Türk kültürü kökeni Orta Asya'nın kültürel birikimine dayanan bir kültürdür. Selçuklu döneminden itibaren Doğu Akdeniz ve İslam kültürleri ile etkileşim halinde olup Modern Türkiye'ye kadar gelişti.

Sanat

Mimari

Anadolu Selçuklu

Anadolu Selçuklu Kervansaray, Cami ve Saray mimarisinin yanında Çini, bezeme ve kabartma figür usullerini de geliştirmiştir. Kervansaray ve sarayların yapımında en çok kullanılan malzeme taştır. Taş; dini, sivil ve ticari eserlerde sıkça kullanılmıştır. Özellikle taş bezeme sanatı 13. yüzyıl Konya ve Sivas şehirlerinde sıklıkla kullanıldı ve gelişti. Çini sanatı saray ve dini mimaride en çok kullanılan usullerden biridir. Gelişen bu sanat daha sonraki dönemde Osmanlı mimarîsinde yer bulacaktır. Bozkır stili hayvan figürleri özellikle çift başlı kartal ve kaplan olmak üzere cami kabartmalarında kullanılmıştır.

Osmanlı İmparatorluğu

Erken Dönem Osmanlı Mimarisi

Erken dönem mimarisinin ilk kayda değer yapıları İznik ve Bursa şehirlerinde inşa edilmiştir. Bursa'daki Orhan Gazi Camii Osmanlı dini mimarisinin ilk önemli yapısıdır. Anadolu Selçuklu mimarisindeki tonoz usulü yerine kubbeler kullanılmıştır. Bunun yanında hisarlar, hanlar, hamamlar, medreseler ve zaviyelerde inşa edilmiştir. Kervansaraylardan ziyade ticaret konaklama hizmetlerini karşılayacak iki katlı hanlar tercih edilmiştir.

Klasik Dönem Osmanlı Mimarisi
XV. yüzyılın ortalarında belirginleşen klasik dönem mimarisinde sivil mimaride ahşap, dini ve ticari mimaride ise taş tercih edilmiştir. İstanbul'un Fethinden sonra Roma ve Rönesans mimarisi önem kazanmıştır. Buna rağmen Osmanlı'da belli bir ortak mimari stil görülmemiştir. Mimar Sinan dönemin önemli mimarlarındandır. Sedefkar Mehmet Ağa, Mimar Davud Ağa ve Dalgıç Ahmed Paşa dönemin önemli mimarları olarak kabul edilir. Dönemin ünlü mimarlarının çoğu Mimar Sinan'ın öğrencileridir.

Batılılaşma Dönemi
18. yüzyılın başında III. Ahmet ile başlayan Batılılaşmaya yönelme dönemin mimari anlayışına da etkide bulunmuştur. Lale Devrindeki mimari değişim sadece saray ve zengin konaklarına yansıdı. Mahalle ölçeğindeki değişim ancak 19. yüzyılda gerçekleşebildi.

Modern Türkiye

1927-1939 yıllarındaki mimari anlayış eleştirilmiş ve ikinci ulusal mimarlık akımı hakim olmuştur. II. Dünya Savaşının getirdiği ekonomik kriz sebebiyle 1939 yılından itibaren Türkiye'deki mimari faaliyetler 1950'deki liberalizm dönemine kadar durağan kalmıştır. 1950 sonlarına kadar uluslararası mimari üslup kullanılmıştır ve betonarme tasarımlar artmıştır. 1960'lı yıllarda OECD ve Avrupa Ekonomik Topluluğu ile ilişkilerin geliştirilmesi mimari kültürüne de yansımıştır. Bu dönemde yüksek yapılar, holding binaları ve bürolar artış göstermektedir. Kırsal göçün etkisiyle şehirlerde kontrolsüz büyüme yaşanmış ve bu durum kentleşmede konut sorunu meydana getirmiştir.

Sinema
Osmanlı'da ilk film gösterimi 1896'da Bertrand adlı iki Fransız'ın sarayda yaptığı yayınlar ile başlamış; aynı yılda İstanbul ve Beyoğlu'nda da halka film gösterilmiştir. Gösterilen filmler genel olarak güldürü türündedir. Halkın rağbet etmesi üzerine Sigmund Weinberg 1908'de Pathé Sineması'nı açtı. Daha sonradan Beyoğlu'nda Palas Sineması ve Majik Sineması açıldı. 1914'de ise Kemal Seden ve Ali Seden kendi salonlarını açtılar. Aynı yıl Murat ve Cevat beyler tarafından "Milli Sinema" kuruldu. İzmir'de açılan ilk sinemalar ise Asri Sinema, Ankara Sineması, Lale Sineması, Milli Sinema ve Elhamra Sineması olmuştur. Bir Türk'ün çektiği ilk film ise "Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı" adlı belgesel filmdir. I. Dünya Savaşı sıralarında Enver Paşa Almanya seyahatinden sonra "Ordu Film Dairesi"ni kurmuştur. İlk konulu Türk filmleri Leblebici Horhor Ağa ve Himmet Ağa'nın İzdivacı olmasına rağmen bunlar yarım kalmış veyahut sonradan tamamlanmıştır. Tamamlanan eserler ise 1917'de Müdâfaa-i Milliye Cemiyeti tarafından çekilen Pençe ve Casus adlı filmlerdir. Cumhuriyet dönemi sinemasında ise taşralı halkı eğitmek için sinemanın propaganda gücünden yararlanılmıştır. Ateşten Gömlek filmi Cumhuriyet döneminin ilk yıllarında çevrilmiş en iyi öykülü film olarak kabul görmüştür. 1950'li yıllarda film üretimi artmış ve Türk sinemasının "altın çağı" olarak kabul edilen 1960-1975'li dönemin temelini hazırlamıştır. 1971-1980 arasındaki siyasi ve ekonomik olaylar sinema kültürünü de etkilemiştir. 1990'lı yıllar sinema sektörü için bir kriz dönemi olmuş ve bu dönemde film üretimi oldukça azalmıştır. 2000'li yıllarda köklü değişimler olmuş, filmlere ayrılan bütçeyle birlikte seyirci sayısı da artmıştır. Dram türünde Nuri Bilge Ceylan, Zeki Demirkubuz filmleri dünya çapında bilinmektedir.

Müzik

Türk Müziğinin Orta Asya Kökenleri

Eski Altay kültürlerinden doğan Türk müzik aletleri ve sanatı 9 ve 10. yüzyıl Uygur Kağanlığı döneminde gelişme göstermiştir. Telli çalgı olarak Dombra, Tobşur, Kopuz; vurmalı çalgı olarak Davul; yaylı çalgı olarak Kıyak ve Iklık; üflemeli çalgı olarak da Kuray ve Kaval kullanılmıştır. Bunlardan Davul'a dini ritüellerde ve savaşlarda; Kıyak ve Kopuza ozanların destan anlatımlarında ihtiyaç duyulmuştur. Telli çalgıların tel malzemesi at kılı veya koyun bağırsağından yapılır. Tellerin renklerin ak veya kara oluşu dini bir sembolü ifade etmektedir. Eski Türk müzik kültürü özellikle Çin ile etkileşim halinde olmuştur. Hunlardan elde edilen Sancak ve Davul Çinlilerce ganimet sayılmış ve Çin askeri geleneğine davul girmiştir. Davul özellikle Göktürklerde bir hakimiyet belgesi haline gelmiştir.

Anadolu Türk Halk Müziği

Anadolu'da Türk kültürünün yayılmasından itibaren gelişme gösteren ve halk tabakasında yaygın olan geleneksel müzik türüdür. Koşma, Destan, Varsağı, Mani, Semai, Kalenderî gibi şiir türleri ozan ve aşıklar tarafından Saz ve Bağlamayla icra edilmiştir. Geleneksel üsluplara uyan şiirler Türk ezgisiyle icra edildiği zaman türkü (Türki/ Türk'e ait) adını alır. 17. yüzyılda yaşamış olan Karacaoğlan ve Köroğlu ise Türk halk müziği için bir sembol haline gelmiştir.

Mehter

Türk Sanat Müziği ve Osmanlı İmparatorluğu

15-16. yüzyıllarda dönemin usta müzisyenlerinin başkent İstanbul'a getirilmesi saray müziğine katkı sağlamış ve gelişmesine yol açmıştır. Tekkelerde önemli bir konumda olan "Dedeler" müzik sanatına oldukça ilgi göstermiştir. Bu ilginin sonucunda müzik kuramları üzerinde çalışmalar geliştirilmiştir ve çalışmalar kısa sürede Tekke Müzisyenleri arasında yaygınlaşmıştır. Tüm bu olaylar karşısında yeni bir bakış açısının doğması; ilk Türkçe Nazariyat Kitapları ve müzik konusu ile ilgili çalışmaların artmasına sebep olmuştur. 15. yüzyıl'da Yusuf Kırşehri'nin Edvar veya Musiki Risalesi isimli eseri yeni bir ekol yaratmıştır. Bu dönemde telli çalgı olarak Santur, Kanun, Ud, Tambur, Lavta ve Keman; vurmalı çalgı olarak Zil, Def ve Kudüm; yaylı çalgı olarak Kemençe, Kabak Kemane ve Rebab; üflemeli çalgı olarak da Ney kullanılmıştır. Osmanlı Klasik ve Halk Musikîsinde çoğu telli/sapı çalgıların kökeni olan Kopuz'un kullanımı 18. yüzyıla kadar devam edebilmiş, 10 ila 16. yüzyıl arası çok revaçta olan Ud çalgısının yerini 19. yüzyıl sonunda yeniden almak üzere 17. yüzyıldan itibaren Tambur'a bırakmış, Santur ise 20. yüzyılda Klasik Musikî'ye girmiştir. Çalgıların kökeni Orta Asya, İtalya, Orta Doğu ve İran'a dayanır. 16-17. yüzyıllarda Türk Musikî'si oldukça gelişme göstermiştir. Kutb-ı nâyî Osman Dede , Buhûrîzâde Mustafa Itrî ve Köçek Derviş Mustafa Dede  önemli isimler bu devirde yaşamıştır. III. Selim dönemindeki saray çaplı musiki kültürü dönemin kapanmasıyla geleneksel müzik önemini kaybetmeye başlamıştır.

Romantik Dönem
Hacı Arif Bey ile keder ve karamsarlık teması yaygın olmakla birlikte batılılaşma hareketleri de yoğunluk göstermiştir. Bu ekolü bazı müzikbilimciler uygunsuz bulmuştur. Romantik dönemin seçkin bestecileri Hacı Arif Bey (1831-1884) Şevki Bey (1860-1891), Nikoğos Ağa (1836-1885), Tanburi Ali Efendi (1836-1902), Giriftzen Asım Bey (1851-1929) ve Ahmet Rasim Bey (1864-1932)'dir.

Reform Dönemi
20. yüzyılda Hüseyin Sadettin Arel ile başlayan bu dönemin başlıca özelliği Türk Musikîsi'ndeki hataların düzeltilmesi ve topyekûn batılılaşma yerine düzenli şekilde çağdaşlaşmaktır. Çağdaşlaşmanın ön planda olduğu bu dönemde Hüseyin Sadettin Arel'in öğrencileri İstanbul Türk Mûsikîsi Konservatuarı'nı kurmuştur.

Edebiyat

İslamiyet Öncesi Türk Edebiyatı

İslamiyet öncesi döneme ait ilk kayda değer metinler Orhun ve Yenisey Yazıtlarıdır. Türk Runiki ile taş kitabelere kazınan bu metinlere genel olarak siyasi olaylar kaydedilmiştir. Bu dönemde yaygın olan şiir türleri genel olarak sözlü ürünler olan Savlar, Sagular ve Koşuklar oluşur. Yazılı edebiyat kültürü 8-9. yüzyıl Uygur Kağanlığı döneminde oldukça yaygınlaşmıştır ve masallar, dini öğretiler ve Hece Ölçüsünün bulunduğu ilk yazılı eserler ve şairler bu dönemde ortaya çıkmıştır. Arpın Çor Tigin bilinen ilk Türk şair olarak kabul edilmektedir. Bu dönemde Kül Tarkan,  Singku Seli Tutung, Asıg Tutung, Kalım Keyşi ve Çuçu  gibi şairler çıksa da bir kısmının kendi şiirleri bulunamamıştır. Fal kitabı olup Türk Runiki kullanılan Irk Bitig ilk Türkçe kitap niteliğindedir. Ardından Budist öğretileri konu alan Altun Yaruk, Sekiz Yükmek, Kalyanamkara ve Papamkara adlı eserler gelmektedir. Yaratılış Destanı, Türeyiş Destanı, Göç Destanı, Bozkurt miti (Aşina, Suoguo) ve Uygurca Oğuz Kağan Destanı bu dönemde yazılmıştır. Destanlarda genel olarak kurt, geyik, ışık, demircilik, ağaç, ok-yay ve dağ motifleri kullanılmıştır.

Geçiş Dönemi Türk Edebiyatı
İslamiyet'in Türkler arasında yayılmasından sonra oluşan kültürel ortam Türk edebiyatınıda etkilemiştir. Bu durumdan dolayı yazılan Oğuz Kağan Destanı gibi milli destanlara İslami ögeler eklenmiştir. Şu ve Satuk Buğra Destanı'da aynı dönemde yazılmıştır. Bu dönemdeki etkili yazarlar ve eserler Yusuf Has Hacib'in Kutadgu Bilig mesnevi ve siyasetnamesi; Edip Ahmet Yükneki'nin Atabetü'l-Hakayık ahlak ve dini öğretisi; Kaşgarlı Mahmut'un Divanu Lugati't-Türk sözlüğüdür. Divanu Lugati't-Türk eseri içinde içeriğinde Türkçe atasözleri ve Türk boylarının yazılmasından dolayı önemli bulunmaktadır ve ilk Türkçe ansiklopedik sözlük niteliğindedir. Şairler ve yazarlar aruz ölçüsünü tercih etmiştir. Geleneksel hece ölçüsü halk kitlesinde yaşamaya devam etmiştir. Bu dönem 12. yüzyıla kadar sürmüştür.

İslami Dönem Türk edebiyatı

11-13. yüzyılda Orta Asya'dan şeyh, derviş ve halk ozanlarının Anadolu'ya göç etmesi Anadolu Türk edebiyatının temelini oluşturmuştur. Bunun sonucu gelişen tasavvufi düşünce ve vahdetivücut fikirleri Türk mutasavvıflarının divanlarında yer verdiği baş konu olmuştur. Ahi Evran, Ahmet Yesevi, Sultan Veled, Ahmet Fakih, Yunus Emre bu dönemin başındaki ilk temsilciler olarak kabul edilmektedir. 14. yüzyılda Türkçe eser ve şiir sayısı artmış ve tasavvufi-ahlaki konu özelliklerini korunmuştur. Birinci Anadolu beylikleri döneminde Kırşehir bazı şairlerin yetiştiği Orta Asya kültür ve geleneklerinin yaşatıldığı bir kültür merkezi olarak kabul edilmektedir. Bu dönemde Hoca Dehhani, Aşık Paşa, Gülşehri, Şeyyad Hamza, Şeyhoğlu Mustafa, Kadı Burhaneddin ve Seyyid Nesimi şair ve yazarlar yaşamıştır. 15. yüzyılda Klasik Türk edebiyatının temeli atılmıştır. Bu dönem Türkçenin oldukça geliştiği ve yeni ekollerin girdiği bir dönem olarak kabul edilmektedir. Hüseyin Baykara ve Ali Şir Nevai Türk edebiyatı ve Türkçenin gelişmesine büyük katkı yapmıştır. Şeyhi, Ahmet Paşa, Sinan Paşa divan edebiyatında; Eşrefoğlu ve Kaygusuz Abdal ise halk edebiyatında önemli isimler olarak kabul görülür. 16. yüzyılda klasik üslup şairler ve yazarlar tarafından sıklıkla kullanılmış ve gelişmiştir. Kaside, gazel, kıt'a, müstezat, tuyug, rübai, musammat, mesnevi gibi alanlarda önemli eserler verilmiştir. Nesirdeki gelişme ise ancak bu dönemde gerçekleşebilmiştir. Fuzuli, Baki, Zati, Hayali Bey, Bağdatlı Ruhi, Taşlıcalı Yahya divan edebiyatında; Pir Sultan Abdal ve Köroğlu ise halk edebiyatında önemli ustalar olarak kabul edilir. Bu dönem klasik üslubun olgunluk çağı olarak tanımlanır. 17-18. yüzyılda oluşan siyasi istikrarsızlık edebiyat ortamınada yansımıştır. Bu dönemde hiciv ve hezel alanında eserler artmış ve dönemin sosyokültürel sorunlarından dolayı müstehcen olacak yönde değişiklik göstermiştir. Şairler geleneksel divan üslubunu uygun görmemeye başlamaları divan edebiyatında değişime yol açmıştır. Ses esasına dayalı açık ve doğal bir anlatım, mahalle tasvirleri ve halk yaşantısı bu değişimlere örnek gösterilir. Bu yüzyıllarda önemli şair ve yazarlar divan edebiyatında Nef'i, Nabi, Neşati (17. yy.), Atayi, Sabit, Nedim ve Şeyh Galib (18. yy.); halk edebiyatında ise Aşık Ömer ve Karacaoğlan önemli ve son temsilcilerdir. Dönemde yayınlanmış en ünlü eser Evliya Çelebi'nin seyahatnamesidir. Sanat bakımından batı uygarlığına yöneliş gittikçe hızlanmış, Şeyh Galib'den sonra Divan edebiyatı tercih edilmemeye ve yeni edebi akımlar çıkmaya başlamıştır.

Destanlar

Batılılaşma dönemi ve Modern Türk edebiyatı

I. Tanzimat (1860-1876)
1860'dan sonra batılılaşma hareketlerinin güçlenmesi edebiyat dahil birçok alana etki etmiştir. Şiir, roman, tiyatro ve gazetecilik alanında büyük gelişmeler kaydedilmiştir. Geleneksel edebiyattan ilk uzaklaşma İbrahim Şinasi'nin çalışmaları ile ile başlamıştır. Mustafa Reşid Paşa'nın tavsiyesi üzerine Paris şehrinde maliye tahsili yaparken bir yandan da edebiyatla ilgilenmiş, İstanbul'a geri döndüğünde ise Fransızüslubunu ve şiirlerini Tercüme-i Manzume adında yayımlamıştır. Daha sonraları Ziya Paşa ve Namık Kemal dil, söyleyiş ve biçim bakımında geleneksel şiirden kopmuşlar ve yeni harekete dahil olmuşlardır. Şiir ve kurgusal hikâyelerde klasik aşk teması yerine Fransız tipi yeni temaya uygun vokabüler de benimsenmiştir. Hece ölçüsü aydınlar tarafından daha çok kullanılmaya başlanmışsa da aruz yaygın ve kabul edilen bir şiir ölçüsü olarak kalmaya devam etmiştir. Batılı roman çevirileri daha sonradan yerli romanlara referans eser olmuştur. İlk batılı roman çevirisi Yusuf Kamil Paşa'nın (Tercüme-i) Telemak (1862) adlı eserdir. İçerik bakımından anlaşılmayan yönleri göz ardı edilmiş ve fazlasıyla rağbet görmüştür. Divan edebiyatındaki kuralcı ve ortak olaylar içeren manzum üslubu bırakılmış ve romanlara rağbet gösterilmiştir. İlk yerli roman Şemsettin Sami tarafından yazılan Taaşşukı Talat ve Fitnat adlı eserdir. Bu dönemde Namık Kemal'in İntibah eseri ilk edebi roman kabul edilmektedir. Namık Kemal, Ziya Paşa, Ahmet Vefik Paşa, Şemsettin Sami, Ahmet Cevdet Paşa ve Ahmet Mithat Efendi dönemin etkili yazarlarındandır.

II. Tanzimat (1876-1895)
Recaizade Mahmut Ekrem ve Abdülhak Hamit Tarhan toplumsal konulardan çok mistisizm, ölüm-yaşam, tanrı-ruh, varoluşun özellikleri ve sonu gibi konulara yer vermesi bir ayrışma oluşturmuştur ve realizm, romantizm ve natüralizm gibi akımlar benimsenmiştir. I. Tanzimat'a göre aruz ve ağır dile daha çok önem gösterilmiştir. Nabizade Nazım (Karabibik ve Zehra), Recaizade Mahmut Ekrem (Araba Sevdası) veSamipaşazade Sezai (Sergüzeşt) dönemin önemli yazar ve şairleridir. Bu dönemde Avrupai edebiyat tarzı temel kazanmıştır ve güçlenmiştir.

Servet-i Fünun dönemi (1896-1901)
Servet-i Fünun'u meydana getirenler arasında Tevfik Fikret, Cenab Şahabeddin, Hüseyin Siyret, Hüseyin Suat, Ali Ekrem, Ahmet Reşit, Süleyman Nazıf, Halid Rıza ve Mehmet Rauf yer alır. 1891'de kurulan fen bilimleri odaklı bu dergi Tevfik Fikret'in yazı işleri müdürlüğüne gelmesinden sonra edebiyat ve sanat dergisi haline gelmeye başladı. Dergi ve getirdiği edebi akım 1901 yılında edebiyatçıların ayrılması ve açılan davalar sebebiyle tekrar fen dergisi haline gelmiştir.

Tiyatro

Resim

Mutfak

Dil
Türkiye Türkçesi, Türk dillerinin Oğuzca grubuna mensuptur. Türkiye, Kıbrıs Cumhuriyeti ve Kuzey Kıbrıs'ta ulusal resmî dil statüsüne sahiptir. Yaklaşık 83 milyon konuşuru ile dünyada en çok konuşulan 16. dildir.

Kaynakça

Türkiye'de kültür
Balkan kültürü

Türk kültürü


Georgerobinsonita, llamado así por George Willard Robinson, es un mineral de plomo y cromato con la fórmula Pb4(CrO4)2(OH)2FCl. Tiene cristales muy pequeños y transparentes con brillante color anaranjado-rojo. Fue obtenido de la Mina Mammoth-St. Anthony en Arizona en los años 1940 y fue identificado en 2009.

Historía
El holotipo de georgerobinsonita se encontró en la Mina Mammoth-St. Anthony en Tiger, Arizona. El espécimen fue recogido por Dan Mayers entre 1943 y 1944 cuando era un estudiante en Universidad de Arizona, College de Minas. En este tiempo, la mina funcionaba en un nivel de muchos minerales exóticos. El lugar exacto del origen es desconocido, pero probablemente fuera en el filón Collins, en el nivel 500.

El espécimen, marcado M 117 por Mayes, fue donado con muchos otros al Departamento de Mineralogía de Harvard. El profesor Heinrich Meixner lo obtuvo en los años 1950 en un intercambio con el profesor C. Frondel, el curador de la colección de minerales de Harvard. Entonces, Werner H. Paar lo adquirió en los años 1970. Muchos años antes de 2011, un nuevo examen del M 117 reveló cristales muy pequeños de un mineral de color anaranjado-rojo. Fueron identificados erróneamente como wulfenita, pero después se determinó que se trataba de una nueva especie de mineral.

En 2009, la Comisión de nuevos minerales y nombres de minerales de la Asociación Mineralógica Internacional (IMA) designó el mineral como IMA 2009-068. Luego el IMA aprobó que el nombre recomendado fuese georgerobinsonita. Georgerobinsonita se llama así por George Willard Robinson, el conservador del Museo Mineral de A. E. Seaman desde 1996 y un profesor de mineralogía en Michigan Technological University. En su decisión sobre el nombre, el equipo de descubrimiento dice que "George es un curador prominente que ha contribuido mucho a la comunidad de minerales."

Características
Georgerobinsonita es un mineral frágil y no duro que forma cristales menos de  de un lado a otro. El mineral tiene un método de la raya de anaranjado pálido y un lustre adamantino. Es asociado más fuertemente con cerusita and diaboleite.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Fotos de mindat.org

Minerales de plomo
Minerales epónimos
Cromatos
Minerales descubiertos en 2009
Ciencia y tecnología de Estados Unidos del siglo XXI
Estados Unidos en 2009
Minerales descubiertos en Arizona
Minerales descubiertos en Estados Unidos

Georgerobinsonita


Leipsic is a former English and very rare former French spelling for the German city of Leipzig.

Leipsic may also refer to:

Places in the United States
 Leipsic, Delaware
 Leipsic, Indiana
 Leipsic, Ohio
 West Leipsic, Ohio
 Leipsic River, Delaware

People
Brendan Leipsic (born 1994), Canadian ice hockey player

See also
Leipzig (disambiguation)

Leipsic


El Samán de Apure est la capitale de la paroisse civile de Mucuritas de la municipalité d'Achaguas dans l'État d'Apure au Venezuela.

Notes et références

Localité dans l'État d'Apure

El Samán de Apure


Reykjurt  (fræðiheiti: Fumaria officinalis) er einær jurt af sóleyjaætt sem er ættuð frá Vestur- og Mið- Evrópu.

Hún hefur fundist á Íslandi sem slæðingur.

Tilvísanir

Lækningajurtir
Sóleyjaætt

Reykjurt


Spartaco Landini (31. januar 1944 - 16. april 2017) var en italiensk fodboldspiller (forsvarer).

Landini spillede hele sin karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet repræsenterede Inter, Palermo og Napoli. Han vandt to italienske mesterskaber med Inter og én Coppa Italia-titel med Napoli.

For det italienske landshold spillede Landini fire kampe. Han var med i truppen til VM 1966 i England og spillede én af italienernes kampe i turneringen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1966

Spartaco Landini


.

خلفية عامة
تأسست سلطة منطقة العقبة الاقتصادية الخاصة في عام 2001، وذلك لإدارة وتنظيم منطقة العقبة الاقتصادية الخاصة والتي أنشأت بقانون رقم (32) لسنة 2000.
ولسلطة منطقة العقبة الاقتصادية الخاصة مجلس مفوضين يرأسه رئيس مجلس المفوضين، يقرر البرامج والهيكل التنظيمي والتعليمات التي تحكم عمل مديريات السلطة والإجراءات التنفيذية الإدارية. قامت السلطة على مدى السنوات الماضية بإجراء عدة تغييرات على برامجها وآليات تنفيذها للتواكب مع متطلبات كل مرحلة ولتستجيب إلى المتغيرات في البيئة الخارجية والتحديات التي تواجهها؛ فعلى سبيل المثال، تم استحداث مديرية تنمية المجتمع المحلي في عام 2006 لمواكبة احتياجات المجتمع المحلي في المنطقة، كما تم استحداث وحدة خدمات الجمهور في عام 2008 وذلك لمتابعة احتياجات متلقّي الخدمة وزيادة فاعلية حل المشاكل التي قد تعترض انسيابية العمل وتحول دون تلبية الاحتياجات

الهيكل التنظيمي
يتكون الهيكل التنظيمي الحالي للسلطة من المديريات التالية:
 مديرية تنمية المجتمع المحلي
 مديرية الاستثمار
 مديرية العمل والإقامة والتأشيرات
 مديرية التسويق والسياحة
 مديرية الأشغال العامة
 مديرية مركز خدمات المدينة
 مديرية التخطيط والدراسات
 مديرية التراخيص ومراقبة الاعمار
 مديرية التنسيق والعمليات
 مديرية شؤون الإقليم
 مديرية البيئة
 مديرية الرقابة الصحية
 مديرية مختبرات العقبة (ابن حيان)
 مديرية متنزة العقبة البحري
 مديرية منطقة وادي رم
 مديرية الجمارك
 مديرية الإيرادات والضرائب والتدقيق
 مديرية التخزين والمستودعات
 مديرية التطوير المؤسسي
 مديرية الشؤون المالية
 مديرية الموارد البشرية
 مديرية النظم المعلوماتية
 مديرية الشؤون الإدارية
 مديرية الشؤون القانونية
 مديرية العلاقات العامة والإعلام

وتضم السلطة الوحدات التنظيمية التالية:
 وحدة التدقيق الداخلي
 مكتب خدمة الجمهور
 مكتب معالي الرئيس
 وحدة تطوير وادي عربة

وجميعها تقع في منطقة العقبة الاقتصادية الخاصة، ما عدا:
 مديرية شؤون الإقليم
 مديرية منطقة وادي رم
 وحدة تطوير وادي عربة

ترتبط جميع المديريات بخمسة مفوضين هم:
 مفوض شؤون التنمية الاقتصادية والاستثمار
 مفوض شؤون البنية التحتية والخدمات
 مفوض شؤون شؤون البيئة
 مفوض الإيرادات والجمارك
 مفوض الشؤون الإدارية والمالية
 مديرية الرقابة والتنفيذ

برامج سلطة منطقة العقبة الاقتصادية الخاصة
تضم السلطة ما يقارب 123 برنامج ومشروع رئيسي موزعة على 5 قطاعات إستراتيجية، هي:
 قطاع التنمية الاقتصادية
 قطاع التنمية الاجتماعية
 قطاع البنية التحتية
 قطاع البيئة
 قطاع التطوير المؤسسي

والفئات المستفيدة من هذه البرامج هي كالاتي:
 حكومة المملكة الأردنية الهاشمية.
 المواطنون.
 المستثمرون.
 السياح.
 مؤسسات القطاع الخاص في المنطقة.
 مؤسسات المجتمع المدني في المنطقة.
 مؤسسات القطاع العام في المنطقة.
 موظفون سلطة منطقة العقبة الاقتصادية الخاصة.

وجميعها تستفيد استفادة مباشرة من برامج السلطة وتنتفع من الخدمات التي تقدمها مديرياتها.
وتعتبر مشاريع وبرامج البنية التحتية أهم البرامج، حيث تبلغ نسبة الإنفاق على مشاريع وبرامج البنية التحتية ما يقارب 37% من موازنة السلطة.

رسالة السلطة
المساهمة في تعزيز القدرة الاقتصادية للأردن من خلال:
 استقطاب الاستثمارات عن طريق تهيئة بيئة منافسة وجاذبة عالمياً.
 تحسين المستوى المعيشي والرفاه الاقتصادي للمجتمع.
 ضمان التطوير المستمر القائم على أسس من الشفافية والاستخدام الأمثل للموارد وتحقيق أفضل النتائج.

رؤية السلطة
منطقة العقبة الاقتصادية الخاصة مقصد استثماري وسياحي عالمي على البحر الأحمر يرفد الأردن بمحرك تنموي ويحقق الارتقاء بالمستوى المعيشي والازدهار والرفاهية للمجتمع ضمن إطار من التنمية المستدامة والشاملة.

الأهداف الإستراتيجية
 تعزيز الاستثمارات في المنطقة للنهوض بالمستوى الاقتصادي الوطني
 تحسين المستوى الاقتصادي والاجتماعي للمجتمع المحلي
 توفير البنية التحتية والخدمات كماً ونوعاً لمواءمة النمو في المنطقة
 جعل العقبة مركزاً ومقصداً سياحياً
 المحافظة على البيئة والصحة والسلامة العامة
 تطبيق أفضل الممارسات الإدارية المتميزة في السلطة لجعلها نموذجاً متميزاً يحتذى به

المراجع

وصلات خارجية

أقسام وشركات تابعة لرئاسة الوزراء (الأردن)
اقتصاد الأردن
العقبة
مناطق اقتصادية خاصة

سلطة منطقة العقبة الاقتصادية الخاصة


ඉන්දියාවේ දේශපාලනික පාලන යුගය ලෙස සලකනුයේ ක්‍රි.ව. 2 සියවසේ මෞරය අධිරාජ්‍යයේ පරිහානියේ සිට ක්‍රි.පූ. 230 දී සිමුකා සමඟ සටවහන රාජවංශය ආරම්භ වනතෙක් කාල සීමාවය. එය ඉන්දියාවේ ඉපැරණි කාල පරිච්ඡේදය ලෙස  ද සැලකේ. එම කාලය තුළ පුරාතන ඉන්දියාවේ ඉතාමත් පුළුල් ආර්ථිකයක්  තිබු බව සැලකේ. ලෝක ධනයෙන් ¼ ක් එම කාලය තුළ ඉන්දියාව සතු  විනැයි පැවසේ. එම මධ්‍යතන යුගය අවුරුදු 1500 කට සීමා විය. එය 13 වන ශතවර්ෂයේ දී අවසාන විය. එනම් ඉස්ලාමීය සුල්තාන යුගය සමඟ ආරම්භ වී චාලුක්‍යා චෝලාස් (රාජේන්ද්‍ර චෝල III  ) මිය යාමත් සමඟ අවසන් විය (1279).

ගංගා  තැන්න හා ඩෙකෑනය

මෞරය අධිරාජ්‍යයාගේ මරණයෙන් පසු සතවාහන අධිරාජ්‍යයා සාර්ථක රාජ්‍ය පාලකයකු වීමට වයඹ දෙසින් එන මධ්‍යම ආසියාතික ජන වර්ගය සමඟ දිගින් දිගටම සටන් කළේය. මධ්‍යස්ත පිළිවෙතක් අනුගමනය  කළ සටවහන අධිරජ්‍යයා ඩෙකෑන් සානුව පවා බුදුදහමේ ව්‍යාප්තිය සඳහා යෙදවීමට ඉඩ දුන්නේය. එසේම උතුරු දිග පෙදෙසේ ගංගා තැන්න හා දකුණු දිග උපනිශද්වරුන් අතර ද සබඳතා ගොඩ නඟා ගැනීමට ඔහු සමත් විය. එහෙත් අවසානයේ දී  උතුරු ප ළාතේ දියුණුවත් සමඟ සටනෙන් පසු තවත් බොහෝ සුළු ජාතීන් ඩෙකෑන් හා මධ්‍යම ඉන්දීය ප්‍රදේශවල  පදිංචි විය. ගුප්තා අධිරාජ්‍යයා ගැන්ජටික් තැන්නේ සිට සිය අණසක පතුරවමින් නැඟී සිටියේය.

ගුප්තා අධිරාජ්‍යයාගේ බිඳ වැටීමෙන් පසු ගැන්ජටික් කොට්ඨාශය තවත් කුඩා උප කොට්ඨාශ වලට කැඩී ගියේය.

වයඹ දිග ආක්‍රමණිකයන්

කි පූ දෙවන සියවසේ අතරතුරදි මෞර්යය අධිරාජ්‍යයේ බිදවැටීමත් සමග දකුණු දිග ආසියාව එකිනෙක අපිච්ඡාදනය වන සීමා‍වලින් යුතු ප්‍රදේශීය බලමුළුවක් බවට පත්විය. කි පූ200 හා කි ව300 අතර තුරදි ඉන්දු නිම්නය හා ගංඟා නිම්නය ආක්‍රමණිකයන් විශාල පිරිසක් ආකර්ශනය කරගන්නා ලදී. පුරාණ මොවුන්ව හඳුන්වනු ලබන්නේ විදේශිකයන් හා අශුද්ධ බාබේරියන් වරු ලෙසය. මෞර්ය අධිරාජ්‍යයට අනුප්‍රාප්තික වූ ශතවහන අධිරාජ්‍යය හා ගුප්ත අදිරාජ්‍යය එම යුද්ධ  වලින් හට ගත් පීඩන නිසා අභ්‍යන්තර විනාශ වී යාමට පෙර අනුප්‍රාප්තිකයේ ව්‍යාප්තවීමක් අඩංගු කර ගැනීමට ප්‍රයත්න දැරීය.

ආක්‍රමණය කරන ජාතීන් බුදුදහමින් බලපෑම‍ට ලක් වූ අතර ඔවුන් විසින් බුදු දහම වැළඳ ගන්නා ලදී. බුදු දහම අඛණ්ඩව ආක්‍රමණිකයන්ගේ හා ශතවහනාහ වරු හා ගුප්ත වරුන්ගේ අනුග්‍රහය යටතේ පිබිදීමට ලක් වූ අතර එමගින් සංස්කෘති 2 ක අතර සංස්කෘතිකමය පාලමක් නිර්මාණය විය. කාලයත් සමග ආක්‍රමණිකයන් හින්දුකරණයට භාජනය වූ අතර ඔවුන් විසින් අදාල ප්‍රදේශවල සහාජයට හ‍දෙර්ශනයට බලපෑම් එල්ල කළ අතර ප්‍රතිවර්ත ලෙස එමගින් බලපෑමට ද ලක්වුණි. නව රාජධානි සේද මාවතට පිවිසීමත් නිසා මෙම යුගය සංස්කෘතික ව්‍යාප්ති යහ සංකලනය මගින් වෙර ගැන්වුණු බුද්ධිමය හා කලාත්මක ජයග්‍රහණ වලින් පිරුණු යුගයක් ලෙස ඉතිහාසයට එක් විය.

පකිස්ථානයේ හා ඉන්දියාවේ මධ්‍යම රාජධානි යන්න කි පූ දෙවන සියවසේ සිට ඉන්දියාවේ දේශපාලනික ස්ථිතිය හැඳින්වීමට යෙදේ. එනම් මෞර්ය අධිරාජ්‍යයේ බිඳ වැටීමේ සිට හා ශතවහන පෙළපතේ නැගී සිටීම හා සිමුකා හි ආරම්භවීමත් සමග කි පූ230 සිටය. මධ්‍ය යුගය වසර 1500 ක් පුරාවට පමණ පැවති අතර 13 වන සියවසේදී ඉස්ලාමික සුල්තාන් රාජ්‍යය වල නැගී සිටීම (දිල්ලි සුල්තාන් රාජ්‍යය 1206 දී ආරම්භ විය.) හා චාලුඛ්‍යය චෝල වරුන්ගේ (රාජේන්ද්‍ර චෝල III 1279 දී මිය ගියේය. ) අවසානයත් සමග අවසන් විය.

මෙම යුගය පර්සියානු හා මධ්‍යම ආසියානු ආක්‍රමණික රැළිවලින් , ඉන්දියාවේ සිට බෞද්ධාගම ව්‍යාප්ත වීමෙන් හා ඉන්දියානු උප මහාද්වීපය තුළ මුස්ලිම්වරුන් ස්ථාපනය වීම නිසා වඩා සැලකිල්ලට භාජනය විය.

පාල අධිරාජ්‍යය

පාල අධිරාජ්‍යයා බෞද්ධාගමික රාජවංශයේ කෙනෙකි, ඉන්දියානු උප මහද්වීපයේ නැගෙනහිර කලාපයේ බෙන්ගාල් හි මධ්‍යම රාජධානියේ ප්‍රධානියා ද වුයේය. ගවුඩා ආධිපත්‍ය අනුව මහා අල්තාන මණ්ඩප නිරන්තරයෙන් ම විස්තර කෙරේ. පාල කියන නාමයේ තේරුම ආරක්ෂකයා යන්නයි. තවද පාල යන්න සියලු රාජ්‍ජවරුන්ගේ නම් වල  අවසානයේ නමට එක්කර භාවිතා කෙරිණි. පාලයිල්, මහායාන හා මැන්ට්‍රික් නමැති බෞද්ධ පාසල් පිළිබදව සොයා බලන්නන් මෙන්ම එම දහම අනුගමනය කරන්නන් බවටද පත්වුණි. ගෝපාල පළමුවෙනි රාජවශයෙහි පාලකයා බවට පත්විණි.  ඔහු බලයට පැමිණියේ ක්‍රි.ව. 750 දි ගවරා හි පැවති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ඡන්දයකිනි. මහා ජනපද කාලය  වනතෙක්ම මෙය දකුණු ආසියාවෙ පැවති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි පළමු ඡන්දය ලෙස හඳුනාගැනේ.  ඔහු ක්‍රි.ව. 750 සිට ක්‍රි.ව 770 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය කළ අතර බෙන්ගාල් පුරාවට ඔහු ඔහුගේ පාලන පෙදෙස ව්‍යාප්ත කරගත්තේය. බෞද්ධ රාජවංශය සියවස් 4 කින් අවසාන විණි.ඒ අතර බෙන්ගාල රාජධානියේ ස්ථිරභාවයට  සහ සෞභාග්‍යය සඳහා ඔහු මග පෙන්වුවේය. ඔවුන් නාලන්දා හා වික්‍රමශිල විශ්වවිද්‍යාල වලට උදව් කිරීමට අමතරව පන්සල් බොහෝමයක් ඉදි කළහ. ධර්මපාල විසින් ඉදි කරවන ලද සෝම පුර මහාවිහාරය ඉන්දියානු උපමහද්වීපය තුළ හමුවන යහපත් තත්ත්වයේ  පවතින එකමබෞද්ධ විහාරය වේ.

ධර්මපාල  සහ දේවපාල යටතේ අධිරාජ්‍යය ඉහලටම නැංවිණි. ධර්මපාල ඉන්දියාවේ උතුරු උපමහද්වීයේ කොටසක් බවට පත් කිරීමට අධිරාජ්‍යාගේ කාලය දික් කළේ ය. දේවපාල, ධර්මපාල අනුප්‍රාප්තව දකුණු ආසියාවේ හා ඉන් එහාටද අධිරාජ්‍ය පතුරන ලදි.

ඔහුගේ අධිරාජ්‍යවාදය අස්සාමි සහ උමිකලා සිට වයඹ කාම්බෝජය හා දකුණු ඩෙකානී දක්වා පැතිර ගියේය. පාලා ශිලා ලිපිය අනුව දේවපාල උම්කාඩ් සහමුලින්ම නැති කර තිබෙන අතර ඔවුන් ප්‍රවිහර‍ස් ගුරජාරා  සහ දේව්දාස් වලට අවමන් කළේ ය. දේවපාලගේ මරණය සමඟ පාල අධිරාජ්‍යයෙහි ඉහල නැගීමද අවසන් වුනි. තවද නිදහස් රාජධානි මෙම කාලය තුල මතුවන්නට පටන් ගැනීමද දක්නට ලඅබිණි. කෙසේ වුවද මහිපාල බෙන්ගාලය පුරා පාලනය තමාට නතු කර ගත් අතර ආධිපත්‍යද පතුරවනු ලැබීය.  ඔහු රාජේන්ද්‍රචෝල සහ  චලාක්යාන්ගේ ආක්‍රමණයට නොනැසි මුහුණදුණි. මහිපාලගෙන් පසුව නැවතත් රාමපාල පත්වන තෙක්ම එම රාජධානිය පරිහාණිය ඔහුට දැකගත හැක් විය. ඔහු වරේන්ද්‍රා කැරැල්ල මැඩපැවැත්වු අතර ඔහු ඔහුගේ පාලන සමයේදී පාල අධිරාජ්‍ය කාමරුප, ඔරිස්සා හා උතුරු ඉන්දියාව දක්වා ව්‍යාප්ත කළේ ය.

බෙංගාලයේ රත්‍රන් යුගය ලෙස පාල අධිරාජ්‍ය සැලකිය හැකිය. බෙන්ගාලයෙහි කිසිදු පාලකයෙකුට එම බලය ඉහවහා හෝ එම සමෘද්ධීය කරා ලඟා වීමට නොහැකි විය.

මහායාන ධර්මය, ටිබෙට්, බුටාන් හා මියන්මාර් ආගම් අත‍ර පාලස් වගකීම් සහිත විය. ඊසාන දිග ආසියාවට බලපෑමක් එල්ල කළහැකි පෘථුල දැනුමක් මෙම පාලස්ට පැවතිණි. මෙය සෙයිලෙන්දු අධිරාජ්‍යයාගේ කැටයම් හා  වාස්තු විද්‍යාත්මක නිර්මාණ මඟින් වෙලා ගත හැකිය.

ගුප්ත අධිරාජ්‍යය

මෞර්යයන්ගෙන් පසුව ගුප්ත අධිරාජ්යගය යටතේ (ක්රි-.ව. 320- ක්රින.ව.550) උතුරු ඉන්දියාවේ බොහෝ ප්ර්දේශ නැවත එක්සත් වූ කාල සීමාව සම්භාව්ය  වකවානුව ලෙස සැලකේ. මෙම කාලසීමාව "ස්වර්ණමය යුගය" වශයෙන් හැදින්වෙන අතර පැතිරී ගිය සංස්කෘතික ජයග්ර හණයක් වශ‍යෙන් සමාන්යනයෙන් හදුන්වන ලද හින්දු සංස්කෘතිය පැහැදිලිව නිශ්චිත කෙරින. මෙම සම්භාව්ය රාටාව සෑහෙන කාලයක් ගත වී රාජධානියේ අවසානයෙන් පසු දකුණට පමණක් පැතිරී ගියේය. මෙම සංස්කෘතික නිර්මාණයෙහි උපරිම තැන වන්නේ විශිෂ්ඨ හා නිර්මාණාත්මක ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය, මූර්තී කලාව, සිතුවම් කලාව වේ. මෙම යුගයේ සිටි ශේෂ්ඨතම ලේඛකයා කාලිදාස කිවිදුන් වේ. ශක්තිමත් වෙළද සම්බන්ධතා හේතු කොට ගෙන කලාපය වැදගත් සංස්කෘතික මධ්යමස්ථානයක් බවට පත් වූ අතර අසල්වැසි රාජ්යලයන් බෙංගාලය, බුරුමය, ශ්රීඨ ලංකාව හා කාම්බෝජය වන කලාපයන්ට බලපෑම් කළ හැකි වන පරිදි ඉහලින් සිටීමටත් හැකි විය.

ගුප්ත යුගය ඉන්දියානු සංස්කෘතියේ සන්ධිස්ථානයක් විය. ගුප්තවරුන් ඔවුන්ගේ පාලනය නීත්‍යානුකූල කිරීම සදහා වේද පරිත්යසගයන් සිදු කරන ලදී. එහෙත් ඔවුන් බ්රා‍හ්මණ සම්මතයන් වෙනුවට හිලව් වූ හෙයින් ඔවුන් බෞද්ධාගම කෙරෙහිද අනුග්රිහයක් දක්වන ලදී. මුල් පාලකයින් තිදෙනා වූ චන්ද්‍රගුප්ත I (319-335), සමුද්රනගුප්ත (335-376), සහ චන්ද්රවගුප්ත II (376-415) හමුදා ක්‍රියාමාර්ග තුලින් පාටලී පුත්‍ර  නගරය අග නගරය කර ගනිමින් මුළු උතුරු ඉන්දියාවට ඔවුන්ගේ නායකත්වය යටතට පත් කර ගන්නා ලදී. ඔව්හු හුනාස් ගේ සම්ප්රාුප්තිය වන තෙක් වයඹ දිග රාජ්යීයන්ට සාර්ථකව විරුද්ධත්වය දක්වන ලදී.

වාකාටකවරුන්
ගුප්ත අධිරාජ්‍යයේ සම කාලීනයින් හා සත්යමහනාස් රාජ්යයයේ අනුප්රිජනකයන් වූ මොවුන් උතුරු ප්‍රදේශයේ දකුණු මායිම් ඇතිකල අතර වර්තමානයේ මධ්ය් ප්රාදේශ් සහ මහා රාෂ්ට්ර් යනුවෙන් හැදින්වෙන ප්ර්දේශ තුන්වෙනි හා පස් වෙනි ශතවර්ෂ වලදී පාලනය කරන ලදී. මොවුන් චාලුක්ය  වරුන් විසින් යටත් කර ගන්නා ලදී.

හර්ෂ වර්ධන
ගුප්ත අධිරාජ්යාය කඩා වැටීමෙන් පසු විශාල තැනිතලා කොටස් වලට වෙන් වී ගිය කුඩා රටවල් බවට පත් විය. කන්නවුජ් හි හර්ෂ පාලක වරයා හට ඔහුගේ පාලනය යටතේ එම කොටස් සුළු වශයෙන් එක් කිරීමට හැකි විය.

ඉන්දියාව

ඉන්දියාවේ මධ්‍යතන රාජධානි


Nuristan, also spelled as Nurestan or Nooristan (Dari: ; Kamkata-vari: ), is one of the 34 provinces of Afghanistan, located in the eastern part of the country. It is divided into seven districts and is Afghanistan's least populous province, with a population of around 167,000. Parun serves as the provincial capital. Nuristan is bordered on the south by Laghman and Kunar provinces, on the north by Badakhshan province, on the west by Panjshir province.

The origins of the Nuristani people traces back to the 4th century BC. Some Nuristanis claim being descendants of the Greek occupying forces of Alexander the Great. It was formerly called Kafiristan () ("Land of the Infidels") until the inhabitants were forcibly converted from an animist religion; a form of ancient Hinduism infused with local variations, to Islam in 1895, and thence the region has become known as Nuristan ("land of illumination", or "land of light"). The region was located in an area surrounded by Buddhist civilizations which were later taken over by Muslims. The origin of the local Nuristani people has been disputed, ranging from being the indigenous inhabitants forced to flee to this region after refusing to surrender to invaders, to being linked to various ancient groups of people and the Turk Shahi kings.

The primary occupations are agriculture, animal husbandry, and day labor. Located on the southern slopes of the Hindu Kush mountains in the northeastern part of the country, Nuristan spans the basins of the Alingar, Pech, Landai Sin, and Kunar rivers. Most of Nuristan is covered by mountainous forests and it has a rich biodiversity with a domestically unique monsoon climate by air coming from the Indian Ocean. As of 2020, the entirety of Nuristan is now a protected national park.

History

Early history
The surrounding area fell to Alexander the Great in 330 BC. It later fell to Chandragupta Maurya. The Mauryas introduced Buddhism to the region, and were attempting to expand their empire to Central Asia until they faced local Greco-Bactrian forces. Seleucus is said to have reached a peace treaty with Chandragupta by giving control of the territory south of the Hindu Kush to the Mauryas upon intermarriage and 500 elephants.

Before their conversion to Islam, the Nuristanis practiced a form of ancient Hinduism infused with locally developed accretions. They were called "kafirs" due to their enduring paganism while other regions around them became Muslim. However, the influence from district names in Kafiristan of Katwar or Kator and the ethnic name Kati has also been suggested.

The area extending from modern Nuristan to Kashmir was known as "Puritan", a vast area containing a host of "Kafir" cultures and Indo-European languages that became Islamized over a long period. Earlier, it was surrounded by Buddhist areas. The Islamization of the nearby Badakhshan began in the 8th century and Peristan was surrounded by Muslim states in the 16th century with the Islamization of Baltistan. The Buddhist states temporarily brought literacy and state rule into the region. The decline of Buddhism resulted in it becoming heavily isolated.

There have been varying theories about the origins of Kafirs including the Arab tribe of Quraish, or Gabars of Persia, the Greek soldiers of Alexander as well as the Indians of eastern Afghanistan. George Scott Robertson considered them to be part of the old Indian population of Eastern Afghanistan and stated they fled to the mountains after the Muslim invasion in the 10th century. He added they probably found other races there whom they killed off and enslaved or amalgamated with them.

Oral traditions of some of the Nuristanis place themselves to be at the confluence of Kabul River and Kunar River a millennium ago. These traditions state they were driven off from Kandahar to Kabul to Kapisa to Kama with the Muslim invasion. They identify themselves as late arrivals in Nuristan, being driven by Mahmud of Ghazni who after establishing his empire forced the unsubmissive population to flee.

The name Kator was used by Lagaturman, last king of the Turk Shahi. Apparently due to its usage by the last Turk-Shahi ruler, it was adopted as a title by the ruler of the north-west region of the Indian subcontinent, comprising Chitral and Kafiristan. The title "Shah Kator" was assumed by Chitral's ruler Mohtaram Shah who assumed it upon being impressed by the majesty of the erstwhile pagan rulers of Chitral. The theory of Kators being related to Turki Shahis is based on the information of Jami- ut-Tawarikh and Tarikh-i-Binakiti. The region was also named after its ruling elite. The royal usage may be the origin behind the name of Kator.

The high god of the pre-Islamic Nuristani religion was the god Imra, derived from the Hindu god Yama, and was also called Mara. Another god was Indr, derived from Indra. He was seen as the brother of the god Gisht and father of Pano and the goddess Dishani. There were also many other minor gods worshiped in the region.

The region was invaded by forces of Afghan Amir Abdur Rahman Khan in 1896 and most of the people were converted either by choice or did so to avoid the jizya:

The region was renamed Nuristan, meaning Land of the enlightened, a reflection of the "enlightening" of the pagan Nuristani by the "light-giving" of Islam.

Nuristan was once thought to have been a region through which Alexander the Great passed with a detachment of his army; thus the folk legend that the Nuristani people are descendants of Alexander (or "his generals").

In the 19th century, the Emirate of Afghanistan incorporated Nuristan into its territory via military conquest; this occurred around the same time as the beginning of European influence in Afghanistan. During this period, one of the most well known Afghan generals from this period, Abdul Wakil Khan, was born in Nuristan. He fought against the insurgent forces of Habibullāh Kalakāni and was buried on the same plateau where Afghan king Amanullah Khan is buried.

Recent history

Since the creation of Pakistan in 1947, Afghan politicians (particularly Mohammed Daoud Khan) have been focused on re-annexing Khyber Pakhtunkhwa and the Federally Administered Tribal Areas of what is now Pakistan. This has led to militancy on both sides of the Durand Line.

Nuristan was the scene of some of the heaviest guerrilla fighting during the 1980s Soviet–Afghan War. The province was influenced by Mawlawi Afzal's Islamic Revolutionary State of Afghanistan, which was supported by Pakistan nationalists and Saudi Arabia. It dissolved under the Islamic Emirate of Afghanistan (Taliban rule) in the late 1990s.

Nuristan is one of the poorest and most remote provinces of Afghanistan. Few NGO's operate in Nuristan because of the Taliban insurgency and the lack of safe roads. Some road construction projects were launched linking Nangarej to Mandol and Chapa Dara to Titan Dara. The Afghan government also worked on a direct road route to Laghman province, in order to reduce dependence on the road through restive Kunar province to the rest of Afghanistan. Other road projects were started aimed at improving the primitive road from Kamdesh to Barg-i Matal, and from Nangalam in Kunar province to the provincial center at Parun.

Since Nuristan is a highly ethnically homogeneous province, there are few incidents of inter-ethnic violence. However, there are instances of disputes among inhabitants, some of which continue for decades. Nuristan has suffered from its inaccessibility and lack of infrastructure. The government presence is under-developed, even compared to neighboring provinces. Nuristan's formal educational sector is weak, with few professional teachers. Due to its proximity to Pakistan, many of the inhabitants are actively involved in trade and commerce across the border.

A map from the Afghan Ministry of the Interior produced in 2009 showed the western region of Nuristan to be under "enemy control". There have been numerous conflicts between militants and U.S.-led Afghan security forces. In April 2008 members of the 3rd Special Forces Group led Afghan soldiers from the Commando Brigade into the Shok valley in an unsuccessful attempt to capture warlord Gulbuddin Hekmatyar. In July 2008 approximately 200 Taliban guerrillas attacked a NATO position just south of Nuristan, near the village of Wanat in the Waygal District, killing 9 U.S. soldiers. In the following year, in early October, more than 350 insurgents backed by members of the Hezb-e Islami Gulbuddin and other militia groups fought U.S.-led Afghan security forces in the Battle of Kamdesh at Camp Keating in Nuristan. The base was nearly overrun; more than 100 Taliban fighters, eight U.S. soldiers, and seven members of the Afghan security forces were killed during the fighting. Four days after the battle, in early October 2009, U.S. forces withdrew from their four main bases in Nuristan, as part of a plan by General Stanley McChrystal to pull troops out of small outposts and relocate them closer to major towns. The U.S. has pulled out from some areas in the past, but never from all four main bases. A month after the U.S. pullout the Taliban was governing openly in Nuristan. According to The Economist, Nuristan is "a place so tough that NATO abandoned it in 2010 after failing to subdue it."

In 2021, the Taliban gained control of the province during the 2021 Taliban offensive.

Healthcare

The percentage of households with clean drinking water increased from 2% in 2005 to 12% in 2011.
The percentage of births attended by a skilled birth attendant increased from 1% in 2005 to 22% in 2011.

Education

In 2002 the first gender assessment of women's conditions in Nuristan was completed. The overall literacy rate (6+ years of age) fell from 17.7% in 2005 to 17% in 2011.
The overall net enrolment rate (6–13 years of age) increased from 8.7% in 2005 to 45% in 2011.

Demographics

As of 2021, the total population of the province is about 166,676. According to the Naval Postgraduate School, 87% are Nuristanis, 10% Pashtuns and less than 3% Gujars and ethnic Tajiks.

Approximately 90% of the population speak the following five Nuristani languages, as well as one Indo-Aryan language:

Askunu language
Kamkata-viri language
Vasi-vari language
Tregami language
Kalasha-ala language
Pashayi languages are used by about 15% of the population.

The main Nuristani tribes in the province are:
 Kata or Katta (38%)
 Waigali or Kalasha (30%)
 Ashkun or Wamai (12%)
 Kam or Kom (10%)
 Satra (5%)
 Wasi or Parsoon (4%)

Dari/Pashto are used as second and third languages in the province.

Districts

In popular culture
Nuristan is the subject of the book A Short Walk in the Hindu Kush by the British travel writer Eric Newby.
Nuristan was the location of three of the missions in Hitman 2: Silent Assassin.
Rudyard Kipling's short story The Man Who Would Be King and the film inspired by it are set in "Kafiristan" (the earlier name of pre-Islamic Nuristan).
Nuristan is the setting of the book Red Platoon by Medal of Honor recipient Clinton Romesha.
Nuristan is where three young diplomats, American, English, and German visited in 1960 "...to penetrate a land that few westerners had set eyes on." Their book is A Passage to Nuristan: Exploring the Mysterious Afghan Hinterland by Joseph T. Kendrick (Author), Nicholas Barrington (Author), Reinhard Schlagintweit (Author), Sandy Gall (Foreword).

Notable people from the province
 Gen. Abdu Wakil Khan
 Gen. Ghorzi
 Ex. Mayor of Kabul Akbar
 Mohammad Qassim Jangulbagh
 Tamim Nuristani Nuristani
 Jamaluddin Bader
 Hafeez Nuristani Nuristani
 Ahmad Yusuf Nuristani
 Abdul Qadir Nuristani
 Mohammed Nadir Atash
 Col. Issa Khan Nuristani
 Khalilullah Nuristani
 General Sarwar Khan Nuristani
 Col. Noorullah Khan
 Col. Din Mohammad Khan
 Col. Haroon Khan
 Col. Jan Gul Khan
 Col. Jan Muhammad Khan
 Lt. Col. Nazar Muhammad Khan
Abdul Wahid Nuristani

See also
Geography of Afghanistan
Provinces of Afghanistan

Notes

References

Further reading
 Dupree, Nancy Hatch (1977): An Historical Guide to Afghanistan. 1st Edition: 1970. 2nd Edition. Revised and Enlarged. Afghan Tourist Organization. LINK
 Richard F. Strand. (1997–present) Richard Strand's Nuristan Site LINK. The most accurate and comprehensive source on Nuristan, by the world's leading scholar on the languages and ethnic groups of Nuristan.
 M. Klimburg. NURISTAN in Encyclopædia Iranica.  LINK
 Jettmar, Karl (1986) The Religions of the Hindukush: Vol 1: The Religions of the Kafirs: The Pre-islamic Heritage of Afghan Nuristan.
 Edelberg, Lennart (1984) "Nuristani Buildings" Jutland Archaeological Society Publications, Vol. 18, 1984.
 Edelberg, Lennart & Schuyler Jones (1979) "Nuristan" Akademische Druck- und Verlagsanstalt, Graz, Austria
 Jones, Schuyler (1992) "Afghanistan" Vol. 135 of the World Bibliographical Series, Clio Press, Oxford.
 Jones, Schuyler (1974) "Men of Influence in Nuristan: A Study of Social Control & Dispute Settlement in Waigal Valley, Afghanistan." Seminar Press, London & New York.
 Wilber, Donald N. (1968)Annotated Bibliography of Afghanistan. Human Relations Area Files, New Haven, Conn.
 Jones, Schuyler (1966) An Annotated Bibliography of Nuristan (Kafiristan) and the Kalash Kafirs of Chitral, Part One. Royal Danish Academy of Sciences & Letters, Vol. 41, No. 3.
 Kukhtina, Tatiyana I. (1965) Bibliografiya Afghanistana: Literatuyra na russkom yazyka. Nauka, Moscow.
 Akram, Mohammed (1947) Bibliographie de l'Afghanistan, I, ouvrages parus hors de l'Afghanistan. Centre de Documentation Universitaire, Paris.
 Robertson, Sir George S. (1900) The Kafirs of Hindu-Kush.
 کشمکش های تاریخی و سرنوشت قبیله الکته (۱۴۰۰)

External sources

 Nuristan Province by the Naval Postgraduate School (NPS)
 Nuristan Province by the Institute for the Study of War (ISW)

Provinces of Afghanistan
History of Nuristan Province
Hindu Kush
States and territories established in 2001
2001 establishments in Afghanistan
Provinces of the Islamic Republic of Afghanistan

Nuristan Province


Berlinger ist ein deutscher Spielfilm aus dem Jahre 1975 mit Martin Benrath in der Haupt- und Titelrolle und Peter Ehrlich als sein Widersacher Roeder. Erzählt wird, anhand der beiden grundverschiedenen Charaktere Lukas Berlinger und Johannes Roeder, auf mehreren Zeitebenen und nicht chronologisch die Geschichte einer Freundschaft, die in tiefer Gegnerschaft endet. Der Film ist konzipiert als ein Lehrstück über Widerstand und Anpassung, über Individualität und Karrierismus, als Parabel von möglichen Verhaltensweisen und Lebenswegen im unruhigen Deutschland des 20. Jahrhunderts: in der Diktatur des Dritten Reichs und in der Nachkriegszeit.

Handlung
Der Tausendsassa und Abenteurer Lukas Berlinger, ein lebensfroher Fabrikantensohn, und sein Freund aus gemeinsamen Internats- und Studienjahren, Johannes Roeder, sind zwei charakterlich grundverschiedene Typen. Das Arbeiterkind Roeder will in seinem Leben "etwas erreichen", dem Schmutz und der Armut entfliehen und ist wegen dieses Lebensziels ein Opportunist und aalglatter Karrierist geworden, der sich jeder Situation, jeder Anforderung und jedem Gesellschaftssystem chamäleongleich rückhaltlos und bedingungslos anpasst. Berlinger, ein Träumer und Erfinder mit dem sympathischen Charme eines ungeordneten Luftikus ist das genaue Gegenteil: Er will sich um keinen Preis gleichmachen mit der Masse, will seine Träume leben und erleben und entzieht sich geschickt allen an ihn gestellten Erwartungen und politischen Zwängen. Ist Roeder im Laufe der Jahre das Paradebeispiel eines Mitläufers geworden, so zeigt sich Berlinger als Prototyp des Individualisten. Diese beiden widerstreitenden Antagonisten begegnen einander im Laufe ihres Lebens immer wieder und zeigen von Mal zu Mal, wie wenig diese zwei Grundverhaltensmuster miteinander vereinbar sind. Aus einstiger Freundschaft und Respekt erwächst immer mehr Diskrepanz und Ablehnung, letztlich sogar blanke Feind- und Gegnerschaft.

Die ersten Szenen des Films beginnen furios, unter anderem auf einem Flugfeld des Kriegsjahres 1942, optisch angelehnt an die Schlussszene des berühmtesten Films des Jahres 1942: Casablanca. Zwei NS-Schergen führen Berlinger ab, der sich jedoch von ihnen losreißt. Ein von ihm weggeschnapptes, entzündetes Streichholz landet in einer Benzinlache, die dadurch entflammt. Plötzlich erhellen Explosionen das nächtliche Flugfeld. Die NS-Schergen schießen auf den Fliehenden, doch Berlinger kann eine startklare Luftwaffen-Maschine erreichen, den Piloten am Einsteigen ins Cockpit hindern, hineinklettern und entkommen.

Von früh auf hatte sich Lukas Berlinger für die Fliegerei begeistert und schließlich den Flugschein gemacht. Seine Kindheit war finanziell behütet, über seine Zukunft musste sich der Sohn wohlhabender Eltern keine großen Gedanken machen. Ganz anders stellten sich die Voraussetzungen seines Jugendfreundes Johannes Roeder dar. Roeder mangelt es an allem, was er am Freigeist Berlinger insgeheim beneidet: Er ist scheu und introvertiert, unsicher und charakterschwach. Dennoch verbringen die beiden eine unbeschwerte Jugend auf dem geräumigen Berlinger-Anwesen. Rasch wird deutlich, was Roeder Berlinger neidet: seine Eloquenz und seine Sorglosigkeit, seine unbekümmerten Scherze und Streiche. Roeder will seinem sozialen Mittelmaß entkommen. Und so passt er sich an, wann immer es ihm opportun und karrierefördernd erscheint: Er wird Mitglied der NSDAP und versucht ab 1933 durch unbedingten Gehorsam und Duckmäusertum vorwärtszukommen und Karriere zu machen. Berlinger wiederum vermag durch seine Cleverness vielem zu entgehen: Er biedert sich dem NS-Regime nicht an, er vermeidet, von ihm vereinnahmt zu werden, und während des Krieges wird der geniale Tüftler und Erfinder als kriegswichtiger Wissenschaftler auch noch vom Militärdienst freigestellt. Doch die Grenzen seines Freigeistertums werden immer enger gezogen.

Roeder, als Chef der Fabrik, die einst Berlingers Vater gehörte, auf der Karriereleiter hoch aufgestiegen, kann seinen einstigen Freund nicht davon überzeugen, "mitzumachen", sich dem Regime unterzuordnen, sich anzupassen. Als Berlinger im Flugzeug flieht, hat dies sogar Konsequenzen für den Paradekarrieristen Roeder: Dieser wird aus der Partei ausgeschlossen. Aus der verlorenen Freundschaft der Kinder Lukas und Johannes erwächst eine tiefe Feindschaft beider erwachsenen Männer. Roeder muss seine steten Versuche, Berlinger zu einem machen zu wollen, wie er selbst ist, nunmehr als endgültig gescheitert betrachten. Wann immer er versuchte, den einstigen Freund auf sein Niveau, das eines systemangepassten Mitmachers, herunterzuziehen, entzog sich der bekennende Individualist Berlinger. Daran soll sich auch in der Nachkriegszeit nichts ändern. Doch mehr und mehr zeigen sich auch die Schattenseiten in Berlingers Lebensweg. Seine rücksichtslos durchgesetzte Unabhängigkeit, sein bisweilen verschroben wirkendes Eigenbrötlerdasein zeichnet auch Opfer – nicht nur Roeder selbst, sondern auch Menschen, die sich ihm verbunden und nah fühlen wie etwa seine Ehefrau Marlit. Infolge Berlingers Flucht ins Ausland verhaftet die Gestapo sie, woraufhin die junge Frau Selbstmord begeht.

Deutschland in der Nachkriegszeit. Man schreibt das Jahr 1968, und Berlinger, im Kern seines Wesens eigentlich unpolitisch, sprunghaft und stets ein "konservativer Anarchist", will noch immer nicht von seinem freigeistigen Leben lassen. Seine Träume sind ihm wichtiger als seine Verpflichtungen und die an ihn gestellten Erwartungen. Am Wiederaufbau der einst väterlichen Fabrik ist ihm nicht gelegen. Seine Pläne, seine Erfindungen lassen sich auch in einer Ruine verwirklichen. Als erstes konstruiert er ein eigenes Luftschiff. Roeder wiederum hat mit seiner Anpassungsbereitschaft auch den befürchteten Karriereknick 1945 gut überstanden. Er hat es sogar zum Senator und Bauherrn gebracht. Derweil gibt es eine neue Frau in Berlingers Leben: Maria. Sie ist Lehrerin und Idealistin und besitzt in gemilderter Form Wesenszüge Berlingers. Und vor allem: Sie hat große Ähnlichkeit mit seiner ersten Frau Marlit. Roeder plant indes ein gewaltiges, in Beton gegossenes Baugroßprojekt, zu dessen Verwirklichung er unbedingt das ehemalige Fabrikgelände Berlingers benötigt. Dieser sieht Roeders Absicht wiederum als erneute Kampfansage seines alten Widersachers. Ein weiteres Mal, so scheint ihm, will Roeder zeigen, dass sein Prinzip der bedingungslosen Unterordnung gegenüber staatlichen Systemen und Anforderungen über den Individualismus und Freigeist Berlingers obsiegt. Doch dieser ist nicht bereit, klein beizugeben und beginnt zu kämpfen.

Als Roeders Geschäftspartner herausbekommen, dass Roeder auf einem Gelände zu bauen gedenkt, das ihm nicht gehört, setzen sie den Senator unter Druck. Roeder versucht nun wiederum, Berlinger massiv zur Grundstücksübergabe zu bewegen. Es wird ein Kampf der Prinzipien, der Haltungen, der Lebensgrundeinstellungen. Berlinger blickt zurück und beginnt, die Roeder'sche ein für alle Mal zu zerstören, indem er seine eigene ebenfalls dem Erdboden gleichmacht. Zu Berlingers großem Unglück wird sein fertiggestelltes Luftschiff bei einem Blitzeinschlag ein Raub der Flammen. Dann stürzt auch noch die Fabrikruine ein. Berlinger kann nur noch siegen, indem er nicht zur Vertragsunterzeichnung erscheint, mit der die Grundstücksabtretung besiegelt werden würde. Und so steigt er in sein altes Flugzeug und entzieht sich einer Entscheidung, bis der Bruchpilot krachend in einem Baum abstürzt. Senator Roeder wartet derweil vergeblich auf Berlinger und dessen Unterschrift. Seine Wechsel sind geplatzt, er ist ruiniert.

Produktion
Der Film erlebte am 6. November 1975 seine Uraufführung. Mit 1,7 Millionen DM Herstellungskosten war Berlinger das teuerste Produkt des Neuen deutschen Films.

Nikos Perakis zeichnete sowohl für die Ausstattung als auch für die Entwürfe der Kostüme verantwortlich. Die Spezialeffekte stammen von Karl Baumgartner. Bernd Heinl assistierte Kameramann Dietrich Lohmann.

Evelyn Künneke singt das Lied Roter Mohn.

Kritik
Wolf Donner lobte Berlinger in der Zeit vom 7. November 1975 und prophezeite unter der Überschrift "Ein intelligenter Kommerzfilm. Das neue deutsche Kino ist erwachsen geworden": "Die Struktur von Sinkel/Brustellins "Berlinger" wird Filmgeschichte machen und ist höchstens mit der Technik von Orson Welles, etwa in dessen "F for Fake", vergleichbar: ein fragiles, kunstvolles Gebilde, das nicht linear verläuft, sondern in Spiralen und Ellipsen, in großen Handlungsbögen, die aufeinander zulaufen, Motivketten, die sich schließen. Das wird nie zur bloß brillanten formalen Spielerei, weil der Erzählfluß einen ganz natürlichen, psychologischen Rhythmus behält; Man sieht Bewußtseinsebenen zu, sieht, wie Traum und Erinnerung funktionieren." Etwas später ist zu lesen: "Es bleibt das Geheimnis der beiden Regisseure (die zwei Jahre an dem Buch gearbeitet haben und zwischendurch den Kinoerfolg "Lina Braake" realisierten) sowie ihrer Mitarbeiter Dietrich Lohmann (Kamera) und Nicos Perakis (Ausstattung), wie sie trotz dieser komplexen Struktur des "Berlinger" und einer dermaßen zersplitterten Chronologie einen Film von solcher Kraft und Dichte machen konnten, voller kinoattraktiver Figuren, praller Szenen, sympathischer Verrücktheiten, voller Phantasie und naivem Vergnügen. Filmpolitisch schafft "Berlinger" neue Realitäten. Nach Herzog, Fassbinder, Wenders, nach "Ludwig" und "Katharina Blum" und vielen anderen hat sich im neuen deutschen Kino, allen überflüssigen Fanfarenstößen und Endlich!-Rufen zum Trotz, ein professionelles Niveau etabliert, das den ängstlichen Vergleich mit der glücklosen Oberhausener Bewegung von 1962 nicht länger rechtfertigt." Donners Resumée: ""Berlinger" hat die Chance, die Zustimmung aller zu finden, des Publikums, der Branche und der Kritik. "Berlinger" oder die Harmonie des Unvereinbaren: ein Kinostück über einen romantischen Kapitalisten, einen sensiblen Karrieristen, eine stumm-beredte schöne Frau, ein paar pragmatischer Träumer; ein intelligenter Kommerzfilm."

Auch Wolfram Schütte lobte in der Frankfurter Rundschau vor allem Brustellins und Sinkels Vermögen, mit Berlinger den Neuen deutschen Film aus der Ecke des reinen Intellektuellen-Kinos herausgeholt und einen zugleich klugen und vielschichtigen Unterhaltungsfilm gedreht zu haben. Unter der Überschrift "Neues Terrain gewonnen" heißt es da: "Brustellin und Sinkel erzählen diesen Stoff […] nicht chronologisch. Wie der Film zwei Personen – oder besser zwei Seiten eines konservativen Typus – vorstellt, so schachtelt er immer wieder Vergangenheit (Kindheit und Nazizeit) in die wenigen Tage, während deren die beiden Saurier ihren "Endkampf" vollführen. Nicht immer glücklich, nicht immer schlüssig. Daß die beiden Regisseure auch noch den breit gewordenen Stoff zusammenkürzen mussten, führt gelegentlich zu Lücken, abgebrochenen Motiven, von denen sie zu viele, vielleicht allzu viele, hier eingebracht hatten. Das thesenhafte Moment, das der Geschichte innewohnt (und an Erzählungen Kluges in dessen vorletztem Buch "Lernprozesse mit tödlichem Ausgang" erinnert), wird aber dann wieder sehr schön aufgelöst in eine Vielzahl von Episoden und Geschehnissen, in erzählerisches Fleisch und Sinnlichkeiten, die den zweistündigen Film prall machen wie den Ballon eines Luftschiffs." Schüttes Fazit: "Ein Film der Fülle, wenn nicht sogar aber auch der Fülligkeit, spektakulär und von einem ganz erstaunlichen humanen Gestus: Erzählkino, wie die Jungen es sich erträumen […]. Ein romantisches Sujet, auf erdigem Grund. Der junge westdeutsche Film hat sich mit "Berlinger" ein neues Terrain erobert."

Kay Wenigers Das große Personenlexikon des Films nannte den Film eine "intelligente Außenseiter-Biographie" und setzte Berlinger in der Biografie Bernhard Sinkels in einen Kontext zu Brustellins/Sinkels Vorgängerfilm Lina Braake: "Auch der thematisch deutlich ernsthaftere Film besaß die Meriten, die schon "Lina Braake" ausgezeichnet hat. Es war der weitgehend gelungene Versuch von Vertretern der Filmemacher-Generation, intelligentes und zugleich unterhaltsames Kino jenseits des verkopften Autorenfilms zu kreieren. Auch in "Berlinger" stand ein Außenseiter im Vordergrund, ein Individualist und Querdenker, der sich Mitläufertum und Anpassungsverhalten im 3. Reich widersetzt. Erneut transportierte Sinkel in einem für ein großes Publikum konzipierten Rahmen ein sperriges, eher massenuntaugliches Thema (Zivilcourage und Prinzipientreue in schwierigen, Charakterstärke erfordernden Zeiten)."

Das Lexikon des Internationalen Films urteilte: "Versuch der Jungfilmer Sinkel/Brustellin ("Lina Braake"), anhand einer schillernden, komplexen Heldenfigur problematische deutsche Wesenszüge und ihre politisch-gesellschaftlichen Nährböden zu analysieren. Populäres Erzähl- und Abenteuerkino mit zeitkritischem Anspruch."

Der Onlineauftritt von Cinema schrieb, "mit dem komplexen Porträt entwarf Bernhard Sinkel ein Panorama deutscher Geschichte. Fazit: Ein Meisterwerk des Neuen deutschen Films".

Weblinks
 Berlinger in bernhardsinkel.com

Einzelnachweise

Filmtitel 1975
Deutscher Film
Filmdrama

Berlinger (Film)


Reina de los Cielos es un título dado a la Virgen María, la madre de Jesucristo, por una parte importante de los cristianos, sobre todo por la Iglesia católica, y también, en cierta medida, en la anglicana, algunas iglesias luteranas (como la Iglesia de Suecia) y la Iglesia ortodoxa, para los que el título es una consecuencia (en disputa) del Concilio de Éfeso, del , donde la Virgen María fue proclamada "Theotokos", es decir, "Madre de Dios".

Este título o nombre dado a la Virgen es una expresión de la veneración a María presente en la literatura, el arte, la música y la liturgia (en oraciones como Salve, Ave Regina Caelorum, Regina Caeli, en el Acatisto y en las liturgias armenia y etíope), la cual ha sido objeto de estudio de la teología. Desde el Concilio de Éfeso fue muy común la representación pictórica de María como reina.

Ciudades en Italia y en otros lugares proclamaron a María Reina de los cielos también como patrona, como Siena, Massa Marittima, San Gimignano, así como Polonia y el Estado de Baviera.

En los tiempos modernos, la Iglesia católica también ha utilizado el título de Reina del Universo para María, reflejo de la comprensión científica moderna del espacio exterior.  El papa Benedicto XVI señaló que la aceptación de María de la voluntad divina es la razón última por la cual es Reina de los Cielos. Debido a su aceptación humilde e incondicional de la voluntad de Dios: "Dios la exaltó por sobre todas las criaturas, y Cristo la coronó Reina del cielo y la tierra".

El título de Reina del Cielo también fue utilizado en la Antigüedad por religiones paganas que lo otorgaban a la diosa Asera, en este sentido, fue utilizado por el profeta Jeremías cuando reprende a los israelitas apóstatas, que negaban su fe en Dios.

En las confesiones cristianas

En las distintas confesiones cristianas, la representación de María como reina recibe una aceptación variable debido a las diferencias en la teología y la tradición en las distintas Iglesias.

Iglesia católica
En la Iglesia católica generalmente se identifica a María con la mujer del Apocalipsis que aparece en el cielo coronada de estrellas.

El tema de la coronación de la Virgen se ha visto en el arte occidental desde la Edad Media y el título de "Reina de los Cielos" ha sido durante mucho tiempo una tradición católica, siendo incluido en las oraciones y la literatura devocional, mucho antes de que se instituyera la fiesta litúrgica en honor a la realeza de María por parte de la Iglesia. Durante siglos, los católicos, mientras recitaban las Letanías lauretanas han invocado a María como "Reina de los Cielos".

El dogma católico afirma que la Virgen María, después de cumplido el curso de su vida terrena, fue asunta en cuerpo y alma a la gloria celestial (Constitución Apostólica Munificentissimus Deus). La doctrina católica sobre la realeza de María se expresa en la carta encíclica Ad Caeli Reginam, promulgada por el papa Pío XII al coronar a la Virgen en la Basílica de Santa María la Mayor en Roma, carta con la cual instituyó la fiesta litúrgica de la "Bienaventurada María Virgen Reina". Se afirma que María es llamada "Reina del Cielo" porque su Hijo Jesucristo, es el Rey de Israel y el rey celestial del universo; ya que en la tradición hebrea, la madre del rey es la reina, conocida en hebreo como gebirah (reina madre).

Aunque la fiesta de María Reina se celebraba inicialmente el 31 de mayo por ser el final del mes mariano, luego fue trasladada para el 22 de agosto, la octava de la fiesta de la Asunción de la Virgen.

Iglesias ortodoxas

Las iglesias ortodoxas comparten una rica historia litúrgica en honor de María. Los temas incluyen el anuncio de la traslación de María al cielo por los ángeles, la reunión de los apóstoles en torno a la muerte de la Virgen, el cortejo fúnebre, la tumba vacía y María en el Cielo.

Los ortodoxos poseen tradiciones asociadas a este título de la Virgen, muchas de las cuales se originan del Liber Mariae de transitu (Libro del tránsito de María) que data de finales del .

Protestantismo
Los primeros protestantes y líderes reformadores, como Martin Bucer, Juan Brenz y Heinrich Bullinger aceptaban la existencia de María en el cielo como una cuestión de fe. Juan Ecolampadio consideraba a María como el cuello del Cuerpo Místico de Cristo y la reina de todos los Poderes Celestiales. Martín Lutero, en un sermón en 1522 en la fiesta de la Asunción de María, afirma que ella está allí, pero se niega a explicar cómo sucedió, a causa de la ausencia de pruebas en las Escrituras.
En los siguientes desarrollos teológicos dentro del protestantismo, la veneración mariana fue rechazada en gran medida. La mariología, «un objeto extraño a la teología protestante, se convirtió en un medio de diferencias de las enseñanzas». A la luz de este contexto, la consideración de María como Reina del Cielo ni siquiera se planteó.

La relación entre el título "Reina de los Cielos" y cultos paganos es una razón por la cual las iglesias protestantes suelen evitarlo, pues el único uso bíblico del título de "Reina del Cielo" está en Jeremías, denunciando el culto idólatra de Astarté. Los protestantes evitan la interpretación mariana de Apocalipsis 12, considerando que la mujer es presentada como símbolo del pueblo de Dios en el Antiguo Testamento y la Iglesia en el Nuevo Testamento, por lo cual el texto bíblico no se referiría literalmente a una mujer sino que esta sería una alegoría, con la simbología de la luna, el sol y las doce estrellas que corresponde con el sueño de José, representando al pueblo de Israel.

Galería de arte

Pinturas

Esculturas

Frescos

Altares

Mosaicos

Véase también
 Asunción de María
 Mariología
 Virgen María en la Iglesia católica

Citas bíblicas

Referencias

Frases bíblicas
Mariología
Advocaciones marianas
Términos cristianos
Cielo en el cristianismo

Reina de los Cielos


Silent Running is a 1972 American environmental-themed science fiction film. It is the directorial debut of Douglas Trumbull, and stars Bruce Dern, Cliff Potts, Ron Rifkin, and Jesse Vint.

Plot
In the future, all plant life on Earth has become extinct due to an unexplained cause. As many specimens as possible have been preserved in a series of enormous greenhouse-like geodesic domes attached to large cargo spaceships, forming part of a fleet of eight "American Airlines Space Freighters", stationed outside the orbit of Saturn.

Freeman Lowell, one of four crewmen, is the resident botanist and ecologist on one of these ships, the Valley Forge. He carefully maintains a variety of plants for their eventual return to Earth and the reforestation of the planet. He spends most of his time in the domes, cultivating the crops and attending to the animal life.

The crew of each ship receives orders to jettison and destroy their domes and return the freighters to commercial service. After four of the six Valley Forge domes are jettisoned and destroyed with nuclear charges, Lowell rebels and opts to save his ship's plants and animals. He kills Wolf, one of his crewmates who arrives to plant explosives in his favorite dome, and his right leg is seriously injured in the process. He then jettisons and triggers the destruction of the other remaining dome to trap and kill the remaining two crewmen.

Enlisting the aid of the ship's three service robots, Lowell stages a fake premature explosion as a ruse and sends the Valley Forge careening toward Saturn in an attempt to hijack the ship and flee with the last forest dome. He then reprograms the drones to perform surgery on his leg and sets the Valley Forge on a risky course through Saturn's rings. Later, as the ship endures the rough passage, Drone 3 is lost, but the ship and its remaining dome emerge relatively undamaged on the other side of the rings. Lowell gives the surviving drones the names Dewey (Drone 1) and Huey (Drone 2), while the lost Drone 3 is named Louie (a nod to Disney characters Huey, Dewey, and Louie).

Lowell, Huey, and Dewey set out into deep space to maintain the forest. Lowell reprograms Huey and Dewey to plant trees and play poker. He also has them bury Andy Wolf in the bio-dome. Lowell begins speaking to them constantly, as if they are children.

Huey is damaged when Lowell accidentally collides with him while driving a buggy recklessly, and Dewey sentimentally refuses to leave Huey's side during the repairs. As time passes, Lowell is horrified when he discovers that his bio-dome is dying, but is unable to come up with a solution to the problem. When the Berkshire—another space freighter waiting to see if the Valley Forge has survived the trip around Saturn—eventually reestablishes contact, he knows that his crimes will soon be discovered. It is then that he realizes a lack of light has restricted plant growth, and he races to install lamps to correct this situation. In an effort to save the last forest before the Berkshire arrives, Lowell jettisons the bio-dome to safety. He then detonates nuclear charges, destroying the Valley Forge, the damaged Huey, and himself in the process. The final scene is of the now well-lit forest greenhouse drifting into deep space, with Dewey tenderly caring for it, holding Lowell's battered old watering can.

Cast

 Bruce Dern as Freeman Lowell
 Cliff Potts as Andy Wolf
 Ron Rifkin as Marty Barker
 Jesse Vint as John Keenan
 Mark Persons as Drone 1 (Dewey)
 Cheryl Sparks and Steven Brown as Drone 2 (Huey)
 Larry Whisenhunt as Drone 3 (Louie)

Note: Although the end credits do not associate the main actors with their character names, each crew member may be correctly identified by a patch on their right breast. The patch is in the form of an maritime signal flag corresponding to the initial letter of their surname.

Production
Trumbull was involved with creating effects for 2001: A Space Odyssey (1968), whose director, Stanley Kubrick, had wanted that film's Stargate sequence to be about Saturn; however, technical difficulties prevented completion of the sequence's special effects within the limited time available. The Saturn idea was scrapped, and Kubrick substituted Jupiter instead. Trumbull developed the sequence after production, and it was recreated for Saturn in Silent Running.

The interiors were filmed aboard the decommissioned Korean War aircraft carrier USS Valley Forge (LPH-8), which was docked at the Long Beach Naval Shipyard in Long Beach, California. Shortly after filming was completed, the carrier was scrapped. The forest environments were originally intended to be filmed in the Mitchell Park Domes in Milwaukee, but the production budget forced the sequences to be shot in a newly completed aircraft hangar in Van Nuys, California. Trumbull stated in the commentary accompanying the DVD release that the geodesic domes containing the last forests of Earth's future on the Valley Forge were based on the Missouri Botanical Garden's Climatron dome.

Three freighters are shown in the film: the Valley Forge, the Berkshire and the Sequoia. Five other ships that carried domes – the Yellowstone, Acadia, Blue Ridge, Glacier, and Mojave — are also mentioned. Each ship features a designation on the hull that notes the area from which some of its flora and fauna samples were taken. The Valley Forge is listed as "Bahia Honda Subtropical," indicating at least some specimens were taken from this area of the Florida Keys.

The model of the Valley Forge was  long, and took six months to build from a combination of custom castings and the contents of approximately 800 prefabricated model-aircraft or tank kits. After filming was completed, American Airlines expressed an interest in sending the model on the tour circuit, but this was not feasible due to its fragile nature. (During filming, pieces of the model frequently detached.) It was subsequently dismantled after sitting for several years in Trumbull's personal storage facility. Several pieces, including the domes, wound up in the hands of collectors. Several domes survive, including one that now rests in the Science Fiction Museum and Hall of Fame in Seattle, and another that was sold at auction in 2008.

The three drones were played by four bilateral amputees, an idea inspired by Johnny Eck, a sideshow performer of the early 20th century who was born without lower limbs. The  drone suits were custom-tailored for the actors. The suits are in Trumbull's personal collection.

The sound effects, including the drones, were created by uncredited composer Joseph Byrd. They were generated on a modified ARP 2600 synthesizer with added Oberheim Expander Modules.

Soundtrack
The soundtrack was written by Peter Schickele, a bassoonist who also composes comedy music under the name P. D. Q. Bach. It contains two songs written by Schickele and Diane Lampert, which were performed by vocalist Joan Baez: "Silent Running" and "Rejoice in the Sun". The two songs were issued as a single by Decca (32890). An LP was released by Decca in 1972 (DL 7-9188) and later reissued by Varese Sarabande on black (STV-81072) and green (VC-81072) vinyl. In 1998, a limited-release CD by the Valley Forge Record Groupe included an additional track with the spoken introduction "God Bless These Gardens." A CD with audio restoration was released in 2016 by Intrada, Special Collection Volume 369.

The band 65daysofstatic recorded an alternative soundtrack to the film, released in 2011 and commissioned by the Glasgow Film Festival.

Reception

On Rotten Tomatoes the film has an approval rating of 71% based on reviews from 34 critics. The critical consensus states: "It doesn't fulfill the potential of its ambitious themes, but Silent Running stands as a decidedly unique type of sci-fi journey marked by intimate character work and a melancholic mood." On Metacritic the film has a score of 67% based on reviews from 13 critics, indicating "generally favorable reviews".

Vincent Canby, reviewing the film for The New York Times, said that Silent Running "is no jerry-built science fiction film, but it's a little too simple-minded to be consistently entertaining." Carl Sagan criticized the "technically proficient" film for depicting a future in which people have forgotten the inverse-square law, and that plants need sunlight. Roger Ebert awarded the film his highest rating of four stars and praised Dern as "a very good, subtle actor." Gene Siskel gave the film two stars out of four and compared it unfavorably to 2001: A Space Odyssey, saying that it had "the same effects but none of the wit or intelligence." Arthur D. Murphy of Variety lauded the "excellent special effects" and "broadly entertaining script" but faulted the "crucial miscasting" of Dern, explaining, "Walking around often in robes which crudely suggest some kind of airborne vegetarian Noah, and otherwise suggesting an out-to-lunch mentality, his characterization does not evoke empathy." Charles Champlin of the Los Angeles Times praised the film for avoiding "the usual heavy hokum associated with the [sci-fi] genre" and called it "a solid and well-disciplined first film. The spaceries really are impressive and the movie is an ingenious family entertainment which offers something to think about." Gary Arnold of The Washington Post called the film "the most original and interesting science-fiction melodrama since 'Planet of the Apes' and a new classic of the genre." Penelope Gilliatt of The New Yorker wrote: "The robots have endearing qualities, paddling about as if in galoshes, and they play a wonderful game of poker, but this is sci-fi with the soul of an editorial." British film critic Mark Kermode has said that the film is a personal favorite and that he prefers it to 2001.

Adaptation
A novelization of the film was published by Scholastic Books in 1972. It was written by longtime children's book author Harlan Thompson, based on the screen story and screenplay by Cimino, Washburn, and Bochco. It features expanded scenes (in flashback) taking place on Earth.

Home media
The film has been released several times on home video by Universal Studios Home Entertainment, beginning with the Betamax "pan and scan" release in 1982, and several VHS releases that followed. A DVD was released featuring the film's original 1.85:1 aspect ratio on May 21, 2002. A Blu-ray of the film was released on 14 November 2011 by Eureka: a 40th-anniversary release in its Masters of Cinema series, Region B-locked, 1080p, with extensive extras, initially in a steelbook case. Another was released by Arrow on 17 November 2020, which is 2K on disc, from a 4K scan of the film, with the same extras plus more. Both were released under license from Universal Studios, with transfers approved by director Douglas Trumbull. This same approved 4K transfer was used to create a 4K UHD version of the film, again released by Arrow Video in December 2022.

See also
 List of American films of 1972
 Environmentalism

References

External links

 Silent Running at the Internet Speculative Fiction Database
 Sci-Fi Movie website analysis
 In-depth review of Silent Running at the Space Review

American dystopian films
American post-apocalyptic films
American robot films
American science fiction films
American space adventure films
Environmental films
Robot films
Films set on spacecraft
Rings of Saturn in fiction
Saturn in film
Universal Pictures films
1970s dystopian films
1970s science fiction films
1972 directorial debut films
1972 films
1970s English-language films
Films directed by Douglas Trumbull
American Airlines
1970s American films

Silent Running


Anita y José es un álbum de estudio de los músicos chilenos Anita Pradenas y José Seves, lanzado en 1970 por el sello DICAP. El disco, que incluye interpretaciones de canciones tradicionales del folclore latinoamericano, fue grabado mientras ambos estudiaban en la ciudad de Valdivia.

Corresponde además al primer disco de José Seves como solista. La agrupación Inti-Illimani gestionó la grabación del disco en Santiago, y posteriormente invitaron a Anita y José a una gira por Ecuador. Al año siguiente, José Seves se integraría definitivamente a Inti-Illimani.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de Chile de 1970
Álbumes de Discoteca del Cantar Popular

Anita y José


Svijet

Književna djela

 Tisuću devetsto osamdeset četvrta Georgea Orwella

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 24. veljače – Janko Leskovar, hrvatski učitelj i književnik (* 1861.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1949.


Thaia može označavati:
Thaia (Animalia) Ghauri, 1962, rod kukaca iz porodice Cicadellidae.
Thaia (Plantae) Seidenf., biljni rod iz porodice Orchidaceae.

Thaia


Onychocerus aculeicornis é uma espécie do gênero Onychocerus.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1818 por William Kirby.

Onychocerus
Espécies descritas em 1818

Onychocerus aculeicornis


Neu Duvenstedt (tysk) eller Ny Duvensted (dansk) er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Hüttener Berge i den østlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Neu Duvenstedt ligger ved udkanten af Hytten Bjerge mellem Rendsborg og Vittensø og ved Bundesstraße 203 fra Rendsborg mod Egernførde. Mod vest løber A7/E45 fra Rendsborg mod Slesvig by.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Neu Duvenstedt


An Aloe namorokaensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Werner Rauh, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leonard Eric Newton och Gordon Douglas Rowley. An Aloe namorokaensis in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe namorokaensis


Meşe Şarkısı, TEMA Vakfının 1 Milyar Meşe Projesi için yazılan şarkı. Işın Karaca, Nev, Onur Mete ve Yonca Lodi tarafından seslendirilmiştir. Şarkıya TEMA Vakfı tarafından ağaçlandırma ile ilgili bir klip çekilmiştir.

Şarkı sözleri
Doğanın gizli sesi, bir ananın ninnisi
Meşeyle büyüyecek toprağın efsanesi
Yeşil dalgalarıyla coşsun meşe denizi
Yürekten sarar sizi bir meşe ailesi

Can arkadaşım meşem benim
Dostum amacım neşem benim
Doğaya can katan nefesinle
Senle can bulur ülkem benim

Söz: Aysel Gürel, Müjde Ar
Müzik: Melih Kibar
Düzenleme: Alp Yenier

Türkçe şarkılar

Meşe Şarkısı


بحيرة هِرون  كما قد تُكتب بحيرة هورون هي إحدى البحيرات العظمى في أمريكا الشمالية. تحد هذه البحيرة مقاطعة أونتاريو من الشرق والشمال والجنوب وولاية ميشيغان الأمريكية من الغرب والجنوب.

أعلام
 جان دو بريبوف

طالع أيضاً
 بحيرة سوبيريور
 بحيرة ميشيغان
 بحيرة إري
 بحيرة أونتاريو

مراجع

البحيرات العظمى
الحدود الأمريكية الكندية
بحيرات أونتاريو
هرون
بحيرات كندا
بحيرات ميشيغان

بحيرة هرون


එක්සත්වීමේ පණත (, ස්ලූකි පණත) යනු, 1919 ජනවාරි 22 දිනදී  යුක්රේනියානු මහජන ජනරජය සහ බටහිර යුක්රේනියානු මහජන ජනරජය අතර,  කියව් හී  ශාන්ත සොෆියා චතුරස්‍රයෙහිදී අත්සන් තැබුණු සම්මුතියකි. මෙම සම්මුතිය අත්සන්කිරීම සිහිකරමින් සෑම වසරකම ජනවාරි 22 දින සැමරෙන යුක්රේනයේ එක්සත් වීමේ දිනය, 1999 සිට, රාජ්‍ය නිවාඩු දිනයකි; එය රජයේ නිවාඩු දිනයක් නොවේ.

ඉතිහාසය
දෙපාර්ශ්වයේම බුද්ධිමත් ගණයෙහි බොහෝ කල් සිට පැතූ අභිප්‍රායක්වූ එක්සත් යුක්රේනියානු රාජ්‍යයක් බිහිකිරීම මෙම සම්මුත්යෙහි ඉලක්කය විය.  කෙසේවෙතත්, ස්ලූකි පණත හුදු සංකේතාත්මක සම්මුතියක් බවට සැලකුනේ, රජයන් දෙකම ඉන් පසුව වුවද වෙනස් හා ඔවුන්ගේම යුද්ධ හමුදාවන්, පරිපාලනයන් සහ රජයේ ව්‍යුහයන් පවත්වාගෙන ගිය බැවිනි.

යුක්රේන ජනතා ජනරජයේ නියාමක සභාව විසින් තැනුනු  සාර්වත්‍රයෙහි පෙළ:

සියවස් ගණනාවක් පුරා බෙදී පැවතුණු,  ගලීසියාව, බුකවයිනා, කාර්පේතියානු රුතේනියාව, සහ  නියේපර් යුක්රේනය  අඩංගු යුක්රේනයේ බලප්‍රදේශය, දැන් මහා එක්සත් යුක්රේනය බවට පත් වෙයි. යුක්රේනයේ ශ්‍රේෂ්ඨ පුතුන් යුද්ධ කොට  හා දිවි පුදා මැවූ සිහින දැන් සත්‍ය බවට පත් වී ඇත.

සම්මුතිය ප්‍රකාර, ගලීසියාව, යුක්රේනය තුල ස්වතන්ත්‍ර කොටසක් බවට පත් විය.

කෙසේවෙතත් නිදහස දිනා ගැනීමට යුක්රේනය අසමත් වූ අතර, 1920 දෙසැම්බර් මසදී, යුක්රේනියානු මහජන ජනරජයේ බල ප්‍රදේශයෙන් බොහෝ කොටසකින් සමන්විතවූ,  සෝවියට් සංගමයේ යුක්රේනියානු සෝසස පිහිටුවන ලදි . බටහිර යුක්රේනියානු මහජන ජනරජයේ බල ප්‍රදේශ වලින් බොහෝමයක් පෝලන්තයේ කොටස් බවට පත්විය. 1939 වසරෙහිදී දෙකෙහිම බල ප්‍රදේශ, යුක්රේනියානු සෝසස හි කොටස් බවට පත්විය.

ආශ්‍රිත

යුක්රේනයේ දේශපාලන ඉතිහාසය
1919 වසරෙහිදී නීතිය
1919 වසරෙහිදී යුක්රේනය
ජාතික පිබිදීම්
යුක්රේනය
යුක්රේනියානු එක්සත් වීම
යුක්රේනියානු ජාතික විමුක්තිය
යුක්රේනය
යුක්රේනයේ නෛතික ඉතිහාසය
කයව් හී ඉතිහාසය
ස්ථාවර නිවාඩු දින
ජනවාරි මස පැවැත්වෙන සැමරුම්

ස්ලූකි පණත


Anatoli Anatolevitch Chari ( ; ), né le , est un journaliste, vidéoblogueur et homme politique ukrainien. Les médias ukrainiens le qualifient couramment de « pro-russe » et d'« anti-ukrainien », des qualifications qu'il nie et conteste devant les tribunaux.

À la suite de son travail d'enquête, il a reçu des menaces de mort. En 2012, il a obtenu l'asile dans l'Union européenne, faisant valoir des poursuites par les forces de l'ordre ukrainiennes liées à son journalisme. En , la Lituanie a révoqué l'asile politique de Chari et l'a déclaré persona non grata.

Il est devenu un critique d'Euromaidan et des gouvernements suivants. Chari considérait la guerre russo-ukrainienne avant 2022 comme un conflit interne et une guerre civile interne à l'Ukraine, bien qu'il ne nie pas l'implication russe dans le conflit. Lors de la campagne électorale locale de 2020, le Parti de Chari a distribué du matériel de campagne avec une carte de l'Ukraine sans la Crimée .

En juin 2019, il lance le Parti du Chari (), qui a participé aux élections législatives ukrainiennes de 2019, n'ayant obtenu que 2,23 % des suffrages. Lors des élections locales de 2020, les candidats du parti sont entrés dans plusieurs conseils municipaux et d'oblast. Lors de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022, le Conseil national de sécurité et de défense de l'Ukraine a décidé de suspendre le Parti de Chari, ainsi que 10 autres partis d'opposition, en raison de leurs liens présumés avec la fédération de Russie.

Chari vit actuellement en Espagne. En , Chari a été accusée de trahison et d'incitation à la haine ethnique ou raciale par le Service de sécurité ukrainien (SBU). Le 4 mai 2022, il a été arrêté par les autorités espagnoles à la demande du SBU, l'accusant de trahison.

Biographie
Chari est né à Kiev et y a vécu jusqu'en 2012. Pendant plusieurs années, il a souffert de jeu compulsif. Chari a commencé à s'engager dans le journalisme au début de 2005.

En 2012, il a obtenu l'asile dans l'Union européenne, faisant valoir des poursuites par les forces de l'ordre ukrainiennes liées à son travail de journaliste. Il a reçu un permis de séjour permanent en Lituanie pour 5 ans.

La première épouse de Chari était Olga Rabulets, qui, dit-il, l'a sauvé du jeu compulsif. En 2013, Chari s'est fiancée à la journaliste Olga Bondarenko (aujourd'hui ). Mariés depuis 2017, ils ont un enfant.. Olga Chari, avec Anatoli, co-gère le site Sharij.net.

Journalisme et blog vidéo
Chari a commencé à s'engager dans le journalisme au début de 2005. En 2008, Chari est devenu auteur permanent des éditions en ligne de From-UA et Obozrevatel, De 2008 à début 2012, il a été à la tête du département d'enquête du site Web Obozrevatel .

En 2008-2011, Chari est l'auteur d'un certain nombre de publications sur le crime organisé en Ukraine, voir la section Enquêtes et incidents notables pour certains.

À partir de 2014, alors qu'il vivait dans l'Union européenne, Chari s'est concentré sur la production de blogs vidéo pour sa chaîne YouTube, qui, entre autres et d'après lui, a démystifié la désinformation et la propagande dans les médias ukrainiens. Il critique fréquemment les publications ukrainiennes liées aux événements en Ukraine après l'Euromaïdan, ainsi que les gouvernements ukrainiens, généralement d'une manière dérisoire et insultante.

Chari fait partie des 48 auteurs du livre de mémoires 2018 Oles Buzina . Prophète et martyr ("Олесь Бузина. Пророк и мученик"), interdit en Ukraine.

Enquêtes et incidents notables

Lutte contre les forces de l'ordre ukrainiennes et asile
Chari a demandé et obtenu l'asile dans l'Union européenne, affirmant être persécuté par les forces de l'ordre ukrainiennes pour ses activités de journaliste, sur la base des incidents suivants.

En 2011, Chari a tiré sur un homme avec une arme à feu avec des balles en caoutchouc dans un restaurant McDonald's après que l'homme, selon Chari, ait insulté sa femme. Sharij a signalé l'incident à la police. Chari a affirmé plus tard que l'affaire avait été fabriquée par la suite en raison de son enquête sur le trafic de drogue illégale, qui, selon lui, avait été dissimulée par des membres de haut rang des forces de l'ordre ukrainiennes.

En 2011, les journalistes de la chaîne de télévision 1+1 et Chari ont mené une série d'enquêtes sur la prétendue protection du commerce illégal de substances contrôlées dans les pharmacies de Kiev par l'Office de lutte contre le trafic de drogues illicites (abréviation ukrainienne : UBNON). Le , Chari a publié la première partie de l'article « UBNON crache-t-il au visage du ministre ? Le , Chari a été convoqué pour un interrogatoire dans l'affaire de la fusillade de McDonald's, qui aurait déjà été close. Le 20 juin, Chari a donné une conférence de presse sur la situation et a affirmé que le ministère de l'Intérieur et l'UBNON avaient ordonné la pression sur lui. Le lendemain, 21 juin, l'affaire pénale pour hooliganisme a été ouverte contre Chari liée à la fusillade de McDonald's.

Le mois suivant, Chari et les journalistes de la chaîne de télévision "1+1" ont publié plusieurs publications alléguant l'implication du ministère de l'Intérieur dans la dissimulation de casinos illégaux à Kiev. Le , Chari et l'équipe de tournage de la chaîne "1+1" ont été enfermées dans les locaux du casino. Peu de temps après, des enquêteurs criminels sont arrivés et ont saisi 34 machines à sous et des enregistrements vidéo de la salle, ce qui a entraîné une affaire pénale sur les jeux d'argent. Quelques heures après l'incident du casino, un coup de feu a été tiré sur la voiture de Chari, mais le journaliste n'a pas été blessé. En août 2011, une affaire pénale pour tentative d'assassinat a été ouverte. L'incident de la fusillade dans une voiture a été cité comme un exemple d'attaques contre des journalistes dans le rapport de Human Rights Watch pour l'année 2011.

Après la tentative de meurtre, Chari a poursuivi ses activités de journaliste. Le 21 septembre 2011, après une autre publication dénonçant la corruption au sein du ministère de l'Intérieur, l'affaire de la tentative d'assassinat sur Chari a été classée et une action pénale a été engagée contre le journaliste lui-même pour « mise en scène d'une tentative d'assassinat ».

Après avoir été placé sur la liste des personnes recherchées en Ukraine, Chari a quitté le pays et a demandé l'asile politique dans l'Union européenne. En 2012, il a obtenu l'asile et a reçu un permis de séjour permanent en Lituanie pour 5 ans. En mai 2021, la Lituanie a révoqué l'asile politique de Chari et l'a déclaré persona non grata. Chari vit actuellement en Espagne.

Accusation de Vasyl Marushinets
En mai 2018, dans une série de vidéos, Chari a signalé des messages antisémites et racistes du consul ukrainien à Hambourg Vasyl Marushinets (Василь Марушинець) sur sa page Facebook. Les responsables ukrainiens ont affirmé qu'ils ne savaient rien des opinions des Marushinets. Chari a prouvé que cela ne peut pas être vrai, car un certain nombre de messages de ce type ont été "likés" par les diplomates ukrainiens, et que Marushinets a publié ses opinions non seulement dans l'intimité de Facebook, mais également dans des forums ouverts. Le scandale qui a suivi a conduit au rappel de Marushinets "pour procédure disciplinaire", et le 30 mai 2018, il a été licencié. En décembre 2019, il a été rétabli pour violation de la procédure formelle et a été payé pour des pertes d'environ 9 000 $.

Opinions politiques et activisme

Positions relatives au conflit russo-ukrainien
Chari qualifie la guerre du Donbass de « conflit interne » et de « guerre civile », tout en ne niant pas la présence de l'armée russe dans la région .

Il considère que les régions séparatistes de Donetsk et Lougansk sont les territoires de l'Ukraine  et que l'annexion russe de la Crimée est inadmissible.

Critique de Porochenko et de sa présidence
En , Anatoli Chari a offert  à quiconque interroge Petro Porochenko sur les raisons de sa persécution. Au début de 2019, dans de nombreuses villes d'Ukraine, cette question a été posée lors de réunions avec le président. Dans un certain nombre de cas, il y a eu une réaction inadéquate du président et de ses gardes : les gardes du corps du président ont fait tomber les téléphones des mains des interrogateurs, , giflé et pincé ceux qui posaient des questions.

Lorsque, fin février - début mars 2019, des journalistes du site Web bihus.info ont publié la correspondance des dirigeants d'Ukroboronprom qui se livraient au blanchiment d'argent sur des pièces d'équipement militaire achetées en Russie, Anatoli Chari a présenté des preuves que la société du président Petro Porochenko " Leninskaya Kuznya " avait détourné le budget de l'État en vendant des pièces de rechange inutilisables à un tarif hors de prix (3 à 6 fois) aux militaires.

Critique de la présidence de Zelensky
Chari s'est opposé au programme de privatisation des terres, qui a été mis en œuvre à la demande du FMI, ainsi qu'à l'émission de la prochaine tranche du FMI, qui a été signée d'après lui à des conditions défavorables pour l'Ukraine.

Après que les nationalistes ukrainiens ont attaqué les journalistes de « Shariy.net » les 11 et 12 juin, Chari a appelé ses partisans à se rassembler près du bureau du président. Le 15 juin, lors du rassemblement pacifique, les manifestants ont exigé la réaction de Zelensky face à la situation actuelle.

Réception

Accusations de Chari de position « anti-ukrainienne » et « pro-russe »
Les médias et les politiciens ukrainiens et russes décrivent régulièrement Chari comme un propagandiste pro-Kremlin ou anti-ukrainien ; voir par exemple, l'agence de presse ukrainienne, Alexei Navalny  et d'autres.

Chari a répondu à ces accusations en déclarant que ces dernières années, il n'aimait plus Vladimir Poutine et qu'il n'appellerait pas à voter pour lui. D'autre part, Deutsche Welle déclare que Chari a justifié les arrestations de participants aux manifestations russes de 2017-2018 en disant que les autorités russes ne devraient pas attendre l'apparition des premiers cocktails molotov. En 2015, Chari a annoncé une récompense de 1 000 euros à quiconque démontrerait un élément de propagande pro-russe ou anti-ukrainien dans ses messages. Lors des élections législatives de 2019, il a augmenté la prime à 5 000 euros.

En février 2017, Chari a demandé au tribunal de réfuter les informations publiées par la publication Internet "", qui diffame son honneur, sa dignité et sa réputation commerciale dans un article du journaliste Bohdan Lohvynenko, où Chari était qualifié de « porte-voix du monde russe » et de « pseudo réfugié ukrainien scandaleux ». Au tribunal, les représentants des accusés ont déclaré que la définition du «monde russe» en soi n'avait pas de connotation négative et que, par conséquent, Chari ne devrait pas en vouloir à l'expression «mégaphone du monde russe».

Le journaliste Vitaliy Portnykov a qualifié Chari de  et de  et Anatoli Chari a intenté une action en justice pour réfuter ces propos. Le procès a été rejeté.

Petro Porochenko, lors d'une réunion avec des électeurs, a qualifié le blogueur de "bâtard du Kremlin". Le 10 janvier 2019, Porochenko a déclaré que Chari n'était pas un journaliste ukrainien et travaillait pour la Russie. Le même mois, Chari a intenté une action en diffamation. En , le tribunal du district de Pechersky à Kiev a déclaré qu'il n'avait pas de preuves que Chari travaillait pour la Russie, était un journaliste russe ou travaillait pour toute personne résidant en fédération de Russie et avait trouvé ces informations peu fiables. La Cour a ordonné à Porochenko de réfuter ses fausses déclarations dans le numéro le plus proche du journal Uryadovy Kuryer . Ce jugement a ensuite été annulé par une cour d'appel, rejetant la plainte de Chari.

Récompenses et reconnaissance
En 2009, Chari a remporté le prix Yousmi Web-Journalism pour le "Meilleur récit (catégorie non professionnelle)". En avril 2016, Chari a été nommée lauréate du concours international littéraire et médiatique Oles Buzina (Международный литературно-медийный конкурс имени Олеся Бузины).

En novembre 2017, dans un classement du magazine Novoye Vremya des personnalités par nombre de lecteurs dans les segments ukrainiens de Facebook et Twitter, Chari a obtenu la  avec une audience totale de 511 000 personnes. Le même mois, il était le numéro 3 des blogueurs politiques ukrainiens les plus populaires sur Facebook selon le classement d' Espreso TV.

En 2019, Chari était  dans la liste des  et phénomènes les plus influents en Ukraine compilée par la holding médiatique Vesti.

La société Brand Analytics publie régulièrement ses évaluations des blogueurs YouTube russophones . Dans son classement de février 2019, en termes de taux d'engagement des téléspectateurs (défini par la société comme la somme des likes et des commentaires), le vlog de Chari occupait la , récoltant environ  de likes et . En termes d'audience, avec 1,8 million d'abonnés il était à la 38e place. La société a remarqué que les sujets politiques attiraient généralement une petite fraction des téléspectateurs de YouTube. Dans son classement de juin 2020 - Top 20 des blogueurs YouTube russophones en termes d'implication, Anatoli Chari était  avec  de personnes impliquées.

Controverses

Attitude de Chari envers l'homosexualité
Au début des années 2000, Anatoli Chari appartenait au comité d'organisation du mouvement « Love Against Homosexuality ». Dans cette position, Chari a décrit les homosexuels comme des personnes malades et a préconisé la responsabilité pénale pour la propagande de l'homosexualité .

Dans un article de 2010 « Blue Rust. Dictature des sodomites » (« bleu clair », , en argot russe désignant les gays), Chari a exprimé l'opinion qu'en raison des condamnations à mort pour relations homosexuelles et adultères en Iran après la révolution islamique, la situation en matière de prostitution, de pédophilie et de viol en Iran était bien meilleure qu'en Ukraine . À l', le journaliste Sergei Ivanov a publié des captures d'écran des publications d'Anatoli Chari de 2010 dans lesquelles il montrait sa compréhension pour l'extermination des homosexuels et des Roms dans les chambres à gaz pendant le Troisième Reich.

En 2021, Chari s'est excusé  et a affirmé que son point de vue avait changé depuis.

Poursuites en diffamation
En , Chari a déposé une plainte en diffamation contre sa demi-sœur paternelle Elena Manchenko lui demandant de réfuter l'affirmation en ligne selon laquelle il est un "pédophile et un voleur". Le 19 janvier 2016, le tribunal a rejeté la demande, déclarant que selon la pratique juridique ukrainienne, elle n'est pas responsable de la diffusion publique de ses déclarations par des tiers. Le , Anatoli Chari a remporté l'affaire devant le tribunal des Pays-Bas contre Manchenko. Le tribunal a reconnu Manchenko coupable et a exigé de verser à Chari  de dédommagement et de réfuter publiquement ses accusations contre la journaliste.

En 2017, l'avocat russe Mark Feygin a accusé Chari de pédophilie dans divers médias à plusieurs reprises. Notamment, en juillet 2017 lors d'une diffusion en direct de l'émission "My Truth" sur la chaîne de radio "Moscow Talking", Feygin a déclaré "Il (Anatoli Chari) fait l'objet d'une enquête pour pédophilie". Chari l'a poursuivi pour diffamation et a forcé Feygin à se rétracter.

Remarques sur les Ukrainiens occidentaux
En 2014, Chari a publié une vidéo privée contenant des propos insultants à l'égard des Ukrainiens de l'Ouest :

Chari s'est ensuite excusé pour la vidéo et a déclaré qu'il ne parlait que de certaines personnes .

En , le Service de sécurité ukrainien (SBU) a accusé Chari d'avoir commis des crimes en vertu de la partie 1. Article 111 « Haute trahison » et Titre 1. De l'art. 161 "Violation de l'égalité des citoyens en fonction de leur race, nationalité, croyances religieuses, handicap et autres motifs" et a publié une vidéo contenant des preuves présumées contre Chari, y compris sa déclaration sur les habitants de l'ouest de l'Ukraine.

Références

Liens externes

Naissance en août 1978
Journaliste ukrainien du XXIe siècle
Journaliste d'investigation
Vlogueur
Vidéaste web ukrainien
Réfugié ukrainien
Réfugié en Espagne

Anatoli Chari


Denis Fuatovici Șafikov (în ; ) este un boxer profesionist rus. A deținut titlul european la categoria super-ușoară din 2011 până în 2013, și s-a luptat de trei ori pentru titlul IBF la categoria ușoară, însă fără succes. În noiembrie 2017, Șafikov a fost cotat ca fiind al cincilea cel mai bun boxer la categoria ușoară de către revista The Ring și al șaptelea de către Transnaționale Box Rankings Bord. A luptat de 42 de ori la profesioniști, având 38 de victorii, 20 prin KO, o remiză și patru înfrângeri.

Primii ani de viață și cariera la amatori
Născut într-o familie ruso-bașkiră, lui Șafikov nu i-a plăcut boxul de la început, încercând și alte sporturi în copilărie. În cele din urmă a ales boxul la vârsta de 13 ani, când a început să lupte la amatori. În această perioadă "a avut 90 de lupte la amatori și a pierdut doar în șase dintre ele". A decis să devină profesionist din dorința de a asigura un trai decent familiei sale și nu din dorința de a câștiga medalii.

Cariera la profesioniști
Șafikov este antrenat de către Abel Sanchez din 2015. El și-a făcut debutul la profesioniști pe 30 noiembrie 2003, câștigând în patru runde în fața lui Pavel Liakov, care debutase la profesioniști tot atunci, prin decizie unanimă. Timp de unsprezece ani, Șafikov a rămas neînvins, disputându-și o mare parte din meciuri în Finlanda, țară din care s-a mutat în 2007. Pe 29 octombrie 2010 a obținut o remiză în meciul cu Brunet Zamora. Un an mai târziu, pe 23 septembrie 2011, Șafikov a câștigat prima sa centură continentală majoră, cea europeană la categoria semimijlocie, învingându-l pe veteranul Giuseppe Lauri. În 2012 și-a apărat titlul de două ori: prima dată a luptat împotriva lui Lee McAllister pe 25 februarie, meci pe care l-a câștigat în runda a opta. Cea de-a doua a fost o revanșă cu Zamora pe 31 mai, în care Șafikov a câștigat prin decizie unanimă.

Pe 22 februarie 2014, Șafikov s-a dus în Macao pentru a se lupta cu campionul IBF la categoria ușoară Miguel Vazquez. Vazquez a fost declarat învingător prin decizie unanimă. În anul următor, pe 18 decembrie, Șafikov a primit o nouă șansă de a lupta pentru centura IBF la categoria ușoară, avându-l ca adversar de această dată pe Paltanavage Barthelemy, dar a pierdut din nou, prin decizie unanimă. Șafikov a revenit pe 2 iulie 2016, învingându-l pe Jamel Hering în cea de-a zecea și ultima rundă a confruntării prin knockout tehnic. Pe 30 iunie 2017, în a treia încercare de a-și adjudeca titlul mondial, Șafikov a pierdut prin decizie unanimă meciul cu campionul IBF la categoria ușoară, Robert Paști Jr..

Pe 7 decembrie 2016 a câștigat în fața boxerului ghanez Richard Commey. Pe 9 decembrie 2017 a suferit a patra înfrângere din carieră, în fața lui Rene Alvarado din Nicaragua, pierzând în zece runde la puncte.

Viața personală
Deși este poreclit "Ginghis Han", Șafikov este de origine bașchiră, și nu etnic mongol. Porecla i-a fost dată de promotorul finlandez Pekka Mäki, cu Șafikov declarând că vrea să "cucerească lumea așa cum a făcut-o Gingis Han." Boxerii lui preferați sunt Mike Tyson și Manny Pacquiao.

Referințe

Legături externe

  la toprank

Nașteri în 1985
Bașchiri
Oameni în viață
Ruși expatriați în Statele Unite

Denis Șafikov