Yozgat, Türkiye'nin İç Anadolu Bölgesi'nde yer alan bir ildir. Çekerek, Aydıncık ve Kadışehri ilçeleri ise Karadeniz Bölgesi'nde kalır.

Yozgat ili nüfusu 419.095'tir. Bu nüfusun %76,35'i şehirlerde yaşamaktadır (2021 sonu). İlin yüzölçümü 13.690 km²'dir. İlde km²'ye 31 kişi düşmektedir (Bu sayı merkezde 53'tür.). İlde yıllık nüfus %0,14 azalmıştır.  İlin yüz ölçümü 13.690 km²'dir.

Şubat 2021 TÜİK verilerine göre 14 ilçe, 36 belediye, bu belediyelerde 234 mahalle, ayrıca 558 köy bulunmaktadır.

İl merkezinin denizden yüksekliği 1.317 metredir.

Etimoloji
İlin asıl adı "Bozok" olup 1927 yılında ismi "Yozgat" olarak değiştirilmiştir. Oğuzların "Bozok" koluna mensup Türkmenlerin bu bölgeye akınıyla birlikte yöre "Bozok" ismiyle anılmıştır. 1800'lü yıllara doğru bu ismin yanı sıra "Yozgat" adı da telaffuz edilmiştir.

"Yozgat" adının menşei konusunda ise değişik söylentiler ileri sürülmektedir. Bir rivayete göre Yozgat Saray Köyü'nden (bugün itibarıyla kasaba) itibaren aşağıdan yukarıya doğru kat kat yükselmektedir. Bu kat kat yükselişinden ve rakımının yüksekliğinden dolayı önceleri "yüz kat" denmiş, zamanla bu isim söylene söylene "Yozgat" hâlini almıştır.

Diğer bir rivayete göre aşiret reisi Ömer Cabbar Ağa'nın yüzü çopurdu. Bu yüzden kendisine Çopur veya Çapar Koca derlerdi. Söylentiye göre Cabbar Ağa, sürülerini bir yaz günü yaylakta otlatırken karşısına Hızır çıkıyor ve davar sahibi Cabbar Ağa'dan içmek için süt istiyor. Güler yüzlü Ömer Ağa hemen misafirine ikramda kusur etmeyerek gönül hoşluğu ile sütü ikram eder. Hızır sütü içtikten sonra çok memnun kalır ve Cabbar Ağa'ya "Çobanoğlu; yozuna yoz katılsın, memleketinin adı Yoz-Kant olsun." der. Bu sözü söyleyerek kaybolur. Temeli böyle olan Yoz-Kant, söylene söylene Yozgat hâlini alır.

İsmin kaynağı hakkında her ne kadar tatmin edici bir bilgi yoksa da uzun yıllar bu bölgenin böyle anıldığı bilinmektedir.

2. Dönem Kütahya Mebusu Cemil Bey tarafından verilen bir takrir ile Yozgat ismi Bozok olarak değiştirilmiş, bilahare 23 Haziran 1927 tarihinde Bozok Mebusu Süleyman Sırrı Bey ve arkadaşlarının verdiği bir takrirle Bozok ismi tekrar Yozgat olarak değiştirilmiştir.

Bozok
Bugünkü Yozgat ili bölgesi ve komşu yörelerin Osmanlı Türkleri devrindeki adıdır. Burası Osmanlı öncesi Kara Tatar Türkleri ve az oranda Moğol topluluğunun yaşadığı bir yer idi. Ankara Savaşı'ndan sonra Türkistan hakanı Timur, buradaki Türk ve Moğol topluluklarını Orta Asya'ya taşımıştır. 15. asrın başında Boz-Ok Türkmenleri, Dulkadırlı Türkmenleri adıyla burayı yurt tuttular.
 Gedük: Kara-Yahyalu, Delü-Alilü, Ağcalu (en mühim obası: Hacılar), Agça-Koyunlu (Dulkadırlı'dan), Şam BAyadı (Dulkadırlı'dan)
 Kara-Taş: Ali Beğlü, Ağçalu, Tecirlü (Dulkadırlı'dan),  Kızıl-Kocalu (başlıca oymaklarından: Ali Şarlu).
 Ak-Dağ: Karalu, Kırklu, Hisar-Beğlü, Kızıl-Kocalu, Sevgülen (en büyük oymağı: Saru-Halillu).
 Boğazlıyan: Çiçeklü, Kulağuzlu.
 İli-Su: Tatar Türkleri, Arslan-Beğlü, Ağçalu.
 Sorgun: Zakirlu, Kızıl-Kocalu.
Bunlardan işaret edilmeyen birçok oymak da Dulkadırlı'dan idiler.
Kazakistan'da Bozok adlı tarihi yerleşim yeri bulunmuştur. Arkeolojik kazılarda buradaki eski yerleşimden birçok eşya çıkmıştır.

Tarihçe
Yozgat ili, tahminen beş bin yıllık bir geçmişe sahiptir. Yozgat çevresinde ilk siyasi birliğini kuran devlet Hititlerdir. Hititler döneminde, bugün Çorum sınırları içinde bulunan Hattuşaş antik şehri kurulmuştur.
Osmanlı son döneminde Bozok Sancağı olarak geçmektedir.

Coğrafya

Konum
Yozgat, İç Anadolu Bölgesi'nin Orta Kızılırmak Bölümü'nde Bozok Platosu üzerinde yer almaktadır.

Ankara–Sivas kara yolu ile Samsun-Kayseri-Mersin kara yolları Yozgat'tan geçmektedir. Bu yollar, uluslararası taşımacılıkta önemli bir yere sahiptir. Ülkemizden ve Avrupa ülkelerinden Orta Doğu'ya yapılan ticaret, bu yolların önemini daha da artırmaktadır. Kuzeyde; Çorum, Amasya, Tokat, doğuda; Sivas, güneyde; Kayseri, Nevşehir,
batıda; Kırşehir, Kırıkkale illeri ile komşudur.

İlin doğusu ile batısı arasında yaklaşık sekiz dakikalık bir fark vardır. Yozgat, alan bakımından Türkiye'nin on beşinci ilidir. İzdüşüm alanı 13597 km2, gerçek alanı ise 14123 km2'dir. İl geneli fazla dağlık değildir.

İlçeler
Yozgat, on dört ilçeden oluşmaktadır. Bunlar; Akdağmadeni, Aydıncık, Boğazlıyan, Çandır, Çayıralan, Çekerek, Kadışehri, Saraykent, Sarıkaya, Şefaatli, Sorgun, Yenifakılı, Yerköy ve Yozgat.

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan vali, merkezi yönetimi temsil eder ve cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Aynı seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt sistemine göre belirlenir (2972 sayılı Kanun'un 23'üncü maddesi).

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak beş kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezî yönetim, vali ve il müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve il encümeni) seçilmişlerden oluşur ancak vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Yozgat Valisi, 1973-Güdül doğumlu Mehmet Ali ÖZKAN'dır. Ağustos 2023 tarihinde Tunceli Valisi iken atanmıştır.

Yozgat Belediye Başkanı, 1972 yılında Yozgat'ta doğan Celal Köse (AK Parti), 31 Mart 2019 seçimlerinde %40,86 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Yozgat İl Genel Meclisi üye sayısı; 25 AK Parti, 3 CHP, 9 MHP ve 1 İYİ Parti olmak üzere 36'dır. Yozgat Belediye Meclisi ise 18 AK Parti ve 7 MHP olmak üzere 25 üyeden oluşur.

2018 genel seçimleri sonucu, Yozgat'ı temsilen TBMM'e AKP'den iki milletvekili (Bekir Bozdağ, Yusuf Başer), CHP'den bir milletvekili (Ali Keven) ve MHP'den bir milletvekili (İbrahim Ethem Sadef) seçilmiştir.

Nüfus
İlin nüfusu 2000 yılına kadar sürekli artmış fakat bundan sonra düşüşe geçmiştir. 1960-2008 yılları arası ilin nüfusu %20,33 artmıştır. Bu dönemde yıllık nüfus artış hızı ortalama %0,42 olmuştur. İlin yaş ortalaması epey gençtir. Özellikle 10-14 ve 15-19 yaş grubunun nüfusa oranı yüksektir.

Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Yozgat ili nüfusu: 418.442'dir. Bu nüfusun % 76,03'ü şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 13.690  km2'dir. İlde  km2'ye 31 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkezde  54'dür.) İlin nüfusu 58 kişi azalmıştır. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Aydıncık (% 17,25,79)- Kadışehri (-% 4,75)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 14 İlçe, 36 belediye, bu belediyelerde 234 mahalle ve ayrıca 558 köy vardır.

İlin yıllara göre nüfusları

Eğitim
İlde, lisans ve lisansüstü düzeyinde eğitim veren Bozok Üniversitesi vardır. Bunun yanı sıra ilde İmam Hatip Lisesi fen lisesi,Yozgat Ticaret Meslek Lisesi, Yozgat Endüstri Meslek Lisesi, anadolu öğretmen lisesi, turizm-otelcilik meslek lisesi ve Anadolu lisesi bulunmaktadır.

Ekonomi

Yozgat kalkınmada birinci derecede öncelikli yöreler kapsamındadır. 1998 yılında çıkarılan 4325 sayılı kalkınmada öncelikli illerde istihdam yaratılması ve yatırımların teşvikine yönelik kanun ile Yozgat Sanayisi bir nebze de olsa canlılık kazanmış, Organize Sanayi Bölgesi (OSB) tahsis başvurularında doluluk yaşanmıştır. 2001 yılında yaşanan ekonomik krizle birlikte OSB'de faaliyet gösteren firma sayısında ciddi bir düşüş olmuş, sonrasında çıkarılan 5084 sayılı Kanun da -4325 sayılı Kanun kadar etki oluşturamasa da- yeni yatırımların oluşmasını sağlamıştır.

Yozgat ilinde ağırlıklı üretim; gıda, konfeksiyon, metal işleme, tuğla ve hazır beton gibi üretim kollarıdır.

Tarım
İlin ekonomisi büyük oranda tarıma dayalıdır. Yer şekilleri %98,8 oranında tarıma imkân vermektedir. İlde, yarı kurak iklim şartlarından dolayı, kuru tarım yaygınlaşmış ve ürün çeşitleri azalmıştır. İlde yoğun olarak tahıllar ve baklagiller yetiştirilmektedir. Bunların yanı sıra sulu tarım alanlarında şeker pancarı, ayçiçeği, patates ve soğan türü ürünler yetiştirilmektedir. Sulanabilir alanlar sınırlı olduğu için, il tarımında sebze üretiminin önemi azdır. İklimin sert oluşu ve depolama olanaklarının azlığından dolayı meyve üretimi büyük boyutlarda değildir. Elma, armut, kayısı, vişne, üzüm, ayva, badem ve ceviz yetiştirilen başlıca meyvelerdir. Dayılı Köyü tarımda çok gelişmiş olup Yozgat nüfusunun yaz aylarında büyük oranda sebze ihtiyacını karşılamaktadır.

Hayvancılık
İl ekonomisinde tarımın yanı sıra hayvancılık da önemli bir gelir kaynağıdır. Bozkırların geniş yer kaplaması küçükbaş hayvancılığın yaygınlaşmasına ortam hazırlamıştır. Hayvancılık genelde tarımsal faaliyetlerle bir arada yapılmakta olup mera hayvancılığı biçimindedir. Son yıllarda hayvan soylarının ıslahı çalışmaları ve hayvansal ürünleri değerlendirmeye yönelik sanayi faaliyetleri ile hayvancılık alanında canlanma olmuş, modern işletmeler kurulmaya başlamıştır. İlde, küçükbaş hayvanlardan; akkaraman koyunu, kıl ve tiftik keçisi, büyükbaş hayvanlardan sığır ve manda gibi cinsler beslenmektedir. Deri üretimi Yozgat'ın önemli gelir kaynaklarındandır. Son yıllarda kümes hayvancılığında da önemli gelişmeler kaydedilmiştir. Küçük ölçekli tavuk çiftliklerinde, modern yöntemlerle üretim yapılmakta olup özellikle 1995 yılından itibaren yumurta üretiminde belirgin artışlar olmuştur.

Ormancılık
İl topraklarının %18,24'ünü kaplayan ormanlar Akdağmadeni, Aydıncık, Çandır, Çayıralan, Çekerek, Kadışehri ve Saraykent'te yoğunlaşmıştır. Boğazlıyan ve Yenifakılı ilçelerinde ise orman örtüsü neredeyse hiç yoktur. İlde ormanları işletmek ve korumak üzere toplam üç işletme müdürlüğü mevcuttur.

Yozgat Orman İşletme Müdürlüğü
Görev alanları: Merkez, Aydıncık, Çekerek, Kadışehri, Şefaatli, Sorgun ve Yerköy.
Akdağmadeni Orman İşletme Müdürlüğü
Görev alanları: Akdağmadeni ve Saraykent
Çayıralan Orman işletme Müdürlüğü
Görev alanları: Boğazlıyan, Çandır, Çayıralan, Sarıkaya ve Yenifakılı ilçelerini kapsamaktadır.

Orman alanlarına bağlı olarak ormancılık yapılmaktadır.

Konum

Kültür ve turizm
Yozgat  karayolu üzerinde bulunması ve özellikle Hattuşaş (Hitit Medeniyeti Başkenti)'ın yakın olması ve Hattuşaş ile Kapadokyayı birbirine bağlayan Atatürk yolunun il merkezinden geçmesi nedeniyle yabancıların uğrak yeridir. Bozok yaylası olarak da adlandırılan ve ilkçağlardan beri yerleşim yeri olan Yozgat, bozulmamış doğası, misafirperver sıcakkanlı insanları, çok güzel misafir anlayışları, sahip olduğu tabiat güzellikleri, mesire yerleri, yüksek ovaları, tarihi, kültürel, turistik değerleri ve kaplıcalarıyla gezilip görülmesi gereken en güzel illerimizden biridir. Türkiye'nin ilk Millî Parkı olan Çamlık Millî Parkı, Akdağ Ormanları, Şebekpınarı Mesire alanı, Kazankaya Vadisi ve Gelingüllü barajı gibi yerler
Yozgat'ta Batı Anadolu ağzı kullanılmaktadır.
spor, dinlence ve piknik alanlarıdır.

Kültür

Yemek kültürü
Şehrin yöresel yemekleri testi kebabı, arabaşı, madımak ve tas kebabıdır. Parmak çörek, Yozgat'a mahsus özel bir ekmek türüdür.

Turizm

Antik kentler
 Büyük Nefes
 Çeşka Yeraltı Şehri
 Alişar Höyüğü
 Hattuşaş
 Kerkenes Harabeleri
 Kral Kızı Hamamı (Sarıkaya)

Müzeler-konaklar
 Nizamoğlu evi
 Karslıoğlu Konağı
 Koçerler konağı
 Yozgat Arkeoloji Müzesi

Millî parklar

Yozgat'ın en tanınmış ormanı Yozgat Çamlığı'dır. Türkiye'deki İlk millî park olup devlet tarafından korunmaktadır.

Endemik bitki türleri
Endemik bitki türü olarak, dünyada sadece Yozgat ve Kastamonu'da Bulunan İspir Meşesi ve Yozgat Adaçayı (Salvia Yosgadensis) bulunmaktadır.

Diğer yerler
 Yer altı çarşısı
 Süleyman Bey Camii
 Çapanoğlu Camii
 Yozgat Saat Kulesi
 Lise Caddesi
Bazlambaç Kocaalan Yaylası mesire alanları

Spor

2018-2019 Sezonu sonunda Yozgat'ın BAL'daki futbol takımı Yozgat 1959 FK, 3. Lig'e çıkmıştır. Voleybol Erkekler 1. Ligi'nde Sorgun Gençlik, lig 3.'sü olmuştur. Hentbol Erkekler 1. Ligi'nde Yozgat Bozokspor, Süper Lig'e çıkmıştır. Hentbol kadınlar takımı Yozgat Aile ve Sosyal Pol.GSK 2. Lig'i beşinci sırada bitirmiştir.

Ziraat Türkiye Kupası'nda Yozgat 1959 FK, ilk turda elenmiştir.

Önemli spor tesisleri: Yozgat Bozok Stadı (8.260), Rıza Kayaalp Spor Salonu (2.500), Yozgat Olimpik Yüzme Havuzu (500).

Ayrıca bakınız
 Yozgat ilindeki yerleşim yerleri listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yozgat Valiliği
 Yozgat Belediyesi

Yozgat (il)


was a town located in Amakusa District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 10,344 and a density of 206.63 persons per km2. The total area was 50.06 km2.

On March 27, 2006, Itsuwa, along with the cities of Hondo and Ushibuka, and the towns of Amakusa, Ariake, Goshoura, Kawaura, Kuratake, Shinwa and Sumoto (all from Amakusa District), was merged to create the new city of Amakusa and no longer exists as an independent municipality.

Transport
Ferry from Itsuwa Oniike on the north of the Amakusa Peninsular to Kuchinotsu at the southern tip of the Minamishimbara Peninsula is run by the Shimbara Railway Co. Services operate frequently daily.  http://www.shimatetsu.co.jp/

External links
 Official website of Amakusa

Dissolved municipalities of Kumamoto Prefecture

Itsuwa, Kumamoto


An Trichosalpinx purpurea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Seehawer. An Trichosalpinx purpurea in nahilalakip ha genus nga Trichosalpinx, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichosalpinx

Trichosalpinx purpurea


තිල්ලෝතමා ශෝම් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියකි. ඇය අ ඩෙත් ඉන් ද ගන්ජ් චිත්‍රපටයෙහි රංගනය උදෙසා 63වන ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන උළෙලේ දී හොඳම සහාය නිළිය සඳහා නිර්දේශ වූවා ය.

චිත්‍රපට නාමාවලිය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියෝ
ජීවත්වන්නෝ
බෙංගාලි ජනයා
බෙංගාලි සිනමා නිළියෝ
21 වන සියවස තුළ ඉන්දියානු නිළියෝ
කොල්කතාවේ නිළියෝ

තිල්ලෝතමා ශෝම්


Beyler, Antalya ilinin Elmalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, eski köy ağalarının çok olmasından dolayı.Beyler(bey mahallesi)ismini almıstır.Beyler yazın Finikeden yazlamak için,tarlalarındaki ürünleri kaldırmak için hasat zamanında beyler mahallesine gelirlermiş. şu anda Mahallede Atıl durumda bey konakları vardır.Ama beyler elmalı dan gidip gelirler.Mahallede oturmazlar.Mahallenin en önemli tarihi yerlerinden Üyük adınta bir tümülüs vardır.Şu anda arkeologlar tarafından araştırılıyor.Kalıntılar 3000yıl öncesine dayandığı söylenmektedir.Köy sınırları içinde Hamza Dede adında bir mezar vardır.

Coğrafya
Antalya iline 124 km, Elmalı ilçesine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Elmalı'nın mahalleleri

Beyler, Elmalı


Operacija Moonshot program je britanske vlade za uvođenje masovnog testiranja na COVID-19 u Engleskoj istog dana kao način da se omogući održavanje velikih okupljanja ljudi u toj zemlji uz održavanje kontrole nad virusom. Prema British Medical Journalu program ima za cilj isporučiti 10 milijuna testova dnevno do 2021. godine.

Program je izazvao zabrinutost zbog očekivanih troškova-100 milijardi funti prema objavljenom vladinom dokumentu, što je oko tri četvrtine ukupnih godišnjih troškova NHS-a u Engleskoj. Statističari su, osim toga, upozorili da s obzirom na netočnosti svojstvene svakom testu, masovno testiranje na ovoj ljestvici može uzrokovati stotine tisuća lažno pozitivnih rezultata dnevno, što za posljedicu ima da se velikom broju ljudi kaže da su zaraženi kada nisu.

Dana 22. listopada 2020. objavljeno je da je projekt "uključen" u NHS Test and Trace program koji vodi Dido Harding. Od travnja 2021. Velika Britanija nastavlja stavljati poseban naglasak na masovno ispitivanje pomoću testova bočnog protoka, dostupnih kao kompleti za kućnu upotrebu.

Opis

Test koji je predložen za program oslanjao se na razvoj nove tehnologije za uzorke sline ili uzorke brisa da daju pozitivne ili negativne očitanja u roku od nekoliko minuta, umjesto da zahtijevaju analizu u laboratoriji, proces koji može potrajati nekoliko dana. Na ovaj način mediji, uključujući i Sheffield Telegraph, opisuju ga kao sličnog testu na trudnoću. Predviđa se da će stavljanjem ovog tipa na raspolaganje testiranje negirati potrebu ljudi da putuju do testnog centra, što može zahtijevati dugo putovanje. U vrijeme lansiranja, jedina dokazana globalna tehnologija za testiranje na COVID-19 u to vrijeme oslanjala se na PCR.

Struktura

Operacija je provedena u okviru odgovora britanskog Ministarstva zdravstva i socijalne zaštite (DHSC) na COVID-19. U početku je to bio zasebni vladin program, ali je na kraju uključen u nacionalni NHS T&T program. Unutar operacije uspostavljen je niz polu-nezavisnih timova koji su razvijali i ocjenjivali COVID-19 tehnologije koje su u to vrijeme bile u osnovi eksperimentalne i nedokazane.

Zadatak svakog tima bio je uspostaviti i razviti jedinstveni oblik testiranja na COVID-19. Svaki tim imao je akademsko vodstvo i usredsredio se na razvoj jedinstvene tehnologije direktnog LAMP-a, LAMPore-a, masene spektrometrije, RNA LAMP-a, PCR tačke brige, testove lateralnog protoka čitača mašina i testove lateralnog protoka koji se ne temelje na mašinama ili brze testove.

Planove trijaže i evaluacije tehnologije zasnovane na mašinama vodila je britanska vlada TVG (grupa za tehničku provjeru), a tehnologiju koja nije zasnovana na mašinama nadzorna grupa COVID-19 uz doprinos Javnog zdravlja Engleske, Nacionalne zdravstvene službe, akademskih/naučnih savjetnika i DHSC.

Razvoj LAMP -a vodio je profesor Keith Godfrey s Univerziteta u Southamptonu.

Oxford Nanopore je razvio tehnologiju koja se zove LAMPore. Ugovoreni su za isporuku milijuna testova zasnovanih na novoj metodi testiranja pod nazivom Transkriptaza Loop Amplification (LAMP) koja je trenutno u razvoju; nadamo se da će ovi testovi moći postići rezultat za manje od sat vremena. Vlada je takođe platila 323 milijuna funti za 90 milijuna 20-minutnih kompleta za testiranje pljuvačke, hemikalija i 600 "Genie HT" mašina koje je napravila OptiGene, kompanija sa sjedištem u Horshamu, Sussex.

Povijest

Projekt je na brifingu u Downing Streetu najavio britanski premijer Boris Johnson, 9. rujna 2020. Johnson je predložio da bi masovno testiranje bilo način da se sportskim i zabavnim prostorima omogući ponovno otvaranje nakon njihovog zatvaranja na početku pandemije, te za mogućnost okupljanja ljudi na božićnim zabavama. Do tog trenutka naučnici su koristili testiranje za identifikaciju ljudi koji su dali pozitivan rezultat na virus, ali Johnson je opisao ono što je opisao kao "pristup Moonshot", test koji bi pokazao ljude koji su negativni i nemaju potencijal predstavljaju opasnost za druge, dajući im tako "slobodu" da prisustvuju događajima i okupljaju se s drugima "na način koji nije bio zarazan virusom". Najavljena je pilot shema za događaje u zatvorenom i na otvorenom u Salfordu u Velikom Manchesteru, koji bi trebao početi u oktobru, s planovima za nacionalno uvođenje nakon toga. Međutim, u to vrijeme nije bilo jasno koja bi se vrsta testova mogla koristiti za masovno testiranje, iako je bilo jasno da bi to moglo uključivati detekciju virusnog antigena pomoću lateralnog toka ili izotermalno posredovanu reverzno transkripcijskom petljom Pojačanje: 18. avgusta, na zahtjev ministara u britanskom Ministarstvu zdravlja i socijalne zaštite, od javnog zdravlja Engleske Porton Down i Univerziteta u Oxfordu zatraženo je da razviju klinička istraživanja i procjene infras struktura potrebna za identifikaciju najperspektivnijih uređaja s bočnim protokom s najboljim karakteristikama.

Izvori

COVID-19
Ujedinjeno Kraljevstvo

Operacija Moonshot


Medgar Wiley Evers, (født 2. juli 1925 i Decatur, Mississippi, død 12. juni 1963 i Jackson, Mississippi), var en amerikansk borgerrettighedsaktivist. Han blev myrdet af Byron De La Beckwith.

Historien blev inspillet som filmen Ghosts of Mississippi.

Eksterne henvisninger
 JFK First Draft Condolence Letter to Medgar Evers' Widow, June 12, 1963  Shapell Manuscript Foundation

Personer der er blevet myrdet
Menneskerettighedsaktivister fra USA
Personer fra Mississippi
Borgerrettighedsbevægelsen

Medgar Evers


Kepler-62b jest egzoplanet koji orbitira zvijezdu Kepler-62 na udaljenosti od 990 svjetlosnih godina u zviježđu Lira. Otkriven je 18. travnja 2013., a otkrio ju je Svemirski teleskop Kepler.

Izvori

Vanjske poveznice

b

Kepler-62b


Le nerf mylo-hyoïdien est une branche motrice et sensitive du nerf alvéolaire inférieur.

Trajet
Le nerf mylo-hyoïdien est une branche du nerf alvéolaire inférieur, branche du nerf mandibulaire, lui-même branche du nerf trijumeau.

Il nait juste avant d'entrer dans le foramen mandibulaire. Il descend dans un sillon de la face interne de la branche montante de la mandibule. Lorsqu'il atteint la surface inférieure du muscle mylo-hyoïdien, il lui donne des branches ainsi qu'au ventre antérieur du muscle digastrique.

Zone d'innervation
Le nerf mylohyoïdien innerve le muscle mylo-hyoïdien et le ventre antérieur du muscle digastrique.

Il fournit également l'innervation sensorielle des molaires mandibulaires et à la zone cutanée submentale.

Aspect clinique
Le nerf mylo-hyoïdien doit être bloqué pour une anesthésie locale des dents mandibulaires car dans certains cas le blocage du nerf alvéolaire inférieur peut ne pas suffire dans certaines variations anatomiques.

Galerie

Notes et références

Liens externes

Nerf crânien

Nerf mylo-hyoïdien


Keiji Yoshimura (født 8. august 1979) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Nagoya Grampus og Ehime FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Keiji Yoshimura


Der Wolff-Verlag (Eigenschreibweise ohne Bindestriche) ist ein deutscher Buchverlag für Literatur, Kunst und Geschichte mit Sitz in Berlin und Breitungen in Thüringen.

Entstehung und Organisation
Der Verlag wurde am 28. August 2008 in Schmalkalden in Thüringen von Robert Eberhardt gegründet. Der Verlag hat seit 2011 seinen Hauptsitz in Berlin in der Kulmbacher Straße 1. Von 2012 bis 2015 betrieb der Verlag einen Projektraum unter der Adresse Unter den Linden 40 in Berlin, bis 2016 auch das Restaurant »Wolff & Eber« in Berlin-Wilmersdorf, in dem gelegentlich Lesungen stattfanden.

An den "Wolff Verlag" ist auch ein Online-Antiquariat mit über 2500 Titeln angebunden.

Programm
Der "Wolff Verlag" ist ein unabhängiger Verlag mit den Schwerpunkten auf Sachliteratur, Geschichte und Kunst. Sein Interesse gilt auch dem Wiederentdecken vergessener Persönlichkeiten und der Herausgabe heute wenig beachteter Autoren und historischer Texte, beispielsweise die Texte August Lucius', Johann David Schöpfs oder deutschsprachige Übersetzungen der Werke Ezra Pounds. Zudem veröffentlicht der Verlag Publikationen sowohl über und von historischen als auch zeitgenössischen Künstlern und Wissenschaftlern.

2011 wurde die Reihe "Atelierbesuch" begründet, in der internationale Künstler an ihrem Schaffensort porträtiert werden. In dieser Reihe erschienen bisher Veröffentlichungen zu Klaus Staeck, Pierre Huyghe, Kirsten Klöckner und Ulrich Moritz.

Zu den Autoren des Verlags gehören exemplarisch der Büchner-Preisträger Heinz Piontek, der Literaturwissenschaftler Jean-Max Colard, der Bildungshistoriker Alexander-Martin Sardina, der Journalist Paul Badde, die Kunsthistoriker Gerd Blum, Wolfgang Kemp und Gerd-Helge Vogel, der Wirtschaftswissenschaftler Erik von Grawert-May, der russische Politiker Witali Borissowitsch Malkin und die Schriftstellerin und Malerin Anita Albus.

Weblinks
 Website wolffverlag.de
 "Dem Wahren, Schönen, Guten ein Zuhause bieten", FURIOS, 4. Februar 2012.

Einzelnachweise

Verlag (Berlin)
Buchverlag (Deutschland)
Antiquariatsbuchhandel
Verlag (Thüringen)
Independent-Verlag (Deutschland)

Wolff-Verlag


Daniel Joseph Boorstin (October 1, 1914 – February 28, 2004) was an American historian at the University of Chicago who wrote on many topics in American and world history. He was appointed the twelfth Librarian of the United States Congress in 1975 and served until 1987. He was instrumental in the creation of the Center for the Book at the Library of Congress.

Repudiating his youthful membership in the Communist Party,  Boorstin became a political conservative and a prominent exponent of consensus history. He argued in The Genius of American Politics (1953) that ideology, propaganda, and political theory are foreign to America. His writings were often seen, along with those of historians such as Richard Hofstadter, Louis Hartz and Clinton Rossiter, as belonging to the "consensus school", which emphasized the unity of the American people and downplayed class and social conflict. Boorstin especially praised inventors and entrepreneurs as central to the American success story.

Biography
Boorstin was born in 1914, in Atlanta, Georgia, into a Jewish family. His father, Samuel, was a lawyer who participated in the defense of Leo Frank, a Jewish factory superintendent who was accused and convicted of the rape and murder of a 13-year-old girl. After Frank's 1915 lynching led to a surge of anti-Semitic sentiment in Georgia, the family moved to Tulsa, Oklahoma, where Boorstin was raised. He graduated from Tulsa's Central High School in 1930, at the age of 15.

Although Samuel wanted his son to go to the University of Oklahoma, become an attorney and join his own law firm, Daniel wanted to go to Harvard Law School. He graduated with highest honors (summa cum laude) from Harvard in 1934, then studied at Balliol College, Oxford, as a Rhodes Scholar, receiving BA and BCL degrees.  The American National Biography Online states that he joined the Communist Party in 1938 then left it in 1939, when Russia and Germany invaded Poland.  In 1940, he earned an SJD degree at Yale University.

Boorstin moved away from his earlier leftist views. In 1953, after being subpoenaed by the House Un-American Activities Committee, Boorstin became a cooperating witness and gave the committee the names of other Party members in his cell. His lectures were later boycotted by some students due to his testimony to the HUAC.

Boorstin was hired as an assistant professor at Swarthmore College in 1942, where he stayed for two years. In 1944, he was hired by the University of Chicago, where he was a professor until 1969. He was the Pitt Professor of American History and Institutions at the University of Cambridge in 1964. He served as director and senior historian of the National Museum of History and Technology of the Smithsonian Institution (now known as the National Museum of American History, Behring Center) from 1973 to 1975. During this period, Boorstin became an active participant in the Republican Party, rubbing shoulders with high-profile politicians such as Spiro Agnew and Henry Kissinger, and speaking at the party's national platform committee at its annual convention in 1972. President Gerald Ford nominated Boorstin to be Librarian of Congress, in 1975. On April 9, 1941, he married a Wellesley College graduate, Ruth Carolyn Frankel (1917–2013). She quickly became his partner and editor for his first book, The Mysterious Science of the Law, published in the same year. In his "Author's Note" for The Daniel J. Boorstin Reader (Modern Library, 1995), he wrote, "Essential to my life and work as a writer was my marriage in 1941 to Ruth Frankel who has ever since been my companion and editor for all my books." Her obituary in The Washington Post (December 6, 2013) quotes Boorstin as saying, "Without her, I think my works would have been twice as long and half as readable."

Boorstin, with Ruth as his regular collaborator,  wrote more than 20 books, including two major trilogies, one on the American experience and the other on world intellectual history. The first trilogy was entitled The Americans with three volumes: on the "colonial experience," on the "national experience," and on the "democratic experience." The books were largely celebratory of cultural, social and technological developments in American history, and featured striking story-telling about figures such as Frederic Turner, the so-called "Ice King" of the early nineteenth century.   They exemplified Boorstin's attempts to write for a general audience rather than his academic peers.The Americans: The Democratic Experience, the final book in the trilogy, received the 1974 Pulitzer Prize in history. Boorstin's second trilogy, The Discoverers, The Creators and The Seekers, examines the scientific, artistic and philosophic histories of humanity, respectively.

Within the discipline of social theory, Boorstin's 1961 book The Image: A Guide to Pseudo-events in America is an early description of aspects of American life that were later termed hyperreality and postmodernity. In The Image, Boorstin describes shifts in American culture – mainly due to advertising – where the reproduction or simulation of an event becomes more important or "real" than the event itself. He goes on to coin the term pseudo-event, which describes events or activities that serve little to no purpose other than to be reproduced through advertisements or other forms of publicity. This book also describes the type of false stories that came to be called "fake news" in the 2010s. The idea of pseudo-events anticipates later work by Jean Baudrillard and Guy Debord. The work is an often-used text in American sociology courses, and Boorstin's concerns about the social effects of technology remain influential.

Boorstin has been credited with saying, "Ideas need no passports from their place of origin, nor visas for the countries they enter... We, the librarians of the world, are servants of an indivisible world ... Books and ideas make a boundless world."

When President Ford nominated Boorstin to be Librarian of Congress in 1975, the nomination was supported by the Authors Guild but opposed by liberals, who objected to his perceived conservatism and his opposition to the social revolution of the late 1960s and early 1970s.  He was attacked by the American Library Association because Boorstin "was not a library administrator". The Senate confirmed the nomination without debate.

Boorstin retired in 1987, saying that he wanted to do full-time writing. He died of pneumonia February 28, 2004, in Washington D.C. He was survived by Ruth, his three sons, Paul, Jonathan and David, six grandchildren and three great-grandchildren. David Levy, a history professor at the University of Oklahoma, said humorously in one of his lectures after Boorstin's death: "One can only imagine what he might have achieved, if he had only listened to his father's advice about where to go to college."

Boorstin's approach to history

Professor Levy delivered a lecture about Boorstin in April 2014 at an Oklahoma University event, the President's Day of Learning. He had several observations about Boorstin's approach to American history that seem to explain why many contemporary historians opposed his appointment to head the Library of Congress. According to Levy:
 Boorstin believed that the main points of American history were made by what the people agreed upon, rather than what they fought over.
 He emphasized continuities in history, rather than radical changes.
 He distrusted doctrinaire thinking; his writings minimized the role of pure thinkers and emphasized the role of problem solvers.
 He was conservative in politics and his approach to culture, and was revolted by what he saw as vulgarities in American life and advertising.
 He observed the transformative power of seemingly mundane cultural advances as air conditioning, telephones, catalog shopping, canned food and typewriters.

Impact on the Library of Congress

John Y. Cole, in the obituary of Boorstin he wrote for the American Antiquarian, credited Boorstin with bringing new intellectual energy to the Library of Congress (LOC), opening the institution to, "the public, to scholars, and to new constituencies.

In 1976, Boorstin held a press conference to announce that he had discovered the contents of President Lincoln's pockets when he was assassinated in 1865. They had been in a wall safe in the Librarian's office. Boorstin had these artifacts put on public display, where they have become the most popular attraction for tourists visiting the American Treasures of the Library of Congress exhibition in the Library's Jefferson Building. He was instrumental in creating the American Folklife Center in 1976, and the Center for the Book in the Library of Congress in 1977.

In 1979, the LOC and the Kennedy Center opened a Performing Arts Library in the Kennedy Center. In 1980, Boorstin set up the Council of Scholars, a new link between the LOC and the world of scholarship. Another major event during Boorstin's tenure at the LOC was the construction and implementation of LOC's James Madison Memorial Building during 1980-1982. He obtained private contributions to open the Mary Pickford Theater in the Madison Building in 1983. The theater was intended to increase public awareness of the LOC's large collection of motion pictures.

In 1984, Boorstin and Architect of the Capitol George White teamed up to persuade Congress to appropriate $81.5 million for rehabilitating two of the LOC's older structures, the Jefferson (1897) and Adams (1939) Buildings. In 1986, Boorstin appeared before Congress to oppose legislation that would have made drastic cuts in the LOC budget. His pleas resulted in substantially restoring the proposed cuts. It also resulted in his being called, "an intellectual Paul Revere."

Overall, Boorstin proved so persuasive that the Federal appropriation increased from $116 million to more than $250 million during his administration.

Honors
His book, The Americans: The Colonial Experience (1958) won the Bancroft Prize for best book on history.  The Society of American Historians awarded Boorstin the Francis Parkman Prize for The Americans: The National Experience (1965).  Boorstin was awarded the Order of the Sacred Treasure, First Class, by the Japanese government in 1986. He received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement in 1986. He was awarded a Pulitzer Prize for writing The Americans: The Democratic Experience (1973).

He was a member of both the American Academy of Arts and Sciences and the American Philosophical Society.

He was inducted into the Tulsa Hall of Fame in 1989, and received the Oklahoma Book Award in 1993 for The Creators.

He held twenty honorary degrees, including an honorary Doctor of Laws from the University of Tulsa and Doctor of Letters from Oglethorpe University in 1994.

Books
 The Mysterious Science of the Law: An Essay on Blackstone's Commentaries (1941)
 The Lost World of Thomas Jefferson (1948)
 The Genius of American Politics (University of Chicago Press, 1953)
 The Americans: The Colonial Experience (1958)
 America and the Image of Europe: Reflections on American Thought (1960)
 A Lady's Life In The Rocky Mountains: Introduction (1960)
 The Image: A Guide to Pseudo-events in America (1962)
 The Americans: The National Experience (1965)
 The Landmark History of the American People: From Plymouth to Appomattox (1968)
 The Decline of Radicalism: Reflections of America Today (1969)
 The Landmark History of the American People: From Appomattox to the Moon (1970)
 The Sociology of the Absurd: Or, the Application of Professor X (1970)
 The Americans: The Democratic Experience (1973)
 Democracy and Its Discontents: Reflections on Everyday America (1974)
 The Exploring Spirit: America and the World, Then and Now (1976)
 The Republic of Technology (1978)
 A History of the United States with Brooks M. Kelley and Ruth Frankel (1981)
 The Discoverers: A History of Man's Search to Know His World and Himself (1983)
 Hidden History (1987)
 The Creators: A History of Heroes of the Imagination (1992)
 Cleopatra's Nose: Essays on the Unexpected (1994)
 The Seekers: The Story of Man's Continuing Quest to Understand His World (1998)

Notes

References

Further reading

 Diggins, John P. "The Perils of Naturalism: Some Reflections on Daniel J. Boorstin's Approach to American History." American Quarterly (1971): 153–180. in JSTOR
 Morgan, Edmund S. "Daniel J. Boorstin, 1 October 1914 · 28 February 2004," Proceedings of the American Philosophical Society (2006) 150#2 pp. 347–351 in JSTOR
 Pole, J. R. "Daniel J. Boorstin." in Past-masters: Some Essays on American Historians edited by Marcus, Cunliffe and Robin Winks (Harper & Row, 1969). pp to 10-38
 King, Wayne and Warren Weaver Jr. "Briefing: Boorstin and the Emperor", The New York Times, May 2, 1986.
 Wilson, Clyde N. Twentieth-Century American Historians (Gale: 1983, Dictionary of Literary Biography, volume 17, ) pp 79–85
 Witham, Nick (2023). Popularizing the Past: Historians, Publishers, and Readers in Postwar America. University of Chicago Press.

External links

 United States Library of Congress official site
  founded in 1977 by Boorstin
 Daniel J. Boorstin Papers, 1882–1995
 Obituary in The Guardian
 Obituary in The Economist
 Robert D. McFadden, "Daniel Boorstin, 89, Former Librarian of Congress Who Won Pulitzer in History, Dies", The New York Times, March 1, 2004
 Encyclopedia of Oklahoma History and Culture – Boorstin, Daniel J.

Alumni of Balliol College, Oxford
Academics of the University of Cambridge
American Rhodes Scholars
20th-century American historians
American male non-fiction writers
20th-century American lawyers
Harvard College alumni
Historians of the American Revolution
Historians of the United States
Hyperreality theorists
Jewish American historians
Librarians of Congress
Writers from Atlanta
Writers from Tulsa, Oklahoma
Bancroft Prize winners
Pulitzer Prize for History winners
University of Chicago faculty
Central High School (Tulsa, Oklahoma) alumni
Yale Law School alumni
1914 births
2004 deaths
National Humanities Medal recipients
Deaths from pneumonia in Washington, D.C.
American librarians
20th-century American male writers
Historians from Georgia (U.S. state)
Members of the American Philosophical Society
American Jews from Oklahoma

Daniel J. Boorstin


El Mercado de San Antón es un mercado de abastos ubicado en el barrio de Chueca en Madrid. El primer edificio se construye en el año 1945 bajo el proyecto del arquitecto Carlos de la Torre y Costa. La evolución del barrio hace que en los años noventa los cambios de costumbres en los consumidores del barrio, disminuyendo la demanda, decae el uso del mercado. En la primera década del  se produce la renovación, para ello se derriba el viejo edificio en 2007, y se edifica uno con nuevos servicios de mercado y de restauración cinco años después.

Historia

La zona tenía un mercado al aire libre en el : un mercado de cajones de madera denominado de "San Antón". Su nombre se debe por encontrarse junto a la parroquia de San Antón (anexa a las Escuelas Pías). Durante la Guerra Civil en plena defensa de Madrid el 'Mercado' estuvo en funcionamiento.  El primer edificio se construye bajo el mandato del consistorio madrileño y se inaugura en el año 1945 bajo el proyecto del arquitecto Carlos de la Torre y Costa. Al acto asiste el alcalde Alberto Alcocer en su segunda investidura. El mercado tiene una evolución de auge y declive a lo largo de diversas épocas del , unidas a la evolución del barrio y de los hábitos de consumo.

A comienzos del  la Asociación de Comerciantes del Mercado de San Antón decide renovar el Mercado adaptándolo a los requerimientos de demanda del nuevo barrio. Para ello derriba el viejo Mercado en 2007 e inicia la construcción del nuevo. Siguiendo el modelo mixto se diseñan espacios de puestos de venta y lugares de restauración. En mayo de 2011 se inaugura el nuevo mercado con un edificio renovado. Se ofrecen en esta renovación nuevos servicios como restaurantes, bares con terrazas y salas de exposiciones.

Características

El edificio está dividido en tres plantas principales y completa su oferta con un pequeño supermercado Supercor y dos sótanos de aparcamiento robotizado.

La primera planta está dedicada a la venta de producto perecedero y está dividida en doce puestos de mercado tradicional. La segunda permite la degustación en sus once puestos y además, actividad cultural, ya que disfruta de un gran espacio multifuncional. En la tercera planta se ubica el restaurante y la gran terraza del mercado, con vistas de altura al barrio de Chueca.

Su diseño ha corrido a cargo del estudio de arquitectura QVE arquitectos.

Véase también
 Anexo:Mercados de Madrid
 Mercado de Barceló

Referencias

Enlaces externos

Página oficial - En español
Proyecto del Mercado en la página de QVE - En español

San Anton
San Antón
Edificios del barrio de Justicia
Arquitectura de 1945
España en 1945

Mercado de San Antón


Auguste de Villebichot est un compositeur et chef d'orchestre français né le  à Dijon et mort le  à Paris.

Biographie
François Auguste Quantin, dit Auguste de Villebichot, naît le  à Dijon.

Il étudie la composition avec Pierre Maleden puis est chef d'orchestre dans divers cafés-concerts parisiens, à l'Alcazar et au Café des Ambassadeurs notamment, pour lesquels il écrit de nombreuses chansons, saynètes et opérettes.

Parmi ses œuvres, sont ainsi représentées : Marjolaine, Roublard le Canotier, L'Héritage de mon oncle, La Tour du Nord, Un homme agaçant, Les Hidalgos de Paris, Mademoiselle J'ordonne, Le Lion en cage, Le Bailli de Croquetendron, Turlurette, La Tyrolienne, Un Bal à la sous-préfecture, Une Minute trop tard, La Corde cassera, Blagados et Bétinet, Les Deux Maris garçons, Les Deux Scélérats, Les Deux Postillons, Vengeance, La Grève des femmes.

Auguste de Villebichot est l'auteur de plusieurs succès, dont Rien n'est sacré pour un sapeur ! sur des paroles de Louis Houssot et La femme canon ! sur des paroles de Clairville, chantés par Thérésa, et Trifouillard le brosseur (paroles d'Isch-Wall), une chanson créée par Paulus.

Villebichot est également l'auteur d'un opéra bouffe en trois actes, Nabucho, sur un livret de Vanloo et Leterrier, créé aux Folies-Nouvelles le 13 septembre 1871 et donné quarante-deux fois, et a publié en 1848 une brochure discutant de l'état de l'enseignement musical en France.

Il meurt le  à Paris (8 arrondissement) et est inhumé à Dijon, sa ville natale, qui inaugure en 1900 un buste de l'artiste sculpté par Paul Henri Graf.

Bibliographie

 François-Joseph Fétis et Arthur Pougin, Biographie universelle des musiciens et bibliographie générale de la musique : Supplément et complément, tome 2, Paris, Firmin-Didot, 1880, p. 628.

Notes et références

Liens externes

Naissance en septembre 1825
Naissance à Dijon
Compositeur français de la période romantique
Chef d'orchestre français
Décès dans le 8e arrondissement de Paris
Décès en octobre 1898
Décès à 73 ans

Auguste de Villebichot


Bıçkıdere, Sakarya ilinin Akyazı ilçesine bağlı, Sadzların çoğunlukta olduğu bir mahalledir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 39 km, Akyazı ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Akyazı'nın mahalleleri

Bıçkıdere, Akyazı


En anafor (af græsk anaphora 'tilbageførelse, gentagelse' af ana- + afledning af pherein 'bære'.) er et sprogligt virkemiddel, som anvendes til at beskrive den grammatiske parallelitet, hvor de første ord i en sætning gentages flere gange efter hinanden.

Formålet er at få flere følgende sætninger kædet sammen med ord eller grupper af ord, som kan vælges til bevidst at producere en hypnotisk effekt.

Gentagelsen kan også henvise til en holdning, den grundlæggende holdning eller stilling, såsom for eksempel i William Shakespeares Kong Johan:

Eller måske, som i Sigbjørn Obstfelders digt Jeg ser, hvor jeg-fortælleren etablerer sin situation og scenarie.

Se også
 Epifor

Referencer

Retorik
Græske ord og vendinger

Anafor


1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı, Osmanlı İmparatorluğu ile Rusya arasında birçok cephede yapılmış savaştır. Napolyon Bonapart'ın önderliğindeki Fransa'nın Avrupa'da başlattığı savaşların (Napolyon savaşları) arka planında yer almıştır.

Osmanlı Padişahı III. Selim'in saltanatı döneminde 1792-1805 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu ve Rusya barış içinde yaşamışlardı. Hatta Osmanlı İmparatorluğu Mısır'ı işgal eden Fransa'ya karşı İngiltere ve Rusya ile işbirliği yaptı. 24 Eylül 1805 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu Rusya ile mevcut ittifak antlaşmasını yeniledi. Ancak bu antlaşmanın imzasından kısa bir süre sonra Osmanlı İmparatorluğu ve Rusya arasında yeni bir anlaşmazlık çıktı. Rusya, Osmanlıların Rus yanlısı Alexander Muzuri (Eflak) ve Konstantin İpsilantis (Boğdan) voyvodaları görevden almasından hoşnut değildi. General Johann (Ivan) Michelson komutasındaki 40.000 civarında Rus askeri 11 Kasım 1806'da Dinyester'i geçerek Eflak ve Boğdan'a girdi. III. Selim 22 Aralık 1806 tarihinde boğazları kapattı ve Rusya'ya savaş ilan etti.

İlk çarpışmalar
1806 yılının Kasım ayında savaş ilan etmeden Eflak ve Boğdan'a giren ve karşısına düzenli bir Osmanlı kuvvetinin çıkamadığı Rus ordusu, kısa bir süre içerisinde Kili, Bender, Hotin ve Akkerman Kalesi gibi kalelerden kimini savaşla ve kimini de hileyle ele geçirdi. Bu kalelerin işgal edilmesinin ardından, İzmail Kalesi'nin de teslim olacağını zanneden Ruslar, kalenin önüne geldiklerinde beklemedikleri bir karşılık gördüler. Daha ilk çatışmada üç bin dolayındaki Rus birliği, altı yüz süvarisi bulunan ve kaleye yardıma gelmiş Pehlivan İbrahim Ağa tarafından bozguna uğradılar. Zaferin ardından Pehlivan İbrahim Ağa mirahor-ı evvel rütbesi ile, Kale muhafızı Kasım Paşa da vezirlik rütbesinin yanı sıra gazilik unvanı ile ödüllendirildi. İzmail Kalesi'nin savunmasını sağlamlaştıran Pehlivan İbrahim Ağa beş yüz kadar atlısıyla binbeş yüz kişilik Rus süvari birliklerini İzmail'e dokuz saat mesafedeki Çamasuy Karyesi'nde bozguna ugrattı. 26 Ağustos 1807 tarihindeki mütarekeye kadar devam eden bir buçuk yıllık süreçte Pehlivan İbrahim Ağa, gönüllü birliklerin yanı sıra Veli Paşa, Karslı Ali Paşa ve Boşnak Abdullah Ağa gibi komutanların da yardımıyla İsmail kalesindeki savunmasını sürdürdü ve düşmanı karşısında bir adım bile geri çekilmedi. Serdar-ı Ekrem olan sadrazam Keçiboynuzu İbrahim Hilmi Paşa komutasında Osmanlı ordusu ise, 12 Nisan 1807'de Bulgaristan'dan Tuna Nehri üzerinden Eflak topraklarına girerek Bükreş'e yöneldiyse de, Mikail Miloradoviç komutasındaki Rus ordusu tarafından 2 Haziran 1807 tarihinde Obileşti Muharebesi'nde püskürtüldü.

Doğu Cephesinde ise İvan Gudoviç komutasındaki 17.000 kişilik Rus birliği 18 Haziran 1807 tarihinde Arpaçay Muharebesi'nde Kör Yusuf Ziyaüddin Paşa komutasındaki yaklaşık 20.000 kişilik Türk birliğini mağlup etmeyi başardı. Bu iki muharebe sonucunda Batı ve Doğu cephelerinde durum sabitlendi.

Denizde ise Dmitry Senyavin'in komutanlığındaki Rus donanması, Seydi Ali Paşa (Yusuf Paşazade) komutasındaki Türk donanmasına üstünlük sağlamayı başardı. 22-23 Mayıs 1807 tarihlerinde Çanakkale Muharebesi'nde, 19-22 Haziran 1807 tarihlerinde de Limni Muharebesi'nde galip gelen Rus donanması Ege Denizi'nde hareket serbestisi kazandı.

Kabakçı Mustafa İsyanı
Bu çarpışmalar sürerken İstanbul büyük bir siyasi kargaşa içine girdi. 29 Mayıs 1807 tarihinde Kabakçı Mustafa isyanı sonucu III. Selim Osmanlı tahtından indirilmiş ve yerine IV. Mustafa tahta geçmişti. IV. Mustafa'nın saltanatı boyunca Osmanlı sarayında büyük bir kargaşa yaşandı. Yeniçeriler saraya hakim oldular. 28 Temmuz 1808 yılında taht tekrar el değiştirdi. IV. Mustafa'nın yerine II. Mahmut tahta geçti.

Çarpışmaların yeniden başlaması
1807 yılında Fransa ile Tilsit Antlaşması'nı imzalayarak Fransa baskısını bir süreliğine bertaraf eden Rusya 28 Mart 1809 yılında Tuna cephesinden harekete geçti ve 2 yıla yakın süredir durmuş olan çatışmalar yeniden başladı. Johann (Ivan) Michelson'un Bükreş'te ölümünden sonra 1808 yılında onun yerine atanan Aleksandr Prozorovski komutasındaki Rus birlikleri Dobruca'yı işgale başladılar. Dobruca'yı geçen Rus ordusu ikiye ayrılıp, bir kısmı ile Varna'ya hareket ederken, diğer kısmı ile Osmanlı ordusu üzerine saldırmıştı. İbrail(Brăila)'i almakla görevlendirilen Mihail Kutuzov'un taarruzu reddetmesi üzerine Aleksandr Prozorovski bizzat kolordunun komutasını ele aldı. 17 Nisan'da İbrail(Brăila)'i yoğun bombardımana başlayan Rus ordusu, Aleksandr Prozorovski'nin emriyle 19 Nisan'ı 20 Nisan'a bağlayan gece taarruza geçti. Fakat hücum başarılı olmadı ve Rus ordusu büyük kayıp verdi. Hezimet nedeni ile Aleksandr Prozorovski histeri nöbetine tutuldu ve onu teskin etmeye çalışan Mihail Kutuzov'u başarısızlıktan sorumlu tutarak onu kolordu komutanlığından azletti. 7 Mayıs 1809 tarihinde İbrail(Brăila) kuşatmasını kaldırıp geri çekilen Aleksandr Prozorovski, 9 Ağustos 1809'da Tuna karargahında hayatını kaybetti. Çar I. Aleksandr (Rusya), onun yerine piyade ordusundan General Prens Pyotr Bagration'u atadı.

General Prens Pyotr Bagration'un ilk operasyonu, 14 Ağustos 1809 tarihinde Maçin (Măcin) kalesinin kuşatılması oldu. 18 Ağustos 1809'da kale garnizonu teslim oldu. 22 Ağustos tarihinde ise iki gün süren bombardımanın ardından Kirsova (Chirsova) kalesi Rusların eline geçmiş, böylelikle Rus ordusu Tuna üzerinde seyyar bir köprü kurmaya başlamıştı.

Rus ilerleyişine engel olmak için harekete geçen Tuna komutanı Koca Hüsrev Mehmed Paşa'nın komutasındaki 12.000 kişilik Türk kolordusu 4 Eylül 1809 tarihinde Resvan'da Cernavoda Muharebesi Pyotr Bagration'un Rus birlikleri tarafından bozguna uğratıldı. Bu savaşın ardından bölgenin önemli kaleleri, kale muhafızlığını eski sadrazam Çelebi Mustafa Paşa'nın yaptığı İbrail kalesi ve İzmail kalesi sırasıyla 14 Eylül ve 21 Kasım'da düştü. İlerleyen Rus birlikleri 11 Eylül 1809 tarihinde Silistre'yi kuşattı. Silistre savunmasında görev yapan Pehlivan İbrahim Ağa'nın başarılı savunması ve yardıma gelen ayanlar ile sadrazamın Rusçuk'tan Silistre'ye doğru ilerlemesi Ruslar'ın Silistre önlerindeki istihkâmlarda küçük birlikler bırakarak, Silistre'ye iki saat mesafede Tuna'nın sol sahilinde bir mevkiye çekilmesiyle sonuçlanmıştı. Tepedelenli Ali Paşa'nın oğlu Muhtar Paşa'nın da yardıma gelmesi ile Pehlivan İbrahim Ağa kumandasındaki Osmanlı ordusu 10 Ekim'de Tatariçe Muharebesi'nde Rus birliklerini durdurmuş; Osmanlı ordusunda bine yakın şehit verilirken, Rus ordusunda 10 binin üzerinde ölü ve zâyiât vermiştir. Bu zaferden sonra 29 Ekim 1809 tarihinde İbrahim Ağa'ya vezirlik payesi verildi ve o günden sonra da "Baba Paşa" diye anılmaya başlandı. Muhtar Paşa da "Hızır Paşa" adını aldı. 23 Temmuz 1809 tarihinde Serdar-ı Ekrem Yusuf Ziya Paşa komutasında Rumeli'ye doğru harekete geçen Osmanlı ordusun ilerlemesiyle arkadan sarılma tehlikesini gören Rus ordusu önce Silistre'ye oradan da Eflâk'a çekilmek zorunda kalmış; buna karşılık Osmanlı ordusu, kış mevsiminin de etkisiyle 22 Kasım'da Şumnu Karargâhı'na geri dönmüş; Pehlivan İbrahim Ağa komutasındaki kuvvetlere ise Hacıoğlu Pazarcık adı verilen bölgede kışlaması Yusuf Ziya Paşa tarafından emredilmiştir. Yaklaşık altı, yedi aydır kuşatma altında bulunan İzmail ve İbrail Kaleleri'ne yardım gönderilemediğinden düşman eline geçtiği haberi Şumnu Karargâhı'na dönüldükten sonra haber alınmıştır.

Savaşın Bulgaristan'a yayılması ve Bâtın Muharebesi
1809 yılında Dobruca'nın denetimini eline geçiren Rus ordusu 1810 yılında, ordu kumandanlığını Pyotr Bagration'dan devralan Nikolay Kamenski'nin emriyle Bulgaristan'a yöneldi. Nikolay Kamenski, Silistre kuşatması görevini Fransız göçmeni kolordu komutanı A.F.Langeron'a vermiş, kendisi de bizzat Rusçuk kuşatmasına katılmaya karar vermiştir. 1810 Mayıs'tan itibaren üç kol halinde ilerleyen Rus birliklerinin bir kısmı da Hacıoğlu Pazarcık'ta bulunan Pehlivan İbrahim Paşa üzerine yürüdü. Bunun üzerine karşı ilerleyişe geçen üç dört bin kişilik Pehlivan Paşa kuvvetleri, çarpışa çarpışa geri çekilmek zorunda kaldılar. Piletof adındaki bir kumandanın emrindeki onbeşbin kişilik özel bir Rus birliği, en sonunda Pehlivan Paşa'yı Hacıoğlu Pazarcık'nda kuşatma altına aldılar. Türk ordusunun 10 Mayıs 1810'da Hacıoğlu Pazarcık Muharebesi'nde Rus ordusuna mağlup olmasının ardından, 18 Haziran 1810 tarihinde Hacıoğlu Pazarcık'ın işgal edilmesine değin çarpışan Pehlivan İbrahim Paşa hasta ve yaralı bir halde esir düştü. 30 Mayıs'ta yardım alma olanağı kalmadığı için teslim olan Silistre ve 1 Haziran'da Razgrad Rusların eline geçti. İleri harekâtını sürdüren Rus ordusu Haziran başında Rusçuk ve Şumnu'yu kuşattı. 22 Temmuz 1810'da düzenlenen taarruz Rus ordusuna büyük kayıplara mal oldu.

16 Ağustos 1810'da taarruza geçen General Uvarov komutasındaki Rus birliği, Türk garnizonu karşısında yenilgiye uğradı ve geri çekildi. Kuşatma halindeki Rusçuk garnizonu takviye beklerken, Rusçuk seraskerliğine atanan Goşancalı Halil Paşa 40.000 kişilik ordusuyla Tırnova ile Rusçuk arasında Bele Muharebesi'nde Rusları mağlup etti. Rusçuk'un batısındaki Batın deresinde savunma düzenine geçen Türk ordusu 25 Ağustos'ta Bâtın Muharebesi'nde, Rus ordusuna komuta eden Nikolay Kamenski tarafından, Rus nehir filosu'nun da desteği ile, ağır bir yenilgiye uğratıldı. Rus süvarileri tarafından 15 km kadar takip edilen Muhtar Paşa'nın Arnavutları ve ayanların Goşancalı Halil Paşa emrindeki birlikler 7 Eylülde tamamen yenildiler, hatta neredeyse yok edildiler. 21 bin asker ve 140 toptan oluşan düşmanın üstün gücü karşısında 8 bin Türk hayatını kaybetti. Rus General İlovaitzki ile birlikte 3 general ve 78 subay da Rus kayıpları arasında idi. Muharebede Goşancalı Halil Paşa da vurularak hayatını kaybetti. Alınan mağlubiyette, komuta kademesinin yerinde karar alamaması ve hızlı hareket edememesinin de etkisi vardı. Öyle ki Osmanlı Serdar-ı ekremi Kör Yusuf Ziyaüddin Paşa, zamanında Goşancalı Halil Paşa'ya yardıma gitseydi ağır bir yenilgi yerine parlak bir zafer kazanılabilirdi. Ruslar, Bâtın Muharebesi'nin ardından önce harabeye çevrilen Ziştovi'yi, daha sonra da kahraman savunucusu Boşnak Ağa tarafından gerek kendi adına, gerekse Karslı Ali Paşa adına 27 Eylül'de teslim edilen Rusçuk ve Yergöğü'nü işgal ettiler. Ekim ayı başlarında önce Turnu, daha sonra da Niğbolu üzerinde Rus bayrağı dalgalanıyordu. Ayan Pehlivan Süleyman Paşa, Voronzov'un askerleri karşısında Plevne'den kaçtı, Selvi'ye ise Kazaklar yerleşiyordu.

Vidin'i kurtarmak için Tepedelenli Ali Paşa'nın Sofya'ya kadar ilerlemeyi başarmış diğer oğlu Veli Paşa, Mora'nın genç valisi ve babasının vekili olarak yönettiği 10 bin Arnavut'tan 2 binini buraya gönderdi. Daha Haziran ayında birkaç bin Sırp, General Tzukatos'un emrindeki Rus birlikler ile Olt bölgesinde birleşerek, Birsa-Palanka'yı aldılar. Serbest Sırbistan'a akın eden Niş Paşası, geri çekilmek zorunda kaldı. General Orurk, Sırplara Serez Paşası İsmail Bey'i ve Ahmed Reşat'ı Eylül ayı başlannda yenmeleri için yardım etti. Drina Nehri kenarında ise Olt bölgesindeki Eflak Pandorlarından oluşturulan Nikitiç süvari bölükleri bekliyordu. Kladova'nın müdafaa kıtaları artık Hristiyanlardan oluşuyordu. Kara Yorgi, Ekim ayında tekrar akın eden Boşnakları geri püskürttü.

26 Ekim 1810 tarihinde, Nikolay Kamenski Vidin Muharebesinde Serasker Vezir Hacı Osman Paşa komutasındaki 40.000 kişilik Osmanlı ordusunu mağlup etmiş, bu savaşta Osmanlı ordusu 10.000 kayıp verirken Kamenski yönetimindeki Rus ordusu sadece 1.500 kayıp vermiştir.

Ruslar, bu zaferleri amansız hastalıklara yakalanan ve batıdaki savaşın yönetimini General Zay'a bırakan generaller Tzukatos ve Isayev'in ölümü ile ödemişti. Kışın yaklaşması ve ikmal hattının giderek uzaması nedeniyle güvenliğini tehlikede gören Kont Sergei Kamenski Rus ordusunu Tuna kıyılarına geri çekti. 4 Şubat 1811 tarihinde ciddi bir hastalığa yakalanan Kamenski, yerine Çar I. Aleksandr (Rusya) tarafından General Mihail Kutuzov'un Rus ordularının yeni kumandanı olarak tayin edilmesinin ardından, 4 Mart 1811'de 35 yaşında hayata veda etti.

Savaşın sonuçlanması
Laz Aziz Ahmed Paşa komutasındaki 60.000 kişilik Osmanlı ordusu 1811 ilkbaharında yorgun ve çekilmekte olan Kutuzov'un Rus ordusuna karşı sefere çıktı ve Razgrad üzerinden Rusçuk'a ilerledi. Başından bir kurşun yarası almış eski bir asker olan yeni Rus genel komutanı Kutusov derhal Yergöğü'ne gelerek Osmanlı ordusu'nun karşısına çıktı. Rus ordusuna yeni askerler gelmişti ve Kutusov'un emrinde 18 bin askerden oluşan küçük ama güçlü bir ordu vardı. Ama 22 Haziran 1811 tarihindeki Rusçuk Muharebesi yiğitlik göstermiş ve güzel bir ortak çalışma yapmıştı. Osmanlı süvari bölükleri mükemmeldi ve toplar Fransız ustaların yeni dökümhanelerinden yeni çıkmıştı ve çok iyi topçular tarafından kullanılıyordu. O güne kadar her yere korku salan Kazaklar, "Türkler geliyor" haykırışlarıyla zaferinden emin düşmanlarının saldırısı karşısında kaçtılar (3-4 Temmuz). Rus general Langeron, Tuna Nehri'nin sol kıyısına geri çekilmek zorunda kaldı ve 9 Temmuz 1811'de Rusçuk derhal boşaltılıp, ateşe verildi. "Böylece birliklerimiz Balkan Dağları'na kadar ilerlemişken, Tuna Nehri'nin sağ kıyısını tamamen boşaltmak zorunda kaldık ve barış hiç bu kadar uzak görünmemişti ", diye yazıyordu Langeron üzüntü ile daha sonraki kayıtlarında. Serez Paşası İsmail Bey'in, Kara Feyzi'nin ve Karaosmanoğlunun birlikleri, Tuna Nehri'nin sol kıyısındaki Kalafatla kadar ilerlemişlerdi bile. Sadrazam ise Rus karargâhının bulunduğu Yergöğü'nde Tuna Nehri'ni geçmeye hazırlanıyordu.

Osmanlı ordusu Eylül ayı başlarında Tuna Nehri'nin öte kıyısına geçmişti. Langeron'un düşmanları geri püskürtme girişimleri başarısız oldu. Diğer taraftan Kutusov kararsız ve hareketsizdi. Türkler, Eflak'ta kışı geçireceklermiş gibi görünüyordu.

Ama İsmail Bey, Olt bölgesinde Kalafat'taki çatışmalardan sonra ancak Kasım ayının sonuna kadar Ciurpeceni'de tutunabildi ve Tuna Nehri'nin sol kıyısında bulunan Türklerin sayısı, Rusların yeni bir taarruzunu güvenli bir biçimde karşılamaya yeterli değildi. Diğer taraftan Çapanoğlu'nun ve Tepedelenli Ali Paşa'nın oğullarının Rusçuk'ta kalan birlikleri, silah arkadaşlarının geri dönüşünü sağlama almaya yeterli görünmüyordu. Bu, çatışmalar sırasında bizzat kan kaybeden ve askerleri ile savaşın tüm tehlikelerine bizzat göğüs germek isteyen kahraman Sadrazam Laz Ahmed Paşa'nın en büyük hatası oldu. Sultan II. Mahmud'un Edirne'den buraya gönderdiği bostancılar ve Trakyalı ayanların acilen gelen birlikleri ancak Türklerin savaşta bahtı döndükten sonra buraya varabildiler.

General Langeron ve General Markov'un Rusçuk'ta savunması zayıf olarak kalan karargâha saldırma fikirleri, Osmanlı ordusunun o ana kadar oldukça iyi konumunun aniden değişmesine neden olmuştu. 2 Ekim 1811'de Tuna Muharebesi'nde Osmanlı ordusunu ağır bir yenilgiye uğratan Markov 14 Ekim tarihinde nehri geçti ve Türklerin bu büyük karargâhını eline geçirmeyi başardı. Galib Efendi ve Gavur Hasan Paşa, Ali Paşa'nın oğulları ile birlikte Rusçuk'a kaçmak zorunda kaldılar ve sadrazam da bir kayıkla gece vakti buraya geldi. Nehrin henüz sağ kıyısında bulunan az sayıda birlikler, hiçbir zaman Yergöğü yakınlarında Slobozia Adası'nda bulunan 16 bin askerle birleşemeyeceklerdi. Başlarında Çapanoğlu, Kalender Paşa ve Karslı Ali Paşa'nın bulunduğu ve derhal kuşatma altına alınan bu birliklerin kader anı gelmişti. Nihayet 8 Kasım tarihinde yapılan ateşkes antlaşması ile kurtarıldıklarında, sayıları 13 bin kişiye düşmüştü. Diğerlerinden 5-6 bin kişi düşmanın tarafına geçmiş ve 3 bin kadarı açlık ve hastalıklar sebebiyle hayatlarını kaybetmişlerdi. Turtucaia ve Silistre tekrar Rusların eline geçmişti .

Ordusu kuşatılan Osmanlı Devleti ile 1812 yılında tekrar Fransız tehdidiyle karşı karşıya kalan Rusya 1812 yılında barışa müzahir bir tutum benimsediler ve barış müzakereleri başladı.

Barış
28 Mayıs 1812 tarihinde imzalanan Bükreş Antlaşması ile Rusya, Eflak ve Boğdan'dan çekilecek, Besarabya bölgesi ise Ruslara bırakılacaktı. Osmanlılar Bosna ve Eflak'dan 2 yıl vergi almayacak, Sırplar iç işlerinde serbest kalacaktı. Tuna nehrinde hem Osmanlı hem de Rus gemileri serbestçe dolaşabilecekti. Prut ve Tuna nehirlerinin sol sahilleri iki ülke arasında sınır kabul edilecekti.

Ayrıca, Kuban Nehri ağzından güneyde Bzıb (Psıb) Nehri ağzına kadar uzanan Çerkesya kıyılarının denetimi, Anapa Kalesi ile birlikte Osmanlılara geri verildi. Buna karşılık Bzıb ve Rioni Nehirleri (Poti) arasındaki Karadeniz kıyıları ve Gürcü toprakları Ruslara bırakıldı.

Sonuçlar
 Önemli askeri başarılar kazanmış olan Rusya, Fransız tehdidi nedeniyle ufak bir toprak kazancıyla yetinmek zorunda kaldı.
 Esasen Boğdan Voyvodalığı'na ait olan Besarabya'nın Rus işgaline girmesiyle bu iki bölge arasındaki bütünlük zayıfladı ve bugünkü Moldova ve Romanya'nın temelleri atıldı.
 Savaş sırasında isyanları süren ve Ruslar tarafından desteklenen Sırplar 1817 yılında özerklik kazandılar.
 Ruslar Gürcistan üzerindeki egemenliklerini pekiştirdiler, ayrıca Çerkesler üzerindeki baskılarını artırdılar.

Kaynakça

Osmanlı İmparatorluğu'nun savaşları
Ermenistan askerî tarihi
Gürcistan askerî tarihi
Romanya tarihi
Osmanlı döneminde Yunanistan
Osmanlı-Rus savaşları
Napolyon Savaşları
19. yüzyılda Gürcistan
19. yüzyılda Ermenistan
1806'da çatışmalar
1807'de çatışmalar
1808'de çatışmalar
1809'da çatışmalar
1810'da çatışmalar
1811'de çatışmalar
1812'de çatışmalar

1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı


The Naval Undersea Warfare Center (NUWC) is the United States Navy's full-spectrum research, development, test and evaluation, engineering and fleet support center for submarines, autonomous underwater systems, and offensive and defensive weapons systems associated with undersea warfare. It is one of the corporate laboratories of the Naval Sea Systems Command. NUWC is headquartered in Newport, Rhode Island and has two major subordinate activities: Division Newport and Division Keyport in Keyport, Washington. NUWC also controls the Fox Island facility and Gould Island. It employs more than 4,400 civilian and military personnel, with budgets over $1 billion.

The current entity is composed of many elements of Navy undersea research, particularly acoustics and acoustic systems with weapons research and development history dating to the 19th century. Two major laboratories, in Newport and New London composed the largest elements of what is now Division Newport. Those laboratories were themselves made up of consolidated older laboratories and facilities dating from World War I.

Early history

Newport, Rhode Island

In 1869, the U.S. Naval Torpedo Station was founded in Newport, Rhode Island on Goat Island, the site of Fort Wolcott which was built in 1702 and served as an Army fort from 1794 to 1835. During the 1890s, Charles Munroe and John Bernadou worked at Newport, patenting a formulation of nitrocellulose colloided with ether and alcohol which was used as smokeless powder for naval artillery through the two World Wars. The Army adopted the Navy formulation in 1908 and began manufacture at Picatinny Arsenal.

A factory was built in 1907 to manufacture steam torpedoes for the Navy. The torpedo factory became a major employer in the Newport area, as Rhode Island congressmen protected it from competition. The Torpedo Station designed the Mark VI magnetic influence fuze for torpedoes during the 1920s. The Naval Torpedo Station researched and tested underwater weaponry through World Wars I and II, creating additional facilities on Rose Island, Fox Island, and Gould Island. In 1951, the station on Goat Island was reorganized:

For the next 15 years, it was the Underwater Ordnance Station, and then the Underwater Weapons Research and Engineering Station until 1970. That year, the Underwater Sound Laboratory from New London, Conn. was combined with the Newport facility to form the Naval Underwater Systems Center or NUSC.  In 1992, the command was reorganized as the Naval Undersea Warfare Center, Division Newport.

New London, Connecticut

New London, Connecticut had been the site of World War I sound research since the establishment of the Naval Experimental Station there as a result of meetings between Navy and the Submarine Signal Company, manufacturer of submarine signals as navigation aids and active in underwater acoustics since establishment in 1901, the Western Electric Company and the General Electric Company. The companies, under naval supervision had established an acoustical research station at East Point, Nahant, Massachusetts. The Navy, under one of its officers involved in the corporate effort, established the Naval Experimental Station at Fort Trumbull where physicists and engineers, including scientists from nearby universities, worked under the direction of the Special Board on Antisubmarine Devices.

Though that laboratory had closed with the end of that war the same criteria and some of the same people advising made New London the logical place to site the East Coast laboratory in response to the Chief, Bureau of Ships, now Naval Sea Systems Command (NAVSEA), April 10, 1941 request to the National Defense Research Committee to establish both an East and West coast antisubmarine warfare research laboratory. On July 1, 1941 the New London laboratory's establishment got approval with management by Columbia University for a wide range of antisubmarine warfare work including, passive sonar, ocean acoustics and recording of underwater sounds for that work.

In 1944 the Naval Research Laboratory (NRL) directed reorganization of the Underwater Sound Laboratory at New London for peacetime operation consolidating the Harvard Underwater Sound Laboratory, which had focused on physics of underwater sound, surface ship sonar and weapons systems,  in Cambridge, Massachusetts with the New London laboratory. After recruiting scientists from both efforts the new Navy Underwater Sound Laboratory was established on March 1, 1945.

Significant accomplishments during World War II included the development of greatly improved surface ship and submarine sonar systems, acoustic homing torpedoes, sonobuoys, and acoustic mines. This work contributed greatly to the success against U-boats in the Battle of the Atlantic and the near-total destruction of the Imperial Japanese Navy and merchant fleets in the Pacific War.

Predecessor organizations

Navy Underwater Sound Laboratory (NUSL) 1945—1970
In July 1945 the Harvard facility's equipment and many of its personnel were moved to the new Navy Underwater Sound Laboratory, New London. NRL oversaw NUSL until turning over direction to the Bureau of Ships. Navy laboratories were reorganized in 1966 under Director of Naval Laboratories, Naval Material Command, to consolidate expertise and decrease competition among laboratories.

The Bermuda Research Detachment, Tudor Hill Laboratory after formation of Naval Underwater Systems Center in 1970, and its Argus Island offshore tower and support/research vessel Erline  were field detachments of NUSL. The laboratory was unique in that it was the only one in the Atlantic to be located adjacent to and have access to an operational Naval Facility of the Sound Surveillance System (SOSUS).

Research intensified during the Cold War, which was as much a technology race with the Soviets as it was an arms race. The Sound Lab's efforts were key to the further development of both submarine and anti-submarine warfare.

Naval Underwater Systems Center (NUSC) 1970—1992
On July 1, 1970 the Naval Material Command independent laboratories, Navy Underwater Sound Laboratory at New London and the Naval Underwater Weapons Research and Engineering Station (NUWS) at Newport, were administratively combined to form the Naval Underwater Systems Center (NUSC) with headquarters in Newport.

The Bermuda Research Detachment, formed by NUSL in 1961, became the NUSC Tudor Hill Laboratory, a major field detachment on formation of NUSC in 1970. In July the next year the Atlantic Undersea Test and Evaluation Center (AUTEC) located in the Tongue of the ocean with the main facility on Andros Island, Bahamas, with a logistics component located at the Palm Beach International Airport became a detachment of NUSC. Among the smaller facilities and detachments were the underwater ranges at Narragansett Bay and Rhode Island Sound, field activities at Seneca Lake Facility, New York, Dodge Pond at Niantic, Connecticut, the Central Test and Evaluation Activity (CTEA), Fort Lauderdale, Florida.

NUSC was the lead laboratory in partnership with eight North Atlantic Treaty Organization (NATO) nations to for the instrumented Azores Fixed Acoustic Range (AFAR) in the Azores based on Santa Maria Island. The range features three bottom fixed towers  high by  across set approximately in an equalateral triangle. Two towers are receive only and one is transmit and receive. The principle studies are in acoustic propagation, reverberations and ambient noise.

Much of the work involved sonar suites for both submarines and surface vessels; however, other work ranged from improved periscopes, computing, combat control systems, and communications.  Illustrating the wide variety of work are some examples:

 NUSC continued work begun by its NUSL predecessor on Extremely Low Frequency (ELF) radio commendations with submarines proving communication with  in 1963. That system went operational with first use on an attack submarine with  in 1976 and for ballistic missile submarines with  two years later.
 NUSC became the responsible for design of the MARK 113 fire control systems for Polaris/Poseidon ballistic missile submarines after its design proposal for the MARK 113 MOD 9 Conversion Program was chosen over that of the Naval Ordnance Laboratory. System development had begun at Newport in 1968 and continued after the formation of NUSC with successful introduction and selection of NUSC for oversight in 1971.
 Beginning in 1970 NUSC began work for the Naval Electronics Systems Command (NAVELEX) on tactical towed arrays for use by faster surface ships. That work led to NAVELEX sponsorship of research and development of towed surveillance arrays to augment the fixed bottom SOSUS arrays. That work, in cooperation with the NAVELEX Naval Undersea Center (consolidated with Naval Electronics Laboratory Center in 1977 to become Naval Ocean Systems Center (NOSC)), San Diego, to develop what became the Surveillance Towed Array Sensor System.

On 2 January 1992 a major consolidation of Navy laboratories resulted in NUSC becoming a part of the Naval Undersea Warfare Center.

Naval Undersea Warfare Engineering Station (NUWES) Keyport
In 1992 Naval Undersea Warfare Engineering Station (NUWES) at Keyport, Washington, became Naval Undersea Warfare Center (NUWC), Division Keyport. The station originated with realization that the only torpedo facility was on the Atlantic coast as the Navy increasingly began operating in the Pacific following the Spanish–American War. The Pacific Coast Torpedo Station was established on Puget Sound in 1914. In 1930 the name was changed to Naval Torpedo Station Keyport and in 1978 to Naval Undersea Warfare Engineering Station.

Keyport focused on torpedoes and other undersea weapons and in later decades undersea vehicles. Aside from the ranges at Keyport the station operated ranges in California and Hawthorne, Nevada and Hawaii.

Other elements
In the early 1940s a need for calibration and testing of sonar transducers was met by establishing the Underwater Sound Reference Laboratory (USRL). It was headquartered in New York with two field stations. One was at Orlando, Florida  and the other was at Mountain Lakes, New Jersey. All activities were transferred to Orlando after the war under the Office of Naval Research. In 1966 the organization was renamed the Underwater Sound Reference Detachment (USRD) until its closure in 1997. The functions were transferred to Naval Undersea Warfare Center Division Newport, Underwater Sound Reference Division.

The Orlando lab was built on the archeological site of Fort Gatlin on the shore of Lake Gem Mary because the sinkhole-formed lake is very deep. The Orlando lab closed in 1997 due to the Base Realignment and Closure (BRAC) with all its functions moving to Newport. The Leesburg, Florida deep-water facility at Bugg Spring, established in 1965, remained open. The Orlando building was turned over to civil administration thereafter.

See also
 Naval Undersea Museum
 Atlantic Undersea Test and Evaluation Center – AUTEC
 Mission Data Interface

References

External links

 Historical photos of NUWC activities in Newport, from

Systems command installations of the United States Navy
United States Navy submarine bases
Newport, Rhode Island
Newport County, Rhode Island
1869 establishments in Rhode Island
Historic American Engineering Record in Connecticut
Military installations established in 1869

Naval Undersea Warfare Center


Henry Nevill,  et  baron de jure (entre 1527 et 1535-) est un pair anglais.

Biographie
Il est le fils de George Nevill (5e baron Bergavenny), et de Mary Stafford (fille d'Edward Stafford (3e duc de Buckingham)).
Henri, sixième (parfois quatrième) lord Abergavenny, est convoqué au parlement du 23 janvier 1552 au 15 octobre 1586. Il est l'un des pairs qui siège au jugement de Marie, reine d'Écosse, à Fotheringay. Il meurt à son siège appelé Comfort, près de Birling, Kent, le 10 février 1587.

Il épouse Frances, fille de Thomas Manners (1er comte de Rutland) et se remarie à Elizabeth, fille de Stephen Darell, de Spelmonden, Kent (elle s'est remariée à William Sedley, de Southfleet, Kent); de sa première femme, il a une fille unique, Mary Neville, qui épouse .

Au cours de la Rébellion de Wyatt de janvier à février 1554, Henry et Robert Southwell, le haut shérif du Kent marié à la nièce d'Henry, Margaret, mènent les forces loyalistes contre les rebelles.

Sa fille, Mary Neville, baronne le Despencer, décédée le 28 juin 1626, âgée de 72 ans, inhumée à Mereworth, Kent, s'est mariée à Birling, le 12 décembre 1574, en seconde épouse, à Thomas Fane, de Badsell, Kent  Son fils, Francis, est créé comte de Westmorland, fait chevalier au château de Douvres, 26 août 1573, décédé le 13 mars 1589.

Lady Fane réclame la baronnie d'Abergavenny contre Edward Nevill, l'héritier mâle qui hérite du Château d'Abergavenny, et comme compromis, elle est par lettres patentes, 25 mai 1604, confirmée dans le nom, le style et la dignité de La baronne le Despencer, pour les héritiers de son corps, avec l'antique siège, place et préséance de ses ancêtres.

Références

Bibliographie

 Froude, JA (1889). Le règne de Marie Tudor . Réimpression 2008 : Bibliobazaar LLC,  .
 Loades, DM (1965). Les deux conspirations Tudor . La presse de l'Universite de Cambridge.
 Zell, Michael (2000). Début du Kent moderne, 1540-1640 . Boydell & Brewer. .

Baron de la pairie d'Angleterre au XVIe siècle
Famille Neville
Chevalier du Bain
Décès en février 1587

Henry Nevill (6e baron Bergavenny)


Klypp Thordsson (nórdico antiguo: Klyppur hersir Þórðarson, n. 924), fue un guerrero vikingo y hersir de Noruega en el . Pertenecía a la influyente dinastía Giskeätten; según las sagas nórdicas era hijo de Þórður hreða Kåreson y nieto de Horda-Kåre. Casó con Alof Asbjörnsdatter (910 - 964), hermana del bóndi Jarnskegge de Yrjar. Durante la ausencia del hersir, el príncipe Sigurd Sleva visitó la hacienda de Klypp pero como no estaba fue su esposa Alof quien agasajó al invitado; aquella noche Sigurd la violó. Al regreso, tras la época de cosecha, Klypp supo de lo acontecido, juró venganza y junto a su clan se dirigió a Alrekstad donde se había refugiado Sigurd escapando de los bóndi de Voss que habían intentado acabar con él y su hermano Harald. Al llegar, sin dudarlo fue hacia él y lo mató con su espada. Klypp cayó también durante la contienda por la embestida de uno de los hombres del séquito de Sigurd, Erling Gamle.

Véase también
 Sigurðar þáttr slefu

Referencias

Bibliografía
 Sturluson, Snorri. Heimskringla: History of the Kings of Norway, trad. Lee M. Hollander. Reprinted University of Texas Press, Austin, 1992. ISBN 0-292-73061-6

Vikingos de Noruega

Klypp Thordsson


انظر أيضاً أباظة سياوش باشا.
انظر أيضاً كانجلي سياوش باشا.

الصدر الأعظم سياوش باشا  عرف باسم الشهرة (أباظة باشا) أكثر من اسمه سياوش. أشغل منصب وزير الحربية في السلطنة العثمانية عام 1636 م. وأصبح عام 1642 م قائدا للبحرية العثمانية. تزوج أبنة السلطان أحمد الأول فأصبح من أصهار (داماد) القصر العثماني. أصبح واليا لمنطقة أرضروم وديار بكر وسيلسترا في عام 1643 م. ثم عينه السلطان محمد الرابع صدرا أعظم للدولة العثمانية في عام 1651م (رمضان 1061هـ).

وقد كان من مآثر أباظة باشا أثناء حكمه إلغاؤه لنظام الآغوات (أي نظام رجال الخدمة المخصيين داخل البلاط العثماني). ونتيجة لعمله هذا أوغر المفسدون صدر السلطان عليه فأمر بعزله في 15 ذي القعدة 1061هـ 1651م ثم عين واليا للبوسنة ومحافظا لسيلسترا، وجرى تكليفه بمنصب الصدارة العظمى مرة ثانية في 8 جمادى الآخرة عام 1066هـ (1656 م) حيث توفي في مستهل رجب 1066هـ (1656 م) وهو يشغل هذا المنصب الرفيع.

المراجع

أباظة
أعلام الشراكسة
باشاوات
صدور عظام في القرن 17 م
عثمانيون شركس
عثمانيون من أصل أبخازي
قبودان باشا
مدفونون في إسطنبول حسب المكان
وفيات 1066 هـ
وفيات 1656
وفيات في إسطنبول
ولاة البوسنة العثمانيون

أباظة سياوش باشا الأول


شهد الياسين (28 آب/أغسطس 1983 -)، ممثلة عراقية تقيم في الكويت.

حياتها
ولدت في مدينة البصرة بجنوب العراق، ثم إنتقلت مع عائلتها للكويت إنفصلا والداها بعد الغزو العراقي للكويت وقرر والدها العودة للبصرة وبقيت مع والدتها في الكويت حيث تزوجت أمها من رجل كويتي ونالت الجنسية الكويتية ولم ترى والدها منذ سن الثامنة سافر إخوتها أحمد ورائد إلى السويد بينما أختها هيفاء إلى الأردن بعد زواجها ولديها أشقاء كويتيون من زواج أمها الثانينشأت في الكويت بدأت أولى مراحل التعليم ابتداءاً من التعليم الأساسي في مدرسة دجلة والرصافي العراقية وحتى مرحلة الجامعة، وقد ظهرت الموهبة الفنية التمثيلية عليها منذ صغرها فكثيراً ما كانت تقوم بالاشتراك في الأعمال المسرحية التي كانت تقام في المدارس ، عام 2012 قامت بإجراء عملية تجميل لأنفها لإزالة عظمة بعدما حصلت على فتوى دينية تسمح لها بذلك، لخوفها أن تكون قد غيرت من خلق الله سبحانه وتعالى."

حياتها
في 28 يونيو 2019 تزوجت من المنشد والملحن الكويتي عادل الكندري
وفي ديسمبر 2020 رزقت بإبنتها الأولى جوريوفي يناير 2022 رزقت بابنها «ضاري»

مشوارها المهني
قبل انطلاقتها اختارت اسم شهد لنفسها لأنها شعرت بأن اسمها الأصلي يجلب لها النحس، خصوصا ان اسم الإنسان يوثر على رزقه وحظه، رافضة الإفصاح عن اسمها الحقيقي حتى لا يعلق في أذهان الناس وينادونها به وهي لا تحب ذلك، رفضت الإفصاح عن جنسيتها الحقيقة واعتبرت بأنها كويتية خليجية نافية أن يكون ذلك بداعي الخجل من معرفة بلدها الحقيقي وبسبب انطلاقة عدة ممثلات حينها بنفس الإسم وحتى تستطيع أن تصنع لنفسها صورة في ذهن المشاهد إقترح المخرج أحمد المقلة   مخرج مسلسل عندما تغني الزهور عليها إضافة ال التعريف لإسم والدها ليصبح الياسين

بدأت حياتها الفنية في عام 2000 وكان ذلك من خلال دورها في المسلسل الاجتماعي حكايات كويتية والذي قام ببطولته الفنان جمال الردهان والفنانة طيف والفنانة أحلام حسن والفنان إبراهيم الحربي، وكان بمثابة بداية موفقة جداً نحو الشهرة والنجومية. ومع بداية الألفية الجديدة بدأت مشاركاتها تصبح أكثر كثافة وزادتها أعمالها انتشارا خليجيا.
عام 2012 شاركت الفنان فايز السعيد في فيديو كليب «يا قلبها» بعدما أعجبتها الفكرة وكان من إخراج بسام الترك
وعام 2015 شاركت الفنان محمد عبده في فيديو كليب «حب واجرح» من إخراج المخرج علاء الأنصاري .

أعمالها

في التلفزيون

في المسرح

في السينما

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
شيعة عراقيون
شيعة كويتيون
كويتيون متجنسون
ممثلات عراقيات في القرن 20
ممثلات عراقيات في القرن 21
ممثلات كويتيات
مهاجرون عراقيون إلى الكويت
مواليد 1401 هـ
مواليد 1983
مواليد في البصرة

شهد الياسين


Lambda Germán García González (Ciudad de México, 7 de enero de 1987) es un actor mexicano.

Biografía
Lambda estudió actuación en el Centro de Estudios y Formación Actoral para Televisión (CEFAT) de TV Azteca, donde tuvo como profesores a Dora Cordero y Raúl Quintanilla; también asistió a la Broadway Dance Academy para estudiar teatro musical.

Debutó como actor en 2007 siendo parte del elenco de Se busca un hombre, telenovela de TV Azteca, interpretando a Diego Villaseñor.

A inicios de 2020 se incorporó como conductor en el programa de revista matutino Hoy.

Vida personal
En julio de 2019 García confirmó abiertamente ser homosexual.

Filmografía

Telenovelas

Series

Programas

Teatro

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Ciudad de México
Actores de Ciudad de México
Actores de televisión de México
Actores de teatro de México
Actores LGBT de México

Lambda García