Albanya ya da Albania (, , ), bugünkü Azerbaycan ile Dağıstan'ın güneyini kapsayan eski bir krallık. Albanya Yunanca ve Latince "dağlık toprak" anlamına gelir, ülkenin yerli adı ise bilinmemektedir. MÖ 3. ve 4. yüzyıllarında kurulmuştur. 705'te ise Araplar tarafından yıkılmıştır. Başkenti önce Kebele (eski kaynaklarda Kabalaka), sonra Berde şehri oldu. Krallığın resmi dili ise Albanca'ydı.

Dil
Bugünkü Azerbaycan ve Dağıstan'ın tamamı ile Ermenistan, Gürcistan, İran, Çeçenistan topraklarının yarısını kapsayan geniş bir alanda hüküm süren Albanya'da Strabon ve diğer kaynaklarca 26 lehçe - şive konuşulmaktaydı. Albanya'da kullanılan dillerin kökeni konusundaki araştırmalar derin olmamakla birlikte birkaç yönde ilerlemektedir. Tarihçi ve dilbilimcilerin bir kısmı tarafından Alban dilinin Nah-Dağıstan dillerine Lezgi dillerine mensup olduğu, diğer tarihçi ve dilbilimciler tarafından ise Farsça veya Lezgice kökenli olduğu ileri sürülmektedir. Azerbaycanlı araştırmacılar tarafından ise Alban yazısı ve dilinin Eski Türkçenin şivelerinden biri olabileceği iddiası ortaya atılmış ve Albanya'nın Türk olduğu da ihtimaller arasında sayılmıştır.

Din
Alban halkları 3. yüzyılda Hristiyanlık dinine girmişler ve 4. yüzyılda da kendi müstakil alfabelerine sahip olmuşlardır. İlk Hristiyanlık izleri taşıyan Alban tarihinde yüzlerce kilise, manastır vb. gibi dini yapılar ortaya çıkmıştır. Bu dini yapılardan pek azı günümüze kaldıysa da Albanya 7. yüzyıldan itibaren gelen İslamın etkisi altında girmiştir. 10. yüzyıldan itibaren Orta Asya'dan süregelen Türk, Kıpçak ve Moğol istilaları ile zayıflayan krallık küçüle küçüle egemenlik alanlarını kaybetmiştir. Albanların büyük bölümü İslamiyet'i benimseyerek Türkleşmiştir.

İsim kökeni
Ermeni yazar M. Çamçyan Ağvan kelimenin eski Ermenice (qrabar) "ağu" yumuşak huylu, sevecen kelimesinden türediğini ve "Sevecen insanlar ülkesi" anlamına geldiğini ifade etmiştir. Fakat G. Geybullayev yazıyor ki, "ağu" kelimesi eski Ermeni diline eski Türk dilinden geçmiştir ve bu söz şu anda da birçok Türk halklarının dilinde kullanılmaktadır. Moisey Kalankatlı ise ülkenin Araniler sülalesinden olan ilk yarı efsanevi hükümdar Arran'ın adı ile bu tür adlandırıldığını kaydetmiştir. Abbaskulu Ağa Bakıhanov ise Gülistan-i İrem eserinde Latincede Albania'nın "beyaz" anlamını verdiğini yazmıştır.

Nüfusu
Yunan Tarihçi Strabon'un bilgisine göre Albanya, nüfusu 26 dilde konuşan aşiretlerden ibaretti. Kaynaklarda Albanya'da yaşayan halk ve aşiretler sırasında Utiler, Gargarlar, Amazonlar, Sovdeler, Kaspiler, Maklar, Sisaklar, Mardlar ve Amardlar, Keller ile Lekler isimleri baştadır. İlk asırlardan başlayarak Sasani şahlarının talimatı ile Albanya'ya bir takım İran aşiretleri taşınmıştır. 3. ve 4. yüzyıldan başlayarak kuzeyden yeni Türk boyları Derbent Geçidinden gelmiştir. Bu boyların arasında Hunlar, Barsiller, Hazarlar gibi halklar bulunmaktadır. Özellikle Subar boyları Albanya'nın eski başkenti Gabala çevresinde yerleşmişler. Bu yüzden de Erken Orta Çağ kaynakları Gabala'yı bazen Gabala-Subar olarak adlandırmıştır. Arapların gelişine kadar Albanya nüfusu Kafkas dilleri, Türk dilleri ve İran dilleri konuşan halklar olmak üzere üç bölümden oluşuyordu.

Hala Albanya ülkesinin yerel halkı olan Alban halkı bulunmuş değildir. Çoğu zaman Albanların kendileri ile özdeşleştirilen en büyük Alban aşiretlerinden biri Utilerdir ancak bu konuda kesin bir bilgi yoktur. Uzmanlar belirtmektedir ki "Alban" ismini Türk boylarına olması daha muhtemeldir. Çünkü şu anda Orta Asya'da Kazakistan'da Alban adlı Türk bir kabile yaşamaktadır. Ayrıca Çuvaşların kendi yaratılışları hakkında yazılan destanda Çuvaşların oluşumu hakkında konuşulurken, atalarının Kafkas dağları tarafından gelmiş oldukları belirtiliyor. Son dönemlerde yapılan bilimsel araştırmalar sonucu Albanların Türk kökenli toplum olması anlamlı şekilde kanıtlanmıştır.

Tarihi ve siyasi coğrafyası
Anatoli Petroviç Novoseltsev ve Z. İ. Yampolski'e göre, Erken Orta Çağda Albanyanın kapsadığı bölge, şimdiki Azerbaycan'ın, aynı zamanda Ermenistan'ın, Dağıstan'ın ve Doğu Gürcistan'ın topraklarına dahildi.

Ermeni iddialarına göre, eski devirlerde ve Erken Orta Çağda Azerbaycan arazisi Kür Nehrinin sadece kuzeyinde (Kür'ün sol kıyısında) yerleşmişti, yani bu iddiaya göre Kür ve Aras nehirleri arasındaki arazi eskiden Ermenilerin olmuştur. Sadece 387 yılından sonra bu topraklar Albanya'nın bünyesine geçmiş, fakat etnik, siyasi ve kültürel açıdan önceki gibi Büyük Ermenistan'ın Doğu eyaletleri olmuştur.

Gürcü bilim adamlarının eski kanaatine göre Kür'ün sol kıyısındaki Albanya topraklarının batı bölümü Gürcistan olmuştur. Yeni Gürcü bilimsel onayına göre ise (yazarı D.L. Musxelişvili) Ermeni araştırmacıların "cömertçe pay verdikleri" dedikleri sol sahil Albanyasının arazisi, ayrıca Kür'ün sol sahilindeki Azerbaycan topraklarının batı bölümü, ayrı ayrı dönemlerde ise hepsi Gürcistan toprakları olmuştur.

İdari dağılım açısından Albanya vilayetlere ve eyaletlere bölünmüştü. Birkaç vilayet eyalet oluşturuyordu. 7. yüzyıl Ermenistan coğrafyasında gösterildiğine göre Albanya'nın sol sahil arazisi 11 vilayetten ibaret idi. Alban kaynakları bunlardan dördü hakkında bilgi veriyor: Gebele, Şeki, Kambisena ve Eceri.

Bunlardan en büyük ve siyasi açıdan en önemlileri vilayetlər sayılıyordu. Üç vilayet (Gebele, Şeki, Kambisena) hem de idari kilise birimleri -piskoposluktu- bunların da temsilcileri (piskoposlar) tüm Alban kilise meclislerinde yer alıyorlardı. Solsahil Albanyasına adı geçen vilayetlerden başka, iki ülke (Lpina ve Çola) dahil idi. Feride Memhmedova böyle düşünüyor ki, Çola (Kırsal) adı İran kökenli kelimeden oluşmuştur. Fakat G. Geybullayev belirtiyor ki, Çola sözü Türkçe kökenli "çul" kelimesinden türemiştir.

Vilayetler

Çola
Bu vilayet Çola (Derbent) geçidinden güneye doğru, yaklaşık Beşparmak Dağını ve Hazar kıyısı şeridini kapsıyordu. Vilayetin büyük şehirleri Çola ve Derbent idi. Movses Kagankatvatsi, Çola'nın stratejik öneminden başka, bütün Kafkasya'da ilk Hristiyanlık ocaklarından biri olarak ideolojik açıdan önemli önemi konusunda da bilgi veriyor.

Lpina
Çola'nın Kuzey-Batısında, Çola ile Şeki arasında bulunan bölge. Bu arazi hemen hemen baştan başa fındık, ceviz ağaçları ile zengin ormanlarla kaplıydı. Albanya'nın stratejik anlamda önemli olan Lpina ve Çola ülkede merkezi hükûmet olmadığı dönemlerde bağımsız devlete çevrilmişlerdir (551-630 yılları). Cavanşirin ve Varaz hakimiyeti döneminde ise Lpina ve Cola yeniden Albanya'nın ayrılmaz stratejik vilayetleri olmuşlardı.

Kambisena
Yunan yazarlarının Kambisna, Ermeni yazarların ise Kambeçan olarak adlandırdığı arazi Albanyanın kuzey batısında, İberya sınırında bulunuyordu. Kambisena Kuzey - Batı Alazan ve İori nehirlerinin orta akarsularından, Güneyde Kür Nehrine kadar, Doğu'da ise Alazan, Kür ve İori nehirlerinin kavşağında dek araziyi kapsıyordu.

Eceri
Eceri veya Hacer denilen vilayet Gabala vilayetinin güneyinde Qarasu ve Girdman nehirlerinin arasında yerleşmişti ve güneyde Kür Nehrine dayanıyordu. Burada nüfus çoğunlukla tarımla meşguldü. 7. yüzyıl Ermeni coğrafyasında Eceri Deşt-i-Bizkan olarak da adlandırılır. Bu bölge hakkında Movses Kagankatvatsi'nin kayıtları yasadışı olarak eşcinsel evliliklere izin verilmesi ile ilgilidir. Bu tür evlilikler Arşakaşen ve Eceri vilayetlerinde rastlanıyordu.

Gabala
Gabala (Yunanca: Kabalaka) bu vilayet Lpinadan güneyde, tarihi Eceri vilayetinden kuzeyde, Şeki ve Çola vilayetleri arasındaki araziyi kapsıyordu. Bu vilayette Albanya'nın başkenti Gebele şehri bulunuyordu ki, bu konuda ilk kez MS 1. yüzyılında Büyük Plinius haber verir. Gebele antik dönemden Erken Orta Çağa - 5. yüzyıla kadar Albanya'nın başkenti, Alban Arşakilerinin konutu ve Alban arşipiskoposunun karargahı olmuştur. 510 yılında Alban Arşakileri kendi hakimiyetini tamamladıktan sonra Gabala Sasanilerin belirledikleri merzbanların karargahına dönüştürülür ve buraya Gabala hem de Vostan-i-merzban olarak adlandırılır. 5. yüzyıl Aluen kilise meclisi ve 8. yüzyıl Partav (Berde) kilise meclisi tablolarında Gabala piskoposlarından Manase (5. yüzyıl) ve İohan'nın (8. yüzyıl) isimleri de var. Gebele vilayetinin dini-ideolojik açıdan önemini şöyle bir olgu da gösteriyor ki, Aluen (488 yılı) ve Partav (705 yılı) kilise kurultayları katılımcılar listesinde arşipiskoposun imzasından sonra Gabala'nın imzası yer alır. 8.-9. yüzyıllarda Gabala piskoposları Arnavut kilisesinin patriarşları olmuşlardı.

Şeki
Şeki (Ermeni kaynaklarında Şako, Gürcü kaynaklarında Sake, Nuhpato) vilayeti Kafkasya'nın dağ eteği bölgelerinde, Gabalanın Kuzey - batısındaki araziyi tutuyor. Batı'da Lpina vilayeti ile, Doğu'da Gabala ile komşuydu. 3.-8. yüzyılların dokuma merkezlerinden biriydi.

Paytakaran
Paytakaran (Ermeni kaynaklarında Kaspk, Kazbk, Fars ve Arap kaynaklarında Balasakan) bu bölge Azerbaycan Cumhuriyeti'nin Güneydoğu bölümünde yerleşerek, Hazar Denizi kıyılarına kadar uzanıyordu. Mil ve Mugan dizlerinin bir bölümünü kapsıyordu. Muhtemelen, Paytakaran ayrı ayrı zamanlarda vilayetin Güneyinde bulunan Atropatenanın Kuzey - Doğu topraklarını da içine birleştirmiştir. Paytakaran MÖ 2. yüzyılda Ermeni kralı I. Artaşes tarafından işgal edilmiş ve MÖ 55 yılına kadar Ermenistan yönetiminde kalmıştır. Paytakaran siyasi açıdan kah Albanya'ya, kah Atropatenaya meyledip ve ayrı ayrı dönemlerde onun bünyesine dahil olmuştur. 4. yüzyılın ikinci yarısında Paytakaran toptan Albanya'nın bünyesine katılmıştır. Vilayetin merkezi aynı adlı şehir Paytakaran idi.

Uti - (Yunanca Otena) tarihi eyalet sayılan Uti Paytakaran gibi Kür'ün sağ kıyısında bulunuyordu. Doğuda Paytakaranla, Güneyde Artsakla komşu idi. Kuzeyde Kür nehri ile çevrilmişti, Batıda ise Albanya ve İberya sınırına gibi uzanıyordu. Antik kentlerden Ayniyana, Hani, Anariaka, Halhal, Sokarn, ayrıca Movses Kagankatvatsi'nin yazdıklarını göre Albanyanın 5. yüzyılda inşa edilmiş başkenti Berde (Partav) bu vilayette idi. Berde 551 yılından Alban katolik kilisesinin kayıtta yerine, 630 yılında ise Mehranilər sülalesinden olan büyük Alban knyazları Varaz Krigorun, Cavanşirin ve başkalarının konutuna dönüşüyor. Uti vilayeti kendi sırasında ayrı ayrı idari birimlere (havarlara) bölünmüştü ki, bunlardan da en esasları Sakaşena (Yunancada Sakasen, Ermenicede Şakaşen) ve Girdman idi.

Girdman - 4. yüzyılda Albanya'nın ilk büyük knyazları olan Mehraniler sülalesinin kalıtsal mülkü idi. Kaynaklarda Girdman vilayetinin adı Gardman (Grabar (eski Ermenice) dilinde), Girdman (eski Pers dilinde) ve Gardabani (eski Gürcüce) olarak tanınıyordu. Bu vilayetin lokalleştirilmesiyle ilgili üç teori mevcuttur. Bazıları onu Ağsu - Girdman çayları ilçesinde (I.Eliyev, F.Osmanov), diğerleri modern Kazak ilçesi sınırları (S.T.Yeremyan), üçüncü grup ise Şəmkirçay havzası çevresinde ve modern Gedebey ilçesi bölgesinde (Ziya Bünyadov) yerleştiğini iddia ediyorlar. Feride Onur ise Girdman vilayetinin Albanya'nın Kuzey - Batısında, Kür'ün sağ kıyısında, Ermeni ve Gürcü toprakları ile sınırda yer aldığını bildiriyor. Favstos Buzandın'ın yazdıklarını göre Girdman, Arsak ve Uti birlikte 387 yılına kadar Ermenistan'ın içinde olmuştur. Ancak Ermenistan ve Albanya'nın tarihi gerçekliklerinin öğrenilmesi göstermiştir ki, Girdman asla Ermenistan'a dahil olmamıştır. Mehraniler bu arazilerde Girdman kalesini, Mehrevan şehrini ve çoklu mabetler inşa ettirmişlerdir.

Artsah veya Ersah - (antik kaynaklarda Orkistena) bu tarihi vilayet sağsahil Albanyasının en önemli şehirlerinden biri olmuş ve günümüzde Karabağ'ın dağlık bölümünü ve Mil düzünün bir bölümünü kapsamıştır. Eyaletin nüfusu Gargarlar, Utiler, Hunlar, Hazarlar ve Barsiller teşkil ediyordu.

Sünik - (Sisakan) vilayeti Albanya'nın Güney uçlarında yerleşerek Batıda Ermenistan ve Kuzeyde Artsak arasındaki alanı kapsamış, Göyçe Gölü'nün Güneyinde yerleşmiştir. Kaynaklarda kullanılmasından dolayı Sünik (Sünük) ifadesi Sisakandan daha eski. Adının Pers biçimi olan Sisakan ifadesine ilk kez 6. yüzyılda Suriyeli Zahari Ritorun eserinde rastlanmaktadır. Aynı yazarın yazılarında Sasakan Arran (Albanya) ve Gurzan (Gürcistan) gibi Ermenistan'dan ayrı ülke olarak sunuluyor. Toplamda ise Sünik ayrı ayrı dönemlerde kimi zaman Albanya'nın, kimi zamanda Atropatenanın içinde olmuştur. K. Hubşman ve İ.Markvart ise Süniki genellikle Alban vilayeti olarak kabul ediyorlar. MS 1. yüzyılında hakimiyet başına gelen ilk Albanya hükümdarını Sünik soyu ile kapatıyorlar. Aynı kaynaklarda belirtilir ki, Parfiya şahı Valarşak Sisakan soyundan Aryani'yi Albanya'ya başkan atadı. Aynı Valarşak MS I. yüzyıldan "Sisan" denilen Kafkas geçişlerini korumak amacıyla düzenlenmiş şah ordusuna önderlik etmek hakkını Sisakan soyuna vermişti. Feride Onur gösteriyor ki, antik dönemde olduğu gibi, Erken Orta Çağda da Albanya'nın topraklarının aynı sınırlar olduğunu iddia etmeye her türlü temel var.

Kaynakça

Asya'daki eski imparatorluklar

Albanya


Luptele din Munții Călimani a fost o acțiune militară de nivel tactic, desfășurată pe Frontul Român, în timpul campaniei din anul 1916 a participării României la Primul Război Mondial. Ea s-a desfășurat în perioada 24 august/6 septembrie 1916 - 29 august/11 septembrie 1916  și a avut ca rezultat cucerirea vârfului Pietrosul de către trupele române, în ea fiind angajate forțe române din Divizia 14 Infanterie română și forțe ale Puterilor Centrale din Divizia 37 Honvezi ungară. A făcut parte din acțiunile militare care au avut loc în operația ofensivă în Transilvania.

Contextul operativ strategic

Forțe participante

Dispozitivul forțelor române

Dispozitivul forțelor inamice

Comandanți

Comandanți români
General Paraschiv Vasilescu

Comandanți ai Puterilor Centrale
General Johann Háber

Planurile de luptă

Desfășurarea acțiunilor militare

Rezultate și urmări

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918, vol I, Tipografia Geniului, București, 1929
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și

 Participarea României la Primul Război Mondial

Bătălii de pe frontul românesc în Primul Război Mondial

Luptele din Munții Călimani (1916)


Knight's Armament Company (KAC) is an American firearms and firearms parts manufacturer, best known for producing the Rail Interface System (RIS) and the Rail Adapter System (RAS) grips for firearms use. They currently produce a variety of firearms, specifically AR-15 rifles.

KAC is owned by C. Reed Knight and is based in Titusville, Florida. Knight's Manufacturing Company (KMC) is the division of KAC responsible for products aimed at the civilian market.

History

The United States military, as well as other special forces and police around the world, use KAC RIS/RAS conversions for many popular firearms, including the American M16/M4 rifles and Heckler & Koch MP5 series submachine guns. The RIS/RAS system allows for the mounting of accessories to firearms without additional tools or modifications. The system is utilized alongside a KAC suppressor and forward grip on the "Special Operations Peculiar MODification" (SOPMOD) M4 carbine package in use by United States Special Operations Command (USSOCOM). The mounted accessories can include tactical flashlights, laser targeting units, bipods, and vertical foregrips.

KAC produces sound suppressors for the Heckler & Koch Mark 23 SOCOM pistol. KAC also produces a line of clip-on night vision and thermal weapon sights, including the AN/PVS-22 Universal Night Sight. KAC produces mounts for optics and grenade launchers, as well as backup iron sights.

Knight's Armament produces a line of firearms including the semi-automatic SR-15 line of rifles, the fully automatic SR-16 carbine, the semi-automatic SR-25 sniper rifle, the SR-25 based Mark 11 Mod 0 Sniper Weapon System, and the M110 Semi-Automatic Sniper System. KAC also produces the Stoner LMG in limited quantities. KAC's most original design is their production of the Knight's Armament Company PDW. In 2011, KAC released the SR15/SR16 E3 line of rifles.

In September 2023, the company was selected to provide the Knight's Stoner 1 variant of its SR-16 rifle to the British Army Special Operations Brigade and to the Royal Marines; the latter was officially noted as having had used the rifle for some time already.

References

External links

Companies based in Brevard County, Florida
Firearm manufacturers of the United States
Titusville, Florida
1982 establishments in Florida
Manufacturing companies based in Florida
Manufacturing companies established in 1982

Knight's Armament Company


أركاديا  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا وهي منطقة للطبقة العليا المتوسطة . تم إعطاءها لقب مدينة في 5 أغسطس، 1903.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لأركاديا في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان أركاديا 53,054 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 19,149 أسرة وعدد العائلات 14,143 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 19,970 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 45.58% من البيض و1.13% من الأمريكيين الأفارقة و0.25% من الأمريكيين الأصليين و45.41% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.08% من سكان جزر المحيط الهادئ و4.16% من الأعراق الأخرى و3.39% من عرقين مختلطين أو أكثر و10.61% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 19,149 أسرة كانت نسبة 37.7% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 57.8% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 11.9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 4.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 26.1% من غير العائلات. تألفت نسبة 22.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 9.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.74، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.23.

بلغ العمر الوسطي للسكان 40.5 عاماً. وكانت نسبة 23.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.2% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 26.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 14.4% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 89.5 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 85.6 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 56,100 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 66,657 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 50,594 دولارًا مقابل 36,138 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 28,400 دولارًا. وكانت نسبة 6.7% من العائلات ونسبة 7.9% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 7.9% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 6.1% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان أركاديا 56,364 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 19,592 أسرة وعدد العائلات 15,005 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 20,686 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 32.27% من البيض و1.21% من الأمريكيين الأفارقة و0.33% من الأمريكيين الأصليين و59.17% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.03% من سكان جزر المحيط الهادئ و4.17% من الأعراق الأخرى و2.81% من عرقين مختلطين أو أكثر و12.06% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 19,592 أسرة كانت نسبة 37.4% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 59.7% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 12.4% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 4.4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 23.4% من غير العائلات. تألفت نسبة 19.7% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 9.8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.83، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.26.

بلغ العمر الوسطي للسكان 43.1 عاماً. وكانت نسبة 21.8% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.3% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 23.8% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 30.8% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 16.3% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 47.7% ذكور و52.3% إناث.

أعلام

 فيكتور بيرنال
 بيفرلي ميتشل
 جورج وولف
 إدي كولينز
 دايفيد باتلر
 دون روس
 تريسي كالدويل دايسون
 رينا سوفر
 ستيفن ليندسي
 ليندساي برايس

مراجع

أركاديا (كاليفورنيا)
أماكن مأهولة أسست في 1903
تأسيسات سنة 1903 في كاليفورنيا
ثقافة أمريكية صينية في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)

أركاديا (كاليفورنيا)


El Tranelec Foot Ball Club,  más conocido como Tranelec FBC, fue un club de fútbol del Perú, del distrito del Cercado, en la ciudad de Arequipa en el Departamento de Arequipa. Fue fundado el 13 de junio de 1921 y participó en la Liga de fútbol de la ciudad hasta su desaparición a mediados de los años 50.

Historia

La idea de formar un club de fútbol que representara a los trabajadores del Tranvía Eléctrico de Arequipa, que por esos años era el principal medio de transporte en Arequipa, venia rondando la cabeza de sus miembros desde ya hacia bastante tiempo, hasta que un 13 de junio de 1921, el  Tranelec fue oficialmente fundado en la Calle Tacna y Arica 157 con el nombre de Tranelec Foot Ball Club y Socorros Mutuos, en las oficinas del Tranvía Eléctrico por sus mismos trabajadores, siendo su primer presidente don Mariano J. Valdivia. Su primer local institucional se encontraba localizado en una sección del edificio de la estación para luego mudarse al Boulevard Parra, actual Avenida Mario Vargas Llosa.

Su primera aparición en la máxima categoría del fútbol arequipeño se dio el 17 de mayo de 1925 cayendo derrotado por tres goles a manos del veterano Sport Victoria; no obstante, su primer partido oficial lo disputó un 16 de noviembre de 1924 en el último torneo de la temporada futbolística enfrentando al segundo equipo del Independencia con el cual empataría a dos goles. Su primera gran campaña la logró en 1928 al alcanzar el subcampeonato de la Liga de fútbol de Arequipa al derrotar en un partido por el desempate de puntos al Sportivo Huracán, en aquel entonces novel equipo, a pesar de que ninguno de los dos tendría chance de colocarse segundo sino fuera por el hecho de que el White Star fue expulsado de la Liga por actos indisciplinados en la final de aquel año. El primer título alcanzado lo logró en 1934 al adjudicarse el Torneo Cusco (Nombrado así en honor al cuarto centenario de la fundación de aquella ciudad) derrotando en la final al FBC Piérola. Es precisamente con el cuadro azulgrana que tendría una fuerte rivalidad a inicios de los años 40, pues ambos clubes disputarían los títulos ligueros siendo su máximo logro consagrarse campeón de Arequipa en el año de 1943 al derrotar por 1 a 0 al White Star en la fecha final, haciéndose acreedor de trofeo donado por la colonia China y cortando la racha de títulos del FBC Piérola. En 1956, el Tranelec FBC desaparece oficialmente del fútbol arequipeño al vender la categoría a la Asociación de Residentes de Majes en la ciudad, quienes incursionan en el fútbol del Cercado con el Club Social Castilla.

Uniforme
 Uniforme titular: Camiseta roja, pantalón azul marino, medias blancas.
 Uniforme alterno: Camiseta blanca, pantalón blanca, medias blancas.

Estadio

Palmarés

Torneos locales
 Campeón de la Liga Provincial de Arequipa (1): 1943

Enlaces externos

 Historias del Fútbol Arequipeño

Referencias

Equipos de fútbol desaparecidos de Perú
Equipos de fútbol de Arequipa
Equipos de fútbol fundados en 1921

Tranelec FBC


Eraso es una localidad española  de la Comunidad Foral de Navarra perteneciente al municipio de Imoz.
Está situado en la Merindad de Pamplona, en la comarca de Ultzamaldea, en el valle de Imoz y a 26 km de la capital de la comunidad, Pamplona. Tiene una población de  habitantes (INE ), una superficie de  km² y una densidad de población de  hab/km².

Geografía física

Situación
La localidad de Eraso está situada en la parte  Sur del municipio de Imoz a una altitud de 515  Su término concejil tiene una superficie de 3,85 km² y limita al norte con el concejo de Echalecu, al este con el de Zarranz, al sur con el de Aguinaga en el municipio de Iza y al oeste con los de Goldáraz y Latasa.

Demografía

Evolución de la población

Véase también
 Imoz
 Lista de concejos de Navarra

Referencias

Enlaces externos
 Datos del Concejo de Eraso - Gobierno de Navarra - Información y datos de entidades locales de Navarra.

Concejos del Valle de Imoz
Localidades del Valle de Imoz

Eraso


Thomas Hayo (* 1969 in Neunkirchen, Saarland) ist ein deutscher Creative Director. Bekannt wurde er als Juror der Castingshow Germany's Next Topmodel.

Leben
Hayo wuchs mit seinem älteren Bruder in Bexbach auf, wo er im Fußballverein und Tennisclub aktiv war. Sein Abitur legte er 1988 am Johanneum in Homburg ab. Danach studierte er Visuelle Kommunikation (Grafikdesign, Film und Fotografie) an der Hochschule für Gestaltung in Darmstadt. Nach einer Tätigkeit bei der Werbeagentur Springer & Jacoby in Hamburg ging Hayo 1993 nach New York City, wo er ursprünglich nur ein Jahr bleiben wollte. Dort absolvierte er zunächst ein Praktikum bei J. Walter Thompson.

Im Jahr 1999 wechselte er zur Agentur Bartle Bogle Hegarty, wo er den Aufbau des New Yorker Büros mitverantwortete. Er führte hauptverantwortlich den Key Account Levi's und betreute daneben Kampagnen von Kunden wie Reebok, Sony-Ericsson, Axe, Dyson und Johnnie Walker.

Seine Arbeiten wurden mehrfach ausgezeichnet, unter anderem vom Art Directors Club, The One Show, D&AD, The International Andy Awards, den Clio Awards und beim Cannes Lions International Advertising Festival, wo sie mehrere Gold, Silber und Bronze Lions erhielten. Arbeiten zu einigen seiner besten Kampagnen sind im Museum of Modern Art in New York ausgestellt.

Seit 2009 arbeitete Hayo als Freelancer. Nach einem Vorschlag von Jean-Remy von Matt war Hayo von 2011 bis 2018 neben Heidi Klum Teil der Jury von Germany's Next Topmodel.

Im Herbst 2022 trat Hayo als Pfeife in der siebten Staffel der deutschen Version von The Masked Singer auf und wurde in der dritten Folge demaskiert.

Weblinks

 . In: Saarbrücker Zeitung, 14. April 2011
 Heidi-Klum-Juror Thomas Hayo: "Mein Hauptberuf bleibt die Werbung". Artikel auf wuv.de vom 16. Dezember 2010

Einzelnachweise

Werbeunternehmer
Fernsehmoderator (Deutschland)
Germany's Next Topmodel
Deutscher
Geboren 1969
Mann

Thomas Hayo


Paul Ferdinand Richter (* 30. August 1856 in Dessau; † 1939) war Reichsanwalt und Senatspräsident beim Reichsgericht.

Leben
Der Preuße Richter wurde 1880 Referendar und 1886 Gerichtsassessor. 1892 wurde er Staatsanwalt in Schneidemühl. 1894 wurde er an das Landgericht Berlin I, 1897 an das Kammergericht versetzt. 1900 wurde er dort zum Staatsanwaltschaftsrat befördert. 1903 wurde er bei der Reichsanwaltschaft als Hilfsarbeiter tätig. 1905 erfolgte die Ernennung zum Kammergerichtsrat ernannt unter Fortverwendung bei der Reichsanwaltschaft. 1906 wurde er Reichsanwalt.  1921 wurde er als Senatspräsident des VI. Strafsenats und zugleich des V. Strafsenats des Reichsgerichts berufen. Im April 1923 wurde er Senatspräsident des erstinstanzlichen Strafsenats. Im August 1923 führte er den Vorsitz im Prozess gegen Walter Oehme, in dem Oehme wegen "versuchten Verrats von militärischen Geheimnissen in Tateinheit mit versuchtem Landesverrat" zu einem Jahr Gefängnis verurteilt, da er im März 1923 über die Pläne zur Bildung der sog. Schwarzen Reichswehr berichtete. 1924 trat er in den Ruhestand.

Literatur
 Adolf Lobe: "Fünfzig Jahre Reichsgericht am 1. Oktober 1929", Berlin 1929, S. 402.

Einzelnachweise

Richter (Reichsgericht)
Reichsanwalt (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1856
Gestorben 1939
Mann

Paul Richter (Richter)


Sikke et cirkus er en dansk film fra 2017, filmen er instrueret af Lotte Svendsen.

Medvirkende
 Viola Martinsen som Ramona
 Rosemarie Larsen som Piko
 Rasmus Bjerg som Cirkusdirektør Kaj
 Mikkel Lomborg som Hr. Skæg

Eksterne Henvisninger

Danske film fra 2017
Dramafilm fra Danmark

Sikke et cirkus


El análisis de la marcha es básicamente el estudio del movimiento del cuerpo humano. El proceso consiste en detectar y registrar los movimientos humanos para una evaluación posterior de esta información. Una vez que los datos se recogen a continuación, se analiza y, finalmente, en caso de que sea necesario, una planificación de un tratamiento se lleva a cabo.

Historia

Los pioneros de la investigación científica sobre el análisis de la marcha fueron Aristóteles en De Motu Animalium (En la marcha de los Animales) y más tarde en 1680, Giovanni Alfonso Borelli, también llamado De Motu Animalium (I et II). En la década de 1890, el anatomista alemán Christian Wilhelm Braune y Otto Fischer publicó una serie de documentos sobre la biomecánica de la marcha humana en condiciones de carga y descarga.

Con el desarrollo de la fotografía, se hizo posible la captura de secuencias de imágenes que revelan detalles de la locomoción humana y animal que no se notan al ver el movimiento con el ojo desnudo. Eadweard Muybridge y Marey Étienne-Jules fueron los pioneros de esto a principios de 1900. Por ejemplo, fue la fotografía quien reveló por primera vez la secuencia detallada de la marcha del caballo "a galope", que suele estar mal representados en las pinturas realizadas con anterioridad a este descubrimiento.

Aunque las investigaciones anteriores fueron hechas en el campo de las cámaras de película, la aplicación generalizada de análisis de la marcha se realiza en seres humanos que presentan patologías como parálisis cerebral, enfermedad de Parkinson y trastornos neuromusculares, que se inició en la década de los 70 con la habilidad de sistemas de camera de vídeo que pueden realizar los estudios detallados de cada uno de los pacientes dentro de los límites realistas de costes y tiempo. El desarrollo de regímenes de tratamiento, a menudo en cirugía ortopédica, basados en los resultados de análisis de la marcha avanzó significativamente en la década de los 80. Muchos de los principales hospitales ortopédicos en todo el mundo tienen ahora los laboratorios para realizar estos estudios de la marcha que se utilizan habitualmente en un gran número de casos médicos, tanto para el diseño de planes de tratamiento como para el control de seguimiento.

La implementación de ordenadores modernos con la tecnología para realizar estos estudios se produjo de forma independiente a finales de la década de los 70 y principios de los 80 en laboratorios de investigación de varios hospitales, algunos a través de colaboraciones con la industria aeroespacial. Pronto siguió con el desarrollo comercial, con la aparición de sistemas de movimiento Vicon y BTS, y con el marketing de sistemas de análisis de la marcha a mediados de la década de 1980.

Proceso y equipos

Un típico laboratorio de análisis de marcha tiene varias cámaras (video y / o infrarrojo) colocadas alrededor de una pasarela o una cinta rodante, que están vinculados a un ordenador. El paciente tiene marcadores situados en varios puntos de referencia del cuerpo (por ejemplo, las espinas ilíacas de la pelvis, el maléolo del tobillo, y los cóndilos de la rodilla), o grupos de marcadores aplicados a la mitad de los segmentos corporales . El paciente camina por la pasarela o la cinta rodante y el ordenador calcula la trayectoria de cada marcador en tres dimensiones. Un modelo se aplica para calcular el movimiento de los huesos subyacentes. Esto le da un desglose completo del movimiento de cada articulación.

Para el cálculo de la cinética de movimiento, la mayoría de los laboratorios tienen montado en el suelo transductores de carga, también conocido como plataformas de fuerza, que miden las fuerzas de reacción del suelo y los momentos, incluyendo la magnitud, la dirección y la ubicación (llamado centro de presión). La distribución espacial de las fuerzas también se puede medir con equipos pedobarographicos. Sumando esto a la dinámica conocida de cada segmento del cuerpo, permite que la solución de ecuaciones basadas en ecuaciones de Newton-Euler de movimiento que permite cálculos de las fuerzas netas y los momentos de la fuerza neta sobre cada conjunto en todas las etapas del ciclo de marcha. El método de cálculo de lo que se conoce como la dinámica inversa.

Este uso de la cinética, sin embargo, no se traduce en información para que los músculos individuales, sino grupos de músculos, como los extensores o flexores de la extremidad. Para detectar la actividad y la contribución de los músculos individuales con el movimiento, es necesario investigar la actividad eléctrica de los músculos. Muchos laboratorios también utilizan electrodos de superficie adherida a la piel para detectar la actividad eléctrica o un electromiograma (EMG) de, por ejemplo, los músculos de la pierna. De esta manera, es posible investigar los tiempos de activación de los músculos y, en cierta medida, la magnitud de su activación, por lo tanto evaluar su contribución a la marcha. Las desviaciones de los patrones normales de cinemática, cinética, o EMG se utilizan para diagnosticar patologías específicas, predecir el resultado de los tratamientos, o para determinar la eficacia de los programas de capacitación.

Factores y parámetros
El proceso de deambulación está modulado o modificado por muchos factores, y los cambios que imprimen en el patrón de marcha habitual pueden ser transitorios o permanentes. Los factores pueden ser de diversos tipos:
 Extrínsecos: Hay varios factores extrínsecos, como por ejemplo el terreno, el calzado, la vestimenta, transporte de carga
 Intrínsecos: Los factores intrínsecos son sexo (hombre y mujer), peso, altura, edad,etc
 Físicos: Los factores físicos se trata de por ejemplo del peso, la talla, la constitución física
 Psicológicos: Los factores psicológicos son del tipo la personalidad, las emociones
 Fisiológicos: Cuando se habla de factores fisiológicos se trata de características antropométricas
 Patológicos: Los factores patológicos pueden ser por ejemplo traumatismos, patologías neurológicas, musculo esquelética, trastornos psiquiátricos

Los parámetros que se tiene en cuenta para el análisis de la marcha son:
 Longitud del paso
 Longitud de la zancada
 Cadencia
 Velocidad
 Base dinámica
 Línea de progresión
 Angulo del pie

Técnicas
El estudio comprende la cuantificación, es decir, introducción y análisis de parámetros medibles, así como la interpretación, es decir, llegar a conclusiones distintas sobre la persona (salud, edad, tamaño, peso, velocidad, etc.) a partir de su marcha. El análisis de la marcha consiste en la medición de lo siguiente:

Temporal / espacial

Consiste en el cálculo de "la velocidad, la longitud de la cadencia, paso, etc.

 Estas mediciones se llevan a cabo mediante:
 Cronómetro y marcas en el suelo.
 Marcha en una alfombra de presión.

Cinemática
El análisis de la marcha también consiste en la medición del movimiento del cuerpo en el espacio (cinemática) y las fuerzas que intervienen en la producción de estos movimientos (cinética).
La Cinemática se puede grabar utilizando una variedad de sistemas y metodologías:
 Cronofotografía es el método más básico para la grabación de movimiento. Utiliza luces estroboscópicas en una determinada frecuencia. Esta técnica se ha utilizado en el pasado para ayudar en el análisis de la marcha en una sola imagen fotográfica.Eadweard Muybridge
 Películas de cine o grabaciones de víde: utilizando imágenes de archivo de cámaras individuales o múltiples puede usarse para medir ángulos de las articulaciones y las velocidades. Este método se ha visto favorecido por el desarrollo de software de análisis que simplifica enormemente el proceso de análisis y permite el análisis en tres dimensiones en lugar de sólo dos dimensiones. Los sistemas de marcadores pasivos, usando marcadores reflectantes (generalmente bolas reflexivas), permite una medición muy precisa de los movimientos con varias cámaras (típicamente cinco a doce cámaras), simultáneamente. Las cámaras utilizan flash de alta potencia (por lo general de color rojo, cercano a infrarrojo) con filtros combinados para registrar la reflexión de los marcadores colocados en el cuerpo. Los marcadores se encuentran en puntos de referencia anatómicos palpables. Basados en el ángulo y tiempo de retardo entre la señal original y la reflejada, la triangulación de la marca en el espacio es posible. El software se utiliza para crear trayectorias en tres dimensiones a partir de estos marcadores que posteriormente da las etiquetas de identificación. Un modelo de computadora se utiliza para calcular los ángulos de las articulaciones de las posiciones relativas del marcador de la trayectoria marcada. También se utilizan para capturar el movimiento en la industria del cine. Los sistemas de marcadores activos son similares al sistema de marcadores pasivo pero utilizan marcadores activos. Estos marcadores son provocados por la entrada de la señal de infrarrojos y responden enviando una señal correspondiente de su cuenta. Esta señal se utiliza para triangular la ubicación del marcador. La ventaja de este sistema respecto al pasivo es que los marcadores individuales trabajan en frecuencias predefinidas y por lo tanto, tienen su propia "identidad". Esto significa que no se requiere post-procesamiento de ubicación de marcadores, sin embargo, los sistemas tienden a ser menos tolerantes para los marcadores fuera de la vista de los sistemas pasivos.  Sistemas inercial (sin cámara) están basados en sensores MEMS inerciales, modelos biomecánicos, y los algoritmos de fusión de sensores. Estos sistemas de cuerpo entero o parcial, pueden utilizarse en interiores y al aire libre, independientemente de las condiciones de iluminación.
''

Cinética
Consiste en el estudio de las fuerzas que intervienen en la producción de estos movimientos.
La base de este estudio es el registro del vector de reacción del piso que se obtiene de las placas de fuerza, este vector está calibrado en un volumen conocido de donde se obtienen los datos cinemáticos, mediante un proceso de dinámica inversa se calculan los momentos articulares y los poderes generados.

La electromiografía dinámica
Consiste en el estudio de los patrones de actividad muscular durante la marcha.  Existen diferentes métodos para hacer este registro, el más utilizado es la electromiografía de superficie, tiene la ventaja de ser un método no invasivo (a diferencia de la electromiografía con aguja).  Estos sensores obtienen un registro de actividad muscular que se llevan a una gráfica y se integran a las fases de la marcha para así identificar el momento de activación en relación con los ciclos de la marcha.  Es muy útil para identificar problemas de coespasticidad.

Aplicaciones
El análisis de la marcha sirve para analizar la capacidad de caminar de las personas, así pues esta tecnología se puede utilizar para las siguientes aplicaciones:

Diagnóstico médico

En este caso el análisis de la marcha es útil para evaluar, planificar y tratar a personas con condiciones que afectan su capacidad para caminar. La marcha patológica puede reflejar las compensaciones por patologías de base, o ser responsable de la causa de los síntomas en sí mismo.
Parálisis cerebral y pacientes con ictus son los pacientes más frecuentes en los laboratorios de la marcha. El estudio de la marcha permite diagnósticar y plantear estrategias de intervención a realizar, para permitir futuros desarrollos en ingeniería de rehabilitación.

Aparte de las aplicaciones clínicas, es también de uso general en la biomecánica deportiva para ayudar a atletas optimizar y mejorar el rendimiento atlético y para identificar la postura relacionada o problemas relacionados con el movimiento en personas con lesiones.

La identificación biométrica y ciencia forense
Puede utilizarse como un identificador biométrico para identificar a las personas individuales. Los parámetros se agrupan en espacio-temporal (longitud del paso, ancho de paso, la velocidad al caminar, el tiempo de ciclo) y cinemáticos (articulación de rotación de la cadera, la rodilla y el tobillo, la media de ángulos de las articulaciones de la cadera / rodilla / tobillo y muslo / tronco / ángulos de pie). Existe una alta correlación entre la longitud del paso y la altura de una persona.

También puede utilizarse como la autenticación de dispositivos electrónicos portátiles. Y también, para las investigaciones de resbalones y caídas, superficie de resistencia al deslizamiento se puede medir. La superficie puede ser analizada para determinar si se encuentra por encima o por debajo de los niveles aceptados del umbral de deslizamiento.
El medidor de Inglés XL deslizamiento, también conocido como VIT (Tribómetro incidencia variable) es un portátil de vanguardia "slip tester", que está diseñado para evaluar el coeficiente de fricción o "índice de deslizamiento" en diferentes superficies para caminar, el nivel o pendiente (incluso pasos), en seco y en humedad (o no contaminados) mediante la imitación de ciertos parámetros biomecánicos de peatones. Las medidas objetivas que pueden ser analizados y comparados con las fuerzas de "normal" para caminar y estándares de la industria respecto a la resistencia suelo antideslizante.

Videos relacionados
 Video explicativo del concepto análisis de la marcha y ejemplo práctico
 Video explicativo de cómo se lleva a cabo el análisis de la marcha
 Video explicativo de cómo y para qué, la empresa Currex, realiza el análisis de la marcha a sus clientes
 Video ejemplo de la lectura del análisis de la presión de los pies al moverse un sujeto
 Video ejemplo del movimiento que realizan los músculos del cuerpo cuando se camina
 Ejemplo de las diferentes gráficas obtenidas del analysis de movimiento mediante Animazoo Motion Capture

Véase también
 Puntos biométricos
 Reconocimiento de patrones

Referencias

Enlaces externos
 https://web.archive.org/web/20120202113205/http://confevida.com/

 http://www.sld.cu/galerias/pdf/sitios/rehabilitacion-doc/analisis_marcha.pdf
 https://web.archive.org/web/20140818094523/http://revistabme.eia.edu.co/numeros/3/art/16-26.pdf
 http://es.scribd.com/doc/16988325/Analisis-Biomecanico-de-la-Marcha
 https://web.archive.org/web/20040830004907/http://laboratorio-marcha.uniandes.edu.co/ana.htm
 http://www.sld.cu/galerias/pdf/sitios/rehabilitacion-doc/analisis_marcha.pdf
 https://web.archive.org/web/20140818094523/http://revistabme.eia.edu.co/numeros/3/art/16-26.pdf
 http://books.google.com/books?id=v4BP5ArenMYC&printsec=frontcover&dq=gait+analysis&hl=es&ei=ExnZTof2G4j58QPtn6HkDQ&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=2&ved=0CD4Q6AEwAQ#v=onepage&q&f=false
 http://books.google.com/books?id=ioWj0Gw7fe8C&printsec=frontcover&dq=gait+analysis&hl=es&ei=ExnZTof2G4j58QPtn6HkDQ&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=4&ved=0CEkQ6AEwAw#v=onepage&q&f=false
 Clínica especializada en el estudio de la pisada en Valencia

Tecnología
Multimedia
Locomoción
Biometría

Análisis de la marcha


Celeryville é um lugar designado pelo censo localizado no condado de Huron no estado estadounidense de Ohio. No Censo de 2010 tinha uma população de 210 habitantes e uma densidade populacional de 157,13 pessoas por km².

Geografia
Celeryville encontra-se localizado nas coordenadas . Segundo o Departamento do Censo dos Estados Unidos, Celeryville tem uma superfície total de 1.34 km², da qual 1.34 km² correspondem a terra firme e (0%) 0 km² é água.

Demografia
Segundo o censo de 2010, tinha 210 pessoas residindo em Celeryville. A densidade populacional era de 157,13 hab./km². Dos 210 habitantes, Celeryville estava composto pelo 96.67% brancos, 0% eram afroamericanos, 0% eram amerindios, 0% eram asiáticos, 0% eram insulares do Pacífico, 1.9% eram de outras raças e o 1.43% pertenciam a duas ou mais raças. Do total da população 5.71% eram hispanos ou latinos de qualquer raça.

Referências

Ligações externas

Regiões censitárias do Ohio
Localidades do condado de Huron (Ohio)

Celeryville (Ohio)


|Gemeinden    = 40701/40705/40707/40708/40710/40711/40713/40714/40715/40716/40718/40719/40720
|Auflösungsdatum=
|Zugeteilt zu1=
|Zugeteilt zu2=
|Zugeteilt zu3=
}}
Der Gerichtsbezirk Gmunden ist ein dem Bezirksgericht Gmunden unterstehender Gerichtsbezirk im politischen Bezirk Gmunden (Bundesland Oberösterreich).

Geschichte
Der Gerichtsbezirk Gmunden wurde gemeinsam mit 46 anderen Gerichtsbezirke in Oberösterreich durch einen Erlass des k. k. Oberlandesgerichtes Linz am 4. Juli 1850 geschaffen und umfasste ursprünglich die 57 Steuergemeinden Adelhaming, Altmünster, Diethaming, Dorf, Eben, Ebenzweyer, Edt, Eggenberg, Ehrendorf, Ehrenfeld, Einsiedling, Feichtenberg, Feldham, Gmunden, Gmundnerberg, Grasberg, Grünau, Gschwandt, Hafendorf, Hörbach, Kaltenmarkt, Kampesberg, Kirchham, Kogl, Kranabeth, Krottendorf, Kufhaus, Laakirchen, Lederau, Messenbach, Moos, Moosham, Mühlbach, Mühlbachberg, Mühldorf, Mühltal, Nach dem See, Nathal, Neukirchen, Oberndorf, Oberweis, Oelling, Ohlsdorf, Orth, Pinsdorf, Reindlmühl, Riedham, Schlagen, Schweigthal, Stötten, Teuerwand, Traundorf, Traunkirchen, Traunstein, Vichtwang, Vorchdorf und Winkl.

Der Gerichtsbezirk bildete im Zuge der Trennung der politischen von der judikativen Verwaltung ab 1868 gemeinsam mit dem Gerichtsbezirk Ischl den Bezirk Gmunden. Durch Gemeindezusammenlegungen reduzierte sich die Anzahl der Gemeinden nach und nach auf nur noch 13 Gemeinden.

Nach dem Zweiten Weltkrieg erfolgte durch Verfügung des Präsidiums des Oberlandesgerichtes Linz vom 7. Dezember 1945 die offizielle Wiederaufnahme des Gerichtsbetriebes. Die Wiedereröffnung im Rahmen eines Festaktes geschah in Gmunden am 14. Dezember 1945. In den Angelegenheiten des Arbeitsrechts waren von 1950 bis 1986 die Bezirksgerichtssprengel Gmunden, Mondsee und Bad Ischl dem Arbeitsgericht am Bezirksgericht Bad Ischl zugeordnet.

Gerichtssprengel
Der Gerichtssprengel umfasst mit den 13 Gemeinden Altmünster, Gmunden, Grünau im Almtal, Gschwandt, Kirchham, Laakirchen, Ohlsdorf, Pinsdorf, Roitham am Traunfall, St. Konrad, Scharnstein, Traunkirchen, Vorchdorf den nördlichen Teil des politischen Bezirks Gmunden.

Siehe auch
 Gerichtsorganisation in Österreich
 Liste österreichischer Gerichte

Literatur

Weblinks
 Bezirksgericht Gmunden, justiz.gv.at

 Statistik Austria: Ortsverzeichnis Oberösterreich 2005

Einzelnachweise

Bezirk Gmunden
Gmunden
Gmunden
Salzkammergut

Gerichtsbezirk Gmunden


දඹේගොඩ මෛත්‍රී බෝධිසත්ව ප්‍රතිමාව (අවලෝකිතේශ්වර නාථ පිළිමය) ශ්‍රී ලංකාවේ මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයේ මාළිගාවිල විහාර භූමියේ දඹේගොඩ පිහිටා තිබේ. මෙරට මහායාන බුදු දහම පැතිරයාමත් සමග ගොඩනැංවෙන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරෙන මෙම ශෛලමය ප්‍රතිමාව විභූෂණ (ආභරණ සහිතව) ආකාරයෙන් නිර්මාණය කල අවලෝකිතේශ්වර බෝධිසත්ව ප්‍රතිමාවක් සේ සැළකේ.

ඉතිහාසය
මෙම ප්‍රතිමාව පළමුවන දප්පුල රජු විසින් ඉදිකරන ලද්දක් බැව් සැළකේ.

ප්‍රතිමාව
සමභංග ඉරියව්වෙන් යුතුව සම්පූර්ණ තනි ගලින් නිර්මාණය කොට ඇති මෙම ප්‍රතිමාවෙහි උස රියන් පහළොවක් පමණ වේ. දකුණු අතින් වරද මුද්‍රාව නිරූපණය කොට ඇති අතර වම් අතෙහි පද්මයක් දරා සිටියි. ශීර්ෂ ජටා මකුටයේ මධ්‍යයෙහි ධ්‍යාන බුද්ධ රූපයක් දැකගත හැකිවේ. පිළිමයේ යටි කය දෝතියකින් සරසා තිබේ.

සංරක්ෂණය
1988 වර්ෂයේදී එවක ශ්‍රී ලංකා ජනපති රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහතාගේ අවධානය යටතේ එතෙක් පැහැදිලි සංරක්ෂණයට භාජනය නොවී තිබූ මාළිගාවිල බුදු පිළිමය සහ ඒ ආසන්නයේ පිහිටි දඹේගොඩ මෛත්‍රී බෝධිසත්ව පිළිමය ප්‍රතිසංස්කරණයට පියවර ගන්නා ලදී. ඒ අනූව සංරක්ෂණය කෙරූ ප්‍රතිමාව 1990 වර්ෂයේදී මහජනයාගේ වන්දනයට නිරාවරණය කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

දඹේගොඩ මෛත්‍රී බෝධිසත්ව ප්‍රතිමාව


Die Schweich Lectures on Biblical Archaeology (deutsch Schweich Vorträge zur Biblischen Archäologie) sind eine Vortragsreihe zu Themen in Beziehung zur Biblischen Archäologie, die von der British Academy in London regelmäßig veranstaltet wird.

1907 stiftete Constance Schweich in Erinnerung an ihren Vater Leopold Schweich der British Academy 100.000 Pfund Sterling "devoted to the furtherance of research in the archaeology, art, history, languages and literature of Ancient Civilisation, with reference to Biblical Study" ("für die Förderung der Forschung in Archäologie, Kunst, Geschichte, Sprachen und Literatur der antiken Zivilisationen mit Beziehung auf die Biblischen Studien"). Aus dieser Stiftung wird u. a. diese Vortragsreihe gefördert. Dies war die erste größere Stiftung an die British Academy, die erst 1901 gegründet worden war und zunächst keine öffentlichen Zuschüsse erhielt. Die erste Schweich Lecture fand 1908 statt. Die Vorträge werden von der Oxford University Press publiziert.

Liste der Schweich Lectures on Biblical Archaeology
1908 Samuel Rolles Driver: Modern Research as illustrating the Bible (gedruckt 1909) Volltext
1909 Robert H. Kennett: The Composition of the Book of Isaiah in the Light of History and Archaeology (1910) Volltext
1910 George Adam Smith: The Early Poetry of Israel in its Physical and Social Origins (1912) Volltext
1911 R. A. Stewart Macalister: The Philistines. Their History and Civilization (1913) Volltext
1912 Claude Hermann Walter Johns: The Relations between the Laws of Babylonia and the Laws of the Hebrew Peoples (1914) Volltext
1913 Francis Crawford Burkitt: Jewish and Christian Apocalypses (1914) Volltext
1914 Albin van Hoonacker: Une communauté judéo-araméenne à Éléphantine, en Égypte, aux VIe et Ve siècles av. J.-C. (1915) Volltext
1915 Édouard Naville: The Text of the Old Testament (1916) Volltext
1916 Leonard William King: Legends of Babylon and Egypt in relation to Hebrew Tradition (1918) Volltext
1917 Charles Fox Burney: Israel's Settlement in Canaan. The Biblical Tradition and its Historical Background (1918) Volltext
1918 Arthur Ernest Cowley: The Hittites (1920) Volltext
1919 Robert Henry Charles: Lectures on the Apocalypse (1923) Volltext
1920 Henry St. John Thackeray: The Septuagint and Jewish Worship. A Study in Origins (1921) Volltext
1921 David Samuel Margoliouth: The Relations between Arabs and Israelites prior to the Rise of Islam
1922 Israel Abrahams: Campaigns in Palestine from Alexander the Great
1923 Moses Gaster: The Samaritans. Their History, Doctrines and Literature
1924 David George Hogarth: Kings of the Hittites
1925 Stanley A. Cook: The Religion of Ancient Palestine in the Light of Archaeology
1926 Theodore H. Robinson, Joseph W. Hunkin, Francis Crawford Burkitt: Palestine in General History
1927 Montague Rhodes James: The Apocalypse in Art
1928 Thomas Walker Arnold: The Old and New Testaments in Muslim Religious Art
1929 Thomas Eric Peet: A Comparative Study of the Literatures of Egypt, Palestine, and Mesopotamia. Egypt's Contribution to the Literature of the Ancient World
1930 Eleasar Sukenik: Ancient Synagogues in Palestine and Greece
1931 Robert H. Kennett: Ancient Hebrew Social Life and Custom as Indicated in Law, Narrative and Metaphor
1932 Frederic G. Kenyon: Recent Developments in the Textual Criticism of the Greek Bible
1933 Stephen Langdon: Babylonian Menologies and the Semitic Calendars
1934 Ernst Herzfeld: Archaeological History of Iran
1935 S. H. Hooke: The Origins of Early Semitic Ritual
1936 Claude Schaeffer: The Cuneiform Texts of Ras Shamra-Ugarit
1937 John Winter Crowfoot: Early Churches in Palestine
1938 Adam C. Welch: The Work of the Chronicler. Its Purpose and its Date
1939 Jacob Leveen The Hebrew Bible in Art
1940 Sidney Smith: Isaiah Chapters XL–LV. Literary Criticism and History
1941 Paul E. Kahle: The Cairo Geniza
1942 Wilfred L. Knox: Some Hellenistic Elements in Primitive Christianity
1943 William Barron Stevenson: The Poem of Job. A Literary Study with a New Translation
1944 Godfrey Rolles Driver: Semitic Writing, from Pictograph to Alphabet
1945 Cyril John Gadd: Ideas of Divine Rule in the Ancient East
1946 Günther Zuntz: The Text of the Epistles. A Disquisition upon the Corpus Paulinum
1948 Harold Henry Rowley: From Joseph to Joshua. Biblical Traditions in the Light of Archaeology
1959 Roland de Vaux: L'archéologie et les manuscrits de la mer Morte
1963 Kathleen Kenyon: Amorites and Canaanites (1966)
1967 Edward Ullendorff: Ethiopia and the Bible
1970 Yigael Yadin: Hazor
1972 Charles Coüasnon: The Church of the Holy Sepulchre in Jerusalem
1976 Oliver R. Gurney: Some Aspects of Hittite Religion
1977 Colin H. Roberts: Manuscript, Society and Belief in Early Christian Egypt
1983 Donald John Wiseman: Nebuchadrezzar and Babylon
1984 Abraham Malamat: Mari and the Early Israelite Experience
1986 James Barr: The Variable Spellings of the Hebrew Bible
1995 Michael A. Knibb: Translating the Bible. The Ethiopic Version of the Old Testament
1998 Othmar Keel: Symbol Systems of Ancient Palestine, in the light of Scarabs and Similar Seal-amulets
2001 Roger Moorey: Idols of the People. Miniature Images of Clay in the Ancient Near East (2004)
2004 Lawrence E. Stager: Ashkelon, Seaport of the Canaanites and the Philistines
2007 Dennis Pardee: Ugaritic and the Beginnings of the West-Semitic Literary Tradition (2012)
2008 Graham Davies: Archaeology and the Bible. A Broken Link? (2011)
2010 Fergus Millar: Religion and Community in the Roman Near East: Constantine to Mahomet
2013 André Lemaire: Levantine Epigraphy and History in the Achaemenid Period
2016 Kay Prag: Re-excavating Jerusalem: Archival Archaeology
2019 George J. Brooke: The Dead Sea Scrolls as archaeological artefacts

Literatur
 Graham Davies: The Schweich Lectures and Biblical Archaeology. Oxford University Press, Oxford 2011, ISBN 978-0-19-726487-4

Weblinks
 Homepage bei der British Academy

Sachliteratur (Klassische Altertumswissenschaft)
Biblische Archäologie
British Academy


Die Bitburger Open 2005 (offiziell Bitburger Badminton Open 2005) im Badminton fanden vom 4. bis zum 9. Oktober 2005 in Saarbrücken statt. Das Preisgeld betrug 30.000 US-Dollar, was dem Turnier zu einem Ein-Sterne-Status in der IBF-Kategorisierung verhalf.

Austragungsort
Saarlandhalle, Saarbrücken

Sieger und Platzierte

Finalergebnisse

Herreneinzel Qualifikation
  Sebastian Rduch –  Philipp Knoll: 12-15 / 17-15 / 15-2
  Neven Rihtar –  Jens Janisch: 15-9 / 15-4
  Hannes Käsbauer – : w.o.
  Yohannes Hogianto –  Stephan Löll: 15-7 / 5-15 / 15-13
  Jan Schwarz –  Victoria Perez: w.o.
  Lionel Warnotte –  Georgios Konstantopoulos: 15-1 / 15-3
  Dieter Domke –  Avril Sloane: w.o.
  Matthias Becker –  Manfred Helms: 15-6 / 15-1
  Guntur Hariono –  Dorte Steenberg: w.o.
  Julien Tchoryk –  Denis Nyenhuis: w.o.
  Michael Andrey – : w.o.
  Radoslav Simeonov –  Heiko Müller: 15-8 / 15-5
  Lukas Schmidt –  Elizaveta Dokudaeva: w.o.
  Jeroen van Moorst –  Sebastian Kreibich: w.o.
  Oliver Roth –  Daniel Reynisson: 15-6 / 15-0
  Marc Hannes –  Frederic Gaspard: 15-5 / 15-7
  Neven Rihtar –  Sebastian Rduch: 17-14 / 15-7
  Yohannes Hogianto –  Hannes Käsbauer: 15-9 / 15-1
  Lionel Warnotte –  Jan Schwarz: 15-9 / 15-5
  Dieter Domke –  Matthias Becker: 15-5 / 15-7
  Guntur Hariono –  Julien Tchoryk: 15-12 / 15-4
  Radoslav Simeonov –  Michael Andrey: 15-7 / 15-11
  Lukas Schmidt –  Jeroen van Moorst: 15-13 / 15-4
  Marc Hannes –  Oliver Roth: 15-7 / 15-3

Herreneinzel
  Elie Balligand –  Lukas Schmidt: 17-15 / 15-0
  Andrés Corpancho –  Marco Fux: 15-12 / 15-7
  Geoffrey Bellingham –  Yong Yudianto: 15-11 / 15-8
  Nabil Lasmari –  David Jaco: 15-12 / 15-10
  Nicholas Kidd –  Marcus Jansson: w.o.
  Yusuke Shinkai –  Matthias Kuchenbecker: 15-7 / 15-6
  Kasper Ødum –  Lionel Warnotte: 15-4 / 15-1
  Koen Ridder –  Marcel Reuter: 15-13 / 10-15 / 15-13
  Sairul Amar Ayob –  Stanislav Kohoutek: 17-14 / 15-6
  Peter Mikkelsen –  Olivier Andrey: 15-5 / 15-5
  Andrew Smith –  Guntur Hariono: 15-13 / 15-5
  Dharma Gunawi –  Matthieu Lo Ying Ping: 3-15 / 15-5 / 15-4
  Marc Zwiebler –  Neven Rihtar: 15-7 / 15-4
  Hugi Heimersson –  Jon Lindholm: 15-10 / 15-3
  Michael Christensen –  Scott Evans: 15-12 / 15-7
  Anup Sridhar –  Simon Maunoury: 15-1 / 15-5
  Krasimir Jankov –  Yuhan Tan: 15-11 / 6-15 / 15-13
  Joachim Persson –  Sven Eric Kastens: 15-8 / 15-9
  George Rimarcdi –  Marc Hannes: 15-8 / 15-9
  Leonard Holvy de Pauw –  Sebastian Schöttler: 15-6 / 15-1
  Dieter Domke –  Georgios Charalambidis: 15-6 / 15-3
  Jens-Kristian Leth –  Raju Rai: 15-3 / 15-10
  Olivier Fossy –  Daniel Benz: 15-11 / 12-15 / 15-5
  Björn Joppien –  Greg Bury: 15-4 / 15-1
  Niluka Karunaratne –  Erwin Kehlhoffner: 13-15 / 15-9 / 15-7
  Radoslav Simeonov –  Hendrik Westermeyer: 15-12 / 15-8
  Sune Gavnholt –  Arnd Vetters: 12-15 / 15-4 / 17-16
  Eric Pang –  Jan Vondra: 15-4 / 15-7
  Vladislav Druzchenko –  John Gordon: 11-15 / 15-11 / 15-5
  Arvind Bhat –  Yohannes Hogianto: 15-7 / 15-13
  Andreas Wölk –  Christian Bösiger: 15-6 / 15-9
  Niels Christian Kaldau –  Magnus Sahlberg: 15-13 / 15-1
  Elie Balligand –  Andrés Corpancho: 15-17 / 15-8 / 15-12
  Geoffrey Bellingham –  Nabil Lasmari: 15-10 / 15-10
  Nicholas Kidd –  Yusuke Shinkai: 15-5 / 17-15
  Kasper Ødum –  Koen Ridder: 15-8 / 15-4
  Sairul Amar Ayob –  Peter Mikkelsen: 15-8 / 15-8
  Andrew Smith –  Dharma Gunawi: 15-4 / 15-7
  Marc Zwiebler –  Hugi Heimersson: 15-2 / 15-7
  Michael Christensen –  Anup Sridhar: 5-15 / 15-10 / 15-13
  Joachim Persson –  Krasimir Jankov: 6-15 / 15-5 / 15-3
  Leonard Holvy de Pauw –  George Rimarcdi: 15-11 / 15-9
  Jens-Kristian Leth –  Dieter Domke: 15-7 / 15-8
  Björn Joppien –  Olivier Fossy: 15-10 / 15-10
  Niluka Karunaratne –  Radoslav Simeonov: 15-2 / 15-4
  Eric Pang –  Sune Gavnholt: 15-4 / 15-4
  Vladislav Druzchenko –  Arvind Bhat: 15-10 / 15-13
  Niels Christian Kaldau –  Andreas Wölk: 15-3 / 15-5
  Geoffrey Bellingham –  Elie Balligand: 15-8 / 15-3
  Kasper Ødum –  Nicholas Kidd: 15-10 / 15-6
  Sairul Amar Ayob –  Andrew Smith: 11-15 / 15-10 / 15-11
  Marc Zwiebler –  Michael Christensen: 15-8 / 8-15 / 15-8
  Leonard Holvy de Pauw –  Joachim Persson: 15-9 / 10-15 / 15-9
  Jens-Kristian Leth –  Björn Joppien: 15-7 / 15-11
  Eric Pang –  Niluka Karunaratne: 14-17 / 15-8 / 15-9
  Vladislav Druzchenko –  Niels Christian Kaldau: 6-15 / 15-4 / 15-9
  Kasper Ødum –  Geoffrey Bellingham: 15-12 / 8-15 / 15-12
  Marc Zwiebler –  Sairul Amar Ayob: 15-10 / 11-15 / 17-15
  Leonard Holvy de Pauw –  Jens-Kristian Leth: 15-10 / 13-15 / 15-9
  Eric Pang –  Vladislav Druzchenko: 15-6 / 15-10
  Kasper Ødum –  Marc Zwiebler: 13-15 / 15-3 / 15-4
  Leonard Holvy de Pauw –  Eric Pang: 15-8 / 8-15 / 15-11
  Kasper Ødum –  Leonard Holvy de Pauw: 15-6 / 15-9

Dameneinzel Qualifikation
  Stefanie Struschka –  Laura Choinet: 11-9 / 11-5
  Sabrina Jaquet –  Kim Buss: 11-8 / 11-6
  Ikue Tatani –  Mona Reich: 11-2 / 11-3
  Carola Bott –  Claudine Barnig: 11-2 / 11-4
  Fumi Iwawaki –  Johanna Goliszewski: 11-10 / 11-0
  Atu Rosalina –  Eva Schneider: 11-1 / 11-0
  Corinne Jörg –  Stefanie Arns: 11-4 / 11-0
  Elisa Chanteur –  Neele Voigt: 11-6 / 11-3
  Olga Konon –  Stefanie Schäfer: 11-3 / 11-1
  Monika Fischer –  Tamara Teuber: 11-5 / 11-6
  Kaori Imabeppu –  Yash Kumar: w.o.
  Eva Mayer –  Ruth Kilkenny: 11-2 / 11-5
  Sabrina Hauck –  Nikoleta Pliaka: w.o.
  Miriam Mross –  Astrid Hoffmann: 11-7 / 11-7
  Elin Bergblom –  Aline Decker: 11-3 / 11-2
  Stefanie Struschka –  Janet Köhler: 8-11 / 11-4 / 11-8
  Ikue Tatani –  Sabrina Jaquet: 11-4 / 11-5
  Fumi Iwawaki –  Carola Bott: 4-11 / 11-9 / 11-8
  Atu Rosalina –  Corinne Jörg: 11-0 / 11-2
  Olga Konon –  Elisa Chanteur: 11-4 / 11-7
  Kaori Imabeppu –  Monika Fischer: 11-4 / 11-4
  Eva Mayer –  Sabrina Hauck: 11-3 / 11-6
  Elin Bergblom –  Miriam Mross: 11-7 / 11-0
  Ikue Tatani –  Stefanie Struschka: 11-6 / 11-1
  Atu Rosalina –  Fumi Iwawaki: 11-2 / 11-8
  Kaori Imabeppu –  Olga Konon: 8-11 / 11-0 / 11-3
  Elin Bergblom –  Eva Mayer: 11-2 / 11-6

Dameneinzel
  Xu Huaiwen –  Maja Tvrdy: 11-3 / 11-3
  Elena Nozdran –  Kaori Imabeppu: 11-7 / 11-6
  Anna Lartchenko Fischer –  Sutheaswari Mudukasan: w.o.
  Camilla Sørensen –  Cristina Aicardi: 11-0 / 11-1
  Anna Rice –  Atu Rosalina: 11-2 / 3-11 / 11-3
  Katja Michalowsky –  Linda Zechiri: 13-11 / 11-3
  Petra Overzier –  Rachel Hindley: 11-1 / 11-2
  Rachel van Cutsen –  Nathalie Descamps: 11-7 / 11-8
  Ikue Tatani –  Mie Schjøtt-Kristensen: 11-2 / 9-11 / 11-4
  Juliane Schenk –  Valérie Loker: 11-2 / 11-4
  Larisa Griga –  Clare Flood: 11-4 / 11-1
  Elizabeth Cann –  Karin Schnaase: 11-6 / 10-13 / 11-9
  Nicole Grether –  Elin Bergblom: 11-6 / 4-11 / 11-9
  Rebecca Bellingham –  Weny Rasidi: 4-11 / 11-4 / 8-7
  Sara Persson –  Valeria Rivero: 11-1 / 11-1
  Xing Aiying –  Jeanine Cicognini: 11-5 / 13-11
  Xu Huaiwen –  Elena Nozdran: 11-0 / 11-2
  Camilla Sørensen –  Anna Lartchenko Fischer: 11-6 / 12-13 / 11-7
  Katja Michalowsky –  Anna Rice: 11-8 / 11-9
  Petra Overzier –  Rachel van Cutsen: 11-9 / 6-11 / 11-0
  Ikue Tatani –  Juliane Schenk: 5-11 / 11-9 / 11-4
  Larisa Griga –  Elizabeth Cann: 11-7 / 11-5
  Nicole Grether –  Rebecca Bellingham: 11-5 / 11-13 / 11-4
  Xing Aiying –  Sara Persson: 13-12 / 11-0
  Xu Huaiwen –  Camilla Sørensen: 11-2 / 11-6
  Petra Overzier –  Katja Michalowsky: 11-2 / 11-2
  Ikue Tatani –  Larisa Griga: 5-11 / 11-3 / 11-5
  Xing Aiying –  Nicole Grether: 7-11 / 11-8 / 11-5
  Xu Huaiwen –  Petra Overzier: 11-6 / 11-6
  Xing Aiying –  Ikue Tatani: 11-7 / 10-13 / 11-8
  Xu Huaiwen –  Xing Aiying: 11-3 / 11-2

Herrendoppel Qualifikation
  Toni Gerasch /  Jan Sören Schulz –  Hannes Käsbauer /  Oliver Roth: 10-15 / 15-8 / 15-8
  Keisuke Kawaguchi /  Katsuhito Sakurai –  Michael Cassel /  Sebastian Kreibich: w.o.
  Peter Käsbauer /  Lukas Schmidt –  Jens Janisch /  Georgios Konstantopoulos: 15-3 / 15-7
  Andreas Dankert /  Jan Schwarz –  Radek Pistulka /  Durva Gupta: w.o.
  Marco Fux /  Yohannes Hogianto –  Matthias Becker /  Sebastian Rduch: 15-6 / 15-12
  Rasmus Bonde /  Kasper Faust Henriksen –  Toni Gerasch /  Jan Sören Schulz: 15-17 / 15-7 / 15-7
  Keisuke Kawaguchi /  Katsuhito Sakurai –  Peter Käsbauer /  Lukas Schmidt: 15-12 / 15-8
  Marco Fux /  Yohannes Hogianto –  Andreas Dankert /  Jan Schwarz: 15-2 / 15-6

Herrendoppel
  John Gordon /  Daniel Shirley –  Olivier Fossy /  Simon Maunoury: 15-8 / 15-2
  Daniel Glaser /  Joakim Hansson –  Eddeeza Saha /  Fredyno Saha: 15-6 / 15-7
  Roman Spitko /  Michael Fuchs –  Michael Andrey /  Christian Bösiger: 15-9 / 15-4
  Sven Eric Kastens /  Marcel Reuter –  Marco Fux /  Yohannes Hogianto: 15-1 / 15-8
  Mike Beres /  William Milroy –  Johannes Schöttler /  Tim Dettmann: 17-14 / 9-15 / 15-7
  Jürgen Wouters /  Ruud Bosch –  Lionel Warnotte /  David Jaco: 15-9 / 15-5
  Rasmus Bonde /  Kasper Faust Henriksen –  Mihail Popov /  Svetoslav Stoyanov: 15-17 / 15-12 / 15-13
  Andrey Konakh /  Alexandr Russkikh –  Joachim Tesche /  Thomas Tesche: 15-11 / 15-11
  Baptiste Carême /  Matthieu Lo Ying Ping –  Arnd Vetters /  Franklin Wahab: 15-6 / 15-11
  Tony Gunawan /  Halim Haryanto –  Jorrit de Ruiter /  Koen Ridder: 15-5 / 15-5
  Krasimir Jankov /  Radoslav Simeonov –  Daniel Benz /  Felix Schoppmann: 15-17 / 15-11 / 15-2
  Frédéric Mawet /  Wouter Claes –  David Papendick /  Matthias Kuchenbecker: 15-3 / 15-8
  Søren Frandsen /  Rasmus Andersen –  Scott Evans /  Brian Smyth: 15-1 / 15-3
  Erwin Kehlhoffner /  Thomas Quéré –  Stephan Löll /  Hendrik Westermeyer: 15-12 / 15-9
  Imanuel Hirschfeld /  George Rimarcdi –  Keisuke Kawaguchi /  Katsuhito Sakurai: 15-8 / 11-15 / 15-13
  Kristof Hopp /  Ingo Kindervater –  Elie Balligand /  Frederic Gaspard: 15-1 / 15-2
  John Gordon /  Daniel Shirley –  Daniel Glaser /  Joakim Hansson: 15-13 / 15-6
  Roman Spitko /  Michael Fuchs –  Sven Eric Kastens /  Marcel Reuter: 15-5 / 15-3
  Mike Beres /  William Milroy –  Jürgen Wouters /  Ruud Bosch: 15-6 / 15-5
  Rasmus Bonde /  Kasper Faust Henriksen –  Andrey Konakh /  Alexandr Russkikh: 12-15 / 15-9 / 15-12
  Tony Gunawan /  Halim Haryanto –  Baptiste Carême /  Matthieu Lo Ying Ping: 15-0 / 15-4
  Frédéric Mawet /  Wouter Claes –  Krasimir Jankov /  Radoslav Simeonov: 15-10 / 9-15 / 15-3
  Søren Frandsen /  Rasmus Andersen –  Erwin Kehlhoffner /  Thomas Quéré: 15-8 / 15-7
  Kristof Hopp /  Ingo Kindervater –  Imanuel Hirschfeld /  George Rimarcdi: 15-10 / 15-11
  Roman Spitko /  Michael Fuchs –  John Gordon /  Daniel Shirley: 13-15 / 15-6 / 15-10
  Mike Beres /  William Milroy –  Rasmus Bonde /  Kasper Faust Henriksen: 14-17 / 15-8 / 15-3
  Tony Gunawan /  Halim Haryanto –  Frédéric Mawet /  Wouter Claes: 15-5 / 15-9
  Kristof Hopp /  Ingo Kindervater –  Søren Frandsen /  Rasmus Andersen: 15-0 / 15-5
  Mike Beres /  William Milroy –  Roman Spitko /  Michael Fuchs: 15-4 / 15-13
  Tony Gunawan /  Halim Haryanto –  Kristof Hopp /  Ingo Kindervater: 15-7 / 15-4
  Tony Gunawan /  Halim Haryanto –  Mike Beres /  William Milroy: 15-3 / 15-6

Damendoppel
  Johanna Persson /  Elin Bergblom –  Eva Mayer /  Neele Voigt: 15-4 / 15-4
  Sabrina Jaquet /  Corinne Jörg –  Johanna Goliszewski /  Stefanie Struschka: 17-15 / 15-3
  Sandra Marinello /  Kathrin Piotrowski –  Elisa Chanteur /  Elodie Eymard: 17-16 / 15-8
  Rebecca Bellingham /  Rachel Hindley –  Astrid Hoffmann /  Janet Köhler: 15-9 / 15-10
  Matsudo Shizuka /  Seiko Yamada –  Carola Bott /  Karin Schnaase: 17-14 / 15-6
  Rachel van Cutsen /  Paulien van Dooremalen –  Stefanie Arns /  Laura Ufermann: 15-5 / 10-15 / 15-4
  Christinna Pedersen /  Line Reimers –  Kim Buss /  Monja Giebmanns: 15-13 / 15-6
  Nicole Gordon /  Sara Runesten-Petersen –  Aline Decker /  Eva Schneider: 15-5 / 15-0
  Larisa Griga /  Elena Nozdran –  Gitte Köhler /  Annekatrin Lillie: 13-15 / 15-4 / 15-11
  Ikue Tatani /  Aya Wakisaka –  Sabrina Hauck /  Stefanie Schäfer: 15-3 / 15-0
  Birgit Overzier /  Michaela Peiffer –  Bing Huang /  Ruth Kilkenny: 15-2 / 15-4
  Julia Schmidt /  Tamara Teuber –  Cristina Aicardi /  Valeria Rivero: 15-6 / 15-13
  Caren Hückstädt /  Carina Mette –  Huwaina Razi /  Cynthia Tuwankotta: 15-7 / 15-7
  Neli Boteva /  Katja Michalowsky –  Lindsay Smith /  Tammy Sun: 15-6 / 15-6
  Nicole Grether /  Juliane Schenk –  Johanna Persson /  Elin Bergblom: 15-9 / 11-15 / 15-9
  Sandra Marinello /  Kathrin Piotrowski –  Sabrina Jaquet /  Corinne Jörg: 15-3 / 15-3
  Matsudo Shizuka /  Seiko Yamada –  Rebecca Bellingham /  Rachel Hindley: 15-13 / 15-2
  Christinna Pedersen /  Line Reimers –  Rachel van Cutsen /  Paulien van Dooremalen: 15-2 / 15-4
  Nicole Gordon /  Sara Runesten-Petersen –  Larisa Griga /  Elena Nozdran: 15-4 / 15-9
  Ikue Tatani /  Aya Wakisaka –  Birgit Overzier /  Michaela Peiffer: 15-6 / 15-5
  Caren Hückstädt /  Carina Mette –  Julia Schmidt /  Tamara Teuber: 15-5 / 15-12
  Chor Hooi Yee /  Lim Pek Siah –  Neli Boteva /  Katja Michalowsky: 5-15 / 15-9 / 15-8
  Nicole Grether /  Juliane Schenk –  Sandra Marinello /  Kathrin Piotrowski: 15-10 / 8-5
  Matsudo Shizuka /  Seiko Yamada –  Christinna Pedersen /  Line Reimers: 15-10 / 15-7
  Ikue Tatani /  Aya Wakisaka –  Nicole Gordon /  Sara Runesten-Petersen: 15-8 / 15-5
  Chor Hooi Yee /  Lim Pek Siah –  Caren Hückstädt /  Carina Mette: 15-2 / 15-9
  Nicole Grether /  Juliane Schenk –  Matsudo Shizuka /  Seiko Yamada: 15-9 / 2-15 / 15-13
  Ikue Tatani /  Aya Wakisaka –  Chor Hooi Yee /  Lim Pek Siah: 15-10 / 15-4
  Nicole Grether /  Juliane Schenk –  Ikue Tatani /  Aya Wakisaka: w.o.

Mixed Qualifikation
  Jan Vondra /  Stefanie Arns –  Oliver Roth /  Julia Schmidt: 15-5 / 12-15 / 15-11
  Yusuke Shinkai /  Fumi Iwawaki –  Sebastian Rduch /  Mona Reich: 15-6 / 15-10
  Peter Käsbauer /  Neele Voigt –  Tim Zander /  Karin Schnaase: w.o.
  Franklin Wahab /  Neli Boteva –  Julien Tchoryk /  Laura Choinet: 15-11 / 15-6
  Katsuhito Sakurai /  Seiko Yamada –  Hendrik Westermeyer /  Miriam Mross: 3-15 / 15-3 / 15-11
  Yohannes Hogianto /  Huwaina Razi –  Hannes Käsbauer /  Tamara Teuber: 15-13 / 11-15 / 15-3
  Rasmus Bonde /  Christinna Pedersen –  Stephan Löll /  Laura Ufermann: 15-8 / 15-9
  Keisuke Kawaguchi /  Shizuka Matsuo –  Philipp Knoll /  Monja Giebmanns: 15-9 / 15-9
  Yusuke Shinkai /  Fumi Iwawaki –  Jan Vondra /  Stefanie Arns: 4-15 / 15-13 / 15-10
  Franklin Wahab /  Neli Boteva –  Peter Käsbauer /  Neele Voigt: 15-4 / 17-16
  Katsuhito Sakurai /  Seiko Yamada –  Yohannes Hogianto /  Huwaina Razi: 15-6 / 15-8
  Rasmus Bonde /  Christinna Pedersen –  Keisuke Kawaguchi /  Shizuka Matsuo: 15-10 / 15-8

Mixed
  Daniel Shirley /  Sara Runesten-Petersen –  Arnd Vetters /  Stefanie Struschka: 15-7 / 15-2
  Søren Frandsen /  Line Reimers –  Jan Sören Schulz /  Michaela Peiffer: 15-5 / 15-12
  Ingo Kindervater /  Kathrin Piotrowski –  Greg Bury /  Lindsay Smith: 15-8 / 15-8
  Katsuhito Sakurai /  Seiko Yamada –  Thomas Quéré /  Elisa Chanteur: 15-6 / 15-5
  Mike Beres /  Valérie Loker –  Wouter Claes /  Nathalie Descamps: 17-15 / 15-4
  Andrey Konakh /  Olga Konon –  Dieter Domke /  Katja Michalowsky: 15-7 / 13-15 / 15-12
  Johannes Schöttler /  Gitte Köhler –  Donal O'Halloran /  Bing Huang: 16-17 / 15-3 / 17-15
  Rasmus Bonde /  Christinna Pedersen –  Daniel Benz /  Janet Köhler: 15-6 / 15-5
  Toni Gerasch /  Astrid Hoffmann –  Stanislav Kohoutek /  Sabrina Hauck: 15-12 / 11-15 / 15-10
  Michael Fuchs /  Sandra Marinello –  Franklin Wahab /  Neli Boteva: 15-2 / 15-7
  Jürgen Wouters /  Paulien van Dooremalen –  Andrés Corpancho /  Valeria Rivero: 15-8 / 12-15 / 15-4
  William Milroy /  Tammy Sun –  Tim Dettmann /  Annekatrin Lillie: 15-10 / 15-5
  Christian Bösiger /  Monika Fischer –  Brian Smyth /  Ruth Kilkenny: 15-8 / 9-15 / 15-7
  Vladislav Druzchenko /  Johanna Persson –  Kristof Hopp /  Birgit Overzier: 10-15 / 15-6 / 15-7
  Yusuke Shinkai /  Fumi Iwawaki –  Baptiste Carême /  Elodie Eymard: 15-8 / 15-5
  Jacob Chemnitz /  Julie Houmann –  Roman Spitko /  Carina Mette: 15-11 / 15-12
  Daniel Shirley /  Sara Runesten-Petersen –  Søren Frandsen /  Line Reimers: 15-7 / 16-17 / 15-7
  Ingo Kindervater /  Kathrin Piotrowski –  Katsuhito Sakurai /  Seiko Yamada: 15-5 / 15-2
  Mike Beres /  Valérie Loker –  Andrey Konakh /  Olga Konon: 6-15 / 17-14 / 15-12
  Rasmus Bonde /  Christinna Pedersen –  Johannes Schöttler /  Gitte Köhler: 15-2 / 15-11
  Michael Fuchs /  Sandra Marinello –  Toni Gerasch /  Astrid Hoffmann: 15-2 / 15-4
  William Milroy /  Tammy Sun –  Jürgen Wouters /  Paulien van Dooremalen: 15-12 / 15-11
  Vladislav Druzchenko /  Johanna Persson –  Christian Bösiger /  Monika Fischer: 15-10 / 15-4
  Jacob Chemnitz /  Julie Houmann –  Yusuke Shinkai /  Fumi Iwawaki: 15-4 / 15-7
  Daniel Shirley /  Sara Runesten-Petersen –  Ingo Kindervater /  Kathrin Piotrowski: 15-6 / 15-8
  Rasmus Bonde /  Christinna Pedersen –  Mike Beres /  Valérie Loker: 15-2 / 15-7
  William Milroy /  Tammy Sun –  Michael Fuchs /  Sandra Marinello: 11-15 / 15-5 / 15-8
  Vladislav Druzchenko /  Johanna Persson –  Jacob Chemnitz /  Julie Houmann: 15-8 / 15-2
  Daniel Shirley /  Sara Runesten-Petersen –  Rasmus Bonde /  Christinna Pedersen: 15-9 / 15-3
  Vladislav Druzchenko /  Johanna Persson –  William Milroy /  Tammy Sun: 15-11 / 15-13
  Vladislav Druzchenko /  Johanna Persson –  Daniel Shirley /  Sara Runesten-Petersen: 15-11 / 11-15 / 15-6

Weblinks
 Badminton Open Saarbrücken 2005 badminton.de

World Badminton Grand Prix 2005
2005
Bitburger

Badminton Open Saarbrücken 2005


Un biosenzor este un dispozitiv analitic folosit pentru detecția unui analit de natură biologică. Ca și structură, un biosenzor este alcătuit dintr-un component biologic și un detector fizico-chimic. Elementul biologic, care poate fi reprezentat de țesut, microorganisme, organite celulare, receptori celulari, enzime, anticorpi, acizi nucleici, etc., are rolul de interacționa, de a se lega sau de a recunoaște analitul corespunzător lui. Componentele biologice pot fi naturale sau realizate cu ajutorul ingineriei biochimice. Detectorul, cu rolul de a transforma semnalul, poate funcționa pe baza mai multor fenomene: optice, piezoelectrice, eletrochimice, etc. Cuantificarea sau măsurarea semnalului analitic cu ajutorul detectorului se realizează în urma interacției dintre analit și elementul biologic.

Referințe

Bibliografie

Legături externe
What are biosensors (Ce sunt biosenzorii)
Scratching at the surface of biosensors – an Instant Insight discussing how surface chemistry lets porous silicon biosensors fulfil their promise from the Royal Society of Chemistry

Biotehnologie

Biosenzor


Âsaf Hâlet Çelebi (27 Aralık 1907, İstanbul - 15 Ekim 1958, İstanbul), Türk şair.

İlhamını Asya, tasavvuf ve dinler tarihinin ünlü kişilerinden, eski Doğu medeniyet ve masallarından alan egzotik şiirleriyle tanınmış cumhuriyet devri şairidir. Türk şiirinde modern-gelenekçi anlayışın temsilcisi kabul edilir. Kendisinden sonra gelen nesli soyut şiir anlayışının Türk Edebiyatı'ndaki ilk tanımlarını yaparak etkilemiştir. Divan ve Fars edebiyatı ile ilgili inceleme ve çevirileri vardır. Türk sanat müziği konusunda derin bir bilgisi olan sanatçı resim, müzik ve bilimle ilgili makaleler de yayımlamıştır.

Yaşamı
1907'de İstanbul'un Cihangir semtinde dünyaya geldi. Nüfustaki adı "Mehmet Ali Asaf"tır. Babası Dahiliye Nezareti Şifre Kalemi Müdürü Mehmet Sait Halet Bey'dir. Mevlana'ya duyduğu sevgi nedeniyle "Çelebi" soyadını almıştır.

Galatasaray Lisesi'nde 8 yıl eğitim gördü. Dini ve tasavvufi edebiyatla yakından ilgilenen babasından Fransızca ve Farsça, Mevlevi Şeyhi Ahmet Remzi Dede ile Rauf Yekta Bey'den musiki ve nota dersleri aldı. Kısa bir süre kaldığı Fransa'dan dönüşünde, üç yıl Sanayi-i Nefise Mektebi'nde öğrenim gördü. Adliye Meslek Mektebi'nden mezun oldu.

Eğitimini tamamladıktan sonra Üsküdar Adliyesi Ceza Mahkemesi zabıt kâtipliği yaptı. Osmanlı Bankası, Devlet Deniz Yolları İşletmesi'nde çalıştı. 1945 yılında dayısının kızı Nermin Çelebiler ile evlendi; bu evlilikten Ömer Halet adında bir oğlu oldu. Yaşamını İstanbul'un Beylerbeyi semtindeki köşkünde sürdürdü. 1946 Türkiye genel seçimlerinde İstanbul'dan bağımsız milletvekili adayı oldu ancak seçimi kazanamadı. Uzun süre İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü kitaplığında kütüphane memurluğu yaptı. 15 Ekim 1958'de İstanbul'da yaşamını yitirdi.

Sanatı
Gençlik yıllarında divan edebiyatından etkilendi. On sekiz yaşlarına kadar aruz vezniyle klasik divan şiiri tarzında rubai ve gazeller yazdı; ancak bu şiirlerle o günkü edebiyat anlayışında bir yenilik yapılamayacağını anlayarak bundan vazgeçti. 1937'den sonra serbest ölçü kullanmaya ve Batı şiirinin tekniklerine yönelmeye başladı.

Yeni şiir akımının önde gelen dergilerinden Ses, Hamle, Sokak, Servet-i Fünun-Uyanış'''ta ve Gün gazetesinde 1938-1941 yılları arasında ilk şiirleri yayınlandı. Bu şiirlerinde ergenlik çağına ait duygular, çocukluk, masallar ve tekerlemelerin gerçeküstü dünyası gibi temaları kullandı; soyut şiirin o dönemdeki tek temsilcisi oldu. İlk defa 1939 yılından itibaren yayımladığı ve kapalı garip ifadesiyle devrin şiir okuyucusunu yadırgatan yeni şiirleriyle edebiyat çevrelerinin dikkatini çekti. Şair, mensur şiir ya da şiirsel düz yazı olarak adlandırılabilecek bir tarzda da kalem denemelerine girişmiştir. İlk örneğini 1938 yılında yayımlanan "Kasap" ile verdiği bu tarzda sekiz metin yazdı.

Çelebi, 1940'tan sonraki Türk şiirine daha çok ses yankılanmaları yoluyla, İslam tasavvufu ile eski Doğu din ve kültürlerinden aldığı yeni tem ve motiflerle değişik bir söyleyiş getirdi. Bütün bir insanlık tarihinden izler taşıyan ve tadına varmak için ilgili tüm kültürlerden haberdar olmayı gerektiren şiirler yazdı. Hırsız, Trilobit ve Cüneyd adlı şiirlerinin Fransızca çevirileriyle birlikte 45 şiirin bulunduğu He'nin (1942) ardından aynı çizgide on şiirin yer aldığı Lamelif'i (1945) yayımladı.

1940'larda liberal hatta sosyalist kimlikli yayın organlarında yazıları yayımlanan Çelebi, özellikle haftalık Gün gazetesindeki yazılarında, dönemin başlıca tartışma konusu olan eski-yeni meselesini işledi; eski kuşakları oldukça sert ifadelerle yerdi. Doğulu sanatçılara yönelik incelemeleri ve kitap tanıtma yazıları yazdı. 1940-1942 yıllan arasında resim, müzik ve bilimle ilgili yazılar da kaleme aldı. 1942-1949 arasında yazılarına ara veren sanatçı, 1949'dan itibaren muhafazakâr dergilerde adını duyurmaya yöneldi. İlgisi Hint edebiyatı'na yöneldi ve işlediği konulara İslami cepheden bakmaya başladı.

Bütün şiirlerini topladığı ve daha önceki kitaplarında yer almayan sekiz şiiri içeren Om Mani Padme Hum (1953), 1953'te yayımlandı. Yeditepe (1950), İstanbul (1954-1956) ve Türk sanatı (1958) dergilerinde şiirlerini yayımlamayı sürdüren Asaf Halet, İstanbul dergisinde yayımladığı Benim Gözümle Şiir Davası (Temmuz-Aralık 1954) adlı altı makalede poetikasını açıkladı. Ses, imge, anlam ve düşünce olarak kültürler arası ve metinler arası bir nitelik taşıyan şiirleriyle Asaf Hâlet, Türk şiirinde "modern-gelenekçi" tavrın temsilcisi oldu.

İlk dönem eserlerinin ardından, şiirlerinde dinlerden, ideolojilerden, toplumsal olaylardan çok Anadolu-İran-Hindistan çizgisi üzerinde uzanan bir yaşamın görünümlerini sesler aracılığıyla dile getiren şair, şiirin tıpkı hayatta olduğu gibi soyut araçlarla soyut bir dünya yarattığına inandı. Kendisinden sonra gelen nesli soyut şiir anlayışının Türk Edebiyatı'ndaki ilk tanımlarını yaparak etkiledi. Şiire bakış açısını "Mesela esasen, müşahhas malzeme ile mücerret olan hayali yaşatabilmektir. Yani mücerret şiir, bilakis mücerret mefhumlu kelimelerden mümkün mertebe soyunmuş olan ve toplu bir halde mücerret bir mana anlatan ve bize o ihtisası veren ruh anının ifadesini taşıyan şiirdir." diyerek açıkladı.

Şiirlerinin yanı sıra eski edebiyat ile ilgili çalışmalarıyla da tanınan Çelebi, Hint ve Fars Edebiyatları üzerine yaptığı çalışmaları dergilerde ve kitaplarda yayınladı. Bu konuda yazdığı makalelerden biri 1949 tarihli Şadırvan Dergisi'nde bulunabilir. Ayrıca, çeşitli dergilerde yayınlanan düz yazıları ve Hint edebiyatı üzerine makalelerini Semih Güngör, Asaf Halet Çelebi incelemesiyle birlikte yayınladı.

 Eserleri

 Şiir
 He (1942)
 Lâmelif  (1945)
 Om Mani Padme Hum  (1953)
 Bütün Şiirleri  (1998, sağlığında yayınladığı 3 şiir kitabına girmemiş şiirlerini de içerir)
 Araştırma Mevlâna'nın Rubaileri (1939)
 Mevlâna Hayatı- Şahsiyeti (1940)
 Konuşulan Fransızca(1940)

 Molla Câmi (1940)
 Eşrefoğlu Divanı (1945)
 Seçme Rubailer (1945)
 Pali Metinlerine Göre: Golama Buddhac
 Les Roubaiat de Mevlôna d'Jelal -eddin Roumi(1950)
 Divan Şiirinde İstanbul (1953)
 Naima (monografi, 1953)
 Ömer Hayyam (1954)
 Mevlâna ve Mevlevîlik (1957)
 Harikulade Masal (Alfred Rizzo'dan tercüme)

Kaynakça

1907 doğumlular
1958 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk şairleri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Küplüce Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul doğumlu şairler
İstanbul'da ölenler

Âsaf Hâlet Çelebi


Acena (lat. Acaena), rod puzavih zeljastih trajnica i grmova porodice ružovki. Postoji 60 vrsta raširenih poglavito po Novom Zelandu, Australiji i Južnoj Americi, ali mnogima status nije još razjašnjen, jesu li sinonimi, ili posebne vrste. Nekoliko vrsta je naturalizirano u Europi i drugdje.

Mnoge vrste imaju sjeme koje se hvata za krzno ili perje životinja, te se na taj način šire dalje.

Vrste

 Acaena agnipila Gand.
 Acaena alpina Poepp.
 Acaena anserinifolia (J. R. Forst. & G. Forst.) Druce
 Acaena antarctica Hook. fil.
 Acaena argentea Ruiz & Pav.
 Acaena boliviana Gand.
 Acaena buchananii Hook. fil.
 Acaena caesiiglauca (Bitter) Bergmans
 Acaena caespitosa Gilli
 Acaena confertissima Bitter
 Acaena cylindristachya Ruiz & Pav.
 Acaena dumicola B. H. Macmill.
 Acaena echinata Nees
 Acaena elongata L.
 Acaena emittens B. H. Macmill.
 Acaena eupatoria Schltdl.
 Acaena exigua A. Gray
 Acaena fissistipula Bitter
 Acaena fuscescens Bitter
 Acaena glabra Buchanan
 Acaena inermis Hook. fil.
 Acaena insularis Citerne
 Acaena integerrima Gillies ex Hook.
 Acaena juvenca B. H. Macmill.
 Acaena latebrosa Aiton
 Acaena leptacantha Phil.
 Acaena longiscapa Bitter
 Acaena lucida (Aiton) Vahl
 Acaena macrocephala Poepp.
 Acaena magellanica (Lam.) Vahl
 Acaena masafuerana Bitter
 Acaena microphylla Hook. fil.
 Acaena minor (Hook. fil.) Allan
 Acaena montana Hook. fil.
 Acaena myriophylla Lindl.
 Acaena novae-zelandiae Kirk
 Acaena ovalifolia Ruiz & Pav.
 Acaena pallida (Kirk) J. W. Dawson
 Acaena patagonica A. E. Martic.
 Acaena pinnatifida Ruiz & Pav.
 Acaena platyacantha Speg.
 Acaena poeppigiana Gay
 Acaena profundeincisa (Bitter) B. H. Macmill.
 Acaena pumila Vahl
 Acaena rorida B. H. Macmill.
 Acaena saccaticupula Bitter
 Acaena sarmentosa (Thouars) Carmich.
 Acaena sericea J. Jacq.
 Acaena splendens Hook. & Arn.
 Acaena stangii Christoph.
 Acaena stricta Griseb.
 Acaena subincisa Wedd.
 Acaena tenera Albov
 Acaena tesca B. H. Macmill.
 Acaena torilicarpa Bitter
 Acaena trifida Ruiz & Pav.
 Acaena × anserovina Orchard
 Acaena × ovina A. Cunn.

Izvori

Agrimonieae

Acena


Innerhalb der Psychologischen Diagnostik bezieht sich die Exploration auf das Erkunden bestimmter Sachverhalte und Stimmungen mittels qualifizierter Gesprächsführung.

Begriffsbestimmung

Die medizinische Fachsprache verwendet den Begriff Exploration für das Eruieren psychopathologischer Erscheinungen mittels Befragung des Patienten.

In die Psychologie wurde dieser Begriff für die Ermittlung normaler psychischer Vorgänge übertragen, wobei hier in Bezug auf die Aufhellung bestimmter Probleme und Zusammenhänge der Begriff "entscheidungsorientiertes Gespräch" empfohlen wird:

"Ein entscheidungsorientiertes Gespräch ist ein Gespräch, das zur Vorbereitung von möglichst zufriedenstellenden Entscheidungen nach Kriterien der psychologischen Wissenschaft geplant, durchgeführt und ausgewertet wird".

Die Abgrenzung zur Anamneseerhebung ist oft schwierig, da sie als Sammlung von Informationen oft fließend in die Vorbereitung von Entscheidungen übergeht.

Je nach Zielsetzung unterscheidet man zwischen

 der Exploration, bei der Unklarheiten, Widersprüche und Lücken einer diagnostischen Untersuchung beseitigt werden sollen, um weitere Hinweise zur Interpretation von Testergebnissen zu erhalten, und
 der Exploration als diagnostischer Methode zur Untersuchung von Persönlichkeitseigenschaften, Interessen, Werthaltungen, Einstellungen, Problemen und Denkweisen der Testperson.

2.a) Die allgemeine bzw. informierende Exploration soll Tatsachenmaterial, Daten usw. liefern und eventuell Hinweise für die Gestaltung der Untersuchung und die Auswahl der psychologisch-diagnostischen Verfahren geben.

2.b) Die gezielte Exploration dient zur Aufhellung bestimmter Probleme und Zusammenhänge.

Hier müssen die Testgütekriterien der Exploration beachtet werden.

Fragenbereiche
Die Fragenbereiche sind idealerweise an psychologischen Modellvorstellungen orientiert, um ein Abbild der diagnostischen Problemsituation zu gewinnen, welches Zugriff auf das Wissen und dessen Anwendung erlauben.
Die möglichen Fragenbereiche sind nach Westhoff und Kluck z. B.
 Umgebungsbedingungen
 Organismusbedingungen
 Kognitive Bedingungen
 Emotionale Bedingungen
 Motivationale Bedingungen
 Soziale Bedingungen

Gefahren

Da das entscheidungsorientierte Gespräch sich auch auf Erwartungen und Vorstellungen bezieht, muss darauf geachtet werden, dass die diagnostische Situation nicht in Richtung einer Intervention gelenkt wird.
Weiter treten in offen und intuitiv geführten Gesprächen vermehrt die psychoanalytischen Phänomene der Projektion und Gegenübertragung sowie eine bestimmte Voreinstellung gegenüber dem Gesprächspartner auf.
Deshalb ist ein an die Fragestellung adaptierter Gesprächsleitfaden zu verwenden.

Weitere Gefahren liegen in Wahrnehmungs- und Beurteilungsfehlern, impliziten Persönlichkeitstheorien, einseitigen Hypothesenbildungen und Schulenausrichtungen (z. B. bestimmter Psychotherapierichtungen).

Einzelnachweise

Psychologische Diagnostik

Exploration in der Psychologischen Diagnostik


මොකක්ද මේ සතර අපාය කියන්නේ?  සෝවාන් නොවුණොත් ඒ කියන්නෙ දහම් ඇස පහළ නොවුනොත් යන්න වෙන අපායවල් සතරක් ගැන නිතර නිතර කථා බහට ලක්වෙනවානේ.  ඉතින් මේ සතර අපාය කියන්නේ කුමක්ද කියලා දන්නේ නැතිව කොහොමද එහි යනවාද නැත්ද කියලා තීරණය කරන්නෙ නේද?  ඒ නිසා මේ කොටස වෙන් වෙන්නේ මේ සසරේ බරපතලම අනතුර හඳුනාගන්නටයි.

බොහෝ දෙනෙක් සතර අපාය විශ්වාස කරන්නේ නෑ.  විශේෂයෙන් තිරිසන් අපාය හැරුණුකොට නොපෙනී තිබෙන අපායන් විශ්වාසය කරන්නේම නෑ.  හැම ආගමකම මේ සතර අපායන් විග්‍රහ කරන්නේ මිනිස්සු භය කරන්න කියලා තමයි බොහෝ දෙනෙක් කියන්නේ.  බුදු හිමියන් නම් ඉතින් මෙන්න මේ වගේ දෙයක් තමයි අනුගමනය කලේ.  සතර අපාගත ලෝකයක් සකස් වෙනවා.  ඒ සතර අපාගත ලෝකයට හේතු මේවයි... ඒ සතර අපාගත ලෝක නිරෝධය මේකයි... ඒ සතර අපාගත ලෝක නිරෝධ කරගන්න ක්‍රමය මේකයි... අපායන් පිළිබඳව චතු සත්‍ය පෙන්වා දුන්නා.  එතකොට සිහියෙන් අහගෙන හිටියාම ප්‍රඥාව අවධි වෙච්ච ප්‍රඥාවන්ත පිරිස සතර අපාගත ලෝකයෙන් මිදුණා.

භය වෙන්න තරම් කරුණු කාරණා තිබුණත්  පේන්නේ නැති දේකට ඉතින් බයක් ඇතිවෙන්නේ නෑනේ.  අනෙක් ඒ විදියට නැවැත්තුවා කියලා පැවැත්මෙන් නිදහස් වීමකුත් නෑ.  ඒ විදියට නැවත්වූ විට බොහෝ විට සකස් වෙන්නේ ලෞකික පැවැත්ම පිණිස වූ ලෞකික සුගති මාර්ගයයි.   ඒ නිසා බුදු දහම කියන්නේ භය කරලා පව් කරන එක බලහත්කාරයෙන් නවත්වන දර්ශනයක් නෙවේ.  පැවැත්ම නවත්වාගන්න වැඩපිලිවෙල තමයි පෙන්වා දුන්නේ.

ඉතින් මේ අපාය ගැන පොත පතින් හෝ දැකලා බලලා ටිකක් විතර භයක් තියෙන පිරිස නම් ඉතින් අපායේ යන්න කැමති නෑ කියනවා.  ඒත් ඉතින් යනවනේ... හේතු තියෙනවා නම් ඵලය එපෝ! එපෝ! කිව්වට හරියන්නේ නෑ ඕං. ඒ නිසා අපි උත්සාහ කල යුත්තේ හේතු නැති කරන්න මිසක් හේතු තියාගෙන ඵලය එපෝ! එපෝ! කියලා මතුරන්න නෙවේ. එහෙම නේද?  ඉතින් සතර අපාය පිළිබදව විස්තර විග්‍රහ කරලා දැනගන්න, ත්‍රිපිඨක ග්‍රන්ථ තුල ගැබ්වී තිබෙන ශ්‍රී සද්ධර්මය තුළ අපායන් ආදිය පිළිබදව තිබෙන විස්තර මෙන්ම වෙනත් මා විසින් කියවන්නට යෙදුන පතපොත බ්ලොග් අඩවි ආදිය ඇසුරු කරගෙන සකස් කල එකතුවක් ලෙසින් මෙම කොටස සකස් කරලා තියෙනවා. ඉතින් මේවා ගැන වෙන වෙනම කථා කරන්නට තරම්ම විස්තර නම් තියෙනවා.  ඒ නිසා සුදුසු පරිදි හැකි අයුරින් ඒවා පිළිබදව කථා බහ කරමු නේද?

අසුර අපාය
අසූරයා කියන්නේ කාටද? වචනයකට "අ" යන්න දාපුවම එයින් එහි විරුද්ධ අර්ථය තමයි කියැවෙන්නේ නේද?  එහෙනම් සූරයාගේ ඉස්සරහට "අ" දාපුවාම මොකක්ද එයින් එන අදහස?

සූරයෙක් නොවේ අසූරයෙක් කියලා තමයි ඉන් කියැවෙන්නේ නේද?  ඉතින් සූරයෙක් නෙවේලු... මොකක්ද මේ කියන්නේ... තමන්ට හිමි වැඩකොටසක් තියෙනවානේ... ගෙදර හෝ වේවා... රැකියාවක හෝ වේවා වෙන තැනක හෝ වේවා තමන්ට හිමි වැඩකොටසක් තියෙනවානේ... ඒවගෙන් මග හරින්න බොරු ලෙඩගන්නවා... වෙන අය ලවා තමන්ගේ වැඩ ටිකත් කරගන්නවා... සූර බව නැති කරගෙන විහින්ම අසූරයෙක් වෙලා නේද?  දැන් හේතු හැදුවේ අසුරයෙක් වෙන්නනේ... කැමැත්ත කොහෙටද අසූර බවට... ඉතින් ඔන්න එයාට යන්න පුළුවන් අසුරයන්ගේ රටට නැත්නම් අසුර අපායට... මොකද එහෙ ගිහින් කරන්න වෙන්නේ?

ගල් ගෙඩි තිබ්බා වගේ දුක් විඳිමින් ඉන්නයි වෙන්නේ... සමහර අසුරයෝ ගල්පර්වත වගේ එයාලට ගල් පර්වත අව්වට රත්වෙනකොට ඒ හා සමානව රත්වෙමින් දැවෙන්න වෙනවා... මහා කඳු වගේ තමන් විඳින දුක දැන දැනම කල්ප ගානක් ගෙවන්න වෙනවා... ගිනි කඳු වගේ පුපුරා යමින් අනන්ත දුක් විඳින්න වෙනවා... නොපෙනෙන ලෝකයේ තිබෙන දේ බොහෝමයි... ඒ දුක් මොහොතකට හෝ අංශු මාත්‍රයකට හෝ දැක්කා නම් ඔබ නැවත ඒවැනි විපාක ලබන්නට හේතු ගොඩනගන වැඩ පිලිවෙල ගැන සිතන්නට පවා යොමු නොවේවි නේද?.

ප්‍රේත අපාය
මිනිස් ලොව ඇසුරු කරගෙන පවතින අපායක් ලෙස ප්‍රේත අපාය දැක්වේ.මෙම ප්‍රේතයන් උපත ලබන්නේ ඕපපාතිකවය.ඛුද්දක නිකායේ ප්‍රේථ වස්තු ග්‍රන්තයට අනුව ප්‍රේතයන් ප්‍රධාන කොටස් හතරකට බෙදා ඇත.ඒනම් පාංශු පිසාචික,පුප්පිපාසික,නිජ්ඣාමතණ්නික හා පරදත්තූපජීවී යනුවෙනි.පාංශ පිසාචික ප්‍රේතයන් අපිරිසිදු ස්ථාන ඇසුරුකරගෙන වාසය කරති.ඔවුන් පසට වැටෙන සෙම්,සොටු,කෙළ,සැරව,ලේ,මුත්‍රා හා අසුචි වැනි අපවිත්‍ර දෑ ආහාරයට ගිනිමින් ජීවත් වෙයි.පුප්පිපාසික ප්‍රේතයන් දැඩි පිපාසයෙන් පෙළෙමින් දිවි ගෙවයි.ඔවුන් ගංගා ඇල දොළ ආදී ජලය ඇති තැන්වල සැරිසරමින් ජලය සොයයි.එහෙත් පෙර පාප කර්ම බලවත් නම් පිපාසය සංසිදුවීමට තරම් ජලය නොලැබේ.නිජ්ඣමතණ්නික ප්‍රේතයන්ගේ සිරුරු ඇතුලතින් ගිනිගෙන දැවෙයි.මුළු සිරුරම ගිනිගෙන දැවෙද්දී ඉතා වේදනාවෙන් කෑගසමින් ඔබමොබ ගමන් කරති.පරදත්තූපජීවී ප්‍රේතයන්ට පිං අනුමෝදන් කරගැනීමේ හැකියාව ඇත.මොවුන් පෙර ඥාතීන් වෙත පැමිණ ඔවුන් පිං අනුමොදන් කරනු දැක සතුටුවී සැපයට පත්වේ.මෙම ප්‍රේත නිකායන් හතරට අමතරව තවත් ප්‍රේත නිකායන් පිළිබද බුදු දහමේ සදහන්වේ.

තිරිසන් අපාය
ඔබ තිරිසනුන් දන්නවද?  "අපෝ! තිරිසනුන් දන්නේ නැත්තේ කව්ද?" කියලා ඔබට සිතේවි!  ඔව් තිරිසනුන් කියලා කියන්නේ ලෝකයේ නොයෙක් සත්ව විශේෂ වලටයි.  බල්ලෝ, පූසෝ, හාවෝ, මුවෝ, සිංහයෝ, කොටියෝ, අලියෝ, මාලු, කුරුල්ලෝ, කූඹි, වලස්සු, වඳුරෝ, පනුවෝ, සර්පයෝ ආදී එකී නොකී සියලු සත්ව විශේෂ මේ කියන තිරිසන් ගොඩට තමයි අයත් වෙන්නේ.

ඉතින් බොහෝ වෙලාවට කුඩා දරුවන් වශයෙන් නම් අපි කියනවා "මම ආසයි කුරුල්ලෙක් වෙන්න... එතකොට මට පියාඹන්න පුළුවන්... මම ආසයි සිංහයෙක් වෙන්න එතකොට හැමෝම මට බයවේවි" මේ වගේ නොයෙක් දෑ කුඩා අවදියේ අපි කියනවා.  හරි කැමතියි මේ වගේ සතෙක් වෙන්න.  ඉතින් ඇත්තටම සතෙක් වෙන එක එතරම් දරුණු දුකක් වෙන්නේ කොහොමද කියලා ඔබට එතරම් හැඟීමක් නැතිවෙන්නත් පුළුවන්.  කොතරම් නම් බල්ලෝ පූසෝ ඉන්නවද මිනිස්සුන්ටත් වැඩිය සැප විඳින කියලා කියන පිරිසත් අප අතර ඉන්නවනේ.  ඉතින් ඇත්තටම මේ තිරිසන් සතුන් විඳින්නේ සැපක්ද?  එහෙනම් ඇයි ඒ අයගේ මේ තිරිසන් ලෝකයට තිරිසන් අපාය කියලා කියන්නේ.  අපි ලස්සනයි සුන්දරයි කියලා දකින සත්ව ලෝකය කොතරම් දුරට දුක් ගෙන දෙන්න පුළුවන්ද? මේ හැම දෙයක්ම වටහාගෙන කටයුතු කලේ නැතිනම් මහා අමාරුවක වැටෙනවා නියතයි.

නිරය
නිරයද ප්‍රේත හා තිරිසන් අපාය මෙන් නොව අසුර ලොකය මෙන් මිනිස් ලොවින් බැහැරව පිහිටා ඇත.නිරය ප්‍රධාන කොටස් අටකට බෙදා ඇත.ඒවානම් සංජීවය,කාලසූත්‍රය,සංඝාතය,රෞරවය,මහා රෞරවය,තාපය,ප්‍රතාපය,අවීචිය යන්නයි.

සංජීවය
මහ පොළවේ සිට යොදුන් 15000 දුරින් සංජීවය පිහිටා ඇත.සංජීව අපායේ එක් දිනක් මිනිස් ලොව වර්ෂ ලක්ෂ 90 කි.එවන් දින 30ක් මාසයකි (9000000×30) එවන් මාස 12ක් අවුරුද්දකි.අවුරුදු 500 ක් එහි පරම ආයුෂවේ.සත්ව ඝාතනය තම ජීවිකාව ලෙස කරන පුද්ගලයන් අධික කෝපය හෝ මානය නිසා දුබලයන් තලා පෙලා කටයුතු කරන රජවරු පාලකයන් නිලධාරීන් මෙම අපායේ උපත ලබයි.දුප්පතුන් පෙළූ පොහොසතුන් හා අසරණ මිනිසුන්ට හිරිහැර කොට වස්තු සම්පත් උදුරාගත් සොරුන් මැරයන් අදිය මෙහි උපදිති.මෙහි උපදනා නිරි සතුන්ව යම පල්ලන් විසින් ගිනියම්වූ පොළවේ ගසා කෑලි කෑලි කොට කපයි.එසේ කපද්දීද නිරි සතුන් මැරි මැරී යලි යලිත් එම අපායේම උපදනා බැවින් සංජීවය යන නම මෙයට ලැබී ඇත.සං ජීවය යනු නැවන නැවත උපදින්නේය යන්නයි.

කාලසූත්‍රය
මෙම අපාය පිහිටියේ සංජීව නිරයට වඩා යොදුන් 15000 දුරින්.එනම් මිනිස් ලොව සිට යොදුන් 30000 දුරිනි.මෙම අපායේ එක් දිනක් මිනිස් ලොව වර්ෂ ලක්ෂ 90කි.එවන් දින 30 මාසයකි.මාස දොළහක් වර්ෂයකි.වර්ෂ 1000 මෙහි පරම  ආයුෂවේ.මවුපියන්ට ගුරුවරුන්ට වැඩිහිටියන්ට ගරුකටයුතු අයට හිරිහැර කළ පුද්ගලයින් ප්‍රධාන වශයෙන් මෙහි උපදී මෙහි උපදනා නිරි සතුන්ව කලු හැහැ නූලකින් බැඳ ගිනියම්වූ පොළවේ දමා ලී දඩු රහින්නාසේ නිරි සතුන්සේ සිරුරු රහිනු ලබයි.

සංඝාතය
මෙම අපාය කාලසූත්‍ර නිරයට වඩා 15000 දුරින් පිහිටයි.මෙම අපාය නව යොදුනක් පමන විශාලය.මෙහි උපත ලබන නිරි සතුන් නව යොදුන් ඝක පොළවේ එරී නිශ්චලව පවතී.හෙි අහස ගුගුරන්නාසේ මහා දැවැන්ත පර්වතයන් එරී සිටින නිරි සතුන් මතට වැටී ඔවුන් අඹරවමින් ඒ මේ අත පෙරළෙයි.මෙම අපායේ උපත ලබන්නේ ඇත් අස් ගවා ආදී නොයෙත් සතන්ට අනේක වධ හිංසා පමුණුවමින් වැඩ ගත්තවූවන්ය.

රෞරවය
මෙම අපාය සංඝාත නිරයට යොදුන් 15000 දුරින් පිහිටයි.මෙම නරකයෙහි උපදනා සත්වයන්ගේ සිරුර තුලට වැද ඇතුලත දවාලන්නාවූ නපුරු දුමක් ඇත.ඇතුලත මෙන්ම පිටතද දවාලීම නිසා අදික වෙදනාවෙන් මරහඩ නගන නිරු සතුන්ගෙ හඩින් පිරී ඇති නිසා මෙයට රෞරව නරකයයි කියනු ලබයි.දස දහස් ගණනින් මිනිසුන් සතුන් මරා දමන සොරුන් මංකොල්ලකරුවන් ත්‍රස්තවාදීන් වැනි දාම ඝාතකයන් මෙහි උපත ලබති.

මහා රෞරවය
මෙහි උපදනා නිරි සතුන්ගේ සිරුරු අතිෂයිම රෞද්‍රවූ ගින්නෙන් හා දුමින් ඇතුලත හා පිතට දවාලන්නේය.මෙසේ දුක් විදින නිරි සතුන්ගේ ලෙයින් පොළව වැසී ඇති අතර අදික වේදනාවෙන් මරහඩ නගත නිරි සතුන්ගේ විලාපයෙන් පිරී ඇති බැවින් මෙම නිරය මහා රෞරවය යන නම ලැබී ඇත.තුරුණුවන් මාපියන් හො සිල්වත් ගුනවත් උතුමන්ට චධ හිංසා පමුණුවනු ලැබූවන් ඔවුන්ගේ වස්තු සම්පත් උතුරාගත්තවුන් මෙහි උපත ලබති.

තාපය
මෙම අපායේ උපදනා නිරි සතුන්ව යමපල්ලන් විසින් ගිනියම්වූ යහුල්වලින් ඇන ගිනියම්වූ මහ පොළවේ අමුණා තබනු ලබති.උල හිදුවන්නාසේ යහුල්වලින් ඇන තුබූ නිරි සතුන් දවාලමින් පොළවෙන් ගිනිජාලා මතුවෙයි.මෙම අපායේ උපත ලබන්නේ සතුන් පණපිටින් පුළුස්සා මරූවන් හා අනුන්ගේ නිවෙස් ගින්නෙන් දවාලූවන්ය.

ප්‍රතාපය
මෙම අපායේ උපදනා සත්වයෝ තාප නිරයේ උපදනා සත්වයින්ට සමානව දුකකට ලක්වේ.එහෙත් තාප නිරයට වඩා ප්‍රතාප නිරයේ ආයුෂ වැඩිය.

අවීචිය
මෙම අපාය අටමහා නිරයන් අතුරින් දරුණුම අපායයි.මෙම අපායේ යොදුනක් දිය යොදුනක් පළල ගිනියම්වූ යපොළවකින් තුනුන ඝූමියක් ඇත.මෙහි දොරටු සතරක් ඇති අතර දොරටු සතරෙහි යමරජවරු සතරදෙනෙක් ඇත.මෙම අපායේ එත් දිශාවක සිට අනෙක් කොන දක්වා සතර දිශාවෙන්ම ගිනිජාලා මතු වෙමිනි නිරි සතුන් පෙළනු ලබයි.එසේම උඩ සිට පහළට හා පහළ සිට උඩ දක්වා සදිශාවෙන්ම ගිනිජාලා මතුවෙයි.මෙම අපායේ පරම ආයුෂ කල්පයකි.පංචානතරීය පාප කර්ම එකම් මව මැරීම,පියා මැරීම,සංඝ භේදය,රහතුන් මැරීම,බුදුන්ගේ ලේ සෙලවීම යන පාපප කර්ම සිදුකලවුන් මෙහි උපදිති.

කුඩා නිරයන්

ගූථ නිරය
මෙම නරකය ඉතා දුර්ගන්දයෙන් යුක්තව කැකෑරුන අසූචියෙන් පිරී පවතී.මෙහි උපදනා සතුන් අසූචියේ ගිලී යන අතර මෙහි සිටින විශාල පණුවන් නිරි සතුන්ගේ සිරුරු පසාරු කරමින් වේදනාවට පමුණුවති.

කුක්කුල නිරය
මෙම අපාය අළුවලින් වැසුණු ගිනි අගුරු වලින් සැදී ඇත.මෙහි උපදනා නිරි සතුන් අළු යටින් ඇති ගිනි අගුරවල තාපයෙන් දැවි දැවී පවතී.

අසිපත් නිරය
අසිපත් වැනි කොළ සහිත දෙපැත්තම කැපෙන ආකාරයෙන් සැකසුන කොළවලින් ගහන වනයකින් මෙම අසිපත් නිරය සමන්විතය.නිරන්තරව හමන සුලගින් මෙම අසිපත් වැනි කොළ ඒ මේ අත වේගයෙන් ළෙවෙයි.මෙහි උපදනා සතුන් මෙම අසිපත් වැනි කොළවල ගැටී කැපි කැපී යයි.

සිම්බලිවන නිරය
මෙය කටු ඉඹුල් වැනි තියුනු උල් සහිත කටු අති වෘෂයන්ගෙන් සැදුන නිරයකි.

මූලාශ්‍ර

 අති පූජ්‍ය මහාචාර්ය රේරුකානේ ශ්‍රී චන්දවිමල මහනාහිමි ගේ "බෞද්ධයාගේ අත්පොත" ග්‍රන්ථය (2009)

 nirwanadhamma.lk වෙබ් අඩවිය

සතර අපාය

සතර අපාය


Boyalık, Gölbaşı - Ankara ili Gölbaşı ilçesine bağlı mahalle
 Boyalık, İliç - Erzincan ili İliç ilçesine bağlı köy
 Boyalık, Çatalca - İstanbul ili Çatalca ilçesine bağlı mahalle
 Boyalık, Ermenek - Karaman ili Ermenek ilçesine bağlı köy
 Boyalık, Akpınar - Kırşehir ili Akpınar ilçesine bağlı köy
 Boyalık, Akdağmadeni - Yozgat ili Akdağmadeni ilçesine bağlı köy
 Boyalık, Sarıkaya - Yozgat ili Sarıkaya ilçesine bağlı köy

Boyalık


Tirimüjgan Kadınefendi (Osmanlı Türkçesi: تیر مژگان قادین افندی), (ö. 3 Ekim 1852, İstanbul), Sultan Abdülmecid'in eşi Sultan II. Abdülhamid'in annesidir.

Yaşamı
Kökeni hakkında iki değişik görüş bulunmaktadır. Bir görüşe göre Çerkes'dir. Necdet Sakaoğlu'nun bildirdiğine göre Abdülmecid'in gözdelerinden değildir, ama diğerleri gibi onun da Çerkes olduğu kuşkusuzdur. Çerkes olduğunu savunan araştırmacılar buna kanıt olmak üzere Ayşe Osmanoğlu hatıralarında belirttiği gibi, II. Abdülhamid'in annesi için bizzat haremdeki cariyeleri kastederek: dediğini gösterirler. Babasının ismi Bekhan Bey, annesi ise Almaş Hanım'dır.

Tîr-î-Müjgan Kadınefendi 10 Kasım 1841 tarihinde Sultan Abdülmecid'in eşi oldu. İki çocuk doğurdu. Birisi 22 Eylül 1842 tarihinde doğan Şehzade Abdülhamid, diğeri ise Seniha Sultan'dı. Tîr-î-Müjgan Kadınefendi, Şehzade Abdülhamid on yaşındayken eski ahşap Beylerbeyi Sarayı'nda veremden öldü. O yüzden Valide Sultan olamadı; oğlu Abdülhamid'i Piristû Kadın Efendi yetiştirdi. Cenazesi İstanbul Yeni Cami Cedit Havatin Türbesi'''ne defnedildi.

 Tîr-î Müjgan Kadın Efendi'nin yaşadığı yer

 Bibliografya
Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback).
Bahadıroğlu, Yavuz, Resimli Osmanlı Tarihi,'' Nesil Yayınları, 15. Baskı, 2009, ISBN 978-975-269-299-2.
 Genealogy of the Ottoman Royal Family

Kaynakça

1819 doğumlular
1852 yılında ölenler
II. Abdülhamid
Osmanlı padişah eşleri
Çerkes asıllı kişiler

Tirimüjgan Kadınefendi


Varaždinska nogometna liga (Varaždinsko-zagorska liga; Varaždinska liga – A razred ) za sezonu 1966./67. je predstavljala ligu četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.  Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Oroteks" iz Oroslavja.

Ljestvica

 "Varteks II" odustao u proljetnom dijelu, brisani rezultati iz proljetnog dijela.
 Začretje – tadašnji naziv za Sveti Križ Začretje
 Biškupec – danas dio Varaždina

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Poveznice
 Zagrebačka zona 1966./67.

Izvori
 Ivica Vukotić: VŽ nogomet, Varaždin, 1990., str. 89-90
 Franjo Novak, Zvonko Gerić: NK Podravina : Ludbreg : [1919.-2009.], Ludbreg, 2011.,
 Čedomil Kekić: Nogometni klub Mladost, Varaždin, Varaždin, 2003., , str. 30
 Branko Piljek: Monografija zagorskog sporta , Zabok, 2011., , str. 33

1966-67 Varaždin
Varaždin
1966-67 Varaždin

Varaždinska nogometna liga 1966./67.


Le Boulch ist der Familienname folgender Personen:
 Dimitri Le Boulch (* 1989), französischer Straßenradrennfahrer
 Isabelle Le Boulch (* 1964), französische Fußballnationalspielerin und -trainerin
 Laurent Le Boulc'h (* 1960), französischer Geistlicher, Erzbischof von Lille

Le Boulch


Krottenmühle ist ein Gemeindeteil des Marktes Heidenheim im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen (Mittelfranken, Bayern).

Lage
Die Einöde liegt in der Fränkischen Alb südöstlich von Heidenheim und westlich der Staatsstraße 2218 in der Flur Schilzgrund nahe der Quelle des Röthelgrabens.

Geschichte
1795 erhielt der für den Ort namensgebende Müllermeister Johann Georg Krottenmüller, der zu diesem Zeitpunkt noch keine Mühle besaß, von der (seit 1792) königlich-preußischen Kriegs- und Domänenkammer zu Ansbach die Erlaubnis zum Bau einer Mühle auf einem von ihm erworbenen Acker bei Heidenheim, obwohl Heidenheim Einspruch dagegen erhoben hatte. Dessen Vater saß im 18. Jahrhundert auf der Gallenmühle bei Heidenheim. 1796 wurde die Krottenmühle (Heidenheim Hausnummer 173) erbaut. Getrieben wurde sie von einer Quelle am Schilzberg. Reichnisse hatte sie zu leisten an das Verwalteramt Heidenheim und an das Oberamt Hohentrüdingen, das die hohe Gerichtsbarkeit innehatte.

Infolge des Reichsdeputationshauptschlusses wurde die Krottenmühle 1806 königlich-bayerisch. 1808, bei der Bildung der Steuerdistrikte, kam sie in den Steuerdistrikt Heidenheim im Landgericht Heidenheim. 1810 wurde der Steuerdistrikt zu der etwas verkleinerten Ruralgemeinde Heidenheim umgestaltet, der wiederum die Krottenmühle angehörte. Durch das Gemeindeedikt von 1818 wurde Heidenheim im alten Umfang von 1808 eine Gemeinde im gleichnamigen Landgericht. 1833 gehörte zur Krottenmühle als Mühlgut mit Mühlgerechtsame mit 1 Mahlgang und 1 Gerbgang 5 Hektar Ackerland und 1,1 Hektar Wiese.

Zum 1. Juli 1862 ging das Landgericht Heidenheim im Bezirksamt (dem späteren Landkreis) Gunzenhausen auf, der bei der Gebietsreform in Bayern 1971/72 zum größeren Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen umgestaltet wurde. Am 17. Juni 1962 hatte ein Feuer die Mühle fast völlig zerstört. 1973 bis 1975 wurde bei der ehemaligen Krottenmühle ein Heim des Schullandheimwerkes Mittelfranken e. V. (Nürnberg) errichtet, das durch eine Gemeindeverbindungsstraße mit der Staatsstraße 2218 verbunden wurde.

Einwohnerzahlen
 1818: 6 Einwohner
 1824: 5 Einwohner, 1 Gebäude
 1861: 6 Einwohner, 2 Gebäude
 1950: 4 Einwohner, 1 Gebäude
 1837: 6 Einwohner, 2 Familien, 1 Wohngebäude
 1961: 3 Einwohner, 1 Wohngebäude
 1970: 3 Einwohner
 1987: 0 Einwohner

Literatur
 1250 Jahre Heidenheim am Hahnenkamm. Heidenheim: Historischer Verein 2002.

Weblinks

Einzelnachweise

Ortsteil von Heidenheim (Mittelfranken)
Ort im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Mühle im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Mühle in Europa
Einzelsiedlung

Krottenmühle


Valdeci Basílio da Silva (født 14. juli 1972) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Valdeci Basílio da Silva