Ölüler Adası (Almanca: Die Toteninsel), İsviçreli sembolist ressam Arnold Böcklin tarafından 19. yüzyıl sonlarında çizilen tablodur. Tablodan yapılmış basımlar 20. yüzyıl başlarında Orta Avrupa'da çok popüler olmuştu ve Vladimir Nabokov'a göre "Berlin'deki tüm evlerde bulunmaktaydı". Böcklin 1880 ile 1886 yılları arasında tablonun beş farklı versiyonunu çizdi. Birçok esere ilham kaynağı olan tablonun en bilinen etkisi, Rahmaninov'un 1907 tarihli ve aynı isimli senfonik şiirinde görülür.

Tanım ve anlam
Ölüler Adası'nın tüm sürümlerinde, koyu renkli denizin ortasında terk edilmiş kayalık bir adacık görülür. Adanın sahili bir duvarla denizden ayrılmıştır ve duvarda denize inen basamaklara doğru yaklaşan bir kayık vardır. Kayıkçı kayığa kıç kısmından yön vermektedir. Pruvada ise, eşinin çiçeklerle süslenmiş tabutu arkasında dimdik dikilmekte olan, tamamen beyazlar giymiş bir kadın bulunmaktadır. Küçük adanın orta bölümü, yoğun ve oldukça uzun servilerle kaplanmıştır. Geleneksel olarak mezarlıklarla ve yas tutmayla ilişkilendirilen bu ağaçların kapladığı alanın etrafı, sarp ve dik uçurumlar oluşturan kayalarla çevrilidir. Kayaların üzerindeki mezar girişi veya penceresi şeklindeki yapılar da resimdeki cenaze temasını güçlendirir. Resim genel olarak, umutsuz bir terk edilmişlik ve gergin bir bekleyiş görüntüsü oluşturur.

Böcklin tablonun anlamına dair belirli bir açıklama yapmadı, ancak bir mektubunda "bir rüya resmi: öyle bir durgunluk hissi yaratmalı ki, resme bakmakta olan kişi kapı çalındığında bile irkilmeli" dedi. Resme 1883'te resim satıcısı Fritz Gurlitt'in verdiği ismi Böcklin kendi belirlemedi. Ancak bu isim, ressamın ilk resmi sipariş eden kişiye yazdığı 1880 tarihli mektupta geçen bir ifadeden kaynaklanıyordu. Resmin ilk versiyonlarının yapılışı hakkında bilgili olmayan çoğu kişi resmi gördüğünde, kürekçiyi Yunan mitolojisinde ruhları yeraltına götüren kayıkçı Kharoon olarak yorumladı. Bu durumda adanın etrafındaki su kütlesi Stiks ya da Acheron nehirlerinden biri olacaktı. Beyazlar giymiş kadın ise yeni ölmüş birinin, ölümden sonraki yaşamını geçireceği yere gitmekte olan ruhuydu.

İlham

Ölüler Adası kısmen, İtalya'nın Floransa kentindeki İngiliz Mezarlığı'nı anımsatır. Tablonun ilk üç versiyonu bu şehirde çizilmişti. Böcklin'in stüdyosu mezarlığa çok yakındı ve daha bebekken ölen kızı Maria oraya gömülmüştü. Böcklin'in toplam on dört çocuğundan sekizi küçük yaşta öldü.

Resimdeki kayalık ada için model olarak muhtemelen Korfu yakınlarındaki küçük bir ada olan Pondikonissi kullanılmıştı. Bu adada servi koruluğu içinde küçük bir şapel bulunur. Bir başka muhtemel ada ise Tiren Denizi'ndeki Ponza'dır.

Versiyonlar
Böcklin 1880 ile 1886 arasında resmin beş farklı versiyonunu çizdi. Her versiyonda arka plandaki gökyüzünün biraz daha aydınlık olmasıyla resim daha ayrıntılı hâle geldi.

Böcklin, sürekli müşterisi Alexander Günther için çizdiği ve şu anda Kunstmuseum Basel'de sergilenen ilk versiyonu, Mayıs 1880'de tamamladı ancak tabloyu müşterisine göndermedi. Nisan ayında ressam henüz tablo üzerinde çalışırken, yatırımcı Georg von Berna'nın dulu ve Alman politikacı Oriola Kontu Waldemar'ın müstakbel eşi olan Marie Berna, Böcklin'in stüdyosunu ziyaret etti ve şövalede tamamlanmamış şekilde duran ilk versiyondan çok etkilendi. Ressam bunun üzerine Berna için, şu anda New York Metropolitan Museum of Art'ta bulunan daha küçük boyutlardaki ikinci versiyonu ahşap pano üzerine çizdi. Kadının isteği üzerine, yakın zamanda difteriden ölen kocasının anısına kayıktaki tabutu ve dikilen kadını da resme ekledi. Ressam daha sonra bu iki eklentiyi, resmin ilk versiyonunda da yaptı. Ressam çeşitli yazışmalarında bu ilk iki versiyondan Die Gräberinsel (Mezar Adası) adıyla söz etti. Çeşitli kaynaklarda ilk versiyon olarak Basel kopyası gösterilirken, diğerlerinde New York kopyası ilk versiyon sayılmaktadır.

Üçüncü versiyon 1883'te ressamın sanat simsarı Fritz Gurlitt için çizildi. Bu versiyodan itibaren, sağ taraftaki kayalıklarda bulunan mezar odalarından birinde Böcklin'in isminin baş harfleri olan "A.B." şeklindeki imza görülür. 1933'te satışa çıkarılan bu versiyon, Böcklin'in bilinen bir hayranı olan Adolf Hitler tarafından satın alındı. Resim önce Obersalzberg'deki Berghof'a asıldı. Resim 1940'tan sonra, Berlin'deki yeni şansölye ofisine götürüldü. Bu versiyon şu anda aynı kentteki Alte Nationalgalerie'de sergilenmektedir.

Ressam maddi zorluklar sebebiyle resmin dördüncü versiyonunu üretti. Yatırımcı ve sanat koleksiyoncusu Baron Heinrich Thyssen'in satın aldığı bu resim, baronun sahibi olduğu Berliner Bank'a asıldı. II. Dünya Savaşı sırasındaki bir bombardımanda yok olan bu kopyanın sadece siyah beyaz bir fotoğrafı mevcuttur.

Son versiyon 1886'da Leipzig'deki Museum der Bildenden Künste tarafından sipariş edildi. Bu versiyon halen aynı müzede sergilenmektedir.

Die Lebensinsel

Böcklin 1888'de Die Lebensinsel (Yaşam Adası) isimli farklı bir resim daha çizdi. Muhtemelen Ölüler Adası'nın tersi olarak kurgulanan bu resimde yine ufak bir ada vardır, ancak bu defa neşeli ve canlı bir görüntü mevcuttur. Resimde yüzen tanrılar, birkaç kuğu ve ada üzerinde bir grup insan vardır. Farklı ağaçlardan oluşan bitki örtüsü bu defa adanın ortasında kümelenmemiş, kıyılarına dağıtılmıştır. Bu resim, Ölüler Adası'nın ilk versiyonuyla birlikte Kunstmuseum Basel'de sergilenmektedir.

Etkileri

Tablolar
 Salvador Dalí'nin 1932 tarihli The Real Picture of the Isle of the Dead by Arnold Böcklin at the Hour of the Angelus isimli tablosu, adından da anlaşılacağı üzere Ölüler Adası'ndan esinle çizildi.
 İsviçreli ressam H. R. Giger 1977'de, resmin Hommage à Böcklin isimli bir versiyonunu çizdi.

Tiyatro
 İsveçli oyun yazarı August Strindberg'in Spöksonaten (Hayalet Sonatı) isimli oyununun son sahnesinde evin duvarında Ölüler Adası asılıdır. Böylece evin, ölümden sonra ruhların gittiği, koyu renk servilerle çevrili bir mabed olduğu çağrıştırılır.

Sinema
 Val Lewton, 1945 tarihli korku filmi Isle of the Dead'de tablodan ilham aldı. Resim ayrıca filmin açılış yazılarında fon olarak kullanıldı. Lewton daha önce de, 1943 tarihli I Walked with a Zombie isimli filminde tabloya gönderme yapmış ve Berlin versiyonuna sahnelerden birindeki odanın duvarında yer vermişti.
 Norman McLaren'in 1946 tarihli kısa animasyon filmi A Little Phantasy on a 19th-century Painting'de tablonun Berlin versiyonu arka plan olarak kullanıldı.
 Quay Kardeşler'in 2005 tarihli filmi The Piano Tuner of Earthquakes'de tablodan ilham alındı ve bazı sahnelerde tabloya benzer bir set kullanıldı.

Müzik
 Romantik besteci Heinrich Schülz-Beuthen, 1890'da tablodan esinle Die Toteninsel isimli bir senfonik şiir besteledi.
 Sergey Rahmaninov 1907'de tablodan esinle aynı isimli bir senfonik şiir besteledi.
 Alman besteci Max Reger'in Vier Tondichtungen nach Böcklin (Böcklin'den Dört Senfonik Şiir, Op 128, 1913) isimli eserinin üçüncü bölümünün başlığı Die Totensel'di ve bu bölüm tablodan ilhamla bestelenmişti. Reger'in öğrencisi olan Fritz Lubrich de, aynı yıl bestelediği Drei Romantische Tonstücke nach Böcklinschen Bildern (Böcklin Resimlerinden Üç Romantik Senfonik Şiir, Op 37) isimli eserinde yer alan bir org parçası olan üçüncü bölümü, bu tablodan esinle besteledi.

Edebiyat
 Vladimir Nabokov'un 1926 tarihli Maşenka romanında Klara'nın odasında bu tablonun bir kopyası asılıdır.
 Friedrich Dürrenmatt'ın 1952 tarihli novellası Yargıç ve Celladı'nda tablo koridorlardan birinde asılıdır ve kıyametin habercisi olarak kullanılmıştır.
 J. G. Ballard'ın Billur Dünya isimli 1966 tarihli romanında, Port Matarre'deki açılış sahnesindeki kasveti anlatmak için bu tablodan bahsedilir.
 Roger Zelazny 1969 tarihli Isle of the Dead romanında, iki mitolojik düşmanın savaşı tablodaki adanın benzeri bir yerde geçer.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Toteninsel.net: an encyclopedia in progress dedicated to A.Bocklin's Isle of the Dead: copies, parodies, inspirations...
 New York'taki Metropolitan Museum of Art'ta bulunan kopyaya ilişkin bilgiler

1880'ler tabloları
Ölüm temalı tablolar

Ölüler Adası


Die Wilhelmshöhe, früher auch Jockelsberg genannt, ist eine 368 Meter hohe Erhebung auf dem Gebiet der Gemeinde Oderwitz in der sächsischen Oberlausitz. Wie auch der südlich angrenzende Stumpfeberg und der Oberoderwitzer Spitzberg gehört die Wilhelmshöhe zur Eibauer Basaltdecke, diese wurde hier allerdings im Gegensatz zum Spitzberg nicht von phonolithischer Lava durchbrochen, der Basalt liegt oben auf.

1806 wurde hier die Dienel-Mühle errichtet, die bis Ende des 19. Jahrhunderts betrieben wurde. 1896 wurde die Mühle abgetragen, um Platz für eine Ausflugsgaststätte zu schaffen.

Der Berg liegt unweit südlich der Bundesstraße 96.

Einzelnachweise

Berg in Europa
Östliche Oberlausitz
Berg im Landkreis Görlitz
Geographie (Oderwitz)

Wilhelmshöhe (Oderwitz)


Afrikansk svømmerikse () er en tranefugl, der lever i det subsaharisk Afrika.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Svømmerikse
Tranefugle

Afrikansk svømmerikse


Pedro Gordillo y Ramos  (6 de mayo de 1773, Santa María de Guía, Gran Canaria (Islas Canarias, España) - 1844, La Habana, Cuba) fue un destacado político y sacerdote canario considerado gran parlamentario y orador. Llegó a ser presidente de las Cortes de Cádiz representando a Canarias. Así, como una de las personas que redactaron la Carta Magna con la que supo poner fin al Antiguo Régimen.

Biografía
Pedro José Gordillo y Ramos nació el 6 de mayo de 1773, en el barrio de Tres Palmas, en Santa María de Guía, Gran Canaria, Canarias, España hijo de Jose Gordillo Moreno y Juana Ramos, naturales de Santa Maria de Guía. Cuando era niño fue cuidado por el famoso historiador José de Viera y Clavijo, hecho que influyó en su deseo para estudiar una carrera religiosa. Así, cuando tenía 26 años, tras ingresar en la ermita de San Antonio Abad, se convirtió en sacerdote en la misma,  alcanzando posteriormente el puesto de párroco de la Iglesia del Sagrario.

Sin embargo, cuando se desarrolló la invasión napoleónica, esta influyó negativamente en la política canaria, provocando un vacío de poder en el archipiélago. Aprovechando ese hecho, el gobierno de la isla de Tenerife decidió crear allí la Junta Suprema Gubernativa, en un momento en que Gran Canaria y Tenerife luchaban por la capitalidad de las islas, capitalidad que tenía, en estos momentos, Tenerife. Por ese motivo, en Gran Canaria se convocó el Cabildo Permanente. Fue entonces cuando Gordillo, aún sacerdote, entró en el ámbito político participando en las asambleas de ese Cabildo, destacando en su defensa de Gran Canaria.

Fue elegido como diputado para representar los intereses grancanarios en las Cortes de Cádiz en 1810 y en abril de 1813 llegó a presidir dichas cortes. En ellas luchó por las ideas liberales y por el cambio político y social de la isla, destacándose en sus propuesta para abolir el Régimen señorial, las regalías en Canarias y el vasallaje en España.

Gordillo también propuso una Universidad en Las Palmas pero Tenerife decidió rechazar la propuesta, basándose en el Decreto de 16 de septiembre de 1816. Es entonces cuando se crea la Universidad de San Fernando de La Laguna y Las Palmas no consigue tener una universidad hasta la segunda mitad del .

Tras abandonar las cortes de Cádiz, emigró a La Habana, Cuba, donde vivió los últimos años de su vida. Allí ocupó un cargo elevado dentro de la catedral de la ciudad. Murió en 1844 en dicha capital.

Sus propuestas más relevantes
Muchas de sus propuestas para conseguir una mejor calidad de vida en Gran Canaria fueron aprobadas por las Cortes de Cádiz, pudiéndose, entre otras, destacar las siguientes:
 El fortalecimiento de los puertos canarios (especialmente en lo que se refiere las islas menores).
 La primera apertura de pozos en el Sur de Gran Canaria, que durante mucho tiempo fueron muy útiles en la isla.
 Logró impulsar la igualdad de pesos y medidas, que hasta ese momento se diferenciaban según la isla.
 La creación de nuevos curatos.
 Donación desde Cuba de una campana para la Iglesia de Guía

Referencias

Políticos de Canarias
Diputados de las Cortes de Cádiz
Fallecidos en La Habana
Nacidos en Santa María de Guía de Gran Canaria

Pedro Gordillo y Ramos


Halsbach ist ein Gemeindeteil des Marktes Dürrwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Das Pfarrdorf liegt am Hofwiesbach, der ein rechter Zufluss des Hühnerbächleins ist, das wiederum ein rechter Zufluss der Sulzach ist. 0,5 km südwestlich liegt das Waldgebiet Herrenschlag, 0,5 km nordwestlich das Waldgebiet Geierstange. Zwei Gemeindeverbindungsstraßen führen jeweils zur Staatsstraße 2220 (0,6 km nördlich bzw. 0,6 km nordwestlich). Weitere Gemeindeverbindungsstraßen führen nach Haslach zur Kreisstraße AN 41 (1,7 km nordöstlich) und zu einer Gemeindeverbindungsstraße bei Karlsholz (1,4 km südlich).

Geschichte
Die Fraisch über Halsbach war umstritten. Sie wurde sowohl vom ansbachischen Oberamt Wassertrüdingen als auch vom oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen beansprucht. Die Reichsstadt Dinkelsbühl wollte sie auf ihren Gütern geltend machen. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft lag beim Obervogteiamt Dinkelsbühl des Deutschen Ordens. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Halsbach 28 Anwesen, außerdem eine Kirche, ein Pfarrhaus und ein Schul-, Hirtenhaus, die der Kommune unterstanden. Grundherren waren
 das Fürstentum Oettingen-Spielberg (Oberamt Dürrwangen: 1 Schmiede, 1 Haus)
 die Reichsstadt Dinkelsbühl (14 Anwesen; katholische Kirchenpflege: 1 Gut; Reichalsmosenpflege: 2 halbe Gütlein; Spital: 4 Viertelhöfe, 1 Gütlein, 6 halbe Güter)
 der Deutsche Orden (12 Anwesen; Obervogteiamt Dinkelsbühl: 7 Hofgüter, 2 halbe Hofgüter, 2 Gütlein, 1 Gütlein mit Wirtschaft).
Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

1806 kam Halsbach an das Königreich Bayern. Mit dem Gemeindeedikt wurde Halsbach dem 1809 Steuerdistrikt Dürrwangen zugeordnet. Zeitgleich entstand die Ruralgemeinde Halsbach, zu der Dattelhof, Haslach, Lohmühle und Witzmannsmühle gehörten. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurden zwei Ruralgemeinden gebildet:
 Halsbach
 Haslach mit Dattelhof, Loh- und Witzmannsmühle.
Die Gemeinde Halsbach war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Dinkelsbühl zugeordnet und in der Finanzverwaltung dem Rentamt Dinkelsbühl (1919 in Finanzamt Dinkelsbühl umbenannt, seit 1973 Finanzamt Ansbach). Die Verwaltung übernahm 1862 das neu geschaffene Bezirksamt Dinkelsbühl (1939 in Landkreis Dinkelsbühl umbenannt). Die Gerichtsbarkeit blieb beim Landgericht Dinkelsbühl (1879 in das Amtsgericht Dinkelsbühl umgewandelt, das seit 1973 eine Zweigstelle des Amtsgerichtes Ansbach ist). Mit der Auflösung des Landkreises Dinkelsbühl im Jahr 1972 kam Halsbach an den Landkreis Ansbach. Die Gemeinde hatte 1961 eine Gebietsfläche von 3,884 km². Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde diese am 1. Juli 1971 nach Dürrwangen eingemeindet.

Baudenkmäler
 Unterdorf: Feldaltar, barocke Nischenanlage mit Putzgliederung, 18. Jahrhundert; mit Ausstattung, spätes 19. Jahrhundert.
 Kirchplatz: Bildstock, in Form einer Nischenkapelle, mit historisierender Putzgliederung, wohl frühes 20. Jahrhundert.
 Kirchplatz 1: Pfarrhaus, zweigeschossiger verputzter Walmdachbau, 1724; mit Ausstattung.
 Kirchplatz 2: St. Peter und Paul: dreischiffige basilikale Anlage mit drei Apsiden und mächtigem Westturm mit Glockendach, wohl 12. Jh., 1751 Barockisierung; mit Ausstattung; Friedhofsmauer, hohe Befestigungsmauer mit zwei Eingangstoren, Freitreppe und eingelassenen Grabsteinen, wohl 1754, mit mittelalterlichem Kern.
 Sandfeld: Steinkreuz, Sandstein, spätmittelalterlich.
 Sandfeld: Steinkreuze, Sandstein, Gruppe von drei teilweise fragmentarisch erhaltenen Steinkreuzen, spätmittelalterlich.
 Unterdorf 6: Kleinhaus, erdgeschossiger Putzbau mit Steildach, im Kern um 1825.
 Unterdorf 10: Bildstock, gemauerte Nischenanlage, wohl frühes 20. Jahrhundert.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und Sitz der Pfarrei St. Peter und Paul. Die Protestanten sind nach St. Peter (Sinbronn) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dürrwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Gemeindegründung 1809
Gemeindeauflösung 1971
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Halsbach (Dürrwangen)


Auguste Marie Louis Nicolas Lumière (19 October 1862 – 10 April 1954) was a French engineer, industrialist, biologist, and illusionist. In 1894 and 1895, he and his brother Louis invented an animated photographic camera and projection device, the cinematograph, which met with worldwide success.

Lumière was born in Besançon. He attended the Martinière Technical School and worked as a manager at the photographic company of his father, Claude-Antoine Lumière. He was invited to attend a demonstration of the Kinetoscope invented by Thomas Edison, which inspired his and his brother's work on the cinematograph. The brothers screened their first film using this device in December 1895, and following the success of this initial venture opened a number of cinemas worldwide. However, Auguste was skeptical of the potential of the device, remarking "My invention can be exploited... as a scientific curiosity, but apart from that it has no commercial value whatsoever".

After his work on the cinematograph Lumière began focusing on the biomedical field, becoming a pioneer in the use of X-rays to examine fractures. He also contributed to innovations in military aircraft, producing a catalytic heater to allow cold-weather engine starts. He died in Lyon, aged 91.

References

External links

1862 births
1954 deaths
19th-century French inventors
Auguste and Louis Lumière
Pioneers of photography
Silent film directors

Auguste Lumière


Karadağ millî futbol takımı, 2006 FIFA Dünya Kupası'ndan sonra ortaya çıkmıştır. Bu organizasyonda yeni bağımsız ülkeler olan Sırbistan ve Karadağ; Sırbistan-Karadağ adıyla mücadele etmiştir ve gruptaki son maçını 21 Haziran 2006'da oynayıp bir üst tura çıkmayı başaramamışlardır.

Karadağ, uzun bir süre Yugoslavya'nın bir parçası olarak kaldı. Karadağ 1990'larda Yugoslavya'nın dağılmasına rağmen o dönemin Yugoslavyası'nda kalmaya devam etti. 2000'li yıllardan itibaren Sırbistan-Karadağ millî futbol takımının temsil ettiği Karadağ'ın 2006 FIFA Dünya Kupası'nda sadece 1 futbolcusu vardı. 2006 FIFA Dünya Kupası'ndan sonra Sırbistan Ulusal Meclisi, Sırbistan'ı Sırbistan-Karadağ'ın halefi ilan ettiği için Sırbistan millî futbol takımı da Sırbistan-Karadağ millî futbol takımının devamı sayıldı ve Sırbistan millî futbol takımı, 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerine katıldı. Ancak Karadağ millî futbol takımının UEFA'ya üyeliği gecikince Karadağ, 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerine katılamadı. Ekim 2006'da Karadağ, UEFA'nın geçici üyesi oldu ve Ocak 2007'deki UEFA Kongresi'nde Karadağ'ın tam üye olmasına karar verildi. 26 Ocak 2007'de de oybirliğiyle UEFA'nın tam üyesi oldu. Karadağ Futbol Federasyonu'nun da resmî bir statü kazandığı bu karar sonrasında ise Karadağ millî futbol takımının 24 Mart 2007 tarihinde Karadağ'ın Podgorica şehrindeki Podgorica Şehir Stadyumunda Macaristan millî futbol takımı ile bir hazırlık maçı yapacağı açıklandı.

Karadağ millî futbol takımı, ilk kez resmî olarak 2010 FIFA Dünya Kupası elemelerinde mücadele etti.

Karadağ millî futbol takımı, ayrıca 2007 yılının Haziran ayında Japonya ve Kolombiya ile Kirin Kupası'nda mücadele etmiştir.

2012 Avrupa Şampiyonası Eleme Gruplarında 2. olup play-off'a kalarak tarihindeki en büyük başarısını göstermiştir.

Turnuva Tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi
 Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü

Güncel kadro

Karadağ millî takımında yer alma standartları
Uluslararası futbolda, oyuncular bir millî takım forması ile bir maça çıktıkları zaman, o maçta ne kadar az veya çok oynamış olurlarsa olsunlar, bir daha başka bir millî takımın formasını giyemezler (dostluk maçları veya oyuncunun sadece yedek olması durumunda bu kural uygulanmaz). Bu kuralın istisnası ise Karadağ'da olduğu gibi bir devletten iki veya daha fazla devletin oluşması durumudur. Daha önce Yugoslavya veya Sırbistan-Karadağ forması giymiş ve henüz millî takımı bırakmamış oyunculara geri kalan kariyerlerinde Sırbistan veya Karadağ'dan birini seçmeleri için bir kereye mahsus olmak üzere bir seçim hakkı verilir. Yeni oluşan ülkelerde millî takıma oyuncu seçilirken konulan kurallar, ilk defa millî olacak olan ve ülkeler arasında tercih yapan oyuncular için konulan kurallarla aynıdır. Halihazırda yürürlükte olan FIFA kurallarına göre, bir oyuncu ancak aşağıdaki dört koşuldan birini sağlıyorsa Karadağ için oynayabilir:

 Oyuncu Karadağ vatandaşlığı hakkını kazanmış olacak.
 Oyuncu Karadağ'da doğmuş olacak.
 Oyuncunun anne veya babasından biri Karadağ vatandaşı olacak.
 Oyuncu en az 5 yıl boyunca Karadağ'da ikamet etmiş olacak.

Melezlik gibi sebeplerden dolayı Karadağ için oynayabilecek birçok oyuncunun aynı zamanda Sırbistan için de oynayabilecek olması muhtemeldir. Birçok Karadağ doğumlu oyuncunun Sırbistan-Karadağ için geçmiş yıllarda oynamış olduğu bilinmektedir, ancak Sırbistan'da doğup da Karadağ kökenli olan birçok futbolcu da vardır, dolayısıyla bu oyuncular da takımda yer alabilirler.

Kadro
Aşağıdaki oyuncular, 13 Kasım'da Hollanda'ya ve 16 Kasım 2021'de Türkiye'ye karşı 2022 FIFA Dünya Kupası eleme maçlarına çağrıldı.

Ayrıca bakınız
 Karadağ'da spor

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Karadağ Futbol Federasyonu
 JadranSport.org - Güneybatı Avrupa'da Futbol

Karadağ millî futbol takımı


An Poa novae-zelandiae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Poa novae-zelandiae in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa novae-zelandiae


3. armija može značiti:
3. armija (Njemačko Carstvo)
3. armija (Austro-Ugarska)
3. armija (Wehrmacht)
3. oklopna armija

3. armija (Ujedinjeno Kraljevstvo)
3. armija (SAD)
3. armija (Francuska)
3. armija (Egipat)
3. armija (Osmansko Carstvo)
3. armija (Kraljevina Rumunjska)
3. armija (Turska)
3. armija (Rusko Carstvo)
3. armija (Sovjetski Savez)
3. armija (Bugarska)
3. armija (Mađarska)
3. armija (Kraljevina Italija)
3. armija (Kraljevina Srbija)

3. armija


الشاذلي زوكار شاعر تونسي، إعلامي وديبلوماسي راحل (1931 - 4 ديسمبر 2008)
الشاذلي زوكار أستاذ اللغة العربية، كما أنه أحد مؤسسي اتحاد الكتاب التونسيين، وعضو فخري في رابطة الأدب العربي الحديث في القاهرة.

رحل عن 77 عاما في 4 ديسمبر 2008 ونعاه بيان رسمي من وزارة الثقافة والمحافظة على التراث التونسية الذي أشاد «بمسيرته الزاخرة بالعطاء في حقول الإبداع والنقد الأدبي والفني على الصعيدين المحلي والعربي».
كما قام الرئيس التونسي الأسبق زين العابدين بن علي بتوجيه برقية تعزية إلى أسرته أشاد فيها «بخصاله وإسهاماته في إثراء الحياة الأدبية والفكرية بالبلاد وبنشاطه في المجال الدبلوماسي».

درس في جامعة الزيتونة بتونس، كما درس الآداب في جامعة القاهرة، حيث كان من أساتذته عميد الأدب العربي طه حسين والدكتورة سهير القلماوي. أسس مع مجموعة من أصدقائه رابطة أدبية عرفت باسم رابطة «القلم الجديد» العام 1952 خلال سني عمله في الإذاعة التونسية، والتي بدأها في العام 1958 قدم عددا من الأعمال والبرامج الثقافية والسياسية والحوارية. ليقرر في نفس السنة الالتحاق بالعمل الديبلوماسي كملحق إعلامي وثقافي للسفارة التونسية في بيروت.

مصادر

إعلاميون تونسيون
دبلوماسيون تونسيون
شعراء تونسيون
مواليد 1349 هـ
مواليد 1931
وفيات 1429 هـ
وفيات 2008

الشاذلي زوكار


Falcatifolium er ættkvísl sígrænna barrtrjáa og runna frá Nýju-Kaledóníu til Filippseyja. Tegundirnar eru sex. Falcatifolium taxoides er eini hýsill einu sníkju-barrtrjártegundarinnar: Parasitaxus usta.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Falcatifolium


Kameler, børn og væddeløb er en dansk dokumentarfilm fra 1990, der er instrueret af Anders Lykkebo efter manuskript af ham selv og Ole Fibiger.

Handling
I Oman er kamelen et dyr, der bruges både til transport og til væddeløb. Filmen beskriver det fremmede land, hvor religionen spiller en stor rolle, og hvor filmens hovedperson, en dreng, drømmer om at komme med i væddeløbet. Filmen fortæller således både om landet og har en historie om en dreng og hans store ønske, der bringes til opfyldelse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Oman
Dokumentarfilm fra Danmark

Kameler, børn og væddeløb


Eric Kendall Riley (nacido el  en Cleveland, Ohio) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó 5 temporadas de la NBA, además de jugar en equipos de tres continentes diferentes. Con 2,13 metros de estatura, jugaba en la posición de pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Wolverines de la Universidad de Míchigan, en las que promedió 6,2 puntos, 5,2 rebotes y 1,3 tapones por partido.

Profesional
Fue elegido en la trigésimo tercera posición del Draft de la NBA de 1993 por Dallas Mavericks, quienes lo traspasaron directamente a Houston Rockets a cambio de los derechos sobre Popeye Jones. Allí jugo una temporada, en la que los Rockets acabarían como campeones, dando escasos minutos de descanso al ya veterano Hakeem Olajuwon, promediando 1,9 puntos y 1,3 rebotes por partido.

Ya iniciada la temporada siguiente, fichó como agente libre por Los Angeles Clippers, donde realizó sus mejores números como jugador de la NBA, promediando 4,7 puntos y 2,8 rebotes por partido. al año siguiente se marchó a los Minnesota Timberwolves, y al siguiente empezó su aventura lejos de su país, jugando en el Apollon Patras de la liga griega. Regresó de nuevo a la NBA para jugar con Dallas Mavericks y posteriormente con Boston Celtics, en la que sería su última temporada en la liga norteamericana, promediando 2,2 puntos y 2,8 rebotes.

A partir de ese momento jugó en tres continentes diferentes, pasando del Cocodrilos de Caracas al Roseto Basket italiano, donde sólo jugó 9 partidos en los que promedió 6,4 puntos y 5,0 rebotes, para jugar posteriormente en Liaoning Hunters chino y en el AEL Limassol chipriota.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Riley en NBA.com
 Ficha de Eric Riley en ultimatenba.com
 Estadísticas en la NCAA

Baloncestistas de Ohio
Baloncestistas estadounidenses de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas de la Legadue
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de Los Angeles Clippers
Baloncestistas de los Boston Celtics
Baloncestistas de los Dallas Mavericks
Baloncestistas de los Houston Rockets
Baloncestistas de los Minnesota Timberwolves
Baloncestistas de los Liaoning Dinosaurs
Baloncestistas de los Michigan Wolverines
Baloncestistas del Roseto Basket
Baloncestistas del AEL Limassol
Baloncestistas de los Cocodrilos de Caracas
Baloncestistas del Sutor Basket Montegranaro
Nacidos en Cleveland

Eric Riley


Immunofluorescence is a technique used for light microscopy with a fluorescence microscope and is used primarily on biological samples. This technique uses the specificity of antibodies to their antigen to target fluorescent dyes to specific biomolecule targets within a cell, and therefore allows visualization of the distribution of the target molecule through the sample. The specific region an antibody recognizes on an antigen is called an epitope. There have been efforts in epitope mapping since many antibodies can bind the same epitope and levels of binding between antibodies that recognize the same epitope can vary. Additionally, the binding of the fluorophore to the antibody itself cannot interfere with the immunological specificity of the antibody or the binding capacity of its antigen. Immunofluorescence is a widely used example of immunostaining (using antibodies to stain proteins) and is a specific example of immunohistochemistry (the use of the antibody-antigen relationship in tissues). This technique primarily makes use of fluorophores to visualise the location of the antibodies.

Immunofluorescence can be used on tissue sections, cultured cell lines, or individual cells, and may be used to analyze the distribution of proteins, glycans, and small biological and non-biological molecules. This technique can even be used to visualize structures such as intermediate-sized filaments. If the topology of a cell membrane has yet to be determined, epitope insertion into proteins can be used in conjunction with immunofluorescence to determine structures. Immunofluorescence can also be used as a "semi-quantitative" method to gain insight into the levels and localization patterns of DNA methylation since it is a more time-consuming method than true quantitative methods and there is some subjectivity in the analysis of the levels of methylation. Immunofluorescence can be used in combination with other, non-antibody methods of fluorescent staining, for example, use of DAPI to label DNA. Several microscope designs can be used for analysis of immunofluorescence samples; the simplest is the epifluorescence microscope, and the confocal microscope is also widely used. Various super-resolution microscope designs that are capable of much higher resolution can also be used.

Types

Preparation of fluorescence
To make fluorochrome-labeled antibodies, a fluorochrome must be conjugated ("tagged") to the antibody. Likewise, an antigen can also be conjugated to the antibody with a fluorescent probe in a technique called fluorescent antigen technique. Staining procedures can apply to both fixed antigen in the cytoplasm or to cell surface antigens on living cells, called "membrane immunofluorescence". It is also possible to label the complement of the antibody-antigen complex with a fluorescent probe.  In addition to the element to which fluorescence probes are attached, there are two general classes of immunofluorescence techniques: primary and secondary. The following descriptions will focus primarily on these classes in terms of conjugated antibodies.

There are two classes of immunofluorescence techniques, primary (or direct) and secondary (or indirect).

Primary (direct)
Primary (direct) immunofluorescence uses a single, primary antibody, chemically linked to a fluorophore. The primary antibody recognizes the target molecule (antigen) and binds to a specific region called the epitope. This is accomplished by a process which manipulates the immune response of organism with adaptive immunity. The attached fluorophore can be detected via fluorescent microscopy, which, depending on the messenger used, will emit a specific wavelength of light once excited. Direct immunofluorescence, although somewhat less common, has notable advantages over the secondary (indirect) procedure. The direct attachment of the messenger to the antibody reduces the number of steps in the procedure, saving time and reducing non-specific background signal. This also limits the possibility of antibody cross-reactivity and possible mistakes throughout the process. However, some disadvantages do exist in this method. Since the number of fluorescent molecules that can be bound to the primary antibody is limited, direct immunofluorescence is substantially less sensitive than indirect immunofluorescence and may result in false negatives. Direct immunofluorescence also requires the use of much more primary antibody, which is extremely expensive, sometimes running up to $400.00/mL.

Secondary (indirect)

Secondary (indirect) immunofluorescence uses two antibodies; the unlabeled first  (primary) antibody specifically binds the target molecule, and the secondary antibody, which carries the fluorophore, recognizes the primary antibody and binds to it.  Multiple secondary antibodies can bind a single primary antibody.  This provides signal amplification by increasing the number of fluorophore molecules per antigen. This protocol is more complex and time-consuming than the primary (or direct) protocol above, but allows more flexibility because a variety of different secondary antibodies and detection techniques can be used for a given primary antibody.

This protocol is possible because an antibody consists of two parts, a variable region (which recognizes the antigen) and constant region (which makes up the structure of the antibody molecule). It is important to realize that this division is artificial and in reality the antibody molecule is four polypeptide chains: two heavy chains and two light chains. A researcher can generate several primary antibodies that recognize various antigens (have different variable regions), but all share the same constant region. All these antibodies may therefore be recognized by a single secondary antibody. This saves the cost of modifying the primary antibodies to directly carry a fluorophore.

Different primary antibodies with different constant regions are typically generated by raising the antibody in different species. For example, a researcher might create primary antibodies in a goat that recognize several antigens, and then employ dye-coupled rabbit secondary antibodies that recognize the goat antibody constant region ("rabbit anti-goat" antibodies). The researcher may then create a second set of primary antibodies in a mouse that could be recognized by a separate "donkey anti-mouse" secondary antibody. This allows re-use of the difficult-to-make dye-coupled antibodies in multiple experiments.

Limitations
As with most fluorescence techniques, a significant problem with immunofluorescence is photobleaching.  Loss of activity caused by photobleaching can be controlled by reducing or limiting the intensity or time-span of light exposure, by increasing the concentration of fluorophores, or by employing more robust fluorophores that are less prone to bleaching (e.g., Alexa Fluors, Seta Fluors, or DyLight Fluors). Some problems that may arise from this technique include autofluorescence, extraneous undesired specific fluorescence, and nonspecific fluorescence. Autofluorescence includes fluorescence emitted from the sample tissue or cell itself. Extraneous undesired specific fluorescence occurs when a targeted antigen is impure and contains antigenic contaminants. Nonspecific fluorescence involves the loss of a probe's specificity due to fluorophore, from improper fixation, or from a dried out specimen.

Immunofluorescence is only limited to fixed (i.e., dead) cells when structures within the cell are to be visualized because antibodies do not penetrate the cell membrane when reacting with fluorescent labels. Antigenic material must be fixed firmly on the site of its natural localization inside the cell. Intact antibodies can also be too large to dye cancer cells in vivo. Their size results in slow tumor penetration and long circulating half-life. Research has been done investigating the use of diabodies to get around this limitation. Proteins in the supernatant or on the outside of the cell membrane can be bound by the antibodies; this allows for living cells to be stained. Depending on the fixative that is being used, proteins of interest might become cross-linked and this could result in either false positive or false negative signals due to non-specific binding.

An alternative approach is using recombinant proteins containing fluorescent protein domains, e.g., green fluorescent protein (GFP). Use of such "tagged" proteins allows determination of their localization in live cells. Even though this seems to be an elegant alternative to immunofluorescence, the cells have to be transfected or transduced with the GFP-tag, and as a consequence they become at least S1 or above organisms that require stricter security standards in a laboratory. This technique involves altering the genetic information of cells.

Advances
Many improvements to this method lie in the improvement of fluorescent microscopes and fluorophores. Super-resolution methods generally refer to a microscope's ability to produce resolution below the Abbe limit (a limit placed on light due to its wavelength). This diffraction limit is about 200-300 nm in the lateral direction and 500-700 nm in the axial direction. This limit is comparable or larger than some structures in the cell, and consequently, this limit prevented scientists from determining details in their structure. Super-resolution in fluorescence, more specifically, refers to the ability of a microscope to prevent the simultaneous fluorescence of adjacent spectrally identical fluorophores. This process effectively sharpens the point-spread function of the microscope. Examples of recently developed super-resolution fluorescent microscope methods include stimulated emission depletion (STED) microscopy, saturated structured-illumination microscopy (SSIM), fluorescence photoactivation localization microscopy (FPALM), and stochastic optical reconstruction microscopy (STORM).

Notable people

Cornelia Mitchell Downs (1892–1987), microbiologist and journalist

See also
 Cutaneous conditions with immunofluorescence findings
 Immunochemistry
 Patching and Capping

References

External links
 Images associated with autoimmune diseases at University of Birmingham
 Overview at Davidson College

Immunologic tests
Biological techniques and tools
Pathology
Anatomical pathology
Life sciences industry
Reagents for biochemistry

Immunofluorescence


Et onkogen er et gen som potentielt kan forårsage kræft. Et onkogen er ofte muteret eller udtrykt unormalt højt i kræftceller og er dermed i stand til at ændre kritiske cellefunktioner. I modsætning til de fleste normale celler, som vil undergå programmeret celledød (apoptose), når kritiske cellefunktioner bliver forandret, vil et aktivt onkogen forårsage, at cellene overlever og deler sig.

Forstadier til onkogener kaldes proto-onkogener og er ofte normale gener involveret i signaltransduktion og regulerer cellevækst, differentiering og apoptose på en normal måde. Ved f.eks. en mutation, en virusinfektion eller miljøfaktorer (såkaldte carcinogener) aktiveres et proto-onkogen til et aktivt onkogen, dvs. et uhæmmet og unormalt virkende gen.

Onkogenets proteinprodukt benævnes onkoprotein. Nogle onkoproteiner bruges som kræftmarkører.

Mange onkogener er blevet identificeret siden 1970'erne og er blevet mål for kræftmedicin. Nobelprisen i Fysiologi eller Medicin blev i 1989 givet til J. Michael Bishop og Harold E. Varmus for deres arbejde med retrovirus-onkogener.

Proto-onkogen

Her er nogle eksempler på proto-onkogener, der ved aktivering bliver aktive onkogener:

 RAS (HRAS, NRAS, KRAS), gener for små GTPaser (enzymer i signaltransduktion); de mest almindelige oncogener i kræft hos mennesker
 BRAF, gen for en protein kinase i signaltransduktionen med regulering af celledeling, differentiering m.m.
 WNT, gener for en signalvej der regulerer transkriptionen specielt i fostertilstanden og ved regenerering af væv
 MYC, gen for en transkriptionsfaktor, der regulerer omkring 15% af al ekspression (dvs. proteinsyntese)
 ERK (extracellulært-signal–reguleret kinase), gen for kinase, synonom for MAPK (mitogen -aktiveret proteinkinase)
 TRK, fusionsgen bestående af en del af genet for tropomyosin og en del af genet for en receptor-kinase
 BCR-ABL1, gen for en altid aktiv tyrosin-kinase, se Philadelphia kromosomet
 Pim-1 er en serin/threonin-kinase
 RET, et oncogen der koder for en receptortyrosinkinase i flere forskellige nerveceller og er associeret med forskellige typer af kræft
 PIK3CA, JAK2, FGFR1, FGFR3, EGFR, CDK4, BRAF, PDGFRA, KIT, ERBB2
 Gener for transskriptionsfaktorer

Se også

 CRISPR
 Endogen retrovirus
 Fosforylering
 OncomiR, mikroRNA
 Oncovirus
 p53
 Proteinbiosyntese

Eksterne links og referencer

Biokemi
Kræft
Biologi
Proteiner

Onkogen


Ixtepec es uno de los 217 municipios pertenecientes al estado de Puebla, en México. Cuenta con una superficie aproximada de 10,22 kilómetros cuadrados. Se encuentra en el puesto 216 entre los municipios del estado, con una población menor de 6.000 habitantes.

Toponimia
El nombre de Ixtepec proviene del náhuatl ixtli que significa "superficie", tepetl que significa "cerro" y c que significa "en". En conjunto significa "en la superficie del cerro".

Geografía
Se localiza en la parte norte del estado, con coordenadas geográficas entre los  20º 00' 42" y 20º 03' 18" de latitud norte y los 97º 38' 18" y 97º 40' 42" de longitud este. Limita al norte con Caxhuacan y Olintla, al sur con Zapotitlán de Méndez, al oriente con Atlequizayan y Zoquiapan y al poniente con Hueytlalpan, México.

Historia
Hacia 1540 tras la llegada de los españoles, se dieron epidemias que afectaron a los pobladores. Una de las epidemias que afectaron con más severidad fue la peste bubónica, motivo por el cual el rey Tutulkan condujo a su población desde Yucatán hacia la costa de Veracruz. Con el paso de los años el rey fue fundando nuevas aldeas y estas se fueron uniendo a la cultura totonaca que ya existía en ese entonces, formando parte del Totonicapán. La población fue migrando hacia la parte norte del actual estado de Veracruz, quedándose algunos habitantes en territorio poblano, llegando así algunas personas a lo que conocemos hoy como Ixtepec, que fue fundado por Tutulkan y algunos grupos de totonacos.

Con el surgimiento de esta nueva comunidad se fue ampliando la población. Los totonacos tenía sus creencias, veneraban a la diosa Xanath. Los habitantes realizaban algunos rituales y las mujeres, en honor a la diosa, buscaron una forma de agradecerle creando así las flores ensartadas que hasta la fecha es la tradición más antigua del pueblo

Con la llegada de los frailes, se comenzó a cristianizar a los pobladores. Se fundó así la iglesia que en un principio se encontraba en el lugar que hoy se conoce como el Calvario, pero por motivos inexplicables las paredes se caían y la imagen de la Virgen que trajeron los frailes se mudaba a una laguna. Ese es el lugar que ocupa la iglesia actualmente.

En 1910 los revolucionarios quemaron el pueblo, la gente huyó a las comunidades cercanas. Cuando los revolucionarios regresaron por segunda vez los pobladores se prepararon para no dejar que quemaran el pueblo. Con la ayuda del general Gabriel Barrios la gente se organizó dando lugar a una pelea entre revolucionarios y pobladores, logrando estos últimos impedir que se quemara nuevamente el pueblo.

En 1942 quedó establecido como municipio libre.

Personajes Famosos
Manuel Espinoza Gerónimo - Revolucionario (1902 - 1962).
Joaquín Gómez Sarmiento -   Revolucionario  (1904 - 1951).
Ramón Sobrevilla - Revolucionario
Antonio Cortés Vázquez - Intérprete Revolucionario

Cronología de los presidentes municipales
1942 - 1943  Miguel Bautista Sainos.
1943 - 1944  Sebastián Espinoza Guzmán.
1944 - 1945  José Cano Espinoza.
1945 - 1948  Prudencio Valerio Pérez
1948 - 1951  Sebastián Espinoza Guzmán.
1951 - 1954  Miguel Antonio Candia.
1954 - 1957  José Cano Espinoza.
1957 - 1960  Juan Rodríguez Muñoz.
1960 - 1963  Jorge Juárez Vázquez.
1963 - 1966  Miguel Antonio Candia.
1966 - 1969  Trinidad Lucas Sainos.
1969 - 1972  Antonio Mora Rodríguez.
1972 - 1975  José Cano Espinoza
1975 - 1978  Federico Gómez Sarmiento.
1978 - 1981  J. Guadalupe Romano leal.
1981 - 1984  Prof. Humberto Cano García.
1984 - 1987  José Pérez Pérez.
1987 - 1990  Francisco Juárez Galicia.
1990 - 1993  Isidro Espinoza Pérez.
1993 - 1996  Eduardo Castañeda Becerril.
1996 - 1999  Everardo Rodríguez Reyes.
1999 - 2001  Vicente Francisco Pérez
2002 - 2005 Fausto Cano Pérez
2005 - 2008 Rogelio Núñez Lucas
2008 - 2011 Rubén Vázquez Bonilla
2011 - 2014  Fausto Sainos Gómez
2014 - 2018 Francisco Guzmán Vazquéz
2018 - 2021 jose cano vazquez

Fuentes
Enciclopedia de los municipios de México (2009) en https://web.archive.org/web/20110724165219/http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21147a.htm (noviembre de 2011)

Referencias

Municipios del estado de Puebla
Región Sierra Nororiental

Municipio de Ixtepec (Puebla)


Gantschach ist der Name folgender Orte:

 Gantschach (Gemeinde Deutsch-Griffen), Ortschaft der Gemeinde Deutsch-Griffen, Bezirk Sankt Veit an der Glan, Kärnten
 Gantschach (Gemeinde Schlaiten), Fraktion der Gemeinde Schlaiten, Bezirk Lienz, Tirol

Gantschach


بلدية الحائر هي إحدى بلديات مدينة الرياض في المملكة العربية السعودية.

الأحياء التابعة للبلدية
 حي الغنامية
 حي الحائر.
 حي عريض
 حي أم الشعال
 حي السدرة

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة الرياض
بلديات الرياض

بلدية الحائر


José Roberto Ospina Leongómez (San Miguel de Sema, 20 de março de 1947) - sacerdote católico colombiano, bispo de Buga desde 2012.

Foi ordenado sacerdote em 29 de novembro de 1972 e incardinado na Arquidiocese de Bogotá. Após vários anos de estágio pastoral, tornou-se conferencista em seminários de Bogotán. Em 1997 tornou-se reitor do instituto Jesús Adolescente e, dois anos depois, tornou-se também vigário episcopal do vicariato do Espírito Santo. Desde 2001, o reitor do seminário maior e o vigário do bispo para a formação permanente dos sacerdotes.

Em 19 de abril de 2004, foi preconizado como bispo auxiliar de Bogotá e bispo titular de Gypsaria. Foi ordenado bispo em 29 de maio de 2004 pelo então arcebispo de Bogotá, card. Pedro Rubiano Sáenz.

Em 10 de maio de 2012, foi nomeado bispo da diocese de Buga, e em 30 de junho de 2012 assumiu o cargo canonicamente.

Ver também

Bispos católicos da Colômbia

José Roberto Ospina Leongómez


1984 දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල (1 වන දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල) එම වසරේ සැප්තැම්බර් මස නේපාලයේ, කත්මණ්ඩු අගනුවරදී පැවැත්විණි. මෙය දකුණු ආසියාව තුල පැවැත්වූ පලමු ක්‍රීඩා උළෙල ලෙස ඉතිහාසයට එක්වෙයි.

ක්‍රීඩා ඉසව්

1984 දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල තුල තරඟ ඉසව් 5 ක් පැවැත්විණි.

පදක්කම් සටහන
සටහන

මූලාශ්‍ර

South Asian Games
දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල

1984 දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල


Kyūshū (, "dokuz vilayet"), Japonya'nın dört büyük adası ve sekiz bölgesinden biridir. Kyūshū, Honshū'nun güneybatısında ve Shikoku'nun batısında yer almaktadır ve Honshū'dan Kanmon Boğazı ile ayrılmaktadır. Kyūshū, Fukuoka, Saga, Nagasaki, Kumamoto, Ōita, Miyazaki ve Kagoshima prefektörlüklerinden oluşmaktadır. Ek olarak Ryūkyū Adaları ile Okinawa prefektörlüğü de Kyūshū Bölgesi'ne dahil edilmektedir.

Kyūshū, adını Meiji Restorasyonu öncesindeki dokuz eski vilayetten almaktadır. Adanın eski adları Kyūkoku (九国, "dokuz ülke"), Chinzei (鎮西) ve Tsukushi-shima'dır (筑紫島).

Kyūshū, subtropikal bir iklime sahip olup dağlık ve teknotik etkinliğe sahiptir. Ada, Japonya'nın en büyük aktif yanardağı olan Aso Dağı'na ve birçok kaplıcaya ev sahipliği yapmaktadır. Bölgede ağır sanayi kuzeyde Fukuoka, Kitakyushu, Nagasaki ve Ōita kentlerinde yer almakta olup kimya, otomotiv, yarı iletken ve metal işleme endüstrileri bulunmaktadır. Kyūshū, Honshū'ya Kanmon Tüneli ve Köprüsü ile bağlanmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kyūshū


Kenneth J. "Ken" Pawsey (* 13. Dezember 1940) ist ein ehemaliger australischer Eishockeyspieler.

Karriere
Ken Pawsey nahm für die australische Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1960 in Squaw Valley teil. Mit seinem Team belegte er den neunten und somit letzten Platz. Er selbst kam im Turnierverlauf in drei Spielen zum Einsatz. Zudem trat er für Australien bei der Qualifikation zu den Olympischen Winterspielen 1964 an.

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Australien)
Olympiateilnehmer (Australien)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1960
Australier
Geboren 1940
Mann

Ken Pawsey


ජලය පිළිබඳ නිතීමය භාරකාරත්වය යනු පාලනය සහ සම්පතක් ලෙස ජලයේ භාවිතය ගැන ඇත්තා වු නීතිරීති සමූහයකි. එය බොහෝ සෙයින් දේපල පිළිබඳ නීතියට ආසන්න වන නමුත්, පාරිසරික නීතිය මඟින් ද එය සන්නද්ධ වී තිබේ. මීට හේතුව වන්නේ ජලය සියලු ජීවින්ට අත්‍යාවශ්‍ය නිසා සහ ආර්ථික කටයුතු කෙරේ ද අත්‍යවශ්‍ය වු බැවිනි. එබැවින් ජලය පිළිබඳව සඟවා ඇති නීති විශාල අයුරින් ප්‍රතිඵල මත බලපාන ලෙස පාලනය කිරීමට උත්සාහ දරයි.

ජලය සතු විශේෂ ගුණාංග, භූමිය සඳහා නිර්මාණය වූ නීති මඟින් හැසිරවීමට අපහසු වී තිබේ. ඊට හේතුව  ජලය  ජංගම  මාධ්‍යයක් වීමයි.  ඇතැම් ප්‍රදේශවලට බලපාන සෘතු අනුව, ප්‍රදේශ අනුව හා යම් යම් කාලයන් අනුව ජල සැපයුම පාලනය වන  අතර සමහරක් ප්‍රදේශයන්ට නොකඩවා ජල සැපයුම ලැබේ . භූමිය පිළිබඳවු නීති සමඟ සසඳන විට ජලය පිළිබඳ අයිතින් "කෝටු කැබලි මිටියක්" සේ විවිධ පරාසයන්ගෙන් යුතු නීතිරීති  ඇති, නොයෙක් ලෙස වෙන්කොට හඳුනා ගත හැකි  ක්‍රියාකාරීත්වයන්ගෙන් සමන්විතය. ගොවිතැන වැනි කාර්යයන්ට අධික ලෙස ජලය භාවිතා කරයි. සමහරක් අවස්ථාවන්හිදී  ස්වාභාවික ජල සම්පත් යොදා ගෙන බලශක්තිය උපදවන අතර එහිදී වැයවූ ජල ප්‍රමාණයම නැවත ලබාදෙයි. (උදා: ජල විදුලි බලාගාර). ඒ අතර  ඇතැමුන් ජලයෙහි ස්ථානීය වෙනසක් නොකරම ප්‍රයෝජනයට ගනී. (උදා: බෝට්ටු පැදීම). සෑම ක්‍රියාකාරකමක්ම එයටම වෙන්වු අවශ්‍යතාවන් වෙන්කර නියාමනය කළ හැකි හේතු සාධකයන් මවති. දැන් ජලය ගබඩා කිරීම පිළිබඳ  විවිධ මත ගැටුම් පවති. ජලයේ වාමාවර්නය නිසා අනෙකුත් පුද්ගයන් සඳහා ඇති ජල ප්‍රමාණය අවම කරයි. දූෂණය නිසා  හෝ වෙනත් කරුණු නිසා (උදා:- උෂ්ණත්වය, වාෂ්පිභවනය ) මෙය වෙනත් පුද්ගලයන්ට සුදුසු නොවන  තත්ත්වයට ජලය පත්කරනු ඇත.

ඉතිහාසයේ පාඩමක් ලෙස දැක්වෙන ලෙසට Oriental Despotism නම් වැදගත්  පුස්ථකයක් මඟින් ඉදිරිපත් කර ඇති ආකාරයට මධ්‍යම අධිකාරය වටා  ඒකරාශි වූ බොහෝ අධිරාජ්‍යයන් ජල සැපයුමේ ඒකාධිකාරිත්වයට පත් කිරීමෙන් ජනගහනය පාලනය කිරීමට උත්සාහ කළේය. වායුමය අධිරාජ්‍යය සෛවරී පාලනයට හා ජලය පිළිබඳ අවදානම් නීතිරීති නිර්මාණය කිරීමට දායක විම සඳහා ප්‍රවණතාවයක් ඇති කළේය. ලෝකයේ සමහරක් ජනගහනය ශීග්‍ර ලෙස ඉහළ යන හා ස්වාභාවික සම්පත් වලින් හීන රටවල්ද මෙම ජලයට අදාල නීති පිළිබඳව නොයෙක් මත සම්මත   කරගනියි. එමෙන්ම දේශ සීමාවන් හරහා වැටි තිබෙන ජල උල්පත්, ගංගා, වැ‍ටි අරඹයා ආරවුල්ද ඇතිවේ. ජලය පිළිබඳ නීතිය රටවලට අනුව ඝට්ටනය වුයේ එය  සඳහා අන්තර්ජාතික  ලෙස යෝජනා කරන ලද  අන්තර්ජාතික ගංගා වලින් ප්‍රයෝජන ගැනීම පිළිබඳ ජල නීතියයි. (Hague   ගේ 21 වන සියවසේ ජල ආරක්ෂාව)

සටහන්

ජලය පිළිබඳ නීතිය


Klapa Chorus croaticus je hrvatska muška klapa iz Švicarske, iz Berna.

Povijest
Osnovana je 21. kolovoza 1987. godine. Tvorac ansambla je Frane Vugdelija. Nastala je u okrilju Hrvatske katoličke misije u Bernu. Za cilj su si postavili njegovati i promicati hrvatsku glazbenu baštinu, približiti ju Švicarcima te pridonijeti većem razumijevanju i prijateljstvu između Hrvata i Švicaraca. Većina tadašnjih članova pjevala je u mješovitom misijskom zboru kojega je tada vodio utemeljitelj klape Frane Vugdelija. Vremenom se osamostalila. Do 10. svibnja 1993. godine djelovala je pod imenom Hrvatski oktet. U skladu s ciljem, repertoar je gotovo u potpunosti čine hrvatske narodne pjesme te skladbe hrvatskih autora. Nastupali su po cijeloj Švicarskoj. Gostovali su i u drugim europskim državama. Zbog te djelatnosti proglasili su ju "veleposlanicima Hrvatske i hrvatske glazbe i kulture". Zbog njena glazbena, humanitarna i domoljubnog rada pozivali su ih na nastupe svugdje po Hrvatskoj. Priznanje je iskazano sudjelovanjem na Festivalu dalmatinskih klapa u Omišu 1993., 1994., 1995., te 1996. i 1997. godine. Do danas su jedini predstavnik klapa iz hrvatskog iseljeništva koja se na omiškom festivalu pojavila u natjecateljskom programu. Sudjelovali su na Prvom Susretu klapa iz hrvatskog iseljeništva u domovini Hrvatskoj, a na poziv Hrvatske matice iseljenika. 1. Susret klapa održao se od 24. lipnja do 2. srpnja 2006. godine. S fra Šimunom Šitom Ćorićem u nastupili su okrilju crkava sv. Ante i sv. Leopolda Mandića u Padovi, s Klubom bernskih akordeonista. 2008. dobili su Domovnicu" Večernjeg lista i prema glasovanju čitatelja izabrani za najpopularniju glazbenu skupinu u iseljeništvu. Klapa je član prvog hrvatskog band-aida CROunitas. Njeguju usku i plodonosnu suradnju s vodećim glazbenicima i etno-muzikolozima u Hrvatskoj (Nikola Buble i dr.), kao i plodonosnu suradnju s mnogim glazbenim formacijama u Švicarskoj (Bernski mandolinsko orkestar) i šire. Snimili su nekoliko nosača zvuka. Današnji članovi su: Frane Vugdelija, voditelj i I. tenor; Denis Radičević, Ivo Šavar, Miljenko Plišić, II. tenor; Viorel Raviele, bariton; Luca Ventrice, bas-bariton; Alan Šavar, Josip Borozni, Ilija Bekić, bas. U domovini su se vratili, ali povremeno nastupaju s klapom: Danijel Peštaj, Kresimir Ċuže, Branko Ċorić, bas.

2020. godine Klapa od Predsjednice RH Kolinde Grabar-Kitarović dobiva priznajne:  Povelju Republike Hrvatske, za izniman i dugogodišnji doprinos u promicanju hrvatske baštine, jezika, kulture i folklora, te očuvanju hrvatskog identiteta u Švicarskoj Konfederaciji.

Izvori

Vanjske poveznice
Discogs
FDK
Hrvatski kulturni klub u Švicarskoj Časopis Libra

Hrvati u Švicarskoj

Hrvatske klape
Hrvatski glazbeni sastavi

Klapa Chorus croaticus


Ioan Ienea (n. 24 februarie 1879, Lugoj, județul Timiș – d. 3 august 1954, Lugoj, județul Timiș) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
S-a născut într-o familie de fruntași meseriași, părinții săi fiind Iosif și Lucreția Ienea. După terminarea liceului în Lugoj în 1900, beneficiind de stipendii acordate din fondul Episcopiei Greco-Catolice, face Teologia la Blaj până în 1904 și Pedagogia la Budapesta, până în 1905. A fost numit învățător confesional român și conducător al corului Catedralei din Lugoj, în care cântase și el încă din clasele primare, și al Societății Corale Lira, unde funcționează până în 1914. A fost, de asemenea, o prezență activă în cadrul Reuniunii Învățătorilor Români Uniți din Ținutul Lugojului ca notar, vicepreședinte și delegat la examenele de sfârșit de an școlar, implicându-se, de asemenea, ca bibliotecar în activitățile Casinei Române din oraș .

A fost hirotonit și confirmat ca preot printr-un decret semnat de episcopul greco-catolic al Lugojului, Vasile Hossu, în care îi erau evidențiate calitățile și recunoscute meritele. În calitate de preot în protopopiatul Lugojului, a participat, în 1906, la expoziția de la București organizată pentru aniversarea a 40 de ani de domnie ai regelui Carol I, împreună cu un numeros grup de intelectuali bănățeni greco-catolici, condus de canonicul Ioan Boroș . În 1914 este numit paroh și protopop în Orăștie. Împreună cu protopopul ortodox Vasile Domșa a prezidat în noiembrie 1918 prima mare adunare publică politică și națională a românilor din Orăștie .

În 1908, cu prilejul pelerinajului făcut la Roma de reprezentanții bisericii greco-catolice lugojene, la jubileul celor cincizeci de ani de preoție a papei Pius al X-lea, Ioan Ienea a dirijat, sub cupola bazilicii San Pietro, Liturghia lui Gavriil Musicescu, în interpretarea corului colegiului "De Propaganda Fide", unde urmau cursurile mai mulți seminariști români. Era prima liturghie românească auzită în vestita biserică și interpretată în prezența Sanctității Sale. În 1911 a fost prezent la Blaj, la serbările jubiliare prilejuite de cei 50 de ani de la înființarea ASTREI .

Tot la nivelul activității ale în domeniul muzicii, Ioan Ienea s-a remarcat prin înființarea mai multor coruri și societăți corale; printre acestea, merită a fi menționat corul mixt Unirea de la Orăștie, ale cărui baze au fost puse în anul 1922. Ioan Ienea a fost dirijorul acestui cor până în anul 1933, când este numit în oficiul canonic al Lugojului, locul său fiind luat de Valeriu Bora. A fost și unul dintre dirijorii Corului Reuniunii Meseriașilor din Orăștie, menționat în acest post de către presa locală în anul 1923, când a susținut diverse concerte în care a prezentat prelucrări folclorice, organizând și grupul de colindători al reuniunii. Tot Ioan Ienea a fost cel care a susținut, începând cu anul 1922, constituirea unui cor care să corespundă necesităților comunității greco-catolice din Orăștie, cor care a funcționat până în 1948 sub numele de Gloria .

La 24 aprilie 1919 Consiliul Dirigent Român din Sibiu îl numește profesor provizor de limba română pentru elevii români de la Liceul reformat Kun din Orăștie. După deschiderea Liceului românesc "Aurel Vlaicu" din Orăștie este numit ca profesor auxiliar de istorie și geografie în cadrul acestuia, funcționând în această funcție timp de trei ani .

La 1 iunie 1934 episcopul Dr. Alexandru Nicolescu îl numește canonic la Lugoj, unde funcționează până la 1 iulie 1942, când se pensionează .

Preotul Ioan Ienea a prețuit, de asemenea, istoria. Din anul 1933 s-au păstrat câteva însemnări ale sale după două vizite de documentare la cetățile dacice de la Costești și Grădiștea Muncelului, prima împreună cu episcopul Lugojului, iar cea de-a doua, cu canonicul Auguste Leman, doctor în teologie și litere, profesor la Universitatea Catolică din Lille și un profesor universitar din Paris, personalități istorice interesate de valoarea istorică a vestigiilor din Munții Orăștiei. Reîntors la Lugoj în funcția de canonic al episcopiei, a fost ales delegat al Capitului arhiepiscopal din oraș la alegerea episcopului de Lugoj, Alexandru Nicolescu, în scaunul mitropolitan de la Blaj .

Activitatea politică

Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Protopopiatului Greco-Catolic din Orăștie, luând parte la dezbaterile purtate în sala din "Cetate" sub prezidiul lui Gheorghe Pop de Băsești .

Crescut din tinerețe sub influența politică a lui Coriolan Brediceanu, a fost un membru activ al Partidului Național Român din Orăștie, ajungând chiar președinte al organizației locale. La 15 decembrie 1928 a fost ales și senator pentru județului Hunedoara din partea Partidului Național Țărănesc .

Recunoașteri
Pentru meritele sale a primit mai multe distincții printre care Medalia "Răsplata Muncii pentru Biserică", clasa I în anul 1923. Din 1928 este membru al Ordinului "Steaua României", în gradul de ofițer .

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7.
 https://www.pressalert.ro/2016/01/timisoara-uitata-ioan-ienea-muzicianul-din-lugoj-care-dirijat-sub-cupola-bazilicii-san-pietro-cum-contribuit-la-istoria-banatului/  accesat la 22 noiembrie 2018
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).
Ioan-Marius Popa, Coruri religioase românești din Orăștie în perioada interbelică, https://www.revistateologica.ro/wp-content/uploads/2018/06/Ioan-Marius-Popa-Coruri-religioase-românești-din-Orăștie-în-perioada-interbelică.pdf, accesat la 29 noiembrie 2018.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
 Delegații aleși convocați la Adunarea Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918. Centenarul României. Accesat la 30 noiembrie 2018.
https://www.pressalert.ro/2016/01/timisoara-uitata-ioan-ienea-muzicianul-din-lugoj-care-dirijat-sub-cupola-bazilicii-san-pietro-cum-contribuit-la-istoria-banatului/

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1879
Decese în 1954
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți greco-catolici români
Lugojeni
Medalia "Răsplata Muncii pentru biserică"
Decorați cu Ordinul Steaua României

Ioan Ienea


Syracuse er navnet på flere byer i USA, herunder:

 Syracuse, New York

 Syracuse, Indiana
 Syracuse, Kansas
 Syracuse, Missouri
 Syracuse, Nebraska
 Syracuse, Ohio
 Syracuse, Utah

Se også
 Syracuse University, i Syracuse, New York
 Siracusa, en by på Sicilien, som mange af de amerikanske byer er opkaldt efter

Syracuse


Der Edgware Town Football Club ist ein englischer Fußballverein aus Edgware, Greater London. Der Klub wurde im Jahr 1939 gegründet und spielt in der Spartan South Midlands Football League.

Vereinsgeschichte
Der Verein wurde im Jahr 1939 gegründet und nahm am Spielbetrieb der Middlesex Senior League teil, bis er zur Saison 1946/47 der Corinthian League beitrat. Im Jahr 1948 verzeichnete der Verein den Gewinn des Middlesex Senior Cups. Als sich die Corinthian League zur Saison 1963/64 auflöste, wechselte der Verein wie zahlreiche andere Klubs in die Athenian League, in der man sofort den Meistertitel der Division One errang und in die Premier Division der Athenian League aufstieg. Nachdem die Athenian League 1984 ebenfalls ihren Spielbetrieb einstellte, wechselte der 1970 in Edgware FC umbenannte Klub in die London Spartan League. 1987 erfolgte die Rückbenennung in Edgware Town FC. Nachdem 1982 und 1988 der Aufstieg in die Isthmian League wegen der nicht ausreichenden Spielstätte verweigert wurde, gelang schließlich 1990 der Aufstieg. Bis 2006 spielte Edgware in den unteren Staffeln der Isthmian League, bevor man im Zuge einer Ligareform in die Spartan South Midlands Football League, aus der man mit drei Titeln bestückt bereits ein Jahr später wieder in die Isthmian League aufstieg. Nach dem Ende der Saison 2007/08 musste der Verein in Ermangelung einer Spielstätte bis auf weiteres den Spielbetrieb einstellen. Seit der Spielzeit 2014/15 tritt der Klub wieder in den Spielklassen der Spartan South Midlands Football League an.

Meisterschaften und Pokalsiege
Isthmian League
Meister Division Three 1991/92
Spartan South Midlands League
Meister Premier Division 2006/07
Pokalsieger Premier Cup 2006/07
Pokalsieger Challenge Cup 2006/07
London Spartan League
Meister Premier Division 1987/88, 1989/90
Pokalsieger League Cup 1987/88
Corinthian League
Pokalsieger Memorial Shield 1952/53, 1961/62
Middlesex Senior League
Meister 1939/40, 1943/44, 1944/45, 1945/46
Middlesex Senior Cup
Pokalsieger 1947/48

Einzelnachweise

Gegründet 1939
Fußballverein aus London
Sport (London Borough of Barnet)
Organisation (London Borough of Barnet)

Edgware Town


Avranches (; ) is a commune in the Manche department, and the region of Normandy, northwestern France. It is a subprefecture of the department. The inhabitants are called Avranchinais.

History

Middle Ages
By the end of the Roman period, the settlement of Ingena, capital of the Abrincatui tribe, had taken the name of the tribe itself. This was the origin of the name Avranches. In 511 the town became the seat of a diocese (suppressed in 1790) and subsequently of a major Romanesque cathedral dedicated to Saint Andrew, Avranches Cathedral, which was dismantled during the French revolutionary period. As the region of Brittany emerged from the Roman region of Armorica, Avranchin was briefly held by Alan I, King of Brittany as part of the Kingdom of Brittany at the turn of the 10th century. The regions that later became the Duchies of Normandy and Brittany each experienced devastating Viking raids, with Brittany occupied by Vikings from 907 to 937. In 933 Avranches and its territory, the Avranchin, were ceded to the Normans.

Hugh d'Avranches, 1st Earl of Chester, a magnate under William the Conqueror, was the son of Richard le Goz, Vicomte d'Avranches.

In 1172 (September 27–28) a council was held at Avranches in response to the murder of Anglo-Norman Saint Thomas Becket. Henry II, King of England, after due penance done at Avranches on 21 May 1172, was absolved from the censures incurred by the assassination of the holy prelate and reached the Compromise of Avranches with the Church, swearing fidelity to Pope Alexander III in the person of the papal legate.

The same council was forbidden to confer on children benefice, carrying with it the cure of souls, or on the children of priests for the churches of their fathers. Each parish was required to have an assistant (vicarius), and the Advent fast was commended to all who could observe it, especially to ecclesiastics.

The town was damaged in both the Hundred Years' War and the Wars of Religion.

Álvaro Vaz de Almada was made 1st Count of Avranches by King Henry VI of England on August 8, 1444.

Modern era
The town lost some influence after the French Revolution during which the diocese was abolished, the bailif was removed and primary and secondary schools were closed. The town was also occupied and raided by troops both pro-republican and anti-revolutionary (Chouans). However, in 1802 the Avranches diocese was restored as part of the Diocese of Coutances.

Many English families settled here after the Treaty of Paris (1814).

A literary description of the town in the 19th century is recorded in Guy de Maupassant's novel Notre Cœur, when the main character Mariolle meets his lover and sets out for Mont Saint-Michel:
The houses crowning the heights gave to the place from a distance the appearance of a fortification. Seen close at hand, it was an ancient and pretty Norman city, with small dwellings of regular and almost similar appearance built closely adjoining one another, giving an aspect of ancient pride and modern comfort, a feudal yet peasant-like air.

The liberation of Avranches during World War II was led by General George S. Patton and began on 31 July 1944.

On 1 January 2019, the former commune Saint-Martin-des-Champs was merged into Avranches.

Geography
Avranches is situated at the southern end of the Cotentin Peninsula on the E40 road connecting Saint-Lô with Brittany and on the rail line between Lison (linking to Caen) and Dol (linking to Rennes).

The town was founded on high ground overlooking the dunes and coastal marshes along the bay forming the corner between the peninsulas of the Cotentin and Brittany. From Avranches, it is possible to see the Mont Saint-Michel, which was founded by Saint Aubert, Bishop of Avranches in the 8th century.

Population

Sights
A museum, Le Scriptorial, houses the collection of manuscripts of Mont Saint-Michel, deposited in the municipal archives during the French Revolution. It is one of the largest collections of medieval illuminated manuscripts in France, outside national and university libraries.

Formerly dominated by the cathedral, where Henry II did penance, an open grassed area La Plate-Forme overlooking the bay towards Mont Saint-Michel displays only a few remnants of the destroyed building.

The major church Notre Dame des Champs (Avranches) was constructed in Gothic Revival style in the 19th century to restore the religious life of the town after the destruction of the cathedral. The basilica church of Saint Gervais houses a treasury, best known for the purported skull of Saint Aubert complete with hole where the archangel Michael's finger pierced it (probably a prehistoric trepanned skull).

The botanical gardens were founded in the grounds of the former Franciscan convent in the late 18th century. The expansion and introduction of exotic species in the 19th century and the location of the gardens overlooking the bay made the gardens an important sight in the town.

The Manoir de Brion, an ancient Benedictine priory of Mont Saint-Michel, is located in Dragey.

Avranches is twinned with St. Helier in Jersey. On 2 March 2010 a Jersey-registered boat "Archangel" succeeded in reaching Avranches at Marcey-les-Grèves. It is believed this was the first instance of a foreign vessel reaching Avranches in modern times.

Sport
US Avranches is based in the commune.

Twin towns
  Saint-Gaudens, France, since the autumn of 1944, when the town of Saint-Gaudens, Haute-Garonne fraternally assisted Avranches by giving clothing and food to it
 Korbach, Germany, since 1963
 Saint Helier, Jersey, since 1982
 Crediton, United Kingdom, since 1993

Births
Avranches was the birthplace of:
 General Jean-Marie Valhubert (1764–1805)
 Paul-Armand Challemel-Lacour (1827–1896), statesman
 Jean-Luc Ponty (born 1942), violinist and jazz composer
 Samuel Le Bihan (born 1965), a movie actor.
 Hamon de Massey, Norman lord in the barony of Chester.

References

External links

Communes of Manche
Subprefectures in France
Gallia Lugdunensis

Avranches


Lüfer (Pomatomus saltatrix), Pomatomidae familyasından ekonomik değeri yüksek bir balık türü.

Vücutları uzun, sırt yüzgeçleri iki tane, kuyrukları çatallı, ağızları iri, dişleri sivri ve güçlüdür. Yan çizgi hemen hemen düz olup, pullarla örtülüdür. Yan çizgide pul sayısı 95-100 adettir. Sırt tarafı koyu mavi yeşilimtırak, alt tarafı gümüşî, yanları daha açık renk olan bu balıkların karnı parlak beyazdır. Keskin dişleri vardır. Uzunlukları 110 cm'ye, ağırlıkları 11,5 kg'a ulaşabilir. Küçükten büyüğe doğru defneyaprağı, çinekop, sarıkanat, lüfer, kofana, sırtıkara olarak adlandırılabilir. Lüferler, Mayıs ayının sonuyla birlikte üreme dönemine girerler ve haziran aynın ilk iki haftasına kadar bu süreç devam eder. Eylül sonu ekim başı gibi Karadeniz'de yumurtlayan balıklar İstanbul boğazından çıkmaya başlarlar.

Defneyaprağı
10 cm'ye kadar büyüklüğe ulaşan Lüfer yavrusudur. 0-50 gr ağırlığındadır. Avlanması, satılması yasaktır.

Çinekop
15–18 cm arasındaki uzunluğa ulaşan lüfer yavrusudur. Ağırlığı 55-65 gr arasındadır. Avlanması, satılması yasaktır.

Sarıkanat
18–25 cm büyüklüğe ulaşan lüfer yavrusudur. 75-110 gr ağırlığa ulaşır. 18 cm.den küçüğünün avlanması ve satılması yasaktır.

Lüfer
28 cm uzunluktan sonraki lüfer türlerinin genel adıdır. Ağırlığı 125 ila 333 gr arasında gelir. Avlanması ve satılması serbesttir. Özellikle 35 cm'e kadar olanı lüfer olarak adlandırılır. Daha büyüklerine Kofona ve Sırtıkara adı verilir.

Kofana
35 cm'den büyük olan Lüferler bu adla anılırlar. Ağırlıkları 500 gr'ı geçer. Avlanması ve satılması serbesttir fakat nadir olarak görülmektedirler.

Sırtıkara
Lüferin 50 cm ve daha büyük boyda olanına verilen ad. Avlanması ve satılması serbesttir fakat uzun zamandır Türkiye denizlerinde rastlanmamıştır.

Lüfer koruma mücadelesi
Karadeniz ve Marmara'da Lüfer türlerinin sayısının azalması ve miktarın düşmesi nedeniyle oluşan kamuoyu baskısıyla Tarım Bakanlığı tarafından Defneyaprağı, Çinekop, Sarıkanat avcılığı ve satışı yasaklanmıştı. Bu yasağın uygulanması için çeşitli sivil toplum örgütleri ve oluşumlar mücadele etmekte idi. Ayrıca her sene farkındalık yaratmak amacıyla Lüfer Bayramı etkinlikleri yapılmaktadır. Ancak 18 cm.den küçük olmamak kaydıyla avlanılması yeniden serbest bırakılmıştır.

Kaynakça

Pomatomidae
Türkiye'deki balıklar

Lüfer


Émilien Léon Jean Dufour () a fost un pictor și ilustrator francez.

Biografie
S-a născut în 27 decembrie 1894, pe 6 rue Eugène Sue din Paris, dintr-un tată savoiard, originar din Cusy, și dintr-o mamă bretonă, originar din Lorient. A crescut la Paris, împreună cu fratele său mai mic.

Aparținând contingentului 1914, a fost mobilizat în septembrie 1914 și a fost trimis pe front în decembrie 1914, în Belgia, în apropiere de Leper, cu Regimentul 135 Infanterie. Ca urmare a faptului că starea sa de sănătate s-a deteriorat începând din mai 1915, el a fost mutat la secția 24 de infirmieri militari a administrației militare a Parisului.

A putut astfel, începând din 1916, să-și folosească talentul de desenator, creând cărți poștale pe teme militare.

După demobilizare, în aprilie 1919, el a devenit membru al Asociației Umoriștilor și a colaborat la diverse reviste (Soleil du Dimanche (1893-), Le journal pour tous (1898-), Le Rire (1904-), L'Amour (1909-), Fantasio (1922-1925), La Charette Charrie (1923-), Le Progrès civique (1923-1924), La Petite Illustration (1935). Apoi, în 1932, a expus la Paris, în Salons des Tuileries și Salons d'Automne, devenind cel mai probabil societar. El a fost, de asemenea, unul dintre ilustratorii operelor complete ale lui Anatole France publicate în perioada 1925-1935 de editura  Calmann-Lèvy.

Una dintre lucrările sale cele mai apreciate pare să fi ediția cărții Mon frère Yves de Pierre Loti, publicată de Calmann-Lévy în 1936; pictor de portrete și de peisaje, el a expus, începând din 1932, în mod regulat la Salon des Tuileries și la Salon d'automne. Este cunoscut în special ca ilustrator al unor numeroase romane din secolele al XIX-lea și al XX-lea, inclusiv Doamna Bovary de Gustave Flaubert, Alexandre Dumas, Erckmann-Chatrian, Edgar Allan Poe, Pierre Loti, Anatole France, André Maurois, Pierre Benoit, Le rouge et le noir de Stendhal, La Peau de chagrin de Balzac, Florile răului de Baudelaire, Les hauts du Hurlevent de Emily Brontë, Sarn de Mary Webb, Les confessions de Jean-Jacques Rousseau, confesiuni, Les poésies de Alfred de Vigny, Les Diaboliques de Barbey d'Aurevilly, Le petit chose de Alphonse Daudet, Jane Eyre de Charlotte Brontë.

Ilustrații
 George Sand, François le champi, Paris, éditions Rombaldi, 1952

Note

Bibliografie
 Dictionnaire Bénézit, articolul « Dufour (Émilien Léon Jean) »

Legături externe
  Thistle Fine Art.com

Nașteri în 1896
Decese în 1975
Pictori francezi din secolul al XX-lea

Émilien Dufour


Gökçegüney, Eskişehir ilinin Seyitgazi ilçesine bağlı bir mahalledir.

Köy ilçeye 28 km uzaklıktadır.

Coğrafya
Eskişehir iline 75 km, Seyitgazi ilçesine 33 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Seyitgazi'nin mahalleleri

Gökçegüney, Seyitgazi


Patu jiangzhou est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Symphytognathidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Guangxi en Chine. Elle se rencontre dans le xian de Fengshan.

Description
La femelle holotype mesure .

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, Jiangzhou.

Publication originale
 Li, Li & Lin, 2021 : « Taxonomic study on fourteen symphytognathid species from Asia (Araneae, Symphytognathidae). » ZooKeys, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Symphytognathidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Guangxi

Patu jiangzhou


Cupa Ucrainei 2015-2016 (în ) este ediția cu numărul 25 a Cupei Ucrainei. Competiția a început pe 22 iulie 2015 și se va termina pe 21 mai 2016.

Meciuri

Runda preliminara (22 iulie 2015)

Runda de 32 (21-23 august 2015)

Optimi de finală

Sferturi de finală

Semifinale

Finala

Cupa Ucrainei

Cupa Ucrainei 2015-2016