Antifaschistische Kommittees" sau "Antifaschistische Aktion" (toate abreviate de obicei Antifa).

Marea Britanie: împotriva NF și BNP
După cel de-al Doilea Război Mondial, veteranii de război evrei din Grupul 43 au continuat tradiția confruntărilor cu Union Movement a lui Oswald Mosley. În anii 1960, Grupul 62 a continuat lupta împotriva neonaziștilor.

În anii 1970, partidele fasciste și de extremă dreapta Frontul Național (NF) și Mișcarea Britanică (BM) au obținut creșteri semnificative în plan electoral și au devenit din ce în ce mai îndrăznețe în aparițiile lor publice. Acest lucru a fost contestat în 1977, odată cu Bătălia de la Lewisham, când mii de oameni au întrerupt un marș al NF în Sudul Londrei. La scurt timp după, Partidul Socialist al Muncitorilor (SWP) a format Liga Antinazistă (ANL). ANL a desfășurat o campanie de propagandă pe scară largă și echipele ei au atacat întrunirile NF și pe vânzătorii de ziare. Succesul campaniilor ANL a contribuit la încheierea perioadei creștere a NF. În această perioadă, au fost, de asemenea, o serie de organizații antifasciste conduse de negri, inclusiv Campania împotriva Rasismului și Fascismului (CARF) și grupuri locale ca Proiectul de Monitorizare Newham.

Note

Lectură suplimentară
 David Berry "'Fascism or Revolution!' Anarchism and Antifascism in France, 1933–39 " Contemporary European History Volume 8, Issue 1 March 1999, pp. 51-71

 Brasken, Kasper. "Making Anti-Fascism Transnational: The Origins of Communist and Socialist Articulations of Resistance in Europe, 1923–1924." Contemporary European History 25.4 (2016): 573-596.

 Class War/3WayFight/Kate Sharpley Library Interview from Beating Fascism: Anarchist Anti-Fascism in Theory and Practice, anarkismo.net
 Nigel Copsey Anti-Fascism in Britain; Palgrave Macmillan, January 2000
 Copsey, N. (2011) 'From direct action to community action: The changing dynamics of anti-fascist opposition', in Copsey, N. and Macklin, G. D. (eds) British National Party: Contemporary perspectives. Routledge
 Nigel Copsey & Andrzej Olechnowicz (eds.), Varieties of Anti-fascism. Britain in the Inter-war Period, Palgrave Macmillan
 Gilles Dauvé "Fascism/Antifascism ", libcom.org
 David Featherstone "Black Internationalism, Subaltern Cosmopolitanism, and the Spatial Politics of Antifascism" Annals of the Association of American Geographers Volume 103, 2013 - Issue 6, pp. 1406-1420
 Joseph Fronczak "Local People's Global Politics: A Transnational History of the Hands Off Ethiopia Movement of 1935 Diplomatic History, Volume 39, Issue 2, 1 April 2015, Pages 245–274
 Hugo Garcia, ed, Transnational Anti-Fascism: Agents, Networks, CirculationsContemporary European History Volume 25, Issue 4 November 2016 , pp. 563-572

 Renton, Dave. Fascism, Anti-fascism and Britain in the 1940s. Springer, 2016.
 Enzo Traverso "Intellectuals and Anti-Fascism: For a Critical Historization" New Politics, vol. 9, no. 4 (new series), whole no. 36, Winter 2004

Legături externe
 Centre for fascist, anti-fascist and post-fascist studies , Teesside University
 Remembering the Anarchist Resistance to fascism

Antifascism
Mișcări politice

Antifascism