Robert Peirson ( - ) est un astronome et physicien théoricien anglais.

Biographie
Né dans une famille aisée dans leur résidence au , Barnsbury Park, Islington, Middlesex, Robert Peirson y a vécu sa vie sauf pendant sa résidence à Cambridge.

Après avoir quitté Cambridge, il mena une vie recluse et s'occupa de l'étude de l'astronomie et de l'optique. En 1858, il acheta plusieurs acres de terrain à Wimbledon Park, dans le Surrey, et y organisa la construction de 1859 à 1861 d'une résidence seigneuriale, qu'il nomma Devonshire Lodge. Cependant, il a subi un revers financier sévère peu de temps avant de pouvoir s'y installer. Par conséquent, il a dû vendre Devonshire Lodge et rester dans sa résidence de Barnsbury.

Il ne s'est jamais marié. Ses articles posthumes ont été examinés par Alfred William Flux, membre du St John's College de Cambridge, en vue de la publication d'une partie d'entre eux. En 1893, la bibliothèque du St. John's College acquiert les papiers manuscrits et quelques cahiers. Le matériel est contenu dans 50 boîtes, et la majorité concerne l'astronomie et l'optique, datant de 1854 à 1890.

Références

Liens externes

Astronome britannique du XIXe siècle
Étudiant de St John's College (Cambridge)
Décès en juin 1891
Naissance en juin 1821
Lauréat du prix Adams

Robert Peirson


الروبية  هي العُملة الرسمية في إندونيسيا. يضطلع بنك إندونيسيا بمُهمة إصدار هذه العُملة والتحكم فيها، ويُعد الرمز IDR رمز العُملة الخاص بالروبية الإندونيسية وفقا لمعيار أيزو 4217. اشتُق اسم «روبية» من الكلمة السنسكريتية «روبياكام» ()، والتي تعني «الفضة». لكن في بعض الأحيان، يستخدم  أيضًا كلمة «بيراك» (وتعني «الفضة» باللغة الإندونيسية) بشكل غير رسمي للإشارة إلى العُملات المعدنية للروبية. تنقسم الروبية الواحدة إلى 100 صن، إلا أن ارتفاع مُعدلات التضخم جعل استعمال القطع والأوراق النقدية من فئة «صن» أمرا عفا عليه الزمن.

قُدمت هاته العُملة لأول مرة سنة 1946 من قبل القوميين الإندونيسيين إبان الثورة الوطنية الإندونيسية، وحلت آنذاك محل نُسخة من عُملة  الهندية الشرقية، والتي كانت تُستعمل إبان فترة الاحتلال الياباني في الحرب العالمية الثانية. في سنواتها الأولى، استُخدمت الروبية بالاقتران مع عملات أخرى، بما في ذلك نسخة جديدة من الغولدن قدمها الهولنديون. كان كُل من جزر رياو والنصف الإندونيسي من غينيا الجديدة (إيريان بارات) يتعاملان بأصناف أُخرى من الروبية خاصة بهما هُما روبية رياو وروبية غرب إيريان، إلا أن هاته الأصناف أُدمجت مع الروبية الوطنية في عامي 1964 و1971 على التوالي.

إعادة تقييم العملة
لم يتلق اقتراح طويل الأمد لإعادة تقييم الروبية دراسة تشريعية رسمية بعد. فمُنذ عام 2010، كان بنك إندونيسيا، باعتباره السلطة النقدية لإندونيسيا، يحُث مرارًا وتكرارًا على إزالة الأصفار الثلاثة الأخيرة للعملة، لتسهيل التعامل مع المُعاملات المالية، قائلاً إن هذه الخطوة لن تؤثر على قيمة الروبية الإندونيسية. في عام 2015، قدمت الحكومة مشروع قانون إعادة تقييم الروبية إلى مجلس النواب، لكن لم يتم التداول فيه بعد. في عام 2017، كرر مُحافظ بنك إندونيسيا  الدعوة، قائلاً إنه إذا بدأت إعادة التعيين على الفور، فقد تكتمل العملية بحلول عام 2024 أو 2025.

المناقصة القانونية الحالية
تتكون الروبية الحالية من عُملات معدنية من 100 روبية إلى 1000 روبية (عملة 1 روبية هي عملة قانونية رسميًا، ولكن لا قيمة لها فعليًا ولا يتم تداولها) وأوراق نقدية تترواح من 1000 روبية حتى 100 ألف روبية. في 13 يونيو 2019، كان 1 دولار أمريكي يُساوي ما قيمتُه 14.294,50 روبية، لذلك أكبر ورقة نقدية إندونيسية تبلغ قيمتها حوالي 7,00 دولارات أمريكية.

العملات المعدنية
في الوقت الحاضر، يتم تداول سلسلتين من العُملات المعدنية للروبية الإندونيسية. أما السلسلة الأولى والحديثة فهي مصنوعة من الألمنيوم والبرونز والنيكل، وهي مُؤرخة ما بين عامي 1991 و2010، وتأتي بفئات 50 و100 و200 و500 و1000 روبية. بينما السلسلة القديمة من العملات بدأت تختفي تدريجياً، وذلك نظرًا لانخفاض قيمتها، وأيضا بسبب النقص العام في العُملات المعدنية الصغيرة (أقل من 50 روبية). يتم تقريب المبالغ عادةً (أو خفضها)، كما أن الأسواق الكُبرى والمتاجر تكتفي بتسليم قطع من الحلوى بدلاً من العُملات المعدنية المُنخفضة القيمة. أصدر البنك المركزي سنة 2016 سلسلة جديدة من العُملات المعدنية تُصور أبطال إندونيسيا القوميين، وذلك بفئات 100 و200 و500 و1000 روبية.

العملات الورقية

يعود تاريخ الأوراق النقدية المُتداولة حاليًا في إندونيسيا إلى سنوات 2000 (فئة ألف روبية)، و2001 (فئة 5 آلاف روبية)، و2004 (فئتي 20 ألف و100 ألف روبية)، و2005 (فئتي 10 آلاف و50 ألف روبية)، و2009 (فئة ألفي روبية الجديدة)، و2010 (نُسخة مُنقحة من فئة 10 آلاف روبية)، و2011 (نُسخ منقحة من فئات 20 ألف و50 ألف و100 ألف روبية)، و2020 حين أُصدرت ورقة تذكارية من فئة 75 ألف روبية. لم تعُد سندات 1998-1999 بمثابة مُناقصة قانونية منذ 31 ديسمبر 2008 (ولكن كانت قابلة للاستبدال حتى 30 ديسمبر 2018 في بنك إندونيسيا). لم تعُد الأوراق النقدية القديمة مُستخدمة بشكل كبير ورسمي، وذلك بسبب نقص الميزات الأمنية وارتباطها بنظام سوهارتو (خاصة مذكرتي 1993 و1995 بقيمة 50 ألف روبية)،  ولكن كان يُمكن استبدالها في مكاتب بنك إندونيسيا حتى 20 أغسطس 2010.

نظرًا لأن أصغر ورقة حالية تبلغ قيمتها حوالي 0.065 دولارًا أمريكيًا، فحتى المُعاملات الصغيرة مثل أداء ثمن تذاكر الحافلات تُجرى عادةً ما تتم باستخدام الأوراق النقدية. تعرف العُملة المعدنية من فئة ألف روبية استعمالا أكثر من الورقة النقدية من نفس الفئة، لكن الحكومة أعلنت أن هذا سيتغير، مع إصدار ورقة نقدية بقيمة ألفي روبية لتحُل محل ورقة الألف روبية، واستبدال هذه الفئة الأخيرة بعُملة معدنية. بعد تأخير طويل، تمت مراجعة هذا الاقتراح بحيث أطلق بنك إندونيسيا (BI) أوراقا نقدية من فئة 2,000 روبية في 9 يوليو 2009، وبدأ تداول هاته الأوراق النقدية كعُملة قانونية في 10 يوليو 2009، ولكن دون سحب ورقة الألف روبية من التداول.

مع أن قيمة الأوراق النقدية القديمة التي تقل عن الألف روبية انخفضت قيمتها وما تبقى منها يوجد في حالة سيئة، وعلى الرغم من أنها لم تعُد مُتداولة بشكل كبير، إلا أن بعضها لا يزال قيد الاستخدام بشكل مُتزايد خارج النظام المصرفي وفي المُعاملات غير الرسمية، مثل فئة مُنخفضة تُسمى  وتعني حرفيا «نقود السوق».

بعد صدور المرسوم الرئاسي رقم 31 بتاريخ 5 سبتمبر 2016، قدم بنك إندونيسيا المركزي سبعة تصاميم جديدة للأوراق النقدية، تضُم صُورا لأبطال إندونيسيا القوميين:

ميزات الأمان
تُعد ألياف القطن مادة الصنع الأساسية للأوراق النقدية الخاصة بالروبية الإندونيسية، كونها أكثر مرونة ولا يسهُل تمزيقها. إلا أنه مع ذلك، تُعد ألياف أباكا المادة المُفضلة في هذا المجال، وهي مُتوفرة بشكل طبيعي ووفير في إندونيسيا (خاصة في جزر تالود)، ويُعتقد أنها تزيد من متانة الأوراق النقدية. في عام 2014، خطط بنك إندونيسيا لاستخدام هذه المواد، ولكن في سلسلة 2016، فضل البنك الطباعة باستخدام الورق الذي استُخدم أيضًا لطباعة الأوراق النقدية في الإصدارات السابقة.

سلسلة 2022
أصدر بنك إندونيسيا سلسلة جديدة من الأوراق النقدية في 18 أغسطس 2022 للاحتفال بعيد استقلال إندونيسيا السابع والسبعين. على غرار سلسلة 2016، لا يزال الأبطال الوطنيين يظهرون في الأوراق النقدية، مع بعض التغييرات الملحوظة.

سعر الصرف

انظر أيضًا
 اقتصاد إندونيسيا

مراجع

أيزو 4217
رموز عملات
روبية
عملات آسيوية
عملات أوقيانوسيا
عملات استحدثت في 1946
عملات إندونيسيا
عملات متداولة

روبية إندونيسية


A categoria até 78 kg feminino do Campeonato Mundial de Judô de 2022 ocorreu no dia 11 de outubro de 2022 no Ice Dome Tashkent, em Tasquente, no Uzbequistão com início às 11:00 no horário local (UTC+5).

Medalhistas

Resultados

Final

Repescagem

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Ligações externas

Página oficial da Federação Internacional de Judô

Campeonato Mundial de Judô de 2022

Campeonato Mundial de Judô de 2022 - Até 78 kg feminino


جوستين هنين كانت حاملة اللقب, لكن اعتزلت هذه الرياضة في 14 مايو 2008.

آنا ايفانوفيتش حققت اللقب بفوزها على دينارا سافينا 6–4, 6–3.

تصنيف اللاعبات

  ماريا شارابوفا (الدور الرابع)
  آنا ايفانوفيتش (البطل)
  أيلينا يانكوفيتش (نصف النهائي)
  سفتلانا كوزنتسوفا (نصف النهائي)
  سيرينا ويليامز (الدور الثالث)
  آنا تشاكفيتادزه (الدور الثاني)
  ايلينا ديمنتييفا (ربع النهائي)
  فينوس ويليامز (الدور الثالث)
  ماريون بارتولي (الدور الأول)
  باتي شنايدر (ربع النهائي)
  فيرا زفوناريفا (الدور الرابع)
  اجنيس سافاي (الدور الثالث)
  دينارا سافينا  (النهائي)
  انيسكا رادفانسكا (الدور الرابع)
  نيكول فايديسوفا (الدور الأول)
  فيكتوريا ازارينكا ''(الدور الرابع)

<ol start="17">
 شاهار بير ''(الدور الأول)
 فرانسيسكا شيافوني ''(الدور الثالث)
 أليز كورنيه ''(الدور الثالث)
 سيبيل بامير ''(الدور الأول)
 ماريا كيريلينكو ''(الدور الثاني)
 أميلي ماوريسمو ''(الدور الثاني)
 اليونا بوندارينكو ''(الدور الأول)
 فيرجيني رازانو ''(الدور الأول)
 ناديا بتروفا ''(الدور الثالث)
 فلافيا بينيتا ''(الدور الرابع)
 كاترينا سريبوتنيك ''(الدور الرابع)
 دومينيكا سيبولكوفا ''(الدور الثالث)
 انابل ميدينا جاريجس ''(الدور الثالث)
 كارولين فوزنياكي ''(الدور الثالث)
 أي سوجياما ''(الدور الثاني)
 كارين كناب ''(الدور الثالث)

النتائج

المفتاح
 Q = تأهل
 WC = بطاقة عبور
 LL = الخسارة بسبب الإصابة
 r = انسحب

النهائي

النصف الأعلى

المجموعة 1

المجموعة 2

المجموعة 3

المجموعة 4

النصف السفلي

المجموعة 5

المجموعة 6

المجموعة 7

المجموعة 8

روابط إضافية
 النتائج

أحداث مايو 2008 الرياضية
بطولات كرة مضرب
دورات رولان غاروس
دورة فرنسا المفتوحة 2008
رابطة محترفات التنس 2008
كرة المضرب للسيدات في 2008
رياضة فرنسية نسائية في 2008

فرنسا المفتوحة 2008 - فردي سيدات


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Islamska zajednica  Bošnjaka u Švedskoj

Reis-ul-ulemaHusein ef. Kavazović
glavni imamglavni imam Islamske zajednice Bošnjaka u Švedskoj
|-
!
!Osnovana1995.
Sjedište Trollhättan
Država Švedska
|}

Islamska zajednica Bošnjaka u Švedskoj (IZBŠ) (šv.: Bosniakiska Islamiska Samfundet) je vjerska organizacija Bošnjaka muslimana na području Švedske.

Najviši predstavnik Islamske zajednice Bošnjaka u Švedskoj je glavni imam. Trenutni glavni imam Islamske zajednice Bošnjaka u Švedskoj je Idriz ef. Karaman. Islamska zajednica Bošnjaka u Švedskoj je do danas u okviru Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini na nivou medžlisa. Kao takva, sastavni je dio Mešihata Islamske zajednice Bošnjaka u Zapadnoj Europi, zbog čega je reis-ul-ulema vrhovni poglavar Bošnjaka muslimana i u Švedskoj.

Sjedište Islamske zajednice Bošnjaka u Švedskoj nalazi se u Trollhättan u.

Organizacija
Islamska zajednica Bošnjaka u Švedskoj osnovana je 1995. godine. U sastavu Islamske zajednice Bošnjaka u Švedskoj se nalazi 26 registriranih džemata s 12.000 vjernika. Rad i aktivnosti usklađeni su s važećim zakonima Švedske i pravnim aktima Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini.

Izvori

Vanjske poveznice
 Osman ef. Kozlić postao prvi muftija Islamske zajednice Bošnjaka u Švedskoj

Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
Religija u Švedskoj

Islamska zajednica Bošnjaka u Švedskoj


Kuyruksuz kurbağalar (), Yunancadaki "yokluk" ön eki olan ἀ(ν)- an- ile yine Yunancada "kuyruk" anlamına gelen οὐρά ourá sözcüklerinden yapay türetilmiş bir terimdir ve "kuyruksuz" demektir.

Erişkinlerinin uzun arka bacaklar, tıknaz gövde, araları zarlı parmaklar, çıkık gözler ve kuyruksuzluk gibi özellikleri bulunan kurbağaların büyük çoğunluğu yarı sucul bir yaşam sürer ama tırmanarak ya da zıplayarak karada da rahatça hareket edebilirler.

Özellikle çiftleşme döneminde belirginleşen ve halk arasında "vıraklama" olarak anılan seslenişleriyle dikkat çeken kurbağalar, ekvatordan subarktik bölgelere kadar olan geniş bir yayılım alanında bulunurlar. Çoğunluğu tropik yağmur ormanlarında olmak üzere, toplam 33 familyaya dağılmış yaklaşık 5250 türü bulunan bu canlılar, çeşitliliği en fazla olan omurgalılardandır. Ancak, kimi kurbağa türlerinin giderek azalan sayıları da dikkat çekmektedir. Kurbağalar yazın toprağın altında kurur.

Birçoklarını yaşam alanları tehlike altındadır. Kolombiya'ya özgü endemik bir tür olan Eleutherodactylus taciturnus da bunlardan biridir.

Sistematik
 Takım :
 Alt takım :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Alt takım :
 Familya :
 Familya : †
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Alt takım :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :
 Familya :

Türkiye'deki türleri

Türkiye'de kurbağaların 6 familyada (Bombinatoridae, Pelobatidae, Pelodytidae, Bufonidae, Hylidae, Ranidae) toplamda 17 türü bulunur.

 Kızılca kurbağa (Bombina bombina)
 Toprak kurbağası (Pelobates syriacus)
 Kafkas kurbağası (Pelodytes caucasicus)
 Siğilli kurbağa (Bufo bufo)
 Kafkas siğilli kurbağası (Bufo verrucosissimus)
 Gece kurbağası (Pseudepidalea viridis)
 Değişken desenli gece kurbağası (Pseudepidalea variabilis)
 Yeşil kurbağa (Hyla savignyi)
 Ağaç kurbağası (Hyla arborea)
 Çevik kurbağa (Rana dalmatina)
 Toros kurbağası (Rana holtzi) endemik
 Uludağ kurbağası (Rana macrocnemis)
 Şeritli kurbağa (Rana camerani) kimilerine göre R. macrocnemis türünün sinonimidir
 Tavas kurbağası (Rana tavasensis) endemik
 Ova kurbağası (Pelophylax ridibundus)
 Anadolu kurbağası (Pelophylax caralitanus) endemik
 Levanten ova kurbağası (Pelophylax bedriagae)

Kaynakça

Renk değiştirebilen hayvanlar

Kurbağa


Battle of the Nations er en international historisk kampkonkurrence, der blev afholdt første gang i 2009 i Kharkiv, Ukraine. og har siden været afholdt rundt om i Europa mellem april-maj, hvert år siden.

Det er en fuld-kontakt sport, hvor der anvendes metalvåben og en standardiseret liste af regler. Landshold konkurrerer i adskillige standardturneringer, som alle inkluderer fuld kontakt.

Hold fra op til 33 lande har deltaget i turneringerne.

Værtsbyer
 2010, Khotyn fæstning i Tjernivtsi oblast, Ukraine
 2011, Khotyn fæstning, i Tjernivtsi oblast, Ukraine
 2012 i Warsawa, Polen
 2013 Aigues-Mortes, in Gard, France
 2014 i Trogir, Kroatien
 2015 Petrin, i Prag, Tjekkiet
 2016 Petrin, i Prag, Tjekkiet
 2017 La Monumental, i Barcelona, Spanien
 2018 Santa Severa, i Rom, Italien
 2019 Smederevo fæstning, i Smederevo, Serbien

Referencer

Eksterne henvisninger
 http://botn.info/ Battle of the Nations official site
 https://www.youtube.com/user/battleofthenations Official YouTube channel
 http://www.CombatMedieval.com/ French national Team site
 http://www.battleofthenations.com.au/  Australian national Team site
 http://www.bnfest.co.il/ Israel national team site
 http://www.battleofthenations.us//  United States national team site
 https://web.archive.org/web/20130403073507/http://www.botnnz.org/ New Zealand national team site
 http://www.ostduquebec.com/  Quebec National team web site
 https://web.archive.org/web/20130522010359/http://hmb-luxembourg.net/ Luxembourg National team web site
 http://battleofthenations.org/ United Kingdom team web site
 https://web.archive.org/web/20121204065806/http://middleagestoday.com/en/node/818

Reenactment

Battle of the Nations


Osman Hamdi Bey (30 Aralık 1842, İstanbul - 24 Şubat 1910, İstanbul), Türk arkeolog, müzeci, ressam ve Kadıköy'ün ilk belediye başkanı.

Sakız Adası'ndan ufak yaşta evlatlık olarak gelen Rum asıllı Osmanlı sadrazamlarından İbrahim Ethem Paşa'nın oğlu, İstanbul Milletvekili, belediye başkanı, müzeci, kimyager ve felsefeci Halil Ethem Bey ve nümizmat İsmail Galip Bey'in ağabeyidir.

İlk Türk arkeoloğu kabul edilir. Bağdat'ta ilk arkeolojik çalışmalarını yaptıktan sonra asıl gerekli yasanın çıkarılmasını sağlayarak ve tüm arkeolojik çalışmaların kontrolünü üstlenerek modern arkeoloji biliminin Osmanlı'da temellendirilmesini sağladı. En önemli arkeolojik kazısı 1887-1888'de gerçekleştirildiği Sayda Kral Mezarlığı (Lübnan) kazılardır. Bu kazılar sırasında dünyaca ünlü İskender Lahdi'ni bulmuştur.

Osman Hamdi Bey İstanbul Arkeoloji Müzesi'nin 29 yıl müdürlüğünü yapmış ve müzeyi dünyanın sayılı müzeleri arasına ekletmiştir. Osman Hamdi Bey'i çağdaş Türk müzeciliğinin kurucusu sayanlar, bunu Osmanlı dönemindeki ilk Türk müze yöneticisi olmasıyla ve müzeyi geliştirmesiyle gerekçelendirirler.

Günümüzde varlığını Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi olarak sürdüren Sanayi-i Nefise Mekteb-i Alisi'nin de kurucusudur. İlk Türk ressamlarından birisidir ve Türk resminde figürlü kompozisyon kullanan ilk ressam olarak tarihe geçmiştir ve Kaplumbağa Terbiyecisi eserinin sahibidir

Ailesi
Osman Bey'in çok yönlü yetişmesinde öncelikle ailesi rol oynamıştır. Babası Sadrazam İbrahim Ethem Paşa gibi kendisi de öğrenimini Avrupa'da görme fırsatı bulmuştur. Osmanlı'nın ilk maden mühendisi olan İbrahim Ethem, Sakızlı'daki bir isyanın bastırılmasından sonra devşirilen bir Rum çocuk olduğu söylenir. İstanbul'a getirildiğinde Kaptan'ı Derya Hüsrev Paşa tarafından alınıp yetiştirilmeye başlamıştır. Çocuğu olmayan Hüsrev Paşa, yanına aldığı çocukları çok iyi yetiştirmeye gayret etmiştir. 1829 yılında İbrahim Ethem henüz 9-10 yaşlarındayken Hüsrev Paşa tarafından Fransa'ya eğitim için gönderilen ilk çocuklar arasına katılır. İbrahim Ethem Hariciye Nazırlığı, Ticaret Nazırlığı, Valilik, Berlin Elçiliği, Viyana Elçiliği, Tanzimat Meclisi üyeliği, Encümeni Daniş üyeliği, Şurayı Devlet üyeliği ve Sadrazamlık yaptı, Sultan Abdülmecit'in Fransızca öğretmeni oldu. Pasteur'ün sınıf arkadaşı olduğu da rivayet edilir.

Sultan Abdülmecit'in Yağlıkçılar Kâhyası Hacı Mustafa Ağa'nın kızı Fatma Hanım ile evlenen İbrahim Ethem'in bu evlilikten dört çocuğundan en büyüğü olan Osman Hamdi Bey'in üç kardeşinin adları Halil Ethem, İsmail Galip ve Mustafa'dır. En küçük ve en az ünlü olan Mustafa Bey İstanbul Gümrük Müdürü olur.

Osman Bey'in kardeşi Halil Ethem Eldem (1861-1938) kimya okuduktan sonra felsefe doktorası yapmış, ardından müzecilik, Ser Askerlik Fabrikalar Nezareti Müşavirliği, Genelkurmay Dairesi Tercüme Şubesi görevliliği, İstanbul Şehremini, Asar-ı Atika Müzeleri Müdürlüğü, Darülşafaka, Mülkiye Mektebi, Darü'l-Muallimin ve Darülfünun Tabiiye ve Jeoloji Öğretmenliği, Sanayi Nefise Mektebi Müdürlüğü, Tarih-i Osmani Encümeni Üyeliği, Maarif Vekaleti Türk Tarih Encümeni Üyeliği, Türk Tarihi Tetkik Cemiyeti Kurucu Üyeliği ve Asbaşkanlığı, TBMM IV.ve V. Dönem İstanbul Milletvekilliği ile IV. ve V. Dönem Kitaplık Encümeni Reisliği gibi çok çeşitli alanlarda faaliyet göstermiştir.

Diğer kardeşi İsmail Galip Bey (1848-1895), Türkiye'de nümismatik bilimsel disiplininin kurucusu kabul edilir.

Kızı Nazlı Hamdi (1893–1958) bir Osmanlı diplomatı olan Esat Cemil ile evlenmiştir. Onların kızı Cenan Hamdi Sarç(1913-2012), İstanbul Üniversitesi rektörü Ömer Celal Sarç ile evlenmiştir.

Kardeşi İsmail Galip'in torunun oğlu Edhem Eldem, Boğaziçi Üniversitesi Tarih Bölümü'nde öğretim üyesidir, misafir öğretim üyesi olarak Berkeley, Harvard, École des Hautes Études en Sciences Sociales, École Pratique des Hautes Études ve École Normale Supérieure'de ders vermiş, Berlin'de Wissenschaftskolleg'de araştırmacı olarak bulunmuş ve çok sayıda bilimsel eser vermiştir.

Yaşamı

30 Aralık 1842'de İstanbul'da dünyaya geldi. Ülkenin ilk maden mühendislerinden olan babası İbrahim Ethem Bey, 1877'de sadrazamlığa kadar yükselen bir devlet adamıydı. Ailenin ikisi kız altı çocuğundan en büyüğü Osman Hamdi'dir. Erkek kardeşlerinden Mustafa Bey İstanbul gümrük müdürü, İsmail Galip Bey Türkiye'de nümismatik biliminin kurucularından biri, Halil Ethem Bey ise müzeci olmuştur.

Osman Hamdi, ilkokul öğreniminin ardından, 1856 yılında Maarif-i Adliye okuluna başladı. Daha 16 yaşındayken yaptığı kara kalem resimlerle çevresinin dikkatini çekti. Babası ile birlikte gittiği Viyana'da, müze ve sergilerle ilgilendi. Oğullarının yurt dışında öğrenim görmesini isteyen babası onu birkaç yıl sonra hukuk öğrenimi için Paris'e gönderdi. Paris'te kaldığı 12 yıl boyunca hukuk öğrenimini sürdürürken o dönemin ünlü ressamlarından olan Jean-Léon Gérôme ve Boulanger'in atölyelerinde çıraklık yaparak iyi bir resim eğitimi aldı. Onun Paris'te bulunduğu dönemde Osmanlı Devleti resim öğrenimi için Şeker Ahmet Paşa ve Süleyman Seyyid'i Paris'e göndermişti. Bu üç kişi, Türk resim sanatının ilk kuşağını oluşturdu. Osman Hamdi Bey, 1867 Paris Dünya Sergisi'ne bugün nerede oldukları bilinmeyen "Çingenelerin Molası", "Pusuda Zeybek "ve "Zeybeğin Ölümü" adlı üç yapıtını gönderdi. Paris'te tanışıp evlendiği Marie adlı eşi ile 10 yıl evli kaldı, Fatma ve Hayriye adlı iki kızları oldu.

Yurda döndükten sonra devletin farklı kademelerinde görev aldı. İlk görevi Bağdat İli Yabancı İşler Müdürlüğü idi. Mithat Paşa'nın Bağdat'a vali olması nedeniyle geldiği bu şehrin çeşitli görünümlerini yansıtan tablolar yaptı, Bağdat tarihi ve arkeolojisi ile ilgilendi. O sırada vali Mithat Paşa'nın yardımcısı olan, geleceğin ünlü romancısı Ahmet Mithat Efendi ile tanışıp dost oldu.

İstanbul'a döndüğünde Saray Protokol Müdür Yardımcısı olan Osman Hamdi, bu sırada Viyana'da düzenlenen Uluslararası Sergi'ye komiser olarak katıldı. Viyana'da iken tanıştığı adı Marie olan bir başka Fransız hanımla ikinci evliliğini yaptı. Naile Hanım adını alan ikinci eşinden Melek, Leyla, Ethem, Nazlı adlı çocukları dünyaya geldi.

1875 yılında Kadıköy'ün ilk şehremini (belediye başkanı) olarak görevlendirildi ve bu görevi bir yıl sürdürdü.

Osmanlı-Rus Harbi'nden sonra devlet memurluğundan erken emekliliğe ayrılan Osman Hamdi Bey,  Gebzeye bağlı Eskihisar köyünde bulunan evinde kendisini resim yapmaya adamıştır. 1881'de Müze-i Hümayun (İmparatorluk Müzesi) müdürü Anton Dethier'in ölümü üzerine müze müdürü olarak baştan Osman Hamdi Bey düşünülmese de dönemin sadrazamlarının etkisiyle padişah tarafından bu göreve tayin edilmiştir.

1 Ocak 1882'de padişah II. Abdülhamit, tarafından bir başka göreve daha atandı. Türkiye'nin ilk güzel sanatlar okulu olan Sanayi-i Nefise Mektebi'nin müdürlüğü ile görevlendirilmişti. Okul binasını Mimar Vallaury ile birlikte tasarladı. Binanın inşası ve akademik kadronun kurulmasının ardından okulu 2 Mart 1883'te öğretime açtı.

Müze-i Hümayun müdürü olarak ilk işi eski eserlerin yurt dışına götürülmesini yasaklayan bir tüzük hazırlamaktı. Yürürlükte bulunan 1874 tarihli "Asar-ı Atika Nizamnamesi"ni 1883 yılında yeniden düzenledi ve yürürlüğe soktu. Bu yeni düzenleme ile Batılı ülkelere Osmanlı topraklarından eski eser kaçırılmasını önledi.

Müze müdürlüğü sırasında ilk Türk bilimsel kazılarını başlatan Osman Hamdi Bey, Nemrut Dağı, Lagina (Muğla, Yatağan) ve Sayda (Lübnan)'da arkeolojik kazılar gerçekleştirdi. Sayda'da yaptığı kazılarda bulduğu antik eserler arasında arkeoloji dünyasının başyapıtlarından sayılan İskender Lahiti de bulunmaktadır. Söz konusu eserler, İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde sergilenmektedir. Osman Hamdi Bey, ona uluslararası ün getiren bu kazılarla ilgili olarak arkeolog Salomon Reinach ile birlikte " Une necropole a Sidon (Sayda Kral Mezarlığı)" adlı bir kitap yazmış ve 1892'de Paris'te yayımlatmıştır.

Osman Hamdi Bey, yakın çevresini de çeşitli kazılarda görevlendirmişti. Oğlu Mimar Ethem Bey'in Tralles antik kentinde (Güzelhisar, Aydın) yaptığı kazılarda Antik Yunan tanrısı Artemis'e atfedilmiş bir tapınağın frizleri ile daha birçok eser ortaya çıkarıldı ve Müze-i Hümayun'a getirildi. Aydın'da Alabanda ve Sidamara antik kentlerindeki kazılarının başında kardeşi Halil Ethem Bey'i görevlendirdi. Müze memurlarından Makridi Bey, Rakka, Boğazköy, Alacahöyük, Akalan, Langaza, Rodos, Taşöz ve Notion kazılarını yürüttü.

Osman Hamdi Bey, kazılar neticesinde artan eserleri sergileyebilmek için yeni bir bina arayışına girdi. Eserler, Aya İrini'den sonra Çinili Köşk'e taşınmıştı ancak burası da yetersiz gelmekteydi. Devrin yöneticilerini ikna ederek bugünkü İstanbul Arkeoloji Müzesi binasını inşa ettirdi. Üç aşamada tamamlanan müze binasının ilk kısmı 1899'da, ikinci kısmı 1903'te, üçüncü kısmı 1907 yılında ziyarete açıldı. Müzenin içinde fotoğrafhane, kütüphane, modelhane yaptırdı.

Müze-i Hümayun, arkeoloji ağırlıklı bir müze olmuştu. Koleksiyondaki silahlar ve askeri teçhizatlar Aya İrini'de bırakıldı ve "Esliha-i Askeriye Müzesi" adıyla düzenlendi. Bugünkü Askeri Müze'nin temeli olan bu yeni müze, 1908'de ziyarete açıldı. Osman Hamdi Bey'in İstanbul dışındaki kentlerde kurdurduğu eser depoları ileride kurulacak bölge müzelerinin temeli oldu. Sanayi Nefise Mektebi öğrencilerinin eserlerini mektebin büyük salonunda toplayarak Güzel Sanatlar Müzesi'nin çekirdeğini oluşturmaya başladı. Tüm bu çabaları, onu çağdaş Türk müzeciliğinin kurucusu yapmıştır.

Osman Hamdi Bey, müzecilik ve arkeoloji çalışmalarını sürdürürken resim yapmayı hiç bırakmadı. Resimlerini genellikle Eskihisar, Gebze'deki evinde geçirdiği yaz aylarında yaptı. Türk resminde ilk kez figürlü kompozisyonu kullanan ressamdı. Resimlerinde okuyan, tartışan, özlemini duyduğu Türk aydın tipini ve dışarıya açılmış kadın imgesini ele aldı. Dekor olarak tarihi yapıları, aksesuar olarak tarihi eşyaları kullandı. "Kaplumbağa Terbiyecisi" (1906), "Silah Taciri" (1908) Osman Hamdi'nin en ilgi çeken ve özgün eserlerindendir. Birçok resmi İstanbul Resim ve Heykel Müzesi, Londra, Liverpool ve Boston müzelerinde sergilenmektedir.

Sanatçı, 24 Şubat 1910 tarihinde İstanbul Kuruçeşme'deki yalısında hayatını kaybetti. Ayasofya'da kılınan cenaze namazının ardından müzenin bulunduğu Çinili Köşk'e getirilen cenazesi, vasiyeti üzerine Eskihisar'a götürülerek defnedildi. Mezarının başına Bakanlar Kurulu kararıyla iki isimsiz Selçuklu taşı kondu. Sanatçının Eskihisar'daki köşkü 1987'den bu yana müze olarak hizmet verir.

Anısına yapılanlar
 Yönetmenliğini Umut Hacıfevzioğlu'nun yaptığı senaryosunu Emre Caner'in yazdığı "Kaplumbağa Terbiyecisi" belgeseli
 Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından anısına hazırlanan web sitesi
 "Nazlı'nın Defteri, Osman Hamdi Bey'in Çevresi" adlı Prof.Dr. Edhem Eldem'in küratörlüğünü gerçekleştirdiği sergi ve aynı adı taşıyan kitap, Homer Kitabevi.
 Fotoğraf Sanatçısı Neslihan Sağır Çetin, Osman Hamdi Bey'in eserlerini resmettiği mekanlarda modelli canlandırma yaparak fotoğraflamıştır. Resm'i Mekân adlı bu projenin ilk sergisi  Bursa'da açıldı. www.resmimekan.com

Eserleri

 Arzuhalci (1910)
 Kur'an Tilâveti (1910)
 Naile Hanım Portresi (1910)
 Şehzade Türbesinde Derviş (1908)
 Silah Taciri (1908)
 Beyaz Entarili Kız (1908)
 Kahvedeki Bozayı (1908)
 Kaplumbağa Terbiyecisi (1906)
 Mimozalı Kadın (1906)
 Feraceli Kadınlar (1904)
 İlahiyatçı (1902) ve (1907)

 Pembe Başlıklı Kız (1904)
 Yaşlı Adam Önünde Çocukların Mezarları (1903), Orsay Müzesi, Paris
 Mihrap (1901)
 Türbe Ziyaretinde İki Genç Kız I (1890)
 Türbe Ziyaretinde İki Genç Kız II (1890)
 Cami Önündeki Kadınlar (1882)
 Kız-Tevfika (1882)
 Vazo Yerleştiren Kız (1881)
 Leylak Toplayan Kız (1881)

 Gebze Manzara (1881)
 Haremden (1880)
 İki Müzisyen Kız (1880)
 Çarşaflanan Kadınlar (1880)
 Kahve Ocağı (1879)
 Kökenoğlu Rıza Efendi (1871)
 Çıplak (1867)
 Eşi Naile Hanım (?)
 Halı Satıcısı (?)
 Kur'an Okuyan Kız(1880)
 Gebze'de Çoban Mustafa Paşa Külliyesi (1880'ler)
 Yeşil Cami Önü (1882)

Galeri

Kaynakça

1842 doğumlular
İstanbul doğumlu ressamlar
1910 yılında ölenler
Osmanlı müzecileri
Osmanlı ressamları
Osmanlı arkeologları
Mimar Sinan Üniversitesi
Osmanlı İmparatorluğu'nda resim

Osman Hamdi Bey


නොබෙල් සාම ත්‍යාගය, නොබෙල් ත්‍යාග 5න් එකකි. නෝවීජියානු නොබෙල් කමිටුව මගින් ත්‍යාග ලාභායා තීරණය කෙරේ.

නොබෙල් සාම ත්‍යාගය
නෝවීජියානු සම්මාන

නොබෙල් සාම ත්‍යාගය


Gluta usitata, anciennement Melanorrhoea usitata Wall., est un arbre de la famille des Anacardiaceae, originaire d'Asie du Sud-Est dont la sève sert à produire de la laque.

Il est aussi appelé Arbre à laque de Birmanie  (ou arbre à laque de Myanmar). Il peut être comparé à deux autres arbres à laque bien connus appartenant aussi à la famille des Anacardiaceae: le Toxicodendron succedaneum (Arbre à cire), ayant une large distribution en Asie, et surtout le  Toxicodendron vernicifluum (Vernis du Japon) de Corée, de Chine et du Japon, produisant une laque avec une réputation d'excellence.

En Asie orientale (Chine, Japon, Corée), les laqueurs utilisent une laque élaborée, faite de laque brute additionnée d'huile de tung (ou de lin) permettant un séchage (chimique) plus rapide. Par contre, les laqueurs du Myanmar appliquent la laque brute sur les objets qu'ils vernissent. Le séchage demande alors trois mois.

Histoire de la nomenclature

Selon The Plant List, le basionyme n'est pas résolu.

En 1829, le botaniste danois  Nathaniel Wallich (1786-1854) qui fit sa carrière dans l'Inde britannique, observe en Birmanie, un arbre qu'il décrit sous le nom de Melanorrhoea usitata, dans Plantae Asiaticae rariores, 1:9, t.11-12, 1829. C'est un arbre à vernis indique-t-il, que l'on observe aussi dans l'État princier de Manipur (sous le nom de Kheu) sur la frontière indo-birmane, ainsi qu'en Birmanie où il est connu sous le nom de Theet-tsee. Toutes les parties de l'arbre contiennent un fluide visqueux gris-brun qui devient noir au contact de l'air. Il est prélevé pour faire de la laque. Les ustensiles ménagers destinés à recevoir de la nourriture liquide (huile, ghee, lait, miel et eau) sont vernis avec cette laque. Celle-ci est cependant responsable d'allergies cutanées douloureuses. L'article de Wallich est accompagné de deux belles planches illustrant les feuilles et les fleurs et les fruits (voir ci-dessous).

En 1978, Ding HOU propose de ramener l'ensemble des espèces du genre Melanorrhoea sous le genre de Gluta (famille des Anacardiaceae). Le nouveau genre élargi contient environ 30 espèces réparties à Madagascar, Inde, Birmanie, Thaïlande, Indochine, Chine, et Malaisie. Leur sève blanche est allergisante. L'espèce décrite par Wallish, devient donc Gluta usitata (Wall.) Ding Hou.

Description
Gluta usitata est un arbre de taille moyenne à grande (jusqu'à  de haut), à feuilles caduques, avec un fût cylindrique et droit et une couronne étalée de feuilles vert foncé.

Les feuilles sont simples et elliptiques-obovale. Durant la saison des pluies qui dure cinq mois, de la mi-mai à la fin octobre, l'arbre porte tout son feuillage.

La fleur comporte 5 pétales, lancéolés, pourpres, pubescentes. Les 20 à  sont érigées (description de Wallish).

Les fruits sont des drupes coriaces, indéhiscentes, rouges. Le mésocarpe contient un liquide responsable de dermatite de contact.

Distribution

Selon POWO, l'espèce se répartie en Assam (Inde), Myanmar, Thaïlande, Laos et Vietnam.

Au Myanmar, les arbres à laque Gluta usitata poussent dans les forêts tropicales d'Indaing, en association avec les Dipterocarpus tuberculatus Roxb., (indaing en birman), une espèce de feuillus à feuilles caduques dominante.

La sève

Au contact de la peau, la sève peut provoquer des dermatites de contact, très prurigineuses (douloureuses).

Les urushiols (pentadécylcatechol) sont les molécules toxiques provoquant les dermatites de contact, qui se trouvent dans Gluta usitata et les principaux arbres à laque (Toxicodendron vernicifluum et Toxicodendron succedaneum). On trouve aussi dans ces arbres des heptadécylcatéchols, des dérivés de l'acide salicylique. Le Gluta contient aussi de moreakol, du thitsiol.
Les molécules caractéristiques de Gluta usitata, non trouvées dans Toxicodendron vernicifera et T. succedanea, sont les ω-phénylalkylcatéchols et les ω-phénylalkylphénols.

La laque de T. vernicifluum de Corée, Chine et Japon, la plus chère, est parfois falsifiée avec des laques vietnamiennes et birmanes de moindre qualité et meilleur marché. Cependant l'analyse chimique (par HPLC et ToF‒SIMS) des différentes laques permet maintenant de trouver leur origine. (Yu et al, 2021).

Utilisations

L'écorce des arbres à laque de Birmanie est incisée jusqu'au niveau du tissu conducteur de la sève afin de récolter la laque. Au  d'après Wallish, la sève était collectée dans des morceaux de bambou, fermés à une extrémité et affutés à l'autre extrémité afin d'être insérés sous l'écorce. Les collecteurs passaient toutes les 24 heures ou 48 heures, pour collecter la laque.

Au Myanmar, la laque brute est utilisée, sans addition d'huile de tung ou de lin comme c'est le cas en Chine, Japon et Corée. L'artisan laqueur prépare la surface à traiter avec de la cendre d'os. La laque peut être colorée avec du noir de fumée, de la feuille d'or, du vermillon, de l'orpiment, de l'indigo, etc. appliqués au pinceau ou directement à la main, ou sur des objets tournant sur le tour. Épaissie par de la sciure de bois, des cendres de bouse de vache ou des cendres d'os, la laque peut être moulée. Elle permet d'imperméabiliser le bois, le tissu ou le papier sur lequel on l'applique.

La laque birmane (thitsi) est largement utilisée pour imperméabiliser les bateaux, les tissus et le papier des parapluies. Le laquage des objets les protège en les imperméabilisant et en renforçant leur résistance aux chocs. Les arts de la laque du Myanmar n'ont pas utilisé la méthode d'amélioration de la brillance et du séchage pour égaler la qualité des laques du Japon et de Chine. Le thitsi du Myanmar, dans son état naturel pur, est très similaire en apparence à la laque japonaise pure. Mais en Asie orientale, les laques ne sont pas utilisées à l'état brut.

La qualité de la laque brute joue aussi un rôle très important. Les laques de meilleure qualité du Myanmar, dite thitsi noire, contiennent un haut pourcentage de thitsiol (4-heptadecylbenzene-1,2-diol). Le thitsiol se polymérise par catalyse thermique ou par catalyse de la laccase.

Le bois est rouge foncé avec des stries jaunâtres, devenant très foncé après une longue exposition. C'est un bois de qualité, très dur, qui mérite d'être mieux connu. Il est utilisé pour les manche d'outils, les traverses de chemin de fer, les crosses d'armes etc. Toutefois un exsudat du bois peut provoquer de graves dermatites de contact. Mais le constituant toxique du bois est volatil et disparaitra progressivement.  Pour cette raison, le bois de cet arbre doit être séché et exposé pendant plusieurs années car il est autrement dangereux à manipuler. Les articles laqués ou les meubles fabriqués à partir du bois séché peuvent encore être toxiques pour les personnes particulièrement sensibles.

Notes

Références

Liens internes

Arbres à laque

 Toxicodendron vernicifluum Vernis du Japon, Arbre à laque (chinois)
 Toxicodendron succedaneum, Arbre à cire du Nord Vietnam et de Taïwan
 Gluta usitata (Arbre à laque birman) du Myanmar et de Thaïlande.

Liens externes

Anacardiaceae
Plante toxique
Flore (nom vernaculaire)

Gluta usitata


Aracana é um gênero de peixes-cofre da família Aracanidae, os membros conhecidos deste gênero habitam águas costeiras da Austrália.

Espécies

 Aracana aurita (G. Shaw, 1798) Peixe-cofre-de-Shaw
 Aracana ornata (J. E. Gray, 1838)  Peixe-cofre-ornato

Referências

Aracanidae

Aracana


Satın alma gücü paritesi (SAGP), ülkeler arasındaki fiyat düzeyi farklılaşmasını ortadan kaldıran para birimi dönüştürme oranıdır. Eldeki toplu bir para parite oranı ile farklı bir para birimine dönüştürüldüğünde, tüm ülkelerde aynı sepetteki mal ve hizmetler satın alınabilir.

Mutlak satın alma paritesi; iki ayrı ülkede, bir ürün grubunun (özellikle TÜFE'nin) belirlenen kurda fiyatlarının eşitlenmesi demektir. Nispi satın alma paritesi ise iki farklı ülkede aynı ürün grubunun yıllar içinde fiyatlarındaki değişim hızının belirlenen kurda birbirine eşit olduğudur.

Ayrıca bakınız

 Big Mac Endeksi
Ülkelerin GSYİH'ya (SAGP) göre sıralanışı

Uluslararası iktisat
Ekonomi terimleri

Satın alma gücü paritesi


Kurt Vaas (* 14. November 1929; † 17. Februar 2010) war ein deutscher Fußballspieler.

Der Mittelfeldspieler spielte bereits in der A-Jugend für Union Böckingen. Nach zwei Zwischenstationen beim Ulmer SC und der TSG Ulm 1846 war Kurt Vaas bis 1954 für Union Böckingen in der II. Division und der 1. Amateurliga Württemberg aktiv. Zur Saison 1954/55 wechselte Vaas zum SSV Reutlingen 05, dem gerade die Rückkehr in die Oberliga Süd gelungen war. Dort wurde er mit den Aufsteigern aus Reutlingen Vizemeister und qualifizierte sich somit mit dem SSV für die Qualifikationsrunde der Endrunde um die deutsche Meisterschaft 1955. Dort war Kurt Vaas sowohl bei der 0:3-Niederlage des SSV Reutlingen gegen den SV Sodingen in der ersten Qualifikationsrunde als auch gegen Wormatia Worms bei der 1:2-Niederlage seiner Reutlinger in der zweiten Qualifikationsrunde im Einsatz. Nach dem Abstieg in der folgenden Oberligaspielzeit stieg Vaas mit dem SSV Reutlingen in der II. Division 1956/57 direkt wieder auf. Nachdem sich am 14. Dezember 1957 am 18. Spieltag der Oberligasaison 1957/58 gegen den BC Augsburg der Reutlinger Stammtorhüter Karl Bögelein verletzte und Horst Gernhardt als Ersatz für Bögelein innerhalb von zwei Minuten zwei Gegentore kassierte, übernahm Kurt Vaas für die restliche Spielzeit die Aufgabe des Torhüters. Dabei kassierte er kein Gegentor und hielt einen Elfmeter von Helmut Haller. 1962 beendete Vaas seine aktive Karriere, nachdem er mit dem SSV Reutlingen an einem internationalen Turnier in New York City teilgenommen hatte. Insgesamt absolvierte er für den SSV Reutlingen 101 Oberligaspiele, in denen er 3 Tore erzielte. Nach seiner Zeit als Spieler war Kurt Vaas für die Amateurmannschaft und im Jugendbereich als Trainer für den SSV Reutlingen tätig. Hauptberuflich arbeitete Vaas lange als Lagerist.

Weblinks

 Nachruf auf swp.de
 Artikel zum 80. Geburtstag auf swp.de

Fußballspieler (SSV Ulm 1846)
Fußballspieler (SSV Reutlingen 05)
Fußballspieler (Union Böckingen)
Deutscher
Geboren 1929
Gestorben 2010
Mann

Kurt Vaas


In topology, a topological space is called simply connected (or 1-connected, or 1-simply connected) if it is path-connected and every path between two points can be continuously transformed (intuitively for embedded spaces, staying within the space) into any other such path while preserving the two endpoints in question. The fundamental group of a topological space is an indicator of the failure for the space to be simply connected: a path-connected topological space is simply connected if and only if its fundamental group is trivial.

Definition and equivalent formulations

A topological space  is called  if it is path-connected and any loop in  defined by  can be contracted to a point: there exists a continuous map  such that  restricted to  is  Here,  and  denotes the unit circle and closed unit disk in the Euclidean plane respectively.

An equivalent formulation is this:  is simply connected if and only if it is path-connected, and whenever  and  are two paths (that is, continuous maps) with the same start and endpoint ( and ), then  can be continuously deformed into  while keeping both endpoints fixed. Explicitly, there exists a homotopy  such that  and

A topological space  is simply connected if and only if  is path-connected and the fundamental group of  at each point is trivial, i.e. consists only of the identity element. Similarly,  is simply connected if and only if for all points  the set of morphisms  in the fundamental groupoid of  has only one element.

In complex analysis: an open subset  is simply connected if and only if both  and its complement in the Riemann sphere are connected. The set of complex numbers with imaginary part strictly greater than zero and less than one furnishes a nice example of an unbounded, connected, open subset of the plane whose complement is not connected. It is nevertheless simply connected. It might also be worth pointing out that a relaxation of the requirement that  be connected leads to an interesting exploration of open subsets of the plane with connected extended complement. For example, a (not necessarily connected) open set has a connected extended complement exactly when each of its connected components are simply connected.

Informal discussion

Informally, an object in our space is simply connected if it consists of one piece and does not have any "holes" that pass all the way through it. For example, neither a doughnut nor a coffee cup (with a handle) is simply connected, but a hollow rubber ball is simply connected. In two dimensions, a circle is not simply connected, but a disk and a line are. Spaces that are connected but not simply connected are called non-simply connected or multiply connected.

The definition rules out only handle-shaped holes. A sphere (or, equivalently, a rubber ball with a hollow center) is simply connected, because any loop on the surface of a sphere can contract to a point even though it has a "hole" in the hollow center. The stronger condition, that the object has no holes of  dimension, is called contractibility.

Examples

 The Euclidean plane  is simply connected, but  minus the origin  is not. If  then both  and  minus the origin are simply connected.
 Analogously: the n-dimensional sphere  is simply connected if and only if
 Every convex subset of  is simply connected.
 A torus, the (elliptic) cylinder, the Möbius strip, the projective plane and the Klein bottle are not simply connected.
 Every topological vector space is simply connected; this includes Banach spaces and Hilbert spaces.
 For  the special orthogonal group  is not simply connected and the special unitary group  is simply connected.
 The one-point compactification of  is not simply connected (even though  is simply connected).
 The long line  is simply connected, but its compactification, the extended long line  is not (since it is not even path connected).

Properties
A surface (two-dimensional topological manifold) is simply connected if and only if it is connected and its genus (the number of  of the surface) is 0.

A universal cover of any (suitable) space  is a simply connected space which maps to  via a covering map.

If  and  are homotopy equivalent and  is simply connected, then so is

The image of a simply connected set under a continuous function need not be simply connected. Take for example the complex plane under the exponential map: the image is  which is not simply connected.

The notion of simple connectedness is important in complex analysis because of the following facts:
 The Cauchy's integral theorem states that if  is a simply connected open subset of the complex plane  and  is a holomorphic function, then  has an antiderivative  on  and the value of every line integral in  with integrand  depends only on the end points  and  of the path, and can be computed as  The integral thus does not depend on the particular path connecting  and
 The Riemann mapping theorem states that any non-empty open simply connected subset of  (except for  itself) is conformally equivalent to the unit disk.

The notion of simple connectedness is also a crucial condition in the Poincaré conjecture.

See also

References

Algebraic topology
Properties of topological spaces

de:Zusammenhängender Raum#Einfach zusammenhängend

Simply connected space


Nipoã es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 20º54'48" sur y a una longitud 49º46'40" oeste, estando a una altitud de 439 metros. La ciudad tiene una población de 4.274 habitantes (IBGE/2010). Nipoã pertenece a la Microrregión de Nhandeara.
Posee un área de 137,8 km².

Demografía

Datos del Censo - 2010

Población total: 4.274
 Urbana: 3.797
 Rural: 477
 Hombres: 2.262
 Mujeres: 2012

Densidad demográfica (hab./km²): 31,01

Datos del Censo - 2000

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 10,11

Expectativa de vida (años): 74,64

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,16

Tasa de alfabetización: 85,19%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,775
 IDH-M Salario: 0,678
 IDH-M Longevidad: 0,827
 IDH-M Educación: 0,819

(Fuente: IPEADATA)

Referencias

Localidades de São Paulo

Nipoã


The Nakajima B5N (, Allied reporting name "Kate") was the standard carrier-based torpedo bomber of the Imperial Japanese Navy (IJN) for much of World War II. It also served as a high level bomber.

Although the B5N was substantially faster and more capable than its Allied counterparts, the American Douglas TBD Devastator monoplane (the U.S. Navy's first all-metal, carrier-borne monoplane of any type with retracting gear), and the British Fairey Swordfish and Fairey Albacore torpedo biplanes, it was nearing obsolescence by 1941. Nevertheless, the B5N operated throughout the whole war, due to the delayed development of its successor, the B6N.

In the early part of the Pacific War, when flown by well-trained IJN aircrews and as part of well-coordinated attacks, the B5N achieved particular successes at the battles of Pearl Harbor, Coral Sea, Midway, and Santa Cruz Islands.

Design and development
The B5N was designed by a team led by Katsuji Nakamura in response to a 1935 specification by the Navy for a torpedo bomber to replace the Yokosuka B4Y. Internally designated Type K by Nakajima, it successfully competed with the Mitsubishi B5M for a production contract. The first prototype flew in January 1937 and was ordered into production soon afterwards with the full designation Type 97 Carrier Attack Bomber (九七式艦上攻撃機) (kyū-nana-shiki kanjō kōgeki-ki or kankō for short).

Combat experience during the Second Sino-Japanese War revealed several weaknesses in the original B5N1 production model. These were mainly concerned with the lack of protection that the design offered its crew and its fuel tanks. Keen to maintain the high performance of the type, the Navy was reluctant to add weight in the form of armor, and instead looked to obtaining a faster version of the aircraft in the hopes of outrunning enemy fighters. The B5N2 was given a much more powerful engine - Nakajima's own Sakae Model 11, 14-cylinder twin-row radial, as used in the initial models of the Mitsubishi A6M fighter – and various modifications were made to streamline it. Although its performance was only marginally better, and its weaknesses remained unremedied, this version replaced the B5N1 in production and service from 1939.

Equipment

The navigator/bombardier/observer position was equipped with a Type 90 bombsight, which was a long vertical tube located in the front-left of the seat. There was also a Type 3 reflector compass for precise navigation that was mounted on the top of the cockpit frame. The radio-operator/gunner position was equipped with one of the standard-issue radio sets for navy three-seater aircraft (Type 96 Mk3 earlier and Type 2 Mk3 later) that was mounted in front of the radio-operator/gunner's seat and behind the navigator/bombardier/observer's seat.

The radio-operator/gunner also operated one flexible 7.7 mm (.303 in) Type 92 machine gun at the rear end of the cockpit. One Type 91 torpedo could be mounted on the racks that were fixed eccentrically to the right at the bottom of the fuselage. Alternatively, racks could be replaced to carry either one 800 kg bomb (e.g., Type 99 No 80 armor-piercing bomb) or two 250 kg bombs (e.g., Type 98 No 25 land bomb) or six 60 kg bombs (e.g., Type 2 No 6 land bomb). Replacing the racks and exchanging between the torpedo and bombs was not a trivial process and could take more than two hours to complete.

Initially, most of the B5N bombers were painted in silver, which was the color used throughout the early stages of the Second Sino-Japanese War. The color eventually changed to dark green before the start of the Pacific War.

Operational history

The B5N was primarily employed as a carrier-based aircraft and occasionally as a land-based bomber. It carried a crew of three: pilot, navigator/bombardier/observer, and radio-operator/gunner. Like with other IJN multi-seat aircraft, an individual bomber was commanded by the senior ranking crew member aboard, which could be the observer rather than the pilot.

The initial model B5N1 first saw action in the Second Sino-Japanese War in 1938. The updated B5N2 played a major role in the Attack on Pearl Harbor. One of the B5N2s carried Mitsuo Fuchida, the commander of the attack, with one high-level bomber from the carrier  credited with sinking the American battleship . The B5N2 torpedo bombers also sank the battleships , ,  and . Five torpedo bombers were shot down in the first wave. Apart from this raid, the greatest successes of the B5N2 were the key roles it played in sinking the United States Navy aircraft carrier  at the Battle of the Coral Sea and the aircraft carrier  at the Battle of the Santa Cruz Islands, and the disabling of the aircraft carrier  at the Battle of Midway, later sunk by the .

B5N2 torpedo bombers normally performed a coordinated attack on enemy carriers with Aichi D3A dive bombers. Ideally, dive bombers would help to suppress the ship's anti-aircraft fire, which improved the chances of success for the slow-flying torpedo bombers. During the Battle of the Eastern Solomons, the IJN tried to minimize losses to torpedo bombers and initially sent only the dive bombers to attack and cripple US carriers for the subsequent torpedo strike, this proved unsuccessful, as the torpedo bombers did not launch until the battle was over.

The B5N served as the basis for a follow-on design, the B6N, which eventually replaced it in front-line service. The B5N continued to fly in secondary roles, such as training, target towing, and anti-submarine warfare. Some of the aircraft used for this latter purpose were equipped with early radars and magnetic anomaly detectors. B5Ns were also used as bombers during the unsuccessful defense of the Philippines in October 1944, suffering severe losses. Later in the war, they were used for kamikaze attacks.

Variants
Type K: Prototype.
B5N1: First production model.
B5N1-K: Many B5N1s were converted into advanced training aircraft.
B5N2: Improved version.

Operators

 Imperial Japanese Navy

Surviving aircraft

None of the 1,150 production B5Ns survived World War II intact. Only two partially-recovered B5Ns are known to exist, neither of them airworthy.

Replicas of the B5N2s were made using stretched fuselages from U.S. Canadian Car and Foundry "Harvard" - a variant of the North American T-6 Texan trainers, which were modified to represent Japanese aircraft for the movie Tora! Tora! Tora!, and have been used in a number of movies and airshows since to depict the aircraft.

One recovered B5N2 is at the Wings Museum in Balcombe, West Sussex, UK. This large portion was recovered from the Kuril Islands by a British private collector in 2003.

A B5N was unveiled at the Pacific Aviation Museum in Honolulu, Hawaii on 18 April 2016.

Specifications (Nakajima B5N2)

See also

References

Notes

Bibliography
 Angelucci, Enzo and Paolo Matricardi. World Aircraft: World War II, Volume II (Sampson Low Guides). Maidenhead, UK: Sampson Low, 1978. .

 Francillon, René J. Japanese Bombers of World War Two, Volume One. Windsor, Berkshire, UK: Hylton Lacy Publishers Ltd., 1969. .

 .

External links

 https://www.pearlharboraviationmuseum.org/pearl-harbor-blog/nakajima-b5n2/
 Nakajima B5N, Joao Paulo Julião Matsuura
 Pictorial of B5N in multiplayer air-combat simulation of Battle of Coral Sea.

Low-wing aircraft
Carrier-based aircraft
B05N, Nakajima
B5N, Nakajima
B05N
Attack on Pearl Harbor
Single-engined tractor aircraft
Aircraft first flown in 1937
Retractable conventional landing gear

Nakajima B5N


Biocentrisk univers (fra græsk: βίος, bios, "liv") — også kendt som "biocentrisme" (der imidlertid også har en anden betydning på dansk) — er et begreb som blev foreslået i 2007 af den amerikanske læge Robert Lanza, forsker i biomedicin. Biocentrisme betragter biologi som den centrale videnskab om universet, idet en forståelse af andre videnskaber forudsætter en dybere forståelse af biologi. Biocentrisme hævder at livet og biologien er grundlaget for væren, virkelighed og universet - bevidsthed skaber universet og ikke omvendt. Hvor fysikken normalt opfattes som grundlæggende for studiet af universet, og kemien som grundlæggende for studiet af livet, da hævder biocentrisme, at videnskaben er nødt til at sætte biologien først, for at kunne nå frem til en teori om alt.

Teorien kritiseres for ikke at være falsificerbar, men Lanza mener at fremtidige eksperimenter såsom storskala kvantemekanisk superposition vil kunne støtte eller modsige teorien.

Hypotese
Biocentrismen argumenterer for at en række fremtrædende filosoffer som Descartes, Kant, Leibniz, Berkeley, Schopenhauer og Bergson tillægger bevidsthed en primær betydning. Det understøtter den centrale påstand, at det vi kalder for tid og rum kun er kropsbaserede sanseopfattelser, snarere end eksterne fysiske fænomener. Lanza mener, at biocentrismen løser en række større videnskabsgåder herunder Heisenbergs ubestemthedsrelationer, dobbeltspalte-eksperimentet og det antropiske princip (at livet ikke ville være muligt, hvis ikke de fysiske konstanter var lige netop som de er).

Syv principper udgør biocentrismens kerne. Det første princip er baseret på den kvantemekaniske præmis, at det observerede er afhængigt af den der observerer, og siger, at hvad vi opfatter som virkelighed, er en proces, der involverer vores bevidsthed. Det andet og tredje princip siger, at vores ydre og indre opfattelser er tæt forbundet med hinanden, og at atompartiklers opførsel er uløseligt forbundet med tilstedeværelsen af en observatør. Det fjerde princip hævder at bevidsthed eksisterer, og at materien hviler i en ubestemt tilstand af sandsynligheder, når der ikke er bevidsthed tilstede. Det femte princip peger på, at universets struktur og love, kræfter og konstanter er finjusterede af hensyn til livet (det antropiske princip). Det sjette og syvende princip fastslår, at tid og rum ikke er objekter men redskaber for vores kropsbaserede sanseopfattelse. Lanza siger, at vi bærer tid og rum med os, ligesom skildpadden bærer sit skjold.
Liv
Ontologi

Biocentrisk univers


Thelema.6 peti je studijski album poljskog sastava ekstremnog metala Behemoth. Objavljen je 23. rujna 2000.

Glazbeni stil
Thelema.6 stilski se razlikuje od prethodnih Behemothovih glazbenih izdanja; označio je prijelaz iz black metala prvih uradaka prema tehničkom death metalu.

Popis pjesama

Osoblje

Behemoth

 Nergal – vokali, ritam gitara, glavna gitara, tekstovi (pjesme 1. – 6., 9., 11.), glazba, miks
 Havoc – glavna gitara, ritam gitara, glazba (pjesma 8.)
 Inferno – bubnjevi, miks

Dodatni glazbenici

 Novy – bas-gitara
 Maciej Niedzielski – sintesajzer
 Mr. Jashackh – samplovi

Ostalo osoblje

 Arkadiusz Malczewski – inženjer zvuka, miks
 Grzegorz Piwkowski – mastering
 Krzysztof Azarewicz – tekstovi (pjesme 4., 7. – 8., 10.)
 Tomasz Daniłowicz – omot
 Krzysztof Sadowski – slike
 Dominik Kulaszewicz – slike

Izvori

Albumi sastava Behemoth
Albumi iz 2000.

Thelema.6


Wai Ching Ho est une actrice hongkongaise née le .

Biographie

Filmographie

Cinéma
 1990 : Cadillac Man : la femme asiatique
 1991 : La télé lave plus propre : Fan
 1996 : 2 Mayhem 3
 1998 : Sonia Horowitz, l'insoumise : Lady Vendor
 1998 : Happiness : une étudiante
 2000 : Au nom d'Anna : la deuxième femme au confessional
 2003 : Robot Stories : Bernice
 2003 : A Boy and a Girl : Mama
 2006 : Beautiful Ohio : la femme âgée
 2007 : Year of the Fish : la deuxième couturière
 2008 : Adventures of Power : Yolanda Fong
 2009 : The Greatest : la professeure de piano
 2009 : Children of Invention : Doris
 2009 : 2B :  Tanaka
 2009 : 5 Lessons and 9 Questions About Chinatown
 2010 : L'Apprenti sorcier : la Chinoise
 2010 : Three Minutes : la mère
 2011 : The Potential Wives of Norman Mao : Ling Ling Ng
 2012 : Premium Rush : sœur Chen
 2012 : Sweatshop Kid : la grand-mère
 2012 : Half of Her :  Yang
 2014 : Listen Up Philip : Helen
 2014 : Affluenza : Mary
 2014 : Cantonese Style!
 2015 : Tracers : Chen
 2017 : April Flowers : prochaine April
 2018 : Accommodations : Chun
 2018 : Petits coups montés : la mère de Kirsten
 2018 : High Resolution : la mère de Paul
 2019 : Lucky Grandma : Lei Lei la diseuse de bonne aventure
 2019 : Queens : la grand-mère de Destiny
 2021 : Song & Grace : la grand-mère
 2022 : Alerte rouge : Grand-mère
 2022 : Tender Ears : Teresa
 2022 : Lovely, Dark, and Deep : Zhang
 2022 : Sight : Alian

Télévision
 1983-1990 : On ne vit qu'une fois : Kim (6 épisodes)
 1992 : Swans Crossing :  Kamber (2 épisodes)
 2000 : Wonderland (1 épisode)
 2000 : Enquêtes à la une : le médecin (1 épisode)
 1992 : New York, police judiciaire :  Rhee (saison 3, épisode 7)
 1999 : New York, police judiciaire : la propriétaire (saison 10, épisode 8)
 2001 : New York, police judiciaire :  Ngai (saison 11, épisode 12)
 2001 : New York, unité spéciale : Susan Guan (saison 3, épisode 8)
 2001 : New York, section criminelle : Jane Yu (saison 1, épisode 10)
 2006 : New York, section criminelle : Mrs. Wong (saison 5, épisode 13)
 2008 : New Amsterdam : l'Asiatique (1 épisode)
 2009 : Flight of the Conchords :  Lee (1 épisode)
 2010 : Blue Bloods : l'étrangère (1 épisode)
 2011 : New York, unité spéciale : Gladys Tang (saison 13, épisode 9)
 2015 : Orange Is the New Black :  Hu (1 épisode)
 2015-2016 : Daredevil :  Gao (6 épisodes)
 2016-2018 : Bienvenue chez les Huang : Big Auntie (2 épisodes)
 2017 : Iron Fist :  Gao (9 épisodes)
 2017 : The Defenders :  Gao (6 épisodes)
 2018 : The Good Cop :  Kim (1 épisode)
 2018 : New Amsterdam : June Chiang (1 épisode)
 2020-2021 : Awkwafina Is Nora from Queens : Li-Wei et la grand-mère (3 épisodes)

Jeu vidéo
 2004 : Grand Theft Auto: San Andreas : une piétonne

Références

Liens externes

Actrice hongkongaise de cinéma
Naissance en novembre 1943
Naissance à Hong Kong

Wai Ching Ho


ද හින්දු යනු ඉංග්‍රීසි-භාෂාවෙන් නිකුත් කරනු ලබන දිනපතා ඉන්දියානු පුවත්පතකි. 1878 වසරේ ආරම්භ කරනු ලැබූ එය 1889 වසරේදී දිනපතා මුද්‍රණය වන පුවත්පතක් බවට පත්විය. එහි ප්‍රධාන මූලස්ථානය චෙන්නායිහී පිහිටුවා තිබේ. 2013 දෙසැම්බර් වන විට පුවත්පත් මිලියන 1.39ක සාමාන්‍ය විකුණුම් ප්‍රමාණයක් හිමිකරගනිමින් ද හින්දු පුවත්පත ඉන්දියාවේ වැඩිම සංසරණයක් සහිත පුවත්පත් අතරින් දෙවන ස්ථානයට පත්විය. 2012 ඉන්දියානු පාඨක සමීක්ෂණයට අනූව, ඉන්දියාවේ තෙවැනියට වැඩිම ප්‍රමාණයක් කියවන ඉංග්‍රීසි පුවත්පත වන්නේද මෙම පුවත්පතයි. (ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියා හා හින්දුස්ථාන් ටයිම්ස් පුවත්පත් වලට පසුව) සමීක්ෂණයට අනූව එහි පාඨක ප්‍රමාණය මිලියන 2.2 ක් සේ දැක්වෙයි. ද හින්දු පුවත්පතේ විශාලතම පුවත්පත් සංසරණ පදනම දකුණු ඉන්දියාව සතුවන අතර, කේරල සහ තමිල් නාඩු ප්‍රාන්තයන්හී වැඩිම ප්‍රමාණයක් කියවන ඉංග්‍රීසි පුවත්පතද ලෙසද මෙම පුවත්පත හැඳින්වේ.
සමාගම සතු සේවකයින් ප්‍රමාණය 1,600 ක් පමණ වන අතර එහි වාර්ෂික පිරිවැටුම 2010 වසරේදී ඩොලර් මිලියන 200 ක් පමණ විය. . ග්‍රාහක පිරිස හා දැන්වීම් ප්‍රචාරණය, ආයතනයේ ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ග බවට පත්ව තිබේ.

1995 වසරේදී ද හින්දු පුවත්පත, අන්තර්ජාල පුවත් කලාපයක් ඉදිරිපත් කරනු ලැබූ ප්‍රථම ඉන්දියානු පුවත්පත බවටද පත්විය. 2014 ඔක්තෝම්බරය වන විට, පුවත්පත ප්‍රාන්ත අටක, ස්ථාන 18 කදී මුද්‍රණය කෙරිණ.  ඊට අමතරව ද හින්දු පුවත්පත වර්ථමානයේ ඉස්ලාමාබාද්, කොළඹ, ඩකා, කත්මණ්ඩු, බෙයිජිං, මොස්කව්, පැරිස්, ඩුබායි, වොෂින්ටන්, ඩී.සී., ලන්ඩන් හා අඩිස්අබාබා යන විදේශීය නගරයන්හී සිය ප්‍රාදේශීය කාර්යාල පිහිටුවා තිබේ.

ඉතිහාසය
ද හින්දු පුවත්පත 1878 සැප්තැම්බර් 20වන දින මැඩ්‍රාස්හීදී, සතිපතා පුවත්පතක් ලෙස ආරම්භ කෙරුණි. පුවත්පතේ ප්‍රථම කලාපය පිටපත් 80 ක පමණ ප්‍රමාණයකින් සමන්විත සමන්විත වූ අතර, සුබ්‍රමනියා අයියාර් එහි පළමු සංස්කාරකවරයා විය. 1883 වර්ෂයේදී පුවත්පත සතියකට තෙවතාවක් ලෙසත් 1889 දී දිනපතා සවස් පුවත්පතක් ලෙසත් මුද්‍රණය කෙරිණි. එක් පත්‍රයක මිල ඇනා 4ක් විය.

අන්තර්ජාල කලාපය
ද හින්දු පුවත්පතේ පළමු අන්තර්ජාල කලාපය 1995 දී දියත් කරනු ලැබූ අතර වර්ෂ 14 කට පසුව 2009 අගෝස්තු 15 වන දිනදී පළමු වරට එය බීටා සංස්කරණයක් වශයෙන් හා 2010 ජුනි 24 වන දිනදී සම්පූර්ණ සජීවී වෙබ් අඩවියක් ලෙස දියත් කරන ලදී.

1965 වසරේදී ද ටයිම්ස් විසින් ද හින්දු පුවත්පත ලොව හොදම පුවත්පත් 10 අතුරින් එකක් ලෙස නම් කරන ලදී.

මතබේදයට ලක්වීම්
ද හින්දු පුවත්පත ශ්‍රී ලංකා දමිළ ජනයාගේ අයිතිවාසිකම් සම්බන්ධ කරුණු වලදී සිංහල පක්ෂාතීත්වයක් දක්වන බවට චෝදනා එල්ල වී තිබේ. එසේම ශ්‍රී ලංකා දමිළ ජනයාට එරෙහිව ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව විසින් සිදුකෙරූ අපරාධ හෙළිදරවු කිරීම හේතුවෙන් තමා හින්දු පුවත්පතින් නෙරපා දැමූ බවටද ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලන විචාරකයෙකු වූ ඩේවිඩ් ජෙයරාජ් විසින් වරෙක ද හින්දු පුවත්පතට චෝදනා එල්ල කරනු ලැබිණි.  කෙසේ නමුදු 2005 නොවැම්බරයේදී හින්දු පුවත්පතේ ප්‍රකාශක එන්. රාම් වෙත ශ්‍රී ලංකාව විසින් විදේශිකයෙකු වෙත පිරිනමන ඉහළම සිවිල් සම්මානය වූ "ශ්‍රී ලංකා රත්න" සම්මානය හිමි විය.

මූලාශ්‍ර

ඉන්දියාව
ආසියානු පුවත්පත් පිළිබඳ අංකුර ලිපි
ආසියාව
විකිපීඩියා ආසියානු මාසය 2015
පුවත්පත්

ද හින්දු


سانتياغو كالاترافا فايس (بالإسبانية: Santiago Calatrava Valls، ولد في 28 يوليو 1951، بلنسية، إسبانيا) مهندس معماري ونحات إسباني، معروف عالمياً بمشاريعه ذو الطابع المستقبلي مثل محطات السكك الحديدية والجسور، والتي لها دائماً حلول هيكلية فريدة. مكتبه الرئيسي يقع في زيورخ بسويسرا، المكاتب الأخرى تقع في باريس ونيويورك وأماكن أخرى حول العالم. من أشهر مشاريعه مدينة الفنون والعلوم في بلنسية وجسر ألاميو في إشبيلية ومجمع أثينا الأولمبي الرياضي ودار الأوبرا في جزر الكناري.

الحياة المهنية

كانت حياة كالاترافا المهنية في أول حياته المعمارية مكرسة لحد كبير لتصميم الجسور محطة ومحطات القطار وقد كان برج الاتصالات في برشلونة في العام 1992 نقطة تحول في حياته المهنية، مما أدى إلى مجموعة واسعة من النقد والنقاش. وقد كان مشروع متحف الفن ميلووكي (Milwaukee Art Museum) كان أول بناء له بالولايات المتحدة. بدأ كالاترافا دخول عالم تصميم المباني شاهقة الارتفاع مع تصميم مبتكر ل 54 طابقاً ارتفاع برج بتحريف، في مبنى الجذع المتحول (Turning Torso)، في مالمو، السويد. يصمم كالاترافا حالياً محطة القطار المستقبلية - مركز التجارة العالمي للنقل هوب - في البرجين في مدينة نيويورك.

الأسلوب

أسلوب كالاترافا يجمع بين مفهوم الهندسة المعمارية والتفاعل مع مبادئ الهندسة الإنشائية ،أسلوبه شخصي جداً مستمد من دراسات عديدة للعالم الطبيعي وغالبا ما تكون أشكال أعمالة مستوحاة من الهياكل الموجودة في الطبيعة. يعتبر من أحد أهم المعماريين الإسبان، التي تضم فيليكس كانديلا وأنطونيو غاودي.

عمارة وتكنولوجيا

أعماله تبدو وكأنها ترمي إلى تنفيذ أكبر قدر ممكن من القدرات التقنية والجمالية والأسلوبية، براعة فنية راقية في البناء. في جسور كالاترافا يبدو واضح الاتصال بين طريقتين مختلفتين تجعل المستخدم يتمتع بالعمارة التكنولوجيا معاً.
يستخدم هذين العنصرين بنفس النهج والكثافة التعبيرية واحد يأتي من التدريب في مجال الهندسة الإنشائية، والأخر تأتي لأنه مهندس معماري.

كالاترافا يستفيد من التقنيات والمواد المبتكرة، يحب الاختراع. ولكن هذا الابتكار ليس من محض الخيال، بل له جذور من تكوين المهندس في وطنه. وقد يكون هناك اعترض لان ذلك لم ينعكس في أنماط الهياكل والتي تشكل حتما تقليد للطبيعة من خلال الأدوات التكنولوجية المتاحة الآن للرجل المعاصر.

في أوائل مهنته، معروف تأثير أعمال لي كوربوزيه على كالاترافا. ولكن هذا التأثير لم يسفر عنه أشكال مقلدة، لأن أسلوب كالاترافا فريدة ويسهل التعرف عليها. في أعمال كالاترافا غالبا ما يبدو بوضوح أنة يقترض أشكال الطبيعة الصعبة. ومن المرجح أن علاقته الفنية كنحات قد أدت على نحو ما إلى أغناء مرجعة المعماري بالبلاستيكية وتعلم أيضاً كيفية إعطاء الاستقرار للأحجام الصلبة.

أعماله

 ابتداء من عام 1983 بدأ أول أعمالة في محطة سكة حديد ستادلهوفين في زيوريخ وفي جسر باخ دي رودا في برشلونة.
 استمر نشاطه في عام 1984 في قاعة موسيقى مركز بارينمات الشعبي في سويسرا
 في 1987 استلم جائزة أوكست بيريت يو.أي.إيه في مجال العمارة والتكنولوجيا التطبيقية
 في 1987-1992 عمل أيضاً في تورونتو، كندا، لتحقيق ساحة مغطاة ب.سي.أي بليس
 في 1988-1991 جسر لوسيتانا في مريدا.
 في عام 1989، بدأ محطة للسكك الحديدية لمطار ليون ساتولاس، فرنسا
 في 1990 جسر في شرق لندن، بريطانيا.
 واحد من أحدث مشاريعه هو ناطحة سحاب سكنية مؤلفة من إثني عشر منزلاً في شكل مكعب واحد مكدسة واحد فوق الآخر. منازل ترتفع على طول المحور الرئيسي وفقاً لحجم كل واحد حتى يتسنى لكل منهم سقف. تصميم تاونهاوس في السماء (townhouse in the sky) جلب زبائن أغنياء جداً على استعداد لدفع ثلاثين مليون دولار أمريكي لكل مكعب. وسيتم بناءة في نيويورك في حي البورصة مقابل نهر إيست ريفر (East River)
 1987 جسر ألاميو في إشبيلية لمعرض 92 (Expo'92): يتكون الجسر من عمود واحد يقوم، عن طريق 13 كابلات، بدور الثقل الموازن للجسر الذي طولة 200 متراً. هناك تصميم مماثل لهذا الجسر وهو جسر الساعة الشمسية صمم في عام 2004 في ريدينغ (كاليفورنيا).
 في السنوات ال90 هناك العديد من المشاريع مثل جسر المشاة كامبو فولانتين فوت بريج في بلباو. في عام 1991، الجناح الكويتي في إشبيلية (دائماً لExpo'92). وجسر ألاميدا في بلنسية. وأيضاً في 1992 مشروع لتحويل الريتشستاد في برلين، ومشروع قصر المعارض في سانتا كروث دي تينيريفه، جزر الكناري.
 في 1993-1998 مشروع محطة في لشبونة
 1996 جسر في البندقية.
 واحد من أكثر الأعمال الرمزية لكالاترافا موجودة في المنطقة الجنوبية الشرقية من بلنسية وهو متحف للعلوم، الذي هو جزء من برنامج أوسع يضم "مدينة الفنون والعلوم"، ويتألف هيميسفيريك (Hemisferico) قصر أخبار والأعلام. مركزاً للمعارض، إمكانية استضافة المئات من الزوار مساحتة 30.000 متر مربع.

قيد الإنشاء

 مركز التجارة العالمي للنقل هوب (World Trade Center Transportation Hub)، نيويورك، الولايات المتحدة الأمريكية
 مركز أتلانتا السمفونية (Atlanta Symphony Center)، أتلانتا، الولايات المتحدة الأمريكية
 تينيريفي أوبرا (Auditorio de Tenerife)، منطقة جزر الكناري، إسبانيا
 محطة القطار فائق السرعة (Stazione TGV)، لييج، بلجيكا
 برج شيكاغو المدبب (Chicago Spire)، شيكاغو، الولايات المتحدة
 محطة ريدجو إيميليا (Stazione di Reggio Emilia AV) للقطارات عالية السرعة بين ميلانو وبولونيا، وريدجو إيميليا، إيطاليا
 محطة خروج ريدجو إيميليا (Casello autostradale di Reggio Emilia) للشارع السريع A1، ريدجو إيميليا، إيطاليا
 المدينة الرياضية (روما) (Città dello sport)، روما، إيطاليا

النقد

يجمع النقاد والمراقبون في كل أرجاء العالم بأن كالاترافا يمثل حالة فريدة في عالم الفن المعماري. ذلك أنه منذ أكثر من عشرة سنوات كان موضع جدل عالمي حول إنتاجه وحول فكره، أنما ما يميز المهندس أولاً كونه مهندساً معمارياً ومهندساً مدنياً في آن واحد، فضلاً عن كونه رساماً ونحاتاً من الطراز الأول.

منذ عام 1979 حتى يومنا هذا أنجز كالاترافا حوالي 200 مشروع تم تنفيذ أكثر من 60 منها. تكمن قوة مشاريعه بكونها توافق بين الفكر التمثيلي والفكر الابتكاري من ناحية والمعرفة التقنية من ناحية أخرى، لقد ابتكر كالاترافا أبجدية معمارية شكلية وفضائية تجسد فنه في أبعاده الثلاثة وفي الوقت عينه، تحمل هذه الأبجدية شحنة قوية من الرموزية فهو يعترف بأن كل مشروع من مشاريعه هو بمثابة اختبار حيث يغدو المشروع ذاته عنصراً اشكالياً وبحثاً فنياً في آن واحد، وهذا ما يسمح له بالانكباب بفعالية على التعقيدات المعاصرة ليس بواسطة نمطية معمارية معينة بل من خلال مشاريع يرديها مثالية بحيث أنها إشارات جديدة من السهل التعرف عليها ضمن محيطها المدني الشاسع. وبالفعل تظهر مشاريع كالاترافا رغبته أولا بجعل الفن المعماري فناً معترفاً به من قبل المجتمع وثانياً برغبته بمنح العمل المعماري والعمل الفني المعاصرين هوية قوية، فبالرغم من كون مهندساً فريداً من نوعه فهو يذكرنا بكبار المهندسين المدنيين الذين شهدهم القرن العشرين من أمثال إيغل ونيرفي (Pier Luigi Nervi)، بيد أنه وبفعل التقنيات المتاحة في عصرنا ذهب كالاترافا بعيداً في نحت تصاميمه ما جعله يحمل، لدى الكثير، لقب المهندس النحات.

يستخدم كالاترافا المسطح بطريقة كلاسيكية فالمسطح بالنسبة له هو عنصر أساسي لتنظيم الفضاء بشكل عقلاني بينما يعتبر المقطع كمولد لشكلية المبنى المعقدة، إن المقطع هو العنصر الجمالي الذي يمنح المبنى جماليته.

جوائز نالها

 1979 جائزة بيريت
 1990 الميدالية الفضية للبحوث والتقنية (Médaille d´Argent de la Recherche et de la Technique)، في باريس
 1992 مؤسسة لندن الهيكلية للمهندسين - ميدالية ذهبية
 1993 تورونتو - جائزة البلدية للتصميم الحضري
 1996 الميدالية الذهبية للتفوق في الفنون الجميلة من غرناطة، وزارة الثقافة
 1999 جائزة أمير أستورياس في الفنون
 2000 جائزة التفوق في الفنون من ميدوز كلية فنون التصميم، الجامعة الميثودية الجنوبية
 2006 جائزة في الفنون من المجلس للفنون في معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا، (معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا)
 2006 درجة فخرية بالهندسة من معهد الفنون التطبيقية رينسيلار
 2006 الموافقة المسبقة عن علم على الميدالية الذهبية تعيين بوصفها رائدا عالميا للغدا من قبل المنتدى الاقتصادي العالمي في دافوس
 2007 حاز على جائزة الهندسة المعمارية الوطنية الإسبانية

معرض صور

انظر أيضاً

 هاي تيك (عمارة)
 مدينة الفنون والعلوم
 تهجين العمارة والطبيعة

مراجع

وصلات خارجية

  الموقع الرسمي لسانتياغو كالاترافا
  أخبار عن سنتياغو كالاترافا
  الموقع غير الرسمي لسانتياغو كالاترافا
  صحيفة النيووركر، 31 أكتوبر 2005، "النحات"
  صور لفن كالاترافا
  تصميم شارع كالاترافا في نيويورك
  مسلة 120 متر في مدريد
  مقابلة ل CNN مع كالاترافا
  مركز كونغرس (أوفيديو) في إسبانيا
  مدينة الفنون والعلوم
  هياكل كالاترافا

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بلنسية
أعضاء أكاديمية الهندسة المعمارية في باريس
حائزون على جائزة أيه أي أيه للعمارة
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة أرسطو في سالونيك
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة دلفت للتكنولوجيا
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة هيريوت-وات
خريجو المعهد الفدرالي للتكنولوجيا في زيوريخ
خريجو مدرسة كولومبيا للهندسة والعلوم التطبيقية
عمارة عضوية
عمارة فائقة التكنولوجيا
كالاترافا
معماريون إسبانيون في القرن 21
معماريون من منطقة بلنسية
مهندسو إنشاءات
مهندسو جسور
مهندسون إسبان
مهندسون من منطقة بلنسية
كالاترافا

سانتياغو كالاترافا


36. breddegrad kan henvise til:

 36. nordlige breddekreds
 36. sydlige breddekreds

36. breddegrad