A frequency counter is an electronic instrument, or component of one, that is used for measuring frequency. Frequency counters usually measure the number of cycles of oscillation or pulses per second in a periodic electronic signal. Such an instrument is sometimes called a cymometer, particularly one of Chinese manufacture.

Operating principle
Most frequency counters work by using a counter, which accumulates the number of events occurring within a specific period of time. After a preset period known as the gate time (1 second, for example), the value in the counter is transferred to a display, and the counter is reset to zero. If the event being measured repeats itself with sufficient stability and the frequency is considerably lower than that of the clock oscillator being used, the resolution of the measurement can be greatly improved by measuring the time required for an entire number of cycles, rather than counting the number of entire cycles observed for a pre-set duration (often referred to as the reciprocal technique). The internal oscillator, which provides the time signals, is called the timebase, and must be calibrated very accurately.

If the event to be counted is already in electronic form, simple interfacing with the instrument is all that is required. More complex signals may need some conditioning to make them suitable for counting. Most general-purpose frequency counters will include some form of amplifier, filtering, and shaping circuitry at the input. DSP technology, sensitivity control and hysteresis are other techniques to improve performance.  Other types of periodic events that are not inherently electronic in nature will need to be converted using some form of transducer. For example, a mechanical event could be arranged to interrupt a light beam, and the counter made to count the resulting pulses.

Frequency counters designed for radio frequencies (RF) are also common and operate on the same principles as lower frequency counters. Often, they have more range before they overflow. For very high (microwave) frequencies, many designs use a high-speed prescaler to bring the signal frequency down to a point where normal digital circuitry can operate. The displays on such instruments consider this so they still display the correct value. Microwave frequency counters can currently measure frequencies up to almost 56 GHz. Above these frequencies, the signal to be measured is combined in a mixer with the signal from a local oscillator, producing a signal at the difference frequency, which is low enough to be measured directly.

Accuracy and resolution

The accuracy of a frequency counter is strongly dependent on the stability of its timebase. A timebase is very delicate, like the hands of a watch, and can be changed by movement, interference, or even drift due to age, meaning it might not "tick" correctly. This can make a frequency reading, when referenced to the timebase, seem higher or lower than the actual value. Highly accurate circuits are used to generate timebases for instrumentation purposes, usually using a quartz crystal oscillator within a sealed temperature-controlled chamber, known as an oven-controlled crystal oscillator or crystal oven.

For higher accuracy measurements, an external frequency reference tied to a very high stability oscillator, such as a GPS disciplined rubidium oscillator, may be used. Where the frequency does not need to be known to such a high degree of accuracy, simpler oscillators can be used. It is also possible to measure frequency using the same techniques in software in an embedded system. A central processing unit (CPU), for example, can be arranged to measure its own frequency of operation, provided it has some reference timebase to compare with.

Accuracy is often limited by the available resolution of the measurement. The resolution of a single count is generally proportional to the timebase oscillator frequency and the gate time. Improved resolution can be obtained by several techniques such as oversampling/averaging.

Additionally, accuracy can be significantly degraded by jitter on the signal being measured. It is possible to reduce this error by oversampling/averaging techniques.

I/O Interfaces

I/O interfaces allow the user to send information to the frequency counter and receive information from the frequency counter. Commonly used interfaces include RS-232, USB, GPIB and Ethernet. Besides sending measurement results, a counter can notify users when user-defined measurement limits are exceeded. Common to many counters are the SCPI commands used to control them. A new development is built-in LAN-based control via Ethernet complete with GUI's. This allows one computer to control one or several instruments and eliminates the need to write SCPI commands.

See also
 Frequency meter

References

External links

 Agilent's AN200: Fundamentals of electronic frequency counters 1 2
 LCD Frequency Counter
 How to build your own Frequency Counter

Digital electronics
Counting instruments
Electronic test equipment

Frequency counter


අනුලා රැජිණ (රාජ්‍යත්වය 47 ක්‍රිපූ - 42 ක්‍රිපූ), අනුලා රැජිණ(ක්‍රි.පූ.47-42) අර්ථවත් පාලනයක් ගෙන ගිය ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම රැජිණයි. එසේම ඇය ආසියාවේ ප්‍රථම රාජ්‍ය පාලිකාව ද වේ. අනුලා රැජිණ බලයට පත් වූයේ චෝරනාග රජුගේ බිසව ලෙසිණි. චෝරනාග රජු අනුරාධපුරයේ වළගම්බා රජුගේ පුත්‍රයාය. අනුලා රැජින පිළිබඳ ඉතිහාස පොත්වල සඳහන් අපකීර්තිමත් කතා පුවත් අතිශෝක්තින් වලින් ග්‍රහණය. එයට හේතුව කාන්තාවක් රජකම් කිරීම සහ රැජිනකගේ පාලනයට යටත්වීමට සිඳුවීම සම්බන්ධව එවක සමාජයේ විසූ විදග්ධ පඩිවරුන්ගේ අකමැත්ත වියහැක. වෙ හේතුවෙන් ඇයට හිමිවිය යුතු නිසි වැදගත්කම වෙනුවට ඇයගේ පෞද්ගලික ජීවිතයේ හැළහැප්පීම් ඉස්මතුකර, ඇගේ දක්ෂතා සඟවා ඇත. ඉතා ප්‍රසිද්ධ තවත් අනුලා දේවියක් වූ දේවානම්පියතිස්ස රජුගේ බිරිඳ යයි වරදවා තේරුම් නොගත යුතුය. ඇය ගැන තොරතුරු ලැබෙන ප්‍රධාන මූලාශ්‍රය වන්නේ මහා වංශයයි. පරි. xxxiv සහ xxxv.

බලයට පත්වීම

අනුලා දේවියගේ රාජ්‍ය කාලයට පෙර ආසන්න කාලය රටේ තත්වය අන්තයට පිරිහී තිබුණි. මාළිගයේම සිදු වූ කුමණ්ත්‍රණයකින් ඛල්ලාටනාග රජු බලයෙන් පහ කෙරුණු අවස්ථාවේ (ක්‍රි.පූ.104) ඔහුගේ බාල සොහොයුරු වට්ටගාමිණී අභය (වළගම්බා) රාජ්‍ය බලය අනියම් ලෙස පැහැර ගැනීමට තැත් කළ අය පලවා හැර අනුලා නමින්ම යුත් තම මිය ගිය සහෝදරයාගේ බිරිය සරණ පාවා ගෙන රජකමට උරුමය ලබා ගත්තේය. ඔහු ඔහුගේ ඤාති පුත්‍රයා වූ 'මහ කුලික' තමාගේම පුතෙකු මෙන් හදා වඩා ගත්තේය.

"දෙමළු ඔහු සමග සටනකට එළඹුනාහ. 'කොළම්බලක' නම් ස්ථානය අසල කෙරුණු සටනකින් රජු ජය ගත්තේය" මේ සිද්ධිය වන විට වළගම්බාහුට සිහසුනට පත් වී ඉන්නට ලැබුණේ අවුරුද්දකට වැඩි කාලයක් පමණි. ඒ වළගම්බාහු නැවත සිහසුන ගැනීමට අවුරුදු දහයකට පෙරයි. මෙම කාලය වන විට මහ කුලික විසින් චෝරනාග බලයෙන් පහ කළේ වළගම්බාහුගේ අනුමැතිය ලැබූ උරුමක්කාරයා වශයෙනි.

මහකුල (මහකුලි මහතිස්ස නමින් පාලනය කළේය) ක්‍රි.පූ.76 දී වළගම්බාහුගේ කිරුළ උරුම කර ගැනීම සඳහා කටයුතු කළේය. අනිත් අතට චෝරනාග 'කැරලිකරුවෙක් ලෙස ජීවත් විය'. මෙම තත්වය සිහසුන ලබා ගැනීම සඳහා අරගලයකට හේතුවූවා යැයි කීමට තොරතුරු නොමැත. ක්‍රි.පූ. 62 දී චෝරනාග සිහසුනට පත්වීම මහකුලි මහතිස්සගේ ඉවත් වීම නිසා සිදු වූවා විය හැක. මහාවංශය වි‍ශේෂයෙන් සඳහන් කරන්නේ චෝරනාග පළමුවෙන්ම කළ ක්‍රියාවන්ගෙන් එකක් වූයේ ඔහු සැඟවී සිටි කාලය තුළ ඔහුට රැකවරණය නොදුන් විහාර දහ අටක් විනාශ කිරීමයි.

නව රජයක් තම බලය ස්ථාපිත කිරීමේදී මෙවැනි ක්‍රියාවන් කරන්නේ වුවද හේතුව පැහැදිලි නොවේ. තත්වය කෙසේ පැවතියේ වුවද වාර්තාවල සඳහන් වන අන්දමට චෝරනාග වසර 12 ක් රට පාලනය කළේය. අනතුරුව ඔහුගේ බිසව වූ කුප්‍රසිද්ධ අනුලා දේවිය ඔහුට වස දුන්නාය.

අනුලා බිසව තම සැමියා මැරීමට අදහස් කළේ මක්නිසාදැයි විස්තර සඳහන් නොවේ. චෝරනාගගෙන් පසු රජ වූ කුඩා තිස්ස පියාගේම (මහකුලි) පුතා වූයේය. 'කුඩා' යන්නෙන්ම අදහස් වන පරිදි නව රජු කුඩා ළමයෙකු වන්නට ඇත. එසේම අනුලා දේවියගේ පාලනය යටතේ කටයුතු කරන්නට ඇත. ඔහු ස්වාධීන රජෙකු ලෙස කටයුතු කළාද නොකළාද යන්න පැහැදිලි නැත්තේ අනුලා 'ඇය රජ මාළිගයේ ආරක්ෂකයෙකුට වසඟ වී .........වස දී තිස්ස මරා රජය අනිකාට භාර දුන්නාය ' යනුවෙන් සඳහන් වීමෙනි. එතැන් සිට ඉදිරියට තම නාම මාත්‍ර වල්ලභයා අභිබවමින් අනුලාදේවිය රජරට සැබෑ පාලිකාව වූවාය.

රාජ්‍ය පාලනය හා බලයෙන් නෙරපීම

අනුලා දේවිය අවුරුදු පහක කාලයක් තුළ සිව් දෙනෙකු හා සරණ ගියාය. ඔවුන් සියලු දෙනාටම වස දී මරුමුවට පත්කර රාජ්‍ය බලය ලබා ගෙන තම අභිමතය පරිදි පාලනය ගෙන ගියාය. ඇය විසින් පසුව වස දී මරවන ලද මාලිගාවේ ආරක්ෂකයා, තිස්ස, පළමුවෙනි ශිව වශයෙන් ක්‍රි..පූ. 47 සිට අවුරුද්දකුත් මාස දෙකක් රට පාලනය කළේය. මෙම කාලය තුළ වටුක නම් දෙමළ වඩු කාර්මිකයෙකු රැජිණගේ අවධානය දිනාගත්තේය. පළමුවැනි ශිවට වස පොවණු ලැබීය. අනුලා දේවිය වටුක විවාහ කර ගත්තාය. ඔහුද පාලනය කළේ අවුරුද්දකුත් මාස දෙකක් පමණි.

අනුලාගේ ආදරය ඉන්පසු යොමු වූයේ දාරුබතික නම් දැව ගෙනියන්නෙකු වෙතය. අනතුරුව වටුක හදිසියේම මිය ගියේය. අනතුරුව අනුලා ඇයගේ හොර සැමියා හා විවාහ වූවාය. මෙම විවාහය ඇයගේ විවාහයන් අතුරින් හද සසල කරවන එකක් වූයේ තම සැමියා අඩු කුලයේ කෙනෙකු වීම හේතුවෙනි. දාරුබතික, තිස්ස නම් වූ රාජකීය නාමය පවරා ගත්තද ඔහුට පැවතිය හැකි වූයේ අවුරුද්දකුත් මාස එකක කාලයක් පමණි. ඔහුට වස දෙනු ලැබිණි. ඔහුගෙන් පසු අනුප්‍රාප්තිකයා වූයේ නිලියා නම් වූ දෙමළ බ්‍රාහ්මණයෙකි. ඔහු අනුලාගේ අන්තිම වල්ලභයා විය. ඔහුගේ පාලනය මාස හයකට සීමා විය. අනුලාගේ ජීවිතයේ අවසාන මාස 4 අනුලා අග රැජිණ වී මාළිගයේ රැකවලුන් තිස් දෙනෙකු සමග සතුට විඳිමින් රට පාලනය කළාය.

මේ සියලු විස්තර ගන්නා ලද්දේ මහාවංශය 34 වැනි පරිච්ඡේදයෙනි. අනුලාගේ හැසිරීම් රටාව විසින් රජරට ප්රිභූ සම්ප්‍රදායේ සියලු සම්මත චාරිත්‍ර විධි සෑම එකක්ම කඩා දමනු ලැබිණි. ඇයගේ සියලුම සහකාරයන් වූයේ සාමාන්‍ය මිනිසුන්ය, අඩු කුල ඇත්තන්ය, නැතහොත් කුලීන නොවූ සාමාන්‍ය දමිළයන්ය. ඇය විවාහ කරගත් කුලීනයෙකු වූ නිලියා පහ කරන ලද්දේ, ඇයට පළමු වෙනත් ස්ත්‍රියකට කිසිදා නොතිබුණු ස්වාධීනව පාලනය කිරීමේ බලය යොදමිණි. මෙම අර්ථයෙන් ගත්කළ අනුලා සාමාන්‍ය ධාර්මික රැජිණකට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් චරිතයක් ඇත්තියක වූවාය. සටහන් කළ යුතු වැදගත් කරුණක් නම් ඇයගේ දරුවන් ගැන හෝ, සාමාන්‍යයෙන් පිරිමි පාලකයෙකුට මුහුණ පාන්නට සිදුවන පොදු තත්වයක් වූ දේශපාලන අස්ථාවර භාවයක් ගැන හෝ කිසිදු විස්තරයක් සඳහන් නොවීමයි.

අනුලා දේවිය තම අභිමතය පරිදි සිව් මසක් පාලනය කළාය. අනතුරුව මහකුලි මහ තිස්සගේ දෙවැනි පුතා වූ කූටකන්න තිස්ස විසින් ඇය බලයෙන් පහ කරන ලදී. කූටකන්න තිස්ස විසින් ඇය දර සෑයකට දමා පිළිස්සු බව මහාවංශය විස්තර කරයි. වෙනත් මූලාශ්‍රවල දැක්වෙන්නේ ඇය විසින් මිනිසුන් මැර වූ ඇයගේ මාළිගය තුළම ඇය පණ පිටින් පුළුස්සන ලද බවකි.

වැදගත්කම

ඇයගේ පාලන කාලය තුළ සිදු වූ සිද්ධීන් සළකා බැලීමේදී අනුලා දේවිය සැළකෙන්නේ වැදගත් නොවන චරිතයක් ලෙසිණි. ඇයගේ පාලන කාලය, දුටු ගැමුණු රජුගේ ජයග්‍රහණවලින් පසු රජරට රාජධානියේ පිරිහුණු වැදගැම්මකට නැති යුගයක් පෙන්නුම් කරයි. ඇයගේ ජීවිත කතාව ඇයගේ සල්ලාලකම සහ එවැනි අය බලයට පත් වීමෙන් විය හැකි විනාශය පිළිබඳව අවධානය යොමු කරවයි. පිළිගත් මතයන්ට අනුව අනුලා බිසව සෑම අංශයකින්ම ගරු කටයුතු කාන්තාවක් වීමට අසමත් වූවාය. ඇය සුදුසු විවාහයක් කර නොගත්තාය. ඇයගේ වල්ලභයන් වූයේ දාමරිකයන්ය. නැතහොත් කුලහින කම්කරුවන්ය. එසේ නැතහොත් තමන්ට නොගැළපෙන දෙමළ ජතිකයන්ය. ඇය දරුවන් බිහි කළ බවක් කොතැනකවත් සඳහන් නොවේ. ඇය වංචාකාරීය. අශික්කිතය. සල්ලාල ගති ගුණ ඇත්තීය. තමාගේ අභිලාශයන් සිතූ පරිදි ඉටුකර ගත් තැනැත්තියකි. ගිනි තැබීමෙන් ඇය මරණයට පත් කිරීමෙන් ඇයට දුන් වේදනාකාරී දඬුවමට ඇය සුදුසු වන්නට ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ සමස්ත ඉතිහාසයේම මෙවැනි රැජිණයන් සිටියේ ඉතාම සුළු  සංඛ්‍යාවක් විය.

මේවාත් බලන්න
 මහාවංශය
 සිංහලේ රාජාවලිය
 History of Sri Lanka

මූලාශ්‍ර
EB Female rulers of the world
Queen Anula
Mahavamsa
Buddhist history of Sri Lanka
Sri Lankan history in amusing bullet-points

උපත් - දිනය නොදන්නා
ක්‍රි.පූ. 42 මරණ
Executed Sri Lankan people
1st-century BC rulers
රැජිණන් - ශ්‍රී ලංකාව
ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරු

අනුලා රැජිණ


أحمد سالم (20 فبراير 1910 - 10 سبتمبر 1949)، ولد في أبو كبير بمحافظة الشرقية، هو أول مذيع مصري بالإذاعة المصرية سنة 1936. عمل ممثلاً ومنتجًا ومخرجاً وأسس ستوديو مصر ، درس وتدرب على الطيران فأصبح طياراً ، تزوج من الفنانة أسمهان، و من مديحة يسري، وكذلك من الراقصة تحية كاريوكا وأمينة البارودي إحدى سيدات المجتمع وقت الثورة وكان صديقاً شخصياً للملك فاروق.

بدايته
 سافر إلى إنجلترا لدراسة الهندسة، فدرس الطيران وعاد إلى مصر سنة 1931 قائداً بنفسه طائرته التي اشتراها لنفسه ليعود لبلده بعد أن تعرض أكثر من مرة لحادث كان من الممكن أن يودي بحياته.
 بمجرد عودته عُيِّن مهندسا لشركات أحمد عبود باشا ولأنه يملك روحا متمردة لم يستمر في هذا العمل طويلا رغم أن الجميع شهد له بالنجاح الكبير كمهندس.
 عمل مديراً للقسم العربي بالإذاعة المصرية سنة 1932م وكان أول من نطق بالجملة التي نسمعها حتى اليوم وهي هنا القاهرة.
 ظل أحمد سالم في الإذاعة يقدم عصارة فكرة وقدم من البرامج ما أسعد المستمعين لكن بكل أسف لم تكن وسائل التسجيل تساعد على الحفاظ على كل ما يذاع للصعوبة البالغة في وسائل الحفظ آنذاك.
 ذهب ذات يوم أحمد سالم كمذيع إلى حفل أقامه طلعت حرب باشا بمناسبة نجاح شركات بنك مصر وأعجب بذكاء المذيع الشاب وطلب منه أن يتفرغ لإنشاء شركة مصر للتمثيل والسينما وبناء استوديو كبير يكون مصريا خالصا وبالفعل قدم أحمد سالم استقالته وتفرغ لبناء صرح السينما المصرية، فبني ستوديو مصر على أحدث استوديوهات ذلك الزمان وتولى عملية توظيف الفنيين الأجانب والمصريين، وقدم باكورة إنتاج ستوديو مصر فيلم وداد لأم كلثوم وأحمد علام، وأنتج العديد من الأفلام الناجحة بعد ذلك ووثِق فيه طلعت حرب فأسند إليه بجوار عمله في ستوديو مصر المدير العام للقسم الهندسي لشركات بنك مصر ومدير عام مطبعة مصر.
 في سنة 1938 أنتج ستوديو مصر فيلما باسم لاشين أثار ضجةً كبرى وأثار حفيظة القصر الملكي لأن فيه حركة شعبية ثورية ضد الحاكم المستبد والنهاية هي القضاء على هذا الحاكم الغارق في شهواته، طلبوا من أحمد سالم تعديل السيناريو والحوار على أن تكون النهاية لصالح الحاكم الذي لم يكن يعلم ما يدور ضد الرعية لكنه رفض وقدم استقالته من كل هذه المناصب لتمسكه برأيه وأنه لا تعديل في السيناريو ولا نهاية للفيلم.

لاشين كان فكرة أحمد سالم أخذها من هنريش فو مامين وعهد بكتابة السيناريو إلى فريتز كرامب وأحمد بدرخان وكتب حوار الفيلم أحمد رامي وأخرجه فريتز كرامب مونتاج نيازي مصطفى بطولة حسن عزت الذي لم نره بعد ذلك ونادية ناجي ومعهم حسين رياض وعبد العزيز خليل وغيرهم.

الإخراج السينمائي والتمثيل والإنتاج
استقال أحمد سالم من كل هذه المناصب ثم كوّن شركة أفلام باسمه باسم نفرتيتي واستأجر لها مقرا في شارع أبو السباع (جواد حسني حاليا) فوق بنك موجيري الشهير في ذلك الوقت وجمع له عددا من الفنانين والفنيين صغار السن طموحين وأقدم على أول إنتاج له فيلم أجنحة الصحراء كتب هو السيناريو والحوار وقام بالإخراج وبطولة الفيلم وصوره جوليا دي لوكا وفاركاش وشارك بطولة الفيلم راقية إبراهيم وأنور وجدي وحسين صدقي وعباس فارس وروحية خالد ومحسن سرحان وكان عرض الفيلم أول أكتوبر سنة 1939 بسينما ديانا. الفيلم أعاد به أحمد سالم ذكرى حبه للطيران فكانت القصة هي أن شابا له صديق وهما على طرفي نقيض، فالطيار يحب مهنته مفضلا إياها على كل مغريات الحياة بينما يغرق صديقه في ملذاتها من خمر ونساء ويترك الطيار في النهاية الحياة بما فيها حبيبته راقية إبراهيم ليعيش في الهواء مع طائرته على أجنحة الطائرة في صحراء الحياة.
 واتسمت أفلامه بالطابع الاجتماعي، ومثل في كل الأفلام التي أخرجها
 اكتشف كاميليا وتزوج من مديحة يسري، ومن خيرية البكري، وأمينة البارودي، وأسمهان، وتحية كاريوكا وكان له ابنة واحدة اسمها نهاد وقد كان محبا للمغامرة وكان يعشق الحياة على حافة الخطر وحاول الانتحار أربع مرات.
 ابتعد أحمد سالم عن السينما بعد فيلم أجنحة الصحراء حيث شارك في أعمال تجارية كبرى في أعمال حرة أخرى مثل تجارة السلاح وكانت له مغامرات في التجارة مشهورة حول الخوذات التي كانت تورد للجيش الإنكليزي وأحدثت هذه المشاكل ضجة في الأوساط الفنية وأيضا السياسية.

فيلموجرافيا
 أجنحة الصحراء (1939): تمثيل وتأليف وإخراج
 رجل المستقبل (1946): تمثيل وتأليف وإخراج
 الماضي المجهول (1946): تمثيل وتأليف وإخراج
 دنيا (1946): تمثيل
 ابن عنتر (1947):: تمثيل وتأليف وإخراج وإنتاج
 البريمو (1947): إنتاج
 المنتقم (1947): تمثيل
 حياة حائرة (1948: تمثيل وتأليف وإخراج
 شمشون الجبار (1948): إنتاج
 المستقبل المجهول (1948): تمثيل وتأليف وإخراج وإنتاج
 دموع الفرح (1950): تمثيل وتأليف وإخراج

وفاته
أودت بحياته رصاصة نتيجة شجاره مع زوجته آنذاك الفنانة الراحلة أسمهان عام 1944 حين عادت إلى المنزل في وقت متأخر مما جعله يرفع عليها مسدسه ليطلق عليها الرصاص، فما كان من صديقتها إلا أن استنجدت بالشرطة وأتت بهم، فحدث شجار بين أحمد سالم وضابط الشرطة، تبادل الاثنان إطلاق الرصاص لتصيب إحداها أحمد سالم في الصدر ويعالج من الرصاصة ويشفى، لكن آثارها ظلت تؤلمه حتى عام 1949 حين دخل المستشفى لإجراء عملية لها لكنها فشلت وتُوفيَ.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من محافظة الشرقية
طيارون مصريون
مخرجون سينمائيون مصريون
ممثلون مصريون
مواليد 1328 هـ
مواليد 1910
وفيات 1368 هـ
وفيات 1949

أحمد سالم


Elektro-üretim, sıvılar üzerine elektrik alan kuvveti uygulayarak, onları başka bir noktaya, yapı ve boyutu değiştirerek transfer etmektir.

Geleneksel polimer lif üretim sistemleri; eriyikten çekim, çözeltiden çekim ve jel halinden lif üretimi işlemlerini kapsar. Bu metotların ortak özelliği mekanik bir şekilde eriyik polimeri ya da çözeltiyi düselerden geçirip, daha sonra çekme işlemine tabi tutarak lif elde etmektir. Bu sistemlerle 5-500 mikron çap aralığında lifler üretilebilir.

Elektrospinning (elektro-üretim:electrospinning) yöntemi ise, yüksek elektrostatik alana maruz bırakılan polimer çözeltisinin benzer yükler ile yüklenerek ayrışma ve incelme gösterip, çok ince fibril yapılar oluşturması şeklinde özetlenebilir. Bu yöntemde, en basit şekliyle bir polimer çözeltisi şırınga içine konur ve bu şırıngadan belirli bir mesafe uzağa da toplayıcı-metal bir plaka yerleştirilir. Yüksek gerilim sağlayacak güç kaynağının artı ucu şırınganın metal olan ucuna bağlanırken, toplayıcı plaka da topraklanır. Böylece şırınga ve toplayıcı plaka arasında yüksek bir elektrik alan elde edilmiş olur. Güç kaynağı tarafından sağlanan gerilim arttırıldıkça, yeterince yüksek bir değere ulaşan elektrik alan kuvvetleri çözelti üzerindeki viskoelastik ve yüzey gerilimi kuvvetlerini yener ve polimer molekülleri bir jet halinde şırıngadan toplayıcıya doğru taşınır. Toplayıcıda biriken lifler incelendiğinde, gözle görülemeyecek derecede hızlı bir şekilde gerçekleşen bu olayla mikron altı çaplara sahip liflerin üretildiği görülecektir. Elektrospinning olayı sırasında ister jet benzer yüklerin etkisiyle ayrışma göstersin, ister toplamda uzun bir yörünge takip ederek incelmiş bir jet olsun, sonuçta toplayıcı plaka üzerinde nanoboyutta çaplara sahip nanoliflerin oluşturduğu ağ vardır.

İmalat

Elektro-imalat


Josef Waitzer (* 1. Mai 1884 in München; † 28. März 1966 in Korbach) war ein deutscher Sportlehrer und Leichtathlet in der Zeit vor dem Ersten Weltkrieg und deutscher Reichssportlehrer um 1930.

Herkunft und sportliche Laufbahn
Waitzer wuchs in Münchner Stadtteil Haidhausen auf, war gelernter Bankangestellter und Mitglied des TSV 1860 München, wo er diverse Leichtathletikdisziplinen, wie Speerwurf, Staffellaufen und Kugelstoßen ausübte. 1908 gründete er die Leichtathletikabteilung (Naturriege) des TSV 1860. Er belegte bei den Olympischen Spielen 1912 in Stockholm den 19. Platz als Speerwerfer, den 16. Platz als Diskuswerfer und nahm am Pentathlon teil, bei dem er jedoch ausschied, da er den 200-Meter-Lauf nicht beendete.

1913 bereiste er als Vertreter der Deutschen Sportbehörde für Leichtathletik zusammen mit Walter von Reichenau und Carl Diem die USA, um Erfahrungen für die geplanten Olympischen Spiele 1916 in Berlin zu sammeln. Auf Waitzers Betreiben hin konnte der Sportler Alvin Kraenzlein als Olympiatrainer für Deutschland geworben werden und Waitzer war im Jahre 1916 dessen Assistent. Kriegsbedingt schied Kraenzlein jedoch noch im selben Jahr aus dieser Position aus und reiste zurück in die USA.

Karriere als Leichtathletiktrainer
Nachdem Waitzer 1920 aus der Kriegsgefangenschaft in den französischen Alpen zurückgekehrt war, arbeitete er zunächst für die Sportwarenfabrik von Kaspar Berg in Nürnberg. 1921 veröffentlichte er mit "Wie trainiere ich Leichtathletik" ein vielbeachtetes Lehrbuch. Im Jahre 1924 war er Trainer der Leichtathleten für die Schweizer Olympiamannschaft. 1925 wurde Waitzer zum Reichssportlehrer der Deutschen Sportbehörde für Leichtathletik berufen. 1926 wurde Waitzer der Hanns-Braun-Gedächtnis-Preis verliehen.
1927 hielt er erste Trainingskurse für Olympia im Frankfurter Stadion ab. Um 1928 war er auch Trainer des Ringers Jean Földeák. Insgesamt spielte Waitzer in der Epoche der Weimarer Republik eine erhebliche Rolle bei der staatlichen Sportförderung, der Ausbildung von Trainern, der Entwicklung von Trainingsmethoden und als Trainer für die Olympischen Spiele.

Partnerschaft mit den Gebrüdern Dassler
Ungefähr zu dieser Zeit kam es ebenfalls zum Kontakt mit den Firmengründern von Adidas und Puma, den später verfeindeten Brüdern Adolf und Rudolf Dassler. Waitzer reiste mehrmals von München zu den Dasslers nach Herzogenaurach, um mehr über deren Entwicklungen für Sportschuhe zu erfahren. Es entstand eine langjährige persönliche Freundschaft und intensive Zusammenarbeit, in der Waitzer als wichtiger Berater und Geschäftspartner fungierte. So wurde der mit Spikes bewehrte Rennschuh Modell Waitzer, der durch ein Gebrauchsmuster geschützt war, von 1927 bis zum Oktober 1943 (kriegsbedingte Unterbrechung der Schuhproduktion) exklusiv von der Schuhfabrik der Gebrüder Dassler in verschiedenen Ausführungen produziert. Die von Waitzer betreuten, zwar eher erfolglosen, deutschen Leichtathletikmannschaften bei den Olympischen Spielen 1928 in Amsterdam und 1932 in Los Angeles waren mit solchen Schuhen ausgerüstet. So war die Zusammenarbeit mit Reichssportlehrer Waitzer ein wesentlicher Beitrag zum Erfolg der Gebrüder Dassler. In den 1930er Jahren war der Rennschuh Modell Waitzer das meistverkaufte Produkt der Gebrüder Dassler. Waitzer, der 1936 auch die den teureren Schuhen beiliegenden Trainingsanleitungen verfasste, erhielt seinerseits von jedem verkauften Paar Schuhe ungefähr 1,8 % Lizenzgebühren (so im Juli 1942). Von 1928 bis 1934 wurden die Dassler-Schuhe, maßgeblich durch Waitzers Vermittlung, auch erfolgreich ins Ausland exportiert. Bei den Leichtathletik-Europameisterschaften 1934 in Turin konnte Waitzers Mannschaft schließlich sieben Meistertitel gewinnen.

NS-Periode ab 1936
Obwohl die Olympischen Sommerspiele 1936 den Höhepunkt von Waitzers Laufbahn darstellten, schied er danach aus seinen bisherigen Ämtern aus. Grund hierfür waren Differenzen mit dem NS-Reichssportführer Hans von Tschammer und Osten, eventuell aufgrund der Tatsache, dass bei diesen Spielen die Dassler-Sportschuhe durch Waitzers Vermittlung nicht nur von deutschen Athleten getragen wurden, sondern eben auch zeitweise von dem afroamerikanischen Sportler Jesse Owens, dessen überaus erfolgreiches Abschneiden bei den Spielen die NS-Funktionäre brüskierte, von den Gebrüdern Dassler aber zu Werbezwecken ausgenutzt wurde. Waitzer agierte nunmehr als Sportfunktionär in verschiedenen Parteiorganisationen der NSDAP, und im Dezember 1937 zog er von Berlin zurück nach München. Nachdem Waitzer den Nationalsozialistischen Reichsbund für Leibesübungen verlassen hatte, bekam er noch vor Oktober 1939 als Parteiangestellter den Posten eines Referenten im Hauptamt für Volksgesundheit, was er bis Kriegsende weiterführte. Für einige Monate wurde Waitzer jedoch als Offizier zum Wehrdienst eingezogen. Im März 1943 trainierte Waitzer zeitweilig Sportler in Rumänien. Ein von ihm zu vermittelnder Export von Dassler-Schuhen dorthin wurde jedoch von der staatlichen Prüfungsstelle für Lederwirtschaft abgelehnt.

Nachkriegszeit
Nach Kriegsende versuchte sich Waitzer im Malen von Alpenbildern, die er amerikanischen Soldaten verkaufte. 1948 bis 1949 war er Pressesekretär, vermutlich beim (provisorischen) Deutschen Olympischen Ausschuss, bis zur Gründung des NOK für Deutschland. 1948 bis 1950 und von 1951 bis 1953 war Josef Waitzer, immer noch Mitglied des TSV 1860 München, als Lehrwart des Bayerischen Leichtathletik-Verbandes tätig. 1950 wurde ihm vom Deutschen Leichtathletik-Verband die höchste Auszeichnung, der DLV-Ehrenring, verliehen. Nach 1950 war er beim Training der deutschen Ringer beteiligt. Er verfasste im Laufe seines Lebens einige Lehrbücher zum Thema Leichtathletik. Waitzers Nachlass befindet sich bei der Deutschen Sporthochschule Köln.

Werke (Auswahl)
 Wie trainiere ich Leichtathletik. Grethlein & Co., Leipzig / Zürich 1921.
 Gymnastik des Leichtathleten als Grundlage zur Höchstleistung: Richtlinien für Vereine und Schulen. Grethlein & Co., Leipzig / Zürich, 1925(1930).
 Leichtathletisches Wintertraining. Deutsche Sportbehörde für Leichtathletik, München 1926.
 Welt Olympia 1928 in Wort und Bild. Conzett & Huber, Berlin 1928.
 Sportliche Körperschule. 1937.
 Leibesübungen im Betrieb. 1938.

Literatur
 Kurt Zentner (Hrsg.): Die ersten fünfzig Jahre des XX. Jahrhunderts, Eine Schau in Bild und Wort. Band 2, Franz Burda, Offenburg 1950, S. 245.
 Adolf Metzner: Goldene Jahre des Sports. In: Die Zeit. Nr. 24/1964, 12. Juni 1964.

 Volker Kluge: Olympische Sommerspiele. Die Chronik I. Athen 1896 – Berlin 1936. Sportverlag Berlin, Berlin 1997, ISBN 3-328-00715-6, S. 363.
 Christine Kämmerer: Sportparks: Großsportanlagen der 1920er Jahre. Tectum Wissenschaftsverlag, Marburg 2016. S. 45, ISBN 978-3-8288-6521-1.
 Rainer Karlsch, Christian Kleinschmidt, Jörg Lesczenski, Anne Sudrow: Unternehmen Sport: Die Geschichte von adidas. (Die Ära Waitzer: Sportliche Großereignisse, die Entwicklung des Produkts Sportschuh und die Zusammenarbeit mit staatlichen Organisationen. S. 317). Siedler Verlag, München 2018, ISBN 978-3-8275-0122-6, S. 27 ff.

Weblinks
 Josef Waitzer auf sports-reference.com
  PDF (11,9 kB)

Einzelnachweise

Leichtathletiktrainer (Deutschland)
Leichtathletiknationaltrainer (Schweiz)
Leichtathlet (TSV 1860 München)
Kugelstoßer (Deutschland)
Speerwerfer (Deutschland)
Olympiateilnehmer (Deutschland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1912
Deutscher
Geboren 1884
Gestorben 1966
Mann

Josef Waitzer


La Nordbräu Ingolstadt GmbH & Co. KG est une brasserie à Ingolstadt, dans le Land de Bavière.

Histoire
Une brasserie se trouve au château d'Oberhaunstadt en 1569. À partir de 1693, les jésuites brassent de la bière brune sur le site actuel de la brasserie. En 1833, la famille Wittmann reprend la brasserie. En 1865, la brasserie d'Oberhaunstadt reprend la Ziegelbräu à Ingolstadt, puis en 1871 la Lindermeierbräu. Avec l'incorporation d'Oberhaunstadt à Ingolstadt en 1972, la brasserie d'Oberhaunstadt est rebaptisée Nordbräu. Avec plus de 120 employés, la brasserie d'Oberhaunstadt est le plus gros employeur du quartier.

Production

De plus, Nordbräu produit des boissons non alcoolisées sous la marque Jesuiten-Quelle depuis 1993.

Références

Ingolstadt
Brasserie ayant son siège en Allemagne
Entreprise ayant son siège en Bavière

Nordbräu Ingolstadt


Oleksandr Iakovytch Oksantchenko (en ), né le  et mort le , surnommé le loup gris, est un pilote de chasse ukrainien et conseiller municipal de Myrhorod.

Il est colonel dans l'armée de l'air ukrainienne et a remporté des prix dans plusieurs spectacles aériens avant de prendre sa retraite en 2018. En 2022, il retourne servir dans la guerre russo-ukrainienne et est tué par un missile russe S-400 lors de la bataille de Kiev. Il a reçu à titre posthume l'Ordre de l'étoile d'or.

Jeunesse
Oleksandr Oksanchenko est né le 26 avril 1968 dans le village de Malomykhailivka, Pokrovske Raion dans l'Oblast de Dnipropetrovsk et suit son parcours scolaire au lycée jusqu'en 1985 avant de commencer une formation en aviation militaire. Il est diplômé de l'école supérieure des pilotes de l'aviation militaire de Kharkiv.

Carrière
Oleksandr Oksanchenko rejoint l'armée de l'air soviétique en 1989. Il travaille comme pilote instructeur, puis accède au poste de commandant adjoint de son unité militaire d'entraînement au pilotage dans la 831e brigade d'aviation tactique stationnée à la base aérienne de Myrhorod. Pendant la crise de Crimée de 2014, il est stationné à la base aérienne de Belbek et combat en Crimée et dans la zone d'opération antiterroriste.

De 2013 à 2018, il est pilote de démonstration du Soukhoï Su-27 pour l'armée de l'air ukrainienne. Il a volé plus de 2 000 heures. En 2016, il participe au salon aéronautique international de Malte. Il remporte le Slovak International Air Fest en 2016 et reçoit un trophée du commandant de l'armée de l'air slovaque. En 2016, il est honoré en tant que personne Myrhorod de l'année. En 2017, il remporte le prix As the Crow Flies au Royal International Air Tattoo. En 2018, il remporte le prix du meilleur pilote au Czech International Air Fest. Il est colonel lorsqu'il prend sa retraite en 2018.

Il est membre de Force et Honneur (en ) dans l'Oblast de Poltava. À partir de novembre 2020, il devient député du conseil municipal de Myrhorod.

Il sort de sa retraite pour reprendre le service actif lors de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022. Dans la nuit du 25 février, alors qu'il survolait Kiev, il est tué par un missile russe S-400. Il est récipiendaire de l'Ordre de Danylo Halytsky. Il reçoit à titre posthume l'Ordre de l'Étoile d'or des mains du président ukrainien Volodymyr Zelensky.

Vie privée
Oleksandr Oksanchenko avait deux filles.

Voir aussi
 Fantôme de Kiev

Références

Décès en février 2022
Naissance en avril 1968
Héros d'Ukraine
Décès à 53 ans
Pilote de chasse
Mort lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022
Naissance dans l'oblast de Dnipropetrovsk
Naissance en RSS d'Ukraine
Décès à Kiev
Militaire ukrainien mort lors de la guerre russo-ukrainienne

Oleksandr Oksantchenko


ෂකූර් රානා (3 අප්‍රේල් 1936 – 9 අප්‍රේල් 2001) යනු පකිස්ථාන ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක් සහ විනිසුරුවෙකි. ඔහු 1987 දී පැවති එක් ටෙස්ට් තරගයක් ඇතුළුව ටෙස්ට් තරඟ 18 කට ක්‍රීඩා කළේය, එහිදී ඔහු එංගලන්ත නායක මයික් ගැටිං සමඟ ප්‍රසිද්ධ ගැටුමක පැටලී තරඟය කඩාකප්පල් කිරීමට හේතු විය.

ඔහු පකිස්තාන ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයින් වන අස්මාත් රානා සහ ෂෆ්කාත් රානාගේ සහෝදරයෙක් වූ අතර ඔහුගේ පුතුන් වන මන්සූර් රානා සහ මක්සූද් රානා ද පාකිස්තානය වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කළහ.

ක්‍රීඩා වෘත්තිය
ෂකූර් රානා 1957 සිට 1973 දක්වා පළමු පෙළ තරග 11කට ක්‍රීඩා කර ලකුණු 226ක් සහ කඩුලු 12ක් රැස් කළේය. ටෙස්ට් මට්ටමින් පාකිස්තානය නියෝජනය කළ ඔහුගේ සහෝදරයන් වන ෂෆ්කට් රානා සහ අස්මාත් රානා විසින් ඔහු යටපත් විය.

විනිසුරු වෘත්තිය
1974 දී ඔහුගේ උපන් ගම බවට පත් වූ නගරය වන ලාහෝර්හිදී රනා සිය ජාත්‍යන්තර තරග විනිසුරුවරයෙකු ලෙස ආරම්භ කළේය. තරගය පැවැත්වුණේ පකිස්ථානය සහ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් කණ්ඩායම අතරයි. 1996 දී ලාහෝර්හිදී පාකිස්තානය සහ නවසීලන්තය අතර ඔහුගේ අවසන් තරඟය දක්වා ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතය පැවතුනි. ඔහු ටෙස්ට් තරග 18කට සහ එක්දින තරග 22කට සහභාගි විය.

1987 ෆයිසලාබාද් හි පැවති ටෙස්ට් තරගය
1987 දී ෆයිසලාබාද් හි පැවති ටෙස්ට් තරඟයකදී, එඩී හෙමිංස් පන්දු යැවීමට දිව ගිය නිසා ගැටින්ගේ පන්දු රැකීමේ ඉරියව්වෙහි වෙනසක් සිදු කළ බව රානා තීරණය කිරීමෙන් පසුව, රානා සහ මයික් ගැටිං වාද කළහ. ගැටිං වංචා කළ බවට රානා චෝදනා කළ අතර මීට පෙර තරඟාවලියේදී ඔහු තරඟයේදී පාකිස්තාන කමිසයක් ඇඳ සිටියේය.

මෙම බහින්බස් වීම හේතුවෙන් තරගය නතර වූ අතර, එංගලන්ත ක්‍රිකට් නායකයා සහ විනිසුරුවරයා එකිනෙකාගේ මුහුණට ඇඟිලි දිගුකර ගනිමින් කෑ ගසන දර්ශන විශාල ලෙස ප්‍රචාරය විය. රානා විසින් ගැටිං වංචා කළ බවට චෝදනා කළ අතර දෙදෙනාම අසභ්‍ය භාෂාව භාවිතා කළ බවට චෝදනා කරන ලදී, ඒවායින් බොහොමයක් ලොව පුරා රූපවාහිනී ප්‍රේක්ෂකයින් විසින් ස්ටම්ප් මයික්‍රෆෝනය හරහා අසා ඇත. ආරවුලේදී භාවිතා කරන ලද භාෂාව සම්බන්ධයෙන් ගැටිං වෙතින් කොන්දේසි විරහිතව සමාව ගන්නා තෙක් ෂකූර් එම ටෙස්ට් තරගයට නැවත පෙනී සිටීම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. ගැටිං හට එංගලන්ත නායකත්වයෙන් ඉවත් කරන බවට තර්ජනය කරන ලද අතර, රානා ගෙන් ලිඛිත සමාවක් නිකුත් කිරීමට බල කෙරුනි. ගැටිං ලිඛිත සමාවක් නිකුත් කළ අතර එතැන් සිට පේළියේ ඔහුගේ කොටස ගැන කනගාටුව ප්‍රකාශ කර ඇත.

තරගාවලියේ තෙවැනි සහ තීරණාත්මක ටෙස්ට් තරගයේ විනිසුරුවරයා ලෙස කටයුතු කිරීමට රානා නියමිතව තිබූ නමුත් එම තත්ත්වය තුළ එංගලන්තය තරගයට ක්‍රීඩා නොකරන බව TCCB පාකිස්තානයට දන්වා සිටි නිසා ඔහු වෙනුවට වෙනෙකෙක් පත් කරන ලදී.

යොමු කිරීම්

2001 මරණ
1936 උපත්

ෂකූර් රානා


La teoría de la empresa basada en el conocimiento considera al conocimiento como el recurso de mayor importancia estratégica de una empresa.

Concepto

Sus defensores sostienen que debido a que los recursos basados en los conocimientos suelen ser difíciles de imitar y socialmente complejos, bases heterogéneas de conocimientos y capacidades entre las empresas son los principales determinantes de la ventaja competitiva sostenible y el rendimiento superior de la empresa.

Este conocimiento es integrado y llevado a través de varias entidades como la cultura organizacional, la identidad, las políticas, las rutinas, documentos, sistemas y empleados. Procedentes de la bibliografía sobre gestión estratégica, esta perspectiva se basa y extiende el punto de vista basado en los recursos de la empresa ("RBV" por las siglas en inglés de Resource-based view) inicialmente promovida por Penrose (1959) y luego expandida por otros académicos como Wernerfelt 1984, Barney 1991, y Conner, 1991.

Aunque el punto de vista "basado en los recursos de la empresa" reconoce la importancia de los conocimientos en las empresas que logran una ventaja competitiva, los defensores de la visión basada en el conocimiento sostienen que la perspectiva basada en los recursos no son suficientes. En concreto, la "RBV" trata al conocimiento como un recurso genérico, en lugar de tener características especiales. Por lo tanto, no distingue entre diferentes tipos de capacidades basadas en el conocimiento.
Las tecnologías de la información puede jugar un papel importante en la visión basada en el conocimiento de la empresa en la que los sistemas de información se utilizan para sintetizar, mejorar y acelerar a gran escala la gestión del conocimiento intra-e inter-empresa (Alavi y Leidner 2001).

La teoría basada en el conocimiento de la empresa constituye en realidad una teoría ha sido objeto de considerable debate. Académicos como Foss (1996) y Phelan y Lewin (2000).

De acuerdo con un notable defensor de la vista basada en el conocimiento de la empresa (RBV), "El conocimiento emergente visión de la empresa no es una teoría de la empresa en un sentido formal"

Hay poco material en español que destacar, pero existen algunas excepciones.

Referencias

Organización de empresas

Teoría de la firma basada en conocimiento


Nussenzweig ist der Familienname von:
 Herch Moysés Nussenzveig (1933–2022), brasilianischer Physiker, auch Nussenzweig geschrieben
 Michel C. Nussenzweig (*  1955), brasilianischer Mediziner
 Ruth Sonntag Nussenzweig (1928–2018), brasilianische Parasitologin
 Victor Nussenzweig (* 1928), brasilianischer Parasitologe

Nussenzweig


Divina Valéria ou simplesmente Valéria (Rio de Janeiro, 5 de junho de 1944 ) é uma atriz e cantora brasileira.

Iniciou a carreira como transformista cantando em casas noturnas do Rio de Janeiro, na década de 1960. Substituiu Bijou Blanche no elenco de International Set, na Galeria Alaska. Em 1965, ao lado de Rogéria, integrou a trupe original de Les Girls, criação de Mário Meira Guimarães, João Roberto Kelly e Luís Haroldo, destacando-se com o número em que imitava Elizete Cardoso. Com o sucesso do espetáculo, gravou um compacto pela Mocambo, cantando Rancho da Praça Onze (João Roberto Kelly/Chico Anysio) e um pot-pourri de sambas.

Fugindo da repressão a travestis durante a ditadura militar, foi morar em Paris. Conheceu Di Cavalcanti, para quem posou. Voltou ao Brasil em 1972, atuando em espetáculos como Misto Quente, com Agildo Ribeiro, e Frescuras, ao lado de Jane di Castro, com direção de Lennie Dale. Dois anos depois, mudou-se novamente para a França e integrou o elenco do Carrousel de Paris até o fim da década de 1980. Apresentou-se também no Japão e na Argentina. No Uruguai, na década de 1970, encenou o show Divina Valéria, que a partir de então se tornaria seu nome artístico

Em 2017, já de volta ao Brasil, foi uma das artistas homenageadas no documentário Divinas Divas, de Leandra Leal. O filme originou o espetáculo de mesmo nome encenado no Theatro Municipal de São Paulo em 2020, que estrelou com Jane Di Castro, Eloína dos Leopardos, Camille K. Divina Nubia e Marcia Dailyn.

Sua biografia Divina Valéria, escrita por Alberto Camarero e Alberto de Oliveira, foi publicada em 2021.

No cinema, atuou em Cidade Baixa e no curta-metragem Marie, que lhe rendeu o Pêmio Especial do Júri no Festival de Gramado de 2019.

Ligações externas
Divina Valéria - Editora Veneta

Atrizes do Rio de Janeiro (estado)
Cantores do estado do Rio de Janeiro

Atrizes LGBT do Brasil
Pessoas transgênero do Brasil
Atrizes transgênero
Músicos transgênero

Divina Valéria


Daria Hodnik Marinković (Travnik, 14. lipnja 1975.), hrvatska pjevačica.

Biografija
Daria Hodnik glazbenica je s dugogodišnjim iskustvom na glazbenoj sceni, pri čemu je surađivala s najvećim imenima iz Hrvatske, Slovenije, Srbije, Makedonije, Crne Gore i Bosne i Hercegovine. Prve dodire s glazbom imala je u okviru svoje obitelji pa sa 7 godina počinje svirati klavir i pjevati na Dječjim festivalima u Sarajevu i Zagrebu. Godine 1995. završava Srednju glazbenu školu "Elly Bašić", maturom klavira i upisuje Muzičku Akademiju u Zagrebu – odsjek muzikologija, koji uspješno završava 1999. i dobiva titulu Diplomirani muzikolog i Glazbeni publicist te Profesor povijesti glazbe. Iste godine osvaja visoku Rektorovu nagradu Sveučilišta u Zagrebu za arhiviranje muzikalija Dubrovačke Katedrale. Istovremeno s Akademijom započinje studijski rad i pjevanje pratećih vokala. Prvu pjesmu i početak dugogodišnje karijere ostvaruje u tadašnjem studiju Rockoko, godine 1995., gdje s Nikšom Bratošem započinje uspješnu dugogodišnju suradnju i prijateljstvo. Pjevala je svim velikim imenima hrvatske glazbene scene, kao što su: Gibonni, Severina, Oliver, Nina Badrić, Novi Fosili, Zrinko Tutić, Rajko Dujmić, Gabi Novak, Tereza Kesovija, Arsen Dedić, Petar Grašo, Ivana Banfić, Vanna, Danijela Martinović, Jelena Rozga, Miroslav Škoro, Boris Novković, I mnogi drugi. Pjevala je i za druge poznate zvijezde Balkanske zvijezde, kao što su; Zdravko Čolić, Dino Merlin, Toše Proeski, Kemal Monteno, Aleksandra Radović, Sergej Ćetković, Željko Joksimović, Hari Mata Hari, Plavi orkestar, Željko Samardžić i mnogi, mnogi drugi.

Nagrade
Dva puta je nominirana za nagradu Porin:
 2016. - Dvije nominacije za skladbu Nevidljive stope, u kategoriji najbolje ženske vokalne izvedbe i najbolje snimke pjesme
 2017. - nominacija za skladbu Kad jednom se spoje, u kategoriji najbolje ženske vokalne izvedbe

Singlovi

 "Iza tvojih riječi" (2014.)
 "Nevidljive stope" (2015.)
 "Jedina te poznajem" (2015.)
 "Pristajem na sve" (2016.)
 "Kad jednom se spoje" (2017.)
 "Pružam ruke sreći" (2017.)
 "Zagrli me sad" (2018.)
 "Srce od stakla" (2020.)

Filmografija

Sinkronizacija

 "Svijet kentaura" kao zbor (2021.)
 "Do Mjeseca i natrag" kao Mama (vokal) i prateći vokal (2020.)
 "Krš i lom 2" kao Shank (vokal) (2018.)

 "Ljepotica i zvijer" kao Gospođa Kamilica (vokal), sporedne uloge, dio zbora (2017.)

 "Zvončica i tajna krila" kao vokal ("Mi smo tu" i "Čitav svijet je naš") (2012.)

 "Zvončica i veličanstveno vilinsko spašavanje" kao vokal ("Sve je moguće") (2010.)

 "Medvjedić Winnie: Vesela godina" kao vokal ("Winnie Pooh" i "Nek nam sretan bude put") (2009.)

 "Zvončica i izgubljeno blago" kao vokal ("Kad vjeruješ repriza" i "Prijatelj je dar sa neba") (2009.)

 "Zvončica" kao vokal ("Tad vile vraćaju se" i "Samo ostani svoj") (2008.)

 "Kralj lavova (Disney on ice)" kao vokal ("Noć je puna ljubavi")
 "Rio" kao vokal (2011.)
 "Horton" kao vokal (2008.)
 "Shrek 2" kao vokal (2004.)
 "Mjesečeva ratnica" kao vokal u uvodnoj pjesmi i Usagi Tsukino (vokal) (2001.)
 "Priča o igračkama"
 "Mala sirena"
 "Dama i skitnica"
 "Trnoružica"
 "Pinokio"
 "Aladin i kralj lopova"
 "Legenda o medvjedu"
 "Kralj lavova 2: Simbin ponos"
 "Avioni"
 "Snježno kraljevstvo"
 "Snjeguljica i sedam patuljaka"
 "Priča o igračkama 2"
 "Bambi 2"
 "Povratak Jafara"
 "Princeza i žabac"
 "Aladin"
 "Kralj lavova"
 "Tarzan 2"
 "Snježno kraljevstvo: Olafova pustolovina"
 "Kralj lavova 3: Hakuna matata"
 "Medvjedić Winnie"
 "Aladin (2019.)"
 "Kralj lavova (2019.)"
 "Snježno kraljevstvo 2"

Hrvatski pjevači
Hrvatski pop pjevači
Životopisi, Travnik
Dobitnici diskografske nagrade Porin

Daria Hodnik


Yolderesi, Kahramanmaraş ilinin Türkoğlu ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya

Kahraman Maraş il merkezine 40 km, Türkoğlu ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Türkoğlu'nun mahalleleri

Yolderesi, Türkoğlu


HMS Essex may refer to one of these ships of the British Royal Navy named after the county of Essex:

 English ship Essex (1653), a 60-gun ship launched by the Commonwealth of England in 1653 and renamed HMS Essex in 1660; captured by the Dutch in 1666.
 , a 70-gun third-rate ship launched in 1679 and wrecked at the Battle of Quiberon Bay in 1759
 , a 64-gun third-rate ship launched in 1760 and sold in 1799
 , an American sailing frigate originally named USS Essex, captured by the British in 1814, used as a prison ship from 1823, and sold in 1837
 , an armoured cruiser launched in 1901 and sold in 1921

See also
 Essex (ship) for other ships named Essex.

Royal Navy ship names

HMS Essex


රාම් තේරී ගංගා මේලී () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ රාජ් කපූර් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ 1985 ඉන්දියානු හින්දි-භාෂා ප්‍රේම වෘත්තාන්ත නාට්‍ය චිත්‍රපටයකි. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය සිදුකරන්නේ මන්දාකිනී සහ රජීව් කපූර් විසිනි. මෙම චිත්‍රපටය උදෙසා සංගීත අධ්‍යක්ෂක රවීන්ද්‍ර ජෛන් හට ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානයක් හිමි විය.

මෙම චිත්‍රපටය අතිශයින්ම ආන්දෝලනාත්මක නිර්මාණයක් වූයේ එහි මන්දාකිනී මව්කිරි ලබාදෙන සහ දුහුල් සාරියකින් සැරසී ස්නානය කරන දර්ශන අන්තර්ගත වීම නිසායි. එය එකල ඉන්දියානු චිත්‍රපට වාරණ මණ්ඩලය හට එතරම් හුරුපුරුදු දසුනක් නොවී ය. එහෙත් මුලින් එයට U (සර්වත්‍ර) වයස් සීමාව ලබාදුන් අතර, පසුව එය U/A ලෙස වෙනස් කෙරිණ. මෙය රාජ් කපූර් අධ්‍යක්ෂණය කළ අවසන් චිත්‍රපටය ද වේ.

රාම් තේරී ගංගා මේලී චිත්‍රපටය ඉන්දියානු සිනමාවේ ඉහළම ආදායම් වාර්තා ඉපැයූ බ්ලොක්බස්ටර අතුරින් එකකි. එසේම මෙය එම වර්ෂයේ වැඩිම ආදායමක් ලද චිත්‍රපටය ද වේ. ක්‍රාන්ති (1981) සහ මේනේ ප්‍යාර් කියා (1989) යන චිත්‍රපට සේම මෙම චිත්‍රපටය ද 1980 දශකයේ ඉහළම ආදායමක් ඉපැයූ චිත්‍රපට අතුරින් එකකි.

චරිත නිරූපණය
 රජීව් කපූර්, නරේන්ද්‍ර "නරේන්" සාහේ ලෙස
 මන්දාකිනී, ගංගා ලෙස
 දිව්‍යා රාණා, රාධා බී චෞධරී ලෙස
 සුශ්මා සේථ්, දාදිමා ලෙස
 සායීද් ජෆ්‍රී, කුන්ජ් බිහාරී ලෙස
 කුල්භූෂණ් ඛාර්බන්දා, ජීවා සාහේ ලෙස
 රාසා මුරාද්, භග්වත් චෞධරී ලෙස
 ගීතා සිද්ධාර්ථ්, සාහේ මහත්මිය ලෙස
 ත්‍රිලෝක් කපූර්, මහාචාර්යවරයා ලෙස
 ක්‍රිෂාන් ධවාන්, මණිලාල් ලෙස
 විශ්ව මේහ්රා, පෝස්ට්බාබු ලෙස
 උර්මිලා භාට්, තේජශ්වරීබායි ලෙස
 ඒ.කේ. හංගල්, බ්‍රීජ් කිෂෝර් ලෙස
 ගෞතම් සරීන්, නරේන්ගේ මිතුරකු ලෙස

සම්මාන
මෙම චිත්‍රපටය ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන පහක් හිමිකරගත්තේ ය.
 හොඳම චිත්‍රපටය
 හොඳම කලා අධ්‍යක්ෂක – සුරේශ් සාවන්ත්
 හොඳම අධ්‍යක්ෂක – රාජ් කපූර්
 හොඳම සංස්කරණය – රාජ් කපූර්
 හොඳම සංගීත අධ්‍යක්ෂක – රවීන්ද්‍ර ජෛන්

ගීත
මෙම චිත්‍රපටයේ සංගීත අධ්‍යක්ෂණය සිදුකරන ලද්දේ රවීන්ද්‍ර ජෛන් විසිනි. ඒ සඳහා ඔහුට හොඳම සංගීත අධ්‍යක්ෂණයට වූ ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය හිමි විය.
 "ඒක් දුඛියාරී කහේ" – ලතා මංගේෂ්කර්
 "ඒක් රාධා ඒක් මීරා" – ලතා මංගේෂ්කර්
 "හුස්න් පහාදෝන් කා" – ලතා මංගේෂ්කර්, සුරේශ් වාද්කර්
 "රාම් තේරී ගංගා මේලී හෝ ගයී" – 1 කොටස – සුරේශ් වාද්කර්
 "සුන් සහීබා සුන් ප්‍යාර් කී ධුන් මේනේ තුජේ චුන් ලියා" – ලතා මංගේෂ්කර්; පද – හස්රත් ජයිපූරි
 "තුජේ බුලායේන් යේ මේරී බහේන්" – ලතා මංගේෂ්කර්
 "යාරා ඕ යාරා" – ලතා මංගේෂ්කර්, සුරේශ් වාද්කර්
 "රාම් තේරී ගංගා මේලී හෝ ගයී" – 2 කොටස – සුරේශ් වාද්කර්
 "මේන් හී මේන් හූන්" -සුරේශ් වාද්කර්; පද – ආමීර් කසල්බාෂ්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

1985 චිත්‍රපට
රාජ් කපූර් අධ්‍යක්ෂණය කළ චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට

රාම් තේරී ගංගා මේලී


اللواء محمد عبد الحليم موسى (1930 - 19 يوليو 2003م) هو خامس وزير داخلية في عصر مبارك بعد اللواء النبوي إسماعيل، ثم اللواء حسن أبو باشا، ثم اللواء أحمد رشدي ثم اللواء زكي بدر

من قرية أم خنان مركز قويسنا بمحافظة المنوفية.

عمل مديرا للأمن العام، ثم محافظا لمحافظة أسيوط ثم وزيرا للداخلية

اشتهر - - بلقب «شيخ العرب» وذلك لطريقته في حل المشاكل بالمجالس العرفية، وهو ما أثر بشكل إيجابي على إدارته لمحافظة أسيوط التي تشتهر بكثرة المشاكل بها، إلا أنه تمكن من إنهاء الكثير من تلك المشاكل بالطرق السلمية وليس بطريقة رجال الأمن المصريين المعتادة.

وفي آخر عهده بالوزارة قام بالاستعانة بالشيوخ الأفاضل أمثال الشيخ محمد متولي الشعراوي لمحاورة شباب بعض الجماعات الإسلامية التي انتهجت القوة للتغيير، وذلك في محاولة منه لوضع حد لهذه الأفكار الدخيلة على روح الإسلام السمحة، إلا أن القيادة السياسية لم تمكنه من إكمال محاولته، ويقال إن هذا هو السبب المباشر لإقالته.
وتخرج من كلية الشرطة عام 1954.

مناصبه الإدارية
تدرج في العديد من المناصب الأمنية في مصلحة الأمن العام وإدارة مباحث أمن الدولة، وتم تعيينه محافظاً لأسيوط عام 1987 حتى عُيّن وزيراً للداخلية في يناير (كانون الثاني) 1990 حتى إقالته في أبريل (نيسان) عام 1993 وشهدت الفترة التي تولّى فيها موسي وزارة الداخلية المصرية أحداثاً متوترة حيث تصاعدت المواجهة الدموية المسلحة بين الأجهزة الأمنية والجماعات الأصولية المسلحة أمثال الجماعة الإسلامية وتنظيم الجهاد الإسلامي. وكانت الحالة الأمنية داخل مصر تمر بمنعطف منذ اغتيال الرئيس المصري الراحل محمد أنور السادات عام 1981 في عهد وزير الداخلية الأسبق النبوي إسماعيل، الذي أقيل ليحل محله اللواء حسن أبو باشا أحد الذين تعرضوا لمحاولات الاغتيال من قبل الجماعات المسلحة، ثم أعقبه اللواء أحمد رشدي الذي أُقيل في أحداث الأمن المركزي عام 1984، ليخلفه اللواء زكي بدر ثم محمد عبد الحليم موسى بعد ذلك.

تصاعدت الصدامات بين الأمن والجماعة منذ ذلك الوقت والذي شهد الكشف عن أهم قضية لهذه الجماعة وهي قضية العائدون من أفغانستان التي ضمت 26 متهماً وصدرت فيها أحكام بالإعدام ضد 8 متهمين بينهم 5 هاربين وسجن 15 متهماً وبراءة ثلاثة آخرين ورغم هذه الأحداث المتصاعدة إلا أن موسى تبنى محاولات لإجراء حوارات مع قادة الجماعة على غرار ما يحدث الآن إلا أن الظروف والأجواء المحيطة لم تكن كفيلة بإنجاح هذه الحوارات وهو ما اعتبرته دوائر سياسية في مصر إجراء غير موفق في هذا التوقيت مما أدى إلى تراجع أسهم موسى.

وفاته
توفي في 19 يوليو 2003م.

مراجع

أشخاص تعرضوا لمحاولة اغتيال
أشخاص من قويسنا
جنرالات مصريون
سياسيون مصريون في القرن 20
سياسيون من القاهرة
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
ضباط شرطة مصريون
محافظو أسيوط
مواليد عقد 1930
ناجون من هجوم إرهابي
وزراء داخلية مصريون
وفيات 1424 هـ
وفيات 2003
وفيات السرطان في مصر

محمد عبد الحليم موسى


Free beer (cerveza gratis en inglés) puede referirse a:
 la contraposición entre los dos significados de free en inglés, gratis y libre, utilizada en el contexto de la propiedad intelectual, y que se suele ejemplificar como free speech or free beer (libertad de expresión o cerveza gratis);
 Free Beer, uno de los proyectos desarrollados por el grupo Superflex;
 Free Beer, un dúo cómico canadiense.

Free beer


Alfa Romeo Giulia kan henvise til to forskellige bilmodeller fra Alfa Romeo:
 Alfa Romeo Giulia (1962) − en stor mellemklassebil bygget i årene 1962 til 1978
 Alfa Romeo Giulia (2016) − en stor mellemklassebil bygget siden 2016

Alfa Romeo Giulia


Žakovce este o comună slovacă, aflată în districtul Kežmarok din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 887 de locuitori.

Istoric
Localitatea Žakovce este atestată documentar din 1209.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Žakovce


Klizanje može značiti:

 klizanje na ledu
 umjetničko klizanje
brzo klizanje
 iskliznuće

Klizanje


An Vriesea oligantha in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Gilbert Baker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Christian Mez. An Vriesea oligantha in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea oligantha


Adriano Bernardini (Piandimeleto, Província de Pesaro e Urbino, Itália, 13 de agosto de 1942) é um clérigo italiano e diplomata emérito da Santa Sé.

O Prefeito da Prefeitura de Assuntos Econômicos da Santa Sé, Egidio Vagnozzi, o ordenou sacerdote em 31 de março de 1968. Em 1973, Bernardini ingressou no serviço diplomático da Santa Sé e trabalhou nas nunciaturas no Paquistão, Venezuela e Espanha, entre outros lugares. Em 7 de janeiro de 1989, foi nomeado Charge d'Affaires na Nunciatura de Taiwan.

Em 20 de agosto de 1992, o Papa João Paulo II o nomeou Arcebispo titular pro hac vice de Falerii e Núncio Apostólico em Bangladesh. O Cardeal Secretário de Estado cardeal Angelo  Sodano concedeu sua consagração episcopal em 15 de novembro do mesmo ano; Os co-consagradores foram Josip Uhač, Secretário da Congregação para a Evangelização dos Povos, e Remigio Ragonesi, Bispo Auxiliar de Roma.

Em 15 de junho de 1996 foi nomeado Núncio Apostólico em Madagascar, Maurício e Seychelles. Em 24 de julho de 1999 foi nomeado Núncio Apostólico na Tailândia, Singapura e Camboja e Delegado Apostólico em Brunei Darussalam, Mianmar, Malásia e Laos. Em 26 de abril de 2003 foi nomeado Núncio Apostólico na Argentina. Papa Bento XVI nomeou-o em 15 de novembro de 2011 Núncio Apostólico na Itália e San Marino.

Em 4 de outubro de 2017, o Papa Francisco o nomeou membro da Congregação para a Evangelização dos Povos.

Ver também

Arcebispos católicos da Itália
Núncios apostólicos no Bangladesh
Núncios apostólicos em Madagascar
Núncios apostólicos em Mauricio
Núncios Apostólicos em Seicheles
Núncios apostólicos na Tailândia
Núncios apostólicos em Singapura
Núncios apostólicos no Camboja
Núncios apostólicos na Argentina
Núncios apostólicos na Itália
Núncios apostólicos em São Marino

Adriano Bernardini


An Craspedorhachis africana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Bentham. An Craspedorhachis africana in nahilalakip ha genus nga Craspedorhachis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Craspedorhachis

Craspedorhachis africana


iPhone 7 og iPhone 7 Plus er smartphones udviklet af Apple Inc., og den tiende generation af iPhone. Apple præsenterede den 7. september 2016 i Bill Graham Civic Auditorium i San Francisco, USA.

Som en af forskellene fra tidligere iPhone-modeller, havde Apple fjernet det 3,5 mm store jackstik i telefonen.

Referencer

Eksterne henvisninger

 iPhone 7 på Apples officielle websted

7
Etableret i 2016

IPhone 7


Medeamaterial es una ópera en alemán con música de Pascal Dusapin sobre textos de Heiner Müller. La obra se estrenó el 13 de marzo de 1992 en Bruselas en el Teatro Real de la Moneda.

Historia
Medeamaterial es una visión del mito de Medea escrito por el poeta alemán Heiner Müller en la modernidad de la República Democrática Alemana y de la aspiración de la joven generación a pasar a Occidente. La obra se estrenó el 13 de marzo de 1992 en Bruselas en el Teatro Real de la Moneda bajo la dirección de Philippe Herreweghe con puesta en escena de Jacques Delcuvellerie con Hilde Heiland (soprano), Michele Patzakis, Zofia Kilanowicz, Marie-Noëlle de Callatay, Ralf Popken acompañados por el Collegium Vocale de Gante y la orquesta de La Chapelle Royale.

En 2007, la coreógrafa alemana Sasha Waltz creó una versión para danza contemporánea de Medeamaterial para el Gran Teatro de Luxemburgo.

En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 7 representaciones en el período 2005-2010, pero siendo la primera de Dusapin.

Discografía
Medeamaterial por Hilde Heiland y la Orquesta de la Chapelle Royale bajo la dirección de Philippe Herreweghe en Harmonia mundi, 1998.

Referencias

Enlaces externos

 en el sitio del IRCAM

Óperas de Pascal Dusapin
Óperas en alemán
Óperas de 1992
Óperas estrenadas en Bruselas
Medea (ópera)

Medeamaterial


Lamar Walker est un footballeur international jamaïcain né le 26 septembre 2000 à Spanish Town. Il joue au poste de milieu de terrain au Miami FC en USL Championship.

Biographie

En club

Le 29 janvier 2021, il signe en faveur du Miami FC.

Il inscrit six buts lors du USL Championship 2021 avec cette équipe, avec notamment un doublé contre la réserve des Red Bulls de New York.

En sélection
Il participe aux Jeux panaméricains de 2019 avec l'équipe de Jamaïque des moins de 23 ans. Lors de cette compétition organisée à Lima au Pérou, il joue quatre matchs.

Le 12 octobre 2019, il joue son premier match avec l'équipe de Jamaïque contre l'Aruba (victoire 2-0). Trois jours plus tard, il marque son premier but en sélection, toujours contre Aruba, avec à la clé une large victoire, sur le score sans appel de 0-6. Ces deux rencontres rentrent dans le cadre de la Ligue des nations de la CONCACAF 2019-2020.

Il est ensuite retenu par le sélectionneur Theodore Whitmore afin de participer à la Gold Cup 2021 organisée aux États-Unis. Lors de cette compétition, il joue deux matchs. La Jamaïque s'incline en quart de finale face au pays organisateur.

Palmarès
 Portmore United
 Championnat de Jamaïque (2) :
 Champion : 2017-18 et 2018-19.

 Championnat des clubs caribéens de la CONCACAF (1) :
 Vainqueur : 2019.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international jamaïcain
Joueur du Portmore United
Joueur du Miami FC
Naissance en septembre 2000
Naissance à Spanish Town

Lamar Walker


Hemlock Grove er en amerikansk tv-serie fra 2013, baseret på Brian McGreevys roman med samme navn fra 2012.

Medvirkende
Famke Janssen som Olivia Godfrey
Bill Skarsgård som Roman Godfrey
Landon Liboiron som Peter Rumancek
Penelope Mitchell som Letha Godfrey
Dougray Scott som Dr. Norman Godfrey
Freya Tingley som Christina Wendall
Lili Taylor som Lynda Rumancek
Aaron Douglas som Sheriff Tom Sworn
Nicole Boivin, Michael Andreae og Lonnie Waugh som Shelley Godfrey
Tiio Horn som Destiny Rumancek
Kandyse McClure som Dr. Clementine Chausser
Eliana Jones som Alexa Sworn
Emilia McCarthy som Alyssa Sworn
Joel de la Fuente som Dr. Johann Pryce

Kilder

Eksterne henvisninger

Thrillerserier fra USA
Amerikanske tv-serier fra 2010'erne
Gyserserier fra USA
Tv-serier fra Netflix

Hemlock Grove


ŠRD Ostriž je hrvatsko športsko ribolovno društvo iz mjesta Novakovca.

Osnutak

Potkraj 1997. godine, nekoliko entuzijasta i zaljubljenika u sportski ribolov potaknulo je osnivanje ribolovnog društva u Novakovcu.

Ribnjak

2000. godine u društvu se rađa ideja o vlastitom ribnjaku u Novakovcu. Tijekom 2001. godine odabran je teren za ribnjak, divlje odlagalište smeća i bivša streljana lovačkog društva tj. gmajna. Potkraj 2003. godine, ideja je ostvarena uz veliku pomoć pojedinih mještana Novakovca i Općine Podturen. Uz ribnjak se također nalaze ljuljačke, park i teren za odbojku. Na njemu se svake godine održava Proljetni kup. Nalazi se neposredno pokraj stadiona Drvarium kojeg koristi NK Graničar Novakovec.

Prostorije društva

2009. godine počinje izgradnja prostorije društva koja je obnovljena 2016. godine.

Poznate osobe

Karla Mesarek: Predstavljala Hrvatsku na svjetskom natjecanju u Smederevu.

Izvori

http://www.srdostriz.hr/index.php/natjecanja/sv-prvenstva
https://www.youtube.com/watch?v=wjIQFTNf_34

Ostriž
Ostriž

ŠRD Ostriž Novakovec


Eugenia Șerban (n. 13 noiembrie 1969, București) este o actriță română.

În anul 2003, în filmul "Dulcea saună a morții", Eugenia Șerban a fost protagonista unor scene de sex cu o femeie într-o saună, prima de acest gen într-un film românesc.

În anul 2014, după ce  a renunțat la implanturile mamare care i-au provocat necroza sânilor datorită unui malpraxis,
Eugenia Șerban risca să-și piardă viața dacă nu alegea extirparea ambilor sâni, aparent singura soluție salvatoare.

Eugenia Șerban a fost căsătorită în tinerețe cu un bărbat de origine arabă. Actrița a divorțat de acesta când fiul ei avea doi ani.

Filmografie
 Inimă de țigan (2007-2008) - Renata 4:3
 Îngerașii (2008-2009) - Flavia Dew 16:9

Note

Legături externe

 http://www.cinemagia.ro/actori/eugenia-serban-5884/

Nașteri în 1969
Nașteri pe 13 noiembrie
Actrițe române
Bucureșteni
Actori români în viață

Eugenia Șerban


Marante (Barqueiros, 1948), antigo jogador de futebol pelo Salgueiros, tornou-se conhecido como músico e compositor, sendo uma das figuras da música de baile, música pimba e popular portuguesa. É conhecido por fazer parte da banda Diapasão com a qual ganhou discos de platina e discos de ouro. É responsável por várias canções que fazem parte da memória colectiva portuguesa, entre elas A Bela Portuguesa.

Biografia
António Luis Cortez Marante, mais conhecido como apenas Marante, nasceu no concelho de Mesão Frio, na freguesia de Barqueiros, no dia 20 de Agosto de 1948.  Com 6 anos muda-se com a familia para a Campanhã no Porto, onde a mãe trabalhou como costureira e o pai nos Comboios de Portugal (CP).

É lá que aos 15 anos dá inicio à sua carreira de futebolista. Passa por vários clubes como avançado, nomeadamente o Desportivo de Portugal, o CD Portugal, o Estrelas de Fânzeres e o Sport Clube Salgueiros, onde jogou profissionalmente e vestiu a camisola com o número 7, durante quatro temporadas de 1969 a 1973.  Após ser  mobilizado para ir para Angola fazer a tropa, a carreira de futebolista sofre um interregno de dois anos. Regressa a Portugal em 1972 e volta a ingressar no Salgueiros.

Em 1976, com 28 anos abandona o futebol passando a dedicar-se à sua carreira musical e cria  o grupo Transformação cujo repertório era composto por covers de músicas portuguesas, italianas, entre outras.  Após a separação deste grupo, forma com outros músico o agrupamento musical Diapasão em 1980.

É com esta banda que chega aos discos de ouro e platina: um de platina, 20 discos de prata e 9 de ouro.  Entre eles o album Música de Baile lançado em 1984 e que foi um sucesso de vendas ao atingir um milhão e meio de cassetes vendidas.  A Bela Portuguesa, escrita por Marante, é lançada em 1995 e torna-se na canção mais mediática da banda que durante 4 meses não sai do segundo lugar do programa Top Mais da RTP e em 2006 é usada no anúncio da marca de detergentes SKIP.

No final da década de oitenta, Marante lança-se numa carreira a solo e ganha o primeiro disco de ouro com o tema Som de Cristal. Seguem-se outros êxitos nomeadamente com o tema Garçon, do compositor e cantor brasileiro Reginaldo Rossi e Obrigada Mãe Querida.

Em 2008, integra o elenco do filme Aquele Querido Mês de Agosto do realizador Miguel Gomes, elogiado na Quinzena dos Realizadores de Cannes.  Seis anos mais tarde, é convidado por Bruno Nogueira a participar no espectáculo Deixem o Pimba em Paz, no Coliseu de Lisboa onde canta Som de Cristal acompanhado pela Orquestra Metropolitana de Lisboa.  Som de Cristal é também o nome que Nogueira escolhe para o seu programa sobre o dia-a-dia de figuras da música popular portuguesa, entre elas, Ágata, Nel Monteiro, Quim Barreiros e Marante que é o seu segundo convidado.

Discografia Seleccionada
A solo gravou:

 1984 - Música de Baile

 1993 - Isso não se faz ao coração

 2001 - Beijinhos, beijinhos
 2005 - Um homem também chora
 2008 - Sou como sou
 2010 - Se te lembrares de mim

 2020 - Inimitável
 2021 - Regresso

Com a banda Diapasão:

 1993 - Compassos de Amor

 1994 - A bela Portuguesa
 2006 - Festa
 2007 - Bailarico

Compilações:

 1999 - 25 Anos: Uma Vida, uma Carreira
 2008 - Romântico
 2012 - Coleção d'ouro: O melhor de Marante

Referências

Ligações Externas
 Tema A Bela Portuguesa no programa Agora Nós (RTP)
 Deixem o Pimba em Paz | Som de Cristal (2020)

 Marante conversa com Fátima Lopes sobre o seu percurso, no programa A Tarde É Sua da TVI (2017)
RTP Palco | Série Documental O Pimba é Nosso (2021)
Trailer do Programa Som de Cristal (SIC) | Bruno Nogueira convida Marante (2017)
Anúncio da SKIP de 2006 com A Bela Portuguesa

Nascidos em 1948
Naturais de Mesão Frio
Músicos de Portugal
Cantores de Portugal
Compositores de Portugal

Marante


Villa Sant'Antonio (sardinski: Sant'Antòni) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 249 metara i ima 352 stanovnika. Prostire se na 19,05 km². Gustoća naseljenosti je 18 st/km².Susjedne općine su: Albagiara, Assolo, Asuni, Mogorella, Ruinas i Senis.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Villa Sant'Antonio


In geometry, a curve of constant width is a simple closed curve in the plane whose width (the distance between parallel supporting lines) is the same in all directions. The shape bounded by a curve of constant width is a body of constant width or an orbiform, the name given to these shapes by Leonhard Euler. Standard examples are the circle and the Reuleaux triangle. These curves can also be constructed using circular arcs centered at crossings of an arrangement of lines, as the involutes of certain curves, or by intersecting circles centered on a partial curve.

Every body of constant width is a convex set, its boundary crossed at most twice by any line, and if the line crosses perpendicularly it does so at both crossings, separated by the width. By Barbier's theorem, the body's perimeter is exactly  times its width, but its area depends on its shape, with the Reuleaux triangle having the smallest possible area for its width and the circle the largest. Every superset of a body of constant width includes pairs of points that are farther apart than the width, and every curve of constant width includes at least six points of extreme curvature. Although the Reuleaux triangle is not smooth, curves of constant width can always be approximated arbitrarily closely by smooth curves of the same constant width.

Cylinders with constant-width cross-section can be used as rollers to support a level surface. Another application of curves of constant width is for coinage shapes, where regular Reuleaux polygons are a common choice. The possibility that curves other than circles can have constant width makes it more complicated to check the roundness of an object.

Curves of constant width have been generalized in several ways to higher dimensions and to non-Euclidean geometry.

Definitions
Width, and constant width, are defined in terms of the supporting lines of curves; these are lines that touch a curve without crossing it.
Every compact curve in the plane has two supporting lines in any given direction, with the curve sandwiched between them. The Euclidean distance between these two lines is the width of the curve in that direction, and a curve has constant width if this distance is the same for all directions of lines. The width of a bounded convex set can be defined in the same way as for curves, by the distance between pairs of parallel lines that touch the set without crossing it, and a convex set is a body of constant width when this distance is nonzero and does not depend on the direction of the lines. Every body of constant width has a curve of constant width as its boundary, and every curve of constant width has a body of constant width as its convex hull.

Another equivalent way to define the width of a compact curve or of a convex set is by looking at its orthogonal projection onto a line. In both cases, the projection is a line segment, whose length equals the distance between support lines that are perpendicular to the line. So, a curve or a convex set has constant width when all of its orthogonal projections have the same length.

Examples

Circles have constant width, equal to their diameter. On the other hand, squares do not: supporting lines parallel to two opposite sides of the square are closer together than supporting lines parallel to a diagonal. More generally, no polygon can have constant width. However, there are other shapes of constant width.  A standard example is the Reuleaux triangle, the intersection of three circles, each centered where the other two circles cross. Its boundary curve consists of three arcs of these circles, meeting at 120° angles, so it is not smooth, and in fact these angles are the sharpest possible for any curve of constant width.

Other curves of constant width can be smooth but non-circular, not even having any circular arcs in their boundary.
For instance, the zero set of the polynomial below forms a non-circular smooth algebraic curve of constant width:

Its degree, eight, is the minimum possible degree for a polynomial that defines a non-circular curve of constant width.

Constructions

Every regular polygon with an odd number of sides gives rise to a curve of constant width, a Reuleaux polygon, formed from circular arcs centered at its vertices that pass through the two vertices farthest from the center. For instance, this construction generates a Reuleaux triangle from an equilateral triangle. Some irregular polygons also generate Reuleaux polygons. In a closely related construction, called by Martin Gardner the "crossed-lines method", an arrangement of lines in the plane (no two parallel but otherwise arbitrary) is sorted into cyclic order by the slopes of the lines. The lines are then connected by a curve formed from a sequence of circular arcs; each arc connects two consecutive lines in the sorted order, and is centered at their crossing. The radius of the first arc must be chosen large enough to cause all successive arcs to end on the correct side of the next crossing point; however, all sufficiently-large radii work. For two lines, this forms a circle; for three lines on the sides of an equilateral triangle, with the minimum possible radius, it forms a Reuleaux triangle, and for the lines of a regular star polygon it can form a Reuleaux polygon.

Leonhard Euler constructed curves of constant width from involutes of curves with an odd number of cusp singularities, having only one tangent line in each direction (that is, projective hedgehogs). An intuitive way to describe the involute construction is to roll a line segment around such a curve, keeping it tangent to the curve without sliding along it, until it returns to its starting point of tangency. The line segment must be long enough to reach the cusp points of the curve, so that it can roll past each cusp to the next part of the curve, and its starting position should be carefully chosen so that at the end of the rolling process it is in the same position it started from. When that happens, the curve traced out by the endpoints of the line segment is an involute that encloses the given curve without crossing it, with constant width equal to the length of the line segment. If the starting curve is smooth (except at the cusps), the resulting curve of constant width will also be smooth. An example of a starting curve with the correct properties for this construction is the deltoid curve, and the involutes of the deltoid that enclose it form smooth curves of constant width, not containing any circular arcs.

Another construction chooses half of the curve of constant width, meeting certain requirements, and forms from it a body of constant width having the given curve as part of its boundary. The construction begins with a convex curved arc, whose endpoints are the intended width  apart. The two endpoints must touch parallel supporting lines at distance  from each other. Additionally, each supporting line that touches another point of the arc must be tangent at that point to a circle of radius  containing the entire arc; this requirement prevents the curvature of the arc from being less than that of the circle. The completed body of constant width is then the intersection of the interiors of an infinite family of circles, of two types: the ones tangent to the supporting lines, and more circles of the same radius centered at each point of the given arc. This construction is universal: all curves of constant width may be constructed in this way. Victor Puiseux, a 19th-century French mathematician, found curves of constant width containing elliptical arcs that can be constructed in this way from a semi-ellipse. To meet the curvature condition, the semi-ellipse should be bounded by the semi-major axis of its ellipse, and the ellipse should have eccentricity at most . Equivalently, the semi-major axis should be at most twice the semi-minor axis.

Given any two bodies of constant width, their Minkowski sum forms another body of constant width. A generalization of Minkowski sums to the sums of support functions of hedgehogs produces a curve of constant width from the sum of a projective hedgehog and a circle, whenever the result is a convex curve. All curves of constant width can be decomposed into a sum of hedgehogs in this way.

Properties

A curve of constant width can rotate between two parallel lines separated by its width, while at all times touching those lines, which act as supporting lines for the rotated curve. In the same way, a curve of constant width can rotate within a rhombus or square, whose pairs of opposite sides are separated by the width and lie on parallel support lines. Not every curve of constant width can rotate within a regular hexagon in the same way, because its supporting lines may form different irregular hexagons for different rotations rather than always forming a regular one. However, every curve of constant width can be enclosed by at least one regular hexagon with opposite sides on parallel supporting lines.

A curve has constant width if and only if, for every pair of parallel supporting lines, it touches those two lines at points whose distance equals the separation between the lines. In particular, this implies that it can only touch each supporting line at a single point. Equivalently, every line that crosses the curve perpendicularly crosses it at exactly two points of distance equal to the width. Therefore, a curve of constant width must be convex, since every non-convex simple closed curve has a supporting line that touches it at two or more points. Curves of constant width are examples of self-parallel or auto-parallel curves, curves traced by both endpoints of a line segment that moves in such a way that both endpoints move perpendicularly to the line segment. However, there exist other self-parallel curves, such as the infinite spiral formed by the involute of a circle, that do not have constant width.

Barbier's theorem asserts that the perimeter of any curve of constant width is equal to the width multiplied by . As a special case, this formula agrees with the standard formula  for the perimeter of a circle given its diameter. By the isoperimetric inequality and Barbier's theorem, the circle has the maximum area of any curve of given constant width.  The Blaschke–Lebesgue theorem says that the Reuleaux triangle has the least area of any convex curve of given constant width. Every proper superset of a body of constant width has strictly greater diameter, and every Euclidean set with this property is a body of constant width. In particular, it is not possible for one body of constant width to be a subset of a different body with the same constant width. Every curve of constant width can be approximated arbitrarily closely by a piecewise circular curve or by an analytic curve of the same constant width.

A vertex of a smooth curve is a point where its curvature is a local maximum or minimum; for a circular arc, all points are vertices, but non-circular curves may have a finite discrete set of vertices. For a curve that is not smooth, the points where it is not smooth can also be considered as vertices, of infinite curvature. For a curve of constant width, each vertex of locally minimum curvature is paired with a vertex of locally maximum curvature, opposite it on a diameter of the curve, and there must be at least six vertices. This stands in contrast to the four-vertex theorem, according to which every simple closed smooth curve in the plane has at least four vertices. Some curves, such as ellipses, have exactly four vertices, but this is not possible for a curve of constant width. Because local minima of curvature are opposite local maxima of curvature, the only curves of constant width with central symmetry are the circles, for which the curvature is the same at all points. For every curve of constant width, the minimum enclosing circle of the curve and the largest circle that it contains are concentric, and the average of their diameters is the width of the curve. These two circles together touch the curve in at least three pairs of opposite points, but these points are not necessarily vertices.

A convex body has constant width if and only if the Minkowski sum of the body and its 180° rotation is a circular disk; if so, the width of the body is the radius of the disk.

Applications

Because of the ability of curves of constant width to roll between parallel lines, any cylinder with a curve of constant width as its cross-section can act as a "roller", supporting a level plane and keeping it flat as it rolls along any level surface. However, the center of the roller moves up and down as it rolls, so this construction would not work for wheels in this shape attached to fixed axles.

Some coinage shapes are non-circular bodies of constant width. For instance the British 20p and 50p coins are Reuleaux heptagons, and the Canadian loonie is a Reuleaux 11-gon. These shapes allow automated coin machines to recognize these coins from their widths, regardless of the orientation of the coin in the machine. On the other hand, testing the width is inadequate to determine the roundness of an object, because such tests cannot distinguish circles from other curves of constant width. Overlooking this fact may have played a role in the Space Shuttle Challenger disaster, as the roundness of sections of the rocket in that launch was tested only by measuring widths, and off-round shapes may cause unusually high stresses that could have been one of the factors causing the disaster.

Generalizations
The curves of constant width can be generalized to certain non-convex curves, the curves that have two tangent lines in each direction, with the same separation between these two lines regardless of their direction. As a limiting case, the projective hedgehogs (curves with one tangent line in each direction) have also been called "curves of zero width".

One way to generalize these concepts to three dimensions is through the surfaces of constant width. The three-dimensional analog of a Reuleaux triangle, the Reuleaux tetrahedron, does not have constant width, but minor changes to it produce the Meissner bodies, which do. The curves of constant width may also be generalized to the bodies of constant brightness, three-dimensional shapes whose two-dimensional projections all have equal area; these shapes obey a generalization of Barbier's theorem. A different class of three-dimensional generalizations, the space curves of constant width, are defined by the properties that each plane that crosses the curve perpendicularly intersects it at exactly one other point, where it is also perpendicular, and that all pairs of points intersected by perpendicular planes are the same distance apart.

Curves and bodies of constant width have also been studied in non-Euclidean geometry and for non-Euclidean normed vector spaces.

See also
Mean width, the width of a curve averaged over all possible directions
Zindler curve, a curve in which all perimeter-bisecting chords have the same length

References

External links

 Interactive Applet by Michael Borcherds showing an irregular shape of constant width (that you can change) made using GeoGebra.

Shapes of constant width at cut-the-knot

Curves
Constant width

Curve of constant width


Super Bowl XLIX je bio završna utakmica 95. po redu sezone nacionalne lige američkog nogometa. U njoj su se sastali pobjednici NFC konferencije Seattle Seahawksi i pobjednici AFC konferencije New England Patriotsi. Pobijedili su Patriotsi rezultatom 28:24, te tako osvojili svoj četvrti naslov prvaka.

Utakmica je odigrana na University of Phoenix Stadiumu u Glendaleu u Arizoni, kojem je to bilo drugo domaćinstvo Super Bowla (prvo Super Bowl XLII 2008. godine).

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Najviše jardi dodavanja

Najviše jardi probijanja

Najviše uhvaćenih jardi dodavanja

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

2014

Super Bowl XLIX


Ivan Tolić (13. ožujka 1996.), hrvatski reprezentativni kajakaš i kanuist. Član je Kanu kluba Končar iz Zagreba.

2018. godine je na Europskom prvenstva u kajak-kanu za juniore i mlađe seniore u spustu na divljim vodama koje se održava u Skopju, u konkurenciji športaša do 23 godine u disciplini 3 X C - 2 skupa s Lukom Obadićem i Jadranom Zonjićem osvojio srebrnu medalju. U istoj dobnoj konkurenciji je u disciplini sprintu C- 2 skupa s Lukom Obadićem osvojio je broncu.

25. – 28. srpnja 2019. godine na Svjetskom juniorskom prvenstvu i prvenstvu mlađih seniora (do 23) u kajak-kanu spustu na divljim vodama koje se održalo na Vrbasu kod Banje Luke, U disciplini kanua dvosjeda ( C-2) sprint u posadi s Lukom Obadićem osvojio je srebrnu srebrnu medalju. U disciplini 3xC1 sprint kao dio posade Luka Obadić-Ivan Tolić-Jadran Zonjić bio je četvrti.

2019. godine je skupa s Lukom Obadićem i Igorom Gojićem osvojio je brončanu medalju u disciplini 3xC-1 (kanu jednosjed) sprint na Svjetskom prvenstvu u kajaku i kanuu na divljim vodama u španjolskom Seu d'Urgellu.

Izvori

Hrvatski kajakaši i kanuisti

Ivan Tolić


Herohalli era una ciudad de la India ubicada en el distrito de Bangalore rural, estado de Karnataka. Para el censo de 2011 fue suprimida.

Geografía
Estaba ubicada a una altitud de 707 , a 46 km de la capital estatal, Bangalore, en la zona horaria UTC +5:30.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Karnataka

Herohalli


Kaspars Gorkšs (født 6. november 1981) er en fodboldspiller fra Letland der spiller for den lettiske klub Riga.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Letland
Personer fra Riga

Kaspars Gorkšs


أقيمت بطولة أمم أوروبا لكرة القدم للسيدات 1991 في الدنمارك وقد حقق لقبها منتخب ألمانيا للمرة الثانية في تاريخه.

التصفيات التمهدية

نصف النهائي

تحديد المركز الثالث

النهائي

البطل

روابط إضافية
 Results at UEFA.com

مراجع

كرة القدم للسيدات في 1991
أحداث يوليو 1991 الرياضية في أوروبا
بطولة أمم أوروبا للسيدات
تصفيات كأس العالم للسيدات 1991
كرة القدم الأوروبية في 1991–92
كرة القدم الإيطالية في 1991-92
كرة القدم الدنماركية في 1991–92
كرة قدم ألمانية نسائية في 1991-92
كرة قدم نرويجية نسائية في 1991
منافسات كرة قدم دولية استضافتها الدنمارك
بطولات بطولة أمم أوروبا للسيدات
منافسات كرة قدم نسائية دولية استضافتها الدنمارك
بطولة أمم أوروبا لكرة القدم للسيدات 1991
رياضة دنماركية نسائية في 1991

بطولة أمم أوروبا للسيدات 1991


Otrubnye  es un jútor del raión de Krasnoarméiskaya, en el sur de Rusia. Está situado en el delta del Kubán, a orillas de su distributario Anguélinski, 19 km al oeste de Poltávskaya y 67 al noroeste de Krasnodar, la capital del krai.Tenía 248 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Staronizhestebliyevskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Отрубные.

Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Krasnoarméiskaya del krai de Krasnodar

Otrubnye


Tang-kampagnen mod Karakhoja, kendt som Gaochang i kinesiske kilder, var en militærkampagne i 640 e.Kr., som blev gennemført af kejser Taizong fra Tang-dynastiet mod Tarim-bækkenriget Karakhoja, der var baseret i byen Turfan i Xinjiang. De vestlige tyrkere støttede deres allierede Karakhoja med soldater, men hæren trak sig tilbage, da Tang-styrkerne ankom. Karakhoja overgav sig og kongeriget blev indarbejdet som et præfektur i Tang.

Baggrund

Sporadisk kontrolleret af tidligere kinesiske dynastier var Karakhoja hjemsted for en stor kinesisk befolkning. Kongeriget blev stærkt påvirket af den kinesiske kultur og var den nærmeste af Tarim-bækkenet oase-staterne til Tang Kina. Karakhoja var siden 498 blevet regeret af den kongelige familie, der styrede staten som den mest kinesisk imfluerede af Tarim-bækkenets riger. Under regeringsperioden var Kinesisk (sproggruppe)kinesisk det officielle skriftlige sprog for Karakhoja, eleverne blev undervist med de kinesiske klassikere, og regeringsbyens bureaukrati var baseret på det kejserlige Kinas politiske opbygning.

Kampagnen

Tu-lu Qaghan, der var kommet til magten i 638, tilbød Karakhoja militærbeskyttelse af det vestlige turkiske khaganat. Med støtte fra de vestlige tyrkere stoppede Karakhoja Silkevejen, handelsruten, der forbandt Tang-dynastiet i Kina med Centralasien. Som reaktion sendte kejser Taizong en militærkampagne ledet af general Hou Junji. Hæren nåede Karakhoja i 640 og besejrede oase-staten. De vestlige tyrkiske styrker sendt til forsvar for Karakhoja flygtede, da tang soldaterne nærmede sig. Sønnen til Qu Wentai, kongen af Karakhoja, overgav sig og det tidligere kongerige blev vedhæftet.

Følger

Efter anneksationen af Karakhoja blev oase staten placeret under direkte Tang administration og struktureret som præfektur. Karakhoja blev overvåget som en del af Anxi-protektoratet, eller general-protektoratet for det pacificerede Vest, der blev oprettet for at styre Xinjiangs vestlige regioner. Kort efter erobringen blev der foretaget en folketælling for at gennemføre jord-ligefordelingssystemet, der var obligatorisk for kinesiske præfekturer. I 640, året for Karakhojas anneksation, blev der rapporteret, at der var 8.000 husstande og 37.700 indbyggere, der bor i Turfan.

Karakhojas efterår rejste mistanke om det nærliggende kongerige Karasahr. Truet af kinesiske tropper, der er stationeret i regionen, sidder Karasahr sammen med de vestlige tyrkere. Tang svarede ved at invadere og annektere Karasahr i 644.

Noter

Litteratur

Kinas historie

Tang-kampagnen mod Karakhoja


Izvor Česma (Vrilo) i njena okolica u gradiću Vrlici, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Česma (Vrilo) je izvor potoka u šumi u jugozapadnom dijelu grada Vrlike. Česma i dvije mlinice uz izvor ucrtane su u katastarskom planu 1840. god. Godine 1875., uoči pohoda cara Franje Josipa vrličkom kraju, oko izvora je izgrađen kameni zid koji uokviruje plato kružnog tlocrta. Glavni ulaz na plato je sa šetnice istočno, nasuprot samog izvora do kojega se silazi s tri strane kamenim stubama. Voda teče iz šest kamenih izljeva na zidu poviše kojeg je šest profiliranih pilastara povezanih ogradom od kovanog željeza. Neposredno uz izvor nizom stuba vodi u šumoviti pejzažni park koji okružuje cijeli kompleks i u kojem su djelomično uređene staze. Uz šetnicu na prilazu česmi je drvored lipa.

Zaštita
Pod oznakom Z-4120 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro - kulturnopovijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "urbana cjelina".

Izvori

Zaštićene urbane cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Vrlika
Izvori u Hrvatskoj

Izvor Vrilo s okolicom u Vrlici


Kršćanstvo u 1978. godini.

Hrvatska i u Hrvata

Nagrade

Osnivanja i gradnje
Osnivanja kršćanskih ustanova (Wikipedija:Kriteriji, WP:NIJE): kongregacija, redova, škola, fakulteta, časopisa, zbornika, simpozija, karitativnih ustanova, gradnje kršćanskih građevina - crkve, kapele, groblja, učilišta, medija, domovi za djecu, starije, osobe lošeg imovnog stanja, pučke kuhinje, karitativne zgrade,

Ukidanja
Ukidanja kršćanskih ustanova (Wikipedija:Kriteriji, WP:NIJE).

Rođenja
Rođenja poznatih osoba u svezi s kršćanstvom. Ovdje idu svećenici, laici, ali i umjetnici koji su stvarali za kršćanstvo.

Smrti
Smrti poznatih poznatih osoba u svezi s kršćanstvom.

Ostalo

Svijet

Nagrade

Osnivanja i gradnje
Osnivanja kršćanskih ustanova (Wikipedija:Kriteriji, WP:NIJE): kongregacija, redova, škola, fakulteta, časopisa, zbornika, simpozija, karitativnih ustanova, gradnje kršćanskih građevina - crkve, kapele, groblja, učilišta, medija, domovi za djecu, starije, osobe lošeg imovnog stanja, pučke kuhinje, karitativne zgrade,

Ukidanja
Ukidanja kršćanskih ustanova (Wikipedija:Kriteriji, WP:NIJE).

Rođenja
Rođenja poznatih osoba u svezi s kršćanstvom. Ovdje idu svećenici, laici, ali i umjetnici koji su stvarali za kršćanstvo.

Smrti
Smrti poznatih poznatih osoba u svezi s kršćanstvom.

Ostalo
 16. listopada - sveti Ivan Pavao II. izabran za papu

Izvori

1978.
Godine 20. stoljeća

Kršćanstvo u 1978.