Les pertes de la Pologne pendant la Seconde Guerre mondiale, toutes causes confondues, sont estimées à environ 6 millions de morts civils et militaires : soit environ un cinquième de la population d'avant-guerre. La plupart sont des victimes civiles des crimes de guerre et des crimes contre l'humanité pendant l'occupation de l'Allemagne nazie et de l'Union soviétique. Les statistiques sur les victimes polonaises de la Seconde Guerre mondiale sont divergentes et contradictoires. Cet article fournit un résumé de ces estimations des pertes humaines de la Pologne dans la guerre et de leurs causes.

Le rapport officiel du gouvernement polonais sur les dommages de guerre préparé en 1947 a évalué le nombre de morts de guerre en Pologne à  ; 3,0 millions de Polonais ethniques et 3,0 millions de Juifs sans compter les pertes de citoyens polonais des groupes ethniques ukrainien et biélorusse. Ce chiffre a été contesté lorsque le système communiste s'est effondré par l'historien polonais Czesław Łuczak qui a évalué les pertes totales à 6,0 millions ; 3,0 millions de Juifs, 2,0 millions de Polonais de souche et 1,0 million de citoyens polonais des autres groupes ethniques non inclus dans le rapport de 1947 sur les dommages de guerre. En 2009, l'Institut de la mémoire nationale, affilié au gouvernement polonais, publie l'étude « Polska 1939-1945. Straty osobowe i ofiary represji pod dwiema okupacjami » estimant le nombre de morts en Pologne entre 5,6 et 5,8 millions de Polonais et de Juifs, dont  pendant l'occupation soviétique. Les pertes de la Pologne par zone géographique comprennent environ 3,5 millions à l'intérieur des frontières de la Pologne actuelle et environ deux millions dans les zones polonaises annexées par l'Union soviétique. Les sources russes contemporaines incluent les pertes de la Pologne dans les régions polonaises annexées par l'Union soviétique avec les morts de guerre soviétiques. En Pologne, cela est considéré comme gonflant les pertes soviétiques aux dépens de la Pologne. Les spécialistes actuels de la Pologne indépendante pensent que 1,8 à 1,9 million de civils polonais (non juifs) et 3 millions de juifs polonais ont été victimes de la politique d'occupation allemande et de la guerre, entraînant une perte totale de population de 23 à 28 % par rapport à la population polonaise d'avant-guerre en 1939.

Causes
La plupart des citoyens polonais ayant péri pendant la guerre sont des victimes civiles des crimes de guerre et des crimes contre l'humanité pendant l'occupation par l'Allemagne nazie et l'Union soviétique. L'Institut polonais de la mémoire nationale (IPN) estime le total des décès sous l'occupation allemande entre  à  personnes, soit  Polonais et 2,7 à 2,9 millions de Juifs polonais. Selon les recherches de l'IPN,  personnes furent victimes de la répression soviétique.

Pertes humaines de l'Holocauste

Environ trois millions de Juifs polonais ont été victimes de la Shoah. En 2009, l'Institut polonais de la mémoire nationale (IPN) évalue le nombre total de morts juives entre 2,7 et 2,9 millions. Des chercheurs polonais estiment que  Juifs polonais ont été assassinés dans les camps de la mort nazis, le reste a péri dans les ghettos juifs de la Pologne occupée par les Allemands, à bord des trains de l'Holocauste et dans des actions de fusillade de masse. Le nombre total de morts dans le camp d'extermination nazi est estimé à 2 830 000 ; dont  Juifs polonais :  tués à Belzec ;  à Sobibor ;  à Treblinka ;  à Chełmno ;  à Auschwitz ; et  à Majdanek.  Juifs supplémentaires d'autres pays ont été transportés à Auschwitz et assassinés. Plus d'un million de Juifs déportés des pays occidentaux vers des camps et des ghettos établis en Pologne occupée ont péri dans l'Holocauste.

Pertes humaines de la population ethnique polonaise
Selon les chiffres publiés par le gouvernement polonais en exil en 1941, la population ethnique polonaise s'élève à  personnes au début de la guerre en septembre 1939. L'IPN évalue le nombre de morts de Polonais de souche sous l'occupation allemande à  et  en raison de la répression soviétique.

Les principales causes de ces pertes sont les suivantes.

Actes de guerre
 Campagne militaire de 1939 — environ  civils polonais ont été tués lors de la campagne militaire de 1939, dont un bon nombre lors des opérations de bombardement de la Luftwaffe. Des raids aériens massifs ont été menés sur ces villes et sur d'autres villes dépourvues d'infrastructure militaire. Les civils ont été mitraillés par les airs avec des tirs de mitrailleuses dans ce qui est devenu une campagne de bombardements terroristes. Des colonnes de réfugiés en fuite sont systématiquement attaquées par les avions de chasse et les bombardiers en piqué allemands. Le siège de Varsovie causa un énorme nombre de victimes civiles. Dès les premières heures de la Seconde Guerre mondiale, Varsovie, la capitale de la Pologne, fut la cible d'une campagne de bombardements aériens sans restriction par la Luftwaffe allemande. Outre les installations militaires telles que les casernes d'infanterie et l'aéroport et l'usine d'aviation d'Okęcie, les pilotes allemands ont également ciblé des installations civiles telles que des installations hydrauliques, des hôpitaux, des marchés et des écoles.
 Insurrection de Varsovie — entre  et  civils polonais sont morts lors de l'Insurrection de Varsovie de 1944, principalement à cause de meurtres de masse tels que le massacre de Wola.

Assassinats dans des prisons ou des camps, exécutions de masse
Pendant l'occupation, de nombreux Polonais ethniques non juifs ont été tués lors d'exécutions massives, dont environ  Polonais au complexe pénitentiaire de Pawiak géré par la Gestapo. Les chercheurs polonais de l'Institut de la mémoire nationale ont estimé à environ  victimes ethniques polonaises pendant l'occupation allemande dont  dans les prisons,  tués dans les exécutions et  morts parmi les déportés vers les camps de concentration, dont  à  à Auschwitz. Pendant l'occupation, les communautés ont été tenues collectivement responsables des attaques polonaises contre les troupes allemandes et des exécutions de masse ont été menées en représailles. De nombreuses exécutions de masse ont eu lieu à l'extérieur des prisons et des camps, comme les meurtres de masse de Piaśnica, des patients psychiatriques exécutés dans l'Aktion T4 ou encore des agriculteurs assassinés lors des pacifications de villages.

Travail forcé en Allemagne
Les Polonais ethniques non juifs dans les grandes villes ont été ciblés par la politique łapanka que les occupants allemands ont utilisée pour rassembler sans discrimination des civils dans la rue pour les envoyer comme travailleurs forcés en Allemagne. À Varsovie, entre 1942 et 1944, il y eut environ 400 victimes quotidiennes des opérations łapanka. Les Polonais des zones rurales et des petites villes ont également été enrôlés pour le travail forcé par les occupants allemands. Selon les recherches de l'Institut de la mémoire nationale entre 1939 et 1945, les citoyens polonais ont été emmenés en Allemagne comme travailleurs forcés dans des conditions inhumaines, entraînant de nombreux décès. D'après, Czesław Łuczak évalue le nombre de Polonais déportés en Allemagne à  . Ils ont été contraints de porter des étiquettes violettes d'identification avec des « P » cousus sur leurs vêtements, soumis à un couvre-feu et interdits de transport en commun. Alors que le traitement des ouvriers d'usine ou des ouvriers agricoles variait souvent en fonction de l'employeur individuel, la plupart des ouvriers polonais étaient obligés de travailler plus d'heures pour des salaires inférieurs à ceux des Européens de l'Ouest. Dans de nombreuses villes, ils furent contraints de vivre dans des casernes isolées derrière des barbelés. Les relations sociales avec les Allemands en dehors du travail étaient interdites et les relations sexuelles (« souillure raciale ») étaient considérées comme un crime capital passible de la peine de mort.

Malnutrition et maladie
Avant la guerre, la région qui est devenue le Gouvernement général n'était pas autosuffisante en matière de production agricole et était un importateur net de nourriture en provenance d'autres régions de Pologne. Malgré ce déficit alimentaire, les occupants allemands ont confisqué 27 % de la production agricole du gouvernement général, réduisant ainsi la nourriture disponible pour la population civile. Cette politique nazie a provoqué une crise humanitaire dans les zones urbaines de Pologne. En 1940, entre 20 et 25 % de la population au sein du gouvernement général dépendait de l'aide extérieure. Richard C. Lukas souligne « Certainement, les Polonais seraient morts de faim s'ils avaient dû dépendre de la nourriture qui leur était rationnée. » Pour compléter les maigres rations allouées par les Allemands, les Polonais dépendaient du marché noir pour survivre. Pendant la guerre, 80 % des besoins de la population étaient couverts par le marché noir. Pendant la guerre, il y eut une augmentation des maladies infectieuses causées par la malnutrition générale de la population polonaise. En 1940, le taux de tuberculose parmi les Polonais, sans compter les Juifs, était de 420 pour 100 000, contre 136 pour 100 000 avant la guerre. Pendant l'occupation, le taux de mortalité naturelle dans le Gouvernement général augmenta à 1,7% par an par rapport au niveau d'avant-guerre de 1,4%.

Enlèvement d'enfants par l'Allemagne nazie
Une partie du Generalplan Ost impliquait l'enlèvement des enfants de Pologne pour rejoindre l'Allemagne nazie dans le but de les germaniser ou de les endoctriner pour qu'ils deviennent culturellement allemands. Le but du projet était d'acquérir et de « germaniser » des enfants aux traits prétendument aryens considérés par les autorités nazies comme les descendants des colons allemands en Pologne. L'Institut de la mémoire nationale cita une source publiée en République populaire de Pologne en 1960 estimant le nombre d'enfants kidnappés en Pologne à , dont seulement  furent finalement renvoyés en Pologne, les autres étant restés dans l'Allemagne d'après-guerre.

Répressions soviétiques

Au lendemain de l'invasion allemande et soviétique de la Pologne en septembre 1939, le territoire polonais fut divisé entre l'Allemagne nazie et l'Union soviétique. Les territoires soviétiques occupés de Pologne, comptant une population totale de 13,0 millions d'habitants, ont été soumis à un règne de terreur. Selon une étude publiée en 2009 par l'Institut de la mémoire nationale, environ 1,0 million de citoyens polonais de tous les groupes ethniques furent arrêtés, enrôlés ou déportés par les occupants soviétiques de 1939 à 1941 ; dont environ  militaires polonais détenus comme prisonniers de guerre ;  citoyens polonais arrêtés et emprisonnés par les Soviétiques, y compris des fonctionnaires municipaux, du personnel militaire et d'autres « ennemis du peuple » comme le clergé et les éducateurs polonais ;  Polonais considérés comme des « ennemis du peuple » ont été déportés dans des régions reculées de l'URSS ;  citoyens polonais ont été enrôlés dans les forces armées soviétiques et  enrôlés comme travailleurs forcés à l'intérieur de l'Union soviétique. Lorsque les forces soviétiques sont revenues en Pologne en 1944-1945, il y eut une nouvelle vague de répression contre les citoyens polonais de tous les groupes ethniques, dont  déportés,  enrôlés pour le travail forcé et  arrêtés.

L'Institut de la mémoire nationale estime le nombre confirmé de morts dues à l'occupation soviétique à  personnes, dont  officiers militaires polonais et responsables gouvernementaux assassinés lors du massacre de Katyn. Czesław Łuczak estime la perte totale de population à  Polonais de souche dans les régions occupées par les Soviétiques.

Andrzej Paczkowski estime le nombre de décès polonais dus à la répression soviétique entre  à  des 1,0 million de personnes déportées, ajoutés aux  personnes exécutées par les Soviétiques.

Selon Zbigniew S. Siemaszko, le total des personnes expulsées s'élèvent à , dont  étant des résidents et des réfugiés (hors prisonniers de guerre).

Selon Franciszek Proch, le total des déportés était de  dont  ont péri.

Massacres de Polonais en Volhynie et en Galice orientale
On estime que  à  Polonais de souche ont été tués dans une opération de nettoyage ethnique menée par l'armée insurrectionnelle ukrainienne à partir de mars 1943 et jusqu'à la fin de 1944 en Volhynie occupée par les nazis et en Galice orientale. L'Institut de la mémoire nationale soutient que  Ukrainiens ethniques ont également été tués au cours de ce conflit interethnique .

Pertes d'autres minorités ethniques
Le chiffre de 5,6 à 5,8 millions de morts de guerre estimé par l'IPN ne concerne que la population juive et ethnique polonaise. Aucun chiffre n'est fourni sur le nombre de morts parmi les citoyens polonais des autres minorités ethniques.

Ukrainiens, Biélorusses et Lituaniens
Selon les chiffres publiés par le gouvernement polonais en exil en 1941, environ 7,0 millions de citoyens polonais issus de minorités ethniques, pour la plupart des Ukrainiens, des Biélorusses, ou des Lituaniens peuplaient les régions orientales de la Pologne annexées par l'URSS au début de la guerre en septembre 1939. L'IPN a omis d'estimer le nombre de morts parmi les citoyens polonais de ces minorités ethniques. Celui-ci maintient que les chiffres précis de ces pertes ne sont pas disponibles en raison des changements de frontières et des transferts de population ; selon leurs chiffres,  citoyens polonais des minorités ethniques ont été déportés à l'intérieur de l'Union soviétique puis enrôlés dans les forces armées soviétiques. Pendant l'occupation allemande, des citoyens polonais issus de minorités ethniques ont été déportés en Allemagne pour y être soumis au travail forcé.

Allemands ethniques
Dans la Pologne d'avant-guerre, environ  personnes ont été identifiées comme étant des Allemands de souche. Selon l'IPN, 5 437 Allemands de souche ont été tués lors de la campagne militaire de 1939. L'IPN estime également le nombre de citoyens polonais enrôlés dans les forces armées allemandes à , dont  ont été tués au combat. Des dizaines de milliers d'Allemands ethniques ont été tués lors de l'évacuation nazie de Pologne en 1944 et 1945, et à la suite de la répression du NKVD et de l'Armée rouge ou sont morts dans les camps d'internement d'après-guerre. Pendant la guerre, les occupants nazis ont institué la Deutsche Volksliste dans les régions polonaises annexées par l'Allemagne nazie pour enregistrer les Allemands de souche en Pologne. De nombreux citoyens polonais ont été contraints de signer la Volksliste afin d'éviter les représailles nazies. Environ 1 million de personnes faisaient partie des groupes Volksliste 1 et 2 comprenant des citoyens polonais d'origine allemande ; les groupes Volksliste 3 et 4 comprenaient 1,7 citoyen polonais soumis à une future germanisation. De plus,  Allemands de souche vivaient dans le Gouvernement général. Pendant la guerre,  Allemands de souche d'autres nations ont été installés en Pologne par le Troisième Reich. En 1950,  Allemands de souche de la Pologne d'avant-guerre avaient fui ou avaient été expulsés et environ  restaient en Pologne ; environ  citoyens polonais qui faisaient partie des groupes Volksliste 1 et 2 pendant la guerre ont été réhabilités en tant que citoyens polonais.

Résumé des estimations

Pertes militaires

La Pologne a perdu un total d'environ  soldats réguliers tués et portés disparus. Le mouvement de résistance polonais a perdu  combattants supplémentaires pendant la guerre.

Le Journal historique officiel de l'armée polonaise a publié des statistiques sur les pertes militaires polonaises. Le tableau suivant détaille ces pertes. La contribution polonaise à la Seconde Guerre mondiale comprenait les forces armées polonaises de l'Ouest et les  et  armée polonaise combattant sous commandement soviétique.

{| class="wikitable"
|-
! Description !! Morts !! Blessés !! Disparus !! Prisonniers de guerre !! Total
|-
| Campagne de Pologne de 1939||  à  ||  ||  ||  ||
|-
| Forces polonaises libres ||  ||  ||  || ||
|-
| Insurrection de Varsovie (forces de résistance) ||  || ||  ||  ||
|-
| Total ||  à || ||  ||  ||
|}

Sources :

→ Wojciech Materski et Tomasz Szarota. Pologne 1939-1945. Straty osobowe i ofiary represji pod dwiema okupacjami. Institut de la mémoire nationale (IPN), Warszawa 2009, . Page 20

→ T. Panecki, Wysiłek zbrojny Polski w II wojnie światowej, :pl:Wojskowy Przegląd Historyczny 1995, nr 1-2, s. 13,18.

 Le chiffre de  à  tués lors de la campagne de 1939 comprend  à  prisonniers de guerre soviétiques.
 Le mouvement de résistance Armia Krajowa qui comptait environ  combattants en 1944 a perdu  tués dans la lutte contre l'occupation allemande et  emprisonnés par l'Union soviétique à la fin de la guerre.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Bilan de la Seconde Guerre mondiale
 Crimes de guerre en Pologne occupée pendant la Seconde Guerre mondiale
 Shoah en Pologne
 Pertes humaines pendant la Seconde Guerre mondiale
 Guerre totale
 Histoire de la Pologne pendant la Seconde Guerre mondiale
 Pertes humaines de l'Union soviétique pendant la Seconde Guerre mondiale

Bibliographie
Wojciech Materski and Tomasz Szarota. Polska 1939–1945. Straty osobowe i ofiary represji pod dwiema okupacjami. Institute of National Remembrance (IPN), Warszawa 2009, . Digital copy: Internet Archive Wayback Machine)
Gniazdowski, Mateusz. Losses Inflicted on Poland by Germany during World War II. Assessments and Estimates—an Outline The Polish Quarterly of International Affairs, 2007, no. 1.This article is available from the Central and Eastern European Online Library at http://www.ceeol.com
Jan Tomasz Gross, Polish Society Under German Occupation Princeton University Press, (1979)
Krystyna Kersten, Szacunek strat osobowych w Polsce Wschodniej. Dzieje Najnowsze Rocznik XXI- 1994
Czesław Łuczak (1993), Polska i Polacy w drugiej wojnie światowej
Łuczak, Czesław (1994), Szanse i trudnosci bilansu demograficznego Polski w latach 1939–1945 [Possibilities and Difficulties of the Demographic Balance in Poland 1939-1945]. Dzieje Najnowsze Rocznik XXI- 1994
Richard C. Lukas, Forgotten Holocaust: Poles Under German Occupation, 1939-44 Hippocrene Books, 2001
Nurowski, Roman War Losses of Poland Warsaw 1960
T. Panecki, Wsiłek zbrojny Polski w II wojnie światowej :pl:Wojskowy Przegląd Historyczny, 1995, no. 1–2
Piesowicz, Kazimierz. Demographic effects of World War II. [Demograficzne skutki II wojny swiatowej.] Studia Demograficzne, No. 1/87, 1987. 103-36 pp. Warsaw, Poland
Poland. Bureau odszkodowan wojennych(BOW), Statement on war losses and damages of Poland in 1939–1945. Warsaw 1947
Franciszek Proch, Poland's Way of the Cross, New York 1987
Tadeusz Piotrowski  Poland World War II casualties
Tadeusz Piotrowski  Poland's Holocaust: Ethnic Strife, Collaboration with Occupying Forces and Genocide in the Second Republic, 1918-1947 McFarland & Company, 1997
U.S. Bureau of the Census The Population of Poland Ed. W. Parker Mauldin, Washington- 1954
United States Holocaust Memorial Museum.Poles Victims of the Nazi Era". Ushmm.org
Zieliński, Henryk. Population changes in Poland, 1939-1950 New York Mid-European Studies Center, National Committee for a Free Europe 1954
Wojciech Materski, Tomasz Szarota (2009), POLSKA 1939-1945 STRATY OSOBOWE I OFIARY REPRESJI POD DWIEMA OKUPACJAMI. Internet Archive. Retrieved March 13, 2013.
Victims of the Nazi Regime-Database of Polish citizens repressed under the German Occupation
:pl:Piotr Eberhardt, 'Political Migrations In Poland 1939-1948 Warsaw2006
:pl:Piotr Eberhardt, Ethnic Groups and Population Changes in Twentieth-Century Central-Eastern Europe: History, Data, Analysis Armonk, N.Y. : M.E. Sharpe, 2003.
Andrzej Gawryszewski LUDNOŚĆ POLSKI W XX WIEKU POLSKA AKADEMIA NAUK NSTYTUT GEOGRAFII I PRZESTRZENNEGO ZAGOSPODAROWANIA IM. STANISŁAWA LESZCZYCKIEGO
Bajer, Kazimierz Zakres udziału Polaków w walce o niepodległość na obszarze państwa polskiego w latach 1939-1945, "Zeszyty Historyczne Stowarzyszenia Żołnierzy Armii Krajowej", (Kraków) 1996

Liens externes
 Polish Victims article in The Holocaust Encyclopedia — United States Holocaust Memorial Museum

Histoire de la Pologne
Démographie historique
Conséquences de la Seconde Guerre mondiale
Civil polonais tué pendant la Seconde Guerre mondiale
Militaire polonais mort lors de la Seconde Guerre mondiale

Pertes humaines de la Pologne pendant la Seconde Guerre mondiale


Weronika Anna Rosati (; ) este o actriță poloneză, și membră a Academiei Europene de Film. A fost într-o relație cu  din 2007.

Filmografie
 Max & Me (2016) - Mrs. Karpinski (voice)
 Music, War and Love (2016) - Mrs. Huber
 The Detour (2016) -  Oksana (2 episoade, 2015)
 USS Indianapolis: Men of Courage (2016) - Louise
 Five O'Clock Comes Early (2015) - Nicole
 Strazacy (2015) -  Kamila Milek (7 episoade, 2015)
 Foreign Body (2014) - Mira Tkacz
 True Detective / Detectivii din California (2014) -  Agnes (2 episoade, 2015)
 Battle of the Year: The Dream Team / Bătălia anului (2013) - Jolene
 Last Vegas / Burlaci întârziați (2013) - Veronica
 Stand Up Guys / Trei tipi duri (2013) - Irena
 Bullet to the Head / Glonț în cap (2012) - Lola
 Manhunt / Vânătoarea (2012) - Pestka
 The Iceman (2012) - Livi
 Criminal Empire for Dummy's (2011) - Hispanic Girl
 In Darkness / În beznă (2011)
 Luck / Norocul (2011) - Naomi
 The Burma Conspiracy / Conspirația din Birmania (2011) - Anna
 Wojna zensko-meska / (2011) - Suka

Legături externe

Nașteri în 1984
Absolvenți ai Lee Strasberg Theatre Institute
Polonezi în viață
Oameni din Varșovia
Nașteri pe 9 ianuarie
Actrițe de film poloneze
Polonezi din secolul al XXI-lea

Weronika Rosati


Linux Magazine is an international magazine for Linux software enthusiasts and professionals. It is published by the former Linux New Media division of the German media company Medialinx AG.

The magazine was first published in German in 1994, and later in English, Polish, Brazilian Portuguese, and Spanish. The German edition is called Linux-Magazin (); the American/Canadian edition was Linux Pro Magazine () until January of 2023 when the name changed to Linux Magazine. The founding company was Articon GmbH.

The magazine is published on the first Thursday of each month. Every issue includes a DVD-ROM, usually featuring a recent version of a Linux distribution.

Linux-Magazin
Linux-Magazin is among the oldest magazines about Linux in the world. The first German language issue appeared in October 1994, seven months after Linux Journals first issue, as the information paper for DELUG, the German Linux user group. The slogan of the magazine is "Die Zeitschrift für Linux-Professionals" (German for "The magazine for Linux professionals").

InfoStrada's American-based magazine
When  launched their North American version of Linux-Magazin, to avoid a naming conflict with another magazine called Linux Magazine published in the United States by InfoStrada, Linux New Media's American and Canadian magazine took the name Linux Pro Magazine.Linux Magazine''' () was a magazine about Linux written in English and published in the United States by Mountain View, California-based InfoStrada. Their magazine covered system administration, Linux distros, free software, Linux development and other topics.

In June 2008, Linux New Media USA, LLC purchased assets from InfoStrada related to their magazine. Consequently, InfoStrada's Linux Magazine was no longer offering print subscriptions. The website for InfoStrada's Linux Magazine was acquired by QuinStreet's Internet.com network, so no name-change was applied to Linux New Media's North American magazine. The latest article on QuinStreet's site is dated 30 June 2011.

In October 2016, Linux Voice merged as a special section into Linux Magazine.

 See also
 Linux Format Linux Journal Linux Voice''

References

External links

 Linux Magazine
 Linux-Magazin
 Linux Magazine Brazil
 Linux Magazine Poland
 Linux Magazine Spain

1994 establishments in Germany
Computer magazines published in Germany
German-language magazines
Linux magazines
Magazines established in 1994
Magazines published in Munich
Monthly magazines published in Germany

Linux Magazine


Kuzyakaköseler, Karabük ilinin Safranbolu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 13 km, Safranbolu ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Safranbolu belde ve köyleri

Kuzyakaköseler


La bibliothèque de Paloheinä () est une bibliothèque de la section Paloheinä du quartier de Tuomarinkylä à Helsinki en Finlande.

Présentation
La bibliothèque a été fondée en 1986 et elle est située dans le centre de services de Paloheina.

Le centre de service a été conçu par le cabinet d'architectes Bengt Lundsten.

Les locaux de la bibliothèque ont été rénovés à l'automne 2019.

Le centre de santé de Paloheina fonctionne dans le même centre de services.

Groupement Helmet de bibliothèques
La bibliothèque de Paloheinä fait partie du groupement Helmet, qui est un groupement de bibliothèques municipales d'Espoo, d'Helsinki, de Kauniainen et de Vantaa ayant une liste de collections commune et des règles d'utilisation communes.

Références

Voir aussi

Liens externes

 Bibliothèques Helmet

Liens internes

Paloheinä
Tuomarinkylä
Bâtiment à Helsinki

Bibliothèque de Paloheinä


Lepidophorum, monotipski rod glavočika smješten u tribus Anthemideae. Jedina je vrsta L. repandum zeljasta biljka žutih cvjetova s Pirenejskog poluotoka,

Sinonimi
 Anthemis grisleyi Samp.
 Anthemis repanda L.
 Chamaemelum grisleyi (Samp.) Vasc.
 Lepidophorum grisleyi Samp.
 Verbesina repanda Pers.

Izvori

Anthemideae incertae sedis

Lepidophorum


Linia Dell PowerEdge (PE) este o linie de producție de computere servere Dell.

Cele mai multe servere PowerEdge folosesc arhitectura x86. La început excepțiile precum PowerEdge 3250, PowerEdge 7150, si PowerEdge 7250, foloseau procesor Intel Itanium , dar Dell a abandonat Itanium în 2005, după ce a eșuat pe piață. Parteneriatul dintre Intel și Dell a continuat, cu Intel rămas sursa exclusivă de procesoare pentru serverele Dell, până în 2006. În mai 2006, Dell a anunțat că intenționează să dezvolte servere folosind procesoare AMD Opteron .
Primele sisteme pe bază de  Opteron, PowerEdge , PowerEdge 6950 și PowerEdge SC1435, au apărut în octombrie 2006

Aparatele PowerEdge vin configurate ca turnuri, rackuri, sau servere tablete. Dell foloseste un consistent chip-set pe serverele din aceeași generație, indiferent de ambalaj, care permite pentru un set comun de drivere.

Producătorii de echipamente originale (OEM) și distribuitorii oferă soluții bazate pe servere PowerEdge. Încărcate cu software personalizat și cu modificări minore, cosmetice, serverele Dell  formează hardware-ul de bază în anumite aparate de la IronPort,
Google,
Exinda Networks, și Enterasys.

În 2007 linia PowerEdge a reprezentat aproximativ 15% din veniturile generale rezultate din vânzările ompaniei Dell de computere. . În anii următori Dell a făcut trecerea de la simplu furnizor de hardware la  furnizor de soluții servicii, după cum reiese, de exemplu, prin achiziționarea de către Perot Systems și KACE Networks  și înfiițarea unui departament global de servicii în cadrul Dell

PowerEdge RAID Controller
Dell utilizează numele PowerEdge RAID Controller (PERC) pentru versiunile RAID de controlere pentru stocarea pe calculator . Cele legate de software-ul în PERC Vina Management Suite oferă facilități, cum ar fi Fundal de Patrulare citit, care are scopul de a repara bad sectors pe on-line de discuri RAID care rulează sub unele dintre PERC controlere de prin 2006.
Aceste carduri au fost echipate cu hardware de la LSI Corporation sau Intel, 256 Mb de memorie (upgradabil la 5/i la 512 MB), suportând până la 8x SATA 3.0 Gb/s  fără utilizarea de extensii. Ele aveau o baterie opțională Back Unit (UBB), pentru a permite o utilizare mai flexibilă a memoriei în timpul inscripționării, îmbunătățind performanța la RAID5 și 6, și funcționând pe PCI Express interface.

Sisteme de șasiu
Deși termenul PowerEdge este în principal folosit pentru a se referi la servere, există câteva sisteme în cazul cărora termenul PowerEdge se referă la sistemele la care serverele sunt (doar) o parte. Exemple de aceste utilizări sunt:
 PowerEdge M1000e - sistemul Dell de server tabletă la care sistemul complet utilizează termenul PowerEdge, iar M1000e se referă la șasiu și la combinație completă de componente. Componentele individuale non-server  au, de asemenea, propriile lor în nume în "propria" lor familie, cum ar fi PowerConnect M-switches sau EqualLogic blade-SAN.
 PowerEdge VRTX - a convers sistemul format din (până la) 4 PowerEdge M-blade servere, cu soluția de stocare  built-in și modulele de rețea I/O.

Lista serverelor PowerEdge
 Lista de Servere Dell PowerEdge

Referințe

Servere
Hardware

Dell PowerEdge


Gwen je žensko ime.

Osobe s imenom Gwen
 Gwen John (1876. – 1939.), velška slikarica
 Gwen Stefani (rođena 1969.), američka pjevačica
 Gwen Torrence (rođena 1965.), američka atletičarka

Imena

Gwen


Gerce,
 Nevşehir Kozaklı ilçesinin bir köyü, bak: Gerce köyü
 Ordu merkeze bağlı bir köy

Gerce


العرق المتوسطي أو العنصر الأبيض الأوسطي أو العنصر الأبيض المتوسطي هو تصنيف نسبة لحوض البحر الأبيض المتوسط كان أحد الفئات الفرعية الثلاث التي قسم علماء الأنثروبيولوجيا العرق القوقازي وسكان أوروبا إليها في أواخر القرن التاسع عشر وأوائل القرن العشرين. ووفقاً لكتاب أعراق أوروبا "The Races of Europe" للأكاديمي الأمريكي وليام زد ريبلي "William Z. Ripley".

ويعتقد أن العرق المتوسطي انتشر في أوروبا الجنوبية وأجزاء من شرقي أوروبا وشمال أفريقيا وغرب آسيا و شمال الهند. كذلك أجزاء من ويلز وإنجلترا واسكتلندا وآيرلندا. وتميز بقصر وتوسط القامة وجمجمة معتدلة الحجم، شعر داكن، عيون داكنة وبشرة برونزية.

مراجع

متوسطي
حوض البحر الأبيض المتوسط
بنط

عرق متوسطي


Simpsonlar (), Matt Groening tarafından Fox için yaratılan animasyon televizyon durum komedisidir. Dizi, Homer, Marge, Bart, Lisa ve Maggie'den oluşan orta sınıf bir Amerikan ailesinin satirik bir parodisidir. Şov, Springfield adlı kurgusal bir şehirde geçmekte ve Amerikan kültürünü, toplumunu, televizyonunu ve farklı insanlık hâllerini hicvetmektedir.

Aile, Groening tarafından yapımcı olan James L. Brooks ile önce bir dakikalık kısa animasyon serisi olarak tasarlandı. Groening, disfonksiyonel bir aile oluşturdu ve ailedeki karakterlere kendi ailesindeki üyelerin adını verirken, kendi adının yerine ise Bart adını kullandı. Kısa gösteriler, 19 Nisan 1987'de The Tracey Ullman Showun bir parçası oldu. Üç sezon yayımlandıktan sonra skeç yarım saatlik altın saatler şovu olarak geliştirildi ve bir sezonda (1989-1990) İlk 30 reyting listesinde yer alan ilk Fox dizisi olarak kanalın ilk hitlerinden oldu. Uzun metrajlı film olan Simpsonlar: Sinema Filmi, 26 ile 27 Temmuz 2007 tarihlerinde dünya genelinde sinemalarda gösterildi ve dünya çapında 527 milyon dolarlık hasılat elde etti.

Simpsonlar, ilk yayımlandığı günden itibaren 25 Primetime Emmy Ödülü, 26 Annie Ödülü ve bir Peabody Ödülü dahil olmak üzere onlarca ödül kazandı. Time dergisinin 31 Aralık 1999 tarihli sayısında dizi, 20. yüzyılın en iyi televizyon dizisi olarak adlandırıldı ve 14 Ocak 2000'de Simpson ailesi, Hollywood Bulvarı'nda bir yıldız ile ödüllendirildi. Simpsonlar, en uzun süredir yayımda olan Amerikan sit-comu, en uzun süredir yayımda olan Amerikan animasyon programı ve 2009'da Gunsmokeu geçerek en uzun süredir yayımda olan altın saatler eğlence dizisidir. Birçok yetişkin odaklı animasyon durum komedisi, Simpsonlarca etkilenirken, Homer'ın ünlemi "D'oh!", İngilizce sözlüğe eklendi.

Kökenleri
Groening, Simpsonlar fikrini James L. Brooks'un ofis lobisinde beklerken düşündü. Brooks, Groening'den bir kısa canlandırma serisi için fikir üretmesini istemişti. Groening de başta kendisinin Life in Hell adlı karikatür bandı serisini önermeye niyetlenmişti ama Life in Hellin canlandırılması için hayatının eserinin yayım haklarının feshedilmesi gerektiğini anlayınca başka bir yol seçti ve kendi yorumu bir bozuk işlevli aile versiyonu geliştirdi. Karakterlere kendi ailesindeki üyelerin isimlerini verirken, kendi adı yerine "Bart"ı seçti.

Simpson ailesi, ilk kez 19 Nisan 1987 tarihinde kısa gösteriler olarak The Tracey Ullman Showda yayınlandı. Groening, figürlerin prodüksiyon aşamasında düzeltileceği varsayımıyla, animatörlere sadece temel eskizleri gönderdi. Ancak animatörler, bu çizimleri olduğu gibi kopyaladılar ki, bu da karakterlerin ilk bölümlerdeki üstünkörü görünümlerine yol açtı. Klasky Csupo şirketinin ilk işlerinden biri, Simpsonlar'ın başlamasına da yol açacak şekilde, The Tracey Ullman Show için kısa animasyon dizileri oluşturmaktı. Animasyon, ilk sezonun animatörleri olan Wesley Archer, David Silverman ve Bill Kopp tarafından Klasky Csupo bünyesinde üretildi. Renklendirici Georgi Deluse, karakterlerin rengini sarı yapmaya karar veren kişiydi.

1989'da, bir prodüksiyon şirketleri ekibi Simpsonları Fox Broadcasting Company için yarım saatlik bir dizi olarak uyarladı. Ekip, Klasky Csupo animasyon şirketini de içeriyordu. Jim Brooks, Fox kanalıyla yaptığı sözleşmede kanalın şovun içeriğine müdahale etmemesi koşulunu kabul ettirdi. Groening, şovu yaratmadaki amacının, izleyicinin izledikleri "popüler süprüntüye" bir alternatif sunmak olduğunu belirtti. Yarım saatlik dizi, bir yılbaşı özel programı olarak "Simpsons Roasting on an Open Fire" adlı bölümü ile 17 Aralık 1989 tarihinde yayına başladı. "Some Enchanted Evening" üretilen ilk uzun bölümdü fakat ilk sezonun son bölümü olarak Mayıs 1990'a kadar animasyon problemleri nedeniyle yayımlanmadı. 1992'de Tracey Ullman, dizinin başarısının kaynağının kendi şovu olduğunu iddia ederek Fox'a dava açtı. Davada, Simpsonlar'ın elde ettiği kârın bir bölümünü alması gerektiği iddiası mahkemeler tarafından reddedildi.

Yapım

Yönetici yapımcılar

Dizinin sezonlarına göre yönetici yapımcılar:
 1–2. sezon: Matt Groening, James L. Brooks, & Sam Simon
 3–4. sezon: Al Jean & Mike Reiss
 5–6. sezon: David Mirkin
 7–8. sezon: Bill Oakley & Josh Weinstein
 9–12. sezon: Mike Scully
 13. sezon–günümüz: Al Jean
Matt Groening ve James L. Brooks, şovun tüm tarihi boyunca dizide yönetici yapımcı olarak yer aldı ve yaratıcı danışmanlık görevini de üstlendiler. Simpsonların yönetmeni Brad Bird tarafından şovun "adsız kahramanı" olarak adlandırılan Sam Simon, şovun ilk dört sezonunda yaratıcı danışman olarak şovda yer aldı.
Groening, Brooks ve Gracie Films ile sık sık anlaşmazlık içindeydi ve 1993 yılında şovdan ayrıldı. Ayrılmadan önce, 1993'ten beri şovda yer almamasına rağmen, her yıl şovun kârından bir pay almak ve jenerikte yönetici yapımcı olarak yer alması için anlaşma yaptı. Aslında tüm sezonların yapımcılığını idare eden ve baş yazarı olan şov "idarecisi" (show runner) pozisyonu bundan daha kapsamlı bir posizyondur.

Senaryo

Programın ilk yazı ekibi John Swartzwelder, Jon Vitti, George Meyer, Jeff Martin, Al Jean, Mike Reiss, Jay Kogen ve Wallace Wolodarsky'den oluştu. Sonraki Simpsonlarda her aralık ayının başında bölüm fikirlerini veren on altı senaristten oluşan bir yazı ekibi vardır. Her bölümün ana yazarları, bölümün ilk taslağını yazar. Grup, tekrar yazma oturumları, şakaların eklenmesi ya da silinmesi, sahnelerin eklenmesi ve şovun dublaj ekibinin tekrar okumalar için çağırarak bölümünün en son senaryosunu geliştirir. 2004 yılına kadar birinci sezondan itibaren şovu geliştiren George Meyer, 2004'e kadar bu oturumlarda başkanı oldu. Emektar senarist Jon Vitti'ye göre, senaryo listesinde diğer yazarların da yer almasına rağmen Meyer, yer aldığı bölümdeki en iyi replikleri yazmıştır. Her bölümün yapımı altı ay aldığından, şov nadiren güncel olaylar hakkında yorum yapar. Fakat bölümler zaman zaman olimpiyatlar ya da Super Bowl gibi planlanmış etkinliklere değinmektedir.

Altmış bölümün jeneriğinde adı geçen John Swartzwelder, Simpsonlardaki en üretken yazardır. En çok tanınan eski yazarlardan biri, 1990'ların başlarında birçok bölüme katkıda bulunmuş olan ve sonra talk şov Late Night'ıın sunucusu olarak David Letterman'ın yerini alan Conan O'Brien'dır. İngiliz komedyen Ricky Gervais, "Homer Simpson, This Is Your Wife" bölümünü yazarak, hem yazar hem de konuk oyuncu olarak şovda yer alan ilk kişi oldu. Superbad filminin senaristleri Seth Rogen ve Evan Goldberg, "Homer the Whopper" bölümünü yazdılar ve bölümde Rogen bir karakteri seslendirdi.

2007'nin sonunda, Simpsonların senaristleri Writers Guild of America ile birlikte grev yaptı. Dizinin yazarları, 1998'de sendikaya katılmıştılar.

Seslendirme

Simpsonların oyuncu kadrosunda altı ana rol sahibi vardır. Homer Simpson, Abraham Simpson, Palyaço Krusty, Barney Gumble ile diğer yetişkin erkek karakterlerin dublajını Dan Castellaneta yapmaktadır. Julie Kavner, birçok küçük karakterin yanı sıra Marge Simpson ile Patty ve Selma karakterlerine ses vermektedir. Castellaneta ve Kavner, The Tracey Ullman Showun bir parçasıydılar ve karakterlerin seslendirmesi onlara verildi böylece yeni seslendirme sanatçılarına gerek kalmamış oldu. Nancy Cartwright dizide Bart Simpson, Ralph Wiggum ve diğer çocuk karakterlerin seslendirmesini yapmaktadır. Lisa Simpson'a dublaj yapan Yeardley Smith, zaman zaman bölümlük karakterlerin dublajını da yapmasına rağmen şovda sadece bir karaktere düzenli olarak ses veren tek ekip üyesidir. Yapımcılar, Bart ve Lisa rollerinin dublajı için oyuncu seçimleri yapmaya karar verdiler. Smith ilk başlarda Bart rolü için seçmelere katıldı fakat kadro yönetmeni Bonita Pietila, Smith'in sesinin çok tiz olduğunu düşündü. Smith'e Bart yerine Lisa rolü verildi. Nancy Cartwright, önce Lisa rolü için seçmelere katıldı. Cartwright, Lisa'yı kısaca "orta çocuk" olarak tanımladı ayrıca o zamanlarda karakterin pek kişiliği olmadığına hükmetti ve Lisa yerine "sinsi, başarısız, okuldan nefret eden, saygısız, [ve] zeki" olarak yorumladığı Bart rolüyle daha çok ilgilendi. Matt Groening, ona ana rol için deneme fırsatı verdi ve Cartwright'ın okumasını duyduğunda, derhal ana rolü ona verdi. Cartwright, şovda çalışmadan önce profesyonel olarak seslendirme eğitimi almış olan dizinin tek oyuncusudur. Diziye adını veren aile üyelerinden birini seslendirmeyen fakat erkek kasaba halkının çoğunu seslendiren iki aktör mevcuttur: ikinci sezondan itibaren dizinin düzenli seslendirme kadrosunda yer alan Hank Azaria, Moe, Moe, Chief Wiggum ve Apu gibi düzenli çıkan karakterleri seslendirirken Mr. Burns, Smithers, Principal Skinner, Ned Flanders, Reverend Lovejoy ve Dr. Hibbert karakterlerini Harry Shearer seslendirmektedir. Shearer'dan başka her ana kadro üyesi En İyi Dublaj Performansı dalında bir Primetime Emmy Ödülü kazandı.<ref>{{Haber kaynağı|url=http://goldderby.latimes.com/awards_goldderby/2006/07/shearer_snubbed.html|başlık=Shearer snubbed again! Blame that Mr. Burns?|erişimtarihi=2007-08-10|tarih=2006-07-20|yazar=O'Niel, Tom|yayımcı=The Envelope|arşiv-url=https://web.archive.org/web/20071222051429/http://goldderby.latimes.com/awards_goldderby/2006/07/shearer_snubbed.html|arşiv-tarihi=22 Aralık 2007|ölüurl=hayır}}</ref> Shearer ise 2009'daki ödüllerde ilgili kategoride aday gösterildi. Ancak, bu sorun kısa sürede çözüldü ve 1998 ile 2004 yılları arasında oyunculara bölüm başına 125.000 dolar ödendi. Şovun geliri DVD satışları ve dizinin başka yayımcılara satılması ile giderek artmaya başladı ve Nisan 2004'te ana ekip, senaryon okumalarını durdurup bölüm başına 360.000 dolar arası ödeme talep etti.

Dizinin aynı seslendirmenler ile 30. sezona kadar devam edeceği kesinleşmiştir.

 Canlandırma
 Simpsonlar, Birleşik Devletler'deki stüdyolar ile uluslararası birçok farklı stüdyo tarafından canlandırılmaktadır. The Tracey Ullman Showdaki kısa animasyonların gösterimi sırasında, animasyon ABD içindeki Klasky Csupo'da üretildi. Dizinin çıkışıyla iş yükünün artmasından dolayı Fox, Güney Kore'de yer alan birçok uluslararası stüdyoya prodüksiyon ihalesi verdi. Bunlar: AKOM, Anivision, Rough Draft Studios, U.S. Animation, Inc. ve Toonzone Entertainment.. ABD animasyon stüdyosu Film Roman'daki artistler resimli taslağı çizdiler, yeni karakterleri, geri planları, dekor parçalarını tasarladılar ve karakter ile geriplan konumlamalarını çizdiler; bunlardan animatikler (taslak animasyonlar) yaptılar. Yapılacak iş ülke dışına havale edilmeden önce, gerekebilecek değişiklikleri belirlemek için bu animatikler Gracie Films'deki yazarlar tarafından gözden geçirildi. Ülke dışı stüdyoları ara kareleri çizip, çinileme ve renklendirmeyi yapıp animasyonu kaydettikten sonra, ABD'deki Fox'a teslim edilmek üzere, üç-dört ay sonra bitmiş işi geri yolladılar.

İlk üç sezonda, Klasky Csupo, Simpsonları ABD'de canlandırmaktaydı. 1992'de, şovun yapım şirketi Gracie Films, şovun ilke içi prodüksiyonunu, 2008'e kadar animasyonu yapacak olan Film Roman'a devretti. On dördüncü sezonda prodüksiyon, geleneksel sel animation'dan dijital mürekkep ile boyaya geçti. Dijital renk ile denenen ilk bölüm, 1995'teki "Radioactive Man" oldu. Animatörler, on ikinci sezonun "Tennis the Menace" bölümünün prodüksiyonunda dijital mürekkep ve boya kullandılar fakat Grace Films, iki sezon sonrasına kadar düzenli olarak dijital mürekkep ve boya kullanımını bekletti. Tamamlanmış olan "Tennis the Menace" ise bitmiş haliyle yayımlandı.

 Konular Simpsonlar, sayıltı olarak bir durum komedisinin standart düzenini kullanmaktadır. Dizi, tipik bir Amerikan kasabasında yaşayan bir ailenin ve aile üyelerinin yaşamı üzerine kurulmuştur. Fakat dizinin kapsamı, animasyon özelliğinden dolayı, düzenli bir durum komedisinden daha geniştir. Springfield kasabası, karakterlerin, modern toplumun sorunlarıyla karşı karşıya kalabildikleri bir toplumu temsil etmektedir. Homer'ın bir nükleer santralde çalışıyor olmasını kullanarak şov, çevre sorunları hakkında yorum yapabilmektedir. Bart ve Lisa'nın Springfield İlköğretim Okulu'ndaki yaşamlarına aracılığyla şovun yazarları, eğitim alanındaki tartışmalı konuları betimlemektedir. Kasaba, çocuk televizyon programlarından yerel haberlere kadar geniş bir medya kanallar yelpazesine sahiptir, bu da yapımcılara kendileri ve eğlence endüstrisi hakkında şaka yapmalarına imkânını verir.

Bazı yorumcular, şovun politik olduğunu ve solcu tarafgirliğe müsait olduğunu söylemektedir. Al Jean, bir röportajında "Biz [şov], sol eğilimliyiz." diyerek yorumları kabul etti. Yazarlar, çoğu zaman solcu ideallere olan beğenilerini açığa vurmakla beraber şov, siyasi yelpazenin her tarafına yönelik şakalar yapmaktadır. Dizi, devlet ve büyük şirketleri, işçileri istismar eden duyarsız varlıklar olarak sunmaktadır. Yani, yazarlar çoğu zaman otorite figürlerini, aşağılayıcı ve olumsuz bir şekilde göstermektedir. Simpsonlarda politikacılar yolsuzdur, Reverend Lovejoy gibi din adamları, kiliselerinin üyelerine karşı kayıtsızdır ve yerel polis gücü ehliyetsizdir. Din, tekrarlanan bir konu olarak dizide yer almaktadır. Kriz zamanlarında aile genelde Tanrı'ya döner ve dizi, büyük dinlerin çoğuna değinmiştir.

Groundskeeper Willie'nin Fransızca karşılığı, Fransa'nın Irak işgali teklifinin karşısında yer alışından sonra 2003 yılında National Reviewin köşe yazarı Jonah Goldberg tarafından "cheese-eating surrender monkeys" olarak kullanıldı. Tabir, diğer gazeteciler arasında kısa süre yayıldı. "Cromulent" kelimesi İngilizce Webter's New Millenium Sözlüğü'nde kullanılmaktadır. "Bart the Genius" bölümünde Bart'ın uydurduğu bir Scrabble kelimesi olan "Kwyjibo", Melisa adındaki internet solucanını yaratan kişi tarafından takma adlarından biri olarak kullanıldı. "I, for one, welcome our new insect overlords", Kent Brockman tarafından "Deep Space Homer" bölümünde kullanıldı ve ardından çok yaygın bir tabir olarak kullanılmaya başlandı. Brockman'in söyleyiş varyantları, genellikle espri amacıyla alay etmek için kullanılır. New Scientist dergisi gibi medyada kullanılmaktadır. Şov tarafından popüler hâle getirildiği inanılan "Meh" terimi, 2008 yılında Collins English Dictionary'e eklendi.

 Televizyon Simpsonlar, 1970'lerdeki Wait Till Your Father Gets Home programından itibaren başarılı olan ilk altın saatler animasyon programıdır. 1980'lerin büyük bir bölümünde uzmanlar, animasyon şovlarını çocuklara uygun olarak düşündüler ve bir animasyon şova, primetime televizyonuna uygun bir nitelik vermek oldukça zordu. Simpsonlar, bu algıyı değiştirdi. Kore'deki animasyon stüdyolarının kullanımı, renklendirmeyi ve bölümlerin çekimini daha ucuza getirdi. Simpsonların elde ettiği başarı ve düşük prodüksiyon maliyeti, diğer televizyon kanallarının başka animasyon dizilerini denemesini sağladı. Bu gelişim, South Park, Family Guy, King of the Hill, Futurama ve The Critic gibi 1990'larda hızla artış gösteren yeni primetime animasyon programların önünü açtı. "Simpsonlar, altın saatlerde yayımlanan animasyonlar için uzun uzun yıllar boyunca orada olmayan bir izleyici kitlesi oluşturdu." dedi Family Guyın yaratıcısı Seth MacFarlane: "Bana kalırsa, onlar esasen tekerleği yeniden icat ettiler." South Park, Simpsonlara olan hürmetini "Simpsons Already Did It" bölümüyle gösterdi.Simpsonlar ayrıca 9 Ocak 2000 tarihinde kendisinden sonra gösterilen Malcolm in the Middle gibi canlı-aksiyon programları da etkiledi.{{Web kaynağı | url = http://www.medialifemagazine.com/news2000/jan00/news30107.html | başlık = 'Malcolm in the Middle': trite Fox fare with a first-rate time slot | erişimtarihi = 2006-07-03 | yayımcı = Media Life Magazine | yazar = Wallenstein, Andrew | arşivurl = https://web.archive.org/web/20111021091903/http://www.medialifemagazine.com/news2000/jan00/news30107.html | arşivtarihi = 21 Ekim 2011 | ölüurl = evet }}</ref> Malcolm in the Middleda diğer sitcom'larda kullanılan gülme efekti kullanılmadı. Ricky Gervais, gülme efekti kullanmayan Britanya komedi dizisi The Officein üzerinde Simpsonlar'ın önemli bir etkisi olduğunu belirtti.

 Yayın bilgileri ve başarıları

 İlk başarıları Simpsonlar, bir sezonda en çok izlenen 30 şov arasında yer alan Fox kanalının ilk televizyon dizisiydi. Sonraki sezonlarda Homer'a odaklanılsa da Bart, ilk üç sezonun çoğunda baş karakterdi. 1990 yılında, Bart, kısa sürede "Bartmania" olarak adlandırılarak, televizyondaki en popüler karakterlerden biri hâline geldi.Turner, s. 120–121 Hafızalarda kalan en yaygın Simpsonlar karakteridir. 1990'ların başında, Bart'ın üzerinde yer aldığı milyonlarca tişört satıldı ; bir milyon kadarı ise birkaç günde satıldı.<ref name="Shirts">{{Dergi kaynağı|url=http://www.people.com/people/archive/article/0,,20114134,00.html|başlık=Bart Simpson–Defiant, Saw-Topped and Cheeky—the Brat Terrible Gave Underachievers a Good Name|erişimtarihi=2009-04-15|tarih=1990-12-31|yayımcı=People|cilt=34|sayı=26|arşiv-url=https://web.archive.org/web/20090206050228/http://www.people.com/people/archive/article/0,,20114134,00.html|arşiv-tarihi=6 Şubat 2009|ölüurl=hayır}} Bart'ın kötü rol modeli olduğuna inanılmasıyla, Bart'ın ve "I'm Bart Simpson. Who the hell are you?" ve "Underachiever ('And proud of it, man!')" gibi yazıların üzerinde yer aldığı tişörtler, birçok Amerika halk okulunda yasaklandı. Simpsonlarla ilgili ticari ürünler oldukça iyi sattı ve satışa çıktığı ilk 14 ay içinde 2 milyar dolar hasılat elde etti. Bu popülaritenin sebebi, Bart'ın ana konuda yer almadığı bölümlerin olması rağmen şovun reklamlarında Simpson ailesinin genelde en çok reklamı yapılan karakter olmasıydı.

Dizinin başarı elde etmesinin ardından, 1990 yazının sonunda Fox kanalı, pazar akşamları 08:00 EST'de yayımlanan Simpsonları perşembe akşamı 08:00 EST'ye aldı. Böylece Simpsonlar, aynı saatte NBC'de yayımlanan ve dönemin bir numaralı şovu olan The Cosby Showa rakip hâle geldi. Yaz boyunca birçok yeni satış yerleri, rakip zannedilen "Bill vs. Bart" hakkında öyküler yayımladı.Brooks, James L.; Groening, Matt; Jrean, Al; Reiss, Mike; Silverman, David. (2002). Commentary for "Bart Gets an F", in The Simpsons: The Complete Eighth Season [DVD]. 20th Century Fox. "Bart Gets an F" (ikinci sezon, 1990), The Cosby Showa karşı yayımlanan ilk bölümdü ve 18,5 izlenme oranı elde eden The Cosby Showdan sonra sekizinci olarak daha düşük bir Nielsen Rating'i aldı. İzlenme oranı, evlerde açık olan televizyonlarında diziyi izleyenlerin sayısını göstermektedir fakat Nielsen Media Research, bölümün 33,6 milyon kişi tarafından seyredilerek aktüel izleyicilerde haftanın bir numaralı programı olduğunu tahmin etti. Aynı zamanda, Fox kanalının tarihindeki en çok izlenen bölümü oldu ve hâlâ, Simpsonlar'ın tüm bölümleri arasında en yüksek izlenme oranını elde eden bölümdür.Simpsonlar, birçok eleştirmen tarafından övgü almakta ve eleştirmenler, diziyi "yayımlanan en saygısız ve en rahatsız etmekten çekinmeyen şov" olarak tanımlamaktadırlar. Tucker ayrıca şovu "popüler kültür fenomeni, bütün aileye hitap eden bir prime-time çizgi filmi" olarak tanımladı. 2009'da, Simpsonlar, 435 bölümlük The Adventures of Ozzie and Harrieti geçti ve Guinness Dünya Rekorları tarafından tescillenen dünyanın en uzun süreli sitcomu dalında şu an dünya rekorunu elinde bulundurmaktadır. Ekim 2004'te, Scooby-Doo kısaca, en yüksek bölüm sayısına sahip Amerikan çizgi filmi alanında Simpsonları geçti. Fakat, kanal yöneticileri, 371 bölümlük Scooby-Dooyu Nisan 2005'te tekrar yayımdan kaldırdılar ve Simpsonlar, on yedinci sezon sonunda 378 bölüm ile rekoru geri aldı. Mayıs 2007'de, Simpsonlar, on sekizinci sezon sonunda 400. bölüme ulaştı. Simpsonlar, Amerikan çizgi filmlerinde en fazla bölüm sayısı rekoruna sahip iken, diğer çizgi filmler Simpsonlar'ı geçti. Örneğin: Japon anime dizisi Sazae-san, 2,000 bölüme yaklaştı.

2007 yılı, Simpsonların yirminci yıl dönümü olarak belirlendi. Yirminci sezona (2008-2009) göre, dizi, en uzun süre yayımda olan Amerikan primetime televizyon dizisi alanında Gunsmoke ile eşit durumdadır. Fakat, Gunsmokeun 635 olan bölüm sayısına Simpsonların normal yayın akışına göre yetişebilmesi ancak yirmi dokuzuncu sezonda gerçekleşebilir.

2009'da, Fox, "Best. 20 Years. Ever." sloganıyla Simpsonların prömiyerinin yirminci yıldönümünü tüm yıl kutlayacak. "Bart the Genius" bölümünün yayımlanmasıyla başlayan şovun yirminci yılı 14 Ocak 2010'da sona erecek. Bu kutlamaların bir parçası, şov için bir poster tasarlamayı amaçlayan "Unleash Your Yellow" yarışmasıdır. 26 Şubat 2009'da. Fox, şovu yeniledi ve şovu yirmi ikinci sezona kadar götürecek olan iki sezon için sipariş verdi.

 Ödülleri Simpsonlar, ilk yayımlandıkları günden itibaren 25 Primetime Emmy Ödülü, 26 Annie Ödülü ve bir Peabody Ödülü dahil olmak üzere onlarca ödül kazandı. 1998'de 20. yüzyılın sanat ve eğlence alanlarındaki mükemmel başarılarını kutlayan bir sayısında Time dergisi, Simpsonlar''ı, yüzyılın en iyi televizyon dizisi olarak adlandırdı.<ref name="century">{{Haber kaynağı|url=http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,993039,00.html|başlık=The Best Of The Century|erişimtarihi=2007-06-03|tarih=1999-12-31|yayımcı=TIME|arşiv-url=https://web.archive.org/web/20120115104342/http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,993039,00.html|arşiv-tarihi=15 Ocak 2012|ölüurl=hayır}}</ref> Aynı sayısında Time, Bart Simpson'ı, yüzyılın en nüfuzlu 100 kişisinin yer aldığı liste olan Time 100'' listesine dahil etti.<ref name="timebart">{{Web kaynağı | url = http://www.time.com/time/time100/artists/profile/simpson.html | başlık = Bart Simpson | erişimtarihi = 2006-07-03 | yayımcı = Time | tarih = 1998-06-08 | yazar = Corliss, Richard | arşivurl = https://web.archive.org/web/20110705160142/http://www.time.com/time/time100/artists/profile/simpson.html | arşivtarihi = 5 Temmuz 2011 | ölüurl = hayır }}</ref> Bart, listede yer alan tek kurgusal karakterdi. 14 Ocak 2000'de, Simpsonlar, Hollywood Bulvarı'nda bir yıldız ile ödüllendirildi. Ayrıca 2000 yılında, Entertainment Weekly dergisi televizyon eleştirmeni Ken Tucker, Simpsonları, 1990'ların en iyi televizyon şovu olarak adlandırdı. Ayrıca, Birleşik Krallık'ta yayım yapan televizyon kanalı Channel 4'un izleyicileri, Simpsonları yapılan iki oylamada birinci yaptı: 2001'in En İyi 100 Çocuk Şovu ve 2005'in En İyi 100 Çizgi Filmi ; Homer Simpson da 2001'in En İyi 100 TV Karakteri dalında birinci sırada yer aldı. Homer ayrıca Entertainment Weekly'''nin "En İyi 50 TV İkonu" listesinde dokuzuncu sırada yer aldı.<ref>{{Haber kaynağı|url=http://www.ew.com/ew/gallery/0,,20152957_20152958_20159773_41,00.html|başlık=The 50 Greatest TV Icons|erişimtarihi=2007-11-15|yayımcı=Entertainment Weekly|arşiv-url=https://web.archive.org/web/20140709073128/http://www.ew.com/ew/gallery/0,,20152957_20152958_20159773_41,00.html|arşiv-tarihi=9 Temmuz 2014|ölüurl=hayır}}</ref> 2002'de, Simpsonlar'', TV Guide'ın Tüm Zamanların En İyi 50 TV Şovu'nda 8. olarak seçildi.<ref name="tvguide">{{Haber kaynağı|başlık=TV Guide's 50 Greatest TV Shows of All Time|yayımcı=TV Guide|tarih=2002-05-04}}</ref> 2007'de, TIME''ın "Tüm Zamanların En İyi 100 TV Şovu" listesinde yer aldı.<ref>{{Haber kaynağı|url=http://www.time.com/time/specials/2007/article/0,28804,1651341_1659196_1652657,00.html|başlık=The 100 Best TV Shows of All-TIME — The Simpsons|erişimtarihi=2007-01-10|yayımcı=Time|arşiv-url=https://web.archive.org/web/20110123125246/http://www.time.com/time/specials/2007/article/0,28804,1651341_1659196_1652657,00.html|arşiv-tarihi=23 Ocak 2011|ölüurl=hayır}}</ref> 2008'de, Entertainment Weekly''nin "Son 25 Yılın En Zirvedeki 100 Şovu"nda ilk sırada yer aldı<ref>{{Haber kaynağı|url=http://www.ew.com/ew/gallery/0,,20207076_20207079_20209139_24,00.html|başlık=100 New TV Classics: The Top 25–1. The Simpsons|erişimtarihi=2008-09-14|yazar=Jennifer Armstrong, Whitney Pastorek, Dan Snierson, Tim Stack and Alynda Wheat|yıl=2008|yayımcı=Entertainment Weekly|arşiv-url=https://web.archive.org/web/20090216174230/http://www.ew.com/ew/gallery/0,,20207076_20207079_20209139_24,00.html|arşiv-tarihi=16 Şubat 2009|ölüurl=hayır}}</ref> ve Empire'', diziyi tüm zamanların en iyi televizyon şovu olarak adlandırdı.<ref>{{Haber kaynağı|url=http://www.empireonline.com/50greatesttv/default.asp?tv=1|başlık=The 50 Greatest TV Shows of All Time–01–The Simpsons|erişimtarihi=27 Eylül 2008|yıl=2008|yayımcı=Empire |arşiv-url=https://web.archive.org/web/20100106112356/http://www.empireonline.com/50greatesttv/default.asp?tv=1|arşiv-tarihi=6 Ocak 2010|ölüurl=hayır}}</ref>

 Eleştiriler ve tartışmalar

Bart, yaramazlığından ötürü bir ceza almadığı isyankâr doğası ile bazı aileler ve muhafazakârlar tarafından çocuklar için kötü rol modeli olarak karakterize edildi. Okullarda eğitimciler, Bart'ın "başarısız olması ve bundan gurur duyması"ndaki tutumundan ve eğitimi hakkındaki olumsuz davranışından dolayı Bart'ın "öğrenmeye tehdit" olduğunu iddia ettiler. Başkaları, Bart'ı "bencil, agresif ve kötü ruhlu" olarak tanımladı. 1991'deki bir röportajında Bill Cosby, Bart'ı "kızgın, şaşkın, engellenmiş" olarak yorumlayarak Bart'ın çocuklar için kötü bir rol modeli olduğunu belirtti. Matt Groening cevap olarak şunları söyledi: "Bart'ı anlamak, peki. Çoğu insan, normal olmak için mücadele etmekte; o, normalin sıkıcı olduğunu düşünmekte ve diğerlerinin yapmaya cesaret etmeyi istedikleri şeyleri yapmakta." 27 Ocak 1998 tarihinde, sonraki ABD başkanı George H. W. Bush, "Biz, Amerikan ailesini Simpsonlardan daha çok Waltonlara benzeterek yükselteceğiz" dedi. Senaristler, üç gün sonra "Stark Raving Dad"in tekrarından önce yayımlanan bir bölümün kısa bir parçası şeklindeki kısımda Bart'a "Hey, biz aynen Waltonlar gibiyiz. Depression'a bir son için de dua ediyoruz." dedirterek bıyık altında gülen bir cevap verdiler.

Şovun çeşitli bölümleri, hararetli tartışmalara neden olmaktadır. Simpsonlar, "Bart vs. Australia" (altıncı sezon, 1995) bölümünde Avustralya'yı; "Blame it on Lisa" (on üçüncü sezon, 2002) bölümünde Brezilya'yı ziyaret etti ve her iki bölüm, ziyaret edilen ülkelerde olumsuz reaksiyonlar aldı ve hararetli tartışmalara yol açtı. Sonraki olayda, Rio de Janeiro'nun turist yönetim kurulu, FOX'u, bölümün şehri, sokak suçların olduğu, fare ve sıçanların istilasına uğradığı, gecekonduların ve adam kaçırmanın yaygın olduğunu bir yer olarak tasvir ettiğini iddia ederek yasal olarak tehdit etti. Matt Groening, The Criticin çaprazlaması olan "A Star Is Burns" (altıncı sezon, 1995) bölümünün ateşli ve sözlü bir eleştirmeniydi. Bunun The Critic için sadece bir reklam olduğunu ve insanların yanlışlıkla şovu kendisiyle bağdaştırabileceğini düşündü. Bölümün yayımlanmasını engellemede başarısız olunca, jenerikteki adını kaldırdı ve endişelerini belirtti, James L. Brooks'u açıkça eleştirdi, bölümün Simpsonlar evrenini kirlettiğini söyledi. Brooks ise cevap olarak "Matt'e çok öfkeliyim, [...] fikrini açıklamasına izin verildi fakat bunu basında alenen yayımlamasıyla ileri gitti." dedi. "The Principal and the Pauper" (dokuzuncu sezon, 1999), Simpsonların en hararetli tartışmalara neden olan bölümlerinden biridir. Birçok hayran ve eleştirmen tarafından ilk sezondan beridir tekrarlanan bir karakter olan Müdür Seymour Skinner'in bir sahtekâr çıkması, olumsuz karşılandı. Bölüm, Matt Groening ve karaktere dublaj yapan Harry Shearer tarafından dan eleştiri aldı. 2001'de verdiği bir röportajından Shearer, senaryoyu okuduktan sonra senaristlere şunu dedi: "Bu çok yanlış. Seyircinin sekiz ya da dokuz yıl boyunca yatırım yaptığı birini iyi bir neden olmadan çöpe atıyorsunuz. Bu keyfidir ve haksızlıktır, izleyiciye saygısızlıktır."

 Kalitenin düşüşü hakkında eleştiriler

İlk Simpsonlar bölümleri, eleştirmen tarafındandan nüktedanlığı, realizmi ve zekasından dolayı övgü aldı. 1990'ların sonunda, şovun tonu ve vurgusu değişmeye başladı. Bazı eleştirmenler şovu "yorgun" olarak yorumlamaya başladı. 2000 yılı ile, uzun süredir dizinin takipçisi olan bazı hayranlar, şov ile hayal kırıklığına uğradılar ve deli dolu tuhaf davranışlardaki vurgunun bitişi olarak algıladıkları karakterden-yayımlanan konudan sapıldığına işaret ettiler. Yazar Douglas Coupland, "saçmalık" olarak dizideki kalitenin düşüşü iddialarını "Simpsonlar, on dört yılda topu düşürmediler; onu şimdi düşürmeleri zor görünüyor." diyerek yorum yaptı. Dokuzuncu sezonda on ikinci sezona kadar şovun yürütücüsü olan Mike Scully, eleştirilerin konusu oldu.Turner, s. 42 Slateden Chris Suellentrop "Scully'nin yönetimi altındaki Simpsonlar, iyi bir çizgi film oldu [...] Bölümler, eskiden Homer ile Marge, gün batımına doğru bisiklet sürerken biterdi, şimdi Homer, Marge'nin boynuna sakinleştirici bir dart atmasıyla bitmektedir. Şovun stili eğlenceli ama yıllardır insanın içine dokunmuyor." diye yazdı. 2007'de dizinin uzunluğunun başından sonuna kadar aynı kalitede nasıl sürdürüldüğü sorulduğunda, Scully şöyle cevap verdi: "Sizin kalite standartlarınızı düşürerek. Bir defa bunu yaparsanız sonsuza kadar ilerleyebilirsiniz."

2003 yılında, şovun 300. bölümü "Barting Over"ın kutlanmasıyla, USA Today'', The Simpsons Archieve hayran sitesinin webmasterı tarafından seçilen en iyi on bölüm<ref>{{Web kaynağı | url = http://www.usatoday.com/life/television/news/2003-02-06-fan-favorites_x.htm | başlık = 10 fan favorites | erişimtarihi = 2006-07-03 | yayımcı = USA Today | tarih = 6 Şubat 2003 | yazar = Paakkinen, Jouni | arşivurl = https://web.archive.org/web/20120715062814/http://www.usatoday.com/life/television/news/2003-02-06-fan-favorites_x.htm | arşivtarihi = 15 Temmuz 2012 | ölüurl = hayır }}</ref> ile Simpsonların senaristleri tarafından seçilen en iyi 15 listesini içeren Simpsonlar ile ilişkili bir çift liste yayımladı. Hayran listesindeki en yeni bölüm 1997'de yayımlanan "Homer's Phobia" olurken, senaristlerin seçtiği en yeni bölüm 2000'de yayımlanan "Behind the Laughter" oldu. 2004 yılında, Harry Shearer, şovun kalitesindeki düşüşü olarak ne anladığı belirtti: "Son üç sezonu kötüler arasında sayıyorum dolayısı ile dördüncü sezon şimdi bana çok iyi görünüyor." Dan Castellaneta cevap olarak "Katılmıyorum [...] Bence Harry'nin yorumu, şovun ilk üç ya da dört sezonunda olduğu gibi değil biraz daha çılgın ya da delişmen olduğuna dairdir. Bence, canlı kalmak için [şov] organik olarak değişmektedir."Simpsonlar, geniş bir izleyici kitlesi elde etmeyi ve yeni hayranlar oluşturmayı başardı. İlk sezon, Amerika Birleşik Devletleri'nde bölüm başına ortalama 13.4 milyon izleyiciye sahip olurken on dokuzuncu sezonun ortalaması 7.7 milyon izleyici oldu. Nisan 2006'daki bir röportajında Matt Groening, "Dürüst olmak gerekirse, ufukta bir son görmüyorum. Bence şovun finansal sorunlar yaşayabileceği ihtimal fakat şimdilik sorun yok; şov, yaratıcı olarak, bence, olabileceğinden daha iyi. Animasyon, inanılmaz hayalperest ve detaylı; hikâyeler, önceden yapmadıklarımızı yapıyor. Bu nedenle vazgeçmek için hiç neden yok." dedi.

 Diğer medya
 Çizgi romanlar Simpsonlar ile ilgili pek çok çizgi roman yıllarca yayımlandı. 1993'ten itibaren dokuz çizgi roman, Bongo Comics tarafından piyasaya çıkarıldı. İlk bant-karikatürler, şovun kardeş dergisi Simpsons Illustratedte, 1991'deki Simpsonlara dayandı. Bant-karikatürler, popüler oldu ve dört farkı hikâyeden oluşan Simpsons Comics and Stories başlıklı tek basımlık çizgi romanlar, dizinin hayranları için 1993 yılında yayımlandı. Ve buna bağlı olarak Simpsonların yaratıcısı Matt Groening ile arkadaşı Bill Morrison, Mike Rote, Steve Vance ve Cindy Vance, yayın şirketi Bongo Comics'i kurdular. Simpsons Comicsin sayıları, Bart Simpson's Threehouse of Horror ile Bart Simpson koleksiyonu hâline getirildi ve Birleşik Devletler'de, Harper Collins tarafından geleneksel karton kapaklı olarak tekrar basıldı.

 Film

27 Temmuz 2007'de gösterime giren animasyon film Simpsonlar: Sinema Filmi, 20th Century Fox, Gracie Films ve Film Roman tarafından üretildi. Film, Simpsonların uzun süreli yapımcısı David Silverman tarafından yönetildi ve filmin senaryosu, Matt Groening, James L. Brooks, Al Jean, George Meyer, Mike Reiss, John Swartzwelder, Jon Vitti, David Mirkin, Mike Scully, Matt Selman ve Ian Maxtone-Graham gibi Simpsonların yazarlarından bir ekip tarafından yazıldı. Dizinin sona ermesinden sonra filmin prodüksiyonunun gerçekleşeceğine dair iddiaların var olmasına karşın dizinin yazımına devam edilirken filmin yapımı gerçekleşti. Uzun metrajlı olası Simpsonlar filminin tartışması, dizinin ilk sezonlarından itibaren gündemdeydi. James L. Brooks esasen "Kamp Krusty" adlı bölümün hikâyesini bir filme uygun olacağını düşünüyordu fakat senaryoyu, uzun metrajlı filme dönüştürmeye çalışırkenki zorluklarla karşı karşıya kaldı. Uzun bir süre boyunca uygun bir hikâyenin yokluğu ve senarist ekibinin tamamen meşgul oluşu gibi zorluklar nedeniyle proje iptal edildi.

 Müzik

Dizide yer almış olan orijinal müzik koleksiyonları Songs in the Key of Springfield, Go Simpsonic with The Simpsons ve The Simpsons: Testify adlarında albüm olarak yayımlandı. Birçok şarkı, single ya da albüm yayını olarak kaydedildi ve şovda hiç yer almadı. The Simpsons Sing the Blues, eylül 1990 tarihinde piyasaya çıktı ve Billboard 200 listesinde 3 numaraya kadar yükselerek başarılı oldu ve Recording Industry Association of America tarafından 2x platin plak ile ödüllendirildi. Albümden çıkan ilk single, pop rap şarkısı "Do the Bartman", Nancy Cartwright tarafından yorumlandı ve 20 Kasım 1990'da piyasaya çıktı. Şarkı, tanıtım yazısında yer almasa da Michael Jackson tarafından yazıldı.

 The Simpsons Ride

2007 yılında bir simülatör sürüş olan The Simpsons Ride'ın, Universal Studios Orlando ve Universal Studios Hollywood'da uygulanacağı resmî olarak açıklandı. 15 Mayıs 2008 tarihinde Florida'da ve 19 Mayıs 2008 tarihinde Hollywood'da resmen açıldı. Sürüşte, müşteriler, Palyaço Krusty tarafından inşa edilen Krustyland adındaki bir çizgi tema parkıyla tanıştırılmaktadır. Fakat Figüran Bob, Krusty ve Simpson ailesinden öç almak için hapishaneden kaçmaktadır. The Simpsons Ride, Simpsonlardan 24 düzenli karakteri içinde barındırdı ve Pamela Hayden, Russi Taylor ile Kelsey Grammer'in yanı sıra dizinin düzenli kast ekibi karakterlere ses verdiler. Harry Shearer, sürüşte yer almaya karar vermediği için Shearer'ın normalde dublaj yaptığı karakterlerin hiçbirine burada dublaj yapılmadı.

 Video oyunları

Video oyunu endüstrisi, Simpsonlar karakterlerini ve Springfield dünyasını oyunlara adapte etmede hızlı davrandı. İlk oyunlardan bazıları Konami'nin arcade oyunu The Simpsons (1991) ve Acclaim Entertainment'in The Simpsons: Bart vs. the Space Mutants (1991) oyunlarıdır. The Simpsons Road Rage (2001), The Simpsons Hit & Run (2003) ve The Simpsons Game (2007) ise modern video oyunlardır. İki Simpsonlar pinball makinesi üretildi: ilki kısaca ilk sezondan sonra oluşturuldu ve diğeri ise hâlâ satın alınabilmekte. 2010 yılında, iOS için The Simpsons Arcade adlı bir oyun yayınladılar. EA tarafından üretilen bir başka mobil oyun olan Tapped Out, 2012'de iOS kullanıcıları için, ardından 2013'te Android ve Kindle kullanıcıları için piyasaya sürüldü. İki adet Simpsonlar pinball makinesi üretildi: biri ilk sezondan sonra kısa bir süre sonra mevcuttu ve diğeri 2007'de, her ikisi de şu an üretim dışı.

 Ticari ürünler Simpsonların popüler oluşu, diziyi bir milyon dolarlık ticaret endüstrisi hâline getirdi. Ailenin adı ve yardımcı karakterler, tişörtlerden posterlere kadar her şeyde yer aldı. Simpsonlar, What Would Homer Do? ile Simpsons Jeopardy gibi oyunların yanı sıra Clue, Scrabble, Monopoly, Operation ile The Game of Life gibi çok fazla bilinen oyunların özel basımlarına ilham verdi. İskambil ve The Simpsons Trading Card Game gibi birçok kart oyunu yayımlandı. Bölüm kılavuzu gibi pek çok resmî ya da gayri resmî Simpsonlar kitabı piyasaya sürüldü. Şovun çoğu bölümü, yıl bitimlerinde DVD ve VHS olarak yayımlandı. 2001 yılında ilk sezonun DVD'leri satışa çıktığında, Chapella's Showun ilk sezonunun daha sonradan bu satışa yetişmesine rağmen, kısa sürede tarihteki en çok satan televizyon DVD'si oldu. Özellikle ilk sezondan on birinci sezona kadar olan sezonlar ABD'de (1. Bölge), Avrupa'da (2. Bölge) ve Avustralya, Yeni Zelanda ile Latin Amerika'da (4. Bölge) piyasaya çıktı.

2003 yılında, dünya genelinde yaklaşık 500 firma, Simpsonlardaki karakterleri, kendi reklamında kullanmak için lisans aldı. Simpsonlar: Sinema Filminin promosyonu olarak on iki 7-Eleven şubesi, Kwik-E-Mart'a dönüştürüldü ve Simpsonlarla ilgili ürünleri sattı. Bunlar, "Buzz Cola", "Krusty-0" kahvaltılık yiyecek, yağda kızarmış şekerli pembe çörek ile "Squishees" gibi ürünlerdir.

9 Nisan 2009'da, Birleşik Devletler Posta Servisi, şovun yirminci yıl dönümünü kutlamak için Homer, Marge, Bart, Lisa ve Maggie'den oluşan 44 sentlik beş farklı posta serisini tanıttı. Simpsonlar'', posta pulu üzerinde yer alan, yayımda olan ilk televizyon dizisi oldu. Posta pulları, Matt Groening tarafından tasarlandı, 7 Mayıs 2009'da satışa çıktı ve yaklaşık bir milyar bastırılacak.

Kaynakça

Notlar

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar
 Fox.com'daki Simpsonlar resmî websitesi

 Wikia.com'da Simpsonlar Wikisi
 The Simpsons Archive
 The Simpsons, Televizyon ansiklopedisi.

Peabody Ödülü sahipleri
Amerika Birleşik Devletleri animasyon televizyon dizileri
1989'da başlayan Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri komedi dizileri
Amerika Birleşik Devletleri durum komedisi televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri'nde kültür
İngilizce televizyon dizileri
Medya imtiyazları
Antropomorfik karakter içeren animasyon televizyon dizileri
Matt Groening eserleri
Kurguda vejetaryenlik

Simpsonlar


An Epipactis turcomanica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni K.P.Popov ngan Neshat.. An Epipactis turcomanica in nahilalakip ha genus nga Epipactis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epipactis

Epipactis turcomanica


The Upper Midwest is a region in the northern portion of the U.S. Census Bureau's Midwestern United States. It is largely a sub-region of the Midwest. Although the exact boundaries are not uniformly agreed-upon, the region is usually defined to include the states of Michigan, Minnesota and Wisconsin; some definitions include Iowa, North Dakota, South Dakota, and parts of Nebraska and Montana as well.

Definitions
The National Weather Service defines its Upper Midwest as the states of Iowa, Michigan, Minnesota, North Dakota, South Dakota and Wisconsin.

The United States Geological Survey uses two different Upper Midwest regions:

The USGS Upper Midwest Environmental Sciences Center considers it to be the six states of Illinois, Indiana, Iowa, Michigan, Minnesota and Wisconsin, which comprise the watersheds of the Upper Mississippi River and upper Great Lakes.
The USGS Mineral Resources Program considers the area to contain Illinois, Indiana, Michigan, Minnesota and Wisconsin.

The Association for Institutional Research in the Upper Midwest includes the states of Iowa, Minnesota, North Dakota, South Dakota, Wisconsin and the upper peninsula of Michigan in the region. According to the Library of Congress, the Upper Midwest includes the states of Minnesota, Wisconsin and Michigan.

Agriculture
The USDA reported that corn, soybean, sunflower and sugar beet crops saw harvest gains in 2018, but were still below the five-year averages. In North Dakota, for example, 49% of corn was harvested by November 4 compared with the five-year average of 97%. This was in part due to weather conditions in October that affected the harvest.

Climate
The region has dramatic variations between summer and winter temperatures; summers are very hot; and winters are very cold. For example, Sioux Falls averages 25 days each year with temperatures above  and 45 days each year with temperatures below . Mitchell, South Dakota has a record high of  and a record low of .

The growing season is shorter, cooler and drier in areas farther north and west. The region's western boundary is sometimes considered to be determined by where the climate becomes too dry to support growing non-irrigated crops other than small grains or hay grass.

Language

The Inland North dialect, most prominently characterized by the Northern Cities Vowel Shift, is centered in the eastern part of the Upper Midwest, including Wisconsin, Michigan and the northern parts of Illinois and Ohio; it extends beyond the Midwest into Upstate New York. North Central American English (also known as "Upper Midwestern"), an accent of American English defined more by the absence of certain features than their presence, is spoken in Minnesota, parts of Wisconsin and Iowa, the Upper Peninsula of Michigan, portions of Montana and the Dakotas.

Politics

19th-Century

20th-century
The Upper Midwest in the 20th-century was dominated by the Republican party and was the heartland of the early Progressive movement, the region supporting  Theodor Roosevelt's Bull Moose party and Robert Follette's Progressive party. The region continues to be favorable to the Democratic Party and moderate Republicans, with Minnesota favoring each Democratic presidential candidate since 1976 and Wisconsin from 1988 to 2012 (and again in 2020). Minnesota narrowly supported native Walter Mondale in 1984 in an election where Ronald Reagan won every other state. Michigan, Illinois and Wisconsin also often favor Democratic candidates. However, beginning with the 2010 midterm elections, Republicans experienced substantial gains in state legislative and executive offices in Iowa, Minnesota, Wisconsin and Michigan. This trend continued through 2016. From 2018, Democrats regained some control of the region. With Upper Midwest states closest to the Great Lakes favoring Democrats, and Democratic state trifecta governments forming in Minnesota and Michigan in 2022. Great Plains states in the region continue to favor Republicans, with GOP state trifecta governments in the Dakota's and Iowa. In 2023, the region had three Democratic governors (in Minnesota, Michigan, and Wisconsin) and three Republican governors (in North Dakota, South Dakota, and Iowa).

2020
In the 2020 presidential election, Democrat Joe Biden won the electoral votes of the Blue Wall states of Wisconsin, Michigan, and Minnesota. Republican Donald Trump won the electoral votes of Iowa, North Dakota, and South Dakota.

Each state elects two senators to a six-year term. After the November 2020 Election, Minnesota and Michigan had two Democratic Senators, while North Dakota, South Dakota and Iowa had two Republican Senators. Wisconsin is the only state in the Upper Midwest that has elected one Republican and one Democratic Senator.

Industry and tourism

The economy of the region was largely based upon the mining of iron and copper, as well as a very large timber industry. Mechanization has sharply reduced employment in those areas, and the economy is increasingly based on tourism. Popular interest in the environment and environmentalism, added to traditional interests in hunting and fishing, has attracted a large urban audience who live within driving range.

See also
Louisiana (New France)
Northern Tier (United States)
100th meridian west
Siouxland
Culture:
Culture of Iowa
Culture of Michigan
Culture of Minnesota
Culture of North Dakota
Culture of South Dakota
Culture of Wisconsin
NFC North, a National Football League division encompassing three of the four teams in the region

References

External links
The History of the Upper Midwest: An Overview
USGS Upper Midwest Environmental Sciences Center
U.S. Geological Survey's (USGS) Upper Midwest Mineral Resources Program

Regions of the United States
Midwestern United States

Upper Midwest


Biserka Perman (Rijeka, 16. svibnja 1955.) hrvatska je kuglačica i političarka, najuspješnija hrvatska i svjetska kuglačica.

Sveukupno prvenstvo Hrvatske osvojila je 38, a Jugoslavije 17 puta u sve tri kategorije: ekipno, u paru i pojedinačno.

Kuglanje
Kuglanjem se bavi od 1972. godine, u KK MGK Rijeka. Nakon dvije godine odlazi u Lokomotivu, također iz Rijeke, za koju igra dvije godine. Godine 1976. prelazi u KK Rijeka, za koji nastupa do završetka karijere.

Kao juniorka nastupa na dva europska prvenstva i osvaja zlatno i brončano odličje. Prvenstvo Hrvatske osvaja osam, a Jugoslavije četiri puta (ekipno, u paru i pojedinačno).

Nastupila je na 19 svjetskih prvenstava, skupila preko 300 reprezentativnih nastupa i osvojila 23 odličja (7 zlatnih, 6 srebrnih i 10 brončanih), uz 4 svjetska rekorda. Sa svojim klubom bila je pobjednica Svjetskog pokala (1985.) i Europa pokala (1998.), uz 7 drugih i 3 treća mjesta te jednim drugim i 2 treća mjesta na NBC pokalu. Na pojedinačnom Svjetskom kupu osvojila je 2 zlatna i 3 srebrna odličja.

Proglašena je najboljom športašicom Jugoslavije 1982., a 1982., 1985. i 1992. najboljom hrvatskom športašicom. Godine 1987. dobila je Republičku nagradu fizičke kulture.

 Postignuća
SP (pojedinačno):
 zlato (1): 1982.
 bronca (3): 1984., 1988. i 1992

SP (u paru sa Šteficom Krištof Markan)
 zlato (2): 1980. i 1984.
 bronca (1): 1992.

SP (ekipno)
 zlato (4): 1982., 1988., 1990. i 1992.
 bronca (5): 1994., 1998., 2000., 2002. i 2005.

Svjetski rekordi

Politika
Na Tehničkom fakultetu Sveučilišta u Rijeci pohađala je studij strojarstva.

Od 22. prosinca 2003. do 11. siječnja 2008. obnašala je dužnost zastupnice u Hrvatskom Saboru iz redova SDP-a. Bila je članica Odbora za obitelj, mladež i šport i Mandatno-imunitetnog povjerenstva.

Od 2007. do 2017. godine bila je predsjednica Hrvatskog fair play odbora pri Hrvatskom olimpijskom odboru te od 2010. do 2020. Godine predsjednica društva »Josip Broz Tito« Rijeka koje promiče Titov lik i djelo.

Izvori

Životopisi, Rijeka
Hrvatski kuglači
Hrvatski političari od 1989.
SDP

Biserka Perman


A Renúncia de Hailemariam Desalegn ocorreu diante dos protestos generalizados contra  o primeiro-ministro etíope Hailemariam Desalegn. Ele renunciou ao cargo em 15 de fevereiro de 2018, tornando-se o primeiro político a abdicar do cargo na história moderna da Etiópia. No dia anterior, havia anunciado na televisão estatal que sua renúncia era "vital na tentativa de realizar reformas que levariam à paz e à democracia sustentáveis", vinculada aos distúrbios de 2014-2016, nos quais centenas foram mortos pela repressão do governo na região de Oromia e Amhara entre 2015 e 2016.

A sua carta de demissão foi apresentada e aceite pelo partido no poder, a Frente Democrática Revolucionária do Povo Etíope e pelo Movimento Democrático do Povo do Sul da Etiópia; a embaixada da Etiópia em Londres também aceitou. Hailemariam continuou a liderar um governo provisório até que seu sucessor, Abiy Ahmed, foi eleito pelo Parlamento em 2 de abril de 2018. Outras razões para a renúncia de Hailemariam, além dos protestos, foram sugeridas por analistas, incluindo o fato de pertencer a um pequeno grupo minoritário de Wolayta, a falta de apoio por parte do partido governante e uma fraqueza pessoal percebida.

Renúncia
Em 14 de fevereiro de 2018, ele declarou em sua renúncia final na televisão estatal que era "vital na tentativa de realizar reformas que levariam à paz e à democracia sustentáveis". Ligado a essa decisão estava os distúrbios de 2014-2016, em que centenas foram mortos pela repressão do governo na região de Oromia e Amhara entre 2015 e 2016. Foi o contexto para um estado de emergência nacional que começou em outubro de 2016. A renúncia de Hailemariam também estava ligada a presos políticos como Eskinder Nega e Woubshet Taye, que foram condenados a sete anos de prisão em 2015. Em janeiro daquele ano, ele prometeu libertar alguns prisioneiros, inclusive de políticos da oposição, e centenas deles foram libertados apesar de manter políticos de alto nível como Bekele Gerba. Além disso, afirmou que a libertação dos prisioneiros encontrou oposição na região de Oromia. Em janeiro de 2018, mais de 60.000 prisioneiros foram libertados, apesar de oromos e amharas estarem sub-representados no corredor do poder do país. Para acelerar isso, a maioria dos membros da oposição em Oromia pediu um boicote em 12 de fevereiro. O boicote foi oficialmente cancelado após a libertação de Bekele Gerba, mas os protestos continuaram em muitos lugares.

Desalegn renunciou ao cargo de primeiro-ministro e presidente da Frente Democrática Revolucionária do Povo Etíope. No entanto, o órgão final, o conselho de 180 membros do partido, estava se reunindo para aceitar a renúncia e eleger seu novo presidente. De acordo com a Ethiopian News Agency, a renúncia de Hailemariam como primeiro-ministro e presidente do partido governante "faz parte dos esforços para fornecer uma solução duradoura para a situação atual" e permaneceria como interino até que o sucessor fosse escolhido. Ele foi sucedido pelo primeiro-ministro Abiy Ahmed em 2 de abril de 2018.

Consequências
Sua renúncia recebeu protestos em massa entre os jovens do povo Oromia e Amhara, que contestaram que o governo dominado por tigrínios exigia correção política e econômica e a abolição da corrupção estatal. Em 2 de abril de 2018, Abiy Ahmed, da Organização Democrática Popular Oromo, foi eleito o novo primeiro-ministro e empossado no Parlamento. Após sua renúncia, o governo declarou estado de emergência no que diz respeito aos registros de direitos humanos do país, até a sucessão de Abiy em maio de 2018.

Abiy Ahmed reformou a política do país, libertando presos políticos e relaxando a censura da mídia, o que lhe garantiria a concessão do Prêmio Nobel da Paz 2019. Embora ele esperasse trazer a Etiópia a unidade e ao nacionalismo pan-etíope, a instabilidade étnica ressurgiu; ambos os partidos políticos Oromo e Tigray rejeitaram o tratado de paz e se recusaram a se fundir com seu Partido da Prosperidade.

2018 na Etiópia
História política da Etiópia

Renúncia de Hailemariam Desalegn


.gn Gine için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Gine'de iletişim
Gine medyası
gn
1994 tanıtımları

.gn


Barbera is a red Italian wine grape variety that, as of 2000, was the third most-planted red grape variety in Italy (after Sangiovese and Montepulciano). It produces good yields and is known for deep color, full body, low tannins and high levels of acidity.

Century-old vines still exist in many regional vineyards and allow for the production of long-aging, robust red wines with intense fruit and enhanced tannic content. The best-known appellation is the DOCG (Denominazione di Origine Controllata e Garantita) Barbera d'Asti in the Piedmont region: the highest-quality Nizza DOCG wines are produced within a sub-zone of the Barbera d'Asti production area. When young, the wines offer a very intense aroma of fresh red cherries and blackberries. In the lightest versions notes of cherries, raspberries and blueberries and with notes of blackberry and black cherries in wines made of more ripe grapes. Many producers employ the use of toasted oak barrels, which provides for increased complexity, aging potential, and hints of vanilla notes. The lightest versions are generally known for flavors and aromas of fresh fruit and dried fruits, and are not recommended for cellaring. Wines with a better balance between acid and fruit, often with the addition of oak and having a high alcohol content are more capable of cellaring; these wines often result from reduced-yield viticultural methods.

History

Barbera is believed to have originated in the hills of Monferrato in central Piemonte, Italy, where it has been known since the thirteenth century. Documents from the cathedral of Casale Monferrato between 1246 and 1277 detail leasing agreements of vineyard lands planted with "de bonis vitibus barbexinis" or Barbera, as it was known then. However, one ampelographer, Pierre Viala, speculates that Barbera originated in the Lombardy region of Oltrepò Pavese. In the 19th and 20th centuries, waves of Italian immigrants brought Barbera to the Americas where the vine took root in California and Argentina among other places. Recent DNA evidence suggest that Barbera may be related to the French-Spanish vine Mourvedre. In 1985, the Piedmont region was rocked by a scandal involving Barbera producers illegally adding methanol to their wines, killing over 30 people and causing many more to lose their sight. The bad press and publicity saw a steady decline in Barbera sales and plantings, allowing the grape to be eclipsed by the Montepulciano grape as Italy's second most widely planted red grape variety in the late 1990s.

Viticulture
The Barbera vine is very vigorous and capable of producing high yields if not kept in check by pruning and other methods. Excessive yields can diminish the fruit quality in the grape and accentuate Barbera's natural acidity and sharpness. In Piedmont, the vine was prized for its yields and ability to ripen two weeks earlier than Nebbiolo even on vineyard sites with less than ideal exposure. This allowed the Piedmontese winemakers in regions like Alba to give their best sites over to the more difficult-to-cultivate Nebbiolo and still produce quality wine with Barbera that could be consumed earlier while the Nebbiolo ages. Harvest for Barbera usually takes place in late September-early October, usually two weeks after Dolcetto has been picked. In recent times, winemakers have been experimenting with harvesting Barbera later at higher sugar levels to produce heavier, more fruit-forward wines. In some vintages, these producers may even harvest their Barbera after Nebbiolo.

Barbera can adapt to a wide range of vineyard soils but tends to thrive most in less fertile calcareous soils and clay loam. Sandy soils can help limit the vigor and yields. The grape rarely thrives in very alkaline or saline soils. Like many grape varieties with a long history, the Barbera vine has seen mutation and clonal variation arise with different clones of the variety found in Piedmont, Lombardy, Emilia-Romagna and the Mezzogiorno. The different clones can be identified by the size and shape of their grape clusters with the smaller cluster clones producing the highest quality wine. In recent years, viticulturists have been working with clonal selection to increase Barbera's resistance to the leafroll virus.

Winemaking

Winemakers working with Barbera have a variety of ways to deal with the grape's high acidity and moderate astringency. The most common has been through blending with varieties lacking those components and creating a softer and potentially more balanced wine as a result.

In the 1970s, the French enologist Emile Peynaud recommended that Barbera producers use small oak barrels for fermentation and maturation in order to add subtle oak spice flavors and limited levels of oxygenation to soften the wine. The added oxygen would also limit the reductive quality of Barbera and the occurrence of off-odors of hydrogen sulfide that would occur in some examples. The polysaccharides picked up from the oak, was found to increase the richness of Barbera. At the time, his recommendation met some resistance from the tradition-minded Barbera producers, but the success of the "Super Tuscans" which introduced new oak barrel treatment to Sangiovese caused many producers to reconsider. In addition to the subtle oxygenation and spice notes, oak imparts to the wine ligneous wood tannins which give structure to the wine without adding as much astringent bite as the tannins derived from the phenolic compounds of the grape. This, coupled with reduced maceration time, contributed to the production of softer wines. Lower yields and harvesting riper grapes with more fruit and sugar have been found to be a better balance for Barbera's high acidity.

Wine regions

Northwest Italy is the viticultural home for Barbera, but Italian immigrants spread it through much of the New World, where its acidity is valued in blended wines for the 'freshness' it imparts. Barbera is found in the northwestern part of Italy, particularly in Monferrato, and to a lesser extent further south. Nearly half of all grapevine plantings in Piedmont are Barbera. It likes the same conditions as Nebbiolo, but the latter is more profitable, fetching nearly twice the price, so is grown on the best sites. The earlier-ripening Barbera is grown on the cooler lower slopes below the Nebbiolo, and other secondary locations. This explains why relatively little Barbera is grown around Alba, where the wines are entitled to the appellation Barbera d'Alba. Thus the best-known Barbera is the DOCG of Barbera d'Asti. The Barbera del Monferrato DOC – which tends to be somewhat sparkling (frizzante) – is rarely exported.

Nizza (also Barbera d'Asti Superiore Nizza before 2014) is a DOCG designation whose zone of production is limited to the comuni (municipalities) of Agliano Terme, Belveglio, Bruno, Calamandrana, Castel Boglione, Castelnuovo Belbo, Castelnuovo Calcea, Castel Rocchero, Cortiglione, Incisa Scapaccino, Moasca, Mombaruzzo, Mombercelli, Nizza Monferrato, Rocchetta Palafea, San Marzano Oliveto, Vaglio Serra and Vinchio within the province of Asti.

Italy

As of 2010, there were  of Barbera planted, making it the sixth most widely planted red grape variety in Italy. At its highpoint in the late 20th century, there were over  planted but the fallout from the "Methanol scandal" of the 1980s and the lack of a driving worldwide market caused those numbers to decline. In the Piedmont region, Barbera is widely grown in the Alba Langhe region and the Asti and Monferrato regions. While there is no officially defined Classico region, like Chianti Classico, the region of the Asti province between the towns of Nizza Monferrato, Vinchio, Castelnuovo Calcea, Agliano, Belveglio and Rocchetta is considered among locals to be the "heart" of Barbera in Piedmont. In 2001, the town of Nizza was officially recognized as a sub-region within the greater Barbera d'Asti DOC. Being one of the warmest areas in Asti, Nizza has the potential to produce the ripest Barbera with sugar levels to match some of the grape's high acidity. The wines of Barbera d'Asti tend to be bright in color and elegant while Barbera d'Alba tends to have a deep color with more intense, powerful fruit. In the Alba region many of the best vineyard sites are dedicated to Nebbiolo with Barbera relegated to a secondary location, which limits the quality and quantities of the wines labeled with the Barbera d'Alba DOC. In the Monferrato DOC, Barbera is blended with up to 15% Freisa, Grignolino and Dolcetto and can be slightly sparkling.

Since 2000, it has been possible to produce Barbera d'Asti Superiore, for which the wine must have an alcoholic strength of at least 12.5% by volume, and be aged for at least 14 months, 6 months of which stored in oak or chestnut barrels. Many superior producers refine it in small oak barriques to obtain a rounder taste. The superior has the following sub-zones indicated on the label: Nizza, Tinella, or Colli Astiani (Asti).

Outside Piedmont, Barbera is found throughout Italy, often as a component in mass vino da tavola blends. In the Lombardy region, it is seen as a varietal in Oltrepò Pavese with wines that range from slightly spritzy to semi-sparkling frizzante. Elsewhere in Lombardy, it is blended with Croatina and as part of a larger blend component in the red wines of Franciacorta. Southeast of Piedmont, Barbera is found in Emilia-Romagna in the hills between Piacenza, Bologna, and Parma. As in Lombardy, Barbera is often softened by blending with the lighter Croatina as it is in the Val Tidone region for the DOC wine of Gutturnio. In Sardinia, the grape is used around Cagliari in the wine known as Barbera Sarda, and in Sicily, the grape is used in various blends under the names Perricone or Pignatello made near Agrigento. Barbera was an important grape in re-establishing the wine industry of the Apulia and Campania regions following World War II due to its high yields and easy adaption to mechanical harvesting. Today it is a permitted variety to be blended with Aglianico in the Denominazione di Origine Controllata e Garantita (DOCG) wine of Taurasi though it is rarely used.

Outside Italy
Although Barbera plantings of over  existed as of 2010 outside Italy, it is rarely found in Europe except for small plantings in Greece, Romania, and the coastal region of Primorska in Slovenia.

The influence of Italian immigrants has led to a scattering of Barbera plantings in South America, notably in Argentina, Brazil, and Uruguay. In Argentina, it is widely grown with  planted as of 2010, mostly in the Mendoza and San Juan provinces, and used mostly for blending.

There are some small plantings in Israel.

Barbera came to Australia with cuttings imported from the University of California, Davis in the 1960s, and as of 2010 accounted for  of planting land. It has been grown for about 25 years in the Mudgee region of New South Wales, with later plantings in a number of wine regions, including the King Valley in Victoria as well as the McLaren Vale and the Adelaide Hills regions in South Australia. John Gladstones, in his book Viticulture and Environment, includes Barbera in maturity group 5, which means that it will ripen at about the same time as Shiraz and Merlot, and that it should theoretically find a successful home in many Australian wine regions.
Australian wine producers have found some success with Barbera in Victoria. Mount Broke Wines of Broke, is one of the few in New South Wales, Australia.

South African producers have begun widespread plantings of the grape in the warm climate regions of Malmesbury, Wellington and Paarl.

In the United States, there are  of plantings mostly in California, where Barbera is one of the most successful of the Piemontese grapes to be adopted in the state. It is widely planted in the Central Valley, where it is a blend component in mass-produced jug wines. In recent years, the fashion of Italian grapes has caused more California winemakers to look into producing high-quality varietal Barbera. Plantings in the cooler regions of Napa and Sonoma have produced some successful examples. In Washington State, producers have been experimenting with plantings of Barbera in the Red Mountain, Walla Walla, and Columbia Valley AVAs. So far these very young vines have produced fruity wines with strawberry notes and limited complexity and aging potential. In addition to Washington, in the Umpqua AVA of Oregon plantings of Barbara is proving successful, as well as plantings in central and southern Arizona.

Wines
As with many grapes that are widely planted, there is a wide range of quality and variety of Barbera wines from medium bodied, fruity wines to more powerful, intense examples that need cellaring. Some characteristics of the variety are more consistent—namely its deep ruby color, pink rim, pronounced acidity, and normally rather modest levels of tannins. The acidity of Barbera makes it a valued plant in warm climate regions where acidification is usually needed. The color of Barbera makes it a value blending grape and it was historically used in the Barolo & Barberesco region to add color to the natural light Nebbiolo grape.

The use of oak for fermentation or maturation can have a pronounced influence on the flavor and profile of Barbera. Barrel-influenced Barberas tend to be rounder and richer, with more plum and spice notes. Wines made with older or more-neutral oak tend to retain more vibrant aromas and cherry notes. While some producers delay harvest in order to increase sugar levels as a balance to Barbera's acidity, over-ripeness can lead to raisiny flavors.

Relationship to other grapes
Grape breeder Giovanni Dalmasso at the Instituto Sperimentale per la Viticoltura in Conegliano in the Veneto wine region used Barbera as one of the parent vines for many of his crosses. Along with Nebbiolo di Dronero (originally thought to be Nebbiolo but later discovered to be an old French wine grape known as Chatus), Dalmasso crossed Barbera to produce Albarossa, Cornarea, Nebbiera, San Michele and Soperga.

Barbera is also a parent variety behind Ervi (crossed with Croatina), Incrocio Terezi I (with Cabernet franc), Nigra (with Merlot) and Prodest (also with Merlot).

Despite similarities in names, Barbera has no close genetic relationship with the Campanian wine grape Barbera del Sannio or the Sardinian wine grape Barbera Sarda. Also, DNA analysis has shown that the white Piedmont variety Barbera bianca is not a color mutation of Barbera but rather its own distinct variety.

Synonyms
Barbera is known under a variety of local synonyms throughout Italy and worldwide. These include Barber a Raspo, Barbera a Peduncolo, Barbera Amaro, Barbera Crna, Barbera Forte, Barbera Mercantile, Barbera Nera, Barbera Nostrana, Barbera Riccia, Barbera Rissa, Barbera Rosa, Barbera Vera, Barberone, Barbexinis, Besgano, Cosses Barbusen, Gaietto, Lombardesca, Perricone, Pignatello and Ughetta.

See also
Barbera d'Asti
List of Italian grape varieties

References

External links
 'Barbera', The Oxford Companion to Wine (1999).

Red wine grape varieties
Wine grapes of Italy
Wine grapes of Piedmont
Vineyard Landscape of Piedmont: Langhe-Roero and Monferrato

Barbera


شوكولا هو فيلم رومانسي أنتج في عام 2000 مستنداً إلى الرواية التي تحمل نفس الاسم لجوان هاريس، و قد أخرجه لاس هالستروم. روبرت نلسون حولت الرولية إلى سيناريو. يحكي شوكولا قصة أم تلعب، دورها الممثلة جولييت بيونشي، و التي تصل إلى بلدة خيالية مقموعة في فرنسا مع ابنتها ذات الست أعوام وتفتح محل صغير لبيع الشوكولا. الشوكولا التي تبيعها تبدأ سريعاً بتغيير حياة أهل البلدة.

رشح الفيلم لجائزة الأوسكار، و البافتا، و الجولدن جلوب. و قد نال جائزة سكرين أكتورز جيلد.

القصة
فيان روشر (جولييت بيونشي) كأجدادها تبدأ بالتجول عبر فرنسا. في شتاء 1959 تسافر إلى بلدة فرنسية هادئة حيث تقوم هي وابنتها أنووك (فيكتوريا ثيفيسول) بفتح محل صغير لبيع الشوكولا.
قريبا ما تقوم جولييت بإعادة الشغف لحياة زوج وزوجته، وتشجع حب رجل كبير، وتجلب الراحة لإمراة مربكة تتمنى أن تترك زوجها السكير والذي يسيء إليها. و مع هذا فإن المحافظ التقي (ألفريد مولينا) يرى فيان بأنها إمراة فاسقة ويعمل ضدها بخفية. المعركة تبلغ ذروتها عندما تأتي فرقة مكونة من غجر النهر وتخيم بالقرب من البلدة، وتجد فيان نفسها معجبة بمتجول أيرلندي اسمه روكس (جوني ديب) و الذي بدوره يعجب بها.

الإقبال
جمع الفيلم 152,699,946 دولار أمريكي حول العالم، وكانت ميزيانية الإنتاج ما يقارب 25 مليون دولار أمريكي.
الفيلم رشح لجوائز عدة، من ضمنها 5 جوائز أوسكار.

انظر أيضًا
رواية شوكولا

وصلات خارجية

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام الطبخ
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 2000
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الفرنسية
أفلام باللغة الفرنسية في عقد 2000
أفلام بريطانية
أفلام تاريخية رومانسية أمريكية
أفلام تقع أحداثها في 1959
أفلام تقع أحداثها في عقد 1960
أفلام تقع أحداثها في فرنسا
أفلام جوني ديب
أفلام دراما رومانسية أمريكية
أفلام دراما رومانسية إنتاج عقد 2000
أفلام دراما رومانسية بريطانية
أفلام دراما كوميدية أمريكية
أفلام دراما كوميدية بريطانية
أفلام درامية في 2000
أفلام رومانسية أمريكية
أفلام رومانسية بريطانية
أفلام رومانسية درامية في 2000
أفلام رومانسية كوميديا درامية أمريكية
أفلام رومانسية كوميديا درامية بريطانية
أفلام رومانسية كوميدية درامية في 2000
أفلام عن الإلحاد
أفلام عن الطبخ
أفلام عن الكنيسة الكاثوليكية
أفلام عن شوكولاتة
أفلام عن عائلات
أفلام كوميديا درامية في 2000
أفلام مصورة في إنجلترا
أفلام مصورة في فرنسا
أفلام مقتبسة من روايات بريطانية
أفلام من إخراج لاسي هالستروم
أفلام من إنتاج دايفيد براون
أفلام ميراماكس
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام بريطانية في عقد 2000

شوكولا (فيلم)