Ingenuity (hrv. Domišljatost, Dovitljivost) malen je solarni helikopter koji trenutno djeluje na Marsu i dio je NASA-ine misije Mars 2020. To je prvi zrakoplov na Marsu koji je 19. travnja 2021. uspješno izveo prvi kontrolirani let na drugom planetu uzlijećući okomito lebdeći i slijetajući. Sa sedam uspješnih letova, ova rotacijska, suosovinska i bespilotna letjelica na baterije rabi se kao demonstrator tehnologije i operacije za potencijalnu upotrebu budućih zrakoplova na Marsu i na drugim svjetovima, s potencijalom za izviđanje lokacija od interesa i kao podrška budućem planiranju ruta vožnje za marsovske rovere. Dave Lavery je izvršni direktor helikoptera Ingenuity, MiMi Aung je voditelj projekta, Håvard Fjær Grip je glavni pilot, a Bob Balaram glavni je inženjer. Među ostalim suradnicima su AeroVironment Inc., NASA-in istraživački centar Ames i NASA-in istraživački centar Langley.

Ingenuity, sada na površini Marsa, bio je pričvršćen na donju stranu rovera Perseverance. Rover se odvojio od sletača 3. travnja 2021., otprilike 60 dana nakon slijetanja Perseverancea na mjestu slijetanja Octavia E. Butler u krateru Jezero. Prvo polijetanje je izvedeno 19. travnja 2021. u 08:30 (CET). Rezultati su uspješno potvrđeni u 12:15 popodne (CET), a prva slika helikoptera iznad površine snimljena je od Perseverance i samog Ingenuityja.

Ingenuity je letio pet puta tijekom svoje probne kampanje koja je bila zakazana za ranu misiju rovera. Nakon istovara helikoptera, rover Perseverance odvezao se otprilike 100 m kako bi mu omogućio sigurnu tampon zonu u kojoj je izvršio prvi let. Prvenstveno tehnološkim demonstracijama, planirano je da svaki let leti na visinama u rasponu od 3-5 m iznad tla, a svaki bi trajao do 90 sekundi. Tijekom četvrtog leta Ingenuity je prešao 133 m niže, a zatim se vratio na polazno područje, rabio je autonomnu kontrolu tijekom svojih kratkih letova koje su operateri u Laboratoriju za mlazni pogon (JPL) telerobotski planirali i izradili po scenariju. Komunicirao je izravno s roverom Perseverance nakon svakog slijetanja. Lopatice rotora uspješno su uključene 8. travnja 2021., nekoliko dana nakon što se odvojio od Perseverancea. Očekivani bočni domet premašen je u trećem letu, a trajanje leta u četvrtom letu. To je kasnije označeno kao prva faza njegove misije kako bi se pokazala mogućnost leta. Druga je faza kasnije određena (nakon uspješnog završetka te misije) kao demonstracija operativnih mogućnosti istraživanja Marsa.

Ingenuity nosi komad tkanine s krila Wright Flyera iz 1903., zrakoplova braće Wright, prvog kontroliranog leta na Zemlji, a potom je i mjesto polijetanja i slijetanja nazvano Wright Brothers Field (hrv. Polje braće Wright). Prije nego što je Ingenuity postigao prvi let s motorom na drugom planetu, prvi let na planetu izvan Zemlje bio je let balonom na Veneri sovjetske svemirske letjelice Vega 1 1985. godine.

Uspjehom svojega četvrtog leta 30. travnja 2021. Ingenuity je postigao sve svoje prvotne ciljeve nadmašivši očekivanja. NASA je tada planirala buduće letove ne kao čisto tehničke demonstracije, nego kao operativne demonstracije s Perseveranceom. S ovim novim ciljevima, Ingenuity će pokazati kako buduće misije mogu raditi zajedno u namjenskoj i robusnijoj suradnji. Tijekom svojeg leta istog dana je Ingenuity postao prva međuplanetarna svemirska letjelica čiji je zvuk snimio rover Perseverance. Dana 7. svibnja 2021. Ingenuity je postala prva međuplanetarna svemirska letjelica koja je sletjela na drugo mjesto od mjesta lansiranja.

Naziv
Ime Ingenuity dala je Vaneeza Ruppani, djevojčica iz 11. razreda srednje škole okruga Tuscaloosa u Northportu u Alabami koja je predala esej na NASA-ino natjecanje Imenuj rovera. Poznat u fazama planiranja kao Mars Helicopter Scout ili jednostavno Marsov Helikopter, nadimak Ginny kasnije je ušao u upotrebu paralelno s matičnim roverom Perseverance koji je od milja zvan Percy.

Razvoj

NASA-ini JPL i AeroVironment objavili su 2014. idejni projekt izviđačkog helikoptera koji bi pratio rover. Sredinom 2016. traženo je 15 milijuna američkih dolara kako bi se razvoj helikoptera održao u skladu s pravom. Do prosinca 2017. inženjerski modeli vozila testirani su u simuliranoj marsovskoj atmosferi,, a modeli su bili na testiranju na Arktiku, ali njegovo uključivanje u misiju još nije odobreno niti financirano. Federalni proračun Sjedinjenih Država, objavljen u ožujku 2018. godine, osigurao je 23 milijuna američkih dolara za helikopter na godinu dana,, a 11. svibnja 2018. objavljeno je da bi se helikopter mogao razviti i testirati na vrijeme kako bi bio uključen u misiji Mars 2020. Helikopter je prošao opsežna ispitivanja dinamike leta i okoliša,, a zatim je postavljen na donju stranu rovera Perseverance u kolovozu 2019. Njegova je masa nešto ispod 1,8 kg, a JPL je precizirao da se planira projektni vijek od pet letova na Marsu. NASA je uložila oko 80 milijuna američkih dolara za izgradnju Ingenuityja i oko pet milijuna američkih dolara za upravljanje helikopterom.

Budući da je atmosfera Marsa na površini samo oko 1⁄100 gusta poput Zemljine, zrakoplovu je puno teže ostvariti uzgon, poteškoću koju djelomično olakšava Marsova manja gravitacija koja je jednaka otprilike trećini Zemljine. Podizanje s Marsove površine opisano je kao ekvivalent letenju na 27 000 m nadmorske visine koju nikada nisu dostigli postojeći helikopteri.

Ingenuity je JPL zamislio kao demonstratora tehnologije kako bi procijenio može li ova tehnologija letjeti sigurno i izraditi bolju sliku površine i smjernice koje bi budućim kontrolorima misija dale više informacija koje će im pomoći u planiranju putnih ruta i izbjegavanju opasnosti te identificiranje ciljeva. Helikopter je dizajniran za slikavanje snimaka površine s približno deset puta većom razlučivošću od slika iz orbite, a slikat će i slike koje bi inače ostale nedostupne kamerama rovera Perseverance. Očekuje se da bi takvo izviđanje moglo omogućiti budućim roverima tri puta dulje putovanje po solu.

Helikopter rabi suprotno rotirajuće koaksijalne rotore promjera oko 1,2 m. Nosi kameru visoke razlučivosti okrenutu prema dolje za navigaciju, slijetanje i znanstveno snimanje terena te komunikacijski sustav za prijenos podataka na rover Perseverance. Iako je riječ o zrakoplovu, konstruiran je prema zahtjevima svemirskih letjelica kako bi izdržao silu ubrzanja i vibracije tijekom lansiranja. Čine ga sustavi otporni na zračenje sposobni za rad u hladnom Marsovu okruženju. Neravnomjerno Marsovo magnetsko polje isključuje upotrebu kompasa za navigaciju pa upotrebljava kameru za praćenje Sunca integriranu u JPL-ov vizualni inercijalni navigacijski sustav. Neki dodatni osjetilnici uključuju žiroskope, vizualnu odometriju, senzore nagiba, visinomjer i detektori opasnosti. Dizajniran je za korištenje sunčevih ploča za punjenje baterija, a to su šest Sony Li-ion ćelija s 130 – 140 kJ energetskog kapaciteta baterije (kapacitet pločice od 2 Ah).

Helikopter rabi Qualcomm Snapdragon 801 procesor s Linux operativnim sustavom. Između ostalih funkcija, ovaj procesor kontrolira algoritam vizualne navigacije s pomoću procjene brzine izvedene iz značajki praćenih crno-bijelom navigacijskom kamerom prema dolje ili terenom okrenutom prema horizontu. Procesor Qualcomm povezan je s dvije mikrokontrolerske jedinice za kontrolu leta (MCU) radi izvođenja potrebnih funkcija kontrole leta. Također sadrži IMU i Garmin LIDAR Lite v3 laserski visinomjer. Komunikacija s roverom odvija se s pomoću radio veze s pomoću Zigbee komunikacijskih protokola male snage implementiranih s pomoću 900 MHz SiFlex 02 čipseta ugrađenih u rover i helikopter. Komunikacijski sustav dizajniran je za prijenos podataka brzinom od 250 kbit/s na udaljenostima do 1000 m.

Ispitivanja na Zemlji
Godine 2019. preliminarni nacrti Ingenuityja testirani su na Zemlji u simuliranim Marsovim atmosferskim i gravitacijskim uvjetima. Za ispitivanje u letu korištena je velika vakuumska komora za simuliranje vrlo niskog tlaka Marsove atmosfere – ispunjene ugljičnim dioksidom na približno 0,60 % (oko 1⁄160) standardnog atmosferskog tlaka na razini mora na Zemlji – što je otprilike ekvivalent helikopteru koji leti na 34 000 m nadmorske visine u Zemljinoj atmosferi. Kako bi se simuliralo znatno smanjeno gravitacijsko polje Marsa (38 % Zemljine), 62 % gravitacije Zemlje nadoknađeno je sajlom koja se letjelicu tijekom letačkih testova povlačila prema gore. Za stvaranje vjetra u komori korišten je vjetroviti zid koji se sastojao od gotovo 900 ventilatora računala.

Buduća inačica dizajna marsovskih rovera
Demonstrator tehnologije Ingenuity mogao bi stvoriti temelje na kojima bi se mogli razviti bolji zrakoplovi za zračno istraživanje Marsa i drugih planeta s atmosferom. Sljedeća generacija rotornih vozila mogla bi biti mase između 5 i 15 kg s korisnim opterećenjem između 0,5 i 1,5 kg. Ovi potencijalni zrakoplovi mogli bi imati izravnu komunikaciju s orbiterom. Budući da helikopteri mogli bi se upotrijebiti za istraživanje posebnih regija s otvorenim vodenim ledom ili salamurama, gdje bi život mikroorganizama sa Zemlje mogao potencijalno preživjeti. Marsovi helikopteri mogu se razmotriti i za brzo prevoženje malih spremnika uzoraka natrag do vozila za put na Mars i za povratak na Zemlju poput onog koji će se lansirati 2026. godine.

Tijek događaja

Testiranje
Ingenuity je raspoređen 3. travnja 2021. nakon slijetanja rovera Perseverance u krater Jezero kod sletišta Octavije E. Butler 18. veljače 2021. i uklanjanja šuta od krhotina 21. ožujka 2021. Isti dan, mali helikopter uspio je fotografirati površinu Marsa koja je poslana na Zemlju. Izvorni datum leta Ingenuityja bio je planiran za 11. travnja 2021. godine.

Ingenuity je 8. travnja 2021. godine izvršio ispitivanje vrtnje rotora pri malim brzinama (misija sol 48) vrteći se pri 50 okretaja u minuti. Test brzih okretaja pokušalo se izvesti 9. travnja, ali nije uspio zbog isteka vremena, mjere zaštite helikoptera od neispravna rada u nepredviđenim uvjetima. Sljedeći dan datum je pomaknut na 14. travnja. Dana 12. travnja najavljeno je ažuriranje softvera radi ispravljanja problema. Nakon uspješnog testa pune brzine 17. travnja 2021., prvi let Ingenuityja bio je zakazan za ponedjeljak.

Letovi

Demonstracija tehnologije
Dana 19. travnja 2021. u 8:34 CET, helikopter Ingenuity uspješno je izveo prvi let s pogonom na Marsu u trajanju od 39,1 sekunde. Podigao se okomito oko deset stopa, zakrenuo se za 96 stupnjeva u planiranom manevru i sletio. Podatci koji potvrđuju uspjeh testnog leta s prvim fotografijama s Ingenuityja sredinom leta kasnije su zaprimljeni u 12:30 CET.

Nekoliko dana kasnije, 22. travnja 2021. 10:33 CET, Ingenuity je uspješno izveo svoj drugi let u trajanju od 51,9 sekundi. Podigao se okomito na oko 5 metara i kratko lebdio na toj visini. Zatim se nagnuo 5 stupnjeva dopuštajući rotorima da ga odnesu bočno za 2 metra, zaustavio se, lebdio na mjestu i okretao se kako bi usmjerio kameru u različitim smjerovima. Ingenuity se zatim vratio u središte uzletišta kako bi sletio. Poruke ovog leta počele su stizati u 14:20 CET.

Ingenuity je uspješno izveo svoj treći let 25. travnja 2021. u 12:31 CET, u trajanju od oko 80 sekundi. Uspeo se na oko 5 metara kao i u drugom letu kratko lebdeći na toj visini. Zatim je odletio 50 metara zadržavajući visinu i postižući maksimalnu brzinu od 2 metra u sekundi sve dok je kamera radila. Ovo je prvi put da je kamera radila dok je Ingenuity letio na značajnije udaljenosti. Tijekom trećeg je leta Ingenuity slikao rovera Perseverance što je prva zračna snimka marsovskog rovera. Kao i obično, Ingenuity se vratio na prvobitno mjesto polijetanja i sletio preletjevši ukupno 100 m. Podatci trećeg leta primljeni su u 15:16 CET.

Četvrti let Ingenuityja pokušao se izvesti 29. travnja 2021. godine, ali nije uspio jer helikopter nije uspio prijeći u način leta. Ponovo je pokušan 30. travnja 2021. u 15:49 CET i uspio je u trajanju od 117 sekundi. Baš kao i prethodna 2 leta, i helikopter se popeo na visinu od 5 metara, što je označilo početak 4. leta. Zatim je odletio na jug oko 133 metra i natrag za kružno putovanje od 266 metara. Podatci s leta primljeni su ubrzo nakon toga. Snimljen je rekordan broj slika i spremljen u bazu podataka, ukupno oko 60 tijekom posljednjih 50 metara od ukupno 164 metra, prije nego što se helikopter vratio na svoje mjesto slijetanja.

Dana 7. svibnja 2021. (prije petog leta) NASA je potvrdila da je Perseverance uspio snimiti i zvuk i videozapis s četvrtog leta Ingenuityja koji je bio 30. travnja 2021. Petim je letom, koji je uspješno izveden istog dana, Ingenuity letio 10 metara iznad i snimio nekoliko slika mjesta svojega slijetanja visoke razlučivosti u boji te sletio na novo mjesto. Time je završio svoju fazu demonstracije tehnologije.

Operativna demonstracija
Jako uspješan šesti let Ingenuityja dogodio se 22. svibnja s trajanjem oko 140 sekundi. Ingenuity se popeo na visinu od 10 m i preletio 150 m jugozapadno. Pred kraj je toga putovanja helikopter doživio kvar u sustavu navigacijske kamere zbog čega su sve sljedeće slike bile označene pogrešnim vremenskim oznakama. To je uzrokovalo nagib prema naprijed i unatrag do 20 stupnjeva i velike skokove u potrošnji energije. Ingenuity je nastavio letjeti i putovao je oko 15 m na jug. Nakon toga putovao je oko 50 m sjeveroistočno i sletio oko 5 m od planiranog mjesta slijetanja. Ovo je bio prvi let kada je Ingenuity doživio anomaliju leta.

Dana 5. rujna 2021., nakon uspješnog završetka obje faze, misija je produžena na neodređeno vrijeme.

Ekipa Ingenuityja planira letjeti helikopterom svaka dva do tri tjedna tijekom njegove neograničeno produžene misije. Dulja letačka karijera helikoptera od one koja se očekivala trajala je tijekom sezonske promjene na Marsu kada je gustoća atmosfere na njegovu mjestu postala još niža. Letački tim pripremio se zapovijedajući Ingenuityju da testira na zemlji bržu rotaciju lopatica rotora potrebnu za dovoljno podizanja. JPL je rekao da bi veća planirana brzina leta od 2700 rpm predstavljala nove rizike uključujući vibracije, potrošnju energije i aerodinamički otpor ako se vrhovi oštrice približe brzini zvuka. Probna brzina bila je 2800 rpm, što je dalo rezervu za povećanje u slučaju da predviđena brzina leta od 2700 rpm nije dovoljna.

Ingenuity se suočio s još jednim izazovom: trebao je ostati funkcionalan tijekom Marsove zime i sunčeve konjunkcije kada se Mars kreće iza Sunca blokirajući komunikaciju sa Zemljom i prisiljavajući rover i helikopter da zaustave operacije. Zaustavljanje se dogodilo sredinom listopada 2021. godine, a pripreme su počele sredinom rujna. Helikopter je ostao nepomičan na svojoj lokaciji 175 metara od Perseverancea i tjedno je obavještavao o svojem statusu roveru radi provjere zdravlja. JPL je namjeravao nastaviti letjeti Ingenuity jer je preživio solarnu konjukciju. NASA-ino vodstvo priznalo je da proširenje misije povećava izvorni proračun Ingenuityja od 80 milijuna dolara, ali su također izjavili da bi svako povećanje bilo minimalno u usporedbi s onim što NASA uči.

Statistika letova

Popis letova

Ingenuityjeve kamere

Ingenuity ima dvije komercijalne kamere (COTS) na brodu. Sony IMX 214 s rezolucijom od 4208 x 3120 piksela je kamera u boji s globalnim zatvaračem za snimanje terena za povratak na Zemlju (RTE). Omnivision OV7251 (640 × 480) VGA je crno-bijela navigacijska kamera s roletama (NAV) koja gleda prema dolje i koja opskrbljuje brodsko računalo helikoptera sirovim podacima neophodnim za kontrolu leta.

Dok RTE kamera u boji nije potrebna za let i može se isključiti (kao u letovima 7 i 8), NAV kamera radi tijekom svakog leta hvatajući prvi kadar prije polijetanja i zadnji kadar nakon slijetanja. Njegova brzina kadrova sinkronizirana je s rotacijom oštrice kako bi se olakšala online obrada slika.

Tijekom leta svi se NAV okviri moraju pažljivo pohraniti u računalo helikoptera pri čemu se svakom okviru dodijeli jedinstvena vremenska oznaka njegova stvaranja. Gubitak jedne vremenske oznake NAV slike bila je anomalija koja je uzrokovala da se helikopter neuredno kretao tijekom leta 6.

Što je let duži, potrebno je pohraniti više NAV fotografija. Svako novo rekordno trajanje leta automatski znači rekordan broj slika snimljenih NAV kamerom. Učestalost i vrijeme rada kamere unaprijed su određeni ne radi evidencije, već zbog tehničke potrebe. Ogroman broj NAV datoteka ne preopterećuje lokalnu pohranu helikoptera. Manje od 200 NAV datoteka se učitava u NASA-inu pohranu nakon svakog leta počevši od 8., a ukupni volumen ovog paketa je samo oko 5 megabajta.

Ograničenja su nametnuta slabošću lokalnih telekomunikacija: kada sleti, helikopter prenosi podatke na rover u sporom načinu rada od 20 kbit/s. Još jedna značajna neugodnost ovdje je uzrokovana položajem antene na bočnoj strani rovera: ako se okrene pogrešnom stranom prema helikopteru, može ometati širenje signala svojim masivnim metalnim tijelom.

Većina NAV datoteka ne prenosi se na baznu stanicu rovera za povratak na Zemlju. Nakon četvrtog leta, MiMi Aung je potvrdio da slike s te navigacijske kamere obično upotrebljava Ingenuityjev kontrolor leta, a zatim ih baca, osim ako izričito ne kažemo helikopteru da ih pohrani za kasniju upotrebu. Od više od 4000 NAV datoteka prikupljenih tijekom četvrtog leta, pohranjene su samo 62 datoteke.

Za razliku od Perseverance, Ingenuity nema posebnu stereo kameru za istovremeno snimanje dvostrukih fotografija za 3D fotografije. Međutim, helikopter je napravio takve fotografije tako što je napravio duple fotografije istog terena u boji dok je lebdio u blago pomaknutim položajima kao u jedanaestom letu ili fotografirajući offset sliku na povratnoj dionici povratnog leta kao u dvanaestom letu.

Trenutačno je, od 3. prosinca 2021., objavljeno 2066 crno-bijelih slika s navigacijske kamere i 104 slike u boji s terenske kamere (RTE).

Počast braći Wright
Službenici NASA-e i JPL-a opisali su prvi let Ingenuityja kao svoj trenutak braće Wright analogno prvom uspješnu letu zrakoplova na Zemlji. Ingenuity nosi komad tkanine s krila Wright Flyera iz 1903. ispod kabla solarnoga panela. Početna uzletna staza Ingenuityja nazvana je Wright Brothers Field (hrv. Polje braće Wright) i dobila je prigodni ICAO kod zračne luke JZRO za krater Jezero, a sam je dobio ICAO-ovu oznaku tipa IGY i pozivni znak INGENUITY.

Galerija

Zvuk

Videozapisi

Testovi leta

Letovi na Marsu

Slike s Perseverancea

Ostale slike

Slike Ingenuityja

Letovi

Slijed raspoređivanja

Panorama

Autoportret

Ostavština

Bilješke
 Ovo nije maksimalna visina za helikoptera u atmosferi Marsa: to je samo najveća udaljenost od zemlje na koju NASA/JPL trenutno planira letjeti helikopterom.

Povezani članci

 Dragonfly – Prvi zrakoplov planiran na površini mjeseca Titana. Planirano lansiranje 2027.
 Program Vega – Sovjetski program u kome je izvršen prvi let balona na drugom planetu.
 Marsova atmosfera
 Zrakoplovstvo na Marsu – Istraživanje Marsove atmosfere upotrebljavajući zrakoplove.

Izvori

Istraživanje Marsa
NASA
Helikopteri

Ingenuity


La tortuga terrestre argentina (Chelonoidis chilensis) es una tortuga de la familia Testudinidae, endémica de los arbustales y bosques en las regiones áridas y semiáridas del centro-sur y sur de América del Sur.

Es el reptil vivo más explotado por el comercio de animales salvajes en Argentina.

Distribución

La tortuga terrestre argentina se distribuye desde el Gran Chaco hasta el norte de la Patagonia. Se encuentra presente en 18 provincias argentinas. Habita por el norte, desde la latitud 19°S en Curuyuqui, departamento de Santa Cruz, el Chaco al este de Bolivia; siguiendo por el chaco paraguayo y el norte de la Argentina, continuando por la región occidental de ese país hasta alcanzar los áridos arbustales del norte patagónico. La distribución de la especie está fuertemente limitada principalmente por la temperatura promedio anual, el rango térmico, y la temperatura máxima del mes más cálido, asimismo como por las precipitaciones de verano.

Hábitat

Habita desde los semiáridos bosques chaqueños por el norte (Provincia Fitogeográfica Chaqueña), hasta los arbustales áridos e invernalmente muy fríos de la Patagonia septentrional y ente, siendo incluso la especie de tortuga que se reproduce a la latitud más austral del mundo.

Características

Las hembras alcanzan 32 cm de largo y los machos 26 cm. Freiberg describe un ejemplar gigante de las siguientes dimensiones:
 Caparazón: largo 433 mm; ancho 365 mm (ambos en línea recta); alto: 180 mm.;
 Plastrón: largo: 295 mm.; ancho 266 mm.

Tanto en el tamaño y coloración general como en el diseño de las placas, la especie muestra una enorme variación fenotípica. Las patas son de color grisáceo oscuro con fuertes escamas córneas.
A pesar de esta gran variación fenótipica, estudios genéticos revelan que se trata de una sola especie.

Forma de vida

Alimentación

Es una especie fundamentalmente herbívora, pues se alimenta con tallos y frutos de cactus (Opuntia sulphurea, Cereus aethiops, Perocactus tuberosus), gramíneas (Chloris castilloniana, Trhichloris crinita), herbáceas (Alternanthera pugens, Sphaeralcea miniata, S. mendocina, Portulaca grandiflora) y vainas de leguminosas. También, de hojas de plantas, pastos , frutas, verduras y tubérculos; complementa su dieta en escasas ocasiones con algunos invertebrados, como caracoles, babosas y lombrices . En la naturaleza ella seleccionará la comida según su necesidad, pero si se tiene en cautiverio es aconsejable darle un 90% de verduras de hojas verdes fibrosas (espinaca, rúcula, etc.), y 10% de otras verduras y frutas, se desaconseja el darles lechuga y pepino ya que no le aportan nutrientes y tienden a sufrir malformaciones en su caparazón y huesos ante el abuso en su dieta.

Reproducción

Sus huevos son ovales y blancos, con un largo de 49 mm, y un ancho de 38 mm. La hembra suele poner 12 por temporada, hace varias puestas de 2 a 4 huevos; puede variar la cantidad según la edad que tenga la tortuga, mientras más jóvenes son, menos huevos pondrán.

En la región que viven, la época de reproducción comienza en noviembre y termina en febrero, pero las puestas pueden durar hasta abril.

Si la tortuga esta en el patio de una casa, va a dar varias vueltas, y quizás deje huecos vacíos a lo largo del patio, hasta que encuentre el suelo adecuado para poner los huevos, hará un hueco de unos 10 cm de profundidad y los siguientes días defecará y orinará sobre los huevos ya enterrados para mantener la humedad. Los ponen en suelos arenosos, por eso es aconsejable tener tierra mezclada con arena en los canteros y bien suelta. Si la hembra no encuentra un lugar adecuado es posible que los retenga hasta la siguiente temporada.

La hembra tiene la capacidad de almacenar el esperma del macho hasta tres años.

Vida en cautiverio

Esta tortuga terrestre es frecuente mascota en los domicilios argentinos, lo cual es ilegal ya que es una especie autóctona. Además, los animales domésticos con los que suele convivir en cautiverio pueden atacar a esta especie, produciéndole heridas de gravedad. También, pueden sufrir enfermedades a causa de la humedad, ser parasitadas, o afectadas por el ácido fórmico de las hormigas.

El humano pone en peligro su subsistencia como especie debido a la gran demanda que saca a la especie de su hábitat natural para ser vendida como mascota.

Taxonomía

Etimología

El nombre chilensis hace alusión a Chile, país que no cuenta con ninguna especie de tortuga terrestre nativa. El error se debe a que el colector del ejemplar tipo escribió en la tarjeta de procedencia: Mendoza, Chile, lo cual indujo a la equivocación de John Gray al describirla en 1870. En ese mismo año, Philip Lutley Sclater al advertir el error geográfico, resolvió modificar el nombre científico proponiendo su reemplazo por la designación argentina, en vez de chilensis. Durante años varios autores continuaron empleando el nuevo nombre, pese a la opinión de Gray en 1872. Posteriormente, por acuerdos nomenclaturales, se empleó en adelante chilensis como nombre exclusivamente válido por la regla de prioridad.

Historia taxonómica

Las tortugas de lo que otrora se denominaba grupo chilensis, si bien ubicadas en distintos géneros, fueron conocidas por más de un siglo con un único nombre específico: chilensis. En 1973, el zoólogo argentino Marcos Abraham Freiberg describe dos nuevas especies de este grupo: Geochelone donosobarrosi (endémico del norte patagónico) y Geochelone petersi (de los sectores chaqueños más áridos, próximos a salitrales). Para la primera de ellas hay consenso entre los especialistas en que es una especie separable de las tortugas terrestres del oeste y norte argentino, de las cuales G. petersi era considerada como una simple variación. Recién en 1998, se postuló que el ejemplar tipo empleado por el zoólogo británico John Edward Gray para describir a la especie Testudo chilensis era del mismo taxón patagónico que un siglo después describiría Freiberg, el que de este modo cayó en sinonimia del más antiguo chilensis, quedando el taxón septentrional sin su histórico nombre, debiéndose emplear el que usó Freiberg para describir esa variación chaqueña, pero el error de Freiberg terminaba otorgándole así el nombre válido a la especie del grupo chilensis de la región chaqueña: Chelonoidis petersi (Freiberg, 1973). Para otros autores todas componían un complejo de especies, el complejo chilensis.

Finalmente, como resultado de un profundo estudio genético se concluyó que las poblaciones de esta tortuga conformaban una única especie, si bien fue posible dividirla en dos grandes unidades: el haplogrupo "chaco seco" (con distribución chaqueña en Bolivia, Paraguay y el norte argentino) y el haplogrupo "del monte" (con geonemia en el centro-oeste argentino y norpatagonia).

Relaciones con las tortugas de las Galápagos

Se ha establecido, a pesar de su diferencia de tamaño, la cercanía genética entre el complejo insular que integran las tortugas de las Galápagos y Chelonoidis chilensis, con una distancia genética menor que la que hay entre esta última y otras especies del género Chelonoidis del subcontinente sudamericano: el morrocoy sabanero y el morrocoy de la selva.

Conservación

La destrucción de su hábitat natural a causa de la expansión agropecuaria ha hecho que sus números decrezcan bastante, pero un factor que ha participado mucho más para que sea clasificada como especie en peligro de extinción ha sido, irónicamente, el "amor humano" hacia esta especie en particular; lo cual la ha llevado a ser capturada ilegalmente (incluida en el Apéndice II de la CITES) en Argentina para ser luego vendida como mascota en las ciudades. Los controles han aumentado para que dicha situación no se dé pero desgraciadamente estos no alcanzan para impedirlo. Según un estudio llevado a cabo por Fundación Vida Silvestre el 70% de los habitantes de la ciudad de Buenos Aires tiene o ha tenido individuos de esta especie como mascota.

Estas tortugas pueden sobrepasar los 80 años de edad en su vida salvaje pero lamentablemente se ha visto que dicha longevidad se ve significativamente reducida cuando se la tiene como mascota debido a intoxicaciones o depredadores no presentes en su hábitat natural como perros o gatos. Los animales domésticos pueden atacar a esta especie, produciéndole heridas de gravedad.

Es de suma importancia concientizar a la población humana de que hay animales que no se los puede ni debe tener en cautiverio (pero que hay otros que sí ya que estos se han domesticado para eso antiguamente como perros, gatos, gallinas, o hámsteres) y también concientizar del daño que se le hace a la especie por el simple hecho de comprar o adoptar una tortuga terrestre, ya que lo único que esto hace es fomentar el tráfico ilegal, que más individuos salvajes sean capturados, que se diezme aún más la población, que esta especie sea clasificada en un estado de riesgo de extinción superior al actual y correr el riesgo de que se extinga por completo a causa de dichos factores.

Referencias

Enlaces externos

 Geochelone chilensis

Fauna de la Patagonia
Reptiles de América del Sur
Taxones descritos por George Robert Gray
Animales descritos en 1870

Chelonoidis chilensis


José Luis Escobar Alas (San Salvador, 10 de março de 1959) - padre católico salvadorenho, arcebispo de San Salvador.

Em 15 de agosto de 1982, foi ordenado sacerdote e incardinado na diocese de San Vicente. Ele foi, entre outros, reitor do seminário menor diocesano (1982-1985 e 1988-1991) e vigário geral da diocese (1996-2005).

Em 19 de janeiro de 2002, foi nomeado bispo auxiliar da diocese de San Vicente, com a sé titular de Thibica. Foi ordenado bispo em 23 de março de 2002 pelo bispo José Oscar Barahona Castillo.

Em 4 de junho de 2005 foi nomeado Bispo Ordinário da Diocese de São Vicente.

Em 27 de dezembro de 2008, por decisão do Papa Bento XVI, substituiu o arcebispo Fernando Sáenz Lacalle na sede do arcebispo de San Salvador.

Em 2009 foi eleito presidente da Conferência Episcopal de El Salvador, e em novembro de 2016 assumiu a presidência do Secretariado dos Bispos da América Central e Panamá.

Ver também

Arcebispos católicos de El Salvador

José Luis Escobar Alas


An Habenaria tortilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Phillip James Cribb. An Habenaria tortilis in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria tortilis


is a town located on Okinoerabujima, in Ōshima District, Kagoshima Prefecture, Japan.

As of June 2013, the town has an estimated population of 6,929 and a population density of 172 persons per km². The total area is 40.37  km².

Geography
Wadomari is located on the northern end of Okinoerabujima.

Climate
The climate is classified as humid subtropical (Köppen climate classification Cfa) with very warm summers and mild winters. Precipitation is high throughout the year, but is highest in the months of May, June and September. The area is subject to frequent typhoons.

Surrounding municipalities
China

History
Wadamori Village was founded on 1 April 1908. It was upgraded to town status on 1 May 1941. As with all of Okinoerabujima, the town came under the administration of the United States from 1 July 1946 to 25 December 1953.

Economy
Sugar cane, sweet potato, and peanut farming are popular. Floriculture is also practiced. However, due to the lack of local jobs, there has been an outflow of residents.

Transportation
Wadomari Port is the main ferry port on the island, with connections to the prefectural capital Kagoshima. It takes between 17 and 18 hours. Okinoerabu Airport, is located in Wadomari. Wadomari is located on Kagoshima Prefectural Route 84.

Education
Junior high schools:
 Shirogaoka Junior High School (JA)
 Wadomari Junior High School (JA)

Elementary schools include:
 Kunigami Elementary School (国頭小学校)
 Naishi Elementary School (内城小学校)
 Oshiro Elementary School (大城小学校)
 Wadomari Elementary School (和泊小学校)

, located in China, is operated by the Kagoshima Prefectural government. It was formed in 1949 through the merger of China High School and Wadomari High School. It initially had separate campuses in China and Wadomari.

Notes

External links

Official website in Japanese

Towns in Kagoshima Prefecture
Populated coastal places in Japan

Wadomari, Kagoshima


Hohwacht, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Plön iline bağlı belediye. 8,77 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla yaklaşık 840 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına yaklaşık 96 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir.  Belediye Başkanlığı Matthias Potrafky tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 http://www.amt-luetjenburg.de

Kaynakça

Plön iline bağlı yerleşim birimleri

Hohwacht (Ostsee)


An Gigantochloa albovestita in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Richard Eric Holttum, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Khoon Meng Wong. An Gigantochloa albovestita in nahilalakip ha genus nga Gigantochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gigantochloa

Gigantochloa albovestita


الكتاب الرقمي  هو نشر إلكتروني فيه نصوص وصور، ينتج وينشر ويقرأ على الحواسب أو أجهزة إلكترونية أخرى، وقد يكون الكتاب الرقميهو مقابلٌ إلكتروني لكتاب مطبوع، وقد يكون الكتاب قد أُلِّف بصورة إلكترونية من البداية ولا يكون هناك كتاب مطبوع مناظر له.

وتُقرأ الكتب الإلكترونية من خلال الحواسب الشخصية أو أجهزة مخصصة لقراءة الكتب الإلكترونية تعرف بقارئات الكتب الإلكترونية، وقد تستخدم الهواتف الجوالة والحواسب المحمولة لقراءتها.

تاريخ الكتب الإلكترونية
كانت كتب مشروع غوتنبرغ من أوائل الكتب الإلكترونية العامة، والذي بدأه Michael S. Hart في 1971، وكانت النماذج المقدمة في السبعينات في شركة بارك كاقتراحات للحاسوب المحمول هي من أوائل تنفيذات الحواسب الشخصية التي تستطيع قراءة الكتب الإلكترونية.

خصائص الكتاب الرقمي
 سهولة نقله وتحميله على أجهزة متنوعة.
 سهولة الوصول إلي محتوياته باستخدام الحاسوب.
 يحتوي على وسائل متعددة مثل الصور ولقطات الفيديو والرسوم المتحركة والمؤثرات الصوتية المتنوعة وغيرها.
 سهولة قراءته باستخدام الحاسوب أو أجهزة أخرى.
 إمكانية ربطه بالمراجع العلمية التي تؤخذ منها الاقتباسات حيث يمكن فتح المرجع الأصلي ومشاهدة الاقتباس كما كتبه المؤلف لكتابه.
 استخدام الأقلام والتعليق أثناء عرض الكتاب الكتاب الرقمي.
 إمكانية عرضه على الطلاب في قاعات الدراسة باستخدام وحدة عرض البيانات LCD أو جهاز العارض الجداري.
 سهولة الاتصال به عن بعد للحصول على المعلومات.

مقارنة الكتب الإلكترونية بالكتب الورقية

المميزات
 الكتب الإلكترونية أسهل في الحمل والتخزين؛ فهي متاحة للقراء أينما كانوا عن طريق أجهزة الهواتف المحمولة، كما يمكن لقارئ الكتب الإلكترونية حفظ آلاف الكتب، والحد الوحيد هو حجم الذاكرة.
 يمكن بيع عدد لا نهائي من الكتاب الرقميبدون نفاد الكمية.
 سهولة الترجمة؛ إذ تتيح بعض المواقع إمكانية ترجمة الكتب الإلكترونية إلى لغات مختلفة، فيكون الكتاب متاحًا بعدة لغات غير التي تم تأليفه بها.
 خصائص القارئ الإلكتروني: على حسب القارئ الإلكتروني المستخدم فإنه يمكن القراءة في الإضاءة المنخفضة أو حتى في الظلام، والعديد من القارئات الإلكترونية الحديثة بها إمكانية تكبير وتغيير خط الكتاب وقراءة الكتاب بصوت والبحث عن كلمات وإيجاد التعريفات ووضع علامات، ويمكن للكتب التي تستخدم خاصية الحبر الإلكتروني أن تقلد شكل الكتاب المطبوع مع استهلاك ضئيل للطاقة.
 التكاليف: بينما قارئات الكتب الإلكترونية هي أغلى بكثير من كتاب مطبوع واحد، لكن تكلفة الكتاب الرقميعمومًا أقل من الكتاب المطبوع، بل إنه يوجد أكثر من 2 مليون كتاب إلكتروني مجاني على الإنترنت، وكل كتب الخيال مثلًا الصادرة قبل 1900 موجودة في الملكية العامة.
 الحماية: باستخدام إدارة الحقوق الرقمية يمكن حفظ نسخ احتياطية من الكتب الإلكترونية لاسترجاعها في حالة الضياع أو التلف بدون الدفع مرة أخرى للناشر.
 التوزيع: الكتب الإلكترونية أسهل وأسرع في النشر من الكتب المطبوعة.

العيوب
 التقنيات المتغيرة: أنواع وصيغ الكتب الإلكترونية مستمرة في التغير والتطور بمرور الوقت مع تطور التقنيات وظهور صيغ جديدة.
 ليست كل الكتب متاحة في صورة إلكترونية.
 العمر والاستهلاك: يظل الكتاب المطبوع قابلًا للاستخدام لعقود طويلة تفوق عمر قارئ الكتب الإلكترونية.
 التحمل: الكتب المطبوعة أكثر تحملاً للأضرار (كالسقوط مثلًا) من جهاز قارئ الكتب الإلكترونية، والذي قد يعطب أو يفقد بعض البيانات.
 التكلفة: قارئات الكتب الإلكترونية أغلى بكثير من كتاب مطبوع واحد، بالإضافة إلى أنه ليس هناك سوق للكتب الإلكترونية المستعملة.
 الحماية: بسبب التقنية العالية الموجودة في الكتب الإلكترونية، فإنها أكثر عرضة للسرقة من الكتاب المطبوع.
 محدودية إمكانيات القارئ الإلكتروني: لا زالت دقة شاشة القارئ الإلكتروني ـ غالبًا ـ أقل من دقة الكتب المطبوعة.
 بسبب إدارة الحقوق الرقمية لا يمكن لمستخدم الكتاب الرقميإعارته لشخص آخر، باستثناء ما صدر مؤخرًا من ميزات الإعارة لكتب متجر كيندل وبارنز أند نوبل وغيرهما.
 الخصوصية: يمكن للكتب الإلكترونية وبرمجياتها مراقبة استعمال وبيانات المستخدم وتكرار قراءته.
 الكتب المصورة: الكتب المصورة ــ مثل كتب الأطفال ــ أو التي تحتوي على أشكال تكون مطالعتها أفضل في الكتب المطبوعة.

صيغ ملفات الكتب الإلكترونية
 كتاب مصور: ويعني استخدام الصور الرقمية لصفحات كتاب ممسوحة بواسطة ماسح ضوئي، وغالبًا ما يكون هذا النوع كبير الحجم نظرًا لأن حجم الصورة أكبر من حجم الكلمات في صفحة واحدة، ولهذه الطريقة عيب واحد وهو عدم تمكن المستخدم من نسخ الكلمات المخزنة إلا إذا استُخدم برنامج لتحويل الصور إلى كلمات.
 نسق المستندات المنقولة : وهو نوع من الملفات يفتح بواسطة برنامج أدوبي أكروبات من شركة أدوبي سيستمز، وهذا النوع من الملفات له صفات غير موجودة في الأنواع الأخرى من ملفات الكتب الإلكترونية ومنها:
 إمكانية تشفير النص بحيث لا يستطيع أحد نسخه كما هو مكتوب.
 إمكانية إضافة توقيع أو شهادة رقمية من مؤلف الكتاب.
 إمكانية طباعة كامل صفحات الكتاب، وهناك خيار لتعطيل هذه الإمكانية عند صنع الملف.
 TXT و RTF: وهذان النسقان من أبسط أنواع الكتب الإلكترونية نظرًا لسهولة إنشاء الكتب بهما، ويمكن عمل ذلك بواسطة برنامجي Notepad و Wordpad في نظام مايكروسوفت ويندوز، بينما لا يمكن إنشاء كتاب متقدم في برنامج Notepad فإنه يمكن عمل كتاب مخصص في Wordpad لأنه يدعم تغيير نوع الخط وحجمه ولونه ولون خلفيته ونوعه لأي جزء محدد من النص، وكذلك يمكن إدراج صور فيما لا يدعم البرنامج الأول هذه الخصائص.
 لغة رقم النص الفائق : وهو النسق المستعمل في برمجة صفحات الويب ويستعمل أحيانا لصنع كتب إلكترونية خاصة تلك المعروضة للتصفح والطباعة على شبكة الإنترنت، وهذا النوع من الكتب الإلكترونية عادة ما يتكون من أكثر من صفحة من المعلومات، وبعض المؤلفين أو الكاتبين يجعلون صفحة HTML واحدة لكل صفحة يمكن كتابتها في كتاب مطبوع، وبعضهم يجعلون صفحة واحدة لكل فصل من الكتاب وهذه غالبًا ما تكون طويلة بعض الشيء، ولكن القليل منهم من يحاول وضع كتاب كامل في صفحة واحدة فقط.
 CHM: وهو اختصار لكلمة Compressed HTML Help وعادة ما يستخدم لصناعة ملفات المساعدة في البرامج، وهو في الأصل ملف واحد مكون من عدة صفحات مصنوعة بلغة رقم النص الفائق .
 كتاب النشر الإلكتروني: وهي صيغة مفتوحة المصدر من صيغ الكتب الإلكترونية، وملحق ملفاتها: ePub مشتق من العبارة (Electronic Publication) وتعني: (النشر الإلكتروني)، وكتاب النشر الإلكتروني عبارة عن ملف مضغوط بصيغة رموز بريد الولايات المتحدة يحوي ملفات بصيغة لغة الترميز القابلة للامتداد ولغة رقم النص الفائق القابلة للتمديد وما يلحق بها من صور وارتباطات.
 ديجافو : وهذا النوع من الملفات يفتح بواسطة برنامج مساعد يضاف إلى متصفح الإنترنت، وفي عام 2002 تم اختيار هذا النسق ليكون نوع الملفات المستخدم في مشروع المليون كتاب الذي أطلقته شركة أرشيف الإنترنت  بالإضافة لنسقي نسق المستندات المنقولة وتيف.
 مايكروسوفت وورد

طرق تحويل الكتب المطبوعة إلى إلكترونية
 المسح الضوئي
 التصوير الضوئي

انظر أيضًا
 قارئ الكتاب الإلكتروني
 مكتبة رقمية
 نشر إلكتروني
 كيندل للنشر المباشر
 ورق إلكتروني
 مشروع غوتنبرغ
 إدارة الحقوق الرقمية

مراجع

روابط خارجية

  صفحة الكتب الإلكترونية على الإنترنت

أجناس تخييلية
أشكال كتب
إعلام جديد
تقنية الورق الإلكتروني
كتب رقمية
كتب حسب النوع الفني
مكتبات رقمية
نشر رقمي

كتاب رقمي


Hamit Altıntop (d. 8 Aralık 1982, Almanya) Almanya'da yetişmiş Türk eski millî futbolcu ve futbol insanı. Türkiye Futbol Federasyonu Yönetim Kurulu üyeliği, İcra Kurulu Üyesi, Milli Takım Sorumlusu görevlerini yürütmektedir.

Aslen Malatyalı olan futbolcunun ailesi 1972 yılında Almanya'ya göç etmiştir.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp kariyeri

İlk yılları

Malatya'dan 1971 yılında Almanya'nın Gelsenkirchen kentine göç eden Altıntop ailesi, 1982 kışının Aralık ayında 10'ar dakika arayla dünyaya gelen ikiz bebeklere sahip oldu. Hamit Alıntop kardeşi Halil Altıntop'tan 10 dakika önce doğdu. Henüz iki yaşındayken babalarını kaybeden Altıntop kardeşler, amcalarının da etkisiyle DJK Gelsenkirchen-Süd takımında futbola başladı. Altıntop kardeşler, 11 yaşlarına bastıklarında DJK TuS Rotthausen takımına transfer oldu. Burada dört sene geçiren Altıntop kardeşler genellikle ofansif özellikleriyle dikkat çektiler. Bu dört senenin sonunda Wattenscheid 09 takımına transfer oldular. Bu takımın alt yaş grubu takımlarında oynayan Altıntop kardeşler, Hans Bongartz'ın başında olduğu A Takıma kadar yükseldi. Bu takımın hocası olan Bongartz, Wattenscheid 09, Schalke 04 ve FC Kaiserslautern takımları için oynadı. Teknik direktörlük yıllarında ise iki ayrı sekansta (1990-1994 ve 1998-2004) SG Wattenscheid 09 kulübünü çalıştırdı. Bongartz, Altıntop kardeşlerin A takıma alınmasının ardından İki oyuncuya çoğu maçta şans verdi. Oyuncu, aynı zamanda o dönem Almanya Bölgesel Ligi'nde oynamaya başlayarak TFF Avrupa bürosunun dikkatlerini çekti. Ve Bulgaristan 18 yaş altı millî takımı ile 14 Kasım 2000 günü oynanan maçta ilk kez Türkiye forması giydi. Millî takımın rakibini Kartal Stadı'nda 3-1 mağlup ettiği karşılaşmada gollerden birini de Hamit Altıntop kaydetti.

Schalke 04

Bölgesel lig ve millî takımda gösterdiği performanslarıyla dikkatleri çeken Altıntop kardeşler, 2003 yılında Schalke 04'ün radarına takıldı. Halil Altıntop attığı goller ile, Hamit ise "oyunun iki yönünde de etkili olabildiği için" tercih ediliyordu. Sezonun ardından kardeşler Schalke 04'e transfer oldu. Ve kardeşler böylelikle Gelsenkirchen şehrinde doğduğu eve geri döndü.Ayrıca bu transfer hakkında Dönemin Schalke 04 Genel Menajeri Rudi Assauer, transferden dolayı büyük mutluluk duyduklarını söyledi. Bu hamle için ayrıca Schalke 04 kasasından 1,8 milyon avroluk bir bonservis bedeli çıktı. Bu arada Hamit'in kardeşi Halil ise Kaiserslaurten'e transfer oldu. Hamit Bundesliga'da ilk maçına Gelsenkirchen bölgesinin büyük derbisinde Borussia Dortmund karşısında çıktı. 9 numaralı formayla bu maçta 2 gol birden atan Hamit, takımını 2-0 öne geçirse de önce Flavio Conceiçao, ardından Marcio Amuroso'nun golüyle 90 dakika sonunda maç berabere bitti. Maçın sonunda Schalke 04 Teknik Direktörü Jupp Heynckes, karakterini "kusursuz" olarak nitelendirdiği Altıntop'u Lothar Matthäus'un gençliğine benzettiğini açıklamıştır. Hamit, UEFA Intertoto Kupası'nda attığı golün ardından sezonun üçüncü haftasında yine taraftarın önüne çıktı.Hamit, Köln karşısında eşitlikle girilen son bölümde, 90+3. dakikada, Schalke 04 lehine skoru değiştiren isim oldu. O sezon Bundesliga'daki attığı beş golünün hepsini İç sahda kaydeden Hamit, Türkiye için 18 yaş altı ve 20 yaş altı millî takımda forma giydikten sonra 21 yaş altı'nda da oynadı. U-21 takımından sonra Almanya veya Türkiye arasında seçim yapmak zorunda olan Altıntop,2004 Avrupa Şampiyonası Eleme Grubu'nda Almanya ile Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı arasında oynanan maçta forvet arkası mevkiinde oynadı. Almanya'ya muhteşem bir gol atarak Türkiye'ye üstünlüğü getirse de, İlk maç Almanya'da 1-0 Almanya'nın üstünlüğüyle bitmişti ve Türkiye'ye bir gol daha gerekmekteydi. Türkiye ne kadar pozisyon bulsa da bu pozisyonları değerlendirememiş ve maçın sonlarında Almanya skoru 1-1'e getirmiştir. Bu maçtan üç ay sonra Danimarka ile oynanan hazırlık maçında kardeşiyle birlikte A millî takım forması giyen Hamit Altıntop, Almanya'nın ısrarlarına rağmen Türkiye millî futbol takımını tercih etti. Bundesliga'da 2004-2005 sezonunu Bayern Münih'in ardından ikinci sırada tamamlayarak UEFA Şampiyonlar Ligi'nde oynamaya hak kazanan Schalke 04, gruplarda Milan, PSV ve Fenerbahçe ile mücadele etti. İkinci maç haftasında Milan ile karşılaşan Schalke 04 adına 68. dakikada Fabian Ernst'in yerine oyuna dâhil olan Hamit Altıntop, iki dakika sonra uzaktan harika bir gol atarak skoru 2-2'ye getirdi.Aynı sezonun devre arasında ise Altıntop ailesi için önemli bir gelişme daha yaşandı. Kaiserslaurten'den Halil Altıntop ile Schalke 04 arasında sezon sonu geçerli olmak üzere sözleşme imzaladı. Sezon sonunda Kaiserlautern küme düşse de Hamit'in kardeşi Halil sezonu 20 golle bitirerek dikkatleri çekti. Böylelikle Altıntop ikizleri, yeniden bir araya geldi. Hatta Bundesliga'nın ilk maçında Halil gol sevinci yaşadı. Ne var ki; Hamit, sürelerinin azalmasından memnun kalmadı ve Ocak 2007'de Bayern Münih Teknik Direktörü Ottmar Hitzfeld'in isteğiyle yeni sezon için Bavyera'nın yolunu tuttu.

Bayern Münih

Bonservis ücreti ödenmenden Bayern Münih'e transfer olan Hamit Altıntop, o sezon Oliver Kahn, Lucio, Philipp Lahm, Ze Roberto, Franck Ribéry, Mark van Bommel, Bastian Schweinsteiger, Miroslav Klose, Luca Toni gibi ilk anda bile hemen akıllara gelen yıldız oyuncularla dolu kadroda kendisine yer buldu. Hamit Altıntop, farklı birkaç pozisyonda görev alabildiği için teknik direktörünün elini güçlendirdi. İlk sezonunda Bayern ile Lig Kupası, DFB-Pokal ve Bundesliga şampiyonluğu yaşayan Altıntop, kariyerinin belki de en gösterişli performanslarını ise o sezonun sonunda Avusturya ve İsviçre'de yapılan 2008 Avrupa Şampiyonası'nda gösteriyordu. Portekiz ve İsviçre ile aynı grupta yer alan Türkiye'ye Çek Cumhuriyeti ile oynanacak son maçta üst tura yükselebilmek için mutlaka galibiyet gerekliydi. Bitime 15 dakika kala ise skorda Çeklerin 2-0'lık üstünlüğü vardı. Ancak önce 75. dakikada çizgiye inen ve Arda Turan'a golü attıran Hamit Altıntop, sonra 87 ve 89'da Nihat Kahveci'yi golle buluşturarak mucizenin yaratılmasını sağlayacaktı. Fatih Terim'in liderliğinde yarı final oynayarak ülke tarihine altın harflerle yazılan Türkiye adına turnuva sonunda altın 11'de yer alan tek isim de Hamit Altıntop oldu. 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası öncesinde tarak kemiğinde kırık tespit edilen Hamit Altıntop, turnuvanın ardından aynı sakatlıkla bir kez daha yüzleşti. Ve üç ay boyunca sahalardan uzak kaldığı 2008-2009 sezonunda Bayern Münih adına sadece üç lig maçında boy gösterebildi. Bir sonraki sezon Lig Kupası ve Bundesliga şampiyonu olan, UEFA Şampiyonlar Ligi'nde final oynayan Bayern Münih için, bu defa ayak bileği ve kas sakatlıkları yaşadığından, 15'i lig toplam 30 maça çıkabildi, 2010-2011 sezonunda Bayern'de süreleri azalırken, 29 Mart 2011 günü Türkiye'nin Avusturya ile oynadığı Euro 2012 eleme grubu maçına ilk kez "kaptan" olarak çıktı.

Real Madrid

Hamit, Nisan 2011'de Bayern'den ayrılacağını ve önünde birkaç opsiyon bulunduğunu açıkladı.Hamit sezonun ardından ise Portekizli teknik adam Jose Mourinho tarafından Real Madrid'e transfer edildi. Hamit, Real Madrid takımındaki ilk resmi maçına 27 Eylül 2011 tarihinde Ajax takımıyla oynanan ve 3-0 galibiyetle sonuçlanan UEFA Şampiyonlar Ligi karşılaşmasında, 83. dakikada Mesut Özil'in yerine oyuna girerek çıkmıştır. La Liga'da Real Madrid formasıyla ilk maçına 15 Ekim 2011 tarihinde oynanan ve 4-1 kazanılan Real Betis maçının 77. dakikasında Cristiano Ronaldo'nun yerine oyuna girerek çıkmıştır. La Liga'da Real Madrid formasıyla ilk golünü ise 17 Aralık 2011 tarihinde oynanan ve 6-2 kazanılan Sevilla maçının 89. dakikasında atmıştır. Sırtındaki problemden dolayı sezon öncesinde tam hazır olamasa da toplam 12 kez Real Madrid formasını terletti. Ve Real Madrid'in üç senelik Barcelona hâkimiyetini bitirerek LFP şampiyonu olduğu kadroda bulunan 2. Türk futbolcu oldu.

Galatasaray

Bir süre adı Fenerbahçe ile de anılan Hamit Altıntop,Türkiye millî futbol takımından eski hocası Fatih Terim'in çalıştırdığı Galatasaray takımına transfer olmuştur. 12 Temmuz 2012 Gece 11 gibi kampa katılan Hamit için resmi açıklama 13 Temmuz 2012 tarihinde yapılmıştır. Galatasaray Spor Kulübü KAP (Kamuyu Aydınlatma Platformu)'na yaptığı açıklamada;Real Madrid CF profesyonel futbolcularından Hamit Altıntop ile 2012-2013 sezonundan başlamak üzere 4 futbol sezonu için anlaşmaya varılmıştır. Buna göre futbolcunun kulübüne 3.500.000 EUR bonservis bedeli ödenecektir. Futbolcuya ise 2012-2013 ve 2013-2014 sezonlarının her biri için 2.900.000 EUR sabit transfer ücreti ve 20.000 EUR maçbaşı ücreti, 2014-2015 ve 2015-2016 sezonlarının her biri için 2.750.000 EUR sabit transfer ücreti ve 25.000 EUR maç başı ücreti ödenecektir. açıklamalarına yer vermiştir.
2012-13
Hamit, Galatasaray formasıyla ilk resmi maçına Fenerbahçe karşısında Süper kupa maçında çıkmış ve Galatasaray bu maçı 3-2 kazanmıştır. Hamit ilk lig maçına ise Kasımpaşa maçında çıkmıştır. Avrupa kupalarındaki ilk maçı ise 19 Eylül 2012 tarihinde UEFA Şampiyonlar Ligi'nde oynanan ve 1-0 kaybedilen Manchester United maçıdır. Galatasaray formasıyla UEFA Şampiyonlar Ligi'nde 3 ve Süper lig'de 5 topu direkten dönen Hamit Altıntop, Galatasaray formasıyla ilk golünü ise Galatasaray'ın UEFA Şampiyonlar Ligi son 16'da Schalke 04 deplasmanında kaydetmiştir. Hamit Altıntop 2012-13 sezonundaki ilk asistini ise Süper Lig'in 5. haftasında Akhisar Belediyespor maçında Burak Yılmaz'a yapmıştır. Sezon boyunca Süper Lig'de 29 maça çıkan Altıntop, 6 tane de asist yapmıştır. Bununla birlikte 2,180 dakika sahada kalan oyuncu, 7 tane de sarı kart görmüştür. UEFA Şampiyonlar Ligi'nde de 10 maçın 9 maçına çıkan Altıntop, 1 gol atmış, 2 asist yapmış ve 1 sarı kart görmüştür Hamit bu alanda ise tam 629 dakika şans bulmuştur. Ayrıca o sezonun bu turnuvada en fazla şutu direkten dönen oyuncusu olmuştur. Türkiye Kupası'nda da bir maça çıkan Hamit, toplamda ise 42 maç, 1 gol ve 8 asist istatistiğiyle oynamıştır. Ayrıca sezon sonunda Galatasaray, 19. Süper Lig Şampiyonluğuna ulaşmıştır.
2013-14

2013-14 sezonu öncesinde Emirates Cup'ı kadrosuna götüren Galatasaray'da forma giyen Altıntop, ilk resmi maçına ise 12 Ağustos 2013'te Türkiye Süper Kupası maçında Fenerbahçe karşısında çıkmıştır. Altıntop, normal süresi 0-0 biten bu maçta 80 dakika sahada kalmış, Galatasaray bu maçı 99.dakikada Didier Drogba'nın kafa golüyle 1-0 yenerek Türkiye Süper Kupası'nı müzesine götürmüştür. O sezon Süper Lig'deki ilk maçına ligin ilk haftasında Gaziantepspor karşısında çıkan Hamit, maçın ikinci yarısında yerini Emre Çolak'a bırakmıştır. İkinci maçına ise Süper Lig'in 2.haftasında Bursaspor karşısında çıkan Hamit, bu maçta Burak Yılmaz'ın attığı golün asistini  yaparak o sezonki ilk asistini yapmış ayrıca 84 dakika forma giymiştir. Bu maçın ardından bel sıkıntısı çeken Hamit için alternatif tedavi yöntemleri uygulandı. Belindeki sakatlık nedeniyle uzun süre sahalardan uzak kalan hatta ve hatta UEFA Şampiyonlar Ligi'nde tek maça dahi çıkamayan Hamit, bel fıtığı nedeniyle özel bir tedavi programıyla çalışsa da daha sonra tecrübeli futbolcunun, ameliyat dışında yeniden toparlanma ihtimalinin az olduğu görüşü üzerine Hamit'e cerrahi müdahale yapılmasına karar verildi ve ameliyat için doğduğu ülke olan Almanya'ya gitti. Bel fıtığı teşhisi konulan ve ikinci kez aynı bölgeden operasyon geçiren Hamit Altıntop'un ameliyatını ise 28 Ekim tarihinde Bayern Münih'te forma giyerken ameliyatını gerçekleştiren ünlü Alman doktor Müller Wohlfahrt gerçekleştirdi. Bu tedavinin ardından Şubat ayına kadar sahalardan uzak kalacağı söylenen Hamit, 2013-14 devre arası kampı için Galatasaray ile Antalya'ya gitti. Şubat 2014 ise takımla antrenmanlara başlayan Hamit, 12 Şubat 2014 günü Türkiye Kupası'nda oynanan Antalyaspor maçında oyuna Umut Gündoğan yerine dahil olmuştur. 24 Şubat 2014 günü ise Kasımpaşa SK ile oynanan A2 ligi müsabakası için Aykut Erçetin, Lucas Ontivero, Umut Gündoğan, Oğuzhan Kayar, Koray Günter, Emre Can Coşkun, Berk İsmail Ünsal ve İbrahim Coşkun gibi isimlerle kadroya dahil edildi. Bu maçta 90 dakika forma giyen Altıntop, maçın ikinci yarısında sol çaprazdan bir de serbest vuruş golü atsa da takımı 2-1 mağlup oldu. Bu maçın ardından ise İstanbul BB A2 ile oynanan maçta forma giyen Hamit, bu maçta ise Guillermo Burdisso'nun golünün asistini yaptı. 8 Mart 2014 tarihinde ise tam 195 gün sonra Akhisar Belediyespor maçı ile Süper Lig'de bir maça çıktı.
2015-16
2014-15 sezonu sonunda geçirdiği bel fıtığı operasyonundan sonra ardı ardına sakatlıklar yaşamıştır.
2016-17
Sözleşmesi alacaklarının üzerine cüzi bir miktar ödenerek uzatılan Altıntop Tuzlaspor karşısında sergilediği kötü performans sonrası seyirciden tepki almış ve Galatasaray yönetimi tarafından sözleşmesi feshedilmiştir.

Darmstadt 98
2016-17 sezonu başında Bundesliga ekiplerinden Darmstadt 98 ile sözleşme imzaladı. Bu takımda 34 numaralı formayı giymeye başladı.

Millî takım kariyeri
Çifte vatandaş olmasına rağmen Alman millî takımının teklifini reddedip Türk millî takımını tercih etmiştir. 2008 Avrupa Futbol Şampiyonasında Türkiye millî futbol takımının yarı finale yükseldiği Hırvatistan maçında, üçüncü penaltıyı gole çevirmiş ve UEFA tarafından maçın adamı seçilmiştir. 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde Kazakistan'a attığı gol FIFA tarafından yılın golü seçilmiştir.

Millî takım istatistikleri

Millî takım golleri
NOT: Ev sahibi olarak Türkiye baz alınmıştır.

Futbolculuk sonrası
2018'de futbolu bırakan Altıntop, 2019'da Nihat Özdemir'in Türkiye Futbol Federasyonu Yönetim Kuruluna girdi. İcra Kurulu Üyesi, Ümit Milli Takım ve Genç Milli Takımlar Sorumlusu görevlerini yürütmektedir.

Özel hayatı

22 Mayıs 2014 tarihinde Çırağan Sarayı'nda düzenlenen törenle Feyza Veli ile evlendi.

Başarıları
Schalke 04 (1 Kupa)
 Ligapokal: 2005

Bayern Münih (6 Kupa)
 Bundesliga (2): 2008, 2010
 DFB-Pokal (2): 2008, 2010
 Ligapokal (1): 2007
 Supercup (1): 2010

Real Madrid (1 Kupa)
 La Liga (1): 2012

Galatasaray (7 Kupa)
 Süper Lig (2): 2012-13, 2014-15
 Türkiye Kupası (2): 2014, 2015
 Süper Kupa (3): 2012, 2013, 2016

Türkiye
 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası Üçüncülük: 2008

Türkiye Olimpik
 Akdeniz Oyunları Yarı finalisti: 2001

Kişisel
 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası Altın Karma
 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası Asist Kralı
 FIFA Puskás Ödülü 2010 yılının en güzel golü (Kazakistan-Türkiye 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası grup eleme karşılaşmasında kaydettiği gol ile)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Galatasaray Spor Kulübü Resmî İnternet Sitesi - Hamit Altıntop Profili
   * Hamit Altintop: Bir başarı öyküsü - Türk-Alman "hazinesi"

1982 doğumlular
Gelsenkirchen doğumlular
İkiz sporcular
Türk erkek futbolcular
Türk gurbetçi futbolcular
Çift pasaportlu futbolcular
Real Madrid CF futbolcuları
Galatasaray SK futbolcuları
FC Bayern München futbolcuları
FC Schalke 04 futbolcuları
SG Wattenscheid 09 futbolcuları
SV Darmstadt 98 futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
La Liga futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Almanya'daki gurbetçi futbolcular
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları
Türkiye 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
FC Schalke 04 II futbolcuları
Forvet futbolcular
Kanat futbolcuları
2001 Akdeniz Oyunları futbolcuları
Türk ikizler

Hamit Altıntop


Henry Higgins (Enrique (Eduardo) Cañadas, * 26. Oktober 1944 in Bogotá; † 15. August 1978 in Mojácar) war ein kolumbianisch-englischer Stierkämpfer.

Leben
Henry Higgins wurde als Sohn eines Engländers und einer Mexikanerin in Kolumbien geboren. Bereits als Kind war er fasziniert von Stierkämpfern. Mit acht Jahren schickte man ihn auf eine Schule in England, mit 16 beendete er im Einvernehmen mit seinem Vater vorzeitig seine Schulausbildung. Nach einem kurzen Aufenthalt in Granada kehrte er nach England zurück, um an der Guildford School of Art zu studieren.

Inzwischen hatte Higgins begonnen, sich intensiv mit dem Flamenco zu beschäftigen. Er beschloss, nach Spanien überzusiedeln, um sich dort im Gitarrenspiel zu vervollkommnen. Bald jedoch holte ihn seine alte Begeisterung für den Stierkampf wieder ein, und er versuchte, stattdessen in diesem Metier Fuß zu fassen. Brian Epstein lieh ihm Geld, um diesen Traum zu verwirklichen. Der Manager der Beatles war selbst ein Liebhaber des Stierkampfes. 1967 kämpfte Henry Higgins seinen ersten Kampf auf Teneriffa.

Der spanische Künstlername Enrique Cañadas ging auf seine Freundschaft zu der sevillanischen Familie Morales-Cañadas zurück, die ihn in seinen Anfängen unterstützt hatte. 1968 drehte ein Team der BBC eine Dokumentation über Henry Higgins. Nach einer schweren Verletzung bei einem Kampf im Jahr 1971 zog er sich vom Stierkampf zurück und veröffentlichte 1972 eine Autobiografie. Fortan widmete er sich dem Gleitflug. 1978 stürzte er dabei in der Nähe seines Wohnortes Mojácar ab und starb.

Karriere als Stierkämpfer
Am 19. März 1967 hatte Higgins seinen ersten offiziellen Kampf in Santa Cruz de Tenerife. In derselben Saison brachte er es auf 17 Kämpfe, in der nächsten auf 19. Der entscheidende Kampf (alternativa) für seine Anerkennung als Stierkämpfer (Matador) fand in Fuengirola am 20. September 1970 statt. Bei einer Corrida am 21. September 1971 in Benidorm wurde er von einem Stier schwer verletzt.

Da er als Ausländer in der spanischen Stierkampf-Szene immer wieder diskriminiert wurde, setzte er sich politisch für eine Gleichstellung ein. Tatsächlich erreichte er es, dass 1972 eine Debatte im House of Commons stattfand, die zu einem entsprechenden Antrag an die spanische Regierung führte.

1982 veröffentlichte Jeff Wayne anlässlich der Fußball-Weltmeisterschaft 1982 in Spanien einen instrumentalen Musiktitel namens Henry Higgins. Es war die B-Seite der Single mit der Erkennungsmelodie des Senders ITV für die Übertragung dieser Spiele, Matador.

Henry Higgins gilt als der dritte englische Stierkämpfer in Spanien, jedoch als der erste, der es zum Matador schaffte.

Filmografie
 Man Alive: Henry Higgins – Bullfighter (BBC, 1968)

Einzelnachweise

Quellen
 Henry Higgins, Jim Myers: To be a matador. Vorwort von Kenneth Tynan. Kimber, London, 1972.

Weblinks
 Higgins' Autobiografie online
 Artikel der Tageszeitung Información über Henry Higgins

Torero
Kolumbianer
Geboren 1944
Gestorben 1978
Mann

Henry Higgins


Viktor Vasilyevich Grishin (;  – 25 May 1992) was a Soviet politician. He was a candidate (1961–1971) and full member (1971–1986) of the Politburo of the Central Committee of the Communist Party of the Soviet Union.

Grishin was born in Serpukhov, in the Moscow Governorate of the Russian Empire. In his early years, he worked on the Moscovy railroad, as a spike driver who retrofitted its railway system. He served in the Red Army from 1938 until 1940. In 1941, he was a Communist party functionary. He eventually rose to become leader of the Communist party in the city of Moscow from 1967 until 1985. He was renowned for his hardline stance.

During the final months of Konstantin Chernenko's life, Grishin had been considered as a possible contender to succeed Chernenko as General Secretary, and as a possible alternative to Mikhail Gorbachev. In an attempt to stress his closeness to Chernenko, he dragged the terminally ill Soviet leader out to vote in early 1985. This action by Grishin backfired and was almost universally viewed as a cruel act. After Chernenko's death in March 1985, he declined to put himself forward as a candidate for succession and instead offered his support, albeit lukewarm, to Gorbachev. Gorbachev was subsequently unanimously elected as the General Secretary.

In late-December 1985, Grishin was replaced by Boris Yeltsin as the First Secretary of the Moscow  party committee. On 18 February 1986, Grishin lost his position as a member of the Politburo.

In a 1991 interview with the conservative Russian newspaper Molodaya Gvardiya, he claimed the only reason he lost was because "younger Party leaders, such as Yegor Ligachev, supported Gorbachev because they feared that if I had become Party boss, they would lose their posts."

On 25 May 1992, Grishin died at the age of 77. He suffered a heart attack at a welfare office in Moscow, where he went to register an increase in his state pension.

References

External links
 Archie Brown, The Gorbachev Factor.  Oxford University Press, 1997.
 Viktor Grishin, Ex-Moscow Party Chief, Dies at 77. New York Times, 27 May 1992. Accessed 14 December 2009.

1914 births
1992 deaths
Members of the Central Committee of the 19th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Central Committee of the 20th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Central Committee of the 22nd Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Central Committee of the 23rd Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Central Committee of the 24th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Central Committee of the 25th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Central Committee of the 26th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Candidates of the Presidium of the 22nd Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Candidates of the Politburo of the 23rd Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Politburo of the 24th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Politburo of the 25th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Politburo of the 26th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
People from Serpukhov
People from Serpukhovsky Uyezd
Presidium of the Supreme Soviet
Third convocation members of the Supreme Soviet of the Soviet Union
Fourth convocation members of the Soviet of the Union
Fifth convocation members of the Soviet of the Union
Sixth convocation members of the Soviet of the Union
Seventh convocation members of the Soviet of the Union
Eighth convocation members of the Soviet of the Union
Ninth convocation members of the Soviet of the Union
Tenth convocation members of the Soviet of the Union
Eleventh convocation members of the Soviet of the Union
Heroes of Socialist Labour
Recipients of the Order of Lenin
Recipients of the Order of Friendship of Peoples
Burials at Novodevichy Cemetery

Viktor Grishin


The Time Dweller este o colecție de povestiri științifico-fantastice de Michael Moorcock. Conține povestiri care au apărut între 1963 și 1966, iar colecția a apărut în 1969.

Cuprins
Conține povestirile (lista cuprine povestirile, împreună cu anul primei apariții și revista în care au apărut)
 "The Time Dweller" - 1964 - New Worlds
 "Escape From Evening" - 1965 - New Worlds
 "The Deep Fix" - 1963 - Science Fantasy
 "The Mountain" - 1965 - New Worlds
 "The Pleasure Garden of Felipe Sagittarius" - 1965 - New Worlds
 "Wolf" - 1966 - In THE DEEP FIX ca James Colvin (o colecție  Compact Books)
 "The Golden Barge" - 1965 - New Worlds
 "The Ruins" - 1966 - New Worlds

Referințe și note

Legături externe

Vezi și
1969 în literatură

Colecții de povestiri științifico-fantastice
Cărți din 1969
Opere de Michael Moorcock

The Time Dweller


This is a list of mayors of Grand Rapids, Michigan. The current mayor is Rosalynn Bliss, who was sworn into office on January 1, 2016.

References

Grand Rapids, Michigan

List of mayors of Grand Rapids, Michigan


7966 Richardbaum este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7966 Richardbaum este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

7966 Richardbaum


Mahamat Abdoul Kadre Oumar, mais conhecido como Baba Laddé ("pai do mato" na língua fula usada para designar o leão) é um rebelde chadiano fulani que se opõe ao regime chadiano de Idriss Déby. Ele é algumas vezes referido como Abdel Kader Baba Laddé.

Biografia
Nascido em 21 de julho de 1970 em Gounou Gaya, Mayo-Kebbi Est, é da etnia fulani.
Gendarme, rebelou-se em 15 de outubro de 1998 ao fundar um grupo armado, a Frente Popular para a Recuperação (PFR). Foi preso pela primeira vez de novembro de 1998 a setembro de 1999. Depois disso, refugiou-se na Nigéria por vários anos. Ele se juntou a Darfur com seus combatentes da Frente Popular para a Recuperação de 2006 a 2008 ao lado de outros grupos rebeldes. Por alguns meses,  foi o Comissário de Defesa da coalizão Frente Unida para a Mudança (FUC). Em 2008, ingressou na República Centro-Africana com seus homens.

Foi detido pelas forças chadianas em Bangui em 2009 enquanto participava de negociações, mas aprisionado em N'Djamena, conseguiu escapar em 2010.

Em 23 de janeiro de 2012, os exércitos chadiano e centro-africano lançaram uma ofensiva contra suas bases localizadas nos arredores de Kaga-Bandoro, Kabo, Ouandago, Gondava (centro-norte da República Centro-Africana), causando baixas entre rebeldes da Frente Popular para a Recuperação, civis e militares de ambos os países. Baba Laddé e a maioria de seus homens deixaram a área. The Guardian afirmou em 7 de março de 2012 que 16.000 pessoas foram deslocadas como resultado desses confrontos,  em maio, as Nações Unidas mencionam 22.000 deslocados.

Segundo o pesquisador Roland Marchal, "o que difere é o fato dele (Baba Laddé) ter conseguido fazer um discurso político que não se restringiu às fronteiras da República Centro-Africana e às reivindicações localistas. Ele desenvolveu um argumento sobre a marginalização dos pastores Fulani Bororos."

Em entrevista à Radio France Internationale em 28 de fevereiro de 2012, Baba Laddé afirma que seu objetivo é derrubar os regimes do Chade e da República Centro-Africana.

Em 1 de junho de 2012, Baba Laddé disse à Radio France Internationale que estava no Sudão do Sul. Ele se estabeleceu em Boro Madina (ou Boro Medina) no estado de Bahr al-Ghazal Ocidental, no condado de Raga.
Em 14 de agosto de 2012, François Bozizé confirmou à Radio France Internationale que Baba Laddé estava no Sudão do Sul.

Baba Laddé se rendeu às autoridades centro-africanas na cidade de Ippy em 2 de setembro de 2012, depois de anunciar alguns dias antes de seu retorno à República Centro-Africana que queria negociar com os governos chadiano e centro-africano.

Ele foi oficialmente recebido em Bangui em 3 de setembro, depois um avião das Nações Unidas o transferiu para N'Djamena em 5 de setembro. Em 8 de setembro, o communiqué do acordo significando a rendição de Baba Laddé foi assinado pelos Ministros do Interior e da Defesa do Chade e da República Centro-Africana.

Em 15 de janeiro de 2013, foi nomeado conselheiro encarregado da missão no gabinete do chefe de governo do Chade. Em conflito com o primeiro-ministro, exilou-se na Nigéria e depois no Níger em setembro de 2013. Viajou para o Benim e depois para o Quénia onde conheceu Jean-Francis Bozizé (filho de François Bozizé) em Nairobi em novembro, depois Joachim Kokaté em Niamey. Após negociações, o nigerino toubou Goukouni Zen e o centro-africano da Séléka Abakar Sabon trouxeram Baba Laddé de volta ao Chade no final de janeiro de 2014.

Em 19 de julho de 2014 foi nomeado prefeito do departamento de Grande Sido.

Em 24 de novembro de 2014, como a maioria dos prefeitos e subprefeitos dos departamentos chadianos, Baba Laddé foi demitido de seu cargo por decreto. Mas tendo investido muito em seu departamento, a população de Maro se opõe a sua remoção. Um comboio militar o busca em 1 de dezembro, mas ele foge enquanto sua esposa e guarda-costas são espancados. Em seguida, em 5 de dezembro,  foi reportado que em Bateldjé (na República Centro-Africana) entre Kabo e Batangafo, seus homens teriam matado cinco civis; entretanto, um ministro centro-africano afirmou em 8 de dezembro que a presença de Baba Laddé no país era apenas um boato, porém em 10 de dezembro, as Nações Unidas anunciam que o líder rebelde foi preso em 8 de dezembro em Kabo pela MINUSCA e transferido para Bangui. No dia 11, um ex-ministro, Mahamat Djarma Khatir deu seu apoio a Baba Laddé. Ele foi extraditado para o Chade em 2 de janeiro de 2015 e encarcerado na prisão de Koro Toro.

Na crise centro-africana iniciada no final de 2012, alguns dos combatentes da Frente Popular para a Recuperação se juntaram ao Séléka, principalmente sob o comando de Ali Darassa, ex-braço direito de Baba Laddé e agora à frente da sua própria milícia fulani, a União para a Paz na República Centro-Africana.

Em 6 de dezembro de 2018, o Tribunal de Apelação de N'Djamena o condenou a 8 anos de prisão.

Depois de cumprir a pena em Koro Toro, posteriormente na prisão de Amsinéné em N'Djamena, foi transferido em 2019 para Moussoro. O seu período de detenção termina em 5 de janeiro de 2020, mas ele não é libertado até 7 de setembro de 2020.

Em 3 de março de 2021, o Supremo Tribunal rejeitou sua candidatura para as eleições presidenciais de 2021, determinando que seu partido não havia sido devidamente reconhecido pelo Ministério da Administração Territorial. O tribunal também afirmou que o extrato do registro criminal fornecido pelo requerente não cumpria os requisitos legais.

Em outubro de 2021, Baba Laddé foi nomeado diretor geral de inteligência para o Chade.

Políticos do Chade

Baba Laddé


Robert Williams Wood (May 2, 1868 – August 11, 1955) was an American physicist and inventor who made pivotal contributions to the field of optics. He pioneered infrared and ultraviolet photography. Wood's patents and theoretical work inform modern understanding of the physics of ultraviolet light, and made possible myriad uses of UV fluorescence which became popular after World War I. He published many articles on spectroscopy, phosphorescence, diffraction, and ultraviolet light.

Early life and education
Robert W. Wood was born in Concord, Massachusetts to Robert Williams Wood, Senior. His father had been born in Massachusetts in 1803, was a physician in Maine until 1838, then  a physician and pioneer in the sugar industry on the Hawaiian Islands until 1866, and also active in
the American Statistical Association.
Wood junior attended The Roxbury Latin School initially intending to become a priest. However, he decided to study optics instead when he witnessed a rare glowing aurora one night and believed the effect to be caused by "invisible rays". In his pursuit to find these "invisible rays", Wood studied and earned several degrees in physics from Harvard University, the Massachusetts Institute of Technology.

As a student at Harvard he swallowed marijuana as part of a self experiment, recorded the hallucinations he experienced in a report
for a course of psychology. A New York newspaper published the report. After he had received a bachelor's degree in chemistry there, he continued at Johns Hopkins University  and in 1892 he changed to the University of Chicago. In 1894 he went to the Berlin University to continue chemistry, and under Heinrich Rubens's influence changed permanently to a career in physics. In 1896, he returned to the US, first the Massachusetts Institute of Technology and
in 1897 as an instructor at the University of Wisconsin.

Career

After 4 years at the University of Wisconsin and after Henry Augustus Rowland's death, he was only 33 years old and yet appointed as his successor at Johns Hopkins University and full-time professor of "optical physics" at Johns Hopkins University from 1901 until his death. He worked closely with Alfred Lee Loomis at Tuxedo Park, New York.

Early in 1902, Wood found that the reflection spectra of subwavelength metallic grating had dark areas. This unusual phenomenon was named Wood's anomaly and led to the discovery of the surface plasmon polariton (SPP), a particular electromagnetic wave excited at metal surfaces.

In 1903 he developed a filter, Wood's glass, that was opaque to visible light but transparent to both ultraviolet and infrared, and is used in modern-day black lights. He used it for ultraviolet photography but also suggested its use for secret communication. He was also the first person to photograph ultraviolet fluorescence. He also developed an ultraviolet lamp, which is widely known as the Wood's lamp in medicine. The slightly surreal glowing appearance of foliage in infrared photographs is called the Wood effect.

In 1904, Wood disproved the existence of so-called N-rays. The French physicist  Prosper-René Blondlot claimed to have discovered a new form of radiation similar to X-rays, which he named N-rays. Some physicists reported having successfully reproduced his experiments; others reported that they had failed to observe the phenomenon. Visiting Blondlot's laboratory at the behest of the journal Nature, Wood surreptitiously removed an essential prism from Blondlot's apparatus during a demonstration. The alleged effect was still reported, showing that N-rays had been self-deception on Blondlot's part.

Wood identified an area of very low ultraviolet albedo (an area where most of the ultraviolet was absorbed) in the Aristarchus plateau region of the Moon, which he suggested was due to high sulfur content. The area continues to be called Wood's Spot.

In 1909, Wood constructed the first practical liquid mirror astronomical telescope, by spinning mercury to form a paraboloidal shape, and investigated its benefits and limitations. Wood has been described as the "father of both infrared and ultraviolet photography". Though the discovery of electromagnetic radiation beyond the visible spectrum and the development of photographic emulsions capable of recording them predate Wood, he was the first to intentionally produce photographs with both infrared and ultraviolet radiation.
In 1938, he officially retired and was then appointed Research Professor, a position he kept until his death.
Wood took part in the investigation of several crimes, including the Wall Street bombing.

Wood also authored nontechnical works. In 1915, Wood co-wrote a science fiction novel, The Man Who Rocked the Earth, along with Arthur Train. Its sequel, The Moon Maker, was published the next year. Wood also wrote and illustrated two books of children's verse, How to Tell the Birds from the Flowers (1907), and Animal Analogues (1908).

Personal life
In 1892, Wood married Gertrude Hooper Ames in San Francisco. She was the daughter of Pelham Warren and Augusta Hooper (Wood) Ames, and the granddaughter of William Northey Hooper and the Massachusetts Supreme Court justice Seth Ames. She was his "constant companion for more than 60 years, although she herself had no interest in scientific things" , in Baltimore, at their summer place near Easthampton on Long Island, and during their travels abroad. They had a very wide circle of friends. His wife provided "stability without which a man of Wood's temperament might have found life occasionally very difficult". They had three children.

Wood had a heart attack a few years before he passed away during his sleep without
any severe illness in Amityville, New York.

Contributions to ultrasound

Although physical optics and spectroscopy were Wood's main areas of study, he made substantial contributions to the field of ultrasound as well. His main contributions were photographing sound waves and investigating high-power ultrasonics.

Photography of sound waves
His first contribution to the field of ultrasonics was the photography of sound waves. Wood's primary research area was physical optics, but he found himself confronted with the problem of demonstrating to his students the wave nature of light without resorting to mathematical abstractions which they found confusing. He therefore resolved to photograph the sound waves given off by an electric spark as an analogy to light waves. An electric spark was used because it produces not a wave train, but a single wavefront, making it much more intuitive to study and visualize. Although this method was first discovered by August Toepler, Wood did more-detailed studies of the shock waves and their reflections.

High-powered ultrasound
After these early contributions Wood returned to physical optics, setting aside his interest in "supersonics" for quite some time. With the entry of the United States into World War I, Wood was asked to help with the war effort. He decided to work with Paul Langevin, who was investigating ultrasound as a method for detecting submarines. While in Langevin's lab, he observed that high-powered ultrasonic waves can cause the formation of air bubbles in water, and that fish would be killed or an experimenter's hand would suffer searing pain if placed in the path of an intense sound beam. All of these observations piqued his interest in high-powered ultrasound.

In 1926, Wood recounted Langevin's experiments to Alfred Lee Loomis, and the two of them collaborated on high intensity ultrasound experiments; this turned out to be Wood's primary contribution to the field of ultrasonics.

The experimental setup was driven by a two kW oscillator that had been designed for a furnace, allowing for the generation of very high output power. The frequencies they used ran from 100 to 700 kHz. When the quartz plate transducer was suspended in oil, it would raise a mound of oil up to  higher than the rest of the surface of the oil. At lower powers, the mound was low and lumpy; at high powers, it would rise up to the full 7 cm, "its summit erupting oil drops like a miniature volcano". The airborne oil drops could reach heights of . Similarly, when an  diameter glass plate was placed on the surface of the oil, up to  of external weight could be placed on top of the glass plate, supported by the strength of the ultrasound waves alone. This was achieved by the waves reflecting and re-reflecting between the transducer and the glass plate, allowing each generated wave to impart its force to the glass plate multiple times.

When attempting to take the temperature of the mound of erupting oil with a glass thermometer, Wood and Loomis accidentally discovered another set of effects. They noted that although the mercury in the thermometer only indicated , the glass felt so hot that it was painful to touch, and they noticed that the pain became unbearable if they tried to squeeze the thermometer tightly. Even if very fine thread of glass only  in diameter and  long was put in the oil at one end, holding a bulge in the glass at the other end still resulted in a groove being left in the skin and the skin being seared, with painful and bloody blisters forming that lasted several weeks, showing that the transmitted ultrasound vibrations generated were quite powerful. When a vibrating glass rod was placed lightly in contact with dried woodchips, the rod would burn the wood and cause it to smoke; when pressed against a woodchip it would quickly burn through the chip, leaving behind a charred hole. All the while the glass rod remained cool, with the heating confined to the tip. When a glass rod was pressed lightly against a glass plate it etched the surface, while if pressed harder it bored right through the plate. Microscopic examinations showed that the debris given off included finely powdered glass and globules of molten glass.

Wood and Loomis also investigated heating liquids and solids internally using high intensity ultrasound. While the heating of liquids was relatively straightforward, they were also able to heat an ice cube such that the center melted before the outside. The ability to heat or damage objects internally is now the basis of modern therapeutic ultrasound. Turning their attention to the effects of high-intensity ultrasound on living matter, Wood and Loomis observed ultrasound tearing fragile bodies to pieces. Cells were generally torn apart at sufficiently high exposure, although very small ones like bacteria managed to avoid destruction. Frogs, mice, or small fish were killed after one to two minutes of exposure, replicating Langevin's earlier observation.

Wood and Loomis also investigated the formation of emulsions and fogs, crystallization and nucleation, chemical reactions, interference patterns, and standing waves in solids and liquids under high-intensity ultrasound. After completing this broad array of experiments, Wood returned to optics and did not return to ultrasonic work. Loomis would go on to advance the science further with other collaborators.

Honors
 Rumford Medal of the Royal Society, for his work in physical optics, 1938.
 Henry Draper Medal of the National Academy of Sciences, for his contributions to astrophysics, 1940.
 The crater Wood on the far side of the Moon is named after him.
 Honorary degrees from Berlin University, Clark University, University of Birmingham, and Edinburgh University.
 Member of the Royal Society, London ( (ForMemRS), London Optical Society (honorary), Konigliche Akademie der Wissenschaften zu Göttingen (corresponding), Accademia dei Lincei, Rome (foreign), Russian Academy of Science, Leningrad, American National Academy of Science, Academy of Arts and Sciences, Philosophical Society, Physical Society, Royal Institution, London (honorary), Physical Society of London (honorary fellow), Royal Swedish Academy, Stockholm (foreign), Indian Association for the Cultivation of Science, Calcutta (foreign).
 Medal awarded by the Royal Society of Arts for his diffraction process in color photography, 1899.
 Franklin Institute John Scott medal, awarded by the City of Philadelphia for further progress in diffraction color photos, 1907.
 J. Traill Taylor medal, awarded for photography by invisible rays, 1910.
 Gold medal, Societa' Italiana della Scienze, for general outstanding scientific achievement, 1918.
 Frederic Ives Medal, awarded by the Optical Society of America for distinguished work in physical optics, 1933.
 He served as the vice-president (1934) and president (1935) of the American Physical Society.

Legacy
 The R. W. Wood Prize of the Optical Society of America recognizes an outstanding discovery, scientific or technological achievement or invention in the field of optics.

Bibliography

Patents
Flash-telescope
 Optical Method
 Optical Toy

Works by Wood

References

Further reading

About Wood

Mentions Wood
 Documentary about Alfred Lee Loomis – The Secret of Tuxedo Park, season 30 episode 2 of American Experience on PBS.

External links

Archival collections

 Robert W. Wood papers, 1838-1942, Niels Bohr Library & Archives

1868 births
1955 deaths
Harvard College alumni
University of Chicago alumni
Massachusetts Institute of Technology alumni
American physicists
Optical physicists
20th-century American novelists
American male novelists
American science fiction writers
Members of the United States National Academy of Sciences
Foreign Members of the Royal Society
Honorary Members of the USSR Academy of Sciences
Roxbury Latin School alumni
20th-century American male writers
Recipients of the Matteucci Medal
Presidents of the American Physical Society

Robert W. Wood


Charlot boxer (în ) este un film american de comedie din 1915 produs de Jess Robbins și scris și regizat de Charlie Chaplin. În alte roluri interpretează actorii Edna Purviance și Ernest Van Pelt.

Prezentare

În această comedie, Charlie Chaplin are un partener - un buldog de companie. Plimbându-se de-a lungul unei străzi cu buldogul său, Charlie găsește o potcoavă  norocoasă în fața porții taberei de antrenament a unui luptător puternic, denumit Spike Dugan. Pe ușa acestuia este un anunț mare în care scrie că Dugan caută parteneri de sparring "care pot încasa un pumn". După ce vede cum alți luptători mai buni sunt bătuți de Dugan, Charlie decide că are șanse mai mari dacă pune potcoava norocoasă în mănușa de box. Cu această mănușă, Charlie îi trage lui Dugan un pumn zdravăn și câștigă. Antrenorul îl pregătește pe Charlie să lupte împotriva campionului mondial. Un parior vrea ca Charlie să piardă lupta. El și fiica antrenorului se îndrăgostesc unul de celălalt.

Distribuție
 Charles Chaplin - Challenger
 Edna Purviance - Trainer's daughter
 Ernest Van Pelt - Spike Dugan
 Lloyd Bacon - Second sparring partner
 Leo White - Crooked gambler
 Carl Stockdale - Sparring partner
 Billy Armstrong - Sparring partner
 Paddy McGuire  - Sparring partner
 Bud Jamison - Bob Uppercut, Champion
 Ben Turpin - Ringside vendor

Note

Legături externe

Vezi și

  1915 în film
  Listă de filme americane din 1915
  Listă de filme de comedie din anii 1910
  Listă de filme americane de comedie

Filme din 1915
Filme regizate de Charlie Chaplin
Filme de comedie din anii 1910
Filme Essanay Studios
Filme americane
Filme alb-negru
Filme mute
Filme de scurt metraj

Charlot boxer


Gangrena (lat. gangraena) nekroza je tkiva ili organa na koju se najčešće nadovezuje raspadanje tkiva i djelovanje truležnih bakterija. Preranu smrt stanica i živih tkiva (nekrozu), izaziva narušena cirkulacija krvi izazvana različitim uzrocima (povrede, bolesti, infekcije).

Procjena pojave plinskih gangrena varira, ali uz suvremenu kiruršku tehniku i rano liječenje, slučajevi su relativno rijetki. Klostridialna kontaminacija rana može biti prisutna, iako su rijetke duboke povrede ili značajne devitalizacije tkiva, mionekroza i produktivne infekcije obično se ne događaju. Pojava je najviša u područjima s lošim pristupom pravilnoj njezi rana i učestalim infekcijama nakon operacija. Veća je u područjima, gdje je narušena sterilnost kirurške tehnike, a higijena u bolnicama i van njih na niskom stupnju.

Procjenjuje se da oko 50% slučajeva vlažnih gangrena izazivaju ozbiljne povrede. Automobilske i industrijske nesreće, opekotine, povrede s prijelomima kostiju najčešći uzroci su vlažnih gangrena. Procjenjuje se, da je 40% slučajeva vlažnih gangrena posljedica infekcija koje se javljaju tijekom operacija.

Mortalitet kod traumatskih plinskih gangrena veći je od 25%.

Pojava nije specifična za starost. Dijabetesne periferne vaskularne bolesti i drugi kronični imunološki poremećaji uzrok su gangrene u starijoj populaciji.

Gangrena primarno nastaje kao posljedica nedostatka kisika (hipoksija) u stanicama i tkivima, izazvana poremećajem protoka krvi u određenom dijelu tijela, koji u daljem tijeku poremećaja dovodi do razvoja nekroze i izumiranja gangrenom zahvaćenoga dijela tijela.

Najčešće nastaje kao rezultat raznih procesa, kao što su: infekcije, vaskularne (koji se odnose na krvne žile) bolesti ili povrede (traume). Gangrena može zahvatiti bilo koji dio tijela, ali je najčešće lokalizirana na udovima ili njihovim dijelovima: prsti, noge i ruke, stopalo, potkoljenica).

Gangrena može biti: suha, vlažna, plinska i unutarnja. Suha gangrena (lat. G. sicca) uzrokovana je smanjenim protokom krvi kroz arterije. Vlažna gangrena (lat. G. humida), nastaje kao komplikacija tijekom liječenja zagađenih rana. Plinska gangrena (lat. G. gaseosa) oblik je vlažne gangrene izazvane bakterijama poznatim kao Clostridium perfringens.  Unutrašnja gangrena (oblik vlažne gangrena), javlja se na jednom ili više organa grudnog koša (najčešće na plućima), trbuhu (najčešće na crijevima ili žučnoj vrećici), genitalnim organima, ili usnoj duplji - najčešće gangrena pulpe zuba (lat. G. pulpae). Ovaj tip gangrene nastaje kada se protok krvi u unutrašnjim organima prekine.

Izvori

Bolesti i poremećaji

Gangrena


نوتو  أو نُوطُس أو نوطيس مدينة بمقاطعة سرقوسة بصقلية (إيطاليا).

السكان

في سنة 1861 بلغ عدد السكان  نسمة، وتطور العدد ليصل في سنة 2011 لـ  نسمة.

توأمة
لنوتو اتفاقيات توأمة مع:
 بومبي

أعلام

 ابن حمديس
 ماركو باسيلي

مراجع

مدن وبلدات في صقلية
مواقع التراث العالمي في إيطاليا
بلديات مقاطعة سرقوسة
باروكية صقلية
بلدات شاطئية في صقلية

نوتو


Gunnar Siim (født 6. november 1900 i Stilling Sogn, død 29. august 1944 på Ny Hattenæs, Silkeborg Sogn) var en dansk teglværksformand der blev likvideret på Hotel Hattenæs ved Brassø udenfor Silkeborg af Einar Sørensen (kaldet "Leif") fra de jyske L-grupper den 29. august 1944. Baggrunden for likvideringen kendes ikke, og er ifølge forfatteren Peter Øvig Knudsen aldrig efterforsket. Et billede taget umiddelbart efter drabet blev, efter en del diskussion og en retssag, brugt som omslag på Peter Øvig Knudsens bog Nakkeskuddet: og andre historier om at beskrive virkeligheden.

Referencer

Danskere i 2. verdenskrig

Gunnar Siim


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Petrova Ves enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Petrova Ves im Okres Skalica.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Petrova Ves


Sveindijski šahovski savez (eng. All India Chess Federation, hindi: अखिल भारतीय शतरंज महासंघ), krovno tijelo športa šaha u Indiji. Član nacionalnog olimpijskog odbora. Sjedište je u Chennaiju, Tamilnadu, Stadion Jawaharlal Nehru, Periamet. Indija pripada azijskoj zoni 3.7. Osnovan je 1950. godine. Članom FIDE od 1956. godine. Predsjednik je Venketrama P. R. Raja (ažurirano 17. listopada 2019.).

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Šah u Indiji
Indija

Sveindijski šahovski savez


A International Container Terminal Services, Inc. (ICTSI), é um conglomerado multinacional com sede em Manila, capital das Filipinas, com foco em operações portuárias. Foi fundada em dezembro de 1987, com o objetivo de atuar no terminal portuário de Manila. A empresa hoje afirma gerenciar 33 terminais portuários em 20 países, sendo responsável por empregar mais de 11.000 trabalhadores.

No Brasil, a empresa é responsável pela operação do Rio Brasil Terminal, no Porto do Rio de Janeiro, e pelo terminal Tecon Suape, no Porto de Suape, em Pernambuco.

Recentemente, o grupo ICTSI participou do leilão judicial de parte da área do Estaleiro Atlântico Sul, também localizado no Porto de Suape, mas não logrou êxito com a sua oferta.

Empresas das Filipinas


Ioan Bârlădeanu () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Sublocotenentul av. Ioan Bârlădeanu a fost decorat cu Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (28 noiembrie 1941) - cu următoarea justificare: "În cele 74 misiuni executate s'a dovedit a fi un foarte bun pilot și șef de patrulă. A executat numeroase atacuri la sol cu bombe, grenade și mitraliera în regiunile Vasilievka, Vigoda, Macarovo, dând rezultate foarte bune." - și clasa Crucea de Aur cu 2 barete (16 februarie 1944) "pentru curajul și spiritul de sacrificiu de care a dat dovadă în fruntea patrulii sale, întâmpinând atacurile bombardierelor americane în zona Ploiești. A atacat o formație de 15 bombardiere doborând 2 din ele, cu câte 4 motoare, înapoindu-se cu avionul lovit de glonț în capul unui cilindru".

A fost înaintat (în 1944 sau anterior) la gradul de locotenent aviator.

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (28 noiembrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (16 februarie 1944)

Note

Nașteri în secolul al XX-lea
Decese în 1944
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică
Oameni uciși în Al Doilea Război Mondial

Ioan Bârlădeanu


Tempel 1 (official designation: 9P/Tempel) is a periodic Jupiter-family comet discovered by Wilhelm Tempel in 1867. It completes an orbit of the Sun every 5.6 years. Tempel 1 was the target of the Deep Impact space mission, which photographed a deliberate high-speed impact upon the comet in 2005. It was re-visited by the Stardust spacecraft on February 14, 2011 and came back to perihelion in August 2016. On 26 May 2024 it will make a modest approach of 0.55 AU to Jupiter which will lift the perihelion distance and 9P will next come to perihelion on 12 February 2028 when it will be 1.77 AU from the Sun.

Discovery and orbital history
Tempel 1 was discovered on April 3, 1867, by Wilhelm Tempel, who was working at Marseille. At the time of discovery, it approached perihelion once every 5.68 years (designations 9P/1867 G1 and 1867 II). It was subsequently observed in 1873 (9P/1873 G1, 1873 I, 1873a) and in 1879 (1879 III, 1879b).

Photographic attempts during 1898 and 1905 failed to recover the comet, and astronomers surmised that it had disintegrated, when in reality, its orbit had changed. Tempel 1's orbit occasionally brings it sufficiently close to Jupiter to be altered, with a consequent change in the comet's orbital period. This occurred in 1881 (closest approach to Jupiter of 0.55 AU), lengthening the orbital period to 6.5 years. Perihelion also changed, increasing by 50 million kilometres, to 2.1 AU, rendering the comet far less visible from Earth. Perihelion did not drop below 2 AU until 1944 after a 1941 approach to Jupiter.

Tempel 1 was rediscovered in 1967 (as 9P/1967 L1, 1966 VII), after British astronomer Brian G. Marsden performed precise calculations of the comet's orbit that took into account Jupiter's perturbations. Marsden found that further close approaches to Jupiter in 1941 (0.41 AU) and 1953 (0.77 AU) had decreased both the perihelion distance and the orbital period to values smaller than when the comet was initially discovered (5.84 and 5.55 years, respectively). These approaches moved Tempel 1 into its present libration around the 1:2 resonance with Jupiter. Despite an unfavorable 1967 return, Elizabeth Roemer of the Catalina Observatory took several photographs. Initial inspection revealed nothing, but in late 1968 she found a June 8, 1967 exposure (Tempel 1 had passed perihelion in January) that held the image of an 18th magnitude diffuse object very close to where Marsden had predicted the comet to be. At least two images are required for orbit computation, so the next return had to be awaited.

Roemer and L. M. Vaughn recovered the comet on January 11, 1972, from Steward Observatory (9P/1972 A1, 1972 V, 1972a). The comet became widely observed, reached a maximum brightness of magnitude 11 during May, and was last seen on July 10. Since that time the comet has been seen at every apparition, in 1978 (1978 II, 1977i), 1983 (1983 XI, 1982j), 1989 (1989 I, 1987e1), 1994 (1994 XIUX, 1993c), 2000 and 2005.

Physical characteristics

Tempel 1 is not a bright comet; its brightest apparent magnitude since discovery has been 11, far below naked-eye visibility. Its nucleus measures . Measurements taken by the Hubble Space Telescope in visible light and the Spitzer Space Telescope in infrared light suggest a low albedo of only 4%. A two-day rotation rate was also determined.

Exploration

Deep Impact space mission

On 4 July 2005 at 05:52 UTC (01:52 EDT), Tempel 1 was deliberately struck by one component of the NASA Deep Impact probe, one day before perihelion. The impact was photographed by the other component of the probe, which recorded a bright spray from the impact site. The impact was also observed by earthbound and space telescopes, which recorded a brightening of several magnitudes.

The crater that formed was not visible to Deep Impact due to the cloud of dust raised by the impact, but was estimated to be between 100 and 250 meters in diameter and 30 meters deep. The probe's spectrometer instrument detected dust particles finer than human hair, and discovered the presence of silicates, carbonates, smectite, metal sulfides (such as fool's gold), amorphous carbon and polycyclic aromatic hydrocarbons. Water ice was detected in the ejecta. The water ice came from 1 meter below the surface crust (the devolatized layer around the nucleus).

NEXT mission

In part because the crater formed during the Deep Impact collision could not be imaged during the initial flyby, on 3 July 2007, NASA approved the New Exploration of Tempel 1 (or NExT) mission. The low-cost mission utilized the already existing Stardust spacecraft, which had studied Comet Wild 2 in 2004. Stardust was placed into a new orbit so that it approached Tempel 1. It passed at a distance of approximately  on February 15, 2011, 04:42 UTC. This was the first time that a comet was visited twice.

On February 15, NASA scientists identified the crater formed by Deep Impact in images from Stardust. The crater is estimated to be  in diameter, and has a bright mound in the center likely created when material from the impact fell back into the crater. Energy of impactor According to NASA "The impactor delivers 19 Gigajoules (that's 4.8 tons of TNT) of kinetic energy to excavate the crater. This kinetic energy is generated by the combination of the mass of the impactor (370 kg; 816 lbs) and its velocity when it impacts (~10.2 km/s)". According to NASA, "The energy from the impact will excavate a crater approximately 100m wide and 28m deep".

The geometry of the flyby allowed investigators to obtain considerably more three-dimensional information about the nucleus from stereo pairs of images than during Deep Impact's encounter. Scientists were able to quickly spot locations where an elevated flow-like formation of icy material on the comet's surface receded due to sublimation between encounters.

Close approaches
Comets are in unstable orbits that evolve over time due to perturbations and outgassing.  Tempel 1 passed within 0.04 AU – or 5.9 million km (3.7 million mi) – of the dwarf planet Ceres on November 11, 2011.  Then, as a Jupiter-family comet, it will spend years interacting with the giant planet Jupiter, and by October 2084 perihelion will be lifted as high as 1.98 AU. Then perihelion will start dropping again and it will pass  from Mars on October 17, 2183.

Gallery

References

Further reading

External links

Space.com - Deep Impact
NASA - Deep Impact
NASA - Stardust-NExT*
Tempel 1 natural/contrast-enhanced
Four views of Tempel 1

Periodic comets
0009
Comets visited by spacecraft
Comets in 2011
Comets in 2016
18670403

Tempel 1


Rock Island State Park ist ein 369 Hektar großer State Park in Wisconsin.

Er befindet sich auf der gleichnamigen Insel Rock Island, vor der Nordspitze der Door-Halbinsel gelegen, im Lake Michigan.

Der einzige öffentliche Zugang führt mit der Passagierfähre "Karfi" von Washington Island aus zum State Park.
Es gibt aber auch eine Anlegestelle, welche mit dem eigenen Boot angesteuert werden kann.
Im Winter ist die Insel mit dem Schneemobil oder zu Fuß erreichbar.

Für Besucher ist das Mitbringen von sogenannten "wheeled vehicles" (Autos, Fahrräder etc.) verboten.

Das steinerne Wikinger-Bootshaus gehört zu den Attraktionen auf der Insel.
Weitere Sehenswürdigkeiten bilden die Werke des Erfinders Chester H. Thordarson, Artefakte der Ureinwohner, sowie das Potawatomi Lighthouse, Wisconsin's ältester Leuchtturm.
Die Insel ist im Herbst ein beliebtes Ziel für Rotwild-Jäger, sowie im Winter von Schneemobilisten, welche die Insel von der nahen Washington Island aus ansteuern.
Der State Park wird von Tagestouristen frequentiert. Es gibt aber auch Campingmöglichkeiten.

Weblinks
Offizielle Webseite
Friends of Rock Island State Park

State Park in Wisconsin
Michigansee
Door County

Rock Island State Park (Wisconsin)


Kurt Golda (* 1925; † 2002 in München) war ein deutscher Gewerkschafter, langjähriger Betriebsratsvorsitzender und Aufsichtsrat bei BMW. Seinem Engagement wird zugeschrieben, dass BMW im Jahr 1959 als eigenständiges Unternehmen erhalten blieb.

Leben
Golda erlernte den Schlosserberuf. 1949 begann er bei BMW in Allach zu arbeiten, 1950 wurde er zum Betriebsrat gewählt. 1955 wechselte er ins Stammwerk nach Milbertshofen. Ab 1956 war er Betriebsratsvorsitzender in München, ab 1967 bis zu seinem Ruhestand im Jahr 1988 Vorsitzender des Gesamtbetriebsrates. Ebenso war er seit 1957 Mitglied des Aufsichtsrates von BMW sowie später dessen stellvertretender Vorsitzender.

1959 befand sich BMW in einer kritischen wirtschaftlichen Situation. Golda konnte den Hauptaktionär Herbert Quandt dazu bewegen, anstatt das Unternehmen an Daimler-Benz zu verkaufen, in das Unternehmen zu investieren und legte so den Grundstein für den späteren Erfolg von BMW.

Golda war Vertreter eines konstruktiven Miteinanders von Arbeitgebern und Arbeitnehmern. Er konnte die Zahlung von übertariflichen Leistungen wie Urlaubsgeld und Erfolgsbeteiligungen durchsetzen.

Auszeichnungen
 1985 Bundesverdienstkreuz 1. Klasse

Literatur
 Nicole Bergmann: Annual Meeting 1959 - a new Beginning for BMW, in: BMW Vintage & Classics, September 2009

Weblinks
 Nachruf auf Golda

Einzelnachweise

Betriebsrat (Deutschland)
Person (BMW)
Person (München)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Deutscher
Geboren 1925
Gestorben 2002
Mann

Kurt Golda


Napolitansk pizza (italiensk: pizza napoletana) er en type pizza lavet med tomat og mozzarellaost. Den skal fremstilles med San Marzano-tomater, som vokser på de vulkanske sletter syd for Vesuv, og Mozzarella di Bufala Campana, en oprindelsesbeskyttet ost fremstillet med mælk fra vandbøfler, der har gået semi-vildt i marsklandet ved Campania og Lazio. Napolitansk pizza er beskyttet med Garanti for Traditionel Specialitet i Europa, og fremstillingsprocessen er på UNESCOs liste over immateriel kulturarv.

Referencer

Mad fra Italien
Pizza
Napoli

Napolitansk pizza