Öğrenci değişim programı, okullar arasındaki uluslararası eğitim yardımlaşma anlaşması gereği isteyen öğrencilerin, eğitimlerinin bir kısmını yurt dışında yapmasına olanak tanıyan öğrenci alıp-verme eğitim prosedürüdür.

Öğrenci değişim programı üniversiteler, yüksek öğrenim ve araştırma enstitüleri veya K-12 eğitim kurumlarında okuyan öğrenciler arasında gerçekleşebilir. Program kapsamında eğitimlerinin bir kısmını veya tamamını yurt dışında yapma fırsatı bulan öğrenciler, dil gelişimi, akademik gelişim, kültürel öğrenme gibi süreçleri tamamlayarak ülkelerine döner. Yüksek öğrenim seviyesindeki öğrenciler değişim programı başvurularını kendileri yapabilirken, ortaöğretim ve ilköğretim seviyesindeki öğrenciler okulları veya program yürütücü kurumlar aracılığıyla lise değişim programına katılabilirler.

K-12 Kurumlarında Uygulanan Öğrenci Değişim Programları

YFU-Youth for Understanding Öğrenci Değişim Programları

15-18 yaş grubu lise öğrencilerine yönelik kültürlerarası değişim programları düzenleyen en büyük kuruluşlardan biri olan YFU 1951 yılından bu yana faaliyet göstermektedir. 60'a yakın ülkede faaliyet gösteren YFU, öğrenci değişim programları kapsamında bu güne dek 250.000'e yakın öğrencinin yaşam boyu sürecek bu deneyimden faydalanmasına olanak sağlamıştır.

Kuruluş, farklı bir kültürle tanışarak bireylerin değerli bilgiler edinmesini, empati geliştirmesini ve etkili küresel vatandaşlar haline gelmesini amaçlamaktadır.

YFU, lise öğrencileri, yaz programları ve boş yıl (gap year) deneyimleri de dahil olmak üzere farklı yaş gruplarına ve sürelere yönelik programlar sunmaktadır. Bu programlar aracılığıyla katılımcılar, ev sahibi ailelerle yaşama, yerel okullara devam etme ve yabancı bir ülkede günlük yaşama katılma fırsatına sahiptir.

YFU'nun temel prensiplerinden biri, kültürlerarası öğrenmenin hem katılımcıya hem de ev sahibi topluma fayda sağlaması gerektiği inancıdır. YFU, katılımcıları ev sahibi toplumlarla etkin bir şekilde iletişim kurmaya, yerel dil öğrenmeye ve kültürler arası iletişim becerileri geliştirmeye teşvik etmektedir.

YFU, değişim deneyimi boyunca kapsamlı destek sağlamaktadır. Bu destek, hareket öncesi yönlendirme, ülke içi destek ve dönüş sürecinde yardımı içermektedir. Kuruluş ayrıca sürekli kültürel eğitimin önemini vurgulamakta ve katılımcıların kültürel anlayışını artırmak için atölyeler, seminerler ve etkinlikler düzenlemektedir.

YFU programlarına katılarak, gençler perspektiflerini genişletebilir, varsayımlarını sorgulayabilir ve farklı arka planlardan insanlarla ömür boyu sürecek bağlantılar kurabilir. YFU, genç bireyleri, giderek daha bağlantılı bir dünyada seyahat edebilen ve katkıda bulunan küresel vatandaşlar haline gelmeye teşvik etmeyi amaçlamaktadır.

Erasmus programı

Erasmus programı, resmi adıyla Erasmus+ (Erasmus Plus), Avrupa ülkelerindeki lise öğrencilerine yurt dışında eğitim alma fırsatı sunan uluslararası bir değişim programıdır. Başta yüksek öğrenimle ilişkilendirilse de Erasmus+, ortaokul ve lise öğrencilerinin de kısa dönemli değişimlere katılma imkanı sağlar.

Erasmus programı aracılığıyla lise öğrencileri farklı bir ülkede yaşam deneyimi kazanır, yeni bir kültüre bürünür ve ufuklarını genişletir. Yerel bir okula devam etme, farklı arka planlardan gelen öğrencilerle etkileşim kurma ve dil becerilerini geliştirme şansına sahiptirler.

Bu program, kültürlerarası anlayışı teşvik etmeyi, kişisel ve akademik büyümeyi desteklemeyi ve katılımcıların Avrupa vatandaşlığına olan farkındalığını artırmayı hedefler. Öğrencileri yeni zorlukları benimsemeye, bağımsızlık geliştirmeye ve farklı arka planlara sahip insanlarla ömür boyu sürecek bağlantılar kurmaya teşvik eder.

Erasmus+ programı, lise öğrencilerinin akademik ilgi alanlarını sürdürebilecekleri geniş bir ders ve disiplin yelpazesi sunar ve aynı zamanda yeni bir eğitim sistemi deneyimi yaşama fırsatı verir. Değişim süresi birkaç haftadan birkaç aya kadar değişebilir.

Erasmus programına katılmak, öğrencilere bugünün küreselleşmiş dünyasında oldukça değerli deneyimler ve beceriler kazandırır. Dil yetkinliklerini, kültürler arası yeteneklerini, uyum sağlama ve özgüvenlerini geliştirir.

Lise öğrencileri için Erasmus+ değişimleri genellikle okullar veya eğitim kurumları tarafından Erasmus+ Ulusal Ajansları ile işbirliği halinde koordine edilir. Bu ajanslar, başvuru süreci boyunca rehberlik ve destek sağlar, öğrencilere uygun ev sahibi okullar bulmalarında yardımcı olur ve değişim deneyiminin kalitesini ve güvenliğini sağlar.

Sonuç olarak, lise öğrencileri için Erasmus programı yeni kültürleri keşfetme, küresel bir perspektif kazanma ve önemli yaşam becerileri geliştirme heyecan verici bir fırsat sunar. Çeşitlilik, hoşgörü ve açık fikirlilik değerlerini teşvik eder ve genç bireylerin birbirine bağlı bir dünyada aktif ve katılımcı vatandaşlar haline gelmesinin yolunu açar.

AFS Kültürlerarası Programları

AFS Değişim Programı, öğrencilere yurtdışında eğitim alma ve farklı bir kültürle iç içe olma fırsatı sunan ünlü bir uluslararası programdır. AFS (eskiden Amerikan Field Service olarak bilinir), kültürler arası anlayışı, kişisel gelişimi ve küresel vatandaşlığı teşvik etmek amacıyla çeşitli değişim programları sunmaktadır.

AFS Değişim Programı katılımcıları, misafir ülkede bir aileyle birlikte yaşama, yerel bir okula devam etme ve akranlarıyla günlük aktivitelere katılma fırsatına sahiptir. Farklı bir kültürde yaşayarak, öğrenciler farklı bakış açılarını, gelenekleri ve yaşam biçimlerini daha derinlemesine anlama ve takdir etme fırsatı bulurlar.

AFS Değişim Programı, katılımcıları zorlukları kabullenmeye, dil becerilerini geliştirmeye ve ömür boyu sürecek bağlantılar kurmaya teşvik etmektedir. Program, akademik yıl, yarıyıl ve okul tatilleri sırasında daha kısa süreli seçenekler dahil olmak üzere çeşitli sürelerde programlar sunar. Program, lise öğrencileri yanı sıra kültürel değişim fırsatları arayan genç yetişkinler ve eğitimciler için de açıktır.

AFS, katılımcılara değişim deneyimleri boyunca destek sağlamaya büyük önem vermektedir. Eğitimli gönüllüler ve çalışanlar, önceden hareket öncesi yönlendirmeler, program sırasında sürekli destek ve eve dönüş desteği sağlar. AFS ayrıca, katılımcılar arasında iletişim ve anlayışı teşvik eden etkinlikler, atölyeler ve etkinliklerle kültürler arası öğrenmeyi destekler.

AFS Değişim Programı'na katılarak, bireyler bugünün küreselleşmiş dünyasında oldukça aranan uyum sağlama, direnç gösterme ve kültürler arası yetkinlik gibi değerli beceriler kazanırlar. Program, katılımcılar için dönüşüm sağlayan bir deneyim olarak hizmet eder, vizyonlarını genişletmelerine, ömür boyu sürecek arkadaşlıklar kurmalarına ve daha kapsayıcı ve bağlantılı bir dünya inşa etmeye adanmış küresel vatandaşlar haline gelmelerine olanak tanır.

J-1 Programları
J-1 Lise Değişim Programı, Amerika Birleşik Devletleri'nde okumak isteyen uluslararası öğrenciler için tasarlanmış bir kültürel değişim programıdır. Program, ABD Dışişleri Bakanlığı tarafından onaylanmış belirli sponsor kuruluşlar aracılığıyla gerçekleştirilmektedir.

J-1 vizesi kategorisi, yabancı lise öğrencilerinin ABD'deki bir kamu veya özel okula katılmasına ve bir ev sahibi ailesiyle yaşamasına izin verir. Program, farklı ülkelerin ve kültürlerin insanları arasında karşılıklı anlayışı teşvik etmeyi amaçlarken öğrencilere zenginleştirici bir eğitim deneyimi sunar.

J-1 Lise Değişim Programı'na katılanlar, Amerikan kültürüyle tanışmak, İngilizce dil becerilerini geliştirmek ve ömür boyu sürecek dostluklar kurmak için bir fırsata sahiptir. Amerikalı öğrencilerle birlikte düzenli derslere katılır, dış etkinliklere katılır ve tipik bir Amerikan lise öğrencisinin günlük yaşamını deneyimler.

J-1 Lise Değişim Programı'na katılmak için öğrencilerin, program sponsoru ve ABD Dışişleri Bakanlığı tarafından belirlenen belirli gereksinimleri karşılaması gerekmektedir. Bu gereksinimler genellikle akademik durum, İngilizce dil yeterliliği ve farklı bir kültürel ortama uyum sağlama yeteneğini içerir.

Program süresi, bir dönemden tam bir akademik yıla kadar değişebilir. Katılımcılar, program sponsorlarından destek alır ve ABD'deki kalış süreleri boyunca yönlendirme, okul kaydı yardımı ve destek sağlarlar. Ev sahibi aileler, öğrencileri Amerikan toplumuna hoş geldiniz demek ve entegre etmek konusunda önemli bir rol oynarlar.

J-1 Lise Değişim Programı, öğrencilere vizyonlarını genişletme, küresel bir perspektif kazanma ve gelecekleri için değerli beceriler geliştirme gibi eşsiz bir fırsat sunar. Kültürel değişimi teşvik eder ve kültürler arası anlayışı geliştirir, böylece birbirine bağlı bir dünyada başarılı olabilen çok yönlü bireylerin gelişimine katkıda bulunur.

F-1 Programları
F-1 Lise Değişim Programları, Amerika Birleşik Devletleri'nde lise seviyesinde eğitim almak isteyen uluslararası öğrencilere yönelik düzenlenen bir programdır. Bu programlar, Amerika Birleşik Devletleri'nde liseye devam etmek ve farklı bir kültürü deneyimlemek isteyen öğrencilere olanak sağlar.

F-1 vizesi, yabancı öğrencilere Amerikan lise eğitimi alma ve bir süreliğine ABD'de ikamet etme izni verir. Bu programlar, öğrencilere Amerikan eğitim sistemini tanıma, İngilizce dil becerilerini geliştirme ve kültürel anlamda büyük bir deneyim kazanma fırsatı sunar. Program ismini bu vizeden alır.

F-1 Lise Değişim Programları, öğrencilere Amerikan lisesinde derslere katılma, yerel öğrencilerle etkileşimde bulunma ve sosyal etkinliklere katılma imkanı sunar. Öğrenciler, farklı derslere katılarak akademik açıdan kendilerini geliştirirken, aynı zamanda Amerikan lise yaşamının bir parçası haline gelirler.

Bu programlara katılan öğrenciler, Amerikan kültürünü doğrudan deneyimleme fırsatı yakalar ve kendi kültürlerini Amerikalı arkadaşlarıyla paylaşma imkanı bulurlar. Ayrıca, ev sahibi ailelerle yaşayarak Amerikan yaşam tarzını daha yakından tanır ve yeni bir aileye aidiyet duygusu geliştirirler.

F-1 Lise Değişim Programları, öğrencilere uluslararası anlayış, bağımsızlık, iletişim becerileri ve kültürel duyarlılık gibi bir dizi fayda sağlar. Öğrenciler, farklı bir ülkede yaşamanın getirdiği zorluklarla baş etme ve kendilerini yeni bir ortama adapte etme becerilerini geliştirirler.

Bu programlar genellikle ABD'deki eğitim kurumları ve F-1 programına katılım için özel olarak yetkilendirilmiş kuruluşlar tarafından koordine edilir. Öğrenciler, bu kuruluşlar aracılığıyla başvuruda bulunur ve program süresince rehberlik ve destek alırlar.

F-1 Lise Değişim Programları, öğrencilere unutulmaz bir deneyim sunar ve onları küresel dünyada başarılı bireyler haline getirecek becerileri geliştirir. Bu programlar, farklı kültürleri anlama ve hoşgörüyü teşvik etme, dil becerilerini geliştirme ve küresel ağlar oluşturma fırsatı sunar.

Sonuç olarak, F-1 Lise Değişim Programları, uluslararası öğrencilere Amerikan lisesi deneyimi yaşama fırsatı sunar ve onları daha açık fikirli, kültürel olarak duyarlı ve küresel vatandaşlar olarak yetiştirme amacını taşır.

Caps-i Programları
CAPS-I Değişim Programları, öğrencilere yüksek kaliteli eğitim alabilme, kültürel çeşitlilik deneyimleme ve akademik başarılarını geliştirme imkanı sağlar. Bu programlar, öğrencilere Kanada'daki üst düzey özel okullarda öğrenim görme, yerel öğrencilerle etkileşime geçme ve Kanada kültürünü doğrudan deneyimleme şansı sunar.

CAPS-I'nin özel okulları, geniş bir müfredat seçeneği sunar ve öğrencilerin ilgi alanlarına ve hedeflerine uygun dersleri seçmelerine olanak tanır. Aynı zamanda, öğrencilerin dil becerilerini geliştirebilmeleri için İngilizce dil desteği sunulur.

Bu değişim programları, öğrencilere kültürel anlayışı artırma, bağımsızlık geliştirme ve yeni arkadaşlıklar kurma fırsatı verir. Öğrenciler, Kanada'nın zengin doğasını, sosyal etkinliklerini ve yerel toplumun günlük yaşamını deneyimleyerek unutulmaz anılar biriktirirler.

CAPS-I Değişim Programları, öğrencilere sağladığı eğitimsel, kültürel ve sosyal avantajlarla birlikte güvenli ve destekleyici bir ortam sunar. Program boyunca öğrencilere rehberlik eden, ev sahibi ailelerin yanında kalan öğrencilerin ihtiyaçlarını karşılayan yetişkinler ve öğretmenler bulunur.

CAPS-I Değişim Programları, öğrencilerin küresel dünyaya açılma, kendilerini geliştirme ve farklı kültürleri anlama fırsatı sunar. Bu programlar, öğrencilerin akademik başarılarını artırırken, kişisel büyüme, özgüven ve liderlik becerileri geliştirme konusunda da destek sağlar.

Sonuç olarak, CAPS-I Değişim Programları, uluslararası öğrencilere özel okullarda eğitim alma fırsatı sunar ve onları Kanada'nın zengin kültürel ve akademik ortamında büyümeye teşvik eder. Bu programlar, öğrencilere unutulmaz deneyimler sunar ve onları küresel vatandaşlar olarak yetiştirme amacını taşır.

Yüksek Öğretim Kurumlarında Uygulanan Öğrenci Değişim Programları
Üniversite öğrencileri için değişim programları, kişisel, akademik ve kültürel gelişim için inanılmaz fırsatlar sunar. Bu programlar, öğrencilere ortak üniversitelerde yurtdışında eğitim alma ve yeni bir akademik ortam, dil ve kültür içinde kendilerini geliştirme imkanı sağlar.

Değişim programları sayesinde öğrenciler ufuklarını genişletebilir, küresel bir perspektif kazanabilir ve farklı kültürleri daha derinlemesine anlayabilir. Farklı bir eğitim sistemi deneyimi yaşama, çeşitli arka planlardan gelen öğrencilerle etkileşimde bulunma ve bakış açılarını sorgulayan entelektüel tartışmalara katılma şansına sahiptirler.

Değişim programlarına katılmak, dil becerilerini geliştirmede önemli bir fırsat sunar. Yabancı bir dil ortamında yaşamak, öğrencilere dil yeteneklerini pratik yapma ve geliştirme imkanı verir ve bu, giderek daha bağlantılı bir dünyada büyük değer taşır.

Değişim programları aynı zamanda kişisel gelişimi teşvik eder. Yabancı bir ülkede bağımsız olarak yaşayan öğrenciler, daha kendine güvenen, uyum sağlayabilen ve kültürel olarak duyarlı hale gelir. Yeni zorlukları aşma, konfor alanlarının dışına çıkma ve problem çözme, direnç ve kültürler arası iletişim gibi değerli yaşam becerilerini geliştirme fırsatı elde ederler.

Akademik olarak, değişim programları yeni konuları keşfetme, uzmanlaşmış derslere erişim sağlama ve alanında tanınmış profesörlerden öğrenme fırsatı sunar. Öğrenciler yeni bakış açıları kazanabilir, akademik ağlarını genişletebilir ve disiplinlerine daha global bir bakış açısı geliştirebilirler.

Ayrıca, değişim programları öğrencilere ömür boyu sürecek dostluklar kurma ve uluslararası ağlar oluşturma şansı verir. Dünyanın farklı yerlerinden gelen öğrencilerle etkileşim, zengin birçok kültürlü ortam yaratır ve karşılıklı anlayışı ve takdiri geliştirir.

Değişim programına katılmanın pratik yönleri, konaklama bulma, vize temin etme ve lojistik konuları genellikle ev sahibi üniversite ve uluslararası öğrenci hizmetleri tarafından desteklenir. Bu, öğrencilerin sorunsuz bir geçiş yapmalarını ve yurtdışında eğitim deneyimlerinin tadını çıkarmalarını sağlar.

Programlar

 Erasmus+ Öğrenci Hareketliliği Programı
 IIASA Genç Bilim Adamları Yaz Programı
 Shanghai Jiao Tong Üniversitesi Bursu
 Global Lisans Değişim Programı
 INTERPOL Staj Programı
 Mevlana Programı
 Farabi Programı
 ISEP
 IAESTE
 AIESEC

Öğrenciler

Öğrenci değişim programı


شمس الدين بدران (19 أبريل 1929 - 28 نوفمبر 2020)، كان وزير الحربية في عهد جمال عبد الناصر، حوكم بتهمة تعذيب أفراد في جماعة الإخوان المسلمين. عاش في لندن بعد خروجه من مصر إلى وقت وفاته.

ارتبط بدران بالمشير عبد الحكيم عامر النائب الأول لرئيس الجمهورية، ونائب القائد الأعلى للقوات المسلحة، كما انفرد أيضاً من بين رجال المشير بقربه من الرئيس جمال عبد الناصر حتى أن البعض اعتبر بأن بدران كان عيناً لعبد الناصر على عامر، لذلك عُين وزيراً للحربية متجاوزاً مئات الأقدميات باعتبار ذلك تعييناً سياسياً لا يخضع لقواعد روتينية، وكان شمس بدران ذا شخصية مهابة يتمتع بنفوذ واسع داخل القوات المسلحة والمكاتب الرئاسية في الدولة حتى بدأت تنسج حوله القصص ويتحدث العامة عن دوره باعتباره أحد أكبر مراكز القوى مع منتصف ستينيات القرن العشرين عندما كان العهد الناصري يتجه بسرعة نحو حالة الارتباك التي مهدت لهزيمة يونيو 1967،

عقب هزيمة يونيو 1967 أحيل للمحاكمة مع مجموعة من قادة الجيش، وتم الحكم بسجنه، وظل في السجن حتى 23 مايو 1974، حيث أفرج عنه الرئيس أنور السادات، وسافر إلى العاصمة البريطانية لندن، واستقر هناك حتى وافته المنية.

وفاته
توفي يوم 28 نوفمبر 2020 في لندن.

المراجع

أشخاص من الجيزة
الضباط الأحرار
سجناء ومعتقلون مصريون
سياسيون مصريون أدينوا بجرائم
سياسيون مصريون في القرن 20
عسكريون مصريون
مصريون شاركوا في حرب 1967
مغتربون مصريون في المملكة المتحدة
مواليد 1347 هـ
مواليد 1929
مواليد في الجيزة (مدينة)
وزراء دفاع مصر
وفيات 1442 هـ
وفيات 2020
وفيات بعمر 91
وفيات في بليموث

شمس الدين بدران


التهاب السحايا الوليدي هو المرض الذي يحدث بحدوث التهاب في السحايا بسبب اصابتها بالبكتيريا في الايام ال 90 الأولى من حياة الأطفال. يحدث التهاب السحايا الوليدي في كل 2 من 10000 مرة بصورة تامة وفي كل 2 من 1000 مرة عند ولادات الاطفال قليلي الوزن مع سيادتها لدى الذكور أكثر من الاناث.في 25% يحدث في الأطفال بالتسمم وأحيانا يحدث عند عزل الطفل.

علامات المرض
علاماته هي:
 التسمم
 خمود في الجهاز العصبي المركزي
 تقيؤ
 صلابة نخاعية
 صرع
 تهيج
 شذوذ في العصب القحفي.

تشخيص المرض

يكون بوخز الفقرة القطنية.

العلاج
يكون بأخذ المضادات الحيوية.

مراجع

التهاب السحايا
التهابات
طب حديثي الولادة

التهاب السحايا الوليدي


التوفو   هي نوع من الجبن النباتي مصنوعة من حليب الصويا، على الرغم من أنه يوجد بعض أنواع التوفو تستخدم في صناعتها مكونات أخرى، كالبازلاء والجوز.

التوفو هو أحد منتجات فول الصويا، ويعتبر مصدراً مثالياً للبروتينات، خاصة للذين يتبعون حمية غذائية نباتية. ويتم صناعة التوفو من حليب الصويا في عملية تشبه إلى حد كبير عمليات تصنيع الجبنة من الحليب البقري، وقد تم تصنيع التوفو لأول مرة منذ قرون عديدة في الصين في عملية يقال أنها كانت مصادفة!

ولكن يجدر بنا التنويه هنا إلى أن التوفو هو أحد المنتجات التي تثير الكثير من الجدل حولها، فرغم أنها منخفضة السعرات والدهون وغنية بالبروتينات إلا أنها قد تحمل أضراراً للصحة، خاصة إذا ما تم استعمال الأنواع الخاطئة من التوفو، وأفضل أنواع التوفو صحياً هو التوفو المخلل.

الأنواع والاستخدامات
تتميز التوفو المحضرة في المنزل بكونها طازجة. أما التوفو المعروضة في المتاجر فيتم عرضها بعدة أشكال منها الصلب أو اللين، وتمتاز بالملمس الحريري الناعم. يمكن طهو التوفو على البخار، أو بطريقة التقلية السريعة أو خبزها. ويمكن الاستمتاع بمذاق التوفو بمفردها أو مع الحساء أو مع اليخنة أو مع أطباق الشعيرية أو الفطائر على أنواعها أو مع أنواع الصلصة ومرق توابل السلطات. أما الأطفال فهم يفضلون تناولها مقلية. وتتميز التوفو المصنوعة من كتل جافة رفيعة بقوام صلب ومذاق لامثيل لهما، هناك عدة أنواع للتوفو، وهذه بعضها:

 التوفو المخلل: وهو نوع يكون كريمي القوام، وعادة ما يستعمل كغموس أو صلصة جانبية.
 التوفو المدخن: يتم تدخين هذا التوفو بتقنيات خاصة تمنحه نكهة غنية، ويمكن تناوله نيئاً.
 التوفو المبهر: هذا التوفو يتم تبهيره بشكل مسبق ببهارات أو صلصات خاصة.

التوفو الياباني
هناك نوعان أساسيان من التوفو في اليابان. الأول يعرف باسم «مومين» ويعني حرفيا «قطن» وله قوام صلب نسبيا وتظهر على جوانبه آثار قماش القطن الذي تم لفه فيه. والنوع الثاني يعرف باسم «كينو» ويعني حرفيا «حرير» وله قوام أنعم وألين. ويحضر النوعان بشكل مختلف عن بعضهما البعض. ففي البداية يصنع التوفو أو خثارة فول الصويا عن طريق نقع وطحن فول الصويا في الماء ثم وضعه على النار حتى يغلي وتخثير حليب الصويا الذي تم استخلاصه.

إن التوفو من نوع «مومين» يصنع عن طريق إضافة مادة مخثرة إلى حليب الصويا تجعل قوامه صلبا نسبيا ثم يوضع بعد ذلك في قوالب ويوضع فوقه ثقل للتخلص من الماء العالق به. أما التوفو من نوع «كينو» أو الحرير فيصنع عن طريق إضافة المادة المخثرة إلى حليب الصويا وسكبه في قوالب دون الحاجة لوضع أي ثقل فوقه. إن النوعين يختلفان أيضا من حيث المحتوى الغذائي. فالتوفو ذي القوام الصلب من نوع «مومين» أغنى بالبروتينات والكالسيوم. بينما التوفو من نوع «كينو» أو الحرير فأغنى بالبوتاسيوم والمغنيزيوم.

فوائدها
تُعَد جبنة التوفو مصدراً غنياً بالبروتين الكالسيوم والحديد والفيتامين (A) و (C)، وتعتبر مادةً سهلة الهضم وتساعد على تحسين الدورة الدموية. تُستخدم لصقة التوفو لتهدئة الالتهابات والأورام والكدمات، وهي أفضل من الثلج في علاج هذه الحالات، ز أيضاً تساعد في فقدان الوزن الزائد، مكافحة مرض السكري، حماية الكبد من الضرر الناتج عن عمليات الأكسدة الضارة، مكافحة أمراض الكلى، تحسين صحة الدماغ ووظائف الدماغ المختلفة، مكافحة تساقط الشعر، ومكافحة مرض النقرس، وتحمل كل قطعة توفو لك العديد من الفوائد الصحة والتغذوية الرائعة، وهذه أهمها:

مقدار مكونات التوفو العادي لكل 100غ
 فوسفات 97 ملغ
 كالسيوم 105 ملغ
 ألياف 2ز1 غ
 كاربوهيدرات 1.9 غ
 دهون 4.8 غ
 بروتين 8.1 غ
 ماء 84.6 غ
 فيتامين (C) بنسبة 0.1ملغ
 فيتامين (A)بنسبة 85 وحدة دولية
 حمض النيكوتين 0.2 ملغ
 ريبوفلافين 0.05 ملغ
 ثيامين 0.08 ملغ
 بوتاسيوم 121 ملغ
 صوديوم 7 ملغ
 حديد 5.4ملغ
 سعرات حرارية 76 سعرة.
 حليب الصويا
 فول الصويا

مراجع

أطباق قديمة
أغذية مرتكزة على الصويا
بدائل اللحوم
قوالب زمن وتاريخ وتقويم
كلمات وعبارات يابانية
مطبخ بوذي
مطبخ تايلاندي
مطبخ سنغافوري
مطبخ صيني
مطبخ فيتنامي
مطبخ كوري
مطبخ ياباني

توفو


10090 Sikorsky este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10090 Sikorsky este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Liudmila Karacikina și Galina Ričardovna Kastel'. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 6,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

10090 Sikorsky


Boris Šerić (Pribude, 4. siječnja 1968.), hrvatski general i trenutni zapovjednik Hrvatske kopnene vojske.

Životopis
Na Prometnom fakultetu u Zagrebu dobio je akademski naslov inženjera prometa, a na Dwight D. Eisenhower School for National Security stječe zvanje Master of science in national resource strategy. U siječnju 1991. kao pripadnik MUP-a uključuje se u Domovinski rat, a u listopadu iste godine postaje pripadnik 'Paukova' gdje vrši razne dužnosti pd zapovjednika voda do zapovjednika topničko raketnog diziona. U svibnju 2004. postaje zapovjednikom 658. topničko raketne brigade, a 2006. u sklopu UN-ove misije odlazi u Indiju i Pakistan. 2008. postaje nastavnik na Hrvatskom vojnom učilištu, a 2012. postaje zapovjednikom Gardijske mehanizirane brigade. 1. siječnja 2018. imenovan je zamjenikom zapovjednika Hrvatske kopnene vojske, a od ožujka 2020. i zapovjednikom. Početkom rujna 2021. primljen je u Međunarodnu kuću slavnih Nacionalnog sveučilišta obrane SAD-a u Washingtonu.

Činovi
 1992. - poručnik
 1993. - satnik
 1995. - bojnik
 2004. - pukovnik
 2010. - brigadir
 2013. - brigadni general
 2019. - general bojnik

Vanjske poveznice
Životopis na stranicama OSRH

Vojne osobe Domovinskog rata
Hrvatski generali
Oružane snage Hrvatske
Nositelji Reda hrvatskog pletera

Boris Šerić


Saint-Joseph Fransız Lisesi (, lit. "Aziz Yosef Fransız Lisesi"; bazen Kadıköy Saint-Joseph olarak anılır), Kadıköy'de bulunan Fransa menşeili özel bir lisedir. 1907'de Fenerbahçe SK bu lisenin öğrencileri tarafından kurulmuştur.

Saint Jean-Baptiste de la Salle tarafından kurulan Frerler Cemiyeti Türkiye'ye ilk olarak 1841'de gelmiş ve İzmir ile İstanbul'da birer okul açmıştır. Halen 4.500 mensubu bulunan cemiyetin 82 ülkede 1800 okulu, 60.000 eğitimcisi ve 785.127 öğrencisi vardır. Saint-Joseph Lisesi, 1860 yılında Fransa'nın Reims şehrinde Saint Jean-Baptiste de la Salle tarafından temelleri atılmış olan Fransız Rahipleri Cemiyetine (Frères des Ecoles Chrétiennes) bağlı bir kurumdur.

Okul binası
Okulun temeli 1857 tarihinde (Hicrî 1274) Beyoğlu'nda, İmam Sokağı'nda "Pensionnat Saint-Joseph" adıyla atılmıştır. 1864'te yer darlığından Moda'ya geçilmiş ancak Moda'daki binanın sahipleri tarafından satılması üzerine Beyoğlu'na dönülmüştür.

Mart 1864'te Sultan Abdulaziz'in zamanın Kadıköy Belediye Başkanı Emin Paşa'ya hitaben İrade-i Seniyesi'ni belirten fermanıyla, mektebin 3 hektarlık kendi arazisi üzerinde inşasına izin alınmıştır. Bu fermanın kaybolması üzerine, 1870 tarihli, yine Sultan Abdülaziz'in vezir Hüsnü Paşa'ya hitaben yazılan İrade-i Seniyesi'ni belirten fermanla inşaata başlanmıştır.

1870 Haziran'ında Beyoğlu'nda çıkan yangın sonucu sonra, Kadıköy'deki, şimdiki okul binasının ilk temel taşı 16 Ağustos 1870'te konmuş ve aynı yılın 2 Kasım'ında, daha boyalar kurumadan derslere başlanmıştır. Bu ahşap bina taş temel üzerine kuruluydu ve iki katlıydı, fakat taraça ve üçgen çatısı ile bugünkü merkez binasına çok benziyordu. Planlar daha geniş bir bina için yapılmıştı ve okulun şöhretinin hızlı biçimde yayılması sayesinde artan öğrenci sayısıyla orantılı olarak bu genişleme çabucak gerçekleştirildi.

1872'de bugünkü satranç odasını ve Lise Müdür Yardımcısı odasını kapsayan üç dört katlı güneydoğu kanadı yapıldı. "Dépense" ve revirde görülen iç pencereler bu binadan kalmıştır. Bu kanat, merkez binasından bir kat daha yüksekti.

1874'te tamamlanan güneybatıdaki kanat, Türk Müdür Başyardımcısı odasıyla (eski öğretmenler odası) tiyatro salonunu kapsıyordu. Genişleme yeterli görülünce sıra teneffüslerde kullanılacak bahçelere geldi. 1875 ve 1876 yıllarında, biri güneybatı kanadının devamında, diğeri güneydoğuda olmak üzere hâlen kullanılan "Préau"lar (sundurma) yapıldı. 1885'te bugünkü Caporal Evi (eski fizik laboratuvarı) lojman olarak inşa edildi ve 1888'de güneydoğu kanadı "Préau"ya kadar genişletildi.

Denize açılan U harfi şeklindeki binanın ahşap merkezi, kanatlardakilerden bir kat eksikti. Bu geçici ana binanın yerine bir taş bina yapılmasına karar verildi. 1895'te, ana bina bir kat yükseltildi ve üç metre genişletildi.

1900 yılında Saint-Joseph'te 300 yatılı öğrenci vardı.

Ticaret enstitüsünün inanılması güç başarısı
1903'te kurulan Ticaret Enstitüsü, derslerin ciddiyeti ve mezunlarına iyi işlere yerleşme olanağı vermesiyle, büyük bir kitlenin başvurmasına yol açtı. Bu isteğe cevaben 1906'da Ticaret Enstitüsü için kuzeydoğudaki, 1907'de kuzeybatıdaki binalar inşa edildi ve 400. öğrenci şerefine yine bir boğaz gezisi yapıldı. Oyun bahçelerinin tanziminden sonra okul bugünkü şeklini aldı. Ticaret Enstitüsünün ünü Sofya'dan Bağdat'a kadar öylesine yayıldı ki, 1910'da Osmanlı Devleti'nin Ticaret Veziri, İstanbul'da açtığı Yüksek Ticaret Okulunun programı ve teşkilatı bu enstitü örnek alınarak geliştirildi.

Saint-Louis okulu
Yine aynı tarihte Haydarpaşa'da Saint-Joseph'in bir şubesi olan Saint Louis (daha sonra Yeldeğirmeni Kemal Atatürk Ortaokulu oldu) açıldı. Nihayet 1907'de kuzeybatı kanadının yapımıyla Saint-Joseph Lisesi'nin binası tam olarak meydana çıktı. Geriye 1. kısmın Préau'sunu (sundurmasını) yeniden yapmak ve 2. kısmın Préau'sunu inşa etmek kalmıştı.

Doğa bilimleri merkezi
Okulun ünlü Tabiat Bilgisi Müzesini (şimdi Doğa Bilimleri Merkezi) Frère Possesseur Jean ve Frère Paramont-Félix, yıllarca Türkiye'nin ve dünyanın her tarafından topladıkları böcek ve taş parçaları ile 1910'da kurdular. Günümüzde bu müzede 1200 çeşit taş ve maden ile 10000 çeşit böcek, kuş ve hayvan (kurt, geyik, bozayı ve akdeniz foku gibi büyük hayvanlar dahil) bulunmaktadır.

Şimdi okulun giriş katında bulunan bu merkezi kurma fikri, örneklerin fiziksel durumunu anlamak üzere İTÜ'den davet edilen profesörler ve Paris Doğa Tarihi Müzesi uzmanları tarafından "Elinizde paha biçilmez bir koleksiyon var." uyarıları üzerine yaklaşık 10 yıl önce doğdu.
Merkezin tasarımı Matematik Öğretmeni Yaprak Bener Chapdelaine ve Biyoloji Öğretmeni Laurent Chapdelaine'e aittir. Xavier Filoreau 5 yıl boyunca parçaları restore etti.

Şu an bu merkeze "merkez" adının verilmesinin sebebi Kültür ve Turizm Bakanlığına bağlı olmamasıdır.

Petit-Pain
1913'te mekanik fırın açıldı ve 1940 yılına kadar ekmek okulda pişirildi. Gündüzlü ve yatılı her öğrenciye saat 16:00'da küçük bir francala ile bir parça çikolata verilmeye başlandı. Bu küçük ekmeğin (Petit-Pain) eski mezunların hatıralarında bıraktığı tatlı izden ötürü mezunlar gününe Petit-Pain (Pöti Pen) adı verildi.

Petit-Pain, hedef kitlesi Saint-Joseph Lisesi öğrencileri ve mezunları olan, Saint-Joseph'liler Derneği tarafından düzenlenen herkese açık bir mezunlar günüdür. Yıllardır haziran ayının ilk veya ikinci pazar günü Saint-Joseph Lisesi'nde gerçekleşen Petit-Pain, en yaşlısından en gencine aynı sıralarda okumuş, aynı kültürle yetişmiş binlerce mezun ve ailelerinin yeniden buluşmak için heyecanla bekledikleri bir gün olmuştur.

Yüksek eğitim enstitüsü
25 Eylül 1914'ten 1919 Şubat'ına kadar savaş sebebiyle okul "Yüksek Eğitim Enstitüsü" olarak kullanıldı.

Öğrenci sayısı

Kuruluşundan bugüne kadar okulda öğrenim gören öğrencilerin sayısını kesin olarak tespit etmek olanaksızdır, çünkü I. Dünya Savaşı esnasında okul boşaltıldığından 1920'den önceki evraklar kaybolmuştur. Ancak 1922'den bu yana kayıt tutulabilmiştir. Okulun, 1921 yılında 50., 1971'de 100., 1996'da 125. kuruluş yıldönümü kutlandı. Okulun öğrenci sayısı zaman içinde 30-40'tan başlayarak 1000'e kadar çıktı. Türkiye'de sekiz yıllık eğitim sistemine geçilmesi ile ilkokuldan başlayıp imtihansız lise bölümüne devam etme şansı ortadan kalkınca, Küçük Prens adı ile Samandıra'da yeni bir ilkokul bölümü kuruldu. Bu okul Saint-Joseph mezunlarının katkıları ile oluşturulmuş vakıf önderliğinde Saint-Joseph Lisesi ile özünde ve ruhunda ilişkili ama hukuken bağımsız bir yapıdır. Küçük Prens'ten mezun olanlar Saint-Joseph Lisesi'nde eğitimlerine otomatik olarak devam edememekte, LGS'de başarılı olmaları halinde Saint-Joseph Lisesi'ne geçebilmektedirler.

Okul şimdilerde her sene hazırlık sınıflarına 176 ilâ 216 arasında değişen sayıda öğrenci almaktadır.

Saint-Joseph'te spor
Fenerbahçe SK 1907'de bu lisenin öğrencileri tarafından kurulmuştur.
Okulda 1975 yılına kadar 15 dakikalık teneffüslerde ve öğle teneffüslerinde voleybol ve basketbol oynanması zorunluydu. En az 1960'a kadar teneffüsler 30 dk, 90 dk (öğle tatili) ve 20 dakikaydı, ilk iki teneffüste oyun (kışın "bouclier", önceki yıllar "échasse") herkese zorunlu idi, palto ile teneffüse çıkılmaz, oturulmaz veya dersle ilgili işler yapılamazdı (aksi halde ceza verilirdi).

Saint-Joseph Fransız Lisesi, voleybolda 1974'ten 1982'ye kadar aralıksız 9 yıl Türkiye Liseler Şampiyonu olmuştur. Ayrıca, Türkiye'nin 6 defa katıldığı Dünya Liselerarası Voleybol Şampiyonası'nda 5 kez Türkiye'yi temsil etmiştir. 1974'te İzmir'de 4. olmuş, 1976'da Hollanda'da Dünya Liseler Şampiyonluğu'nu kazanmıştır. Bu başarı Türkiye'nin takım sporlarında kazandığı ilk dünya şampiyonluğudur. 1978'de Belçika'da 3.'lük, 1980'de İngiltere'de 10.'luk, 1982'de Belçika'da 2.'lik kazanmıştır. 1983'te yeniden İstanbul Liseler Voleybol Şampiyonluğu'nu elde ederek 10. kez üst üste şampiyon olarak kırılması güç bir rekora imza atmıştır.

Okulda hâlen birçok spor etkinliği yapılmaktadır.

Bouclier
Kalkan oyunu. Okulda uzun süre oynanan kalkan oyunu artık nostaljik oyunlar arasında yerini almıştır.

Raquettes
Raketlerle oynanan bir oyundur. Basitleştirilmiş beyzbol türü bir oyun olarak addedilebilir, geçmişte yıl sonlarında sınıflar arası şampiyonluk maçları oynanırdı. Günumüzde oynanmamaktadır.

Spor bayramı
1935 yılına kadar her yıl, binlerce seyircinin katılımıyla Spor Bayramı kutlanmıştır. Okul bandosu eşliğinde gerçekleştirilen bu oyun ve gösteriler büyük ilgi toplamıştır.

Okul orkestrası
Nefesli sazlardan kurulu Fanfare Cher frere Etienne'in gelişi ve Bulgaristan'dan getirilen aletlerle okul orkestrasına dönüşmüş ve 1965 yılına kadar her yıl klasik müzik konserleri vermiştir (1958'de Saint Michel, Notre Dame de Sion ve Union Française de). Şimdi (2008-?) ise "Khalkedon Brass Band" adı altında ve Eren Kalelioğlu -Saint-Joseph'ten 2003 yılında mezun olmuş ve 2009'dan beri de hazırlık sınıfı öğrencilerine "bilgi ve iletişim teknolojileri" dersi veren ayrıca Ses Teknolojileri kulübü sorumluluğunu da yüklenen öğretmenimiz- önderliğinde çalışmalarına devam etmektedir.

Diğer bilgiler

Gündüzlü eğitim
1976-1977 öğretim yılına kadar yatılı olan okul bu tarihten itibaren tam gün olmuştur.

Erkek lisesi
1987 yılına kadar erkek lisesi olan Saint-Joseph, o yıl kapılarını kız öğrencilere de açarak karma oldu ve ilk kız mezunlarını 1996'da verdi.

Eğitimin amacı
İstanbul Özel Saint-Joseph Fransız Lisesi Türk Millî Eğitim Bakanlığının denetimi altında, Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğüne bağlı olarak öğretimini sürdürmektedir. Amacı Türkiye'ye iyi vatandaş ve üniversitelere iyi öğrenci yetiştirmektir. Mezunları arasında ünlü askerler, politikacılar, profesörler, büyükelçiler, iş adamları, sporcular, yazarlar, sanatçılar ve üst düzey yöneticiler vardır. Asıl amaç öğrencilere özgürlükçü ve toplumcu bir düşünce yapısı vermek ve analiz yeteneği kazandırmaktır. Fransız kültürünün özelliklerini ve ilkelerini en doğru şekilde aktarmaya çalışmaktır.

Saint-Joseph'te dayanışma
Günümüzde, 1972 yılında kurulan Saint-Joseph'liler Derneği, 1992 yılında kurulan Saint-Joseph Lisesi Eğitim Vakfı ve Okul Aile Birliği okulla dayanışma içinde İstanbul Özel Saint-Joseph Fransız Lisesi'ni daha iyiye ulaştırmaya çalışmaktadırlar.

Saint-Joseph Lisesi Eğitim Vakfı 1998'de Özel Küçük Prens Anaokulunu, 1999'da da Özel Küçük Prens İlköğretim Okulunu açmıştır.

Ayrıca, 17 Ağustos 1999 depreminde Akarca'da yıkılan bir okulu yeniden yaptırmıştır. Okulun adı Akarca Türk-Fransız Kardeşlik İlköğretim Okuludur.

Akademik
Saint-Joseph Lisesi birçok ünlü sima çıkartmıştır. Bunların başında Gökberk Ergenekon, İhsan Sabri Çağlayangil gibi isimler sayılabilir. www.sj.k12.tr adresinden bu kişilerin öz geçmişlerine ulaşılabilir.

Saint-Joseph Lisesi, Fransız liseleri arasında en yüksek puanla öğrenci alan lisedir.

Dış bağlantılar
 İstanbul Özel Saint-Joseph Lisesi Resmî web sitesi
Saint-Joseph'liler Derneği Resmî Web Sitesi
 Saint-Joseph Lisesi Eğitim Vakfı Resmî Web Sitesi

Kaynakça

Türkiye'deki Hristiyan misyoner eğitim kurumları
Türkiye'deki uluslararası okullar
İstanbul'daki özel okullar
Kadıköy'deki liseler
1870'te kurulan eğitim kurumları
Türkiye'de Katoliklik
Caferağa

Saint-Joseph Fransız Lisesi


المسألة في الرياضيات هي مشكلة حسابية من الممكن تحليلها، ومن المحتمل إيجاد الحل لها، باستخدام الطرق الرياضية. من الممكن لهذه المسألة أن تكون من العالم الواقعي، كحساب مدارات الكواكب حول الشمس، أو مسائل ذات طبيعة أكثر تجريداً مثل مسائل هلبرت، ومن الممكن للمسائل أن تكون متعلقة بالرياضيات نفسها.

مسائل العالم الواقعي
مسائل العالم الواقعي هي غالباً مسائل يمكن إدراكها حسياً. مثلاً: «إذا كان عند أحمد خمس تفاحات، وأعطى ثلاثاً منها لسعيد. فكم تفاحة بقيت مع أحمد؟» عندما تصاغ المسألة على شكل نصي تكون في الواقع أصعب حلاً من مجرد التمرينات الرقمية مثل: "5 − 3"، حتى مع معرفة الأسس الرياضية اللازمة لحل المسألة، وذلك بسبب لزوم القدرة التحليلية من أجل تحويل كلمات المسألة إلى صيغ رياضية يمكن حلها.

مسائل مجردة
مسائل الرياضيات المجردة تظهر في جميع فروع الرياضيات. وعلى الرغم من أن الرياضيين يدرسون مثل هذه المسائل لأنفسهم إلا أن حلها قد يفتح الكثير من الأبواب لتطبيقات جديدة في العلوم المختلفة.مثال:مسألة الحصان

مراجع

تعليم الرياضيات
رياضيات ابتدائية
معضلات رياضية

مسألة رياضية


أحمد منيف الرزاز، سياسي عربي، ولد في دمشق عام 1919. هاجر مع أسرته إلى عمان عام 1925 ، وتخرج طبيباً في جامعة القاهرة وعاد إلى عمان ، وأنضم إلى حزب البعث العربي الاشتراكي عام 1950 ، ونُفي إلى سوريا عام 1952 ، وأعتقل مع مجموعة من السياسين الضباط الأحرار عام 1957 في سجن الجفر في معان، واعتقل للمرة الثانية عام 1963 على إثر محادثات الوحدة بين مصر وسوريا والعراق. أطلق سراحه سنة 1964 ووضع تحت الإقامة الجبرية.

إنتخابه
أنتخب أميناً عاماً لحزب البعث العربي الاشتراكي سنة 1965 فانتقل إلى دمشق ، ثم عاد إلى الأردن سنة 1967 ، وشارك الهيئات القيادية للمقاومة الفلسطينية. انتخب سنة 1977 أميناً عاماً مساعداً لحزب البعث فانتقل من عمان إلى بغداد ، ثم نُحّي عن هذا المنصب عام 1979 وفرضت عليه الإقامة الجبرية مع زوجته (لمعة بسيسو) وابنته (زينة) ، وتوفي وهو قيد الإقامة الجبرية في بغداد في عام 1984 ، وبناءً على وصيته الوحيدة دفن في الأردن.
ومن الجدير بالذكر أن منيف الرزاز هو والد الكاتب مؤنس الرزاز و رئيس الوزراء الأردني د. عمر الرزاز.

مؤلفاته
 الحرية ومشكلاتها في البلدان المتخلفة. نشره دار العلم للملايين بيروت بدون سنة نشر.
 معالم الحياة العربية الجديدة. نشره دار العلم للملايين بيروت 1960.
 فلسفة الحركة القومية العربية. نشرته المؤسسة العربية للدراسات والنشر بيروت 1978.
 تطور معنى القومية. نشره دار العلم للملايين بيروت بدون سنة نشر.
 أزمة اليسار العربي. نشرته دار الطليعة بيروت 1975.
 السبيل إلى تحرير فلسطين .نشرته المؤسسة العربية للدراسات والنشر بيروت 1974.
 فلسطين والوحدة 1969 - 1975. نشرته المؤسسة العربية للدراسات والنشر بيروت 1975.
 الوحدة العربية هل لها من سبيل؟. نشرته المؤسسة العربية للدراسات والنشر بيروت 1974.
 لقاء الثورات واللقاء الثوري. نشرته دار الطليعة بيروت بدون سنة نشر.
 أحاديث في العمل الفدائي. نشره دار الطليعة بيروت 1970.
كما له أيضاً كتاب التجربة المرة عن تجربته الطويلة مح حزب البعث وهي بمثابة نقد ذاتي لممارسات الحزب ويُقال ان نشر هذ الكتاب هو الذي تسبب في سجنه والتخلص منه بعد ذلك من قبل الحزب في بغداد

روابط خارجية

مراجع

أعضاء الفرع الإقليمي الأردني لحزب البعث
أعضاء القيادة الوطنية لحزب البعث العربي الاشتراكي
خريجو جامعة عمان العربية
سياسيون سوريون
قوميون عرب أردنيون
قوميون عرب سوريون
قوميون عرب عراقيون
مواليد 1919
مواليد في سوريا
وفيات 1984
وفيات 1986
وفيات في بغداد

منيف الرزاز


FC Red Bull Salzburg er austurrískt knattspyrnufélag með aðsetur í Salzburg, Wals-Siezenheim. Það spilar í austurrísku úrvalsdeildinni og heimavöllur þess heitir Red Bull Arena

Titlar
Austurríska Bundesligan: 17
1993–94*, 1994–95*, 1996–97*, 2006–07, 2008–09, 2009–10, 2011–12, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2018–19, 2019–20, 2020–21, 2021–22, 2022–23
Austurríska Bikarkeppnin: 7
2011–12, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2018–19, 2019–20

Tengill
 Heimasíða félagsins

Austurrísk knattspyrnufélög
Salzburg
stofnað 1933

FC Red Bull Salzburg


Das Damendoppel der French Open 1972 war ein Tenniswettbewerb in Paris.

Titelverteidigerinnen waren Gail Chanfreau und Françoise Dürr. Das Finale bestritten Billie Jean King und Betty Stöve gegen Winnie Shaw und Nell Truman, das King und Stöve in zwei Sätzen gewann.

Setzliste

Hauptrunde

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks

Damendoppel
1972

French Open 1972/Damendoppel


Open Season may refer to:

Time periods
 Open season (hunting), when hunting a particular species is legal
 Annual enrollment or open season, when employees may make changes to benefit programs

Film and television
 Open Season (1974 film), a British-Spanish film directed by Peter Collinson
 Open Season, a 1995 film featuring Robert Wuhl
 Open Season (film series), a series of animated films
 Open Season (2006 film), the first film in the series
 Open Season 2
 Open Season 3
 Open Season: Scared Silly
 "Open Season" (Criminal Minds), a 2007 television episode

Literature
 Open Season (comics), a 1986–1989 comic book series by Jim Bricker
 Open Season, a 1992 Hardy Boys Casefiles novel
 Open Season Awards, offered by the Canadian literary quarterly The Malahat Review

Music
 The Open Season, a 2000s Australian rock band

Albums
 Open Season (British Sea Power album), 2005
 Open Season (Feist album), 2006
 Open Season, by Emerson Drive, 1996
 Open Season, by High Tide, 2000
 Open Season, by Stubborn All-Stars, 1995

Songs
 "Open Season (Une autre saison)", by Josef Salvat, 2015
 "Open Season", by Man Overboard from Heart Attack, 2013
 "Open Season", by Stuck Mojo from Southern Born Killers, 2007

Video games
 Open Season (video game), a 2006 game based on the 2006 film
 Police Quest: Open Season, a 1993 game

Open Season


O ATP de Nápoles – ou Tennis Napoli Cup, na última edição – foi um torneio de tênis profissional masculino, de categoria ATP 250.

Realizado em Nápoles, no sul da Itália, estreou em 2022, com licença de 1 ano, que não foi renovada. Os jogos eram disputados em quadras duras durante o mês de outubro.

Finais

Simples

Duplas

Nápoles
Nápoles

ATP de Nápoles


João Coelho Neto, betur þekktur sem Preguinho) (f. 8. febrúar 1905 - d. 1. október 1979) var knattspyrnumaður frá Brasilíu. Hann var fyrirliði og markahæsti leikmaður brasilíska landsliðsins á fyrstu heimsmeistarakeppninni í Úrúgvæ.

Ævi og ferill
Preguinho fæddist í Rio de Janeiro, sonur þekkts rithöfundar, Coelho Neto. Frá 1925 til 1938 lék hann fyrir stórlið Fluminense sem framherji. Hann var valinn í brasilíska landsliðið sem keppti á HM í Úrúgvæ árið 1930 og var hann fyrirliði. Hans fyrstu og einu landsleikir voru á mótinu þar sem hann skoraði í báðum leikjum liðsins, í tapi gegn Júgóslavíu og sigri á Bólivíu. Markið gegn Júgóslavíu var jafnframt fyrista HM-mark Brasilíu í sögunni. Þriðji og síðasti landsleikur Preguinho var vináttukeppni gegn Bandaríkjunum í kjölfar mótsins.

Eftir að atvinnumennska var innleidd í brasilísku knattspyrnunni kaus Preguinho að halda áhugamannahugsjónina í heiðri og þáði aldrei laun fyrir að keppa fyrir hönd Fluminense.

Auk knattspyrnunnar var Preguinho afreksmaður í sundi, körfuknattleik og fleri greinum.

Hann lést árið 1979, 74 ára að aldri, úr langvinnum lungnasjúkdómi.

Heimildir

Brasilískir knattspyrnumenn

Preguinho


Brigita Čolić je hrvatska spisateljica srpsko-njemačkog porijekla, edukatorica, govornica i autorica koncepta Modern (Open) Society With Traditional Roots, zagovornica promicanja ljudskih prava i političke elokvencije s naglaskom i na globalne financijske ekspertize i ulaganja.

Članica je IANLCP (Međunarodnog udruženja za neurolognvističko programiranje i coaching).

Osnivačica je i urednica nekoliko blogova.

Autorica je više od 30 objavljenih knjiga.

Formalno obrazovanje
Završila je Medicinski fakultet u Splitu i Experta Poslovno Učilište, smjerovi Politički menadžment (MPM) i Zdravstveni menadžment (MZ).

Bibliografija

 Intelligence And Love By Brigita izdanja 1 do 11
 Mudrost ljubavi i Mudrost života enciklopedijska izdanja 1 do 3
 Sexy Philosophy By Brigita
 Love Is The Greatest Elixir Of Life
 Balkanske Svekrve
 Jessica And Her New Beginning
 Kako uspjeti a sačuvati zdravlje
 Little Bird Kitty Learns How To Fly
 You Are Never Alone, God Is Always With You
 Seduce Me Gently
 Posttraumatic Stress Disorder Method Of Neuromental Shift With Digression By Brigita Colic
 Postraumatski stresni poremećaj psihoterapijski pristup oboljelima od PTSP-a po Brigiti Čolić
 The Adventure Of Four Little Clouds
 Učimo o emocijama
 Putem sunca
 Teške životne situacije stvaraju heroje
 Ljubav prema sebi
 (Ne)važnost tuđeg mišljenja

Izvori:

Izvori

Vanjske poveznice

 Modern (Open) Society With Traditional Roots  - službena stranica autorskog koncepta "Modern (Open) Society With Traditional Roots"
 IANLCP   - Međunarodno udruženje za neurolognvističko programiranje i coaching

Brigita Čolić


عرمون «بوابة الجبل» هي قرية لبنانية من قرى قضاء عاليه في محافظة جبل لبنان.
تبعد 22 كلم عن بيروت، وترتفع عن سطح البحر ابتداءً من 250 متر في دوحة عرمون ويتعدى الارتفاع 600 متر في المونسة. تشتهر بزراعة الزيتون وتتمتع بطبيعة مميزة يسودها المناخ والطابع الجبلي ويميزها قربها من بيروت. وتحتوي القرية على تواجد للطائفة الدرزية والمسيحية بينما تضم المدينة السفلى غالبية من المسلمين السنّة.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء عاليه
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات درزية في لبنان

عرمون


Les Brachysiraceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Bacillariophyta (Diatomées), de la classe des Bacillariophyceae et de l'ordre des Naviculales.

Étymologie
Le nom de la famille vient du genre type Brachysira, formé du préfixe brachi- (du grec , court), et du suffixe -sir (du grec ,  « corde ; chaine »), littéralement « courtes chaines », en références à la structure des colonies de cette diatomée dont .

Description
Selon Kützing qui a créé le genre, la fronde de cette diatomée est très petite, et formée de frustules soudés parallèlement et irrégulièrement. Pour d'Orbigny, les frondes ne sont pas soudées mais simplement rapprochées en séries plus ou moins longues, lorsqu'ils s'élèvent à la surface de l'eau.

Distribution

Liste des genres
Selon  :
 Brachysira Kützing, 1836
 Nupela Vyverman & Compère, 1991

Systématique
Le nom correct complet (avec auteur) de ce taxon est Brachysiraceae D.G.Mann.

Notes et références

Liens externes

Famille d'algues (nom scientifique)
Naviculales

Brachysiraceae


Pirolizidina este un compus heterociclic biciclic ce conține azot. Unii alcaloizi, denumiți alcaloizi pirolizidinici, sunt derivați ai acestui compus. Câteva exemple sunt: senecionină, senkirkină.

Note

Vezi și
 Chinolizidină
 Indolizidină
 Pirol

Legături externe

Compuși heterociclici cu azot

Pirolizidină


La maison d'arrêt de Tarbes est une maison d'arrêt située à Tarbes dans le quartier du  Martinet (canton de Tarbes 2), département des Hautes-Pyrénées en région Occitanie.

Histoire
Elle fut mise en service en  avec une capacité de 69 places et située au 17 rue Eugéne-Tenot.

Description

Architecture
Son architecture est en forme de " Y ". Les locaux de détention se composent d'un quartier sur 3 niveaux et d'un quartier dans l'aile gauche sur 2 niveaux. Dans le demi-cercle se répartissent les cours de promenade.

Fonctionnement de l'établissement
La maison d'arrêt de Tarbes reçoit les personnes en détention provisoire (avant leur jugement),
les détenus condamnés dont la peine est inférieure à 3 ans, ainsi que les condamnés à une longue peine en attente de transfert.

Elle est rattachée à la cour d'appel de Pau, à la cour d'assises et au tribunal judiciaire de Tarbes.

Selon les chiffres du Ministère de la Justice, la maison d'arrêt de Tarbes était, au , l'établissement pénitentiaire le plus peuplé de France avec une densité carcérale de 203 %, soit 138 détenus pour 69 places.

Détenus notables
Le , Thierry Prat, qui avait été mis en examen pour le meurtre de sa compagne Florence Gandil et incarcéré dans l'établissement, se suicide dans sa cellule, ce qui met également fin à la procédure.

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Centre pénitentiaire de Lannemezan
 Prison en France
 Administration pénitentiaire en France
 Liste des établissements pénitentiaires en France
 Direction interrégionale des services pénitentiaires

Liens externes

Tarbes
Justice en région Occitanie
Maison d'arrêt
Tarbes

Maison d'arrêt de Tarbes


يو سوزوكي (باليابانية:鈴木 裕) هو مصمم ومبرمج ألعاب فيديو ياباني وهو الرئيس سيجا إيه إم 2 وهو معروف بتطوير ألعاب آركيد من أشهرها : هانغ أون و أوت ران و فيرتشوا فايتر و لعبة شينمو على الجهاز دريم كاست.

مراجع

وصلات خارجية

Yu Suzuki profile on موبي جيمز

YS Net (official site)
System16 - The Arcade Museum
 Interview with Yu Suzuki and Will Wright, June 2002
  Yu Suzuki, Akira Nagae. Suzuki Yu - Game Works Vol. 1. 2002, ASPECT,
 Shenmue.planets.gamespy.com

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من إيواته (محافظة)
أعضاء قاعة مشاهير أكاديمية الفنون والعلوم التفاعلية
أعلام سيجا
شينمو
مخرجو ألعاب فيديو يابانيون
مصممو ألعاب فيديو يابانيون
منتجو ألعاب فيديو يابانيون
مواليد 1958
يابانيون

يو سوزوكي


Der 10. Leichtathletik-Weltcup fand am 16. und 17. September 2006 im Olympiastadion von Athen (Griechenland) statt.

Es nahmen 408 Athleten aus 66 Nationen teil. Sieger wurde bei den Männern die Mannschaft von Europa und bei den Frauen die Mannschaft von Russland.

Der Wettbewerb wurde letztmals in dieser Form ausgetragen. 2010 in Split wurde die Veranstaltung mit neuem Modus als Continentalcup fortgeführt.

Punktevergabe

Endstand

Männer

Frauen

Literatur
 Mark Butler (Hrsg.): IAAF Statistics Handbook. 1st IAAF/VTB Bank Continental Cup Split 2010. IAAF, 2010 ()

Weblinks

  auf der Website der IAAF

2006
Leichtathletikveranstaltung 2006
Weltcup 2006

Leichtathletik-Weltcup 2006


Dušan Bosnić bio je hrvatski profesionalni športaš, hrvač, državni prvak i državni reprezentativac lake atletike u tadašnjoj Kraljevini Jugoslaviji. Rodio se u mjestu Rakovici (Karlovačka županija, Republika Hrvatska)1906. godine. Vjenčao se 1931. godine. Dušan Bosnić i supruga Katarina su 1932. godine dobili sina Strahimira.

Dušan Bosnić umro je u dobi od 28 godina, 2. lipnja 1934. u Zagrebu. Najvjerojatnije od upale pluća nakon jednog natjecanja. S obzirom na status profesionalnog športaša pokopan je prema zaslugama 4. lipnja 1934. godine na groblju Mirogoj u Zagrebu. Kasnije su njegovi ostatci eshumirani i smješeni u zajedničku grobnicu posmrtnih ostataka eshumiranih iz grobova na Mirogoju.

Izvori

Hrvatski hrvači
Životopisi, Zagreb

Dušan Bosnić


Amt Boostedt-Rickling er et amt i det nordlige Tyskland, beliggende i den nordlige del af Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i delstaten Slesvig-Holsten. Administrationen er beliggende i byen Boostedt.

Kommuner i amtet

Historie
Amtet blev dannet som Amtsbezirk Rickling efter Slesvig-Holstens anneksion fra Preußen af kommunerne Rickling (med Daldorf) og Fehrenbötel.

Efter opløsningen af Amtsbezirkene blev Amt Rickling oprettet 1. juni 1948 af de to kommuner af det tidligere Amtsbezirk og kommunen Heidmühlen. Heidmühlen overgik dog allerede 1. december 1948 i det sammen med nabokommunen Großenaspe oprettede Amt Großenaspe. 1. april 1953 blev Daldorf – som tidligere, før 1937 – en selvstændig kommune. 1. januar 1970 blev Fehrenbötel efter eget ønske en del af Rickling.

1. april 1970 blev Amt Großenaspe nedlagt, og Heidmühlen kom igen tilbage til Amt Rickling. 1. januar 1971 blev Amt Boostedt nedlagt, og Boostedt blev en amtsfri kommune, og de tidligere kommuner i Amt Boostedt, Groß Kummerfeld og Latendorf kom under Amt Rickling.

1. januar 2008 indtrådte Boostedt i Amt Rickling, som derefter kaldtes Amt Boostedt-Rickling, og amtsforvaltningen blev flyttet til Boostedt.

Eksterne kilder og henvisninger

 Amt Boostedt-Rickling

Boostedt-Rickling

Amt Boostedt-Rickling


GRS 80 ("Geodetic Reference System 1980") er en model af Jorden, som omfatter de vigtigste parametre for jordlegemet, klodens tyngdefelt og dens rotation. Systemet bygger på en ellipsoide, som refererer til de geometriske beregnings- og afbildningsflader i det geofysiske rumrefencesystem (ETRS89).

Systemet blev vedtaget i 1979 på generalforsamlingen i IUGG, den internationale paraplyorganisation for geodæsi og geofysik. Efter aftale med den IAU blev GRS80 beskrevet detaljeret i 1980.

De vigtigste data for publikum er dem, som drejer sig om "middeljordellipsoiden":
 ækvatorradius a = 6378 137,0 meter
 polradius b = 6356 752,3141 meter
 jordens affladning f = 1 : 298,257 2221

GPS bruger den såkaldte WGS 84, der bygger på den praktisk talt samme ellipsoide, men som indeholder flere data vedrørende tyngdefeltet.

I Europa vil GRS80 skabe det fremtidige grundlag for en ensartet landmåling, som bruges sammen med et afbildningssystem, der er baseret på en UTM-grafik.

Litteratur
 Bernhard Heckmann: Einführung des Lagebezugssystems ETRS89/UTM beim Umstieg auf ALKIS i Mitteilungen des DVW Hessen-Thüringen, 1/2005, side 17 ff.
 Jörg Schröder: Das amtliche Bezugssystem der Lage ETRS89  .
 Bernhard Heck: Rechenverfahren und Auswertemodelle der Landesvermessung: Klassische und moderne Methoden, 2003,

Se også
 Geodæsi
 Referenceellipsoide
 Gravitation
 Geofysik

Eksterne links
 MapRef  - Europäische Referenzsysteme und Kartenprojektionen
 GRS 80 specifikationer
 IAG Handbook 2008: The Geodesist's Handbook 2016  i Journal of Geodesy, 2016, 90, 10 .

Geodæsi
Geofysik

GRS 80


Tulomo (Tulumonos, Tuolomos, Tu-lo-mos), pleme ili ogranak Costanoan Indijanaca, vjerojatno sa poluotoka San Francisco u Kaliforniji; povezuje ih se sa misijom Dolores.

Zajedno sa plemenima Olhone, Ahwaste, Altahmo i Romonan, kolektivno su nazivani Costaños.

Izvori

Costanoan
Indijanci, Kalifornija

Tulomo


Julien BriseBois, né le  à Greenfield Park, dans la province du Québec au Canada, est le directeur général du Lightning de Tampa Bay depuis .

Biographie

Éducation
BriseBois obtient un diplôme lors de la  promotion (1996-1999) de la faculté de droit de l'Université de Montréal. Le , l'association des diplômés en droit de l'Université de Montréal (ADDUM) le récompense du prix de distinction.

En 2007, il obtient une maîtrise en administration des affaires à la John Molson School of Business de l'Université Concordia. Il participe régulièrement à la conférence annuelle sur le marketing sportif en tant qu'intervenant. En 2013, cette école le récompense du Prix du meilleur ancien élève de l'année, «  » en anglais. Il est membre du Barreau du Québec, de l' et de la . Il a aussi été membre du comité de compétition de la LAH, du comité de développement des joueurs de la LAH et du comité de la convention collective de la LAH.

Avocat en droit du sport
À la fin de ses études, BriseBois trouve un emploi auprès du cabinet d'avocats Heenan Blaikie. Il se démarque des autres candidats grâce à un article qu'il a rédigé pour la revue juridique Thémis.

Au sein de ce cabinet, Julien travaille dans le domaine du droit du sport. Il représente plusieurs clubs de la Ligue nationale de hockey (LNH) et de la Ligue majeure de baseball (LMB) dans des affaires d'arbitrage, ainsi qu'à titre de conseiller dans les négociations de contrats. Il participe aussi à la réforme de la constitution juridique de la Ligue de hockey junior majeur du Québec (LHJMQ).

Canadiens de Montréal
Le , il s'engage avec les Canadiens de Montréal au titre de directeur des affaires légales. En 2003, il est nommé directeur des opérations hockey, puis est promu le  vice-président des opérations hockey. À ce titre, BriseBois supervise la filiale des Canadiens dans la Ligue américaine de hockey (LAH), les Bulldogs de Hamilton. Mené par Carey Price, Corey Locke, Matt D'Agostini, Maxim Lapierre, Dan Jancevski et André Benoit, les Bulldogs remportent la Coupe Calder cette saison.

Le , BriseBois est nommé directeur général des Bulldogs, ce qui fait de lui le plus jeune candidat à avoir été nommé à ce poste dans l'histoire de la LAH.

Le , il embauche le futur entraîneur de la LNH, Guy Boucher. Ce dernier remporte au terme de la saison le trophée Louis-A.-R.-Pieri, remis à l'entraîneur de l'année en LAH.

En trois ans à la tête des Bulldogs, BriseBois a réussi à améliorer sa formation. Cette dernière compilant une fiche de 36-34-3 en 2007-2008, 49-27-4 en 2008-2009 et 52-17-3 en 2009-2010.

Lightning de Tampa Bay
Le , Steve Yzerman embauche BriseBois en tant qu'assistant-directeur général du Lightning de Tampa Bay et en tant que directeur général du club affilié en LAH, les Admirals de Norfolk. Il a la responsabilité de préparer et négocier les contrats, l'arbitrage salarial et les transactions des joueurs pour le Lightning et les Admirals, ainsi que de gérer l'interprétation de la convention collective de la LNH et le plafond salarial de l'équipe.

Le , il décide d'engager Jon Cooper en tant qu'entraîneur-chef des Admirals. Durant la saison 2011-2012, les Admirals connaissent une série de 28 victoires consécutives, établissant le record de la plus longue séquence de victoires consécutives en hockey professionnel. Cette même saison, les Admirals remportent la Coupe Calder, Cory Conacher remporte le trophée Les-Cunningham (meilleur joueur de la saison régulière), le trophée Willie-Marshall (meilleur buteur) et le trophée Dudley-« Red »-Garrett (meilleure recrue), Mark Barberio remporte le trophée Eddie-Shore (meilleur défenseur) et Jon Cooper le trophée Louis-A.-R.-Pieri (meilleur entraîneur).

Le , la franchise des Admirals déménage et est renommée le Crunch de Syracuse . Durant les sept saisons où il dirige l'équipe, le Crunch va disputer deux finales de la Coupe Calder, en s'inclinant à chaque fois face aux Griffins de Grand Rapids, la première en 2012-2013  et la seconde en 2016-2017 . Tyler Johnson met la main sur le trophée Les-Cunningham et le trophée Willie-Marshall en 2012-2013, Matt Taormina remporte le trophée Eddie-Shore en 2016-2017, Carter Verhaeghe remporte le trophée John-B.-Sollenberger (meilleur pointeur) et le trophée Willie-Marshall, Alex Barré-Boulet partage avec lui le trophée Willie-Marshall et remporte en plus le trophée Dudley-« Red »-Garrett et Eddie Pasquale remporte le trophée Harry-« Hap »-Holmes (gardien encaissant le moins de buts).

Le , BriseBois est nommé Directeur général du Lightning avec les fonctions supplémentaires de vice-président des opérations hockey et gouverneur suppléant.

Lors de sa première saison à la tête de l'équipe, la franchise gagne son premier Trophée des présidents, ainsi que son  titre de la division Atlantique. Nikita Koutcherov remporte le trophée Art-Ross (meilleur pointeur de la saison), le trophée Hart (meilleur joueur selon les journalistes) et le trophée Ted-Lindsay (meilleur joueur selon ses pairs) et Andreï Vassilevski remporte le trophée Vézina (meilleur gardien). Le , BriseBois s'entend avec Jon Cooper pour le prolonger en tant qu'entraîneur-chef pour plusieurs saisons.

La Saison 2019-2020 est perturbée par la pandémie de Covid-19. La ligue met en place un système de bulle d'isolement pour les équipes pour que les séries éliminatoires puissent se dérouler. Le Lightning met la main sur la Coupe Stanley et Victor Hedman remporte le trophée Conn-Smythe (MVP des séries éliminatoires). La saison suivante, le Lightning réussit l'exploit de gagner pour une seconde année consécutive la Coupe Stanley et Andreï Vassilevski remporte le trophée Conn-Smythe.

Vie privée
Il rencontre son épouse, Marie Claude Senay, en 1998, en travaillant dans le même magasin. Ensemble, ils ont deux garçons, Justin et Jacob.

Trophées et honneurs
 2006-2007
 Remporte le trophée Robert-W.-Clarke avec les Bulldogs de Hamilton en tant que vainqueurs des séries éliminatoires de l'association de l'Ouest de la LAH.
 Remporte la coupe Calder avec les Bulldogs en tant que vainqueur des séries éliminatoires de la LAH.
 2009-2010
 Remporte le trophée Norman-R.-« Bud »-Poile avec les Bulldogs en tant que champion de la saison régulière de l'association de l'Ouest de la LAH.
 2011-2012
 Remporte le trophée Frank-Mathers avec les Admirals de Norfolk en tant que champion de la saison régulière de l'association de l'Est de la LAH.
 Remporte le trophée Macgregor-Kilpatrick avec les Admirals en tant que champion de la saison régulière de la LAH.
 Remporte le trophée Richard-F.-Canning avec les Admirals en tant que vainqueur des séries éliminatoires de l'association de l'Est de la LAH.
 Remporte la coupe Calder avec les Admirals en tant que vainqueur des séries éliminatoires de la LAH.
 2012-2013
 Remporte le trophée Frank-Mathers avec le Crunch de Syracuse en tant que champion de la saison régulière de l'association de l'Est de la LAH.
 Remporte le trophée Richard-F.-Canning avec le Crunch en tant que vainqueur des séries éliminatoires de l'association de l'Est de la LAH.
 2014-2015
 Remporte le trophée Prince de Galles avec le Lightning de Tampa Bay en tant que vainqueurs des séries éliminatoires de l'association de l'Est de la LNH.
 2012-2013
 Remporte le trophée F.-G.-« Teddy »-Oke avec le Crunch en tant que champion de la division Nord de la LAH.
 Remporte le trophée Richard-F.-Canning avec le Crunch en tant que vainqueur des séries éliminatoires de l'association de l'Est de la LAH.
 2018-2019
 Remporte le trophée F.-G.-« Teddy »-Oke avec le Crunch en tant que champion de la division Nord de la LAH.
 Remporte le Trophée des présidents avec le Lightning en tant que champion de la saison régulière de la LNH.
 2019-2020
 Remporte le trophée Prince de Galles avec le Lightning en tant que vainqueurs des séries éliminatoires de l'association de l'Est de la LNH.
 Remporte la coupe Stanley avec le Lightning en tant que vainqueur des séries éliminatoires de la LNH.
 2020-2021
 Remporte le trophée Prince de Galles avec le Lightning en tant que vainqueurs des séries éliminatoires de l'association de l'Est de la LNH.
 Remporte la coupe Stanley avec le Lightning en tant que vainqueur des séries éliminatoires de la LNH.

Références

Naissance en janvier 1977
Étudiant de l'Université de Montréal
Dirigeant canadien de hockey sur glace
Dirigeant du Lightning de Tampa Bay
Naissance à Greenfield Park

Julien BriseBois


Coslada es una estación ferroviaria española situada en el municipio de Coslada al este de Madrid. Forma parte de las líneas C-2, C-7 y C-8 de Cercanías Madrid. Ofrece una conexión con la estación de Coslada Central de la línea 7 del Metro de Madrid situada bajo las vías de la estación de tren formando un intercambiador de transporte entre cercanías y metro.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra situada en el punto kilométrico 15 de la línea férrea de ancho ibérico Atocha-San Fernando de Henares, a 616 metros de altitud. Históricamente, la estación formó parte de la línea férrea de ancho convencional que une Madrid con Barcelona, cuando esta tenía su cabecera en la estación de Madrid-Atocha.

Historia
Aunque está situada en el trazado de la línea férrea Madrid-Zaragoza abierta por MZA en 1859 su creación es mucho más reciente y nace de la puesta en marcha de las líneas de la red de cercanías, habiendo sido cabecera de algunos trenes.

Servicios ferroviarios

Cercanías

La estación forma parte de las líneas C-2, C-7 y C-8 de la red de Cercanías Madrid.

Referencias

Enlaces externos
 Cercanías Madrid en la web de Renfe.

Coslada
Coslada
Coslada
Coslada

Estación de Coslada


Laffaire Jeanne Clery renvoie à un crime commis en 1986 à Bethlehem, en Pennsylvanie, sur le campus de l'université Lehigh. Jeanne Clery, étudiante de première année, est violée et assassinée dans sa résidence étudiante. Les parents de la victime estiment que l'université n'a pas su communiquer à ses étudiants des informations vitales concernant la sécurité sur le campus. Ils ont donc fait campagne pour obtenir une réforme juridique après la mort de leur fille.

Leurs efforts aboutissent, en 1990, au vote de la loi Clery Act, réglementation à l'échelle fédérale qui impose aux universités et aux établissements d'enseignement supérieur subventionnés par l'État de fournir des statistiques sur la criminalité, d'alerter le campus en cas de danger immédiat et de remettre un « rapport annuel sur la sécurité du campus » à tous les étudiants inscrits ou candidats, ainsi qu'au personnel, sous peine d'amendes.

Josoph Henry a été jugé coupable du meurtre et du viol de Jeanne Clery et condamné à mort, mais il a ensuite accepté d'abandonner toutes les procédures d'appel en échange d'un emprisonnement à vie sans possibilité de libération conditionnelle.

L'agression
Le , Jeanne Clery, étudiante de première année, est violée et assassinée au Stoughton Hall de l'université Lehigh par Josoph M. Henry, lui aussi étudiant. Clery s'est réveillée pendant que Henry cambriolait sa chambre. Henry la frappe, la blesse par arme blanche, la viole et l'étrangle. Avant la mort de Clery, des rapports recensent 181 incidents : dans la résidence étudiante, les résidents ont pu ouvrir les portes autobloquantes. On pense donc que Henry a pu passer par ces portes défectueuses pour entrer dans la chambre de Clery, qui en outre n'avait pas verrouillé sa propre porte, car sa colocataire avait oublié sa clé.

Henry avoue son crime à ses amis, information signalée à la police qui vient l'arrêter. Il est ensuite condamné à mort par chaise électrique, verdict confirmé par la Cour suprême de Pennsylvanie en appel. En 2002, quand la condamnation à mort est abandonnée, Henry choisit de renoncer à ses possibilités d'appel et accepte la prison à perpétuité, au lieu de risquer une nouvelle condamnation à mort dans un procès. Il purge sa peine au .

Campagne des parents de Jeanne Clery

Les parents de Jeanne Clery, Connie et Howard Clery, ayant reçu des détails sur la mort de leur fille, sont convaincus qu'elle est décédée à cause de la sécurité très approximative qui règne sur le campus. En outre, ils pensent que l'université présentait . À l'époque, John Smeaton, vice-président de l'université de Lehigh, avait déclaré que les procédures de sécurité sur le campus étaient . Néanmoins, la famille Clery estime que les statistiques de criminalité reflètent de grandes carences dans les signalements et les parents de Jeanne Clery fondent l'association à but non lucatif « Security On Campus, Inc. ». Celle-ci est ensuite rebaptisée « Clery Center for Security On Campus ».

La loi Clery Act

Vote

Le Jeanne Clery Disclosure of Campus Security Policy and Campus Crime Statistics Act, abrégé Clery Act, est une loi fédérale . Promulguée en 1990, son nom originel était Crime Awareness and Campus Security Act.

Réglementations

Le Clery Act impose à toutes les universités et écoles d'enseignement supérieur qui bénéficient des  de conserver et de communiquer les informations sur la criminalité qui a lieu sur et près de leurs campus respectifs. Le respect de cette réglementation est confié au département de l'Éducation des États-Unis, qui peut frapper d'une amende les établissements  et suspendre le versement des fonds publics accordés aux institutions d'enseignement supérieur.

Chaque année, les institutions doivent publier un « rapport annuel sur la sécurité du campus » (Annual Campus Security Report) et le diffuser auprès des étudiants, des candidats à l'institution et au personnel. Le rapport doit fournir des statistiques sur la criminalité du campus au cours des trois années précédentes, les consignes relatives aux mesures de sécurité, la description des programmes de prévention contre la criminalité et les procédures à suivre pour enquêter sur les éventuelles infractions sexuelles, et les poursuivre.

En outre, les universités doivent produire un fichier des infractions commises, donner des avertissements aux étudiants en temps voulu ainsi que des statistiques sur la délinquance. Le service de police ou de sécurité de l'établissement doit conserver un registre public de toutes les infractions qui lui sont signalées, ou celles dont il a eu connaissance. Le Clery Act impose aux établissements de communiquer des avertissements aux étudiants et aux employés sur les crimes qui constituent une menace pour leur sécurité. Ces crimes sont, par exemple, le meurtre, le viol, le date rape les vols et les crimes de haine, ainsi que les mesures disciplinaires adoptées par l'établissement.

Infractions

Depuis la création du Clery Act, des incidents graves se sont produits dans des universités qui n'appliquaient pas la législation : le meurtre de Laura Dickinson à l'université d'Eastern Michigan, le scandale des agressions sexuelles de l'Université d'État de Pennsylvanie et la fusillade de l'université Virginia Tech.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Cartographie de la délinquance

 , dont des lois fédérales portent le nom
 , à l'université de Virginie

Liens externes
  ; université Cornell
 Clery Center for Security On Campus, Inc.

1986 aux États-Unis
Criminalité aux États-Unis
Université Lehigh
Affaire de violence contre les femmes
Enseignement aux États-Unis
Violence sexuelle en milieu scolaire

Affaire Jeanne Clery


Bicolline er et fantasy kampliverollespil, der blev grundlagt i 1994. Det var dog ikke før 1996 at Le Duché de Bicolline og det første officielle "Grande Bataille" fandt sted og blev dannet. Begivenheden foregår på det dedikeret sted, der dækker 140 ha. og to middelalderlige landsbyer. Le Duché de Bicolline ligger i Saint-Mathieu-du-Parc nær Shawinigan, Quebec i Canada.

De største events inkluderer omkring 4.000 rollespillere og foregår over 7 dage.

Referencer

Rollespil
Québec

Bicolline


Ragnar Gustavsson (født 28. september 1907, død 19. maj 1980) var en svensk fodboldspiller (angriber).

Gustavsson spillede på klubplan for Göteborg-klubben GAIS. Han nåede desuden ni kampe og tre scoringer for Sveriges landshold, og repræsenterede sit land ved VM 1934 i Italien.

Referencer

Fodboldspillere fra Sverige
Fodboldspillere fra GAIS

Ragnar Gustavsson


Cancian ist ein Familienname folgender Personen:

 Antonio Cancian (* 1951), italienischer Politiker
 Domenico Cancian (* 1947), italienischer Bischof
 Frank Cancian (1934–2020), US-amerikanischer Anthropologe und Fotograf

Cancian


Tuvia Grossman is an American-Israeli man who was wrongly identified as a Palestinian in the caption of an Associated Press (AP) photograph of an Israeli police officer defending him from a violent Arab mob. The photograph, taken and marketed by AP during the Second Intifada in 2000, was published in The New York Times, The Wall Street Journal, and other newspapers worldwide, and, along with the caption provided by AP, gave the impression that the Israeli police officer had brutally beaten a Palestinian.

Attack
On the eve of Rosh Hashana 2000, Grossman, a student from Chicago who was enrolled at Yeshivas Bais Yisroel in the Israeli settlement of Neve Yaakov (a neighborhood of Jerusalem), hailed a taxi with two friends to visit the Western Wall. When the driver took a shortcut through the East Jerusalem Palestinian neighborhood of Wadi al-Joz, a mob of about 40 Palestinian Arabs surrounded the taxi, smashed the windows, and dragged Grossman out, whereupon they beat him. The mob kicked him repeatedly, stabbed him once in the leg, and then pounded his head with rocks. Grossman managed to run to a nearby gas station where he collapsed, and an Israeli policeman, wielding a club, protected him and threatened the mob. The photograph was taken at that time by a freelance photographer who was at the gas station; in the photo, Grossman is shown bleeding and crouched under the policeman who is shouting and waving his club.

News coverage
At the outset of the Second Intifada on 30 September 2000, the New York Times and other media outlets published an AP photo of a bloodied Grossman crouching beneath a club-wielding Israeli Border Police officer. The caption under the photo simply identified the two as an "Israeli policeman and a Palestinian".

The victim's true identity was revealed when Dr. Aaron Grossman of Chicago, the father of Tuvia Grossman, sent the following letter to the New York Times:
Regarding your picture on page A5 of the Israeli soldier and the Palestinian on the Temple Mount -- that Palestinian is actually my son, Tuvia Grossman, a Jewish student from Chicago. He, and two of his friends, were pulled from their taxicab while traveling in Jerusalem, by a mob of Palestinian Arabs, and were severely beaten and stabbed.

That picture could not have been taken on the Temple Mount because there are no gas stations on the Temple Mount and certainly none with Hebrew lettering, like the one clearly seen behind the Israeli soldier attempting to protect my son from the mob.

In response, the New York Times published a correction on 4 October 2000, stating the following:

A picture caption on Saturday about fighting between Israelis and Palestinians in Jerusalem included an erroneous identification from The Associated Press for a wounded man shown with an Israeli policeman. He was Tuvia Grossman of Chicago, an American student in Israel, not an unidentified Palestinian. In some copies the caption also misidentified the site where Mr. Grossman was wounded. It was in Jerusalem's Old City, but not on the Temple Mount.

In this correction, Tuvia Grossman is accurately identified as "an American student in Israel," but it is not noted that he is Jewish and his beating is not described.  The location is still misstated, this time as Jerusalem's Old City, while the true location was the Palestinian Arab neighborhood of Wadi al-Joz.

Three days later, on 7 October 2000, the Times published another correction:

A picture caption on Page A6 last Saturday about fighting in Jerusalem gave an erroneous identification from The Associated Press for a wounded man shown with an Israeli policeman. He was Tuvia Grossman of Chicago, an American studying at a Jewish seminary in Jerusalem, not an unidentified Palestinian. In some copies the caption also included the news agency's erroneous reference to the site. The incident occurred in an Arab neighborhood of Jerusalem, not on the Temple Mount or elsewhere in the Old City.

A correction in this space on Wednesday cited the errors incompletely and omitted an explanation of the scene. The officer was waving a nightstick at Palestinians, telling them to stay away from Mr. Grossman. He was not beating Mr. Grossman.

This note was accurate, and accompanied by an article which described the beating:

They looked out, as they recalled later, and saw a crowd of Palestinian youths blocking the road and closing in on them.

A stone crashed through the back window and Mr. Pollock's head was gashed. Then all of the taxi's windows were shattered in a volley of rocks, and the terrified Americans tried to huddle down and cover their faces. The doors were jerked open, they said, and they were dragged out by the mob and beaten.

The article further noted the following:
The officer [shown above Grossman in picture], wielding a club and moving toward him protectively, ordered the Palestinians to back off.

"He recognized that Tuvia was Jewish and was being pursued, and he was yelling, 'Back off! Back off!'" Mr. Grossman's aunt, Shelley Winkler, of Far Rockaway, Queens, said yesterday, having learned what happened from Mr. Grossman's parents, Dr. Aaron and Tzirel Grossman, who went to Israel early in the week.

Aftermath

Legal
In April 2002, a District Court in Paris ordered the French daily newspaper Libération and the Associated Press to pay 4,500 Euros to Grossman in damages for misrepresenting him.

Allegations of anti-Israel bias
The picture led to widespread outrage from the American Jewish community. The outrage was caused not only by the picture, but by the first brief retraction – described by the organization HonestReporting as "half-hearted" – which failed to identify Grossman as a Jew, and left out the part about his beating at the hands of a Palestinian Arab mob. As a result of the incident, HonestReporting was founded.

Allegations of excessive reaction
Seth Ackerman of FAIR, a progressive left-leaning media watchdog, posited that the response of pro-Israel media critics was excessive, as "no one alleged any deliberate falsification" by AP, adding that "the vast majority of injuries in Jerusalem the day the Grossman photograph was taken were sustained by Palestinians".

According to Ackerman, seven to eight U.S. newspapers picked up the photo along with the original erroneous caption. The Associated Press acknowledged the error and set about correcting it, along with almost all of the newspapers that printed the photograph. The New York Times published two retractions (one on 4 October 2000 and another three days later) as well as a 670-word news article tracing the incident from the time the photograph was taken to when it was published.

"Newspapers across the country carried angry commentaries and letters by supporters of Israel brandishing the mislabeled photograph as palpable proof of their long-held suspicions. The New York Post (10/5/00) and Wall Street Journal (10/6/00) each ran op-eds on the photo. In commentaries, the mislabeled photo was proof that pro-Palestinian "misreporting by the media has been rampant" (Albany Times-Union, 10/25/00), and that "Anti-Israel Bias Warps American Minds" (Providence Journal-Bulletin, 10/13/00). Daily Oklahoman columnist Edie Roodman (10/13/00) accused the media of "'indirectly stimulating riots' by Palestinians." – Seth Ackerman, FAIR

Reuse
Several organizations have used Grossman's picture, falsely presenting him as a Palestinian. One of them was an Egyptian government website, along with a number of other Arab sites.

This same picture has been used to cause anger toward Coca-Cola by falsely identifying Grossman as a Palestinian.

Aliyah
In September 2005, Tuvia Grossman made aliyah (immigrated to Israel): "I knew that I wanted to be here, in Israel," Grossman said as he prepared to leave his hometown of Chicago for his flight. "Nothing was going to stop me." Grossman had studied law in his native Chicago. After immigrating to Israel, he did an internship at the Israeli Supreme Court, passed the Israeli bar, and became a lawyer. Grossman worked for a time as an energy and infrastructure lawyer at both Gornitzky & Co. and Epstein Rosenblum Maoz (ERM) in Tel Aviv. Currently, he is the Director of Business Affairs at Tahal Water Energy Ltd.

Reunion
In 2010, ten years after the incident, Tuvia Grossman finally met the police officer that saved his life, learning that his name was Gidon Tzefadi. Tzefadi is an Israeli Druze and former Chief Superintendent of the Israeli East Jerusalem Border Police. The event was documented on the website HonestReporting.

See also
 Media coverage of the Arab-Israeli conflict

References

Living people
People of the Israeli–Palestinian conflict
American emigrants to Israel
Israeli Jews
Year of birth missing (living people)

Tuvia Grossman


Bernières-sur-Mer (, literally Bernières on Sea), in the arrondissement of Caen, is a commune in the Calvados department of Normandy, in northwestern France. It is part of the canton of Courseulles-sur-Mer. It lies on the English Channel coast, 3 km east of Courseulles-sur-Mer, and 17 km north of Caen.

Bernières-sur-Mer is one of the oldest towns of the Côte de Nacre. Gallo-Roman traces are scattered on the territory of the municipality, and are visible in the cliffs of the "Cape Romain" east of the town. The Middle Ages saw the prosperity of Bernières - enjoying the magnificence of William the Conqueror. The Church of Bernières illustrates perfectly evolution of the region during the first half of the second millennium. In the early 20th century, served by the railway, its hotels and sandy beach, surrounded by dunes and the embankment welcomed visitors from across France.

The town was liberated by The Queen's Own Rifles of Canada on 6 June 1944 as part of the leading assault wave of D-Day Operation Overlord. Later, Le Régiment de la Chaudière, landed in reserve as part of the 8th Canadian Brigade, 3rd Canadian Division. The remains of the Atlantic Wall are still visible and are a place of remembrance where Berniérais honor each year the memory of the Canadians.

History: World War II

The Occupation
Across Calvados, the Occupation began a month before The June 1940 Armistice, it establishing first a German Occupied Zone and a Vichy Unoccupied Zone, retaining nominally the civil jurisdiction of Vichy over all of France, except for Alsace-Lorraine. The (German) Military Command in France: Militärbefehlshaber in Frankreich (MBF), succeeding the Military Administration in France (Militärverwaltung in Frankreich), from the outset was the principal executive and decision-making protagonist in the (Northern) Occupied Zone.  The presence of Vichy authorities allowed it to focus on the security of its occupying troops, and the efficient industrial economic exploitation of France. The 'Occupied Zone' was divided into Military Administration Districts (Militärverwaltungsbezirk), with Regional Oberfeldkommandanturen, they into Departmental Military Administration (FK. Feldkommandanturen) and they into the Military Administration Prefecture (KK. Kreiskommandanturen.  All initially employed the Feldgendarmerie (FG. German Military Police) having local police powers, and the Geheime Feldpolizei (GFP. Secret Field Police), conducting important investigations, and later the Sicherheitspolizei (Sipo. Security Police of the Sicherheitsdienst SD. Security Service), persons arrested appeared before military tribunals, which had been set up in each Département (FK).

Bernières-sur-Mer sat inside the 'Coastal Military Zone' - set-out in the October 1941, along The Atlantic and The Channel Coasts, from the Basses-Pyrénées to the Pas-de-Calais / Nord; with a geographic depth extending up to 30 km.  First designated as 'Entry Prohibited' – restricted to those who had lived there for at least three months (principal residents), civil service Vichy personnel, those working for the German army, and the personnel of the SNCF. In 1943 the MBK ordered a partial 'evacuation' of the Coastal Military Zone, in the interests of the French population "…en cas d'événements graves dans les communes."  All residents designated non-essential to public services, industrial enterprises, agriculture, forestry and supply services, had to depart by 30 April, targeting the most vulnerable, children and the elderly; though enforcement was uneven. The CMZ was classified as 'Entry Forbidden'- except to 'essential civilians' in April 1944, some cities and towns designated for evacuation.

Basse Normandie fell within the rubric of Militärverwaltungsbezirk 'Bezirk A' - Nordwestfrankreich (North / West France) with its Headquarters (Stab) at Paris: St. Germain-en-Laye.  Calvados-Baie de Seine came under an immediate Bezirk 'A' subordinate Oberfeldkommandanturen: Oberfeldkommandantur 'Seine-Maritime' (Stab. Rouen 1941). With an  Feldkommandantur FK established in each Canton Prefecture, working with the Department Préfet, FK 723 Caen (Feldpostnummer 12067) was created on 20 May 1940, it tasked with the upholding of order and security, taking measures to prevent sabotage and anti‐German activity. Feldkommandantur FK 723 Caen its City KK, Kreis-Kommandantur 884 Caen responsible for coastal towns of the JUNO Sector, also oversaw the 'sous-préfectures' du Calvados: Kreis-Kommandantur 789 Bayeux, Kreis-Kommandantur 774 Lisieux, Kreis-Kommandantur 763 Vire. This all changing in June 1942 with the arrival of The Sicherheitspolizei Sipo-SD Security Police and the centralization of repression, with their prime task of hunting of foreign agents. KdS (Kommandos der SIPO und des SD) were established across France, at the Regional (Provincial) Directorate Level. The Sipo-SD first established itself in Calvados through KdS Rouen (Seine-Maritime / Normandie) and its 'Section Exterieures / Détachement'  Außendienststelle Caen (Département Calvados).

D-Day

At the beginning of the Battle of Normandy, the 3rd Canadian Infantry Division, commanded by Major General Rodney Keller, landed 15,000 Canadians and 9,000 British troops on the Calvados coast.  Bernières-sur-Mer, one of five Canadian landing sites, was located to the eastern end of Canada's assigned landing sector of Juno Beach. On D-Day, the 8th Canadian Infantry (Assault) Brigade Group, stormed the beach, landing The Queen's Own Rifles of Canada, the 10th Armoured Regiment (The Fort Garry Horse), and the guns of the 14th Canadian Field Regiment, RCA, to engage troops of the Bataillon II./Grenadier-Regiment 736, who garrisoned the town's fortified 'Resistance Nest'.

Widerstandnesten WN 28 (NAN White) was located at North 49.335696 Degrees / West 00.419942 Degrees and in June 1944 for targeting purposes was at: LCC MR Grid 997855 (Ref. GSGS 4250 1:50K: Creully Sheet 7E/5). The (WN) Resistance Nest at Bernières-sur-Mer was a reinforced platoon sized position, incorporating multiple concrete (Verstärkt Feltmessig: Vf Type 2) gun casemates, with additional observation and crewed fighting positions, located to dominate the beach exits, into town. A well prepared position, extending across much of the beach front, Hauptmann Rudolf Gruter, Kdr Kompanie 5./ Grenadier-Regiment 736./ Bataillon II., and his Ko Stab Gruppen located in Bernières, was well engaged, under naval bombardment, from before the Canadian H-Hr (07h55 BST). Having a wider frontage, the  crew served weapon sites were not joined by an integrated network of trenches, but its rear was 'protected'  by three fences of barbed wire. Approaches into the position were protected by three K.V. Gruppe Courseulles minefields. The left front (NW) sea approach, and beachfront, above the left seawall were protected by a large Beach Minefield: Mf 58. The right front (NE) land approach was protected Beach Minefield: Mf 57 and its rear and right flank by tactical minefield: Mf 55. A battalion heavy mortar detachment (Nest fur schweren Granatenwerfer) located 150 yards behind the beach, additionally supported the position, it protected by an anti-vehicle ditch, south of the railway line.

The coastline on which NAN White was set out is low lying, from Courseulles to Bernieres sur Mer there was a sandy beach with short groynes to prevent lateral movement of sand by the current.  Offshore all the way along the coast eastwards of Bernieres sur Mer there were rocky outcrops parts of which were exposed at low tide: les Iles de Bernieres. WN 28 began to take indirect fire, from the LCT(Mk4) embarked SP (105mm) artillery of 14th Canadian Field Regiment, RCA from 07h44 BST, it having little effect on the defenders at MR 998852, as the position included five Unterstands Type R501/R502 Personnel Shelters. For 35 minutes they fired a steady barrage onto the beaches (H-30 to H+5), it not as tight as had been attained in some training exercises.

As programmed two volleys of 5" Rocket Fire then arrived, to disrupt any movement about the position, and a volley of 60 lb Hedgerows fell about the flanks, cutting the wire entanglements and detonating the mines, securing the approaches onto the position and its casemates. Because the tide was much was higher than expected and the beach narrow and congested, the assaulting companies did not initially benefit from direct fire support from 'B' Squadron, 10th Canadian Armoured Regiment, The Fort Garry Horse, as they did not arrive as planned.

The Resistance Nest was overcome by two companies of The Queen's Own Rifles of Canada, its 'A' Company (O.C. Major H. E. Dalton) landing at 08h12, west of WN 28a, (at MR Grid 989855) on an 'open' left flank, an unguarded German flank seldom to be found. Intending to land east of the town, between Bernières and St Aubin, 'B' Company (O.C. Major C.O. Dalton) landed directly on the edge of WN 28, at 08h15, taking 65 serious casualties, 200 yards east of their intended landing site (at MR Grid 998995). 'A' Company got off the beach quickly, taking heavy machine gun fire, over the grass fields, just east of WN 28, it reaching the railway line. Having been being pinned down by heavy mortar fire, by 08h45 BST, it 'cleared' the road through the village at its southwest point. A weakened 'B' Company scaled the sea wall, got off the beach, and outflanking the most serious threats, got into town by 09h00 BST, having seen some support from 'B' Squadron engaging casements and weapon-pits from their beach positions.

79 Armoured Division (UK) Assault Engineers, having landed two AVRE Teams it was almost 09h30 before the exits were open and 'B' Squadron could move into town to support of 'B' and 'A' Companies. Between 09h10 and 09h30, the self-propelled guns of 14th Field Regiment, RCA landed onto a narrow, crowded, and chaotic beach.  Three batteries getting off the beach, they had 18 guns in action, to the right of Bernières by 11h30.  The regiment spent most of the day in action in improvised gun areas close to Bernières, crest clearances hampering the action of the guns. Receiving the worst battering of any Canadian unit on D-Day, the Queen's Own Rifles suffered 60 killed and 78 wounded, in the fight for Bernières-sur-Mer.

German Crew Served Weapons at WN 28 Bernières-sur-Mer. The casements took innumerable direct hits, doing little more than denting the concrete.

WN 28b at Bernières-sur-Mer (West) was located at North 49Deg 20Min 04Sec and West 00Deg 25Min 40Sec  and in June 1944 for targeting purposes was at: LCC MR Grid 993855  (Ref. GSGS 4250 1:50K: Creully Sheet 7E/5). Sited west of the town, supporting his left flank, Hauptmann Rudolf Gruter, of Ko 5./ Bataillon II./ 736., had sited a Log Type Feltmessige Anlage: Fa)Crib Timber and Earth Field Emplacement, to shelter two 50mm PaK 38 Anti-Tank Guns. It did not contribute to fight at Bernières-sur-Mer (WN28), having been neutralized by the Task Force 'J' Naval Beach Bombardment Drenching Fire Programme, this before H-Hr at 07h55 BST.  The landing of 'A' Company, The Queen's Own Rifles of Canada, at MR Grid 989855, occurred west of this now abandoned position.

Population

Twin towns
 Eisingen, Bavaria, Germany since 1994.

See also
 Juno Beach
Communes of the Calvados department

References

External links

Official website of the commune

Communes of Calvados (department)
Seaside resorts in France
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia

Bernières-sur-Mer


Johnny English, britanska špijunska komedija iz 2003. Radnja filma vrti se oko istoimenog lika koji mora otkriti tko je ukrao kraljevske dragulje.

Radnja
Johnny English je vladin činovnik koji sanja o tome da bude ugledni špijun. Nakon smrti Agenta Jedan i njegovih kolega, English odlazi u Londonski toranj gdje sreće tajanstvenu Lornu Campbell. Tijekom iznenadnog nestanka struje, tajanstveni kradljivac otima dragulje! English odlazi u istragu, ali nehotice onesvijesti poglavara osiguranja umjesto kradljivca, pa odglumi tučnjavu s razbojnikom kako se ne bi otkrile njegove pogreške. Idućeg dana, English i njegov pomoćnik Angus Bough otkrivaju da je kradljivac ušao u Toranj kroz rupu, na čijem se drugom kraju nalaze njemački lopovi Dieter Klein i Klaus Vendetta, koji bježe u pucnjavi. English odlazi na sprovod i optuži tugujuću rodbinu za krađu, a Bough ga spašava glumeći da je liječnik iz psihijatrijske bolnice.

English otkriva da je poglavar njemačkih lopova francuski uglednik Pascal Sauvage, kraljičin rođak i graditelj zatvora. Međutim, njegov poglavar Pegaz mu ne vjeruje i upozorava ga da ne dira Sauvagea. U automobilskoj garaži Vendetta umalo ubije Englisha i Bougha, a u japanskom restoranu English ponovno sreće gđicu Campbell, u koju počinje sumnjati jer ju je već dvaput vidio na mjestu zločina i ne može ništa naći o njoj. English i Bough se odluče spustiti padobranom u Sauvageovu vilu, ali English se greškom spusti u gradsku bolnicu gdje izazove opću paniku. Nakon slijetanja u pravu zgradu, English otkriva da Sauvage, nasljednik Karla Eduarda Stuarta, planira zasjesti na prijestolje uz pomoć varalice koji će ga okruniti kao nadbiskup od Canterburyja.

U zgradu stiže i gđica Campbell te otkriva da je agentica Interpola koja već godinama prati Sauvagea. Uz dokaze protiv Sauvagea, English upada na njegovu zabavu, ali biva smijenjen sa slučaja od strane Pegaza. Sauvage odustaje od plana s lažnim nadbiskupom i šalje svoje razbojnike koji prisile Elizabetu II. na abdikaciju prijeteći ubojstvom njezinog velškog korgija. Gđica Campbell, koja je zamijenila Englisha u službenoj istrazi slučaja, nagovara ga da s njom ode u Sauvageov dvorac, gdje otkrivaju da on planira Englesku pretvoriti u najveći svjetski zatvor. Nakon što English slučajno uključi mikrofon, Sauvage otkrije da je on u dvorcu i zaključa ga u podrumu.

Bough spašava Englisha i Campbellovu te oni odlaze spriječiti Sauvageovu krunidbu. Nakon nekoliko neuspješnih pokušaja, English uspije oteti krunu svetog Eduarda iz nadbiskupovih ruku, a Sauvage ga pokuša ubiti svojim pištoljem. English pada s visine na prijestolje i biva okrunjen umjesto Sauvagea; time je službeno postao engleski kralj. Odmah naređuje ljudima da zatvore Sauvagea, a zatim vraća na prijestolje Elizabetu II. koja mu iz zahvalnosti dodijeli naslov viteza. Sauvage biva osuđen na smrtnu kaznu zbog veleizdaje, a English i Campbellova provode romantični odmor u južnoj Francuskoj.

Uloge

Rowan Atkinson kao Johnny English
Ben Miller kao Angus Bough
John Malkovich kao Pascal Sauvage
Natalie Imbruglia kao Lorna Campbell
Tim Pigott-Smith kao Pegaz
Oliver Ford Davies kao nadbiskup od Canterburyja
Kevin McNally kao britanski premijer
Douglas McFerran kao Carlos Vendetta
Steve Nicolson kao Dieter Klein

Greg Wise kao Agent Jedan
Tim Berrington kao Roger
Prunella Scales kao Elizabeta II.
Nina Young kao Pegazova tajnica
James Greene kao škotski biskup
Clive Graham kao velški biskup
Tasha de Vancoscelos kao grofica Aleksandra
Terence Hauley kao pogrebnik
Neville Phillips kao katolički svećenik

Britanski filmovi 2000-ih
Humoristični kriminalistički filmovi

Johnny English (2003.)


Die Westland Wallace wurde als Ableitung der Wapiti für die Royal Air Force Special Reserve (später Auxiliary Air Force) gebaut und nur von den AAF und AA Co-Operation Flight geflogen. Erst später wurde der Typ auch für Zielschleppflüge genutzt.

Der Unterschied zur Wapiti besteht hauptsächlich in der Verwendung von zwei verschiedenen Motoren und in der Rumpflänge. Zuerst kam der Bristol Pegasus III Sternmotor mit 670 PS zum Einsatz, dann der Pegasus IV Motor. Führer und Beobachtersitz sind mit einer zurückklappbaren Haube überdeckt. Das Rumpfvorderteil wird durch ein ölgefedertes Fahrwerk mit verkleideten Anlaufrädern und das Rumpfende durch ein lenkbares Spornrad abgestützt. Der luftgekühlte Sternmotor ist von einem Townend-Ring umgeben.
Die Bewaffnung besteht aus einem starren Vickers Führer MG und einem beweglichen Lewis MG auf Vickers Drehkranz. Unter dem Unterflügel sind Vorrichtungen für 263 kg Bomben angebracht. Ein Photoapparat und eine Funkanlage (FT) vervollständigen die militärische Ausrüstung.

Bei Ausbruch des Zweiten Weltkrieges standen noch 83 der 104 gebauten Wallace Mk.II im Dienst. Zwei speziell umgebaute Wallace waren die ersten Flugzeuge, die den Mount Everest überflogen.

Produktion

Abnahme der Westland Wallace durch die RAF:

Der Umbau erfolgte aus Westland Wapiti.

Technische Daten

Siehe auch
 Liste von Flugzeugtypen

Einzelnachweise

Militärischer Flugzeugtyp
Einmotoriges Flugzeug mit Kolbenmotor
Flugzeugtyp des Zweiten Weltkrieges (Vereinigtes Königreich)
Erstflug 1931
Westland Aircraft

Westland Wallace


Zelenchuk  es un jútor del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado a orillas del río Zelenchuk Vtorói, afluente del Kubán, 26 km al sur de Gulkévichi y 136 km al este de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 102 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Soyuz Chetrij Jutora.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Зеленчук (Гулькевичский район Краснодарского края).
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar

Zelenchuk (Rusia)


Brennisteinsfjöll ("Brændstensbjerget") er en mindre højderyg med rækker af kratere og små skjoldvulkaner på Reykjanes-halvøen på Island, omkring 20 km syd for hovedstaden Reykjavik. Der var en lavastrøm syd fra Brennisteinsfjöll til kysten ved Herdísarvík bugt. Tidligere mente man, at denne lavastrøm indtraf før bosættelsen af Island, men det anses nu ikke for at være tilfældet, da kystvejen (nu Rute 42) blev dækket i lava på et tidspunkt. Som navnet antyder, er svovl fundet her. Brennisteinsfjöll leverer jordvarme. Det sidste udbrud var et VEI-2 udbrud i 1341.

Vulkaner i Island

Brennisteinsfjöll


Bartolomé García de Santiago (Sevilla, hacia 1687-ibídem, 29 de noviembre de 1764) fue un escultor y retablista español del Barroco tardío. Fue padre y maestro del también imaginero y retablista Manuel García de Santiago.

Biografía

Sus padres fueron Francisco García de Santiago, muerto el 22 de mayo de 1730, natural de Baeza y establecido en la collación de San Lorenzo de Sevilla en la segunda mitad del , y Águeda María de Sandoval, fallecida el 6 de junio de 1734, de Sevilla. Ambos se casaron el 2 de agosto de 1676 en la Iglesia de San Lorenzo de Sevilla. Tras el nacimiento de la primera hija del matrimonio, en 1677, se trasladaron a otra collación que se desconoce. Aquí nacieron los tres hijos siguientes. En 1686 el matrimonio se había trasladado a la collación de San Esteban, donde nació Bartolomé y otro hijo más.

Francisco se dedicaba a la fabricación de muebles, la talla y el ensamblaje de maderas. Es posible que Bartolomé le ayudase en esta tarea. Su hermano Benito era batidor de oro y uno de sus hijos, Manuel, también se dedicó a esto. Estas profesiones están relacionadas con el mundo de la escultura y los retablos y es posible que influyesen en la vocación de Bartolomé.

Bartolomé debió de haber iniciado su aprendizaje entre el 1700 y 1702, lo que se habría prolongado de 4 a 6 años, y probablemente debió haber terminado su formación antes de casarse.

Aunque no se ha podido demostrar, muchos autores le relacionan con Francisco Antonio Ruiz Gijón.

El 9 de mayo de 1707 Bartolomé contrajo matrimonio con Inés Rodríguez de Castilla en la Iglesia de la Magdalena. El matrimonio residió en la collación de la Magdalena, donde fueron bautizados los tres primeros hijos: Nicolás Ambrosio José en 1708, Manuel Francisco Esteban en 1710 y Águeda María Luisa en 1711. A finales de 1711 la familia residía en la collación de San Román. Allí tuvieron a Nicolás José Cesario en 1719. En la Iglesia de San Bartolomé fueron bautizados José Florencio en 1722 y Paula María Antonia en 1724. En 1731 la familia se trasladó a vivir de nuevo en la collación de San Román, donde permaneció como mínimo hasta 1732. Abandonará este barrio para vivir de nuevo en San Bartolomé.

En 1742 se trasladó a Constantina, donde pasó a regentar un taller de escultura que había pertenecido al gallego Luis de Baias. En 1747 se trasladó de nuevo a vivir en la collación de San Bartolomé de Sevilla. En algún momento se trasladó a la collación de San Román, donde falleció en 1764.

En su trabajo, colaboró en multitud de ocasiones con José Fernando de Medinilla. Ambos tuvieron una relación muy estrecha: Bartolomé fue fiador de Medinilla en ocho ocasiones y este último fue padrino de un hijo de Bartolomé, José Florencio, en 1722. También tuvo relación profesional con José Maestre y Luis de Baias.

Hay constancia de que tuvo tres aprendices y que también enseñó a su hijo Manuel Francisco Esteban García de Santiago. Los aprendices José Gallardo y José de Falla entraron en su taller en 1726 por un plazo de 7 años. En 1727 entró como aprendiz Vicente Ferrer Zambrano, también por 7 años.

Bartolomé llevó una vida humilde y, unos meses antes de su muerte, se declaraba pobre y rogaba a su primogénito, que entonces corría con los gastos familiares, que costease su entierro.

Obra documentada

Esculturas
Sus esculturas tienen menor calidad en las primeras etapas y también son menos meritorias sus esculturas más pequeñas. Sus esculturas transmiten hieratismo, frontalidad y monumentalidad en la proporción de sus partes.

 1713. Proyecto para la sillería coral de la Iglesia de San Juan Bautista de Marchena. No realizado y no se conserva el documento.
 1724. Yeserías para el camarín de la Virgen de las Aguas. Nave de la epístola de la Iglesia del Salvador. Sevilla.
 1724. Esculturas para un retablo del testero de la nave de la Epístola de la capilla del Palacio de San Telmo. En la actualidad, la imagen central de este retablo es Santo Tomás de Aquino, realizado por Pedro Duque Cornejo.
 1727. Escalera tallada para el púlpito. Iglesia de San Pablo. Aznalcázar. Destruida en 1932.
 1730. Marco tallado para un retrato del infante Felipe. Real Maestranza de Caballería de Sevilla. Desaparecido.
 1731. San Hermenegildo. Capilla de San Hermenegildo de la Catedral de Sevilla.
 Hacia 1743. Esculturas para el retablo mayor de la Iglesia de Nuestra Señora de la Consolación. El Pedroso.
 1757. Esculturas para el retablo de la Virgen del Amparo. Iglesia de la Magdalena. Sevilla. Desaparecidas en el .
 1757. Ángel lamparero. Iglesia de San Vicente. Sevilla. Desaparecido.

Retablos

 1725. Retablo de Nuestra Señora de la Esperanza. Iglesia de San Pablo. Aznalcázar. Destruido en 1932.
 1726. Retablo de San Antonio de Padua. Capilla Sacramental de la Iglesia de San Francisco de Asís. Morón de la Frontera.
 1729. Retablo del Dulce Nombre de Jesús. Cabecera de la nave de la epístola de la Iglesia de Santa María la Mayor. Pilas.
 1729. Retablo de San Marcos. Pies de la nave de la epístola de la Iglesia de Santa María la Mayor. Pilas. Transformado.
 1729. Retablo mayor de la iglesia del Hospital de San Bernardo. Desaparecido.
 1730. Retablo de Nuestra Señora de los Dolores. Capilla de Nuestro Padre Jesús Nazareno, en la nave del Evangelio de la Iglesia de Santo Domingo de Guzmán. Bornos.
 Hacia 1731. Retablo mayor. Iglesia de Santa María de las Nieves. La Algaba.
 1731. Retablo dedicado a una dolorosa. Iglesia de San Lorenzo. Sevilla. Desaparecido.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

G

Bartolomé García de Santiago