A Tomada de Laguna foi uma batalha ocorrida no dia 22 de julho de 1839, entre a então República Rio-Grandense e o Império do Brasil, durante a Guerra dos Farrapos.

Antecedentes
A Guerra já estava acontecendo havia alguns anos e os farrapos não tinham controle sobre nenhum porto (Porto Alegre e Rio Grande eram controlados pelos imperiais), então tiveram a ideia de invadir Santa Catarina, mas sabiam que invadir Desterro (atual Florianopolis) seria impossível, pois era uma cidade fortemente defendida pelos imperiais, então decidiram atacar Laguna que era muito menos protegida e possuia um porto.

A batalha
David Canabarro comandava uma tropa por terra, e Giuseppe Garibaldi e John Griggs comandavam os navios Seival e Farroupilha II, os imperiais comandados pelo Coronel Vilas Boas esperavam um ataque de dia e direto ao porto, mas os farroupilhas efetuam um ataque à noite e pela barra de Laguna. Após os lanchões farroupilhas serem avistados, dois dos quatros navios imperiais abrem fogo contra os lanchões, que a comando de Garibaldi revidam com suas baterias. Logo após isso, Canabarro chega com suas tropas, porém a luta começa apenas ao amanhecer. Após o inicio da batalha, Vilas Boas ordena a retirada de suas tropas, pois havia percebido que poderia perder muitos homens. Apenas dois dos quatros navios imperiais conseguiram escapar do ataque. Alguns dias após o ataque, David Canabarro declarou a República Juliana.

Ver também
 Queda de Laguna

Batalhas da Revolução Farroupilha
Batalhas envolvendo o Brasil

Tomada de Laguna


Baiso ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Reggio Emilia in der Emilia-Romagna. Die Gemeinde liegt etwa 22,5 Kilometer südlich von Reggio nell'Emilia. Baiso grenzt unmittelbar an die Provinz Modena. Diese östliche Gemeindegrenze bildet die Secchia.

Geschichte
Baiso wird erstmals urkundlich als Basigium 954 erwähnt.

Verkehr
Durch den östlichen Rand der Gemeinde führt die Strada Statale 486 di Montefiorino (heute teilweise eine Provinzstraße) von Modena zum Passo delle Radici.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Emilia-Romagna
Weinbauort in Italien

Baiso (Emilia-Romagna)


Gollier est un nom belge wallon et français, porté notamment par :
 Christian Gollier (né en 1961), économiste belge, cofondateur et directeur général de l'école française d'économie Toulouse School of Economics.
 Théophile Gollier (1878-1954), homme politique belge wallon, membre du Parti catholique.

Homonymie de patronyme
Patronyme wallon

Gollier


Ismaïl Ivanovich SreznIsmaïl Sreznevevski (en russe : Измаил Иванович Срезневскийà), né le  à Iaroslavl et mort le  à Saint-Pétersbourg, est un philologue, slaviste, historien, paléographe, lexicographe, folkloriste et écrivain russe. Il est étudiant et professeur à l'université de Kharkiv.

Biographie

Son père, Ivan Sreznevski, est un traducteur prolifique de poésie latine qui enseigne au Lycée Demidov à Yaroslavl avant de déménager à l'université de Kharkov. C'est à Kharkiv que Ismaïl Sreznevsky obtient son diplôme de philologie (en 1829) et obtient un poste de professeur (en 1842). Il est une figure notable du renouveau littéraire ukrainien et compile plusieurs anthologies en plusieurs volumes du folklore local, notamment zaporogues (1833-1838).

En 1839–1842, il entreprend une tournée dans toutes les grandes bibliothèques d'Europe centrale et orientale en vue de consulter les plus anciens manuscrits slaves existants.

En 1847, Ismaïl Sreznevski s'installe à Saint-Pétersbourg, où il s'applique à préparer un dictionnaire complet du vieux russe. Ce travail dure plusieurs décennies et permet l'étude et la publication de nombreux textes et codex médiévaux obscurs, dont le Codex Zographensis (en 1856), le Codex Marianus (en 1866) et les Fragments du Missel de Kiev (en 1874). La pièce de résistance de Ismaïl Sreznevski, "Le dictionnaire de l'ancienne langue russe", bien qu'incomplet, est publié à titre posthume en trois volumes (1893-1903) et est réimprimée avec un addenda en 1912, 1958 et 1988. Le dictionnaire n'est remplacée qu'avec la publication d'un dictionnaire académique en 24 volumes paru en 1975–1999.

Ismaïl Sreznevski est le père fondateur du département de langue russe de l'Académie des sciences de Saint-Pétersbourg (dont il est élu membre en 1851) et de l'école universitaire d'études slaves de Saint-Pétersbourg. Dès 1849, il prononce une série de conférences sur l'histoire et l'évolution de la langue russe. Son travail sur l'étude de la paléographie slave est publié en 1885. Parmi ses disciples étudiants à l'université de Saint-Pétersbourg, il y a Alexandre Pypine, Nikolaï Tchernychevski, Nikolaï Dobrolioubov, Dmitri Pissarev et Vladimir Lamanski (qui publie sa biographie en 1890).

Liens externes

Publications de Ismaïl Sreznevski
Encyclopédie de Brockhaus et Efron (1890 - 1916)
Biographie de Ismaïl Sreznevski
Biographe russe de Ismaïl Sreznevski

Linguiste de l'Empire russe
Philologue de l'Empire russe
Linguiste ukrainien
Philologue ukrainien
Folkloriste de l'Empire russe
Folkloriste ukrainien
Paléographe
Slaviste
Lexicographe du XIXe siècle
Étudiant de l'université nationale de Kharkiv
Professeur à l'université nationale de Kharkiv
Universitaire ukrainien du XIXe siècle
Universitaire de l'Empire russe au XIXe siècle
Membre de l'Académie des sciences de Saint-Pétersbourg
Naissance en juin 1812
Naissance à Iaroslavl
Décès en février 1880
Décès à Saint-Pétersbourg
Décès à 67 ans

Ismaïl Sreznevski


A Subida a Urkiola (em basco: Urkiola Igoera) era uma clássica de ciclismo profissional que se realiza na província de Biscaia no País Basco na Espanha. Tem o  início em Durango e final no Santuário de Urkiola. Celebrava-se no dia após a Clássica de San Sebastián.

História
Nasceu no ano 1931. Depois de ter passado alternativamente pelas categorias 1.3 e 1.4 o 2005 com a criação dos Circuitos Continentais da UCI enquadra-se dentro do UCI Europe Tour na categoria 1.1. a 27 de maio de 2010 a organização anunciou que nesse ano não disputar-se-ia a prova devido à impossibilidade de achar o respaldo económico suficiente em forma de patrocinadores num contexto de forte crise económica.

Suas primeiras edições foram organizadas pelo S.C. Bilbaína, e a partir de 1936 até dia de seu desaparecimento todas as edições foram organizadas pela S. C. Duranguesa.

O ciclista com mais vitórias em sua ter é o italiano Leonardo Piepoli, com um total de quatro (1995, 1999, 2003 e 2004).

Palmarés

Palmarés por países

Notas e referências

Ligações externas

 Página oficial da Subida a Urkiola
 Subida a Urkiola (sitiodeciclismo.net)
 Subida a Urkiola (cqranking.com)

Urkiola
Urkiola
Urkiola
Desporto na Espanha em 1931

Subida a Urkiola


La viuda joven es una telenovela venezolana, producida por Sandra Rioboó para Venevisión. Escrita por Martín Hahn, inspirada en la vida de la baronesa española Carmen Cervera, contó además en el equipo de guion con Cristian Paulsen y Manuela Acevedo.

Está protagonizada por Mariángel Ruiz, Verónica Schneider y Luis Gerónimo Abreu. Cuenta además con las actuaciones estelares de Juan Carlos García, Luciano D' Alessandro, Miguel de León y Astrid Carolina Herrera.

Sinopsis
La Baronesa Inmaculada Von Parker es una enigmática mujer de extraordinaria belleza que cautiva a los hombres con un magnetismo y un encanto increíble. Su personalidad tranquila y autocontrol le dan la capacidad de manejar todas las situaciones a su alrededor, pero también la hacen sospechosa de haber asesinado a sus exmaridos; Sin embargo, nadie ha podido probar esto. Alejandro es un detective policial de origen humilde, con una brillante carrera en la Unidad de Homicidios. Marcado por la traición, Alejandro ha permanecido soltero debido a la mujer que lo dejó con el corazón roto.

Von Parker es sospechosa de orquestar la muerte de su cuarto esposo. La prensa, la familia Humboldt y la Fuerza de Policía están constantemente, casi agresivamente, buscando pistas que finalmente ayuden a aclarar el secreto de "La Baronesa" y exponerla a la asesina que todos creen que es. El caso está asignado al detective Abraham. Aquí el trágico pasado que ambos comparten sale a la luz. Inma ve su salvación en el hombre que una vez amó, pero el detective Abraham ya no siente lo mismo. Alejandro está demasiado herido, por lo que toma el caso contra la mujer que desapareció inesperadamente de su vida, dejándolo esperando en el altar de la iglesia durante la celebración de su boda, prometiendo vengarse de ella y revelar su verdadero rostro malvado al mundo. A pesar de tomar varios años para superar el incidente, irónicamente, después de nueve años, Inma reaparece justo cuando conoce a Abril Armas, una mujer encantadora que ha renovado su vida y ha despertado en él la esperanza de hacer un hogar.

La baronesa trata de envolver al detective emocionalmente, porque sabe que su gran amor, también es su gran enemigo. Una relación de amor y miedo, pasión y desconfianza. Alejandro está obsesionado con encontrar formas de atrapar a Inmaculada o su cómplice. El detective está a punto de resolver el enigma, pero cada vez que un testigo puede desentrañar parte del misterio, algo les sucede: desaparecen, cambian de opinión o mueren a manos de "La viuda negra".

Reparto
 Mariángel Ruiz - Inmaculada "Inma" Rojas Vda. de Von Parker, la Baronesa
 Verónica Schneider - Abril Armas
 Luis Gerónimo Abreu - Alejandro Abraham
 Juan Carlos García -  Jeremías Miranda
 Luciano D' Alessandro - Christian Humboldt
 Miguel de León - Vespasiano Calderón
 Astrid Carolina Herrera - Ivana Humboldt de Calderón
 Carlos Mata - Ángel Abraham
 Carlos Cruz - Rogelio Galíndez
 María Antonieta Duque - Iris Fuenmayor / Vilma Bravo
 Iván Tamayo - Simón Madero
 Rafael Romero - Tirso Damasco
 Javier Vidal - Federico Humboldt
 Eva Blanco - Elda Lugo
 Sonia Villamizar - Peggy Pardo-Pardo
 Beba Rojas - Vicenta Palacios de Humboldt Antonio Delli - Julio Castillo José Luis Useche - Domingo Parada Paula Bevilacqua - Grecia Burgos Elio Pietrini - Don Elías José Romero - Leonel Hernández
 Yelena Maciel - Luna Sosa / Ruth Luna "La Pelusa" Sheryl Rubio - Sofía Carlota Calderón Humboldt Carlos Felipe Álvarez - Josué Calderón Humboldt Marjorie Magri  - Karelis Abraham Aileen Celeste - Vanessa Humboldt de Castillo
 Susej Vera - Macarena Black
 Eleidy Aparicio - África Porras Claudio de la Torre - Enmanuel Madero
 César Flores - Pedro Crisbel Henríquez - Claudia Pardo-Pardo
 Josette Vidal - Julie Castillo Humboldt Stephanie Cardone - Sonia José Vicente Pinto - Rosario Tabares Andreína Carvó - Sandra Reverón Guillermo Roa - Sebastián Madero Meisbel Rangel - La niña fantasma Roberto Messuti - Matías Humboldt Hans Christopher - Peter Von Parker Ray Torres - Orlando
 Jean Carlo Simancas - Salomón Grum "El Pelúo" / Diego Luna
 Carlos Guillermo Haydon - Thomas Rulfo
 Prakriti Maduro - Clarisa
 Gerardo Soto - Doctor de Abril
 Belén Peláez - Presa junto a Vicenta
 Jaime Araque - Salvatore Bonvicini
 Diana Marcoccia - Janet "Neta" Calderón Humboldt Catherina Cardozo - Francesca Bonvicini Alejo Felipe - Pascual Bonvicini
 Manuel Salazar - Ernesto José Vieira - Denis Rodríguez
 Emma Rabbe - Dra. Penélope Arrechero Gustavo Rodríguez - Ignacio Edgard Serrano - Asistente de la Viuda Negra Presentación en NATPE 2011
Venevisión presentó en NATPE 2011 (Exposición al mercado internacional de varias telenovelas realizadas en el 2011 para su exportación), celebrada el pasado 24 al 26 de enero del 2011 en el Fontainebleau Resort de la ciudad de Miami Beach; los primeros capítulos de La viuda joven. La exhibición de sus primeros capítulos durante el mercado internacional tuvo gran aceptación y fue aplaudida por los presentes.

 Presentación en MIPTV 2011
Venevisión International la llevó y mostró en la feria del mercado internacional MIPTV que tuvo lugar en el Palais des Festivals'' en Cannes, Francia; el 4 de abril de 2011.

Versiones
Venevisión International, empresa de la Organización Cisneros, anunció el acuerdo que le da los derechos para Indonesia de la serie "The Black Widow" al equipo de producción conceptual de Indonesia PT. Wayang Sinema. .

En el 2013 se anunció que "La viuda joven" será adaptada y emitida al público de Estados Unidos a través de la cadena televisiva NBC. El canal norteamericano en conjunto con la productora Electus desarrollarán la versión estadounidense de esta telenovela venezolana.

Audiencia
La transmisión de su capítulo final en Venezuela el 7 de septiembre de 2011 logró un récord de sintonía para la cadena Venevisión con 80% de Share. En promedio total alcanzó desde el inicio hasta el final de la telenovela un 53,5%, es decir entre marzo y septiembre de 2011, según datos de la encuestadora privada AGB. El programa especial transmitido antes del capítulo final alcanzó 77% de share. Es el índice de audiencia más alto para una telenovela en Venezuela desde los tiempos de la competencia RCTV-Venevisión.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial La viuda joven
 Página oficial de la telenovela en Facebook

Saga de telenovelas de misterio de Martin Hahn
Telenovelas de 2010
Telenovelas de 2011
Telenovelas de Venevisión

La viuda joven


Peissen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 10,17 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla 332 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Bernd Thode tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amtitzehoe-land.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Peissen, Holstein


Al-Malik as-Salih/al-Mansur/al-Muzaffar Salah ad-Din Haddschi (II.) ibn Schaban (; † 1390 in Kairo) war von 1381 bis 1382 und von 1389 bis 1390 Sultan der Mamluken in Ägypten.

Erste Regierungszeit
Nach dem Tod Sultan al-Mansur Alis II. im Mai 1381 setzte der mächtige tscherkessische Mamluken-Emir Barquq mit dem minderjährigen as-Salih Haddschi einen anderen Nachkommen aus der Dynastie Qalawuns auf den Thron. Der neue Sultan war angeblich ein frühreifes, verdorbenes Kind und ein Sadist, der es liebte, die Frauen seines Harems zu quälen. Im November 1382 beschloss Barquq – wie sich zeigen sollte etwas vorschnell –, dass er nun mächtig genug sei, um sich selbst zum Sultan zu erheben. Unruhen in Syrien verlangten schließlich nach einem starken Mann am Steuer des Reichs. Haddschi II. wurde also abgesetzt und Barquq konnte nach heftigen Kämpfen, in deren Folge er Konkurrenten ausschaltete, seine Anerkennung als erster Sultan der tscherkessischen Burdschi-Dynastie durchsetzen.

Zweite Regierungszeit
Wie sich zeigte, war Barquqs Machtübernahme 1382 etwas voreilig gewesen und mündete in einer neuerlichen Periode politischer Turbulenzen und Bürgerkriege. Im Jahr 1389 kam es unter der Führung der Statthalter von Malatiya in Ostanatolien und Aleppo, d. h. der Emire Mintasch und Yalbugha, zu einem Aufstand syrischer Gouverneure. Unterstützt von arabischen Theologen wollten einige dieser Mamluken den Abbasiden wieder alle geistliche und weltliche Macht überantworten und den Kairoer Kalifen al-Mutawakkil I. (1362–1377, 1377–1383 und 1389–1406) als Sultan einsetzen. Sie holten sich die Unterstützung von Turkmenen und Mongolen, besetzten Damaskus und marschierten im Frühjahr 1389 nach Kairo. Als sich der Rebellion in Kairo weitere Emire anschlossen, griff der Aufstand auf die Hauptstadt über, wo Barquq Waffen an die Bevölkerung hatte verteilen, die Straßen verbarrikadieren und die Befestigungsanlagen in aller Eile hatte verstärken lassen. Mit Steinschleudern und griechischem Feuer kämpften die Aufständischen um die Zitadelle. Nachdem immer mehr seiner Gefolgsleute trotz hoher Geldzuwendungen zum Gegner übergelaufen waren, floh Barquq zunächst in einen Schneiderladen und setzte sich dann bei einer günstigen Gelegenheit in die Festung Karak ab. Haddschi II. wurde im Mai 1389 wieder als Sultan eingesetzt, doch die beiden Anführer des Aufstands, Mintasch und Yalbugha, zerstritten sich alsbald und bekämpften einander – der eine in der Zitadelle, der andere in der nahen Sultan-Hasan-Moschee verschanzt. Schon ein Jahr später gelang es Barquq daher mit Hilfe lokaler Amtsträger, sich zu befreien, mehr und mehr Emire der Region mit ihren Mamluken auf seine Seite zu ziehen und in blutigen Kämpfen die Herrschaft in Ägypten zurückzuerobern. Am 1. Februar 1390 zog er im Triumph in Kairo ein. Kalif Zakariya al-Mu'tasim (1386–1389) und Sultan Haddschi II. wurden gefangen genommen, letzterer in die Zitadelle eingesperrt und dort seinen zweifelhaften Vergnügungen überlassen.

Literatur
 Jörg-Dieter Brandes: Die Mameluken. Aufstieg und Fall einer Sklavendespotie. Thorbecke, Sigmaringen 1996, ISBN 3-7995-0090-1, S. 198 f.
 Robert Irwin: The Middle East in the Middle Ages. The Early Mamluk Sultanate 1250–1382. ACLS History E Book Project, New York NY 2008, ISBN 978-1-59740-466-2, S. 149.
 Jörg-Ronald Kessler: Die Welt der Mamluken. Ägypten im späten Mittelalter 1250–1517 (= Islamkundliche Untersuchungen. Sonderband). Schwarz, Berlin 2004, ISBN 3-87997-319-9, S. 6.

Anmerkungen

Sultan (Ägypten)
Sultan (Damaskus)
Herrscher (14. Jahrhundert)
Bahri-Mamluk
Geboren im 14. Jahrhundert
Gestorben 1390
Mann

As-Salih Haddschi II.


Glenea porphyrio é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Francis Polkinghorne Pascoe em 1866.  É conhecida a sua existência no Bornéu e Malásia.

Referências

Borneo catalog 2005

porphyrio
Coleópteros descritos em 1866

Glenea porphyrio


Laurent Lefèvre (né le  à Charleville-Mézières) est un bassoniste français et un professeur de basson allemand au conservatoire de Paris. Il est basson solo de l'orchestre de l'Opéra de Paris depuis 1991, et basson solo de l'orchestre de la Tonhalle de Zurich depuis 2010.

Biographie
Laurent Lefèvre commence ses études musicales à l'âge de neuf ans dans sa ville natale de Charleville-Mézières. Il rejoint 5 ans plus tard le conservatoire de Paris dans les classes de Maurice Allard et de Gilbert Audin. Il y obtient à l'âge de 18 ans le premier prix de basson et celui de musique de chambre.

Il remporte les premiers prix de concours de Toulon (1988), de lInternational Double Reed Society (IDRS) (1989) et du Concours international d'exécution musicale de Genève (1995), le deuxième prix de l'ARD de Munich (1993) et le prix spécial du jury au concours de Tokyo avec le Quintette Debussy, le premier prix du Concours international de musique de chambre de la ville de Paris avec l'Octuor à vent Paris-Bastille. Ces concours lui ont permis d'obtenir une reconnaissance internationale.

En 1992, il reçoit le prix européen Juventus.

Laurent Lefèvre se produit fréquemment en soliste dans le monde entier et joue dans les salles de concerts les plus prestigieuses Philharmonie de Berlin, Musikverein de Vienne, Royal Albert Hall à Londres avec le Mahler Chamber Orchestra, la Philharmonie de Paris, le Bunkamura hall avec l'Opéra de Paris, et le Palais de la culture et des congrès de Lucerne (KKL) avec le Lucerne Festival Orchestra...

Il est membre du Mahler Chamber Orchestra depuis 2007.

Il a joué sous la direction de Claudio Abbado, Pierre Boulez, Seiji Osawa, Myung-Whun Chung, Valery Gergiev, Daniel Harding, Daniele Gatti, Andris Nelsons, Bernard Haitink...

Après avoir enseigné le basson français au Conservatoire à rayonnement régional de Boulogne-Billancourt, il succède en 1998 à Jean-Pierre Laroque au conservatoire national supérieur de musique et de danse de Lyon où il a pour assistant Carlo Colombo en 2001 puis Philippe Hanon à partir de 2002. En 2008, il passe au fagott et prend le poste de professeur de basson allemand au Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris depuis 2011 et il donne des master-class dans le monde entier, notamment au Japon (Tokyo, Osaka, Nagoya, Kyoto), à Caracas au Vénézuéla et à l'université McGill de Montréal.

Discographie
Laurent Lefèvre joue comme chambriste au sein du Quintette à vent Claude Debussy et de l'ensemble à vent Paris-Bastille avec lesquels il a enregistré entre autres les sérénades de Mozart , loctuor à vent de Beethoven , les six bagatelles et les dix pièces de György Ligeti ( Harmonia Mundi, 1996), l'intégrale de la musique de chambre de Francis Poulenc avec le pianiste Alexandre Tharaud (Naxos, 2000), les trois quatuors pour basson et cordes de François Devienne (Harmonia Mundi, 2003), le double concertino pour basson, clarinette, orchestre à cordes et harpe de Richard Strauss (Quantum, 2001), les sérénades de Richard Strauss avec le hautboïste François Leleux (Sony, 2010).

Il enregistre les concertos de CPE Bach avec l'orchestre Saint-Christophe de Vilnius.
  « Les bassons de l'Opéra», (Quantum Classic, 1998)
 « Le basson européen » avec le pianiste Emmanuel Strosser (Arties Records, juin 2020)

Notes et références

Liens externes
 .

Bassoniste français
Chambriste
Musicien d'orchestre
Orchestre de l'Opéra national de Paris
Élève du Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris
Enseignant au Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris
Enseignant au Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Lyon
Professeur au conservatoire à rayonnement régional de Boulogne-Billancourt
Naissance en 1969
Naissance à Charleville-Mézières

Laurent Lefèvre (musicien)


ADrive es un servicio de alojamiento de archivos multiplataforma en la nube, operado por la compañía ADrive LLC. El servicio permite a los usuarios almacenar y sincronizar archivos en línea así como realizar copias de seguridad en línea. pero no visualizar ni editar los ficheros cargados.
El servicio de disco duro virtual es compatible con Windows, Linux y Mac.
Existen diferentes versiones gratuitas y de pago. Las cuentas gratuitas permiten a los usuarios disponer a través de un navegador web de 50 GB de almacenamiento en sus servidores, lo que lo convierte en el servicio que ofrece mayor espacio de almacenamiento gratuito; por encima de OneDrive, Google Drive, y otros. Las versiones de pago permiten nuevas funciones como son WebDAV, el soporte 24/7, la encriptación SSL, el sistema de FTP y la recuperación de versiones anteriores de un archivo.

ADrive Desktop
En febrero de 2009, la empresa ADrive LLC lanzó ADrive Desktop, un servicio únicamente disponible para las versiones de pago. Es una aplicación de escritorio que permite a los usuarios subir, descargar y sincronizar archivos desde el ordenador a su cuenta. ADrive Desktop está desarrollado por Adobe AIR.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial

Computación en nube
Alojamiento de archivos
Almacenamiento en nube

ADrive


السَّمت (قيل ذو أصل رومي من  semita وقيل أنها ذات أصل عربي من سَمَتَ أي قَصَدَ) هو زاوية بين مستوي مرجعي ونقطة، غالباً ما يقاس بالدرجة.
يستخدم السمت في العديد من العلوم التطبيقية مثل الملاحة، الفلك وعلم المساحة، وفي سلاح المدفعية، وفي نظرية الظلال. كلمة سمت العربية اقترضتها اللاتينية في العصور الوسطى ومن ثمّ دخلت معاجم كافة اللغات الأوروبية، وهي في الأساس تعني الطريق، وكانت تشير إلى وجهة السفن أو الأشخاص أثناء الترحال قديماً. السمت هو جزء من نظام الإحداثيات الأفقية.

انظر أيضاً

 سمت الرأس
 طول سماوي
 ارتفاع (زاوية)
 مسافة سمتية
 اتجاه زاوي

مصادر

 أدى شير. الألفاظ الفارسية المعربة. الطبعة الثانية 1987-88

مراجع

زوايا
علم الفلك
علم المساحة
علم تقسيم الأرض
ملاحة
نظام إحداثي سماوي

سمت


En uheldig Skygge er en dansk stumfilm fra 1916 instrueret af Lau Lauritzen Sr. og efter manuskript af Alfred Kjerulf.

Handling

Medvirkende
 Torben Meyer
 Gyda Aller
 Christian Schrøder
 Mathilde Felumb Friis
 Agnes Lorentzen
 Frederik Buch
 Charles Willumsen

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1916

En uheldig Skygge


Se llama brote a los nuevos crecimientos de las plantas, que pueden incluir tallos, yemas y hojas. El brote de germinación de la semilla que crece hacia arriba es un brote que desarrollará hojas. En la primavera, los brotes de plantas perennes son el nuevo crecimiento desde el suelo en las plantas herbáceas o el nuevo crecimiento de flores o tallos en las plantas leñosas.

Los brotes no deben ser confundidos con los tallos, que son un componente crítico de los aquellos, al proveerles un eje para el crecimiento de yemas, frutos y hojas.

Los brotes a menudo son comidos por los animales debido a que las fibras en el nuevo crecimiento todavía no han completado el desarrollo de pared celular secundaria, esto hace a los brotes más suaves y más fáciles de masticar y digerir. Cuando los brotes crecen y envejecen, las células completan el desarrollo de las paredes celulares que tienen una estructura dura y resistente. Algunas plantas (por ejemplo, los helechos) producen toxinas que hacen sus brotes comestibles menos apetecibles.

Véase también
 Semillas germinadas
 Tallo
 Yema

Enlaces externos

Morfología vegetal

Brote (botánica)


Daichi Shibata (født 13. august 1990) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kataller Toyama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Daichi Shibata


Sarah Hall, née en  au Royaume-Uni, est une journaliste et, sous le pseudonyme de Sarah Vaughan, une romancière britannique.

Biographie

Sarah Hall naît en 1972 au Royaume-Uni. Elle étudie l'anglais au Brasenose College de l'université d'Oxford, travaille comme serveuse, puis suit une formation de journalisme auprès de la Press Association. Elle travaille ensuite comme journaliste pour le quotidien The Guardian pendant onze ans, en charge de sujets sur l'actualité, la santé, la criminalité et la politique. En 2008, elle devient journaliste indépendante.

Elle opte pour le pseudonyme littéraire de Sarah Vaughan après avoir découvert les écrits de la romancière Sarah Hall, et publie en 2014 son premier roman, La Meilleure d'entre nous (The art of baking blind).

En 2018, elle publie le thriller psychologique de type politique-fiction Anatomie d'un scandale (Anatomy of a scandal) qui raconte l'histoire d'une affaire de mœurs dans le milieu politique britannique. Ce roman est adapté sous la forme d'une série par Netflix en 2022, avec Sienna Miller, Michelle Dockery, Rupert Friend et Ben Radcliffe dans les rôles principaux.

Son roman suivant, Autopsie d'un drame (Little disasters), est publié en 2020. Ce nouveau thriller psychologique évoque la maltraitance infantile, la dépression périnatale et ses dommages.

En 2022, elle publie son cinquième roman, Reputation, qui évoque le harcèlement politique et ses conséquences.

Œuvre
 The art of Baking Blind (2014)
 The Farm At the Edge of the World (2016)
 Anatomy of a Scandal (2018)
 Little Disasters (2020)
 Reputation (2022)

Filmographie

Comme auteur adapté
 2022 : Anatomy of a Scandal, série télévisée britannique réalisée d'après le roman éponyme, avec  Sienna Miller, Michelle Dockery, Rupert Friend, Ben Radcliffe et Naomi Scott dans les rôles principaux.

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1972
Naissance au Royaume-Uni
Étudiant de Brasenose College
Romancier britannique du XXIe siècle
Romancière britannique
Journaliste britannique du XXe siècle
Journaliste britannique du XXIe siècle
Nom de plume

Sarah Vaughan (écrivain)


Köksal Yedek (* 17. Januar 1985 in Avanos) ist ein türkischer Fußballspieler.

Karriere

Vereinskarriere
Köksal Yedek begann mit dem Vereinsfußball in der Jugendabteilung von Zeytinburnuspor und stieg hier im Sommer 2002 mit einem Profivertrag in den Profikader auf. Er war eine Spielzeit lang lediglich Ersatzspieler und debütierte in einem Drittligaspiel am 13. April 2003 gegen Kırklarelispor. Mit seiner zweiten Saison erkämpfte er sich einen Stammplatz und spielte durchgängig weitere eineinhalb Jahre für seinen Verein.

Zur Rückrunde der Spielzeit 2004/05 wechselte er zum Süper-Ligisten Kayserispor. Hier spielte er bis zum Saisonende fast ausschließlich für die Reservemannschaft und kam am letzten Spielzeit für die Profis zum Einsatz. Die nächsten eineinhalb Spielzeiten kam er als Auswechselspieler sporadisch zu Einsätzen. Für die Rückrunde der Saison 2006/07 spielte er als Leihgabe beim Drittligisten Şanlıurfaspor.

Im Sommer 2007 wechselte er dann zum Zweitligisten Kayseri Erciyesspor. Bis auf die Spielzeit 2009/10 beim Ligakonkurrenten Karşıyaka SK spielte er bis zum Sommer 2011 bei Erciyesspor. Mit Karşıyaka schaffte er es bis in die Play-offs der TFF 1. Lig und verpasste den Aufstieg erst im letzten Spiel.

Zur Saison 2011/12 wechselte er dann zum TFF-1. Lig-Aufsteiger Elazığspor. Hier etablierte er sich sofort als Leistungsträger seines Teams und war der Spieler mit den meisten Einsätzen. Am vorletzten Spieltag schaffte man den sicheren Aufstieg in die Süper Lig.

Yedek wechselte am 31. Januar 2014 zum Ligakonkurrenten Medical Park Antalyaspor und unterschrieb einen Vertrag bis Sommer 2015.

Bereits am Saisonende verließ er diesen Klub Richtung Zweitligist Gaziantep Büyükşehir Belediyespor. Im Sommer 2015 wechselte er innerhalb der TFF 1. Lig zum Erstligaabsteiger Kardemir Karabükspor. Sein Vertrag mit Karabükspor wurde im Oktober 2016 aufgelöst. Nach vertragsloser Zeit schloss es sich für eine Spielzeit Hatayspor an. Nach eineinhalb Jahren Pause ist Yedek für den unterklassigen Nişantaşıspor aktiv.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Antalyaspor)
Fußballspieler (Elazığspor)
Fußballspieler (Hatayspor)
Fußballspieler (Kardemir Karabükspor)
Fußballspieler (Karşıyaka SK)
Fußballspieler (Kayserispor)
Fußballspieler (Kayseri Erciyesspor)
Fußballspieler (Şanlıurfaspor)
Fußballspieler (Zeytinburnuspor)
Türke
Geboren 1985
Mann
Fußballspieler (Gaziantep FK)

Köksal Yedek


Muzeul cinematografiei române este un film românesc din 1975 regizat de Alexandru Gașpar.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1975 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1975

Muzeul cinematografiei române


القهوة التركية هو نوع من القهوة تُعد باستخدام حبوب البن المطحونة بدقة شديدة دون تصفية.

تشير القهوة التركية إلى طريقة لتخمير البن المطحون جيدًا. يمكن استخدام أي حبة قهوة؛ تعتبر أصناف البن العربي هي الأفضل، ولكن يتم أيضاً استخدام روبوستا أو مزيج منهما. يجب طحن الحبوب إلى مسحوق ناعم جداً، والذي يترك في القهوة عند تقديمه. قد يتم طحن القهوة في المنزل في مطحنة يدوية مصنوعة للطحن الدقيق جدًا (المطاحن الكهربائية المنزلية غير مناسبة) أو طحنها لطلب تجار القهوة في معظم أنحاء العالم أو شراؤها جاهزة من العديد من المتاجر.

على الرغم من أن كلمة قهوة ذات أصل عربي، إلا أن ثقافة المقاهي قد ظهرت أيام الدولة العثمانية حينما كانت هذه هي الطريقة الرائجة لتحضير القهوة.

نبذة تاريخية

ظهرت القهوة التركية لأول مرة في الإمبراطورية العثمانية في القرن السادس عشر في عهد سليمان القانوني السلطان العثماني في القرن الرابع عشر، عن طريق والي اليمن وقتها أوزديمير باشا، فولع بها البلاط الملكي وتفننوا في تحضيرها وتقديمها وفي ظل التفسيرات الصارمة للقرآن، اعتبرت القهوة القوية مخدراً وكان استهلاكها ممنوعاً. بسبب الشعبية الهائلة للمشروب، رفع السلطان هذا الحظر في النهاية لدرجة أنهم إستحدثوا منصب جديد في القصر وهو منصب معد القهوة يهتم بتفاصيل القهوة للسلطان ويشرف عليها.

وصلت القهوة إلي العامة وارتبطت بالمناسبات الاجتماعية والقومية وأصبحت جزء من الثقافة التركية، وفتح أول مكان عام لشرب القهوة في إسطنبول في نصف القرن الخامس عشر، من شخص ينادي بالحكم، وسيدة تدعي شمس، تجمع هناك الاعيان والمثقفين يشربون القهوة، ويتحدثون في الأمور العامة والسياسية.

وصلت ثقافة القهوة التركية إلى بريطانيا وفرنسا من منتصف إلى أواخر القرن السابع عشر. افتتح يهودي عثماني أول مقهى في بريطانيا في منتصف القرن السابع عشر. في ثمانينيات القرن السادس عشر، حيث ورد أن السفير التركي في فرنسا أقام حفلات فخمة لنخبة المدينة حيث كان العبيد الأفارقة يقدمون القهوة للضيوف في فنجان الخزف على صحون ذهبية أو فضية.

طريقة تحضير القهوة التركية
تُصنع القهوة التركية عن طريق إضافة مسحوق القهوة للماء والسكر في العادة حتى يغلي في إناء خاص يسمى ركوة في تركيا، وغالبًا ما يُطلق عليه اسم ابريق في مكان آخر. بمجرد أن يبدأ الخليط في الرغوة، وقبل أن يغلي، يُرفع عن النار؛ يمكن إعادة تسخينه لفترة وجيزة مرتين إضافيتين لزيادة الرغوة المطلوبة. في بعض الأحيان يتم توزيع حوالي ثلث القهوة على أكواب فردية؛ يتم إرجاع الكمية المتبقية إلى النار وتوزع على الكؤوس بمجرد أن تغلي.

يضاف السكر إلى القهوة التركية أثناء التخمير، لذلك يجب تحديد كمية السكر عند تحضير القهوة. قد يتم تقديمه غير محلى () بسكر قليل أو معتدل ()، أو حلو (). والنكهة في بعض الأحيان مع الهيل،  المصطكي، سحلب،  أو العنبر. يتم نقل الكثير من مسحوق القهوة المطحونة من "cezve" إلى الفنجان؛ في الكوب، يستقر البعض في القاع ولكن يظل الكثير معلقًا ويتم تناوله مع القهوة.

طريقة التقديم
يتم تقديم القهوة بشكل تقليدي في نوع خاص من فنجان الخزف الصغير يسمى .وهي فناجين صغيرة ذات يد يستقر في قعرها حثل القهوة وصحن صغير، وتعدّ فناجين القهوة التركية الأكثر شهرة في زخرفتها. وأكثر مايميز القهوة التركية هو ذلك الوجه الذي يظهر على السطح، ويسمونه في بعض الدول العربية (الوش) وهو عبارة عن الرغوة التي تطفو على سطح الإبريق عند الغليان. هذه الطريقة لتحضير القهوة معروفة في الشرق الأوسط وشمال أفريقيا والقوقاز والبلقان.غالبًا ما يتم تقديم القهوة مع شيء صغير وحلو للأكل، مثل البهجة التركية.

القهوة التركية في الثقافة العامة

قراءة الطالع
تُستخدم أحياناً البقايا التي تُترك بعد شرب القهوة التركية، وهي ممارسة تُعرف باسم تاسيوغرافي. حيث يُقلب الكوب إلى الصحن ليبرد، ويتم تفسير أنماط الخطوط بناءً على نوع القهوة المطحونة.

الأعراس التركية
إضافة إلى كونها مشروباً يومياً، تعدّ القهوة التركية أيضاً جزءاً من عادة الزفاف التركية التقليدية. تمهيداً للزواج، يجب على والدي العريس (في حالة عدم وجود والده وأمه وأحد كبار السن من أفراد أسرته) زيارة عائلة الفتاة الصغيرة لطلب يد العروس والحصول على بركات والديها على الزواج القادم. خلال هذا الاجتماع، يجب على العروس تحضير القهوة التركية وتقديمها للضيوف. بالنسبة لقهوة العريس فإن العروس في بعض الأحيان تضع الملح بدلاً من السكر لمعرفة شخصيته، فإذا شرب العريس قهوته دون أي علامة استياء، فهذا يجعل العروس تفترض أن العريس يتمتع بمزاج جيد وصبور. نظراً لأن العريس يأتي بالفعل كطرف متطلب إلى منزل الفتاة، ولكن هذه العادة تحولت إلى طقس طريف منتشر أكثر من كونها تبحث في شخصية العريس.

القهوة التركية حول العالم

أرمينيا
هذا النوع من القهوة هو معيار للأسر الأرمنية. حيث قدّم الأرمن القهوة إلى كورفو عندما استقروا في المنطقة، وتُعرف باسم «القهوة الشرقية» بسبب أصلها الشرقي. وقد افتتح أحد الأرمن مقهى في أوروبا عام 1674، في الوقت الذي أصبحت فيه القهوة رائجة لأول مرة في الغرب.

لا يزال مصطلح «القهوة التركية» مستخدماً في العديد من اللغات ولكن باللغة الأرمنية يفضل الأرمن استخدام تسمية (Haykakan soorj) (بالأرمينية: հայկական սուրճ، القهوة الأرمنية المضيئة)، أو (Sev soorj، القهوة السوداء)، في إشارة إلى التحضير التقليدي الذي يتم بدون حليب أو مبيض. وإذا كانت القهوة غير محلاة تسمى (soorj arants shakari)، ولكن الأكثر شيوعاً هو تحضيرها مع قليل من السكر الطبيعي. كما يقدم الأرمن أحياناً طبق بقلاوة إلى جانب القهوة.

جمهورية التشيك وسلوفاكيا وبولندا وليتوانيا
يحظى المشروب المسمى (turecká káva أو turek) بشعبية كبيرة في جمهورية التشيك وسلوفاكيا، ولكن مع ظهور قهوة الاسبريسو بدأت هذه القهوة في الاندثار حتى أصبحت لا تقدم في المقاهي، ولكن يتم تحضيرها في الحانات والأكشاك وفي المنازل. ويختلف الشكل التشيكي والسلوفاكي للقهوة التركية عن القهوة التركية في تركيا أو العالم العربي أو دول البلقان حيث لا يتم استخدام الإبريق المخصص لذلك؛ بدلاً من ذلك، وتحضر بنفس الطريقة في ليتوانيا وبولندا.

اليونان
كان يشار إلى القهوة التركية في اليونان سابقاً ببساطة باسم «التركية» (τούρκικος). لكن التوترات السياسية مع تركيا في الستينيات أدت إلى تغيير التعبير ودعوتها «القهوة اليونانية» (ελληνικός καφές)، توترت العلاقات اليونانية التركية على جميع المستويات، وأصبحت «القهوة التركية» «قهوة يونانية» عن طريق استبدال كلمة يونانية بأخرى مع ترك الكلمة المستعارة العربية على حالها لعدم وجود معادل يوناني لها. كما كانت هناك حتى حملات إعلانية للترويج لاسم «القهوة اليونانية» في التسعينيات.

منطقة البلقان
في البوسنة والهرسك، يُطلق على القهوة التركية أيضًا اسم «القهوة البوسنية» (البوسنية:bosanska kahva)، والتي تُصنع بشكل مختلف قليلاً عن نظيرتها التركية. أما الاختلاف عن الطريقة التركية هو أنه عندما يصل الماء إلى نقطة الغليان، يتم الاحتفاظ بكمية صغيرة جانباً لوقت لاحق، عادةً في فنجان قهوة. ثم تُضاف القهوة إلى الإبريق (džezva)، ويُضاف الماء المتبقي في الكوب إلى الإناء. يُعاد كل شيء إلى مصدر الحرارة ليصل إلى نقطة الغليان مرة أخرى، الأمر الذي يستغرق بضع ثوانٍ فقط لأن القهوة ساخنة جداً بالفعل. ويعتبر شرب القهوة في البوسنة عادة يومية تقليدية خلال التجمعات الاجتماعية.

المراجع

اختراعات تركية
إعداد القهوة
تركيا
ثقافة القهوة
ثقافة تركية
قهوة
مشروبات تركية
مشروبات قهوة
مطبخ أردني
مطبخ الشرق الأوسط
مطبخ إسرائيلي
مطبخ إيراني
مطبخ تركي
مطبخ شامي
مطبخ عثماني
مطبخ عراقي
مطبخ عربي
مطبخ فلسطيني
مطبخ لبناني
مطبخ يوناني
منبهات

قهوة تركية


Coffeeshock Company, reggae rok bend gradišćanskih Hrvata. Momentano ruši vlašće rekorde video-clipom s njevom jačkom Jetzt erst recht, ki u prvi 36 ura na you-tube-u pogledalo jur već od 10.000 ljudi. Jačka je na nimškom jeziku i persiflira dogodjaje okolo takozvanoga Ibiza-Gate-a. Video-clip za jačku snimljen je u pandiljak u noći u dvi ura u krčmi Mizzitant u Seidengasse u sedmom bečanskom kotaru. Tekst jačke: Marko Blažeta i Mani Bintinger, komponirao je Marko Blažeta. Aranžman je sastavio cijeli band. Početkom miseca lipnja 2019. su pratili band Russkaja pri turneji krez Europu.

Izvori

Vanjske poveznice
Coffeeshock Company na Facebooku
Jetzt erst recht, kanal Coffeeshock Company, 29. svibnja 2019.

Gradišćanski Hrvati
Austrijski glazbeni sastavi

Coffeeshock Company


Atli Sigursveinsson er grafískur hönnuður sem hefur hannað hulstur á t.d. kvikmyndunum Krepptur hnefi, Snjór og Salóme og Webcam. Hann hefur hannað tillögu sínar á seríu af sketsunum: C3MEDY ZITCOM, Bílastæðaverðirnir, Snúlli snúður, Napoleon Napolejon og Donator II úr grínþattunum Fóstbræður.
Grafískir hönnuðir

Atli Sigursveinsson


Désiré Walter, né le  à Mackwiller (Bas-Rhin) et mort le  à Villefranche-sur-Saône, est un organiste, compositeur, maître de chapelle et professeur français.

Biographie
Désiré Joseph Antoine Walter est né à Mackviller. Son père, organiste, lui donne ses premières leçons d'orgue. Il prend des cours chez les Frères de la Doctrine Chrétienne puis entre au Conservatoire de Strasbourg. Il étudie avec Théodore Thurner, ancien lauréat de l'école de musique Niedermeyer et qui faillit succéder à Camille Saint-Saëns comme titulaire des orgues de la Madeleine.

En 1875, Désiré Walter entre à l'école Niedermeyer pour y suivre les cours de Gustave Lefèvre, Clément Loret, Eugène Gigout et Alexandre Georges. En 1878, il remporte le prix d'honneur et en 1879, il obtient un premier prix d'orgue en même temps que Léon Boëllmann. Il joue, pour l'occasion, un Concerto pour orgue de Georg Friedrich Haendel et la Toccata en fa majeur de Jean-Sébastien Bach. L'audition a eu lieu au palais du Trocadéro, sur un orgue signé Aristide Cavaillé-Coll.

Il devient suppléant de Charles Magner à Saint-Nicolas-du-Chardonnet.

En 1880, il perd sa bourse, sa famille ayant fui l'Alsace pour se réfugier à Nancy, après la défaite de la guerre de 1870. Son père n'était alors plus en mesure de subvenir aux dépenses de Désiré Walter dans la capitale.

Il achève ses études à l'école Niedermeyere en 1881. De ce moment là, à partir du 27 janvier 1881, et jusqu'en 1939, il est professeur de musique, maître de chapelle et organiste au collège de jésuites de Notre-Dame-de-Mongré, à Villefranche-sur-Saône. Il est engagé comme professeur de musique et organiste. Par sa virtuosité et son travail sur les registrations, ainsi que le choix des œuvres exécutées, Désiré Walter éblouit immédiatement ses auditeurs. Il joue notamment des œuvres de César Franck et de Léon Boëllmann, ainsi qu'Alexandre Guilmant, Théodore Dubois, Alphonse Mailly, Samuel Rousseau, Guy Ropartz, Joseph Bonnet, Fernand de La Tombelle... Il apprécie aussi Charles-Marie Widor et Eugène Gigout.

Après la Grande Guerre, il prend connaissance de l'œuvre de Louis Vierne. Il connait aussi les compositrices Cécile Chaminade, qui lui dédie sa Passacaille en mi majeur, et Mel Bonis. Avec cette dernière, Désiré Walter entretien une correspondance fournie et ils s'échangent régulièrement des partitions.

Œuvres
 Saintes Cloches du soir ! (1886)
 Hasel et Nideck, gavotte pour piano (1887)
 Sérénade alsacienne pour piano à quatre mains (1887)
 La Joyeuse ! Valse pour piano (1887)
 Miseremini mei, op. 8 (1888)
 Le Dieu d'amour (1903)
 ''Sur l'aile des oiseaux, le printemps, nous revient (1907)

Références

Sources
 .
 .

Liens externes

Naissance en avril 1861
Organiste française
Maître de chapelle
Compositeur français
Décès en juin 1940
Décès à Villefranche-sur-Saône
Décès à 79 ans

Désiré Walter


The New York State College of Ceramics at Alfred University (NYSCC) is a statutory college of the State University of New York located on the campus of Alfred University, Alfred, New York. There are a total of 616 students, including 536 undergraduates and 80 graduates.

History
The college was founded by an Act, signed into law on April 11, 1900 by Governor Theodore Roosevelt, per Chapter 383 of the Session Laws of New York, 1900 establishing the New York State School of Clay-Working and Ceramics. This move by Alfred University to petition the New York State legislature in 1899 followed a period of crisis at the University starting in 1895, which was facing low enrollments, mounting deficits, and the recent resignation of then President A.E. Main (1893-95). The Trustees, with support from area businesses and alumni recognized the trends in higher education toward applied sciences and technology, supporting the decision to petition the legislature.

Charles Fergus Binns, a British ceramist, served as the first Director of the school, after completing a career at Royal Worcester Porcelain Works.  In 1932 it was renamed as the New York State College of Ceramics (NYSCC) with two departments, General Technology and Engineering and Applied Art. The College is presently composed of the School of Art and Design, the Inamori School of Engineering and the Samuel R. Scholes Library. The College also houses the Inamori Museum of Fine Ceramics, one of two such collections globally, focused on technical ceramics and glass.

The Inamori School of Engineering at Alfred University offers programs in ceramics, glass, biomaterials, and materials science engineering.  In addition, the programs in mechanical engineering and renewable energy engineering are offered through Alfred University, the private institution the NYSCC is affiliated with. The School of Engineering is one of only two institutions in the U.S. that offers a B.S. in Ceramic Engineering, and the only institution in the U.S. that offers degrees in glass science.

Notable alumni

Margaret Boozer
Cristina Córdova
R. Guy Cowan
Karon Doherty
Julia Galloway
Maija Grotell
Isaac Scott Hathaway
Steve Heinemann
Vivika Heino
Ayumi Horie
Packard Jennings
Michael Lax
Tony Marsh
Walter McConnell
Ruth Gowdy McKinley, first potter elected to Royal Canadian Academy of Art
Rebekah Modrak
Judy Moonelis
William O'Connor
Ken Price
Daniel Rhodes
Norm Schulman
Robert Chapman Turner
Betty Woodman
Arnold Zimmerman

Notable faculty

Charles Fergus Binns
Daniel Rhodes
Robert Chapman Turner
Walter McConnell
Wayne Higby
Andrew Deutsch
Paul DeMarinis
Heather Mae Erickson
William Underhill

References

External links

Ceramics
Ceramics
Art schools in New York (state)
Culture of New York City
Design schools in the United States
American pottery
Universities and colleges in Allegany County, New York
Ceramics


Aaron Volpatti (* 30. Mai 1985 in Revelstoke, British Columbia) ist ein ehemaliger kanadischer Eishockeyspieler, der zuletzt bei den Washington Capitals in der National Hockey League unter Vertrag stand und parallel für deren Farmteam, die Hershey Bears, in der American Hockey League zum Einsatz kam.

Karriere
Aaron Volpatti begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Vernon Vipers, für die er von 2003 bis 2006 in der kanadischen Juniorenliga British Columbia Hockey League aktiv war. Anschließend besuchte er vier Jahre lang die Brown University, für deren Eishockeymannschaft er parallel in der ECAC Hockey spielte. Am 22. März 2010 erhielt der Flügelspieler einen Vertrag als Free Agent bei den Vancouver Canucks, für deren damaliges Farmteam Manitoba Moose aus der American Hockey League (AHL) er gegen Ende der Saison 2009/10 sein Debüt im professionellen Eishockey gab, als er in insgesamt 13 Spielen zwei Tore und eine Vorlage erzielte. In der Saison 2010/11 gab der Kanadier sein Debüt für die Vancouver Canucks in der National Hockey League, für die er in 15 Spielen je ein Tor und eine Vorlage erzielte. Parallel spielte er weiterhin überwiegend für die Manitoba Moose in der AHL.

Die Saison 2011/12 begann Volpatti als Stammspieler im NHL-Team der Vancouver Canucks, ehe er nach einer schweren Schulterverletzung im Dezember 2011 vorzeitig die Spielzeit beenden musste. Ende Februar 2013 wurde der auf der Waiverliste befindliche Volpatti von den Washington Capitals ausgewählt. In der folgenden Saison 2013/14 stand er regelmäßig im Kader der Capitals und absolvierte knapp die Hälfte der Spiele der regulären Saison. Aufgrund einer Operation an der Halswirbelsäule verpasste er einen Großteil der Saison 2014/15 und stieß erst im Februar 2015 wieder zur Mannschaft, wobei er allerdings nur auf zwei Einsätze kam und im Anschluss an die Hershey Bears aus der AHL abgegeben wurde.

Erfolge und Auszeichnungen
 2007 ECAC Hockey All-Academic Team
 2008 ECAC Hockey All-Academic Team
 2009 ECAC Hockey All-Academic Team
 2010 ECAC Hockey Third All-Star Team

NHL-Statistik

Weblinks

Eishockeyspieler (Brown Bears)
Eishockeyspieler (Manitoba Moose, 2001–2011)
Eishockeyspieler (Hershey Bears)
Eishockeyspieler (Vancouver Canucks)
Eishockeyspieler (Washington Capitals)
Kanadier
Geboren 1985
Mann

Aaron Volpatti


Thomas de Cantilupe (~1218-1282), Lord Chancelier d'Angleterre et évêque de Hereford ;
 Walter de Cantilupe (1195-1266), évêque de Worcester ;
 William de Cantilupe (~1159-1239), 1 baron féodal d'Eaton Bray dans le Bedfordshire en Angleterre, un administrateur royal anglo-normand ;
 William de Cantilupe (?-1254), 3 baron féodal d'Eaton Bray dans le Bedfordshire en Angleterre.

Cantilupe


Artuklu, Türkiye'nin Mardin ilinin bir ilçesi. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile Mardin merkez ilçesinin kaldırılması sonucu ilçe olmuştur. İlçede farklı dinî inanışlar paralelinde, sanatsal ve tarihi değeri olan cami, türbe, kilise, manastır ve benzeri dini eserler bulunmaktadır.

Tarihçe
Fırat ve Dicle nehirleri arasında Mezopotamya bölgesinde, tarih boyunca pek çok medeniyet yerleşmiştir. Bir dağın tepesinde kurulmuş olan Artuklu, Yukarı Mezopotamya'nın en eski yerleşim yerlerinden biridir.

M.Ö.4500' den başlayarak Arami Süryani Arami/Süryani Subartu, Sümer, Akad, Babil, Mitanniler, Asur, Pers, Bizans, Araplar, Selçuklu, Artuklu, Osmanlı hakimiyetine girmiştir.

Coğrafya
Artuklu, Güneydoğu Anadolu Bölgesinin Yukarı Mezopotamya havzasında bulunmaktadır. Mardin dağlarının, Mazıdağı, Derik, Midyat, Savur ve Nusaybin yörelerine sokulan yüksek kesimlerinde, Meşe ağaçlarından oluşan topluluklara rastlanır. İklim olarak Akdeniz iklimi ile karasal iklimin ortak özelliklerine sahiptir. Yazları çok sıcak ve kurak, kışları ise yağışlı ve soğuktur.

Nüfus
Artuklu'da Türkler, Araplar, Kürtler, Süryaniler ve Ermeniler gibi etnik gruplar yaşarlar.

Yerel yönetim

31 Mart 2019 Yerel Seçimler sonucu belediye başkanlığına Abdulkadir Tutaşi seçilmiştir.

Mimari

Evler
İlçenin kesme taş işçiliğiyle yapılan evleri dikkat çekmektedir. Süryani ve Arap mimarisinin tipik örnekleri olan bu evler ve İslam mimarisinin oluşturduğu cami ve medreseler bir açık hava müzesi görünümündedir.

Mardin Kalesi

İlçeye hakim bir tepede etkileyici Mardin Kalesi bulunur. Evliya Çelebi, yazdığı seyahatnamede kaleyi ve ele geçirilmesinin zorluğunu şöyle tarif eder:

Resimler

Kardeş şehirler
 Konak, İzmir (2015)

 Kayseri (2019)

 Adıyaman (2023)

Kaynakça

Dış bağlantılar
Artuklu Belediyesi
Artuklu Kaymakamlığı

Artuklu, Mardin


Pilosocereus brasiliensis é uma espécie de angiosperma da família Cactaceae de origem do Brasil, descrita pela primeira vez no ano de 1933.

Descrição
A planta foi descrita pela primeira vez no ano de 1933, pelos botânicos estadunidenses Nathaniel Lord Britton e Joseph Nelson Rose, em publicação na revista científica Brasil. Sauelenkakteen.

A Pilosocereus brasiliensis cresce espessa com caules eretos que são escassamente ramificados e atingem de dois a quatro metros de altura. As aréolas ficam nas corcovas. Um longo cabelo cresce fora deles. Espinhos inicialmente castanho-avermelhados ou castanho-amarelados, tornando-se posteriormente cinzentos.

As aréolas estão dispostas espalhadas ao longo do comprimento dos brotos. As flores em forma de funil são estreitas, brancas e com até 4,5 cm de comprimento e um diâmetro de 2,5 a 3 centímetros. Os frutos são deprimidos esféricos, com até 2 centímetros de comprimento e contendo uma polpa de cor magenta.

Habitat
É uma espécie originária do Brasil, com origem nos estados do Rio de Janeiro e do Espírito Santo.

Sinonímia

 Pilosocereus sublanatus
 Pilocereus sublanatus
 Cereus brasiliensis
 Cephalocereus brasiliensis
 Pilocereus brasiliensis
 Cereus sublanatus

Pilosocereus
Plantas descritas em 1933
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo
Flora do estado do Rio de Janeiro

Pilosocereus brasiliensis


Shankar Dayal Sharma (født 19. august 1918 i Bhopal, Indien, død 26. december 1999) var Indiens niende præsident. Han sad som præsident fra 1992 til 1997. Før han blev valgt til præsident var han vicepræsident fra 1987 til 1992 under præsident Ramaswamy Venkataraman.

Referencer

Indiens præsidenter
Indiens vicepræsidenter
Politikere fra Indien
Æresdoktorer ved University of Cambridge

Shankar Dayal Sharma


(Pappa Lap: l'histoire d'un père et de sa fille  en français) est un film sud-africain en langue afrikaans, réalisé par Jans Rautenbach en 1971.

Le film évoque les divisions de classe au sein de la nation Afrikaner, en particulier la section marginalisée des Afrikaners blancs les plus pauvres.

Synopsis
La relation entre un père, veuf, de classe sociale modeste, avec sa fille romantique de 17 ans laquelle devra effectuer un choix cornélien concernant la robe qu'elle devra porter pour la fête de fin d'année, celle rouge et mauve fabriquée en secret par son père ou celle blanche, élégante et de dentelle offerte par son institutrice.

Genre
Le film est un mélodrame.

Fiche technique
 Distributeur : Sewentig
 Film en couleur
 Film en langue afrikaans
 Réalisateur : Jans Rautenbach
 Photographie : Koos Roets
 Durée : 90 minutes
 Origine :
 Sortie en Afrique du Sud : 28 juin 1971

Distribution
 Gordon Vorster : Pappa Lap (Herklaas Hattingh)
 Katinka Heyns : Krissie Hattingh
 Hermien Dommisse : Mrs. Hofmeyer
 Marga van Rooy : Maggie Kleynhans
 Manie Botha : Harry
 Trix Pienaar : Donna
 Douglas Watson : Frans
 Freddie Prozesky : Billy
 Hannetjie Frit : Elsebeth
 Johan Mouton : Schoeman

Notes et références

Liens externes

 Pappa Lap: 'n Verhaal van 'n pa en sy dogter, IMDb

Documents multimédias
 Film sur YouTube

Film dramatique sud-africain
Film sud-africain sorti en 1971
Film en afrikaans
Film tourné en Afrique du Sud
Film se déroulant en Afrique du Sud

Pappa Lap


فولوشكا  هو نهر يمر عبر مقاطعة أرخانجيلسك أوبلاست في روسيا. وهو أحد روافد نهر أونيغا ويبلغ طوله 260 كم.

مراجع

أنهار مقاطعة أرخانجيلسك
أنهار روسيا

فولوشكا


An Vriesea tijucana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edmundo Pereira. An Vriesea tijucana in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea tijucana


Dipdede, Konya ili Kulu ilçesine bağlı bir mahalledir.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Dipdede YerelNET Web Sayfası

Kulu'nun mahalleleri
Orta Anadolu Kürtleri'nin yaşadıkları bölgeler

Dipdede, Kulu


Trent je rijeka u Engleskoj. Treća je po dužini u Ujedinjenom Kraljevstvu. Iz cijelog metropolitanskog središnjeg i sjevernog područja Engleskog Midlandsa povlači vodotoke u sebe, južno i istočno od izvora Trenta sjeverno od Stokea na Trentu. Trent je poznat po tome što poplavljuje nakon oluja i proljetnog otapanja snijega. U prošlosti je to često prouzročilo da je rijeka mijenjala tok.

Ime
Čini se da ime dolazi iz keltske riječi za "snažno poplavljivanje", točnije, spoj dviju riječi, tros ("preko") i hynt ("put"). Ovo bi bilo opravdano jer Trent je zbilja sklon poplavama. Vjerojatnije je objašnjenje da se to odnosi na rijeku koju se može prijeći na "brodovima" (kao na hrvatskom "Slavonski Brod", eng. ford), odnosno rijeka je tekla iznad (preko) glavnih trgovinskih puteva. To može objasniti keltski element rid (velški rhyd, eng. "ford") u raznim toponimima duž Trenta, poput Hill Ridwarea, kao i staroengleske izvedenice od ford. Drugi prijevod je "uljez", odnosi se na vode koje poplavljuju zemlju.

Tok
Izvire kod južnog ruba Biddulph Moora u Staffordshireu na močvarnom tlu. Malo nizvodno od izvora Trent teče umjetnim vodopad u Hollin Woodu. Više je izvora, među kojima je Trent Head Well. Zatim joj se u toku pridružuju manji potoci čime tvore Head of Trent, koji teče južno, ka jedinoj vodospremi duž toka ove rijeke. To je kanalska vodosprema koja čuva vodu za napajanje kanala. Nalazi se u Knypersleyu. Nizvodno od vodosprema teče kroz Stoke na Trentu i spaja se s Lymeom, Fowleaom i ostali potocima koje teku iz šest gradića Staffordshireskih lončarije koje postaju rijeka Trent. Potomteče kroz Burton na Trentu i Nottingham. Dalje se spaja s rijekom Ouseom kod Trent Fallsa s kojom tvori estuarij Humber, iz kojeg se izlijeva u Sjeverno more između Kingstona na Hullu u Yorkshireu i Imminghamu u Lincolnshireu. Često se tok Trenta uzimao u opisima kao granica Midlandsa ("Srednjih zemalja") i sjevera Engleske.

Izvori

Rijeke u Engleskoj
Porječje Humbera

Trent (rijeka u Engleskoj)


An Polystachya laxa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni R.Schust.. An Polystachya laxa in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya laxa


යෂ්මෙක්හෝ යෂ්මාක් ( කුර්කි yaşmak, "මොට්ටැක්කිලියක්" වෙතින්) යනු,  සමහරක් මුස්ලිම් ස්ත්‍රීන් විසින්  ප්‍රසිද්ධ ස්ථානයන්හීදී ඔවුන්ගේ මුහුණ ආවරණය කර ගැනීමට පළඳිනු ලබන තුර්කි ආකාරයෙහි  මොට්ටැක්කිලියක් හෝ නිකාබයකි. වර්තමානයෙහි මෙම ඉස්ලාමීය වස්ත්‍රය   තුර්කියෙහි භාවිතය නැති තරම්ය.

විස්තරය
සාමාන්‍ය මොට්ටැක්කිලියක් මෙන් නොවන යෂ්මෙකයෙහි, එක් ඒකකයක් ලෙසින් පැවතෙන හිසට-පැලඳෙන-මොට්ටැක්කිලියක් සහ මුහුණ-වැසෙන-මොට්ටැක්කිලියක් අඩංගු වන අතර, එබැවින් නාසයට පහළින් මුහුණ හරහට ගැට ගැසෙන සහ අනෙක හිස වසමින් රැළි වැටෙන පරිදී  නලල හරහට ගැටගැසෙන  යන්නාවූ තුනී  මස්ලින් කැබලි දෙකකින් සමන්විත වෙයි.

කළු පැහැ අශ්වකෙඳි භාවිතයෙන් වියන ලද සහ කම්මුල් අසබඩ සවි කොට පහළට වැටෙන  වියනක් ලෙසින් මුහුණ ආවරණය කෙරෙන පෙචෙනමින් හැඳින්වෙන චතුරස්‍රාකාර රෙදි කැබැල්ලක් හෝ ඇස් නිරාවරණය වන දික් සිදුරු සහිතව පටි ආශ්‍රයෙන් හිස පිටුපස බැඳි සහ නාසය මතින් කුඩා රන් කැබලි මගින් ආධාරකයක් සැපයුනු ලේස් කැබලි වලින් තැනුනු මොට්ටැක්කිලියක් හෝ යෂ්මෙකයක අඩංගු විය හැක.

මෙයද බලන්න
ඉස්ලාම් සහ වස්ත්‍ර
බුර්කා
චදෝර්
හිජාබ්
ටුඩුං

සටහන්

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

 තුර්කියෙහි සංස්කෘතික සහ සංචාරක කටයුතු අමාත්‍යාංශය - ද කොස්ටියුම්ස් ඔෆ් ඔටෝමාන් විමෙන්

ඉස්ලාමීය ස්ත්‍රි ඇඳුම්
මොට්ටැක්කිලි
තුර්කි වචන සහ වාක්‍යාංශ
පර්ඩර්
ඔටෝමාන් වස්ත්‍ර

යෂ්මෙක්


Çariçe II. Katerina veya Büyük Katerina (Rusça: Екатерина II Великая, romanize: Yekaterina II Velikaya) (2 Mayıs 1729 - 17 Kasım 1796), 34 yıl boyunca Rusya'yı yönetmiş ve 18. yüzyıl Rusyası'na damgasını vurmuş Çariçedir. Kırım'ı Rus topraklarına katmasıyla tanınır.

Yaşamının ilk yılları
II. Katerina 2 Mayıs 1729 tarihinde Prusya'nın Stettin kentinde (şimdi Polonya'ya ait) doğdu. Doğduğu zamanki adı Sophie Augusta Frederike idi. Babası Prusya'ya bağlı Anhalt-Zerbst bölgesinin prensiydi ve Prusya ordusunda bir generaldi. Bu soylu ailenin diğer üyeleri olan Sophie'nin kuzenleri III. Gustav ve XIII. Karl sonradan İsveç kralı olarak görev yaptılar.

Sophie 1744 yılında Holstein-Gottorp dükü Petro'yla evlendi. Sophie'nin kocası Petro, Çar Büyük Petro'nun torunuydu ve Petro'nun teyzesi Çariçe I. Elizaveta Petro'yu Rus tahtına veliaht olarak seçmişti. Sophie evlendikten sonra Ortodoks dinine geçti ve Katerina Aleksievna adını aldı. I. Elizaveta'nın zorlamasıyla gerçekleşen bu evlilikte hiçbir zaman mutlu olmadı. Katerina'nın ve kocası Petro'nun başkalarıyla çok sayıda aşklar yaşadıkları bilinmektedir. Katerina'nın kocası Petro, teyzesi I. Elizaveta'nın ölümü üzerine 5 Ocak 1762 tarihinde III. Petro adıyla Rus tahtına çıktı. Ancak III. Petro'nun çarlığı fazla uzun sürmedi. 28 Haziran 1762 tarihinde muhafız alayı çara karşı ayaklanarak III. Petro'yu tahttan indirdi ve Katerina, Rusya çariçesi olarak ilan edildi.

Zamanında Rusya'nın genişleme siyaseti
Nikita İvanoviç Panin'i hariciye nazırı olarak atadı. Çariçeliği döneminde Rusya batısı ve güneyindeki 518.000 km²lik bir alanı topraklarına katmayı başardı. Bu genişleme Lehistan ve Osmanlı İmparatorluğu'ndan alınan topraklar sayesinde oldu. Novorusya, Kırım, Ukrayna, Belarus, Litvanya ve Kurşas (Letonya) Rusya'nın topraklarına katıldı. Lehistan'ın parçalanarak Rusya, Prusya ve Avusturya arasında paylaşılmasına öncülük etti. II. Katerina 1796 yılında öldüğünde Lehistan diye bir ülke artık ortada kalmamıştı. Ancak 123 yıl sonra I. Dünya Savaşı'nın bitmesinden sonra Polonya tekrar bağımsızlığını kazanabildi.

Zamanındaki Osmanlı-Rus ilişkileri
II. Katerina hükümdarlığının ilk yıllarında Osmanlı ile iyi geçiniyormuş gibi görünmek için Prens Dolgoruki'yi İstanbul'a elçi olarak görevlendirdi. II. Katerina'nın asıl amacı hazırlıklarını tamamladıktan sonra Lehistan'ı ilhak etmek ve akabinde Osmanlı'yı mağlup edip, Akdeniz'e sıcak sulara inmektir. 1763'te Lehistan kralı III. August ölünce taht kavgalarını fırsat bilerek kendisine yakın olan Stanislav Ponyatovski'yi IV. August olarak tahta çıkardı. Bu hamle ile Rusya, Lehistan üzerinde tahakküm kurmuş oldu. Bu durumu Osmanlı protesto etmişti. Lehistan'daki bazı askerler bu durumu kabul etmeyerek Osmanlı'ya kaçmıştır. Bu durum Osmanlı ve Rusya arasındaki ipleri gererek savaşa neden olmuştur.

1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı ve Küçük Kaynarca Antlaşması
Leh milliyetçilerinin de Osmanlı'dan yardım istemesi ve karşılığında Podolya'nın verilmesinin temin edilmesi üzerine Osmanlı sürece dahil oldu. Bu savaş üç cepheden oluşmaktaydı. Birinci cephe Akdeniz cephesidir. Ruslar İngiltere ile yaptıkları antlaşma neticesinde Baltık Denizi'nden çıkarak Akdeniz'e donanma yolladılar. Bilahare Mora'daki isyancıları desteklediler. Osmanlı buradaki isyanı bastırdı. Osmanlı Kaptan-ı Derya'sı Hüsamettin Paşa Türk donanmasını Çeşme'ye demir attırdı. 1770'te Rus donanması bir gecede Çeşme'deki Türk donanmasını yaktı. İkinci cephe ise kara cephesidir. Beş koldan saldıran Ruslar, bu alanda üstün başarılar ilan etti. Ağustos 1770'te mezkûr cephe kapandı. En önemli üçüncü cephe ise Kırım cephesidir. Kırım Hanlığı kendini savunamaz haldeydi. Zira daha öncesinden Rus casusları ile saray çevrelenmiş, Kırım devlet adamları işlevsiz ve vasıfsız hale getirilmiş, Hanın eli kolu bağlı vaziyete getirilmiştir. İki karşıt kuvvetlerin çarpışması neticesinde 1771'de Kırım fiilen Kırım'a girdi ve işgal başladı. 1772'de barış antlaşması yapılmak istenildi. Fakat başarılı olunamadı. 1773'te savaş tekrar başladı ve Osmanlı açısından ağır kayıplar devam etmekteydi. Mamafih, 1774'te barış müzakereleri başladı. Osmanlı 200 kişilik bir heyetle Küçük Kaynarca bölgesinde Mareşal Rumyantsov ile görüşmeye başlandı. Ruslar ön şartlar olarak Karadeniz'de serbest dolaşım, savaş tazminatı ve Kılburun, Yenikale ve Kerç Kalelerinin Ruslara teslim edilmesi gibi şartları öne sürmüşlerdir. 21 Temmuz 1774'te imzalanan antlaşmanın önemli maddelerinin birkaçını şunlardır; Kırım bağımsız olacak, dini anlamda Osmanlı'ya bağlılığı devam edecektir. Azak, Kerç, Yenikale ve Kılburun Kaleleri Ruslara bırakılacaktır. Osmanlı'daki Ortodoksların hamisi Ruslardır. Osmanlı savaş tazminatı ödeyecektir. Rusya, İstanbul'da elçilik açabilecektir. II. Katerina Küçük Kaynarca Antlaşmasından sonra fikirlerini dile getirirken böyle fevkalade bir antlaşmayı beklemediğini ve bu antlaşmadan ötürü çok mutlu olduğunu yakın devlet adamlarına söylemiştir. Mezkûr antlaşmadan yaklaşık 9 yıl sonra Rusya Kırım'ı 1783'te tamamen kendi topraklarına ilhak etmiştir.

1787-1792 Osmanlı-Rus Savaşı ve Yaş Antlaşması
Osmanlı Devleti'nde Kırım'ın kaybı gerek halk gerekse de devlet nezdinde büyük üzüntüye sebep olmuştur. Kırım'ın bir gün geri alınacağı arzusu Osmanlı'nın hep kalbindeydi. 1787 yılında II. Katerina, II. Josef'le birlikte Karadeniz'deki donanma üslerini teftişe çıkmıştır. İşbu görüşme 12 Ekim 1787'de Osmanlı'ya bildirilmiştir. Akabinde Boğdan Voyvodası Aleksandr'ın Avusturya'nın Osmanlı sınırına asker yığdığı haberi payitahta gelmiştir. Osmanlı bu durumdan şüphelenerek ciddiye almıştır. Kerson'da Rusya'nın İstanbul elçisi Bulgakov ve Avusturya elçisi Herbert aralarındaki görüşmede Osmanlı'nın Hanya ve Rodos'ta bulunan Rus elçiliklerine saldırıda bulunduğu ve Turla Nehri'nde Türk donanmasının hazırda bulundurduğu söylenince her iki devlet, Osmanlı'ya karşı savaş kararı vermişlerdir. Rusya'nın İstanbul elçisi Bulgakov gerilimi haddinden fazla tırmandırmaya çalışmaktadır. Ayrıca Bulgakov, Kerson'da karara bağlanan maddeleri Osmanlı Devleti'ne dikte etmekteydi. Mamafih Memalik-i Mahruse-i Şahane, Rusya'ya altı maddelik şiddetli bir ültimatomda bulunmuştur. Ruslar buna karşın Eflak ve Boğdan Voyvodalarını kışkırtması sonucunda Osmanlı ve Rusya arasındaki ipler tamamen kopmuştur. Sadrazam Yusuf Paşa ve ekibi, Şeyhülislam'dan aldıkları fetva ile I. Abdülhamid'i ikna ederek savaş ilan ettiler. Rus elçisi Bulgakov alelacele tevkif etmiştir. Osmanlı'nın Rusya'ya savaş ilan etmesine binaen Avusturya elçisi Herbert'te 9 Şubat 1788'de Osmanlı'ya savaş ilan ettiklerini bildirdi. Avusturya aslında bunu Prusya'nın hiçbir zaman hayata geçmeyen Helsberg Planını hayata geçirmek için kullandı. Avusturya, Osmanlı'ya ait olan Yergöğü Kalesine saldırdılar. Lakin başarılı olamadılar. Böylece 1791'de Avusturya ile Ziştovi Antlaşması imzalandı. Osmanlı mezkûr antlaşmaya göre Belgrad dahil savaş öncesi sınırlara geri dönülmüş oldu. Tek cephe Ruslar kalmış oldu. Ruslar Rumeli'deki kaleleri ele geçirmeye başladı. Ruslar, İsmail Kalesinde 26 bin Türk'ü kılıçtan geçirmişti. Ruslar, Anapa Kalesini de ele geçirince Osmanlı ümidini iyiden iyiye kaybetmiştir. İngiltere ve Prusya'nın Osmanlı'nın toprak bütünlüğünden yana tavır sergilemeleri barış görüşmelerinin yapılması hususunda önemli bir faktördür. Barış görüşmeleri 10 Kasım 1791'de Eflak'ın Yaş kasabasında başladı. Barış görüşmeleri on beş oturumdan oluşmaktadır. Üçüncü toplantıda Rus heyetinin savaş tazminatı olarak 24 bin kese altın istenmesi, Osmanlı heyetince kabul görmedi. 1783'te Kırım'ı ilhak eden Ruslar, işbu ilhakı Osmanlılara kabul ettirdi. 10 Ocak 1792'de imzalanan Yaş Antlaşması neticesinde bazı mühim maddeler şöyledir: Esir değişimi, Küçük Kaynarca Antlaşmasının geçerliliğinin devamı, Dinyesper sınır kabul edilecektir. Özi ve Kırım Ruslarda kalacaktır. Ticaret imtiyazları genişletilecektir. Böylece Osmanlı'nın Karadeniz'de kaybettiği hakimiyet, yavaş yavaş Akdeniz'de de kaybedilmeye başlandı. Kırım'da uygulanan baskı göçlere sebebiyet vermiştir.

Özel yaşamı
II. Katerina çapkınlığı ile nam salmıştır. Tahta çıktıktan sonra pek çok erkek arkadaşı olmuştur. Bunlara malikaneler tahsis ettiği bilinir. Kocası III. Petro'nun tahttan indirilmeden önce evliliklerinin mutlu olmadığı, hem kocasının hem de kendisinin birçok sevgilisi olduğu tarihçiler tarafından da deklare edilir. Hatta saray içinde mavi boncuk dağıttığı generaller sayesinde tahta çıkmıştır. Halk arasında "Taçlı Fahişe" olarak anılır. Çariçe, Voltaire ve Diderot gibi isimlerle yazışarak aydınlanma fikri ile içli dışlı olmuştur. Çariçe sanata çok düşkündür. Bu dönemde sanat yönünde gelişmeler hız kazansa bile sanayi anlamında çöküş olmuştur. II. Katerina'nın, oğlu Pavel'e kötü davrandığı, onu merkezden uzaklaştırdığı görülmektedir.

Günümüz kültürüne etkisi

Bilgisayar oyunları
 Civilization V adlı strateji oyununda Rus halkının lideriydi.

Kaynakça ve notlar

1729 doğumlular
1796 yılında ölenler

Holstein-Gottorp-Romanov Hanedanı
Rus imparatorları
İmparatoriçeler
Rusya'da defnedilenler
Darbe ile iktidara gelenler
Kafkas Savaşı'nda kişiler

II. Katerina


Perdus dans l'Arctique (,  « Contre la glace ») est un film islando-danois réalisé par Peter Flinth, sorti en 2022.

Il s'agit de l'adaptation du roman Perdus dans l'Arctique, récit de l'expédition de l'« Alabama », 1909 à 1912 d'Ejnar Mikkelsen, publié en 1913.

Il est sélectionné et présenté « hors compétition », le , à la Berlinale, en Allemagne.

Synopsis

En 1909, à bord de l'Alabama, une expédition danoise dirigée par le capitaine Ejnar Mikkelsen (Nikolaj Coster-Waldau) tente de réfuter la revendication des États-Unis sur le nord-est du Groenland. Les Américains pensent que le Groenland est divisé en deux parties de terre bien séparées et que le nord-est de ce territoire leur revient de droit. Laissant l'équipage avec le navire, Mikkelsen traverse la glace en traîneau avec un membre de l'équipage inexpérimenté, Iver Iversen (Joe Cole). Après avoir trouvé la preuve que le Groenland ne forme qu'une seule île, le capitaine et Iver vont avoir beaucoup de mal à rejoindre l'Alabama. Ils vont devoir survivre dans ce milieu hostile. Enfin arrivés, ils retrouvent le bateau échoué.

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français : Perdus dans l'Arctique
 Réalisation : Peter Flinth
 Scénario : Nikolaj Coster-Waldau et Joe Derrick, d'après le roman de Ejnar Mikkelsen
 Musique : Volker Bertelmann
 Direction artistique : Marta Luiza Macuga
 Décors : Atli Geir Grétarsson
 Costumes : Margrét Einarsdóttir
 Photographie : Torben Forsberg
 Son : Kjartan Kjartansson (ingénieur) ; Gunnar Árnason (montage)
 Montage : Morten Højbjerg
 Production : Nikolaj Coster-Waldau, Jasmin Torbati et Baltasar Kormákur
 Production déléguée : Peter Flinth
 Coproduction : Agnes Johansen et Magnús Viðar Sigurðsson
 Sociétés de production : Ill Kippers Productions et RVK Studios
 Société de distribution : Netflix
 Pays de production :  /
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genre : drame historique ; aventure, survie
 Durée :
 Dates de sortie :
 Allemagne :  (Berlinale)
 Monde :  (Netflix)

Distribution
 Nikolaj Coster-Waldau  : le capitaine Ejnar Mikkelsen
 Joe Cole  : Iver P. Iversen
 Charles Dance  : Neergaard
 Ed Speleers : Bessel
 Heida Reed  : Naja Holm
 Gísli Örn Garðarsson  : Jörgensen
 Diarmaid Murtagh : Poulsen
 Sam Redford  : Laub
 Nick Jameson : Holm
 Þorsteinn Bachmann  : Amdrup
 Frankie Wilson  : Unger
 Árni Lárusson  : le secrétaire du ministre

<ref>{{lien web|titre=Perdus dans l'Arctique|url=https://www.rsdoublage.com/telefilm-26210-Perdus-dans-l%27Arctique.html|site=rsdoublage.com|consulté le=25 mars 2022}}.</ref> et sur Dubbing Brothers

 Production
 Développement et tournage
Produit par RVK Studios et Ill Kippers, le film est réalisé par le réalisateur danois Peter Flinth, qui a travaillé avec le producteur Baltasar Kormákur et le directeur de la photographie Torben Forsberg pour tourner le film sur place en Islande et au Groenland.

Le , Deadline Hollywood révèle que le scénario du film est basé sur le roman danois  d'Ejnar Mikkelsen, que Nikolaj Coster-Waldau tiendra le rôle d'Ejnar Mikkelsen et Joe Cole, celui d'Iver Iversen. Les acteurs Charles Dance et Heida Reed sont également cités dans la distribution.

Nikolaj Coster-Waldau, souffrant d'une commotion cérébrale lors du tournage, a dû faire appel à un champion du judo des poids lourds islandais en cascadeur pour prendre la place de l'ours blanc grâce aux effets spéciaux numériques. À l'origine du scénario, Peter Flinth en voulait un vrai.

 Musique
La musique du film est composée par Volker Bertelmann, dont la bande originale est sortie le  par Maisie Music Publishing.

On peut également entendre quelques musiques supplémentaires dans le film :  de The Edison Concert Band,  d'Enrico Caruso, , ,  de Richard Crooks,  de The Columbia Quartette,  de The Orlando's Society Orchestra et  de The Columbia Quartette.

 Liste de pistes

 Accueil
 Festival et diffusion
Le film est sélectionné et présenté « hors compétition », le  au festival de la Berlinale, en Allemagne. Il diffuse le  sur Netflix, dans quelques pays.

 Critiques
Nicolas Bontron du Parisien souligne que le film  et Caroline Besse du Télérama'', .

Distinctions

Sélections
 Berlinale 2022 : hors compétition

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Expédition du Danmark

Bibliographie
 Littérature
 .

 Magazine
 .

Liens externes

Film danois sorti en 2022
Film islandais sorti en 2022
Film historique danois
Film historique islandais
Film dramatique danois
Film dramatique islandais
Film de survie
Film tourné en Islande
Film tourné au Groenland
Film se déroulant en Arctique
Film se déroulant dans les années 1900
Adaptation d'un roman danois au cinéma
Film en anglais
Film distribué par Netflix

Perdus dans l'Arctique


Profesorul Ludwig Von Drake este unul din personajele de desen animat și benzi desenate ale lui Walt Disney. A fost introdus prima oară pe 24 septembrie 1961 ca prezentator în desenul animat cu numele "An Adventure in Color", ce face parte din serialul Walt Disney's Wonderful World of Color de pe NBC. Spus ca fiind un unchi de-al Rățoiului Donald, el este descris drept un om de știință, lecturist, psiholog și călător în lume. Personajul și-a arătat cunoștințele sale "de expert" în o serie de subiecte pe parcursul a optsprezece episoade ale clasicului serial de antologie, precum și într-un număr de discuri de la Disneyland.

Paul Frees a fost vocea originală a lui Ludwig Von Drake, după care acesta s-a pensionat iar personajul a fost jucat pentru o perioadă scurtă de Walker Edmiston. Din 1987 până în ziua de azi, el este în continuare jucat de Corey Burton.

Biografie
Ludwig Von Drake provine din Viena, Austria iar pasiunea sa o reprezintă cunoașterea. Încă din tinerețe el a încercat să obțină cât mai multe diplome posibile, în orice domeniu. Când este consultat de ceilalți membrii ai familiei, o secvență continuă intervine în sensul în care el se dovedește a avea o diplomă universitară relevantă pentru orice informație căutată de ei. Nu are multe competențe sociale și este destul de uituc, uneori chiar senil. În benzile desenate acesta face de obicei vizite cu Donald și nepoții acestuia, Huey, Dewey, și Louie. Uneori Daisy Duck îl va convinge (și chiar păcăli) pe profesor în a-i lectura și a-i face tururi pentru clubul ei de doamne. Uneori Ludwig și Gyro Gearloose au concurat pentru cine e inventatorul mai mare. Poate cânta la pian și la chitara acustică, cum s-a văzut în câteva episoade speciale.

Într-un episod din The Wonderful World of Color ("Kids is Kids"), Ludwig afirmă că este un burlac.

În cadrul benzilor desenate de către faimosul duo Bob Karp și Al Taliaferro, Donald și nepoții săi îl numesc de obicei "Unchiul Ludwig", dar în benzile cu povești el este în general poreclit "Ludwig" sau "Profesorul". Daisy se referă la Ludwig ca un fel de unchi de-al lui Donald în prima bandă desenată duminicală, unde numele îi este rostit. În povestea "Duckburg, U.S.A.", publicată în Ludwig Von Drake #1 (din noiembrie 1961), Profesorul Von Drake ajunge în orașul Macburg (Duckburg) cu trenul iar Donald se dovedește nemaivăzând această rudă austriacă până atunci, nici măcar în poze. Bunica Duck, Unchiul Scrooge McDuck, Daisy, Gladstone Gander, Huey, Dewey, Louie, Gâsca Gus și Gyro Gearloose apar de asemenea în această poveste, așteptând să-l cunoască pe Scrooge la gară, iar Bunica exclamă entuziastic "Professor Ludwig Von Drake! Such a nice-sounding name!" ("Profesorul Ludwig Von Drake! Ce nume minunat!"). Conform unei explicații create de arborele genealogic propriu al lui Don Rosa, ar trebui ca Ludwig să fie căsătorit cu Matilda McDuck, mătușa lui Donald, ceea ce-l face cumntaul lui Scrooge. Cu toate acestea, Ludwig însuși explică într-o poveste de crăciun ("The Cuckoo Clock Caper") că el și Scrooge au o tovărășie strânsă. De altfel, a fost văzut ca un membru al Clubului de Întâlniri pentru Distrați (Absentminded Dating Club) fiind pretendentul unui alt membru al aceluiași club în câteva benzi desenate vechi, și anume o femeie rățoi pe nume Alice. Prin urmare, Ludwig este în mod oficial necăsătorit.

Conform unei teorii vechi bazate pe o bandă desenată americană cu numele "The Family Tree Spree", vechea viață a lui Humperdink Duck înainte de a se căsători cu Elvira Coot (Bunica Duck) poate fi suficient de nebuloasă pentru a-l considera pe el și Ludwig ca frați vitregi, astfel Ludwig fiind străunchiul lui Donald. În această poveste, Donald observă ochelarii lui Ludwig pe podea și îi consideră "ochelarii unchiului Ludwig" ("Uncle Ludwig's specs"). La sfârșitul aceleiași benzi, se dovedește că Ludiwg apare și în arborele genealogic paternal al lui Donald, în care amândoi au un strămoș numit Colombust Duck, ce încerca să dovedească că pământul e plat. Deci se poate ajunge la concluzia că Ludiwg, a cărui tată austriac poartă în mod evident numele de "Von Drake", are un strămoș cu numele "Duck" datorită mamei sale. În acest caz, Humperdink, care era poate mai mare ca Ludwig, ar fi putut fi cu adevărat considerat frate vitreg din partea mamei al lui Ludwig iar amândoi părinții ar fi urmași ai geografului lipsit Colombust Duck.

În unele benzi mai vechi în care Ludwig o vizitează pe Bunica la fermă, este clar că ei doi au o relație strânsă, lucru ce s-a văzut în povestea "Message From Space" unde Bunica îi spune acestuia că trebuie să se odihnească după o cădere nervoasă. În "Pigeon Panic", Ludwig îi spune acesteia că poate conta pe el când l-a atenționat să aibă grijă cu cel mai isteț porumbel al său. Există și o secvență înduioșătoare pe două panele în povestea "The Rural Eggs-pert" unde Ludwig se odihnește pe un scaun mai vechi din casa Bunicii iar un cumpărător antic îi cere acesteia să i-l vândă, la care bunica răspunde că se poate descurca și fără el. Acest lucru îl uimește pe Ludwig deoarece el crede că ea se referă la acesta ca la un șeptel. El n-ar reacționa așa dacă ea n-ar fi rudă cu el. În ultima panelă a poveștii "Barn Dance Doctor", Bunica se referă la Ludwig ca la "vărul său orășean" ("cityfied cousin"). Deoarece a fost prevăzut de către Don Rosa că tatăl său a fost un "Coot" iar mama o "Gadwall", încă nu este clar dacă Ludwig are legături cu Elvira prin mama sa sau prin tatăl său. Elvira ar putea avea un ascendent austriac pentru a-i fi explicată rudenia cu Ludwig.

Ludwig a dovedit în "Blown Up Genius" că acesta provine dintr-o gamă largă de sticlari. În "The Big Payoff" s-a dovedit de asemenea că a trăit în casa lui Donald multe luni încă de când a ajuns în Macburg. Ludwig câștigă o partidă de șah televizată în această poveste, ceea ce-l face pe Donald să se bucure deoarece Ludwig acum putea să plătească tot ce le-a datorat (lui și nepoților săi) pentru atâta timp.

Aceste povești de mai sus au fost toate animate de Tony Strobl, care a fost responsabil în a-l introduce pe Profesorul Ludwig în benzile desenate Disney americane. De fapt, prima apariție în benzile desenate a lui Ludwig a fost într-o poveste nemenționată anterior de către Strobl, "The Scene Stealer", publicată pentru prima oară în octombrie 1961. Aceste evenimente s-au fi putut întâmpla după cele din "Duckburg, U.S.A.", publicată două luni mai târziu.

Printre intersele sale diverse se numără psihologia, iar acesta a încercat un studiu psihologic pe nepotul său Rățoiul Donald. Ludwig a fost lucrat cel mai bine în acest desen antologic, unde psihologia lui Donald a fost explicată deoarece am putut vedea câteva din cele mai mari accese temperamentale de furie ale sale. Ludiwg, însă, a fost foarte bine înțeles până la sfârșitul desenului. Originea sa germană austriacă l-a dat de gol în limba sa, deoarece exprimarea "as we say in the psychiatry" este un germanism tipic. În benzile desenate traduse în germană, el uneori vorbește cu accent austriac (cum ar fi "ein bisserl" în loc de "ein bisschen"). De asemenea el apreciază diverse glume nesărate, cum ar fi una în care face un joc de cuvinte de la felul de mâncare numit rață presată.

Filmografie
Ludwig a fost introdus în Walt Disney's Wonderful World of Color (după mutarea seriei pe NBC în toamna lui 1961) ca un nou personaj alături de însuși Walt Disney, și a fost animat în mod frecvent de Milt Kahl și Ward Kimball, doi dintre animatorii esențiali ai companiei Disney.

Apoi acesta apare și în A Symposium on Popular Songs (1962), un desen animat cinematografic în care Von Drake demonstrează exemple de muzică populară de-a lungul anilor.

Von Drake a apărut în diverse seriale animate marca Disney, ca Povești cu Mac-Mac (Ducktales), Raw Toonage, Bonkers, Fabrica de râs a lui Mickey (Mickey Mouse Works), Gașca Rațelor (Quack Pack), Casa lui Mickey Mouse (House of Mouse), Clubul lui Mickey Mouse (Mickey Mouse Clubhouse), Mickey Mouse (2013), Mickey și piloții de curse (Mickey and the Roadster Racers) și în numeroase filme de televiziune. În toate aceste apariții el poartă o cămașă roz, cravată neagră, vestă roșie și un halat de laborator.

Ludwig a apărut ca un personaj secundar în reboot-ul Povestirile Rățoiului (Ducktales), unde acesta a fost șeful unei corporații cu numele S.H.U.S.H. , și care acum e decedat. A fost angajatul lui Scrooge McDuck și al Doamnei Beakley (de asemenea cunoscută ca "Agent 22"). El apare pentru scurtă durată într-un flashback din anii 60, în episodul "Dosarele secrete ale Agentului 22" ("From the Confidential Casefiles of Agent 22!"), unde îi însărcinează pe Scrooge și Beakley să pună capăt unei operațiuni a agenției F.O.W.L. În prezent, copiii lui Scrooge (Corvus, Anya și Klara) fac câteva din treburile lui, cum ar fi menținerea unui seif arctic pe care Scrooge l-a ansamblat în cazul unui dezastru mondial. În acel seif sunt numeroase înregistrări video în care Scrooge ghidează câteva instrucțiuni.

De asemenea, Von Drake a mai fost gazda a șase volume din seria video Disney's Sing-Along Songs.

Discografia Disneyland
În 1961, compania Disneyland Records a lansat caseta "Professor Ludwig Von Drake", care conținea două cântece din debutul personajului din episodul "An Adventure in Color" ("The Green With Envy Blues" și "The Spectrum Song"), precum și alte noi cântece plus părți de comedie. Acesta este playlist-ul casetei:

 I'm Ludwig Von Drake
 The Spectrum Song
 The Green With Envy Blues
 It Gets You
 Von Drake Variations on "The Blue Danube"
 Professor Ludwig Von Drake Discourse: All About Sound Recording
 O variantă de operă a unei melodii din Cenușăreasa

Din februarie 2010, caseta remasterizată digital poate fi descărcată exclusiv de pe magazinul iTunes.

Apariții în ziare
Studioul Disney a încurajat scenariștii benzilor desenate cu rațe în a introduce acest nou personaj în ziare, și deja în septembrie 1961 Von Drake a început să apară în benzile principale zilnice ale lui Al Taliaferro și Bob Karp. Deși, în afară de o apariței cameo solitară într-o poveste de o singură pagină în Uncle Scrooge #54 (din decembrie 1964), personajul nu a fost folosit de artistul conducător Disney de rațe Carl Barks.

În 1961 Dell Comics a lansat o serie de benzi desenate cu Von Drake ilustrată de Tony Strobl, dar care a durat doar patru numere înainte să fie întreruptă. Personajul a mai făcut apariții ulterioare în alte serii de benzi ca Walt Disney's Comics and Stories și banda pentru ziare Donald Duck.

Referințe și note

Legături externe
 Ludwig Von Drake pe IMDb.

Personaje de desen animat
Personaje Disney
Personaje fictive
Mickey Mouse

Ludwig Von Drake


Eczane, Türk Dil Kurumunun sözlüğünde ilaçların yapıldığı ve satıldığı yer olarak tanımlanmaktadır. Eczane kelimesi Arapça 'Ecza' ve Farsça 'hane' kelimelerinin birleşiminden oluşmuş ve zamanla evrimleşerek eczane olarak kısalmıştır.

Türkiye'de
Osmanlı döneminde Fenn-i saydalâni veya fenn-i ispençiyari denilmekteydi. Müslümanlar, tarihte ilk resmi eczaneleri daha 708'de, el-Mansur'un hükümdarlığı döneminde kurdular. 9. yüzyıldan itibaren, askeri, sağlık alanlarına ait olanları da dahil bütün eczaneler, resmi denetlemeye tabi tutuluyordu. Her şehirde (belde) yeni eczacıları imtihan eden ve onlara lisans veren, eczacıların bir şefi vardı. Bu eczaneler, bizzat sağlık zabıtası memurları tarafından muntazam şekilde sürekli denetlenirlerdi. Türkiye'de ise açılan ilk eczanelerden biri olan Eczane-i Hamdi Ahmet Hamdi Bey tarafından 1890 yılında açılmıştır.

Modern eczaneler, 5 yıllık eczacılık fakülterinden mezun olarak eczacı unvanı almış kişilerce açılabilir. Eczanelerin ruhsatları sağlık müdürlüğü ve Sağlık Bakanlığının sorumluluğundadır. Bir eczanenin kullanım alanı 35 metrekareden küçük olamaz. Zemini yanmaz ve temizlemesi kolay bir madde ile kaplanması gerekir. Bir eczanede izin verilen giriş kapısı sayısı 1 ile sınırlıdır. Herhangi bir ilçede 2 veya daha fazla eczane varsa nöbet düzenlenir. Nöbet listeleri eczacı odaları tarafından düzenlenir. Eczaneler ilaç satılmasına ruhsat verilen dükkânlardır. Eczanelerde eczacılara yardım eden kişilere Eczane Teknisyeni (eczacı kalfası) denir. Eczaneler özel ve kamu kurumları (Bağ-Kur, SSK, Emekli Sandığı) ile özel anlaşmalar yapabilir ve  bu kurumlara bağlı olanların ilaçlara ulaşmasına imkan sağlarlar.

Kaynakça

Eczane


Čáry este o comună slovacă, aflată în districtul Senica din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.309 locuitori.

Istoric
Localitatea Čáry este atestată documentar din 1392.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Čáry


Frimod Martin Sigvald Joensen (født 2. maj 1915 i Sandur på Sandoy, død 1997) var en færøsk billedkunstner. Han var selvlært. Særudstillinger i Torshavn, København og Reykjavik. Billeder findes i Listasavn Føroya og i Sveriges Riksdag.

Frimod Joensen var først sømand. 1935 tog han til København, hvor han arbejdede som jernbanearbejder og fik undervisning i billedkunst. 1964 bosatte han i Tórshavn. Han gengiver som den produktive og farveglade, naivistiske maler alt det, han ser omkring sig: Landskaber, folk og fæ, fugle og fisk, himlen og havet, solen, månen og stjernerne, så direkte, som det er opfattet. Fra hans  omfattende emnekreds kan blandt andet nævnes: Afskedsscener, stenaldermennesker, rumrejser, frodige piger, skibskatastrofer, balletdansere, brintbombeeksplosioner og kærestepar i måneskin.

Værker (udvalg)
 Afsked (1967)
  Skyer over Nólsoy (1968, Listasavn Føroya
 Pianisten (1970), Listasavn Føroya
 Skibe i vinterhavn (1971, Listasavn Føroya
 Kone med urtepotte (1974), Listasavn Føroya
 Det amerikanske rumskib (1980, Sveriges Rigsdag

Eksterne henvisninger og kilder
 www.kulturarv.dk
 Listasavn Føroya

Malere fra Færøerne
Personer fra Sandø

Frimod Joensen


La Plaza Carlos Pellegrini es un pequeño espacio público verde en la ciudad de Buenos Aires. Ubicado en el comienzo de la tradicional Avenida Alvear en Retiro, está rodeado por antiguas residencias palaciegas y edificios de departamentos de alta categoría.

El Monumento a Carlos Pellegrini domina la plazoleta desde 1914. Este grupo escultórico realizado en mármol de Carrara y bronce por el escultor francés Félix Coutan, presenta a quien fuera Presidente de la Nación entre 1890 y 1892, rodeado por figuras alegóricas de la República, la justicia y el progreso. La plaza cuenta con una fuente ornamental y bancos públicos.

El entorno de la Plaza Pellegrini es uno de los más imponentes de Buenos Aires, y a comienzos del siglo XX tuvo algunas de las residencias más lujosas de Buenos Aires, aunque a partir de la década de 1930 fueron demolidas frenéticamente, y hoy sobreviven unas pocas. Entre ellas se destaca por su tamaño el imponente Palacio Pereda (hoy Embajada de Brasil), ocupando casi una cuadra entera sobre la calle Arroyo. En la esquina de la calle Cerrito está el fastuoso Palacio Ortiz Basualdo (hoy Embajada de Francia), y sobre la Avenida Alvear está la residencia Unzué de Casares (hoy sede social del Jockey Club). El resto de las construcciones alrededor de la plaza se reparten entre edificios de departamentos de influencia francesa, algunos ejemplos de racionalismo de fines de los años '30 y un par de fachadas modernas de la década de 1950.

Véase también
 Anexo:Monumentos de la Ciudad de Buenos Aires

Enlaces externos
 Plazoleta Carlos Pelegrini Diario Clarín

Pellegrini
Retiro (Buenos Aires)

Plaza Pellegrini


Las reacciones isogíricas son reacciones reales o hipotéticas en la cual la multiplicidad de espín no cambia de reactivos a productos. Por ejemplo para la reacción (1) observamos que las especies  y HCl presentan multiplicidad 1 junto con las especies H y  que presentan multiplicidad 2 logrando así el balance de la reacción.

(1)  + H →  + HCl

Es común en termoquímica computacional usar este tipo de reacciones que a su vez son reacciones isodésmicas para determinar las entalpías de formación de compuestos que resultan difíciles de estimar experimentalmente. Un ejemplo de reacciones reacciones isogíricas e isodésmicas se presenta a continuación para la determinación de las entalpías de formación de compuestos sulfo-fluorados:

(2) SCl +  → HCl + HS
(3) SFCl + SF →  + SCl
(4)  +  → 2 +

Referencias

Termoquímica

Reacción isogírica


Doğa bilimlerinde, bilimsel yöntem yeni bir bilgi edinmek için kullanılan deneyci yaklaşıma sahip bir yöntemdir. Bilim insanları bu yöntemle, zaman içinde bilgilerin üst üste binmesiyle evrendeki olayların doğru ve güvenilir bir şekilde betimlemesini amaçlar. Yöntem, 17. yüzyıldan itibaren bilimin gelişmesini şekillendirmiştir.

Bilimsel yöntem, en basit haliyle aşağıdaki şekilde özetlenebilir:

 Evrendeki bir fenomenin gözlemlenmesi.
 Bu fenomene dair, gözlemler ile tutarlı, ancak kesin olmayan, hipotez adında deneysel bir açıklama getirilmesi.
 Hipotezin tahminlerde bulunmak için kullanılması.
 Tahminlerin deneylerle veya ek gözlemlerle test edilmesi ve sonuçlar ışığında hipotezde gerekli değişikliklerin yapılması.
 (3) ve (4) numaralı adımların hipotez ve deney arasında tutarsızlık kalmayana kadar tekrarlanması.

Tam tutarlılık sağlandığı zaman hipotez, gözlemlerin açıklanabilip yeni akıl yürütmelerin yapılabileceği bir kuram haline gelir. Böylelikle bir fenomen türünü açıklayan kolay anlaşılır ve tutarlı bir önermeler grubu oluşturulmuş olunur.

Tarihçe

Bilim tarihinin önemli tartışmaları Dekart tarafından savunulan akılcılığı; Francis Bacon'un ortaya attığı ve Newton sayesinde tanınan tümevarımcılığı ve deneyciliği; ve 19. yüzyılın başında ortaya çıkan hipotetik tümdengelimciliği ilgilendirir.

"Bilimsel yöntem" terimi, bilimin kurumsal olarak geliştiği 19. yüzyılda yaygınlaşmıştır. Bu dönemde bilimsel ile bilimsel olmayan arasındaki ayrım belirginleşmiş, bilim insanı ve sahte bilim gibi diğer kavramlar da ortaya çıkmıştır. Baconculuğun popüler olduğu 1830'larda ve 1850'lerde, William Whewell, John Herschel, John Stuart Mill gibi natüralistler bilginin üretilmesiyle ilgili "tümevarım" ve "olgu" gibi kavramlar üzerine tartışmalar yürütüyorlardı. 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında, gözlemlenebilir dünyanın ötesinde bilimsel tezlerin ortaya çıkmasıyla gerçekçilik ve karşı-gerçekçilik üzerine tartışmalar yapıldı. Tartışmalar devam ediyor olsa da, "Bilimsel yöntem" terimi 20. yüzyılda popüler olarak sözlüklerde ve ders kitaplarında kullanılmaya başlanmıştır.

Eleştiriler
Bilim felsefesinin önemli isimlerinden Paul Feyerabend, bilimsel yöntemin genelleştirilmesi ve tek geçerli yöntem olarak mutlaklaştırılma girişimini eleştirmekte, bunun kuramsal-felsefi olarak temellendirilemez pozitivist bir tutum olduğunu öne sürmektedir. Yönteme Hayır adlı ünlü kitabında bu şekilde mutlaklaştırılan bilimsel yöntem anlayışının yanlışlığını hem bilim tarihi içinden örneklerle göstermeye çalışmaktadır, hem de gözlem, deney, önerme, hipotez, kuram gibi terimlerin kendi eleştirisine uygun içerimlerini belirtmektedir. Feyerabend'in itirazı esas olarak bilimsel yöntemin tek ve mutlak bir yöntem olarak kabul edilmesi ve dayatılmasına yönelik olarak görünmektedir.

Kaynakça

Bilimsel yöntem


Der Oberleitungsbus Trier war ein Oberleitungsbusbetrieb in Trier, der von 1940 bis 1970 bestand.

Geschichte

Der Trierer Obus wurde noch zu Betriebszeiten der Trierer Straßenbahn am 20. Januar 1940 mit zwei Fahrzeugen auf der Strecke Hornstraße/Eurener Straße bis Nordallee/Lindenstraße eröffnet. Die Strecke wurde bereits am 26. Februar gleichen Jahres vorbei an der Porta Nigra bis zum Verteilerkreis verlängert. Dadurch konnten große Teile des eingleisigen Straßenbahnnetzes, insbesondere am linken Moselufer, stillgelegt werden. Als Grund für diese Entscheidung wurde die Freisetzung von Straßenbahnwagen genannt, die zur Bewältigung der kriegsbedingt angestiegenen Nachfrage in restlichen Netz benötigt wurden. Als weiterer Grund wurden die schwierigen Verhältnisse in den engen Straßen der Trierer Innenstadt genannt, die eine Veränderung des Straßenbahnbetriebs ohnehin bedingten.

Für die Umstellung der Straßenbahn wurden zehn Jahre veranschlagt. Dieser Rahmen konnte jedoch nicht eingehalten werden, da die Planungen und Bauarbeiten durch den Zweiten Weltkrieg unterbrochen wurden. Noch während des Krieges wurde 1943 der Abschnitt vom Westbahnhof nach Euren ebenfalls auf Obusbetrieb umgestellt. Die entbehrlichen Straßenbahnwagen wurden schließlich an die AG Binger Nebenbahnen verkauft. Im Krieg nahm die Beliebtheit beider Verkehrssysteme zu und die Beförderungsleistung stieg auf bis zu 18 Millionen Personen jährlich an.

Im Zweiten Weltkrieg wurde das Straßenbahndepot stark zerstört. Die Obusse waren davon nicht betroffen, da sie in der Martinstraße, heute Merianstraße, abgestellt wurden. Zwei Obusse waren zudem nach Idar-Oberstein ausgeliehen. Später trafen die Kriegszerstörungen jedoch auch die Obus-Oberleitungen. Am 4. November 1944 kam der Obus- und Straßenbahnbetrieb in Trier schließlich komplett zum Erliegen.

Als Trier am 2. März 1945 von amerikanischen Truppen besetzt und großteils evakuiert worden war, hatte eine Wiederherstellung des stark zerstörten Obus- und Straßenbahnbetriebs vorerst keine Priorität. Erst ab dem 3. Mai 1947 fuhr der Obus wieder zwischen Georg-Schmitt-Platz und Verteilerkreis und ab dem 30. Oktober zwischen Bitburger Straße und Euren. Die Passage der dazwischenliegenden Kaiser-Wilhelm-Brücke war zunächst kriegsbedingt nicht möglich. Nachdem 1948 auch der Straßenbahnbetrieb in der Altstadt und nach St. Medard wieder aufgenommen wurde, wurde Ende Mai 1948 auch die Obus-Verbindung zum Georg-Schmitt-Platz wiederhergestellt; diese Brücke war jedoch zunächst nur einspurig passierbar.

Am 20. Juli 1950 fasste der Trierer Stadtrat schließlich den Beschluss, den Restbetrieb der Straßenbahn komplett auf Obus umzustellen, sodass am 14. September 1951 die Straßenbahn zum letzten Mal zwischen Viehmarkt und St. Medard fuhr. Von Juli bis September wurden, bis die Oberleitung an den Obus-Betrieb angepasst war, die letzten Straßenbahnstrecken zunächst durch Omnibusse bedient, bis zeitgleich mit der Stilllegung der Obus übernahm. Zunächst wurden drei Linien betrieben.

Nach dem am 22. August 1955 der Spatenstich für eine Verlängerung nach Weismark stattfand, wurde diese am 29. März 1956 schließlich eröffnet und fortan von einer vierten Linie bedient. An weiterer Umbau erfolgte am 17. Juli 1959 als am Porta-Nigra-Platz neben drei Luftweichen auch eine Überholspur für die Obusse eingerichtet wurde.

Durch die Zunahme des Individualverkehrs verlor der Obus in Trier immer mehr an Bedeutung, sodass der Stadtrat beschloss, das Netz nicht mehr weiter auszubauen. Bereits Mitte der 1960er Jahre wurde zu den schwächeren Verkehrszeiten auf der Linie 3 ein Einmann-Omnibus eingesetzt. Bereits am 5. September 1967 wurde diese Linie bereits – schneller als erwartet – komplett auf Omnibusbetrieb umgestellt.

Beim Bau der heute zurückgebauten Unterführung am Porta-Nigra-Platz 1968 zeigte sich schließlich durch die entstehenden Verkehrsbehinderungen, dass die Oberleitung einen Nachteil darstellte, da für die Obusse eigens eine provisorische Wendeschleife errichtet werden musste, während die Omnibusse auch Umwege fahren konnten. So wurden innerhalb der folgenden Jahre die Obusse vollständig durch Dieselbusse ersetzt. Im letzten Betriebsjahr 1970 kamen sie zudem nur noch zu den Spitzenzeiten zum Einsatz. Die letzte Trierer Obuslinie 1 wurde schließlich am 25. Mai 1970 eingestellt. Einige Obusse wurden jedoch umgerüstet und waren noch bis in die 1990er Jahre als Dieselbusse im Einsatz.

Vom Oberleitungsbus sind heute nur noch einige Oberleitungsrosetten und Oberleitungsmasten erhalten.

Im Rahmen von Planungen für eine Renaissance der Straßenbahn in Trier kam die Idee auf, eine Spurbus- oder Oberleitungsbusstrecke auf den Petrisberg zu bauen.

Streckenverlauf

Ab 1951 wurden drei Linien bedient:

 Linie 1: Euren – Hauptmarkt – Porta Nigra – Hauptbahnhof

 Linie 2: Ruwerer Straße – Porta Nigra – Westbahnhof

 Linie 3: Hauptbahnhof – Porta Nigra – Hauptmarkt – St. Matthias – St. Medard

Ab 1956 kam noch eine weitere Linie hinzu:

 Linie 4:  Hauptbahnhof – Porta Nigra – Hauptmarkt – St. Matthias – Weismark

Fahrzeuge

Auf allen Linien wurden Obusse verschiedener Baureihen der Unternehmen MAN sowie Henschel & Sohn eingesetzt. Die ersten Fahrzeuge ab 1939 geliefert. 1943 kamen zwei weitere Fahrzeuge hinzu, die zwar ursprünglich für die Stadt Insterburg in Ostpreußen bestimmt waren, jedoch dann als Ersatz für die zerstörten Straßenbahnen Trier zugewiesen wurden. 1951/52 wurden nach Stilllegung der Straßenbahn weitere Obusse erworben. 1959 kamen abermals neue Fahrzeuge hinzu. Bis 1966 wurden auch Busanhänger eingesetzt, ab diesem Jahr wurden sie durch den Einsatz von Gelenkobussen schließlich obsolet. Die Fahrzeugbestellung 1966 stellt auch die letzte für den Obusbetrieb insgesamt dar.

Die Anhänger unterschieden sich zum Teil von den Triebfahrzeugen. So waren sie zum Teil mit Falt- anstatt mit Schiebetüren ausgestattet. Beiwagen wurden erstmals 1943 beistellt, 1944 kamen weitere hinzu. Die letzten Anhänger wurden 1954 bestellt.

Die Gelenkobusse waren mit einem Schaffnerplatz ausgestattet und wurden 1970 nach Einstellung des Obusbetriebes auf Diesel umgestellt und stellten die ersten Gelenkbusse im Trierer Netz dar. Besonders sticht das Modell HS 160 OSL-G hervor, das seit den 1990er Jahren als Museumsfahrzeug im Einsatz ist. Zu diesem Zeitpunkt besaß das Fahrzeug jedoch nicht mehr seine cremefarbene Originallackierung, diese erhielt es zusammen mit seinen Stromabnehmern erst 2007 in Wuppertal wieder. In der Zwischenzeit war das Fahrzeug aber bereits zu Demonstrationszwecken genutzt worden und stand im Busdepot in Trier. Seit 2008 befindet sich der Wagen wieder in Originallackierung in Trier und kann auch für besondere Anlässe gemietet werden. Zu Jubliäen der Stadtwerke Trier kommt es für Demonstrationszwecke weiterhin zum Einsatz.

Literatur
 W. Hammerschmidt: Der Obusbetrieb in Trier. In: Verkehrstechnik, 21. Jahrgang, Heft 5 (5. März 1940), S. 74–76.
 Joachim und Karl-Josef Gilles: Mit Straßenbahn und Obus durch Trier, 2007.

Weblinks

 Per Obus durch Trier, Bericht über Karl und Josef Gilles im Trierischen Volksfreund

Einzelnachweise

Verkehr (Trier)
Trier

Oberleitungsbus Trier


Crkva sv. Filipa i Jakova u Koscima kod Tuzle je rimokatolička crkva. Filijalna je crkva tuzlanske samostanske župe sv. Petra i Pavla.

Povijest
Prije ove crkve u Koscima je bila drvena kapela u kojoj su se vjernici okupljali na molitvu i presvetu euharistiju. Izgradnja crkve započeta je 1998. godine. Nacrt nove podružne crkve napravio je Zlatko Čolić, dia. Interijer se uređuje od 2005. godine. Zvono je postavljeno također 2005. godine. Godine 2009. dobila je postaje križnoga puta te tri oltarne slike, djelo akademske slikarice Pavice Pirc.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook Fotografija

Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini

Crkva sv. Filipa i Jakova u Koscima


La rue Jean-Charles Persil est une voie de la commune française d'Antony dans les Hauts-de-Seine.

Situation et accès
La rue Jean-Charles-Persil, d'une longueur de  relie la rue de l'Abbaye à la rue de l'Église.

Origine du nom

Cette rue tient son nom de l'homme politique Jean-Charles Persil (1785-1870), ministre de Louis-Philippe qui résidait à Antony où il est mort. Cette rue est située sur le terrain de sa propriété.

Jean-Charles Persil achète sa propriété en 1820. Le bâtiment principal est la maison Chénier, devenue depuis la maison Saint-Jean. Il s'intéresse à la vie du village. Élu conseiller municipal, il réaménage la distribution des eaux de source en faisant adjoindre aux eaux de la fontaine-du-Sault, captée depuis le début du , celles de la fontaine des Godets en . En 1840, il achète les bâtiments de l'ancienne Ferme-Recette de l'abbaye de Saint-Germain-des-Prés qu'il fait détruire en 1845. Il fait ensuite aménager le parc, construire des bâtiments, notamment un petit pavillon de chasse, et clore de murs la propriété. Il prend sa retraite dans sa propriété où il meurt.

Historique
La rue a longtemps porté le nom de rue Persil. La municipalité a ajouté son prénom de façon à éviter la confusion avec la plante.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire

En venant de la rue de l'Abbaye et en montant vers la rue de l'Église, le côté droit est entièrement occupé par les bâtiments de l'Institution Sainte-Marie d'Antony, d'abord des salles de classe, puis la piscine et les salles de sport.

Du côté gauche, un ensemble d'immeubles construits en 1960 puis le petit parking de la place de l'église.

Articles connexes
 Dictionnaire des rues d'Antony

Notes et références

Jean-Charles-Persil
Odonyme se référant à un homme

Rue Jean-Charles-Persil