Rufus C. Thomas, Jr. (March 26, 1917 – December 15, 2001) was an American rhythm-and-blues, funk, soul and blues singer, songwriter, dancer, DJ and comic entertainer from Memphis, Tennessee. He recorded for several labels, including Chess Records and Sun Records in the 1950s, before becoming established in the 1960s and 1970s at Stax Records. He is best known for his novelty dance records, including "Walking the Dog" (1963), "Do the Funky Chicken" (1969), and "(Do the) Push and Pull" (1970). According to the Mississippi Blues Commission, "Rufus Thomas embodied the spirit of Memphis music perhaps more than any other artist, and from the early 1940s until his death . . . occupied many important roles in the local scene."

He began his career as a tap dancer, vaudeville performer, and master of ceremonies in the 1930s. He later worked as a disc jockey on radio station WDIA in Memphis, both before and after his recordings became successful. He remained active into the 1990s and as a performer and recording artist was often billed as "The World's Oldest Teenager". He was the father of the singers Carla Thomas (with whom he recorded duets) and Vaneese Thomas and the keyboard player Marvell Thomas.

Early life
Thomas was born in the rural community of Cayce, Mississippi, on the outskirts of Memphis, Tennessee, the son of a sharecropper. He moved with his family to Memphis around 1920. His mother was a "church woman". Thomas made his debut as a performer at the age of six, playing a frog in a school theatrical production. By the age of 10, he was a tap dancer, performing on the streets and in amateur productions at Booker T. Washington High School, in Memphis. From the age of 13, he worked with Nat D. Williams, his high-school history teacher, who was also a pioneer black DJ at radio station WDIA and columnist for black newspapers, as a master of ceremonies at talent shows in the Palace Theater on Beale Street. After graduating from high school, Thomas attended Tennessee A&I University for one semester, but economic constraints led him to leave to pursue a career as a full-time entertainer.

Early career
Thomas began performing in traveling tent shows. In 1936 he joined the Rabbit Foot Minstrels, an all-black revue that toured the South, as a tap dancer and comedian, sometimes part of a duo, Rufus and Johnny.  He married Cornelia Lorene Wilson in 1940, at a service officiated by Rev. C. L. Franklin, the father of Aretha Franklin, and the couple settled in Memphis. Thomas worked a day job in the American Finishing Company textile bleaching plant, which he continued to do for over 20 years. He also formed a comedy and dancing duo, Rufus and Bones, with Robert "Bones" Couch, and they took over as MCs at the Palace Theater, often presenting amateur hour shows. One early winner was B.B. King, and others discovered by Thomas later in the 1940s included Bobby Bland and Johnny Ace.

In the early 1940s, Thomas began writing and performing his own songs. He regarded Louis Armstrong, Fats Waller and Gatemouth Moore as musical influences. He made his professional singing debut at the Elks Club on Beale Street, filling in for another singer at the last minute, and during the 1940s became a regular performer in Memphis nightclubs, such as Currie's Club Tropicana. As an established performer in Memphis, aged 33 in 1950, Thomas recorded his first 78 rpm single, for Jesse Erickson's small Star Talent label in Dallas, Texas. Thomas said, "I just wanted to make a record. I never thought of getting rich. I just wanted to be known, be a recording artist. . . . [But] the record sold five copies and I bought four of them." The record, "I'll Be a Good Boy" backed with "I'm So Worried", gained a Billboard review, which stated that "Thomas shows first class style on a slow blues". He also recorded for the Bullet label in Nashville, Tennessee, when he recorded with Bobby Plater's Orchestra and was credited as "Mr. Swing"; the recordings were not recognised by researchers as being by Thomas until 1996. In 1951 he made his first recordings at Sam Phillips's Sun Studio, for the Chess label, but they were not commercially successful.

He began working as a DJ at radio station WDIA in 1951, and hosted an afternoon R&B show called Hoot and Holler. WDIA, featuring an African-American format, was known as "the mother station of the Negroes" and became an important source of blues and R&B music for a generation, its audience consisting of white as well as black listeners. Thomas used to introduce his shows saying, "I'm young, I'm loose, I'm full of juice, I got the goose so what's the use. We're feeling gay though we ain't got a dollar, Rufus is here, so hoot and holler." He also used to lead tours of white teenagers on "midnight rambles" around Beale Street. Thomas claimed to be the first black DJ to play Elvis Presley records, which he did until the police made him stop due to segregation. He performed on stage with Elvis to an all-black audience, and although the police tried to shut it down, the audience stormed through to get to him. After that, the police allowed Elvis songs on black radio stations

His celebrity in the South was such that in 1953, at Sam Phillips's suggestion, he recorded "Bear Cat" for Sun Records, an "answer record" to Big Mama Thornton's R&B hit "Hound Dog". The record became the label's first national chart hit, reaching number 3 on the Billboard R&B chart. However, a copyright-infringement suit brought by Don Robey, the original publisher of "Hound Dog", nearly bankrupted the record label. After only one recording there, Thomas was one of the African-American artists released by Phillips, as he oriented his label more toward white audiences and signed Elvis Presley, who later recorded Thomas's song "Tiger Man". Thomas did not record again until 1956, when he made a single, "I'm Steady Holdin' On", for the Bihari brothers' Meteor label; musicians on the record included Lewie Steinberg, later a founding member of Booker T and the MGs.

Stax Records
In 1960 he made his first recordings with his 17-year-old daughter Carla, for the Satellite label in Memphis, which changed its name to Stax the following year. The song, "Cause I Love You", featuring a rhythm borrowed from Jesse Hill's "Ooh Poo Pa Doo", was a regional hit; the musicians included Thomas' son Marvell on keyboards, Steinberg, and the 16-year-old Booker T. Jones. The record's success led to Stax gaining production and distribution deal with the much larger Atlantic Records.

Rufus Thomas continued to record for the label after Carla's record "Gee Whiz (Look at His Eyes)" reached the national R&B chart in 1961. He had his own hit with "The Dog", a song he had originally improvised in performance based on a Willie Mitchell bass line, complete with imitations of a barking dog. The 1963 follow-up, "Walking the Dog", engineered by Tom Dowd of Atlantic, became one of his most successful records, reaching #10 on the Billboard pop chart. He became the first, and still the only, father to debut in the Top 10 after his daughter had first appeared there. The song was recorded in early 1964 by the Rolling Stones on their debut album, and was a minor UK chart hit for Merseybeat group the Dennisons later that year.

As well as recording and appearing on radio and in clubs, Thomas continued to work as a boiler operator in the textile plant, where he claimed the noises sometimes suggested musical rhythms and lyrics to him, before he finally gave up the job in 1963, to focus on his role as a singer and entertainer. He recorded a series of novelty dance tracks, including "Can Your Monkey Do the Dog'" and '"Somebody Stole My Dog" for Stax, where he was often backed by Booker T. & the MGs or the Bar-Kays. He also became a mentor to younger Stax stars, giving advice on stage moves to performers like Otis Redding, who partnered daughter Carla on record.

After "Jump Back" in 1964, the hits dried up for several years, as Stax gave more attention to younger artists and musicians. However, in 1970 he had another big hit with "Do the Funky Chicken", which reached #5 on the R&B chart, #28 on the pop chart, and #18 in Britain where it was his only chart hit. Thomas improvised the song while performing with Willie Mitchell's band at a club in Covington, Tennessee, including a spoken word section that he regularly used as a shtick as a radio DJ: "Oh I feel so unnecessary - this is the kind of stuff that makes you feel like you wanna do something nasty, like waste some chicken gravy on your white shirt right down front." The recording was produced by Al Bell and Tom Nixon, and used the Bar-Kays, featuring guitarist Michael Toles. Thomas continued to work with Bell and Nixon as producers, and later in 1970 had his only number 1 R&B hit [and his second-highest pop charting record] with another dance song, "Do the Push and Pull". A further dance-oriented release in 1971, "The Breakdown", climbed to number 2 R&B and number 31 Pop. In 1972, he featured in the Wattstax concert, and he had several further, less successful, hits before Stax collapsed in 1976.

Later career
Thomas continued to record and toured internationally, billing himself as "The World's Oldest Teenager" and describing himself as "the funkiest man alive". He "drew upon his vaudeville background to put [his songs] over on stage with fancy footwork that displayed remarkable agility for a man well into his fifties", and usually performed "while clothed in a wardrobe of hot pants, boots and capes, all in wild colors."

He continued as a DJ at WDIA until 1974, and worked for a period at WLOK before returning to WDIA in the mid-1980s to co-host a blues show. He appeared regularly on television and recorded albums for various labels. Thomas performed regularly at the Porretta Soul Festival in Italy; the outdoor amphitheater in which he performed was later renamed Rufus Thomas Park.

He played an important part in the Stax reunion of 1988, and appeared in Jim Jarmusch's 1989 film Mystery Train, Robert Altman's 1999 film Cookie's Fortune, and D. A. Pennebaker's documentary Only the Strong Survive. Thomas released an album of straight-ahead blues, That Woman Is Poison!, with Alligator Records in 1988, featuring saxophonist Noble "Thin Man" Watts. In 1996, he and William Bell headlined at the Olympics in Atlanta, Georgia. In 1997, he released an album, Rufus Live!, on Ecko Records. In 1998, he hosted two New Year's Eve shows on Beale Street.

In 1997, to commemorate his 80th birthday, the City of Memphis renamed a road off Beale Street, close to the old Palace Theater, as Rufus Thomas Boulevard. He received a Pioneer Award from the Rhythm and Blues Foundation in 1992, and a lifetime achievement award from ASCAP in 1997. He was inducted into the Blues Hall of Fame in 2001.

Death and legacy

He died of heart failure in 2001, at the age of 84, at St. Francis Hospital in Memphis. He is buried next to his wife Lorene, who died in 2000, at the New Park Cemetery in Memphis.

Writer Peter Guralnick said of him:His music... brought a great deal of joy to the world, but his personality brought even more, conveying a message of grit, determination, indomitability, above all a bottomless appreciation for the human comedy that left little room for the drab or the dreary in his presence.

Thomas was honored with a marker on the Mississippi Blues Trail in Byhalia.

In popular culture
Bobby Brown portrays Thomas in the BET television series American Soul.

A character named Rufus in "Kill Bill: Volume 2" played with Rufus Thomas.

Discography

Albums
{| class="wikitable"
|-
! rowspan="2"| Year
! rowspan="2"| Title
! rowspan="2"| Catalogue ref
! colspan="3"| Peak chart positions
|-
! style="width:40px;"| US200
! style="width:40px;"| USR&B
|-
| style="text-align:center;"|1963
| Walking the Dog
| Stax 704
| align=center| 138
| align=center| —
|-
| style="text-align:center;" rowspan="2"|1970
| Do the Funky Chicken
| Stax STS-2028
| align=center| —
| align=center| 32
|-
| Rufus Thomas Live: Doing the Push & Pull at P.J.'s
| Stax STS-2039
| align=center| 147
| align=center| 19
|-
| style="text-align:center;"|1972
| Did You Heard Me?
| Stax STS-3004
| align=center| —
| align=center| —
|-
| style="text-align:center;"|1973
| Crown Prince of Dance
| Stax STS-3008
| align=center| —
| align=center| 42
|-
| style="text-align:center;"|1977
| If There Were No More Music
| AVI 6015
| align=center| —
| align=center| —
|-
| style="text-align:center;"|1978
| I Ain't Gettin' Older, I'm Gettin' Better
| AVI 6046
| align=center| —
| align=center| —
|-
| style="text-align:center;"|1988
| That Woman Is Poison!
| Alligator AL 4769
| align=center| —
| align=center| —
|-
| style="text-align:center;" rowspan="2"|1996
| Blues Thang!
| Sequel/Castle SEQ 1054
| align=center| —
| align=center| —
|-
| The Best of Rufus Thomas: Do the Funky Somethin'  (compilation)
| Rhino R2 72410
| align=center| —
| align=center| —
|-
| style="text-align:center;"|1997
| Rufus Live! [rec. 1996 at Southern Crossroads Festival in Atlanta, GA]
| Ecko ECD 1013
| align=center| —
| align=center| —
|-
| style="text-align:center;"|2000
| Swing Out with Rufus Thomas
| High Stacks HS 9982
| align=center| —
| align=center| —
|-
| style="text-align:center;"|2005
| Just Because I'm Leavin''' (posthumous)
| Segue Records SRRT05
| align=center| —
| align=center| —
|-
| colspan="6" style="text-align:center; font-size:9pt;"| "—" denotes releases that did not chart or were not released in that territory.
|}
Source:

Singles

Source:

References

Further reading
Greenberg, Steve. Do the Funky Somethin': The Best of Rufus Thomas'' (liner notes), Rhino Records, 1996.

External links

 Rufus Thomas Biography at Alligator Records
 Soulwalking.co.uk

1917 births
2001 deaths
20th-century American singers
20th-century African-American male singers
American blues singers
American funk singers
American soul singers
Blues musicians from Mississippi
Chess Records artists
People from Marshall County, Mississippi
Stax Records artists
Sun Records artists
Meteor Records artists
Tennessee State University alumni
20th-century American male singers
Mississippi Blues Trail
Alligator Records artists

Rufus Thomas


Gordon Mugi Mahugu (* 27. November 1981) ist ein kenianischer Langstreckenläufer.

2000 wurde er Junioren-Weltmeister über 5000 m.

2004 siegte er bei der Corrida de Langueux, 2008 wurde er Zweiter beim Prag-Halbmarathon, und 2010 stellte er beim Vidovdan-Lauf einen Streckenrekord auf.

Persönliche Bestzeiten

 3000 m: 7:45,60 min, 21. Juli 2011, Lignano
 5000 m: 13:17,40 min, 13. Juli 2001, Oslo
 10.000 m: 27:29,09 min, 24. August 2001, Brüssel
 10-km-Straßenlauf: 28:11 min, 26. Juni 2010, Brčko
 Halbmarathon: 1:02:23 h, 29. März 2008, Prag

Weblinks

 Athletenporträt von Gordon Mugi Mahugu bei der IAAF (englisch)

Langstreckenläufer (Kenia)
Kenianer
Geboren 1981
Mann

Gordon Mugi Mahugu


Aceasta este o listă de filme românești din 1976:

Lista

Note

Legături externe
Filme românești din 1976 la IMDb.com
Filme românești din 1976 la Cinemagia.ro

Filme din 1976Filme românești
România
Liste de filme românești

Listă de filme românești din 1976


Francisco Grau fue un escultor español del , nacido en Cataluña. Su mejor obra es el retablo de la Concepción que hizo en la catedral de Tarragona.

En compañía de un hermano suyo trabajó desde 1660 en los mausoleos del monasterio de Poblet.

Referencias

Escultores de España del siglo XVII

Francisco Grau (escultor)


Doğuca, Sinop ilinin Boyabat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Doğucalı olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 110 km, Boyabat ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Boyabat belde ve köyleri

Doğuca, Boyabat


Das Fort Victor-Emmanuel ist eine Festung bei Aussois in der Maurienne als Teil der Barrière de l'Esseillon. Errichtet wurde es 1818 unter Viktor Emanuel I. zum Schutz des Königreiches Sardinien, zu dem Maurienne damals gehörte. Die Anlage liegt auf einem Bergsporn auf etwa 1350 Meter Höhe. Zu ihr gehören acht Gebäude. Heute ist die Anlage restaurierungsbedürftig.

Das Fort ist frei zugänglich und dient als Start- und Endpunkt zahlreicher Routen des Klettersteigs Via Ferrata du Diable (Schwierigkeiten: B bis D/E).

Literatur

Weblinks

 Deutsche Beschreibung

Einzelnachweise

VictorEmmanuel
Erbaut in den 1810er Jahren
Aussois
v
Bauwerk im Département Savoie

Fort Victor-Emmanuel


Mary Thomas, bedre kendt som Queen Mary (født i Antigua, ukendt fødselsdato, død 1905) var en af oprørslederne under Den store ildebrand i Frederiksted i Dansk Vestindien i 1878.

Thomas blev født i Antigua og kom i 1860'erne til St. Croix for at søge arbejde.

Den store ildebrand i Frederiksted
1. Oktober 1878 mødte St. Croix' plantagearbejdere som normalt op i de to største byer Frederiksted og Christiansted, til den årlige skiftedag. Slaveriet var afskaffet 30 år tidligere, men den frigivne befolkning var omfattet af et ny arbejdsreglement, som skulle hjælpe plantageejerne med tabet af ejendom. Derfor blev der indført en skiftedag, hvor arbejderne blev tvunget til at binde sig til en plantage i et år af gangen, fra 1. oktober til 1. oktober. Lønnen var lav og i årene op til oprøret var børnedødeligheden stor. Demonstrationerne, der i begyndelsen foregik med fredelige midler, udviklede sig efterhånden til at huse, sukkermarker og pakhuse på 50 plantager blev hærget og brændt ned. Over halvdelen af Frederiksted gik også op i flammer.

Oprøret blev ledet af fire kvinder, hvoraf Queen Mary var den ene. Tilnavnet queen var en hæderbetegnelse for magtfulde kvinder i plantager, som stod for afholdelse af fester, bryllupper og ritualer.

Til kvindefængslet på Christianshavn
Myndighederne på Saint Croix slog hårdt ned på opstanden, som endte med at koste omkring 100 arbejdere livet. Tolv af oprørerne fik dødsstraf, mange blev idømt straffearbejde, mens Queen Mary og tre andre "queens" blev sendt til kvindefængslet på Christianshavn i Danmark. Queen Mary havde været blandt dem, der brød ind i husene og ødelagde ting, og på plantagen Punch havde hun råbt, at de der ville slukke ilden skulle halshugges.<ref name=frydenlund></ref</ref> Hun modtog en livstidsdom for "Delagtighed i Plyndring og Ildspaasættelse under Opstanden paa St. Croix i 1878". Da hun ankom til kvindefængslet i 1882 medbragte hun kun en ring og et par øreringe.

Mary Thomas var på det tidspunkt omkring 40 år gammel, hun havde tre børn og var ugift. Hun havde tidligere været straffet for at have mishandlet et af sine børn, en anklage, der er ofte ramte kvinder, som ikke adlød ordrer. I 1887 blev hun, sammen med de andre kvinder, sendt tilbage til Christiansted, hvor de afsonede resten af deres livstidsdomme. Queen Mary døde i 1905.

Arven fra Queen Mary
Selv om datidens største arbejderopstand på dansk jord ikke er særligt kendt i Danmark, bliver Queen Mary og de andre kvinder på Jomfruøerne, hædret som de kvinder, der turde tage kampen op mod den undertrykkende overmagt. Queen Mary er blevet en rollemodel for befolkningen, historien overleveres primært mundtligt, gennem sang og historier, da ingen af de fire ilddronninger skrev deres egen historie ned. Den tidligere Kongevejen på St. Croix blev i 1972 omdøbt til Queen Mary Highway  som en hyldest til Mary Thomas. The Fireburn  bliver årligt markeret med en march, teaterforestillinger og taler i Frederiksted.

Den 31. marts 2018 blev en skulptur med titlen I Am Queen Mary afsløret. Skulpturen er udført af kunstnerne La Vaughn Belle og Jeanette Ehlers og opstillet foran Vestindisk Pakhus i København, som det første rigtige minde om kolonitiden på Jomfruøerne. Det var her varer fra Vestindien ankom til København. Skulpturen, der i første omgang var skabt i sortmalet polystyren og kun midlertidigt opstillet, blev i en storm i december 2020 skadet og mistede hovedet. Efterfølgende, i marts 2021, blev det offentliggjort af kunstnerne bag, at værket havde fået tilladelse af staten til permanent opstilling, og i den forbindelse blev en indsamling startet for at samle penge ind til opførelsen af to ens skulpturer; én på pladsen i København, og én på Saint Croix.

Referencer
Artiklen er oversat fra den norsksprogede Wikipedia

Eksterne henvisninger

Dansk Vestindien
Fagforeningsfolk fra Danmark

Queen Mary


An Triantha racemosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Thomas Walter, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Kunkel Small. An Triantha racemosa in nahilalakip ha genus nga Triantha, ngan familia nga Tofieldiaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Triantha

Triantha racemosa


බ්ලෙන්ඩර් යනු නිදහස් මෘදුකාංගයක් ලෙස නිකුත්කරන ලද 	සජීවීකරණ වැඩසටහනකි. එය ආකෘතීකරණය , UV නිරාවරණය , වයනය , මෙවලම් , ජල අනුහුරුකරණ , සජීවීකරණය කිරීම , විදැහීම , අංශු හා අනෙකුත් අනුහුරුකරණ , රේඛීය නොවන සංස්කරණය කිරීම් , සංයුතීකරණය කිරීම් හා අන්තර් ක්‍රියාකාරී 3D යෙදුම් නිර්මාණය කිරීමට යොදා ගත හැක.බ්ලෙන්ඩර් , මයික්‍රොසොෆොට් වින්ඩෝස්, මැක් OS X , ලිනක්ස් , IRIX , සොලාරිස් , නෙට් BSD , ෆ්රී BSD, ඕපන් BSD යන මෙහෙයුම් පද්ධති ඇතුළත්ව මෙහෙයුම් පද්ධති ගණනාවක් සඳහා භාවිතයේ ඇත.තවද BeOS , ස්කයි OS, ඇමීගා OS , මෝප් OS හා පොකට් PC සඳහා අනවසර සංස්කරණ ද ඇත.බ්ලෙන්ඩර්ට සොෆ්ට්ඉමේජ් XSI, සිනමා 4D , 3 ds Max , ලයිට් වේව් හා මායා වැනි ඉහළ ගණයේ 3D මෘදුකාංගවලට සමාන මානයකින් හා ගැඹුරකින් යුත් රොබස්ට් අංගයක් ඇත. මෙම අංගයට දෘඩ වස්තු තරල හා මෘදු වස්තු ගතිකය වැනි දියුණු අනුහුරුකාරක මෙවලම් , ආකෘතීකරණ මෙවලම් මත පදනම් වූ නවීකාරක , ප්‍රබල චරිත සජීවීකරණ මෙවලම් , මංසල් මත පදනම් වූ ද්‍රව්‍යය හා සංයුක්ත පද්ධති හා කාවැද්දුම් උපදේශාවලීකරණය සඳහා වූ පයිතන් ඇතුළත් වේ.

References

පරිගණක මෘදුකාංග

බ්ලෙන්ඩර් (මෘදුකාංගය)


James Alexander Radomski (January 23, 1932 – June 21, 2022), known professionally as James Rado, was an American actor, playwright, director, and composer, best known as the co-author, along with Gerome Ragni, of the 1967 musical Hair. He and Ragni won for Best Musical Theater Album at the 11th Annual Grammy Awards and were nominated for the 1969 Tony Award for Best Musical.

Early life
Rado was born to Alexander and Blanche (Bukowski) Radomski on January 23, 1932, in Los Angeles and was raised in Irondequoit, New York and Washington, D.C. In college, Rado majored in Speech and Drama and began writing songs.  He co-authored two musical shows at the University of Maryland, Interlude and Interlude II.  After graduation, followed by two years in the U.S. Navy, he returned to school in Washington, D.C. for graduate work at The Catholic University of America, where he co-authored a musical revue called Cross Your Fingers.  He wrote the lyrics and music for all of his early songs.

He then moved to New York City where he studied acting with Lee Strasberg and also wrote pop songs which he recorded with his own band, James Alexander and the Argyles. Rado's first Broadway show was Marathon '33 in 1963. In 1966, Rado played Richard Lionheart in the original Broadway production of The Lion in Winter by James Goldman, starring Robert Preston and Rosemary Harris.

He met Gerome Ragni in 1964, when they acted together in the off-Broadway play Hang Down Your Head and Die. Later, both Rado and Ragni were cast in the roles of Tom and Tolan in the Chicago company of Mike Nichols' production of The Knack, by Ann Jellicoe.

Hair
Rado and Ragni became friends and began writing Hair together in late 1964. Rado explained, "We were great friends. It was a passionate kind of relationship that we directed into creativity, into writing, into creating this piece. We put the drama between us on stage." He recalled, "There was so much excitement in the streets and the parks and the hippie areas, and we thought if we could transmit this excitement to the stage it would be wonderful.... We hung out with them and went to their Be-Ins [and] let our hair grow."  Hair premiered off-Broadway in October 1967 and opened on Broadway in April 1968.  It became a sensation, running for 1,750 performances and spawning numerous productions around the world and a 1979 film adaptation.  Some of the songs from its score became Top 10 hits, and numerous albums of the songs have been released.  The 2009 Broadway revival earned the Tony Award for Best Revival and also opened in London's West End.

Although he did not play the part of Claude when the show premiered Off-Broadway, Rado originated the role of Claude on Broadway, performing opposite Ragni as Berger. He also played Claude in the later Los Angeles production. The main characters of Claude and Berger were autobiographical to a degree, with Rado's Claude being the pensive romantic. In a 2008 interview with The Advocate, Rado publicly described himself for the first time as omnisexual and spoke openly of being Ragni's lover.

After Hair
After the success of Hair, Rado and Ragni went their separate ways for a period of time in the early 1970s.

Rainbow
While Ragni and Hair composer Galt MacDermot collaborated on Dude, Rado wrote a musical entitled The Rainbow Rainbeam Radio Roadshow, or Rainbow for short, collaborating on the book with his brother Ted Rado and contributing his own music and lyrics. Rainbow opened Off-Broadway at the Orpheum Theater in December 1972. The musical is a sequel of sorts to Hair with a character called Man who was killed in the Vietnam War and who now lives in Rainbow land. Clive Barnes gave it a positive review in The New York Times, writing "[Rainbow] is joyous and life-assertive.  It is the first musical to derive from Hair that really seems to have the confidence of a new creation about it, largely derived from James Rado's sweet and fresh music and lyrics." Since then, Rainbow has been revised numerous times, in some developments becoming more explicitly a sequel to Hair, as when it became Rainbow: The Ghost of Vietnam in the late 1990s, and in others becoming more abstract as in one version, titled Billy Earth: The New Rainbow and later as American Soldier: The White Haunted House.

The latest version of the show, titled Supersoldier, was presented in a staged reading on October 14, 2013, by actor Sam Underwood's (who plays evil twins Mark and Luke on The Following) Fundamental Theater Project in collaboration with the New York Theatre Barn at the Manhattan Movement and Arts Center. The reading was directed by Joe Barros and featured Tyson Jennette, Debbie Andrews, and Luis Villabon. Rado previously collaborated with the Fundamental Theater Project in 2010, playing the role of Hamlet's Ghost in the company's benefit reading of Hamlet in which Alec Baldwin, Kate Mulgrew, and Fundamental Theater Project Co-Artistic Director Sam Underwood also starred.

Sun
In 1974, Rado reunited with Ragni to co-write Sun (Audio Movie), a show with music by Steve Margoshes based on a play by New York writer Joyce Greller with themes about pollution and the environment.  The musical (then titled YMCA) was initially staged for backers in 1976, in a workshop directed by John Vaccaro, with appearances by Ruby Lynn Reyner and Annie-Joe Edwards.  Sun was presented at the Howl! Arts Project in 2011. Another version of Sun, written with a score by Hair collaborator Galt MacDermot, was presented in concert form in 1998.

Other shows
Rado and Ragni would later write another musical together, again with Margoshes, entitled Jack Sound and His Dog Star Blowing His Final Trumpet on the Day of Doom. The show ran at La MaMa in the summer of 1978.

Later years
Following Ragni's death in 1991, Rado was active in developing new productions of Hair, including the 11 city 1994 national tour which he directed, and the 2006 CanStage production in Toronto.

Since 2011, Rado was creative consultant for the futuristic rock musical Barcode, written and workshopped at a downtown Manhattan rock club in 2012 by the members of New York indie band Gladshot, and premiered in August 2013 at the New York International Fringe Festival. On December 3, 2011, Rado performed songs from Barcode at Occupy Wall Street's Occupy Broadway.

Rado died on June 21, 2022, at a hospital in Manhattan from cardiorespiratory arrest at the age of 90.

References

External links
The official Hair the musical website by James Rado

1932 births
2022 deaths
American male dramatists and playwrights
American male film actors
American male screenwriters
American male stage actors
American male television actors
American film score composers
Bisexual male actors
Broadway composers and lyricists
Catholic University of America alumni
Male actors from Los Angeles
Male actors from Rochester, New York
Male actors from Washington, D.C.
American male film score composers
Military personnel from Rochester, New York
Musicians from Rochester, New York
Grammy Award winners
American LGBT dramatists and playwrights
LGBT people from California
LGBT people from New York (state)
LGBT people from Washington, D.C.
20th-century American dramatists and playwrights
20th-century American male writers
United States Navy sailors
University of Maryland, College Park alumni
Writers from Rochester, New York
American bisexual actors
American bisexual writers

James Rado


Radyolar elektromanyetik tayfın belli bir aralığını dinlemek üzere dizayn edilir. Radyonun seçicilik ve hassaslık faktörlerine göre kalitesini değerlendirmek mümkündür buna Q faktörü denir.

Bu frekans bandındaki radyo alıcıları kalite ve özelliklerine göre çok değişik modellere ayrılabilmektedir. Hassaslık ve seçicilik bu tür radyolarda kalite kıyaslama unsurudur
Band (Metre) Frekans aralığı (kHz)
   120             2300 -  2495
    90             3200 -  3400
    75             3900 -  4000
    60             4750 -  5060
    49             5730 -  6295
    41             6890 -  6990
    41             7100 -  7600
    31             9250 -  9990
    25            11500 - 12160
    22            13570 - 13870
    19            15030 - 15800
    16            17480 - 17900
    17            18900 - 19020
    13            21450 - 21750
    11            25670 - 26100

Elektronik terimleri

Q faktörü


ඇන්ටන් සිල්වා (උපත ඔක්තෝබර් 28, 1964) යනු හිටපු ශ්‍රී ලංකා වෘත්තීය පාපන්දු ක්‍රීඩකයෙකි, ඔහු ප්‍රහාරකයෙකු ලෙස ක්‍රීඩා කළ අතර 1996 සහ 1997 දී ශ්‍රී ලංකා ජාතික පාපන්දු කණ්ඩායම නියෝජනය කළේය.

ජාත්‍යන්තර වෘත්තිය
සිල්වා 1996 දී ජාතික කණ්ඩායමට ඇතුළත් වූ අතර 1998 ලෝක කුසලාන සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟවලට අනුරූපව තරඟ දෙකකදී ඉන්දියාවට සහ කටාර් රාජ්‍යයට එරෙහිව තරඟයට පිවිසියේය.
ජීවමාන ජනයා
1964 උපත්
Webarchive template wayback links

ඇන්ටන් සිල්වා


İştar (aşk ve savaş tanrıçası) kültüne bağlı bir tapınak fahişesi. Şamhat, bitkiler için verimli, hızlı büyümek, olağanüstü bir endama ve güzelliğe sahip anlamlarına gelen, "samahu" kökünden türemiş bir kelimedir. Çayırın hayvanları ile dost yabani insan Enkidu (Enki'nin yaratısı) ile ilişkiye giren şamhat onun uygarlıkla tanışmasını sağlar. Cinsel deneyim sonucu elde edilen bilgelik fikrinin sümer kökenli mi yoksa sami kökenli mi olduğu bilinmemektedir.

Sümer mitolojisi

Şamhat


'දුරියන්' දුරියෝ ගනයට හා මලවාසියේ කුලයට අයත් වන පලතුරකි (සමහර වර්ගිකරණඥයින් දුරියෝ දුරියොනාසියේ කුලයට ඇතුල් කරයි)

දකුණු ආසියාතිකයන්  විසින් "පළතුරු අතර රජු" ලෙසින් හදුන්වන දුරියන් එහි විශාලත්වය, දැඩි කටු ( thorn) සහිත ලෙල්ල (husk) හා එයටම ආවේනික සුවඳ (odour) නිසා විශේෂත්වයක් උසුලනු ලබනවා. මෙම පළතුරට දිග සෙන්ටිමීටර 30ක්, වටපමාණය සෙන්ටිමීටර 15ක් වන තෙක් වර්ධනය වීමේ හැකියාව පවතින අතර සාමාන්යප බර කිලෝග්රැ ම් 3ක් පමණ වනවා. එහි වර්ගය අනුව පළතුරේ හැඩය දිගටි ආකරයේ සිට වටකුරු ආකරයටත්, ලෙල්ලෙහි වර්ණය කොල පැහයේ සිට දුඹුරු පැහැයටත් සහ මදයේ වර්ණය ලා කහ පැහැයේ සිට රතු පැහැයටත් වෙනස් වනවා.

දුරියන්හි මාන්සලමය මදයේ සුවිශේෂි වු ගන්ධය එහි ලෙල්ල නොකඩා තිබියදී පවා පැතිරී යාමට තරම් ප්‍රබල වෙනවා.  සමහරුන් විසින් එය ප්‍රසන්න සුවඳක් ලෙසින් සැලකුවද සමහරුන්ට එය පිළිකුල දනවන කටුක ගන්ධයක් ලෙස සලකයි.  මෙම සුවඳ ගැබුරු රසාස්වාදයක සිට ප්‍රබල අප්‍රසන්නතාවයක් දක්වා සන්වේදනා ඇති කිරීමට සමත් වෙන අතර එය ආමන්ඩ් (almond) සුවඳ ලෙසින්ද, කුනු වු ලුනු ගද ලෙසින්ද, ටර්පන්ටයින් (turpentine) සුවඳ ලෙසින්ද, කැලි කසල ගන්ධයක් ලෙසින්ද අර්ථ දක්වනු ලබයි. මෙම සුවඳ නිසා අග්නි දිග අසියාවේ සමහර හෝටල් සහ පොදු ප්‍රවාහන පද්ධතින් විසින් දුරියන් පිටුදැකිමේ ප්‍රවනතාවයක් තිබේ.

දකුණු ආසියාවට අවේනික පළතුරක් වන දුරියන් වසර 600කට පමන පෙර  බටහිරටද හදුන්වා දෙනු ලැබුවා. 19 වන ශත වර්ෂයේදි  බ්රිදතාන්ය  ජාතික ස්වභාව විද්යාලඥයෙකු වන ඇල්ෆ්රරඩ් රුසෙල්ස් වොල්ලස් විසින් දුරියන් මදය ආමන්ඩ් රසැති ප්‍රණිත කස්ටර්ඩ් වර්ගයක් වැනියයි ප්‍රකාශ කලේය. දුරියන් මදය සම්පුර්ණයෙන් ඉදිම තෙක් වු විවිඩ අවස්ථා වලදී පරිබෝජනය කිරිමේ හැකියව පවති. එය ඉමිහිරි, සුගන්දවත් දකුණු ආසියාතික ආහාර රැසක් රස ගැන්වීම සදහ යොද ගනු ලබයි. එමෙන්ම දුරියන් බිජද පිස ආහරයට ගැනිමේ හැකියාව පවති.

දැනට හදුනා ගනු ලැබූ දුරියෝ විශේෂ 30ක් පවතින අතර ඒවායින් 9ක පමණ ආහාරයට සුදුසු ඵල හට ගනි. අන්තර්ජාතික වෙලදපොළේ දුරියෝ සිබෙතිනස් විශේෂය පමණක් දැකිය හැකි වන අතර, අනෙකුත් විශේෂ දේශීය වශයෙන් අලවි කරනු ලැබේ. දුරියන් උප විශේෂ() සියයක් පමණ පවතින අතර පරිබෝගිකයන් සමහර උප විශේෂ සදහා වැඩි මනාපයක් දක්වන නිසා ඒවයේ මිල ඉහළ අගයක් ගනි.

විශේෂ

දුරියන් ශාක විශාල වන අතර එහි වර්ගය අනුව මිටර 25ත් 50ත් (අඩි 80ත් 164ත් ) අතර වර්ධනයක් දක්නට ලැබේ. සෙන්ටිමිටර 8ත් 10ත් අතර සදාහරිත පත්රව ඉලිප්සාකාරයේ සිට දිගටි ආකාරය තෙක් දක්නට ලැබේ. විශාල දුරියන් අතු වල හා එහි කදෙහි දුරියන් පුශ්ප 3ත් 30ත් අතර පොකුරු හට ගන්නා අතර සෑම පුශ්පයක්ම පුශ්ප කෝශයක්න්(මනි පත්ර්) හා පත්රප 5කින් සමන්විත වේ. දුරියන් ශාකයකට වසරකට මල් වාර 1ක් හෝ 2ක් පවතින අතර, ශාකයේ කුලය, ප්‍රභේදය හ ප්‍රදේශය අනුව එහි කාලය වෙනස් වේ. සමන්යෙන් දුරියන් ශාකයකට වසර 4කට 5කට පසු ඵල දැරිමෙ හැකියව පවති. දුරියන් ශාකයෙ අතු වල හට ගන්න ඵල සමාන්යෙන් පරාගනයෙන් මාස 3කට පමණ පසු පරිණත බාවයට පත් වේ. මෙම ඵලයට දිගින් සෙන්ටිමිටර 30ක් (අගල් 12) ද, වට ප්‍රමානයෙන් සෙන්ටිමිටර15ක්(අගල් 6) ද බරින් කිලෝග්රැ ම් 1-3(රත්තල් 2-7) පමණ වන තෙක් වර්ධනය විමේ හැකියව පවති. ශාකයේ ප්‍රභේදය අනුව දුරියන් ඵලය දිගටි හො රවුම් ආකාරයක් ගන්නා අතර ලෙල්ල කොල සිට දුඹුරු පැහය දක්වාද, මදුළු ලා කහ සිට රතු පැහය දක්වද වෙනස් වේ. දුරියො ප්රපබේද 30ක් අතරින් 9ක් අහාරයට ගත හැකි ඵල හට ගන්න ප්ර6බේද ලෙස හදුනාගෙන තිබේ. ඒවා නම් ඩි. සිබෙතිනස්, ඩි. ඩුල්සිස් '(D. dulcis)', ඩි. ග්රැ.න්ඩිෆ්ලොරුස්' (D. grandiflorus)', ඩි. ග්රනවොලෙන්ස්, ඩි. කුටෙජෙන්සිස් (D. kutejensis), ඩි. ලොවිනස්, ඩි. මක්ර'න්ත, ඩි. ඔක්ස්ලෙයනුස්, සහ ඩි. ටෙස්ටුඩිනරම් (D. testudinarum) ය. සමහර ප්‍රබේදයන්ගේ ඵල කෙදිනකවත් නියමාකාරයෙන් පිරික්සිමකට ලක් කර නොමැති නිසා ඒවා අතරද අහරයට සුදුසු ඵල හට ගන්නා ශාක තිබිමේ හැකියාවක් පවති. දුරියන් පෙනුමෙන් කොස් ගෙඩියකට සමන වුවත් ඒවායේ ප්‍රබේද අතර සම්බන්ධතාවයක් දක්නට නොලැබේ.

දුරියන් නාමය මැලේ භාශාවෙන් කටුව හදුන්වන දුරි යන පදයට අන්(මැලේ භාශාවේදි නාම පදයක් සෑදිමේදි යොද ගන්නා පදයකි ) යන පසු ඇදිය එකතු විමෙන් සෑදි ඇත. දුරියො විශේෂ අතරින් ඩි. සිබෙතිනස් යන විශේෂය පමණක් වානිජ වශයෙන් වගා කරන අතර ආවේණික ප්‍රදේශයන්ගෙන් බැහැරව බහුල ලෙස දක්නට ලැබේ. මෙය විවුර්ථ පරාගනයට ලක් වු ප්රදබේදයක් නිසා එහි ඵලයෙ වර්ණය, ගන්දය, ප්‍රමාණය, මදුළු හා බීජයේ ප්‍රමාණය හා ශාකයේ ජිව සෘතුවෙ විශල වෙනස්කම් දක්නට ලැබේ. විශේෂ නාමකරණයෙදි සිබතිනස් යන්න ඉන්දියානු උරුලෑවා හැදින්විම සදහා විවෙරා සිබෙතා ලෙස යොද ගනී.

විශාල දුරියන් පුශ්ප මල් පැණියෙන්  (nectar) යුක්ත වේ. එය තද පැඟිරි සුවඳක් පතුරවයි. මෙම ලක්ෂන නිසා මල් පැණි ආහාරයට ගන්නා වවුල් (bat) විශේෂ මගින් පුශ්ප පරාගණය විම සිදුවේ. 1970 වේ දී මැලේසියවේ සිදු කරනු ලැබු පරික්ෂණයකට අනුව දුරියන් සම්පුර්ණයෙන්ම පරාගණය වන්නේ පළතුරු වවුලන් (Eonycteris spelaea'') මගින් බව කියවුනද, 1996 යේ දි කල අධ්යේයනයකින්  ඩි. ග්රැeන්ඩිෆ්ලොරුස් සහ ඩි. ඔබ්ලොන්ගුස් යන විශේෂ ස්පයිඩර් හන්ටර්ස් (spiderhunter) මගින්ද ඩි. කුටෙජෙන්සිස් විශේෂය යෝධ මී මැස්සන් (giant honey bee) හා කුරුල්ලන් මගින් මෙන්ම වවුලන් මගින්ද පරාගණය වන බව හදුනා ගැනුනි.

උප විශේෂ

වසර සිය ගනනක් තිස්සෙ අග්නිදිග ආසියවේ හටගත් ශාකමය ක්ලොන මගින් අතිවිශාල දුරියන් උප විශේෂ ප්‍රමානයක් හටගෙන තිබේ. ඒවායේ උසස් තත්වයෙන් යුතු ඵල හට ගන්නා ලදි.  නමුත් වර්තමනයෙදි අතු බැදිම හෝ වඩාත් බහුල ලෙස බද්දයන් මගින් ශාක ප්‍රචාරණය සිදු කරනු ලබේ. අන්කුර, පතුරු, කුන්ච්ච, U බද්දය වනි බද්ද ක්‍රම වලදි අහඹු ලෙස තෝරා ගන්නා ලද අනුජයකට ඒවා බද්ද කිරීම සිදු කෙරේ. විවිධ උප විශේෂයන් ඒවායෙ ඵල වල හැඩයේ, කටු වල හඩැයේ වෙනස්කම් අනුව තරමක් දුරට වෙනස් වේ. පරිබෝගිකයන් විශේෂයන් හා උප විශේෂයන් සඳහා දක්වන කැමත්ත වෙළඳපොලෙදි ඒවාට ඉහල මිලක් ලබා දිමට සමත්වේ.

බොහෝ උප විශේෂ  සඳහා ඉංග්‍රීසි "ඩි" අකුරත් සමග සමාන්ය නාමයක් සහ කේත අංකයක් පවති. උදාහරණයක් ලෙස සමහර ප්‍රසිද්ධ ක්ලෝනයන් වන කෝප්(ඩි 99 ෆ්‍රොග් ) , චානී (ඩි123 ගිබන්), බෙර්සෙරහ් හෝ ග්‍රීන් දුරියන් හෝ ටන් මෙක් හිජව් (ඩි 145 ග්‍රින් දුරියන්), කන් යො (ඩි 158 ලෝන්ග් ස්ටෙම්), මොන් තොන්ග් (ඩි 159 ගෝල්ඩන් පිලෝ, ක්‍රඩම් තොන්ග්  (ගෝල්ඩන් බට්න්) සහ සාමන්ය නමයන් නොමැති ඩි 24සහ ඩි 169 දැක්විය හැක. සෑම උප විශේෂයක්ම වෙනස් රසයකින් හා සුවඳකින් යුක්ත වේ. තයිලන්තය පුරා ඩි .සිබතිනස් විශේෂයේ උප විශේෂ දෙසියකට අධික ප්‍රමාණයක් පවති.

වානිජ වශයෙන් බොහෝ දෙනෙකු ප්‍රිය කරන්නේ මොන් තොන්ග් වලටය. එහි මෲදු මිහිරි මදුළු, සාපේක්ශව සුළු වශයෙන් වහනය වන සුවඳ සහ කුඩා බීජ මෙයට හේතු වේ.  කෘමි උවදුරු වලට ප්‍රතිරෝධයන් දැක්විම හැකියාව අතින් ගත් කල චානෙ ඉහල ස්ථනයක වැජඹේ. තායිලන්තය පුරා ඇති උප විශේෂ අතරින් චානෙ, මොන් තොන්ග්, කන් යො, රන්ග් හ ක්‍රාඩම් යන වර්ග පහ වානිජමය වශයෙන් බහුල ලෙස වගා කරයි. 1920 දි මැලේසියවේ ලියපදිංචි කල උප විශේෂයන් 100ක් පැවති අතර 1992දි එම අගය 193ක් දක්වා වර්ධනය වි තිබුනි. මේවායින් උසස් තත්වයේ පවතින බොහෝ විශේෂයන් මැලේසියවේ වාර්ෂික කෘෂි කාර්මික, ගෙවතු වගා හා තෘණ විඩ්යා ප්‍රදර්ශනයන් වල පැවති තරඟ වලදි හදුනා ගත් ඒවායි. වියට්නාමයද මෙම ක්‍රියවලිය අනුගමනය කරමින් දක්ෂිණ පළතුරු පරේක්ෂණායතනය මගින් තරඟාවලි පවත්වයි. කැට් මවුන්ටන් කින්ග් ඉතා මෑතකදි ප්‍රචලිත වු ප්‍රබේදයකි.

තායි රජයේ විඩ්යන්නයෙකු වන සොන්ග්පොල් සොම්ශ්‍රි විසින් චන්ටබරි අංක1 නැමති දුරියන් වර්ගය නිපදවීම සදහ දුරියන් විශේෂයන් අනුවකට අධික ප්‍රමණයක් දෙමුහුන් කරන ලදි. තවත් දෙමුහුමක් වන චැන්ටබරි අංක 3, ඵලය ගසින් නෙලාගෙන දින තුනකට පමණ පසු එහි සුවඳ නිකුත් කරයි. එය අප්‍රසන්න ගන්ධයෙන් තොර ප්‍රවාහනයකට උපකාරි වන අතර ගන්ධයට දැඩිව ඇලුම් කරනා පරිබෝගිකයන් තෘප්තිමත් කිරිමටද සමත් වේ. 2012හේ මැයි මස 22 වැනි දින තායිලන්තයේ උත්තරාදිත් ප්‍රාන්තයේ අණ්ඩුකාරවරයා වන යොතින් සමුත්ක්‍රි විසින් සුපුරුදු ගන්ධයෙන් තොර තවත් උප විශේෂ දෙකක් හදුන්වා දෙන ලදි. ඔහු ලෙප්ලෑ දිස්ත්‍රික්කයේ වර්ශික දුරියන් පොළ සඳහා දින ප්‍රකාශ කරන කලය තුල මෙම උපවිශේෂ වැඩි දියුණු කල නිසා ඒවා ලොන්ග් ලෙප්ලෑ සහ ලීන් ලෙප්ලෑ ලෙස නම් කෙරුනා.

වගාව සහ ව්‍යාප්තිය

දුරියන් බෘනේ, ඉන්දුනීසියාව සහ මැලේසියාවට උරුම පළතුරකි. එමෙන්ම දුරියන් පිලිපිනයට, විශේෂයෙන් මින්දනවෝ දිවයිනේ ඩාවෝ ප්‍රදේශයට ආවේනික පළතුරක්ද නැතහොත් හදුන්වදෙන ලද්දක්ද යන්න පිළිබඳව විවාදයන් පවතියි. සමාන දෙශගුණයක් සහිත අනෙකුත් ඝර්ම කලාපීය ප්‍රදේශ වලද දුරියන් වර්ධනය වන අතර සාමන්ය දයිනික උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 22 ( ෆැරන්හයිට් 72)ට වඩා අඩු වුවහොත් වර්ධනය අඩපන වේ.

ආහාරයට ගත හැකි දුරියො විශේෂ වලින් ඩි. සිබෙතිනස්, ඩි. දුල්සිස්, ඩි. ග්‍රෙවොලෙන්ස්, ඩි. කුටෙජෙන්සිස්, ඩි. ඔක්ස්ලෙයනස් සහ ඩි. ටෙස්ටුඩිනරම් යන වර්ග බොර්නියෝ වෙළඳපලේ දක්නට ලැබේ. බෘනේ හි පාරිබොගිකයන් ඩි. ග්‍රෙවොලෙන්ස්, ඩි. කුටෙජෙන්සිස් සහ ඪ්. ඔක්ස්ලෙයනුස් යන විශේෂ වලට කැමත්තක් දක්වන නිසා එහි ඩි. සෙබෙතිනස් විශේෂය වගා කරනු නොලැබේ. මෙම විශේෂයන් ඩි. ටෙස්ටුඩිනරම් සහ ඩි. දුල්සිස් යන විශේෂයන් සමග බෘනේ පුරා පැතිරී ඇති නිසා උසස් ජාන විවිධත්වයක් පෙන්නුම් කරයි.

දුරියන් තායිලන්තයට ආවේනික පළතුරක් නොවුවත් වර්තමානයේ එය ප්‍රධාන දුරියන් අපනයනකරුවෙකු බවට පත් වි තිබේ. 1999 යෙදි ලොකයේ දුරියන් නිශ්පාදනය ටොන් 1,400,000ක් වු අතර ඉන් ටොන් 781,000ක දායකත්වය තායිලන්තයෙනි. තායිලන්තය මින් ටොන් 111,000ක් තායිවානය, හොංකොං, මැලේසියාව සිංගප්පුරුව හා කැනඩාව යන රට වලට අපනයනය කරන ලදි. මැලේසියාව හා ඉන්දුනිසියාව ටොන් 265,000 බැගින් නිපදවු අතර මැලේසියාව මින් ටොන් 35,000ක් අපනයනය කළේය. ලෝක දුරියන් උළෙල සෑම වසරකම මැයි මාසයෙදි තායිලන්තයේ චැන්ටබරි හිදි පැවත්වේ. මෙම ප්‍රදේශයෙන් පමණක් තායිලන්තයේ දුරියන් නිශ්පාදනයෙන් අර්ධයකට වැඩි ප්‍රමාණයකට දායකත්වය සැපයේ. ඩාවෝ කලාපය පිලිපීනයේ දුරියන් වගවේ මර්මස්ථානයයි. මෙහි වාර්ෂිකව කඩයවන් නැමති දුරියන් උළෙල පැවැත්වේ. මේ හැරුනුවිට කාම්බෝජය, ලාඕසය, වියට්නාමය, මියන්මාරය, ශ්‍රි ලංකාව, ඉන්දියාව, බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්, ෆ්ලොරීඩාව, හවායි, පැපුවා නිව්ගිනියාව, පොලිනේසියානු දුපත්, මැඩගස්කරය, දකුණු චීනය, උතුරු ඕස්ට්‍රේලියාව හා සිංගප්පුරුවද දුරියන් වගා කරයි.

1960 ටේ මුල් බාගයේදි දුරියන් ඕස්ට්‍රේලියාවට හදුන්වා දෙන ලදි. පසුව ඩි සිබෙතිනස් ක්ලෝන තිහකට අධික ප්‍රමණයක් සහ දුරියො විශේෂ හයක් හදුන්වා දෙන ලදි. 1999දි දුරියන් ටොන් 65,000ක් ආනයනය කල චීනය ප්‍රධානම දුරියන් ආනයනකරුයි. එම වසරේදිම සිංගප්පූරුව ටොන් 40,000ක් ද, තායිවානය ටොන් 5000ක් ද, ඇමෙරිකාව ටොන් 2000ක් ද, යුරෝපීය ප්‍රජාව ටොන් 500ක් ද අනයනය කරන ලදි.

දුරියන් ගස්ලබු වැනි වසර පුරාම දැකිය හැකි ඝර්ම කලාපීය පළතුරක් නොවන අතර වසරේ විශේෂ කාලයකදි පමණක් දැකිය හැක. සාමන්යෙන් මැලේසියානු අර්ධද්වීපයේ හා සිංගප්පූරුවේ ජූනි සිට අගෝස්තු දක්වා කාලය දුරියන් වාරය වන අතර එම කාලය මැංගුස්ටීන් වාරයද වේ. අනෙකුත් පළතුරු වලට සාපේක්ෂව දුරියන් හි මිල ඉහල අගයක් ගනු ලැබේ.  උදාහරණයක් ලෙස සිංගප්පූරුවෙදී ඩි 24, සුල්තන්, සහ මවෝ ෂැන් වැන් වැනි ප්‍රමිතියෙන් උසස් උප විශේෂ සඳහා ඉහළ ඉල්ලුමක් පවතින අතර, එම නිසා සමන්යෙන් දුරියන් කිලෝග්‍රෑමයක සිල්ලර මිල සිංගප්පූරු ඩොලර් 8ත් 15ත් (ඇමෙරිකානු ඩොලර් 5ත් 10ත් ) අතර අගයක් ගනී. එවිට දුරියන් ගෙඩියක සාමන්ය බර කිලෝග්‍රෑම් 1.5ක්(රත්තල් 3.3) වන නිසා, දුරියන් ගෙඩියක් සඳහා සිංගප්පූරු ඩොලර් 12ත් 22ත්(ඇමෙරිකානු ඩොලර් 8ත් 15ත්) අතර මුදලක් වැය කිරිමට සිදුවේ. නමුත් "මදුළු" ලෙසින් හදුන්වන දුරියන් ගෙඩියෙහි ආහාරයට ගත හැකි කොටසෙහි ප්‍රමාණය මුළු දුරියන් ගෙඩියෙන් සියයට 15ත් 30ත් පමණ වේ. එසේ වුවත් බහුතර සිංගප්පූරු පරිබෝගිකයන් තම ප්‍රියතම දුරියන් මිලදි ගැනීම සඳහ වරකට සිංගප්පූරු ඩොලර් 75ක්(ඇමෙරිකානු ඩොලර් 50) පමණ වැය කිරීමට මැලි නොවෙති.

දුරියන් වාරයෙදි ජපානයේ ප්‍රධාන පෙලේ වෙළඳ සැල් වලද බටහිර රට වල ආසියානු වෙළඳසැල් වලද දුරියන් විකුණනු ලැබේ.

රසය සහ සුවඳ

දුරියන් රසය සහ සුවඳ බොහෝ මිනිසුන් තුල ගැඹුරු ප්‍රසාදයක සිට තදබල පිළිකුලක් දක්වා වු විවිධ අදහස් හා හැගීම් ක්ශණිකයෙන් ඇති කිරීමට සමත් වේ. 1856යේ දී බ්‍රිතාන්ය ජාතික පෝෂණවෙදියෙකු වු ඇල්ෆ්‍රඩ් රුස්සෙල් වොල්ලස් විසින් දුරියන් රසය පිළිබදව පහත දැක්වෙන සවිස්තරාත්මක කියමන ඉදිරිපත් කරනු ලැබුවේය.

ඉදුනු බව සහ තෝරා ගැනිම

ඉතිහාසය

භාවිතයන්

ආහාර පිසීම

පෝෂණය සහ ඖෂධ

ඇදහිලි සහ විශ්වාස

සංස්කෘතික බලපෑම

දුරියන්


Bonorva (sardisk: Bonòlva) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 508 meters højde og har 3.432 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 149,75 km² og grænser til kommunerne Bolotana, Bono, Bottidda, Cossoine, Giave, Illorai, Ittireddu, Macomer, Mores, Nughedu San Nicolò, Semestene og Torralba.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Bonorva


Pentatomomorfele (Pentatomomorpha) este un infraordin de insecte din ordinul hemipterelor. Ele se caracterizează prin următoarele: antenele au 4 sau 5 segmente; hemielitrele fără fractură costală sau cuneus; aripa posterioară cu nervurile radiale și mediale separată distal; pe abdomen se află de obicei trihobotrii; ouăle sunt neoperculate și nu sunt implantate în substrat; glandele salivare auxiliare sunt lungi, tubulare;spermateca prezentă, unică. Sunt insecte terestre, majoritatea fitofage, câteva micetofage sau prădătoare. Pentatomomorfele cuprind multe specii dăunătoare plantelor cultivate.

Sistematica
Infraordinul pentatomomorfelor conține  5 suprafamii:
 Aradoidea
 Pentatomoidea
 Coreoidea
 Lygaeoidea
 Pyrrhocoroidea

Note

Legături externe

Pentatomomorfe


Josef Fransson (25 de setembro de 1978) é um político sueco que serve como parlamentar no Riksdag pelo partido dos Democratas Suecos (SD) desde 2010.

Fransson formou-se na Universidade de Örebro em 2003 com um diploma em engenharia. Em 2010, Fransson foi eleito para o parlamento pelo eleitorado de Malmö pelo SD. No Riksdag, ele actuou como membro dos comités de Meio Ambiente, Agricultura e Trânsito.

Nascidos em 1978
Pessoas vivas
Políticos da Suécia

Josef Fransson


Viorel este un prenume masculin românesc care se poate referi la:

A

Vezi și
 Viorea
 Viorela
 Viorica

Prenume masculine românești

Viorel


Bára Halldórsdóttir (f. 28. apríl 1976) er aðgerðasinni og uppljóstrari.

Klaustursmálið svokallað hófst þegar Bára tók upp samtal þingmanna Miðflokksins og Flokks fólksins á Klausturbarnum, þar sem háværar samræður og óheflað mál þeirra vakti athygli hennar.

Árið 2021 ákvað Bára að gefa kost á sér fyrir Sósíalistaflokkinn í komandi Alþingiskosningum og skipaði hún 9. sæti á lista flokksins í Reykjavíkurkjördæmi suður.

Tilvísanir

Íslenskir aðgerðasinnar

Bára Halldórsdóttir


Frederick Allen Nutter, conocido en el cine como Rik Van Nutter (California, 1 de mayo de 1929 - West Palm Beach, Florida, Estados Unidos, 15 de octubre de 2005), fue un actor y guionista estadounidense. Estuvo casado con la también actriz Anita Ekberg.

Trayectoria artística
Desarrolló su carrera principalmente en la década de 1960, con una breve reaparición a finales de la siguiente década. Su papel más conocido lo realizó en la serie cinematográfica sobre James Bond, interviniendo en Operación trueno (Thunderball, de Terence Young, 1965), en la que fue el tercer actor en interpretar al agente de la CIA Felix Leiter. Intervino también en películas de aventuras y spaghetti western rodadas en Italia.

Aparte de su breve filmografía como actor, también escribió el guion de Casting Call (1971), un drama de temática adulta dirigido por Kendall Stewart. Este trata sobre los abusos a los que una serie de chicas se ven sometidas durante unas pruebas de casting. Contaba entre sus intérpretes con la sueca Uschi Digard, popular modelo de revistas masculinas en los últimos 60 y primeros 70, y una de las modelos y actrices favoritas del fotógrafo y cineasta Russ Meyer. La película obtuvo una clasificación X.

Aquejado de problemas cardiacos, Van Nutter falleció en Florida el 15 de octubre de 2005, víctima de un infarto de miocardio.

Vida personal

Rik Van Nutter fue el segundo marido de la actriz y modelo sueca Anita Ekberg, con quien estuvo casado entre 1963 y 1975.

Filmografía como actor

Título, título original, director, personaje, fecha, créditos
Agárrame ese vampiro (1959) (sin acreditar)
Lo queremos frío ... Oficial alemán (1960)
Space Men ... Ray Peterson (IZ41) (1960) (como Rik Von Nutter)
Llegan los bribones (1960)
Romanoff and Juliet, de Peter Ustinov ... Freddie (1961) (como Rik Von Nutter)
Tharus figlio di Attila ... Otto (1962)
Rivincita di Ivanhoe ... Ivanhoe (1965) (como Clyde Rogers)
Aventura en el Oeste ... Buffalo Bill Cody (1965) (como Clyde Rogers)
Operación Trueno (Thunderball), de Terence Young ... Felix Leiter (1965)
Un golpe de mil millones, de Paolo Heusch ... Fraser (1966)
Dinamita Joe (Joe l'implacabile), de Antonio Margheriti ... Dynamite Joe (Dinamita Joe) (1967) (Como Clyde Rogers)
Woo fook (1977)
Pacific Inferno ... Teniente Dennis Butts (1979)

Filmografía como guionista

Casting Call, de Kendall Stewart (1971) (como Clyde Rogers)

Intervención en la Serie Bond

Agente de la C.I.A. Felix Leiter

En Operación Trueno, Van Nutter encarnó al agente de la CIA Felix Leiter, quien ha tenido una presencia recurrente tanto en las novelas de Ian Fleming como en la serie cinematográfica basada en estas. El personaje no tuvo un actor fijo, a diferencia de otros personajes; Van Nutter sucedió en el papel a Cec Linder, quien lo había interpretado en Goldfinger (1964), siendo sucedido por Norman Burton.

Leiter es uno de los apoyos habituales de Bond, con quien toma contacto en esta ocasión en una zona turística de Nassau, Bahamas. Cuando Bond regresa a su hotel, se encuentra con su colega y amigo Leiter, a quien le ordena guardar silencio. Entonces, Bond encuentra a uno de los hombres de la organización SPECTRE, con quien sostiene una lucha, logrando desarmarle en el cuarto de baño. Bond permite marchar al agente enemigo, quien regresa con Emilio Largo y es arrojado por orden de este a una piscina llena de tiburones.

Bond y Leiter se encuentran con Paula, y acompañados de Pinder (Earl Cameron), agente de la CIA, llegan a un pequeño mercado pesquero. Encuentran a Q (Desmond Llewelyn) quien le da sus respectivos gadgets: un reloj con contador geiger integrado, una cámara submarina con rayos infrarrojos y posibilidad de tomar 8 fotos instantáneas, una pistola de bengalas, un minirespirador que permite sumergirse durante cinco minutos y una pastilla radioactiva para dar su localización a la CIA. Bond y Leiter establecen su base en un catamarán, mientras que en Londres se prepara el dinero que SPECTRE exige a cambio de no detonar las bombas atómicas robadas.

Bond y Leiter reciben un aviso desde Londres y Bond se sumerge a investigar el Disco Volante, siendo interceptado por hombres de Largo. Bond sostiene una lucha submarina en la que da muerte a un sicario de Largo, para después abandonar el lugar aparentando haber muerto. Leiter y Bond continúan vigilando el yate Disco Volante en el que se encuentra el líder de SPECTRE. Leiter comunica a Bond que Paula ha desaparecido, esta ha sido secuestrada por orden de Largo. Mientras, en la sede de la OTAN en Londres, se preparan para pagar el rescate y M pide un poco más de tiempo para que Bond rescate las bombas. Bond y Leiter llegan a la Gruta dorada, un sitio lleno de tiburones en medio del mar. Tras sospechar que el avión hundido esta en el lugar, Leiter mata a un tiburón para distraer a los demás y dejar a Bond sumergirse para investigar. Una vez en el agua descubre el avión, cubierto de una red que contenía algas marinas y el cadáver de Angelo en el lugar del Mayor Derval. Saca un collar del mismo y posteriormente cuenta a Leiter su descubrimiento, con la sospecha de que las bombas aún estaban en el yate Disco Volante de Largo.

Bond le pide a Domino que la ayude a vencer a Largo, esta acepta ayudar a Bond usando la cámara submarina para buscar las bombas que prepara SPECTRE. Domino le menciona una construcción cercana a la casa de Largo. Una vez en ella, Bond alerta a la CIA. Largo y sus secuaces se preparan para sacar las bombas mientras que Leiter y la CIA reciben la señal de Bond, quien se infiltra entre los secuaces de Largo y descubre la localización de las bombas en una gruta secreta submarina. Las bombas son puestas en un pequeño submarino, Bond es descubierto y lucha contra un buzo al servicio de Largo hasta matarlo.

Bond continua siguiendo la pista de las bombas, al tiempo que Largo descubre que Domino está ayudando a Bond. Ladislav Kutze, científico nuclear al servicio de Largo, pide a este preparar las bombas. Mientras, Leiter y los marines rescatan a Bond de un pequeño islote, donde Bond les avisa de que la primera bomba será lanzada a Miami. Para frustrar los planes de Largo son lanzados varios marines para evitar el transporte de la bomba y se desencadena una batalla entre los marines y los sicarios de SPECTRE.

Bond se sumerge usando una unidad de propulsión submarina y lucha contra los hombres de Largo, que acaban siendo derrotados.

Referencias

Enlaces externos
http://www.imdb.com/name/nm0887607/

Actores de cine de Estados Unidos
Guionistas de Estados Unidos
Actores de spaghetti western
Actores de California
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Personas de California

Rik Van Nutter


Jostedalsbreen, Norveç'te, Avrupa anakarasının en büyük buzulu.
Ülkenin kuzeyinde, Sogn og Fjordane eyaletindedir. Sognefjord fyordunun kuzeyinde kalır. Kuzey-güney istikametinde 100 km, doğu-batı istikametinde de 15 km'lik bir alana uzanır. 550 km²'lik bir alanı kaplar. Norveç'in  Svalbard Adası'ndaki Austfonna buzulu ve İzlanda'nın  Vatnajökull buzulundan sonra Avrupa'nın en büyük buzuludur.

Buzul'un platosu, deniz seviyesinden 1600 ile 1900 m yüksekte bulunur.

Jostedalsbreen,son Buz Çağı 'ndan kalmayıp, M.Ö. 500 yıllarında,iklim değişiklikleri sonucunda oluşmuştur. 1750 yıllarında, bölgenin  en soğuk zamanlarında (Bu devre Küçük Buz Çağı denir) Jostedalsbreen, en büyük yayılmayı göstermiştir.

1991 yılından beri, 1.310 km² lik bir alanda,  doğanın korunması için, Jostedalsbreen Miili Park olmuştur.

Buzulun en iyi bilinen kolları, batıda Briksdalsbreen doğuda ise  Nigardsbreen'dir.

Dış bağlantılar

 Jostedalen Buzul turu
 Jostedalsbreen Nasjonalparksenter

Norveç'teki buzullar

Jostedalsbreen


The flag of the Marshall Islands, an island nation in the Pacific, was adopted upon the start of self-government, May 1, 1979. The flag was designed by Emlain Kabua, who served as the first First Lady of the republic.

Rules and specifications regarding the flag are set forth in the Official Flag of the Marshall Islands Act 1979 (Public Law 1979–1).

History
The Marshall Islands were part of the Trust Territory of the Pacific Islands administered by the United States, from which the Marshall Islands, Palau, and the Federated States of Micronesia split. In common with other island nations in the region, this flag features the symbolic representation of the islands' place within the ocean. The rising diagonal band represents the equator, the star above representing this Northern Hemisphere archipelago.  The white and orange portions of the band represent, respectively, the Ratak Chain ("sunrise") and the Ralik Chain ("sunset"), as well as symbolizing peace and courage.  The star's 24 points represent the number of electoral districts, while the four elongated points represent the principal cultural centers of Majuro, Jaluit, Wotje and Ebeye. The flag is also the national flag with the most points on a star, at 24.

Subnational flags

Specifications

The flag has a ratio of 10:19.  The star is situated such that its center is equidistant from the left edge, the top edge, and the top of the orange ray.

Colors

References

External links

National flags

Flags introduced in 1979
Flags of indigenous peoples

Flag of the Marshall Islands


සෞන්දර්ය ලහරී (    )යනු ආදි ශංකර විසින්  සංස්කෘත භාෂාවෙන් රචිත ප්‍රසිද්ධ සාහිත්‍ය කෘතියකි.  එහි අර්ථය වන්නේ "සුන්දරත්වයේ රැළි" යන්නයි.  ඇතැමුන් විශ්වාස කරන්නේ "ආනන්ද ලහරි" නම් මෙහි පළමු කොටස මේරූ කන්ද මත ගනේෂා විසින්ම රචනා කොට ඇති බවයි. මෙහි ත්‍රිපුර සුන්දරී දේවියගේ අලංකාරය, කරුණාව සහ විශිෂ්ටත්වය වර්ණනා කරයි.

ඉතිහාසය
සෞන්දර්ය ලහරි රචනා කළේ කාශ්මීරයේ ය.

කොටස් දෙක
වරෙක ශිව හා පාර්වතී දේවිය වන්දනාමාන කිරීම සඳහා ආදි ශංකර කෛලාශය වෙත ගිය බව කියනු ලැබේ. එහිදී, ශිව දෙවියන් ඔහුට ත්‍යාගයක් ලෙස දේවියගේ විවිධ පැතිකඩයන් විස්තර කරන ස්ලෝක 100 ක් අඩංගු අත්පිටපතක් ලබා දුන්නේය. කයිලාෂ් නැරඹීමෙන් පසු ශංකාර ආපසු යමින් සිටියදී නන්දි ඔහුව මඟදී නතර කළේය. ඔහු අත් පිටපත උදුරාගෙන එය දෙකට ඉරා, එක් කොටසක් ගෙන අනෙක් කොටස ශංකරට දුන්නේය. ශංකරාචාර්‍ය ශිව වෙත දිව ගොස් සිද්ධිය ඔහුට විස්තර කළේය.  සිනහා පහළ කෙරූ ශිව දෙවියන් ශ්ලෝක 100න්  41ක් ඔහුට නැවත ලබාදී ඉතිරි ශ්ලෝකකිර්න් තමාගේ වචනයෙන් දේවිය ප්‍රශංසා කරන ලෙස පැවසීය. ඒ අනුව ශ්ලෝක 1-41 දක්වා තිබෙන්නේ ශිව දෙවියන්ගේ නිර්මාණය වන අතර එහි ශිව හා ශක්ති අතර සම්බන්ධයා හා ඒ ආශ්‍රිත සංසිද්ධිවල අද්භූත අත්දැකීම් විස්තර කරනු ලැබේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, පළමුවන ශ්ලෝකය වන්නේද ශිව ශක්තිය සමඟ එක්සත් වූ විට පමණක් ඔහුට නිර්මාණය කිරීමේ බලය ලැබෙන බව ප්‍රකාශ කිරීමෙනි.

ඉතිරි ශ්ලෝක 42-100 ආදි ශංකර විසින් රචනා කර ඇති අතර එහි ප්‍රධාන වශයෙන් අවධානය යොමු කරන්නේ දේවියගේ ස්වරුපය කෙරෙහි ය. සියලුම ශ්ලෝක 100 සාමූහිකව 'සෞන්දර්ය ලහරී' ලෙස හැඳින්වේ. මෙය කාව්‍ය ග්‍රන්ථයක් නොව තන්ත්‍රයකි. සෑම ශ්ලෝකයකින්ම එයට ආදාල පූජා සිදු කිරීම සහ යන්ත්‍රය බැගින් සඳහන් කොට ඇත. බොහෝ අර්ථකථන හා විවරණ ඇතත්, ඒවායින් හොඳම ඒවා වන්නේ යන්ත්‍රය සමඟ වචනයෙන් වචනයට පරිවර්තන කරමින් භක්තිය වඩවා ගන්නා අකාරය සඳහන් ඒවාය.

කුණ්ඩලිනී සංකල්පය

පළමු ශ්ලෝක 41 මගින් දේවියගේ අභ්‍යන්තර නමස්කාරය පිළිබඳ සවිස්තරාත්මක විස්තරයක් ආවරණය කරයි. එය කුණ්ඩලිනිය, ශ්‍රී චක්‍රය ආදිය ක්‍රමානුකූලව නිරූපණය කිරීමෙන් සමන්විත වේ.  මෙය උත්තරීතර යථාර්ථය වන ද්විත්ව නොවන නමුත් ශිව සහ ශක්ති අතර වෙනස, බලය දරන්නා සහ බලය, සර්වබලධාරියා සහ එතුමාගේ සහ ශක්තිය අතර තිබෙන සූක්ෂම වෙනස් කම පැහැදිලි කරයි. සර්ව ශක්තිය වන්නේ මහා ත්‍රිපුර සුන්දරී දේවිය වන අතර උපස්ථරයක් ලෙස ශක්තිය දරා සිටින්නා ශිවයි.

විවරණ
සංස්කෘත භාෂාවෙන්ම සෞන්දර්ය ලහරී පිළිබඳ විවරණ 36 කට වඩා ඇත. ඒවායින් ලක්ෂ්මීධර ගේ විවරණය විශේෂ වේ.

පරිවර්තන
මෙය 12වන සතවර්ශයේදි විරයි කවිරාජ පන්ඩිතර් විසින් දමිළ භාෂාවට පරිවර්තනය කොට එයට අභිරාමි පාදායි ලෙස නම් කළේය.

එමෙන්ම විවිධ කතුවරුන් විසින් කරන ලද සෞන්දර්ය ලහරී පිළිබඳ විවරණ සහිත ඉංග්‍රීසි පරිවර්තන රාශියක් ඇත. සිංහල පරිවතනයක් දැනට නිකුත් වී නැත.

ආශ්‍රේයයන්

සෞන්දර්ය ලහරී


ජෙමි ෆොක්ස් ලෙස දන්නා, (1967 දෙසැම්බර් 13 උපත ලද.) එරික් මාර්ලන් බිෂොප්, නළුවෙක්, විකටයෙක් මෙන්ම ගායකයෙකි. නළුවෙකු වශයෙන් ඔහු රඟපෑ "රේ" චිත්‍රපටය සඳහා ඔහුට හොඳම නළුවාට හිමි "ශාස්ත්‍රීය සම්මානය" හා "බෆ්තා සම්මානය" ලැබුණු අතර, "ගෝල්ඩන් ග්ලෝබ්" සම්මානය ද ලැබිණි. ඔහු විසින් රචනා කරන ලද "බිල් බෝර්ඩ් 200: අන්ප්‍රෙඩික්ටබල්" හා "ඉන්ටියුෂන්" යන සංගීතපට බෙහෙවින් ප්‍රසිද්ධ වු අතර  ඒ සඳහා ඔහුට "ග්‍රැමි " සම්මානයද හිමිවිණි.

පෙර ජීවිතය

1967 දෙසැම්බර් 13 වැනි දින එරික් මාර්ලන් බිෂොප් නමින් ෆොක්ස් උපත ලද්දේ ටෙරල්,ටෙක්සාස් හිදීය. ඔහු ලුවිස් ඇනෙට්  ටැලි ඩික්සන් හා ඩැරල් බිෂොප් ගේ පුත්‍රයාය. ඔහුට මාස 7ක් වන විට එස්ටෙලේ හා මාර්ක් ටැලි විසින් ඔහුව දරුකමට හදා ගන්නා ලදි. ටැරල් ජනපදය ඒ වන විට අනෙක් ඒවායෙන් වෙන් කර දැමු ජනපදයක් විය. ඔහු වැඩුනේ කතෝලික පසුබිමක වන අතර, ඔහුට වයස අවුරුදු 5 දී පටන් "පියානෝ " පංති සඳහා යවනු ලැබීය. ඔහු ටෙරල් හි "නිව් හෝප් බැප්ටිස්ට් " පල්ලියේ පියානෝ වාදකයෙක් ලෙසටත් ,ගායක කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙක් ලෙසටත් කටයුතු කළේය. ඔහු ටැරල් "හයි ස්කූල්' හි ඉගෙනුම ලැබු අතර, එකල පා පන්දු හා පැසි පන්දු ක්‍රීඩාවේ නිරත වුයේය. ඔහු  "ඩැල්ලාස් කව් බෝයිස්" හි ක්‍රීඩා කිරීමටද බලාපොරොත්තු විය. එමෙන්ම "ලෙදර් ඇන්ඩ් ලේස් "නැමති වාදක කණ්ඩායමේ ගායකයෙක් ද විය. පාසැල් ඉගෙනුමෙන් පසුව ඔහුට,  ඇමෙරිකාවට යාමට ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබුණු අතර එහිදි ඔහු විසින් සංගීතය හා නිර්මාණය පිළිබඳව හදාරන ලදී. ඔහු පවසන ආකාරයට ඔහුගෙ සාර්ථකත්වය පිටුපස සිටියේ ඔහුගේ ආත්තම්මාය.

ජෙමි ෆොක්ස්


The North American T-2 Buckeye was the United States Navy's intermediate training aircraft, intended to introduce U.S. Navy and U.S. Marine Corps student naval aviators and student naval flight officers to jets. It entered service in 1959, beginning the replacement process of the Lockheed T2V SeaStar, and was itself replaced by the McDonnell Douglas T-45 Goshawk in 2008.

Design and development
In 1956, the US Navy issued a requirement for a jet-powered basic trainer to replace its T-28 piston-engined aircraft. (Primary training for the US Navy remained the responsibility of the piston-engined Beechcraft T-34 Mentor while the jet-powered Lockheed T2V SeaStar provided more advanced training). North American Aviation won the US Navy's competition for the new training aircraft in mid-1956 with its NA-241 design. North American's design, designated the T2J-1 by the US Navy, was a mid-winged monoplane with trainee and instructor sitting in tandem on North American-built ejection seats, with the rear (instructor's) seat raised to give a good view over the trainee's head. The aircraft's unswept wing's structure was based on that of the FJ-1 Fury, while its control system was based on the T-28C. It was powered by a single Westinghouse J34-WE-46/48 turbojet, rated at . While it had no built-in armament, the T2J-1 could accommodate two .50-inch gun pods,  practice bombs, or 2.75-inch rockets beneath the wings. The T-2's performance was between that of the U.S. Air Force's Cessna T-37 Tweet and the U.S. Navy's TA-4J Skyhawk.

The first T2J-1 flew on 31 January 1958, and the type entered service with Basic Training Group Seven, soon to become VT-7 at Naval Air Station Meridian in 1959. A second training group, VT-9 formed at Meridian in 1961.

The first version of the aircraft entered service in 1959 as the T2J-1. It was redesignated the T-2A in 1962 under the joint aircraft designation system. The aircraft was subsequently redesigned, and the single engine was replaced with two  Pratt & Whitney J60-P-6 turbojets in the T-2B. The T-2C was fitted with two  thrust General Electric J85-GE-4 turbojets. The T-2D and T-2E were export versions for the Venezuelan Air Force and Hellenic Air Force, respectively. The T-2 Buckeye (along with the TF-9J Cougar) replaced the T2V-1/T-1A SeaStar, though the T-1 continued in some uses into the 1970s.

All T-2 Buckeyes were manufactured by North American at Air Force Plant 85, located just south of Port Columbus Airport in Columbus, Ohio. A total of 609 aircraft were built during the production run. The name Buckeye refers to the state tree of Ohio, as well as the mascot of Ohio State University.

Every jet-qualified Naval Aviator and virtually every Naval Flight Officer from the late 1950s until 2004 received training in the T-2 Buckeye, a length of service spanning over four decades.  The aircraft first exited the Naval Aviator strike pipeline (where it saw its final carrier landings) in 2004, and the Naval Flight Officer tactical jet pipeline in 2008. In the Naval Aviator strike pipeline syllabus and the Naval Flight Officer strike and strike fighter pipeline syllabi, the T-2 has been replaced by the near-sonic McDonnell Douglas T-45 Goshawk (the U.S. Navy version of the BAE Systems Hawk), which is more comparable to other high-performance, subsonic trainers, or the supersonic U.S. Air Force Northrop T-38 Talon. More recently, the T-2 has been used as a director aircraft for aerial drones. Several T-2 Buckeyes, although still retaining their USN markings, are now registered as civilian-owned aircraft with FAA "N" numbers; they regularly appear at airshows.

Variants

T-2A
Two-seat intermediate jet training aircraft, powered by a 3,400-lb (1542-kg) thrust Westinghouse J34-WE-46/48 turbojet, original designation T2J-1 Buckeye, 217 built
YT-2B
Two T-2As were converted into T-2B prototype aircraft.
T-2B
Improved version, it was powered by two 3,000-lb (1360-kg) thrust Pratt & Whitney J60-P-6 turbojets; 97 were built.
YT-2C
One T-2B was converted into a T-2C prototype aircraft.
T-2C
Final production version for the U.S. Navy, it was powered by two 2,950-lbf thrust General Electric J85-GE-4 turbojets; 231 were built.
DT-2B and DT-2C
Small numbers of T-2Bs and T-2Cs were converted into drone directors.
T-2D
Export version for Venezuela, 12 built
T-2E
Export version for Greece, 40 built

Operators

Current operators

 Hellenic Air Force

Former operators

 United States Navy

 Bolivarian Military Aviation

Aircraft on display
 158599 - on static display at the Texas Air Museum in Slaton, Texas on loan from the National Naval Aviation Museum.

Specifications (T-2C Buckeye)

See also

References

 "Rockwell Buckeye: Success the second time round for the T-2". Air Enthusiast, October 1973, Volume 5 Number 4, pp. 163–169.
 Taylor, John W. R. Jane's All The World's Aircraft 1976–77. London: Jane's Yearbooks, 1976. .

External links

T-2 Buckeye page on U.S. Navy History site
T2J-l / T-2 Buckeye on GlobalSecurity.org
Boeing T-2 History Page

Carrier-based aircraft
1950s United States military trainer aircraft
T-02 Buckeye
Twinjets
Aircraft first flown in 1958
Mid-wing aircraft

North American T-2 Buckeye


Thomas Krarup (født 23. marts 1975) er direktør i Jammerbugt Kommunes forvaltning for Vækst- og Udvikling. En forvaltning, der omfatter erhverv, turisme, plan- og miljøopgaver, teknik, forsyning samt kultur og fritid. Han tiltrådte 1. april 2018.

I perioden 2014-2017 var Krarup rådmand for Ældre- og Handicapforvaltningen samt byrådsmedlem i Aalborg Kommune, valgt for Det Konservative Folkeparti.. Krarup udtrådte 31. marts 2018 af Aalborg Byråd. Krarup er student fra Midtfyns Gymnasium i Ringe i 1994, og er senere uddannet cand.scient.pol fra Aarhus Universitet i 2004.

Politisk karriere

Kommunalpolitik
Thomas Krarup blev valgt til byrådet i Aalborg Kommune med næstflest personlige stemmer på den konservative liste ved valget i 2009. Ved kommunalvalget i 2013 var Krarup spidskandidat for Det Konservative Folkeparti, og blev valgt med næsten 1.600 personlige stemmer. Efter konstitueringen blev dette til en rådmandspost. I foråret 2016 valgte de lokale konservative i Aalborg Kommune Krarup som borgmesterkandidat til kommunalvalget i 2017.

Folketinget
Krarup blev første gang kandidat til Folketinget ved valget i 2007, men blev ikke valgt. I foråret 2010 blev Krarup valgt som folketingskandidat i Himmerlandskredsen. Jakob Axel Nielsen meddelte over sommeren, at han ikke ønskede at genopstille. Derfor blev Aalborg Vestkredsen ledig, og her meldte Krarup sig som kandidat og blev valgt af de lokale konservative. Krarup blev ikke valgt ved folketingsvalget i 2011.

Kilder

Kommunalbestyrelsesmedlemmer fra Det Konservative Folkeparti
Rådmænd i Aalborg

Thomas Krarup


Küllü, Kayseri ilinin İncesu ilçesine bağlı bir mahalledir. Küllü Köyü, Kayseri'nin batısında Kızılırmak üzerinde cevizi, patlıcanı ve kuru fasulyesi ile ünlü bir köydür.

Kayseri-Ankara kara yolu 27. kilometresinden sonra 13 km. içeride yer almaktadır. İncesu ilçesine bağlı olup ilçeye uzaklığı 24 km dir.Yerleşim yeri 1969 yılına kadar derenin içinde bulunmaktaydı ve sürekli sel baskınlarından dolayı afet bölgesi ilan edilerek 1975 yılına kadar İmar İskan Bakanlığının katkılarıyla harman yeri olarak bilinen şu anki yerleşim yerine taşınmıştır. Eski köydeki evler yıkılarak harabe olmuştur. Köyün doğusunda Tahirini Köyü Batısında Bozca, Bayramhacı köyleri ve Avanos, Kuzeyinde Yuvalı, Kaş köyleri ve Himmetdede kasabası, Güneyinde Karahöyük, Üçkuyu köyleri ve İncesu ilçesi yer almaktadır.
Yörede patlıcanı ile meşhur bir köydür. Patlıcanı yöreye has nitelikte açık renkli, pembeye çalan, çizgilidir.

Tarihi

[[Dosya:Kullu 1.JPG|küçükresim|sol|

Altyapı bilgileri

Nüfus

Altyapı bilgileri
Köyde ilkokul vardır, taşımacılık nedeniyle okul kapalıdır. Köyün kanalizasyonu 2008 yılında yapılmıştır, 1969 yılında köye içme suyu getirilmistir.

İncesu'nun mahalleleri

Küllü, İncesu


Batumi Chess Club Nona, gruzijski šahovski klub iz Batumija. Europski klupski šahovski prvak u ženskoj konkurenciji za 2014., 2015., 2017. i 2019. godinu. Za djevojčad prvaka koja je četvrti put osvojila naslov, na turniru u Ulcinju nastupile su velemajstorice Nana Dzagnidze, Nino Baciašvili, Bela Hotenašvili te međunarodne majstorice Lela Javahišvili i Salome Melia.

Izvori

Šahovski klubovi
Šah u Gruziji

Batumi Chess Club Nona


Luigi Gualco (Alassio, 04 de março de 1965)  é um ex-futebolista italiano e dirigente esportivo que atuava como zagueiro.

Carreira
Luigi Gualco construiu maior parte da sua carreira no Cremonese, atuando por 13 anos em duas passagens e detendo de forma isolada o recorde de maior numero de jogos disputados com 365 jogos oficiais.

Após aposentadoria, tentou e conseguiu a vitória para a presidência do Cremonese, sendo presidente no mandato de 2002 até 2007 período no qual o clube realizou uma ascensão da Serie C2 (quarto nível nacional) com dois acessos e chegando em 2005 na Serie B.

Naturais de Alassio
Futebolistas da Itália
Futebolistas da Unione Sportiva Cremonese

Luigi Gualco


Tellingstedt Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 21,1 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2005 itibarıyla yaklaşık 2500 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Karsten Jasper tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-tellingstedt.de

Tellingstedt


Dom Afonso de Santa Maria, prins af Beira, hertug af Barcelos (født 25. marts 1996 i Lissabon) med fornavnene Afonso de Santa Maria Miguel Gabriel Rafael, er den ældste søn af  Duarte 3. Pio, hertug af Braganza (født 1945) og Isabel, hertuginde af Braganza (født 1966).

Da faderen Duarte 3. Pio er  portugisisk tronprætendent, så er Dom Afonso de Santa Maria titulær "kronprins" af Portugal.

Familie
Dom Afonso har en yngre søster og en yngre bror.

Huset Bragança
Kongelige fra Portugal
Personer fra Lissabon

Afonso, prins af Beira


Karlo Ressler, né le  à Zagreb, est un homme politique croate. Il est député européen depuis décembre 2019.

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens de Croatie de la 9e législature - Liste des députés européens de la 9e législature

Liens externes

Député européen membre de l'Union démocratique croate
Député européen du groupe du Parti populaire européen 2019-2024
Député européen élu en Croatie 2019-2024
Naissance en décembre 1989
Naissance à Zagreb
Naissance en RS de Croatie

Karlo Ressler


مثيوة هي قبيلة أمازيغية من قبائل غمارة من قبيلة مصمودة. مثيوة هي اتحاد كونفدرالي قوي، من شمال المغرب. وقد تقسمت القبيلة المثيوية إلى اثنين (ريافة وجبالة). لمثيوة تاونات (جبالة) نفس المنشأ والأصل كما لمثيوة الريف (الجبهة).

مثيوة تاونات، هي قبيلة معربة مثل جميع القبائل الأخرى بإقليم تاونات. ومع ذلك، فإنها تحتفظ بالكثير من الكلمات الأمازيغية كغيرها من القبائل البربرية بتاونات.

حرب الريف

خلال حرب الريف، كانت مثيوة مع عبد الكريم الخطابي مثل جميع قبائل تاونات. عذى الشريف حجامي من قبيلة جاية كان حتى عام 1912 مع الريصوني. كانت قبائل تاونات أول من هاجم الجيش الاستعماري في مدينة فاس سنة 1912 تحت قيادة الشريف سيدي محمد حجامي، كما فعلت بين 1909 و1912 في منطقة الريف تحت قيادة الشريف أمزيان. بعد 1912 تم تحالف قبائل تاونات وتازة والأطلس من جانب ضد الجيش الاستعماري في مدينة فاس، ومن جانب آخر تحالف قبيلة حجامي تاونات وقبيلة أولاد جامع ضد الجيش الاستعماري في الريف.

معركة أنوال
الأسلحة الأولى التي أرسلت من تاونات إلى عبد الكريم في عام 1919 قبل معركة أنوال. هذه هي الأسلحة التي استحوذ عليها تحالف صنهاجة بمنطقة مصباح من الجيش الاستعماري فاز التحالف مرتين على الجيش الاستعماري في عامي 1918 و1919. فازت صنهاجة مصباح في هذه المعارك تحت قيادة محمد أخمليش من زقيط (اتحاد صنهاجة الصرايري) حيث غنمت عددا كبيرا جدا من الأسلحة بما في ذلك المدافع والقذائف، وخراطيش وبنادق ليبيل الحديثة آنذاك ...

شارك محمد أخمليش وابنه أحمد في معركة أنوال مع 1،000 من المقاتلين من صنهاجة جبالة، حيث كان جميعهم مزودون بنادق ليبيل.

انظر أيضا
 مثيوة (قرية)

هوامش ومصادر

إقليم تاونات
قبائل أمازيغية
قبائل المغرب

مثيوة


En blæksuger er et stykke kontorudstyr, der kan bruges til at opsuge overskydende blæk, når man skriver med pen og blæk. Blæksugeren, der kan være fremstillet af forskellige materialer som træ, metal og sten, er beklædt på undersiden med et stykke tykt, sugende trækpapir. Papiret er spændt fast og kan udskiftes.

Hvis man skriver med en pen, kan der afsættes mere blæk på papiret end strengt nødvendigt. Dette fænomen er specielt et problem, hvis man skriver med en fjerpen eller en stålpen, fyldepenne er mindre tilbøjelige til dette. Man skal så enten vente på at blækket tørrer ind, eller man kan opsuge det overskydende med en blæksuger. Det kræver lidt øvelse at undgå, at blækket i stedet tværes ud på papiret. En tredje mulighed var at drysse lidt sand på blækket fra en strødåse, og så ryste sandet af. Specielt var sandet fra Balka velegnet, da det er meget fint.

Tegne- og skriveudstyr
Kontorartikler

Blæksuger


Isla de San Pancracio (en italiano: Isola di San Pancrazio también llamada Isla Grande o Isla Grande de Brissago; Grande Isola Brissago) es una isla al norte del Lago Mayor (Lago Maggiore o Lago Verbano) al sur del país europeo de Suiza. En ella se encuentra el Jardín Botánico de la isla de Brissago, que a pesar de lo que indica su nombre es un archipiélago. Posee una superficie de 25.568 m² (2,55 hectáreas) lo que la convierte en la mayor de ese grupo de islas.

Véase también
 Geografía de Suiza
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
 Página del Jardín Botánico en la isla

Archipiélagos e islas de Suiza

Isla de San Pancracio


Porte de Vanves () is a station on line 13 of the Paris Métro and a stop on tramway T3a in the 14th arrondissement.

It is named after the Porte de Vanves, a gate in the 19th century Thiers wall of Paris. Contrary to what its name suggests, it gave access to the commune of Malakoff – the commune of Vanves is instead accessible by Porte Brancion located 250 metres west.

History
The station opened on 21 January 1937 as part of the initial section of the old line 14 between Porte de Vanves and Bienvenüe (today known as Montparnasse–Bienvenue). It served as its southern terminus until 9 November 1976 when it was extended to Châtillon–Montrouge. The old line 14 was incorporated into line 13 on the same day following the latter's extension in successive phases from Saint-Lazare.

In 2019, the station was used by 4,660,158 passengers, making it the 92nd busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 2,460,078 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 87th busiest of the Métro network out of 304 stations.

In 2021, the station was used by 3,395,358 passengers, making it the 87th busiest of the Métro network out of 304 stations.

Passenger services

Access
The station has four accesses:

 Access 1: rue Raymond Losserand
 Access 2: Boulevard Brune Marché aux Puces (flea market)
 Access 3: Place de la Porte de Vanves
 Access 4: Boulevard Lefebvre

Station layout

Platforms
The station has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms. The lower portion of the side walls are vertical instead of elliptical, unlike many other stations on the network.

Other connections

Tramway
The station has been served by tramway T3a since 16 December 2006 (as part of its initial section between Pont du Garigliano and Porte d'Ivry).

Bus

 RATP bus network: lines 58, 59, 95, and 191
 Noctilien: line N63
 Sénart bus network: line 54
 BE Green: Traverse Brancion-Commerce

Nearby

 Jardin Monique-Wittig

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 14th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1937

Paris Métro line 13

Porte de Vanves station


John Keats (31 Ekim 1795, Londra - 23 Şubat 1821, Roma), İngiliz şair.

Yaşamı

John Keats, dört çocuğun en büyüğü olarak 31 Ekim 1795'te Londra'da dünyaya geldi. Babası bir ticari işletme müdürüydü. Annesi de aynı işletmenin sahibinin kızıydı. Öğrenciyken çalışkanlığından çok cesaretiyle tanınırdı.

John Keats sekiz yaşındayken babası bir kazada öldü.  Altı yıl sonra annesi de veremden öldü. Yetim kalan John Keats, bir cerrahın yanına çalışmak üzere verildi. Pek sevmediği bir iş olsa da, orada titizlikle çalıştığı söylenir. On sekiz yaşına geldiğinde, zaten çoktandır sürdürdüğü yazma çalışmaları artık şiir eksenine kaydı. Kısa sürede şiir onun için bir tutkuya dönüştü. Yazılarından birinde, "Şiirsiz yapamayacağımı anladım," demektedir.

Yirmi bir yaşındayken, çırak olarak başladığı tıp eğitimini, ileri aşamaya gelmiş olmasına karşın bıraktı ve vaktini tümüyle şiire vermeye karar verdi. Kısa süre sonra yazar Leigh Hunt'la ve ressam Benjamin Robert Haydon ile dostluk geliştirdi ve böylelikle Londra'daki yazın çevresinin içine girdi. Bu çevre içinde dönemin ünlü simaları olan Percy Shelley, William Hazlitt ve Charles Lamb ile tanıştı. Giderek şiir üzerine daha çok okumaya ve daha çok şiir üretmeye başladı. Edmund Spenser'ı, John Milton'ı ve William Shakespeare'i çok iyi incelediği belli olan John Keats'ın şiirlerinde, bu şairlerin etkisine rastlanır.

John Keats, yaşamının son yıllarında, yaratıcı gücünün tam da doruğundayken, birden içine kapanık ve karamsar bir kişiliğe büründü. Hastalandı ve 1818 yılında kendisine bakan küçük kardeşi Tom'u veremden dolayı yitirdi. Aynı yıl, Fanny Brawne'e aşık oldu ve ona adadığı şiirler yazdı.  Hastalığı arttı, parasal sorunlar yaşamaya başladı ve parasızlık yüzünden ne tedavi görebildi ne de evlenebildi. 3 Şubat 1820'de ilk kez kan kustu ve veremi artık ölümcül bir noktaya geldi. 23 Şubat 1821'de henüz 25 yaşındayken İtalya'da öldü.

Eserleri

John Keats, yalnızca 25 yıl süren yaşamı boyunca üç kitap yayımladı: Poems (1925), Endymion (1818), Lamia, Isabella, The Eve of St. Agnes, and Other Poems (1820).

Şiirlerinde, çevrede görülen sıradan nesnelerden hareketle evrensel düşüncelere açılan kapıları imgeler yoluyla yansıtır. Keats, İngiliz şairlerle ilgili bütün ulusal ve yabancı antolojilerde her zaman yer alan, en çok bilinen ve sevilen şairlerden olagelmiştir. Derin, duygulu ve hırçın bir karakteri vardır.

Bir şiirinde (Ode On A Gracian Urn''') şöyle der: "Güzellik doğruluktur, doğruluk ise güzellik, hepsi bu / Yeryüzünde bildiğin ve bilmen gereken her şey''" ("Beauty is truth, truth beauty, -that's all / Ye know on earth, and all ye need to know").

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Tüm şiirleri, mektupları, kişiliği ve yaşamı (İngilizce)
 Biyografisi ve şiirleri

1795 doğumlular
1821 yılında ölenler
İngiliz şairler
King's College London'da öğrenim görenler
Romantik şairler
Epik şiir
Londra doğumlu sanatçılar
Roma'da ölenler
Roma'da defnedilenler
Veremden ölenler
İtalya'da veremden ölenler

John Keats


Gvajana:
 Kamarang (rijeka), izvire u susjednoj Venezueli
 Kamarang (selo), na ušću rijeke
 Kamarang (zračna luka)
 Kamarang Meru, vodopad na rijeci

Kamarang


Hoya moninae, biljka iz porodice zimzelenovki i predstavnik potporodice svileničevki. Filipinski je zimzeleni endem opisan tek 2014. godine

Izvori

Svileničevke
Flora Filipina

Hoya moninae


O lună de miere este prima perioadă de după nuntă în care tinerii căsătoriți își celebrează în mod tradițional căsătoria lor în intimitate și izolare. Astăzi, lunile de miere sunt adesea celebrate în destinații considerate exotice sau romantice.

Istoric

Aceasta este perioada când cuplurile proaspăt căsătorite își iau o pauză pentru a-și împărtăși momentele intime care contribuie la întărirea dragostei în relația lor. Această intimitate este considerată, la rândul său, a ușura apropierea fizică dintre cei doi soți în primele zile de căsătorie. Prima formă englezească a fost hony moone, care a fost menționată încă din 1546.

În cultura occidentală, obiceiul unui cuplu proaspăt căsătorit de a merge împreună într-o vacanță își originea în secolul al XIX-lea în Marea Britanie. Cuplurile din clasa superioară plecau în "călătorie de nuntă", însoțite uneori de prieteni sau de membri ai familiei, pentru a-și vizita rudele care nu au reușit să ajungă la nuntă. Această practică s-a răspândit curând pe continentul european și a fost cunoscut sub numele de voyage à la façon anglaise (călătorie în stil englezesc) în Franța de la 1820 încoace.

Luna de miere în sensul modern (de exemplu, o vacanță întreprinsă de cuplul căsătorit) a devenit larg răspândită în perioada Belle Epoque, ca unul dintre primele cazuri de turism modern în masă. Aceasta avea loc în ciuda opiniilor medicale contemporane dezaprobatoare (care țineau cont de sănătatea fragilă a femeilor, a căror inițiere sexuală urma să aibă loc). Cele mai populare destinații pentru luna de miere au fost la un moment dat Riviera Franceză și Italia, în special stațiunile de pe litoral și orașele romantice Roma, Verona sau Veneția. De obicei, lunile de miere începeau în noaptea cununiei, când cei doi soți părăseau petrecerea la jumătatea ei pentru a prinde un tren sau un vapor târziu. Cu toate acestea, în secolul al XXI-lea, multe cupluri pleacă doar după 1-3 zile după ceremonia nupțială pentru a se bucura la maxim de acel eveniment și a avea o noapte de relaxare pentru a se odihni înainte de a întreprinde o lungă călătorie. În tradițiile evreiești, lunile de miere au loc de obicei după șapte zile în care tinerii căsătoriți își vizitează membrii familiei și prietenii care nu pot merge împreună cu ei în excursie.

Referințe

Tipuri de turism
Nuntă

Lună de miere


22686 Mishchenko este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
22686 Mishchenko este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 13,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 22001-23000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

22686 Mishchenko


Potkralj (eng. viceroy), državni namjesnik koji vlada nekom zemljom, provincijom ili kolonijom u ime monarha. Teritorij kojim upravlja naziva se potkraljevstvo (eng. viceroyalty).

U Hrvatskoj položaj potkralja obnašao je, u određenim razdobljima prošlosti, hrvatski ban. U Indiji su predstavnici britanske administracije nosili naslov potkralja Indije (od 1858.). U španjolskim kolonijama u Americi, osnovana su Vicekraljevstvo Nova Španjolska (1535.), Potkraljevstvo Nove Grande (1717.) i Potkraljevstvo Río de la Plata (1776.).

Titule
Monarhija

Potkralj


Uhar-kupec (rus. "Ухарь-купец") ruski je film redatelja Vasilija Gončarova.

Radnja
Film govori o čovjeku koji kupi lijepu seljačku kćer.

Uloge
 G. Ardatov
 E. Goreva
 Marija Koroljova
 A. Slavin

Izvori

Vanjske poveznice
 Uhar-kupec na Kino Poisk

Ruski filmovi 1900-ih

Uhar-kupec


නිව්යෝර්ක් යනු  එක්සත් ජනපදයේ ඊසානදිග ප්‍රදේශයේ පිහිටි ජනපදයකි.

ආශ්‍රිත

ඇමරිකානු ජනපද

නිව්යෝර්ක්


Boyden Observatory is an astronomical research observatory and science education centre located in Maselspoort,  north-east of the city of Bloemfontein in Free State, South Africa. The observatory is managed by the Physics Department of the University of the Free State (UFS). The Friends of Boyden assist the observatory as a public support group, organising open evenings and protecting its public interest. Boyden also makes use of members of ASSA Bloemfontein Centre, the amateur astronomy club of the city, for presenters and telescope assistants.

History

The Boyden Station of Harvard Observatory was founded in 1889 by Harvard University at Mount Harvard near Lima, Peru. It was relocated to Arequipa, Peru in October 1890 (obs.
 code: 800). It was named after Uriah A. Boyden, who in 1879 left in his will $238,000 to Harvard Observatory to be used for astronomical purposes. Significant work done at Arequipa include the discovery of Phoebe, an outer moon of Saturn, by William Henry Pickering using photographic plates captured with the  Bruce Astrograph.

In 1927, the observatory was moved to its present location in South Africa. This was done because it was expected that Bloemfontein would be less cloudy than Arequipa, which after two years of recording proved to be true. The site near the settlement of Mazelspoort was formally dedicated in 1933. Its first and longtime director in South Africa was John S. Paraskevopoulos, who held the post from 1927 to 1951. Financial issues at Harvard almost led to the closure of Boyden in 1954, but several European countries became partners in funding and using the observatory. In 1975 Harvard, which had transferred the title to the Smithsonian Institution, announced it would withdraw its support in the following year. UFS agreed to support the facility, and it was donated to UFS in 1976.

Telescopes
 The Boyden-UFS Telescope, which is also known as the Rockefeller Reflector, is a  Cassegrain reflector.
 The Watcher Robotic Telescope is a  f/14.25 robotic telescope developed by the University College Dublin and UFS. The primary function of the telescope is visual spectrum observation following Gamma-ray bursts.
 The Nishimura Telescope is a  reflector commissioned by the Nagoya University and constructed by Nishimura Co. Ltd. in 2000. It was not in use as of 2009.
 The Alvan Clark Telescope is a  refractor named after its maker, Alvan Clark. The telescope was first installed at Mount Wilson Observatory in 1889. It is used for outreach purposes.
 The  Metcalf Photographic Triplet Refractor is a display item.
 A  coelostat (solar telescope) is used for outreach purposes.

Boyden-UFS Telescope history

Andrew Ainslie Common figured a mirror in 1885 (and another in 1890) for a  Newtonian reflecting telescope (later converted to a Cassegrain), but the telescope fell into disuse and was bought by the Harvard College Observatory from Common's estate. The primary mirror was re-figured in 1933, and along with a new mount it was installed at Boyden.

In the mid-1960s the Hamburg engineering firm of Heidenreich and Harbeck was contracted to build a new mirror cell for the telescope to reduce the problems experienced due to the thinness of the mirror and the fact its back surface was not flat. Shortly afterward the old Common primary mirror was replaced by a new  mirror from Loomis made of low-expansion glass.

In 2001 the telescope received a major upgrade by DFM Engineering. This upgrade included a new control system, modifications to the mirror cell, and a new primary light shield. From 2005 to 2009 it was part of the Probing Lensing Anomalies Network.

Former telescopes
 The  Armagh-Dunsink-Harvard Telescope was a Schmidt–Cassegrain telescope built in 1949 by Perkin-Elmer. Three organisations were involved: Armagh Observatory, Dunsink Observatory, and Harvard. It was installed at Bloemfontein in 1950. However, it never worked well, and after several attempts to fix it, the mirrors and lens were removed in 1981 and sent to Dunsink.
 The  Bruce Astrograph was a refracting telescope built in 1893 by Alvan Clark & Sons. After being used for many years in Arequipa, it was brought to Bloemfontein and housed in a building with a roll-off roof. With plates taken by this telescope, Harlow Shapley discovered the Sculptor and Fornax dwarf galaxies, the first of their kind. In 1950, it was replaced by the Armagh-Dunsink-Harvard Telescope.

Research and discoveries

Boyden Observatory performs professional astrophysics research using the 1.5 meter reflector. In addition to the research program, the observatory runs an active educational program for school children from all backgrounds as well as for members of the public, attracting thousands of visitors each year. In 1966, this observatory discovered four asteroids.

Facilities

Facilities include the main building where the original offices were and where the library is, the resident astronomer's house, a state-of-the-art auditorium seating 100 people inside and 200 people on its roof for open-air sky shows, the main telescope buildings, smaller telescope buildings, a lecture room, store room, the ASSA Bloemfontein clubhouse, observation platforms, and various vantage points.

Proposed Extensions

The observatory is constantly experiencing growth in visitor numbers and the extension of its facilities. Medium term plans call for e.g. the establishment of an educational walking route for visitors to appreciate the diverse natural life in the area, a museum and science exhibition areas, upgrading of the educational telescope facilities etc. Long term plans include the construction of a digital planetarium and the completion of the fully-fledged Science Hall. A digital planetarium is open in the nearby city of Bloemfontein on Naval Hill (South Africa's first digital planetarium), inside the original dome of the Lamont-Hussey observatory.

See also
 Astronomical Society of Southern Africa
 List of astronomical observatories
 South African Astronomical Observatory

References

External links

 Friends of Boyden
 University of the Free State
 Watcher telescope homepage

1889 establishments in Orange Free State
Minor-planet discovering observatories
Astronomical observatories in South Africa
Harvard University
Mangaung
History of Lima
Arequipa

Boyden Observatory


Damir Kaan Mrsic (Damir Mršič) (d. 25 Ekim 1970, Tuzla Bosna-Hersek), Fenerbahçe'nin ve Bosna-Hersek ulusal takımının basketbolcusudur.

1999'dan beri Bosna-Hersek millî takımında oyun kurucu görevinde oynayan Damir Mrsic, İzmir'de Tuborg ve Troy'da oynadığı dönemde Türk Pasaportu alarak Kaan Demir adıyla forma giymiştir. Fenerbahçe Ülker takımının kaptanlığını yapmıştır.

Bosna Hersek millî takımınında guardlığını yapan Damir Mrsic ilerleyen yaşına rağmen oynadığı basketbolla yaşlanmadığını gösteriyor. Mrsic Türkiye'de ilk olarak Netaş formasıyla parkelere çıktı. 1995-1996 ve 1996-1997 sezonlarında Netaş forması giyen Damir Mrsic daha sonra Tuborg'a transfer oldu.

1997-1998 ve 1998-1999 sezonlarında Tuborg forması giyen Mrsic, daha sonra takımdan ayrıldı ancak bir dahaki sezon tekrar Tuborg'a dönme kararı alan Mrsic bu takımda tam 2 sezon oynadı.

2001-2002 sezonunda Fenerbahçe'den transfer teklifi alan Mrsic bu teklifi kabul etti ancak sadece bir sezon Fenerbahçe'de oynayabildi.

Fenerbahçe'den ayrıldıktan bir yıl sonra Rusya Ligi'nde oynayan Mrsic, Fenerbahçe Ülker'den bir kez daha transfer teklifi aldı ve bu teklifi kabul etti. Son 6 sezonunda Fenerbahçe Ülker forması giymiştir. İlerleyen yaşına rağmen Türkiye'nin en iyi dış şutörleri arasında yer almayı başarmıştır.

25 Temmuz 2010 tarihinde basketbolu bıraktığını açıkladı ve Fenerbahçe Ülker'de Takım Menajerliği görevine getirildi. 2 yıl boyunca bu görevi üstlendikten sonra 2012 yılında istifa etti.

Başarıları
 1992/1993 Hırvatistan Kupası
 1993/1994 Hırvatistan Kupası
 1992 Yugoslavya All Star Maçı ve 3 Sayı Yarışması Şampiyonu
 2000 Türkiye Basketbol Ligi Sayı Krallığı
 2001 Türkiye Basketbol Ligi Asist Krallığı
 2002 Türkiye Basketbol Ligi Sayı Krallığı
 2003 Rusya Kupası
 2005 FIBA Final Four
 2007 Türkiye Ligi Şampiyonluğu
 2007 Cumhurbaşkanlığı Kupası
 2008 Türkiyel Ligi Şampiyonluğu
 2010 Beko Basketbol Ligi Şampiyonluğu
 2010 Türkiye Kupası

Dış bağlantılar
 Offical Web
 TurkSports.Net Profili
 TBLStat.net Oyuncu Profili

1970 doğumlular
Bosnalı basketbolcular
Tuborg Pilsenerli basketbolcular
Fenerbahçe SK basketbolcuları
Türk erkek basketbolcular
Türkiye'deki Bosnalı göçmenler
Unics Kazan BC basketbolcuları
Yaşayan insanlar

Damir Mrsic


Khalifah Al-Dawsari (en ), né le  à Khobar en Arabie saoudite, est un footballeur international saoudien. Il joue au poste de défenseur central à Al-Hilal FC.

Biographie

En club

Formé à Al-Qadisiya, il signe son premier contrat professionnel le 28 mai 2018.

Le 7 août 2021, il signe pour cinq ans avec Al-Hilal.

En sélection
Avec les moins de 19 ans, il participe au championnat d'Asie des moins de 19 ans en 2018. Lors de cette compétition organisée en Indonésie, il ne joue qu'une seule rencontre. L'Arabie saoudite remporte le tournoi en battant la Corée du Sud en finale.

Il dispute ensuite avec les moins de 20 ans la Coupe du monde des moins de 20 ans en 2019. Lors du mondial junior qui se déroule en Pologne, il joue trois matchs. Avec un bilan de trois défaites en trois matchs, l'Arabie saoudite est éliminée dès le premier tour.

Il participe ensuite avec la sélection olympique aux Jeux olympiques d'été de 2020, organisés lors de l'été 2021 à Tokyo. Lors du tournoi olympique, il joue trois matchs. Avec un bilan de trois défaites en trois matchs, l'Arabie saoudite est éliminée dès le premier tour.

Il reçoit sa première sélection en équipe d'Arabie saoudite le 1 décembre 2021, contre la Jordanie. Ce match perdu 0-1 rentre dans le cadre de la Coupe arabe de la FIFA 2021, un tournoi organisé au Qatar. C'est le seul match qu'il joue lors de cette compétition.

Palmarès
 Arabie saoudite -19 ans
 Championnat d'Asie -19 ans (1) :
 Vainqueur : 2018.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international saoudien
Joueur de l'Al Hilal
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance en Arabie saoudite
Naissance en janvier 1999

Khalifah Al-Dawsari


Podsavezna nogometna liga Nova Gradiška (također i kao Liga Nogometnog podsaveza Nova Gradiška) je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1961./62. Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bila "Sloga" iz Nove Gradiške.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Slavonska zona 1961./62.
 Podsavezna liga Našice 1961./62
 Podsavezna liga Osijek 1961./62.
 Podsavezna liga Slavonski Brod 1961./62.
 Podsavezna liga Slavonska Požega 1961./62.
 Podsavezna liga Vinkovci 1961./62.

Vanjske poveznice

Izvori

 Godišnjak FSJ 1961-62, Beograd, 1962., ISSN: 0351-2894, str. 201

1961-62
Nova Gradiška
1961-62 Nova Gradiška

Podsavezna nogometna liga Nova Gradiška 1961./62.


Isla de Bagao (en francés: île Bagao) es el nombre que recibe una isla, que también forma parte del archipiélago conocido como islas de la Lealtad (Îles Loyauté), que pertenece a Nueva Caledonia, un territorio de ultramar de Francia en el océano Pacífico. Se localiza en las coordenadas geográficas .

Véase también
 Francia de ultramar
 Imperio colonial francés

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Bagao
Islas Loyauté

Bagao


Mia Murano (limba japoneză: 邑野みあ/邑野未亜/Murano Mia, nascută 22 iulie 1986 in Otsu, Shiga, Japonia) este un model și o actriță.

Filmografie

Seriale TV
 Sensei, shiranaino? (1998)
 Saiko metorâ EIJI 2 (1999)
 Eien no ko (2000)
 Kikujirô to Saki (2001)
 Rinshô shinrishi (2002)
 Yankee bokô ni kaeru (2003)
 STAND UP!! (2003)
 Kotobuki Wars (2004)
 Rikon Bengoshi (2004)
 Seishun no mon: Chikuhô-hen (2005)

Filme
 Karaoke (1998)
 Tomie: Re-birth (2001)
 Engawa no inu (2001)
 MAKOTO (2005)

Legături externe

Nașteri în 1986
Actrițe japoneze
Gravure idol japoneze
Oameni în viață

Mia Murano


An Saccolabium rantii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Saccolabium rantii in nahilalakip ha genus nga Saccolabium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Saccolabium

Saccolabium rantii


Potalia est un genre d'arbuste néotropical, appartenant à la famille des Gentianaceae (anciennement Loganiaceae). Le genre Potalia compte 9 espèces. L'espèce type est Potalia amara Aubl..

Ce genre a fait l'objet d'une révision taxonomique en 2004.

Liste d'espèces
Selon  :

Diagnose

En 1775, le botaniste Aublet propose la diagnose suivante :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Gentianaceae
Plante décrite par Aublet

Potalia


Die Jordansche Ungleichung oder Jordan-Ungleichung liefert eine lineare obere und untere Abschätzung der Sinus-Funktion für spitze Winkel. Sie ist nach Camille Jordan benannt.

Ungleichung
Die Jordan-Ungleichung lautet:

Sie wird unter anderem in der Funktionentheorie verwandt. Analytisch lässt sie sich mit Hilfe des Mittelwertsatzes der Integralrechnung beweisen. Geometrisch lässt sich ihre Richtigkeit unmittelbar am Einheitskreis mit Hilfe eines zweiten Kreises erkennen (siehe Zeichnung).

Folgerungen, Erweiterungen und verwandte Ungleichungen
Als Folgerung aus der Jordan-Ungleichung erhält man, dass für eine reelle Zahl  mit  stets gilt:
   .

Nach US-amerikanischen Mathematikern Raymond Redheffer und J. P. Williams ist die verwandte Redheffer-Williams-Ungleichung benannt: Für eine reelle Zahl  ist stets
   .

Literatur
 Serge Colombo: Holomorphic Functions of One Variable. Taylor & Francis 1983, ISBN 0-677-05950-7, S. 167–168
 Feng Qi, Da-Wei Niu, Jian Cao: Refinements, Generalizations, and Applications of Jordan's Inequality and Related Problems. In: Journal of Inequalities and Applications, Band 2009 (52 Seiten), doi:10.1155/2009/271923
 Meng-Kuang Kuo: Refinements of Jordan's inequality. Journal of Inequalities and Applications 2011, 2011:130, doi:10.1186/1029-242X-2011-130
 Dragoslav Mitrinović: Analytic Inequalities. Springer Verlag (Die Grundlehren der mathematischen Wissenschaften in Einzeldarstellungen. Band 165), Berlin 1970, ISBN 3-540-62903-3, S. 33

Weblinks
 Jordan-Ungleichung im Proof Wiki (englisch)

 Jordan- und Kober-Ungleichungen auf cut-the-knot.org

Einzelnachweise

Ungleichung

Jordansche Ungleichung


Dragør es la ciudad principal y la sede del consejo municipal del municipio de Dragør, (Dinamarca), que incluye el pueblo de Store Magleby.

Geografía

Dragør, se encuentra en la costa sureste de la isla de Amager, a 12 km del centro de Copenhague, pero la ciudad no es una parte del área metropolitana de Copenhague.
Junto con la población vecina de Store Magleby, se forma una zona urbana separada con una población de 11721 (1 de enero de 2011).

Dragør posee gran cantidad de edificios históricos bien conservados. La parte antigua de la ciudad es un laberinto de callejuelas empedradas, acogedor y pintoresco, con casas pintadas de amarillo y tejados rojos. Todo esto construido en un típico y tradicional estilo danés. Muchos de estos edificios tienen más de cien años de antigüedad.

Dragør fue una próspera ciudad marinera en la segunda mitad del , y su encantador puerto es todavía utilizado.

Historia

Dragør fue fundada en el  creciendo rápidamente como puerto pesquero. La Liga Hanseática obtuvo privilegios comerciales en dicha población en 1370. Dragør continuó creciendo, llegando a ser puerto de atraque de una de las mayores flotas pesqueras del país, creando base para la salazón y procesamiento de pescado.

La primera parte del nombre Dragør proviene del verbo arrastrar, refiriéndose al arrastre de los barcos a tierra. La terminación Ø es común en topónimos escandinavos. Aquí hace referencia a una playa cubierta de arena o grava.

Influencia neerlandesa

El área tiene una ascendencia neerlandesa que sigue siendo evidente. En el , el rey Cristián IV invitó a un grupo de agricultores de los Países Bajos - en un momento en que Dinamarca no era una nación muy avanzada en agricultura - a establecerse en la zona y producir alimentos para la familia real.
Llegaron veinticuatro familias. Dichas familias y sus descendientes se establecieron en el pueblo de Store Magleby.

Las tensiones entre los neerlandeses, agricultores del interior, y los daneses, pescadores y marineros en la costa, siguen siendo detectables. Existe una cierta rivalidad entre los ciudadanos de Store Magleby y Dragør.

Los campesinos neerlandeses vendían sus verduras en el mercado Amagertorv en Copenhague. Entre sus muchos logros fueron los responsables de la introducción de la zanahoria en Dinamarca.

Atracciones

Entre los lugares turísticos de la localidad de Dragør se encuentran:

 El Museo de Amager, una recreación al aire libre de la vida rural en Amager.
 Dragør Museum, un museo marítimo ubicado en el puerto de Dragør.
 La colección Kastrupgaard (Kastrupgårdsamlingen) en Kastrup. Un museo de arte en las instalaciones de una hacienda del .
 Mølsted Museo, en el corazón de Dragør sobre el estudio del artista y obra del pintor Chritian Mølsted (1862-1930).

Economía

Actualmente Dragør basa su economía en servicios y pesca.

Referencias

Enlaces externos

 . Página oficial del Gobierno de Dragør (en danés)

Localidades de la región Capital (Dinamarca)
Localidades portuarias del mar Báltico de Dinamarca

fr:Dragør
it:Dragør
nl:Dragør
pt:Dragør
ro:Dragør

Dragør